cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chandelier (canción)
Vídeo musical
O vídeo musical da canción foi dirixido por Sia e por Daniel Askill, mentres que a coreografía é de Ryan Heffington. Foi lanzado o 6 de maio de 2014 e nel aparece a nova bailarina Maddie Ziegler levando unha perruca loura de Sia e interpretando a coreografía nun piso baleiro. "Chandelier" recibiu dous nomeamentos aos MTV Video Music Awards nas categorías do Mellor Vídeo do Ano e Mellor Coreografía, gañando o segundo.
O 5 de decembro de 2014 acadou o nomeamento aos Premios Grammy ao Mellor Vídeo Musical. O vídeo axiña se fixo viral en YouTube, converténdose no sétimo vídeo musical máis visto de 2014 con máis de 400 millóns de visualizacións.
Paula Prendes
Paula Prendes Martínez, nada en Xixón o 21 de xaneiro de 1983, é unha actriz, presentadora de televisión e xornalista española.
Traxectoria
Naceu o 21 de xaneiro de 1983 en Xixón (Asturias). Cursou os seus primeiros estudos no Colexio Público de Cabueñes. Posteriormente pasou a realizar os seus estudos no IES El Piles, tamén na súa cidade natal, Xixón.
Licenciada en Comunicación Audiovisual pola Universidade Pontificia de Salamanca, Paula Prendes foi redactora e locutora de informativos na Cadena Ser de Xixón, de deportes na Cadena Ser de Salamanca, dos informativos de Localia de Madrid e foi reporteira en El octavo mandamiento, programa de entretemento dirixido por Javier Cárdenas en Localia de Madrid. Tamén presentou Electronic Arts, programa emitido nunha coñecida web de videoxogos e colaborou como reporteira na MTV.
En televisión, protagonizou a serie Somos cómplices (Antena 3) e Becarios (Telecinco) e participou noutras como Bicho malo (nunca muere) (Antena.Neox), Hermanos y detectives (Telecinco), así como no derradeiro capítulo de Los hombres de Paco (Antena3).
En Periodistas FC traballaba como presentadora e reporteira do programa xunto aos presentadores Dani Mateo e Ricardo Castella. Dende a cancelación deste programa, incorporouse como reporteira de Sé lo que hicisteis..., tamén en La Sexta. En xuño dese mesmo ano acaparou a portada da revista Primera Línea e en xullo, da revista masculina FHM.
Dende 2011 e até 2013 participou na serie de Antena 3 Gran Hotel como Cristina Olmedo, sendo a irmá de Julio Olmedo (Yon González). En 2012 comeza unha nova serie Imperium, o spin-off de Hispania, la leyenda con Lluís Homar, Nathalie Poza ou Ángela Cremonte entre outros. En novembro dese mesmo ano, volveu ser portada da revista FHM. En 2013 deu vida a Carolina Jiménez en Gran Reserva: El origen para TVE, precuela da serie Gran Reserva. Dende 2014 e até 2015 estivo na serie B&B, de boca en boca para o prime time de Telecinco na que deu vida a Martina.
.htaccess
Un ficheiro .htaccess (hypertext access), tamén coñecido como arquivo de configuración distribuída, é un ficheiro especial, popularizado polo Servidor HTTP Apache que permite definir diferentes directivas de configuración para cada directorio (cos seus respectivos subdirectorios) sen necesidade de editar o arquivo de configuración principal de Apache.
Formato
Por razóns históricas, o formato de .htaccess é o mesmo que o ficheiro de configuración global de Apache, mesmo noutros servidores web como Sun Java System Web Server e Zeus Web Server, que contan con ficheiros de configuración globais moi diferentes.
Usos frecuentes
O ficheiro .htaccess ofrece un universo de posibilidades, detallamos a continuación os usos máis frecuentes.
Cachena
A cachena é unha raza de vacún de grande rusticidade, perfectamente adaptada ó medio no que se desenvolve onde aproveita uns recursos naturais para pacer que dificilmente serían aproveitados por outras razas bovinas. É un tipo de vaca galleira, cos cornos longos cara a arriba e abertos para os lados.
As cachenas son animais de pequeno tamaño e cornos de grandes proporcións. A súa área de orixe sitúase nas zonas montañosas dos concellos incluídos no parque natural Baixa Limia-Serra do Xurés, especialmente na aldea de Olelas, e nos contrafortes montañosas do homólogo parque nacional portugués de Peneda-Gerés.
American Spring
American Spring é o noveno álbum da banda estadounidense de punk rock Anti-Flag, publicado o 26 de maio de 2015 a través do selo Spinefarm Records. Trátase do seu priemeiro traballo nesta discográfica tras editar os seus dous anteriores discos con SideOneDummy Records. En marzo de 2015 lanzouse un vídeo para o primeiro sinxelo do álbum, "Fabled World". O segundo sinxelo sería "Sky Is Falling", e publicouse un mes despois. O 19 de maio lanzaríase un videoclip para "Brandenburg Gate".
Lillehammer IK
O Lillehammer Ishockeyklubb ou Lillehammer IK é un equipo de hóckey sobre xeo da cidade de Lillehammer (Noruega). O club foi fundado o 2 de novembro de 1957 e actualmente compite na GET-ligaen, a máxima categoría do hóckey sobre xeo noruegués, competición que gañou nunha ocasión en 1994. Xoga os seus partidos como local no Kristins Hall, un pavillón con capacidade para 3.194 espectadores.
Historia
O club foi fundado o 2 de novembro de 1957, sendo pioneiro do hóckey sobre xeo nas sexións septentrionais do leste de Noruega. Durante os seus primeiros trinta anos de existencia xogou baixo condicións difíciles de xeo natural. Non obstante, o equipo foi capaz de producir algúns talentos como os irmáns Arne e Lars Bergseng, que chegaron a ser dous dos mellores xogadores da primeira división durante os oitenta.
Irmán
Na maioría das sociedades do mundo os irmáns usualmente crecen xuntos e pasan xuntos gran parte da nenez e mocidade, polo que poden ter conflitos (frecuentemente asócianse estes conflitos a unha verdadeira irmandade, algunhas frases como: «se non se pelexan, non son irmáns» apoian dita idea). A proximidade e o trato que os irmáns teñan entre si estarán marcados polo desenvolvemento de fortes asociacións emocionais tales como amor e inimizade. O lazo entre irmáns é a miúdo moi complicado e ás veces está influído por factores tales como o trato dos pais, a orde de nacemento, a xente e as experiencias vividas fóra da familia.
Lillehammer IK
Historia
A grande oportunidade para o club foi a candidatura de Lillehammer para os Xogos Olímpicos de Inverno de 1994. A raíz da candidatura construíuse o Kristins Hall, que abriu as súas portas en 1988. A cidade tivo os seus Xogos Olímpicos e o club o seu pavillón. Co apoio do enorme interese que xurdiu na cidade, o club ascendeu dende a terceira división ata a Eliteserien en só tres anos, mais o éxito non rematou aí. Na primavera de 1994, logo dos Xogos Olímpicos, o Lillehammer derrotou aos seus veciños rivais de Storhamar Dragons nas finais do playoff polo título para conseguir o seu primeiro e único título de liga ata a data.
Irmán
O termo é usado para definir aos membros dunha comunidade relixiosa, por exemplo moitas das ordes católicas, irmandade ou confraría.
Orixe do termo
A palabra galega «irmán» (como o catalán germà, o portugués irmão ou o castelán hermano) orixínanse na palabra latina "germanus". Como «xerme», vén de geno ou gigno, que significa ‘carnal’ (no sentido de parente consanguíneo); tamén significa ‘verdadeiro’ e ‘exacto’. Frater germanus = ‘irmán carnal’.
Irmáns carnais
Os irmáns carnais son irmáns que comparten ambos os dous pais (biolóxicos ou adoptivos).
Medios irmáns
Son os irmáns que comparten só un dos dous proxenitores (xa sexa biolóxica ou adoptivamente).
Consuelo Álvarez de Toledo
Consuelo Álvarez de Toledo Saavedra, nada en Oviedo en 1944, é unha xornalista española.
Traxectoria
Licenciada en Dereito e en Xornalismo, as súas primeiras experiencias profesionais foron no eido xurídico, prestando os seus servizos de asesoría en diferentes empresas.
Máis tarde comeza a exercer o xornalismo. Afiliada ó Partido Socialista Obreiro Español, en 1976 é nomeada subdirectora de El Socialista, a súa publicación oficial. Un ano máis tarde entra na Axencia EFE e é destinada a cubrir a información parlamentaria en plena transición.
Dende entón, especializouse neste tipo de información e converteuse nunha destacada analista política do país, en tres medios: prensa escrita, radio e televisión.
Así, en 1993 incorpórase ó programa Hora Cero que dirixe Javier González Ferrari en Antena 3 Radio.
Durante ese tempo compaxinou a súa actividade en televisión coa participación en faladoiros políticos en Onda Cero e unha columna diaria de opinión no xornal El Mundo. Tamén apareceu en Telecinco (Día a día) entre 2001 e 2004 e Antena 3 (Cada día), en 2004-2005.
En xuño de 2000 o Senado desígnaa conselleira de Radiotelevisión Española, a proposta do Partido Popular posto ó que renunciou en xuño de 2004.
Vida persoal
Está casada co xornalista e economista Federico Ysart.
Portomazás, Cambás, Aranga
Portomazás é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 15 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 10 eran mulleres.
Ruth Matilda Anderson
Ruth Matilda Anderson, nada en Cottonwood State Farm, dentro do concello de Cottonwood (Phelps County, Nebrasca), o 8 de setembro de 1893 e finada en Nova York o 20 de maio de 1983, foi unha fotógrafa estadounidense. Fixo cinco viaxes por España entre 1923 e 1930, tomando máis de dez mil instantáneas.
Traxectoria
Iniciouse no mundo da fotografía da man do seu pai, Alfred Theodore Anderson, un home de orixe norueguesa quen tiña un estudio en Kearney especializado en vistas e retratos. Pasou un ano na Universidade Estatal de Nebraska en Lincoln, e despois estudou Maxisterio na Escola Estatal do Profesorado de Nebraska, e malia que se graduou en 1915 nunca se adicou ao ensino. Retomou os estudos na Universidade de Nebraska durante un semestre, e despois marchou a Nova York, diplomándose en 1919 na Escola de Fotografía Clarence H. White.
En 1921, cando traballaba como decoradora de interiores, foi contratada por The Hispanic Society of America, recomendada pola propia Clarence White. Alí estivo baixo a supervisión do director, Archer Milton Huntington, actualizando as súas técnicas como fotógrafa e investigadora. Comezou como fotógrafa do museo, e en 1922 foi nomeada conservadora de fotografía.
Levou a cabo cinco viaxes a España na década de 1920: por todo o país do 17 de marzo ao 3 de xullo de 1923; por Galicia e Asturias do 29 de xullo de 1924 ao 28 de agosto de 1925; por Galicia e León do 14 de novembro de 1925 ao 31 de maio de 1926; por Estremadura e Castela do 29 de decembro de 1927 ao 28 de abril de 1928; e por Castela, León e Andalucía do 5 de outubro de 1929 ao 17 de novembro de 1930. En total tomou preto de dez mil imaxes de España nestas viaxes.
Logo desta última viaxe centrou a súa carreira no estudo dos traxes típicos españois, publicando varios libros e artigos sobre o tema. Realizou outra derradeira viaxe entre 1948 e 1949, centrándose neste eido. En 1954 foi nomeada conservadora de traxes da Hispanic Society, cargo que ocupou até a súa xubilación.
Aínda que faleceu en 1983 en Nova York, foi enterrada no cemiterio de Kearney, preto da súa localidade natal. No Museum of Nebraska Art (MONA), nesta última cidade citada, non ten ningunha obra que a represente.
Estadía en Galicia
Na súa primeira viaxe por Galicia tomou unhas 5.000 fotografías, moitas das cales aínda permanecen sen positivar, e mercou outras 2.800 a fotógrafos locais. Na segunda viaxe tomou unhas 2.800 fotos. As imaxes adoitan recoller o ámbito rural e os oficios tradicionais. Estivo acompañada polo seu pai, que foi escribindo un diario. Ían cun coche Ford de alugueiro cun chofer francés. Nas fondas onde se hospedaban improvisaban un cuarto escuro para ir revelando algunhas fotos. Na súa estancia na Coruña tomou leccións de lingua castelá e interesouse pola historia de Galicia, lendo a Manuel Murguía, e pola literatura galega, lendo a Rosalía de Castro.
Hipóstase
A hipóstase é un recurso estilístico, consistente no emprego dunha palabra desenvolvendo unha función sintáctica que non lle compete.
Club Estudiantes Lugo
O Club Estudiantes de Lugo, actualmente coñecido por motivos de patrocinio como Club Estudiantes Lugo Río de Galicia, é un club de baloncesto galego con sede na cidade de Lugo. Fundado en 1962, actualmente milita na Primeira Nacional após descenderen desde a Liga EBA en 2021. O club está vinculado ao Club Baloncesto Breogán e ten equipos con rapaces de tódalas idades. Forma unha das mellores canteiras do Estado.
Historia
O Club Estudantes Lugo foi fundado en 1968 por José Antonio Santiso, profesor de Educación Física no IES Lucus Augusti, instituto decano de Galiza. A idea era formar un club de baloncesto onde puidese xogar a xuventude da cidade. Nos primeiros anos, o club utilizou o polideportivo do instituto. Co paso dos anos, froito do paso do tempo dos nenos que comezaron no equipo, decidiuse formar un equipo sénior onde puidesen xogar aquelas persoas que non deran o salto ao profesionalismo de elite da cidade, o Breogán. En 1985 o club chega á Segunda División, daquela terceira categoría do baloncesto español. Sen contar a temporada 1989−1990, o club non mudaría de categoría até a temporada 1999−2000. Coa reestruturación das categorías de baloncesto, o Estudiantes pasar formar parte da Primeira Autonómica e posteriormente da Primeira Nacional. Na temporada 2002−2003 o club consegue o ascenso á Liga EBA, cuarta categoría do baloncesto estatal, e na que permaneceu até o ano 2021 cando descenderon á Primeira División.
Elenco actual
{| class="toccolours" style="font-size: 95%; width: 60%; " ! colspan="2" style="background-color: #A5CCD9; color: white; text-align: center;" | Estudiantes Lugo Leyma Natura 2020−2021 (EBA) ! Xogadores !! Adestradores {| class="sortable" style="background:transparent; margin:0px; width:100%;" ! Pos. !! # !! Nac. !! Nome !! Altura
1081
Mortes
Historia ano a ano
Estación de Betanzos-Infesta
A estación de Betanzos-Infesta é unha estación de tren de Adif situada na Infesta, ao suroeste da vila de Betanzos, na provincia da Coruña. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 524,4 da liña férrea de ancho ibérico que une León e A Coruña, entre as estacións de Oza dos Ríos e Cecebre. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Ademais, é o punto de partida dun pequeno ramal duns 40 quilómetros que une Betanzos con Ferrol. A seguinte estación no percorrido é Betanzos-Cidade. O tramo tamén é de vía única e está sen electrificar.
Historia
A estación foi inaugurada o 10 de outubro de 1875 coa o apertura do tramo A Coruña-Lugo da liña férrea que pretendía unir Palencia coa Coruña. A Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León foi a encargada das obras. Dita compañía creouse para continuar coas obras iniciadas por Noroeste e xestionar as súas liñas ante a quebra da mesma. Con todo a situación financeira desta última tamén se volveu rapidamente delicada sendo absorbida por Norte en 1885.
Pola súa parte, o ramal a Ferrol data de 1913. Realmente este ferrocarril empezouse a xestar desde que quedou acabado o tramo A Coruña-Lugo. Con todo, as poxas que se foron realizando fóronse pechando sen lograr un adxudicatario o que levou finalmente ao Estado para encargarse da obra.
A estación
O edificio de viaxeiros é unha estrutura de dous pisos que loce un aspecto clásico. A estación atópase situada na Infesta, pertencente á parroquia de Requián, ao suroeste do núcleo urbano de Betanzos. Conta con tres plataformas, das cales unha é lateral e as outras dúas son centrais, ás que acceden tres vías. Dúas das plataformas están cubertas por marquesiña. A estación consta dun total de catro vías pasantes, ás que se lles suma unha vía morta.
A cincuenta metros da entrada da estación atópase unha parada de autobús de Transporte Metropolitano de Galicia, con servizos regulares ao centro urbano de Betanzos e outras localidades.
Longa distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Sergi Mas
Sergi Mas i Abad (Barcelona, Cataluña, 31 de xullo de 1964) é un actor, cómico e xornalista español.
Televisión
TVE A 2 Antena 3 TV3 8tv Telemadrid ESPN Telecinco Catro laSexta Discovery MAX Gol
Outros
Puxo a voz nos partidos do videoxogo PC Fútbol xunto a Michael Robinson. Comentarista partidos de fútbol en Cadea Ser e GOL tv
Longa noite
Longa noite é un filme galego dirixido por Eloy Enciso que foi estreado no 2019. Estreouse na sección oficial do Festival Internacional de Cinema de Locarno o 14 de agosto de 2019.
Sinopse
Logo da guerra civil española, Anxo regresa á súa vila natal nunha zona rural de Galicia. Alí atópase cos gañadores e cos vencidos da guerra. A entrega dunha carta obriga a Anxo a cruzar a fronteira.
Rachel Weisz
Elizabeth Rachel Hannah Schwartz Katz Weisz, nada o 7 de marzo de 1970 en Westminster, Londres, é unha actriz británica de cinema e teatro. O seu recoñecemento internacional veulle trala súa interpretación de Evelyn "Evy" Carnahan-O'Connell dos filmes The Mummy e The Mummy Returns. Por outra banda, será no ano 2005 cando, grazas á súa actuación en The Constant Gardener, recibe os seus primeiros premios cinematográficois entre os que destaca o Óscar á mellor actriz secundaria.
Filmografía
dereita|miniatura|Rachel Weisz asinando un autógrafo no [[2008 tras unha conferencia de prensa.]]
Hatra
Hatra era un caravasar fortemente fortificado e capital do pequeno reino Árabe de Hatra, situado entre os imperios romano e parto/persa. Hatra floreceu no século II, e destruírona e abandonarona no século III. As súas impresionantes ruínas foron descubertas no século XIX.
Vilarello, Vilarello, Dozón
Vilarello é un lugar da parroquia de Vilarello, no concello pontevedrés de Dozón, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 60 habitantes (31 homes e 29 mulleres), o que supón unha diminución de 5 habitantes con respecto ao ano 2000.
Hatra
Nome
A cidade chamábase oficialmente Beit ʾElāhāʾ 𐣡𐣩𐣵 𐣠𐣫𐣤𐣠 "Casa de Deus", nas inscricións en arameo de Hatra e unha vez rexistrada como "Recinto de Shamash" ( ḥtrʾ d-šmš 𐣧𐣨𐣣𐣠 𐣣𐣴𐣬𐣴) nunha moeda.
Historia
thumb | esquerda | Plano de Hatra Algúns cren que Hatra puido ser construída polos asirios ou posiblemente no século III ou II a.C. baixo a influencia do Imperio Seléucida, pero non hai información fiable sobre a cidade antes do período Parto. Hatra floreceu baixo os Partos, durante os séculos I e II d.C., como centro relixioso e comercial. Máis tarde, a cidade converteuse na capital posiblemente do primeiro Reino árabe da cadea de cidades árabes que vai de Hatra, no nordeste, a través de Palmira, Baalbek e Petra, no suroeste. A rexión controlada desde Hatra era o Reino de Hatra, un reino barreira semi-autónomo nos límites occidentais do Imperio Parto, gobernado por príncipes árabes.
thumb | Moeda de bronce acuñada en Hatra arredor do 117-138 d.C., o anverso representa un busto radiado de Shamash Hatra converteuse nunha importante cidade fortificada fronteiriza e desempeñou un papel importante na Segunda Guerra Parta, soportando repetidos ataques do Imperio romano. Durante o século II d.C. a cidade rexeitou os asedios tanto por Traxano (116/117) como por Septimio Severo (198/199). As forzas de Hatra derrotaron ao ascendente imperio persa sasánida no 238 na batalla de  Shahrazoor, pero caeron pouco despois no 241 ao exército sasánida do rei Shapur I e foi destruído. As historias tradicionais da caída de Hatra falan de al-Nadirah, filla do rei de Araba, que traizoou a cidade e a puxo en mans de Shapur cando se namorou del. A historia fala de como Shapur matou ao rei e casou con Al-Nadirah, pero matouna máis tarde logo de decatarse da súa ingratitude cara ao seu pai.
Hatra era o exemplo mellor conservado e informativo dunha cidade Parta. O seu plano era circular, e estaba rodeada por muros interiores e exteriores de case 2 km. de diámetro e apoiado por máis de 160 torres. Un témenos (τέμενος) rodeaba os principais edificios sagrados do centro da cidade. Os templos cubrían unhas 1,2 hectáreas e estaban dominados polo Gran Templo, unha enorme estrutura con bóvedas e columnas que outrora ascendían a 30 metros. A cidade era famosa pola súa fusión dos panteóns gregos,  mesopotámicos,  cananeos, arameos e árabes, coñecido en  arameo como Beiṯ Ĕlāhā ("Casa de Deus"). A cidade tiña templos para Nergal ( Asirio - Babilónico e  Acadio), Hermes ( Grego), Atargatis ( Sirio-arameo), Al-lat, Shamiyyah ( árabe) e Shamash (o  mesopotámico deus do sol). Outras divindades mencionadas nas inscricións arameas de Hatra foron as arameas Ba'al Shamayn, e a deidade feminina coñecida como Assurbel, que quizais foi a asimilación das dúas deidades o deus asirio  Assur e o babilónico  Bel, a pesar de ser individualmente masculinos.
Lista de gobernantes
thumb | Relevo da Vitoria de [[Sanatruq I.]] Nas inscricións atopadas en Hatra, cítanse varios gobernantes. Outros gobernantes son mencionados esporadicamente por autores clásicos. Aparecen con dous títulos. Os gobernantes anteriores chamárnse mrjʾ (māryā, "señor"), e os posteriores mlkʾ (' malkā'', "rei").
Arte de Hatra
Segundo John M. Rosenfield, as estatuas de Hatra pertencen á esfera cultural parta, con numerosas semellanzas en canto a vestimenta, elementos decorativos ou posturas, que tenden a ser macizas e frontais, cos pés, a miúdo, abertos. A propia arquitectura de Hatra é xeralmente vista como un exemplo de arquitectura parta. Tamén se poden ver similitudes coa Arte dos cuxanos, debido a intercambios culturais directos entre a área de Mesopotamia e o Imperio Cuxno naquel momento, ou dun fondo artístico parto común que leva a tipos de representación similares.
Hatra moderna
miniatura|thumbtime=31|Sitio arqueolóxico de Hatra antes da destrución, 0:59, vídeo da UNESCO. miniatura| Comandante militar da cidade de Hatra. [[Museo Nacional de Iraq.]]
Hatra usouse como escenario para a escena inicial na película de 1973 O exorcista, e desde 1985 é Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Saddam Hussein viu que a historia mesopotámica do sitio reflectía a gloria en si mesmo, e tratou de restauralo, así como outros en Nínive, Nimrud, Assur e Babilonia, como símbolo do logro árabe, gastando máis de 80 millóns de dólares na primeira fase da restauración de Babilonia. Saddam Hussein esixiu que os novos ladrillos na restauración usasen o seu nome (a imitación de Nabucodonosor) e que partes dun templo restaurado de Hatra tivesen o nome de Sadam.
En 2004, The Daily Telegraph afirmaba "As columnas e as estatuas finamente conservadas de Hatra convérteno nun dos sitios arqueolóxicos máis impresionantes de Iraq"
Destrución polo Estado Islámico (EI)
As accións do Estado Islámico de Iraq e Levante, que ocuparon a zona a mediados de 2014, foron unha ameaza importante para Hatra. A principios de 2015 anunciaron a súa intención de destruír moitos artefactos, alegando que tales "imaxes gravadas" non eran islámicas, fomentaban o  shirk (politeísmo), e non se podía permitir a súa existencia, a pesar da preservación do sitio durante 1.400 anos por varios réximes islámicos. Os militantes do EI comprometéronse a destruír os artefactos restantes. Pouco despois, lanzaron un vídeo que mostraba a destrución dalgúns artefactos de Hatra. Despois da demolición de Nimrud o 5 de marzo de 2015, "Hatra por suposto será a seguinte", dixo Abdulamir Hamdani, un arqueólogo iraquí da Stony Brook University. O 7 de marzo fontes oficiais kurdas e iraquís informaron que o EI comezara a demolición das ruínas de Hatra. Un vídeo publicado por ISIL durante mes seguinte amosou a destrución dos monumentos.
A UNESCO e ISESCO emitiron unha declaración conxunta dicindo: "Con este último acto de barbarie contra Hatra, (o grupo EI) amosa o desprezo polo que garda a historia e o patrimonio dos árabes".
O goberno pro-iraquí Forzas de mobilización populares capturou a cidade o 26 de abril de 2017. Unha portavoz das milicias afirmou que o EI destruíu as esculturas e as imaxes gravadas do sitio, pero os seus muros e torres seguían en pé aínda que contiñan furados e rabuñadas recibidos das balas do EI. As unidades das FPM tamén declararon que o grupo minara as portas orientais do sitio, evitando así temporalmente calquera avaliación de danos por parte dos arqueólogos. Informouse o 1 de maio de que o sitio sufrira menos danos do que se temía anteriormente. Un xornalista de EFE informara anteriormente de atopar moitas estatuas destruídas, edificios queimados e signos de saqueo. Layla Salih, xefe de antigüidades da gobernación de Nínive, afirmou que a maioría dos edificios estaban intactos e que a destrución non se comparaba coa doutros xacementos arqueolóxicos de Iraq. Un comandante das PMF tamén afirmou que o dano foi relativamente leve.
Clima
Hatra ten un clima semiárido quente (Clasificación climática de Köppen BSh). Amaioría da chuvia cae no inverno. Atemperatura media anual en Hatra é de 20.7 °C. Arredor de 257 mm de precipitación caen anualmente. falls annually.
Muraño de Cabrera
Morfoloxía
O murgaño de Cabrera é de pequeno tamaño, de 6 a 9 cm de tronco, e de 4 a 6 cm de cola, cun peso total de entre 7,5 a 16 g. A cor varía, o bandullo sempre é claro, case branco, e a cola é bicolor. As orellas están ocultas totalmente no pelame, o fociño é groso e os dentes de cor granate.
A orla das cerdas natatorias nos pés traseiros, está menos desenvolvida cá noutras especies de murgaño (Neomys fodiens), por estar menos ligado á auga.
Distribución e hábitat
Áchase en toda Europa e occidente de Asia, mais é menos abondoso có patibranco, faltando na Europa do norte e Inglaterra.
Comportamento
Nada e mergulla moi ben, é activo as 24 horas, o seu metabolismo é semellante ao dos ratos. Escarva galerías nas beiras, é gregario, o seu niño é unha bóla grande e compacta de herba, raíces e musgo, dentro dunha cavidade. A súa pel de veludo non se molla ao mergullar (inclusións de aire).
É territorial na época de celo, que dura dende abril a setembro, con frecuentes loitas, onde os animais berran, forte e perceptiblemente, teñen 2-3 camadas ao ano, de 4 a 8 crías, por camada, espidas e cegas, poden vivir 1 ou 2 anos.
Aliméntanse de insectos e outros pequenos invertebrados, caracois acuáticos, pequenos peixes e ras, adoitan devorar as súas presas, localizadas polo cheiro, en terra, raras veces na auga.
Hipérbato
O hipérbato (do grego ὑπερ-βατόν, "trans-posición") é un recurso estilístico do compoñente morfosintáctico, que actúa na orde. Consiste na alteración da orde lóxica ou normal da frase.
Ópera bufa
miniatura|Personaxes de ópera bufa
Aeroporto de Rijeka
O aeroporto de Rijeka é un aeroporto internacional que serve a Rijeka, Croacia. Está situado preto do pobo de Omišalj na illa de Krk, a 17 quilómetros da estación de ferrocarril de Rijeka. A meirande parte das operacións no aeroporto prodúcense durante os meses de verán, cando é usado por varias aeroliñas de baixo custo europeas operando voos con turistas a partes do norte da costa croata.
Ópera bufa
A ópera bufa (do italiano opera buffa, tamén denominada commedia per musica ou dramma giocoso per musica) é un subxénero de ópera cun tema cómico. Desanvolveuse en Nápoles na primeira metad do século XVIII, de onde se difundiu cara a Roma e o norte de Italia. A súa contraparte estilística é a Ópera seria.
Exemplos de ópera buffa son Il barbiere di Siviglia (1816), de Rossini, As vodas de Fígaro (1786), de Mozart e Don Pasquale (1843) de Donizetti. O xénero caeu en desuso despois do século XIX, sendo para moitos a última ópera deste xénero Falstaff, composta por Verdi no 1893. Os precursores do movemento foron: Giovanni Battista Pergolesi, Nicola Logroscino, Baldassare Galuppi e Alessandro Scarlatti.
Carme Nogueira
Carme Nogueira, nada en Vigo o 17 de decembro de 1970, é investigadora e artista multidisciplinar galega.
Traxectoria
Licenciada en Belas Artes pola Universidade de Salamanca e doutorada pola Universidade de Vigo. Na súa obra salienta a importancia dos procesos artísticos, os modelos de representación, a implicación do público e o urbanismo. Neste último eido, a súa obra explora a relación da arquitectura con outras disciplinas artísticas, como a videoarte. Realizou residencias artísticas en diversos países e é autora de publicacións, artigos e conferencias sobre a representación e a identidade de xénero.
Unha das súas primeiras obras videográficas foi 25 minutos 55 segundos diarios (2004), un relato sobre a invisibilidade do traballo doméstico, realizada no momento en que a súa obra viraba contorna ós Refuxios, construcións de cartón, espazos efémeros e baleiros que se converten, para a artista, en refuxios emocionais nos que crecer e que se poden encher con novos sentidos ‘como as apropiacións do espazo doméstico que transforman o sentido da arquitectura’. Estes Refuxios son convertidos en pantallas en varias instalacións como a realizada en Próspera, unha intervención site-specific realizada no Instituto Cervantes de Pequín, que tivo a súa continuidade no Museo de Arte Contemporánea de Vigo (MARCO).
Aínda que dende o comezo da súa traxectoria artística o vídeo forma parte da súa obra, é a partir do 2010 cando empeza a utilizar o vídeo-performance, onde a artista se enfronta soa á cámara, gravando o que logo se converterá en instalación. Nestas obras é importante a interpretación de lecturas, relacionadas coa intervención, que a artista realiza a modo de visitas guiadas, utilizando, nalgúns casos, auto-guías que funcionan de forma paralela ó vídeo.
A obra de Carme Nogueira forma parte de varios Museos españois, como o Museo Raíña Sofía, o Musac ou o CGAC
Dolores Ibárruri
Dolores Ibárruri Gómez, coñecida como A Pasionaria, nada en Gallarta (Biscaia) o 9 de decembro de 1895 e finada en Madrid o 12 de novembro de 1989, foi unha dirixente comunista española.
Traxectoria
Seu pai, Antonio Ibárruri, era un mineiro vasco, vello militante carlista, e súa nai, Dolores Gómez, era de orixe castelá. Durante a súa infancia e primeira mocidade Dolores era extremadamente relixiosa, estudou corte e confección e traballou como serventa nunha familia acomodada. O 15 de febreiro de 1916 casou co tamén mineiro e activista obreiro Julián Ruiz e, dous anos máis tarde, participou na folga xeral de agosto, na que foi detido o seu home, polo que, segundo contou ela posteriormente, nunca foi feliz. Despois ingresou no Partido Socialista Obrero Español (PSOE) como membro da agrupación da zona mineira de Somorrostro (Biscaia) e en 1918 utilizou por vez primeira o pseudónimo "La Pasionaria" no artigo "Hipocresía religiosa" publicado en El Minero Vizcaíno durante a semana de Paixón.
FIBA Europe Cup
A FIBA Europe Cup é unha competición anual de clubs baloncesto organizada pola FIBA para equipo europeos. Considerada o cuarto nivel das competicións europeas de baloncesto após a Euroliga, a Eurocup e a Champions League, substitúe ao desaparecido EuroChallenge.
Dolores Ibárruri
Traxectoria
Cando en abril de 1920 xurdiu o embrión do que nacería o Partido Comunista de España (PCE), a agrupación de Somorrostro incorporouse a el, e con ela a propia Ibárruri, impresionados polo triunfo da Revolución Bolxevique. Asistiu, como delegada pola provincia de Biscaia, ao I Congreso do PCE, celebrado en 1922, e pasou a integrar o Comité Central do partido en 1930. En setembro de 1931, pouco despois da instauración da II República, fixou a súa residencia en Madrid e formou parte da redacción do órgano de prensa do PCE, Mundo Obrero. Despois de ser encarcerada pola súa actividade política dende outubro de 1931 ata xaneiro de 1932, participou en marzo no congreso do partido en Sevilla, pero despois foi outra vez prendida ata xaneiro de 1933. Un ano despois, en 1934 acudiu a Moscova para participar nunha reunión da III Internacional (a chamada "Internacional Comunista"). A esta cidade regresaría un ano máis tarde para intervir no VII Congreso de dito organismo, que a elixiu membro suplente do seu Comité Executivo. Este Congreso propugnou a colaboración entre os partidos obreiros e as formacións políticas burguesas de esquerdas, o que facilitou a creación da Fronte Popular española en xaneiro de 1936. De feito a Pasionaria, nas eleccións de 1936, presentouse como candidata desta coalición electoral, saíndo elixida deputada grazas ao triunfo da dita coalición nas eleccións.
FIBA Europe Cup
Finais
As Finais da FIBA Europe Cup foron disputadas tanto en formato Final Four como en series de ida e volta.
Dolores Ibárruri
Traxectoria
Durante a guerra civil española, que comezou en xullo de 1936, foi unha importante propagandista, chegando a percorrer a fronte divulgando consignas tan celebres como a de "¡No pasarán!" e "antes morir de pie que vivir de rodillas" que a converteron nunha personaxe moi popular entre os defensores do réxime republicano e na principal e carismática portavoz do seu partido. En marzo de 1939, tras o golpe de estado do coronel Segismundo Casado, que destituíu a Juan Negrín, o que por aquel entón era presidente da II República española, Dolores Ibárruri comezou o seu longo exilio na URSS. Nese país sucedeu a José Díaz como secretaria xeral do PCE en 1942, e en 1960 foi substituída á súa vez nese cargo por Santiago Carrillo para pasar a converterse na presidenta do partido. Coa morte de Francisco Franco regresou a España en maio de 1977 e, un mes máis tarde, foi elixida deputada ao Congreso para formar parte das Cortes Constituíntes, a primeira sesión das cales presidiu. É autora de memorias e de obras sobre a historia da guerra civil e do Partido Comunista de España.
Dolores Ibárruri tivo seis fillos: Ester (1916-1919), Rubén (1920-1942), Amagoya, Azucena e Amaya (estas últimas trixemelgas nacidas en 1923, das que Amagoya morreu ao pouco de nacer e Azucena aos dous anos) e Eva (1928; morreu aos tres meses). Dos seis só Rubén e Amaya chegaron á idade adulta, aínda que Rubén morreu aos 22 anos na batalla de Stalingrado, onde loitaba no Exército Vermello.
As súas memorias, El único camino, publicáronse en 1962.
Parque Audiovisual de Cataluña
250px|miniatura|dereita|Parque Audiovisual de Cataluña. O Parque Audiovisual de Cataluña (en catalán: Parc Audiovisual de Catalunya) é un centro de produción adicado á creación audiovisual. Está formado por 4 platós, espazos para a produción de rodaxes de cinema, publicidade e televisión e un clúster empresarial.
Historia
O Parque Audiovisual de Cataluña foi emprendido polo concello de Terrassa co apoio da Generalitat de Cataluña co obxectivo de diversificar e ampliar a capacidade da industria da cidade de Terrassa e dar un maior empurrón á creación de contidos audiovisuais así como a capacidade tecnolóxica para a súa creación, debido a que tanto o concello de Terrassa como o goberno catalán consideran este sector dunha grande importancia estratéxica.
O abandonado Hospital do Tórax foi escollido como o espazo onde situar as instalacións do que sería o futuro Parque Audiovisual de Cataluña.
Foi no ano 2004 cando a Generalitat de Cataluña e o Concello de Terrassa acordaron transformar o recinto do hospital no complexo audiovisual que é agora.
Ceferino Palencia
Ceferino Palencia, nado en Fuente de Pedro Naharro (provincia de Cuenca) o 19 de xullo de 1859 e finado en Madrid o 22 de xullo de 1928, foi un dramaturgo español.
Parque Audiovisual de Cataluña
Historia
As obras empezaron en 2005 e paralelamente empezábanse a rodar con periodicidade anuncios publicitarios, longametraxes e curtametraxes usando os primeiros platós (1 e 2) así como tamén o edificio antigo como localización de rodaxe.
Ceferino Palencia
Traxectoria
Dirixiu a compañía teatral da súa dona, a actriz María Tubau. As súas obras insérense na corrente da comedia moralizadora realista de mediados do século XIX. Logrou aplausos especialmente a partir de El guardián de la casa (1881), unha sátira contra a mala educación dos mozos. Escribiu despois outras comedias, xa de teses, como La Charra, encamiñada a demostrar os danos de adoptar costumes estranxeiros, xa naturalistas, como Nieves, xa de simple reconstrución e colorido de época, como Comediantes y toreros ou La Vicaría. Destacan tamén Cariños que matan  (1882), Pepita Tudó (1901) e La bella Pinguito (1925). Foi pai do médico Ceferino Palencia Tubau, casado coa xornalista e escritora feminista Isabel Oyarzábal Smith (1878-1974).
Parque Audiovisual de Cataluña
Historia
Naqueles primeiros anos, entre outras, rodáronse as seguintes películas:
É a partir de 2007 cando se abren as oficinas estables do Parque Audiovisual, aínda cos dous platós, e a actividade empeza a crecer mentres continúan as obras.
No ano 2011 xa se dispoñía de 4 platós climatizados e insonorizados; un de 1260 m², un de 1200 m², un de 600 m² e outro de 305 m² así como todos os espazos necesarios para unha produción: oficinas, salas para os equipos de produción, vestiarios, almacéns, taller de arte, lavandería etc., con máis de 600 prazas de aparcadoiro. É a partir deste intre que aumenta a produción converténdose nun dos centros de produción máis importantes de Cataluña e España. A creación do Parque Audiovisual permite ofrecer a produtoras e creadores audiovisuais un amplo espazo con todas as comodidades tanto a nivel técnico como de atención personalizada.
Paralelamente, nestes anos tamén se realizan as obras de construción do Centro de Conservación e Restauración da Filmoteca de Cataluña, dependendo da Generalitat de Cataluña a zona sur do gran complexo que comprende o Parque Audiovisual.
Alberto Carpo
Alberto Álvarez Martín, chamado artisticamente Alberto Carpo, nado en León o 21 de decembro de 1936 e finado na Coruña o 11 de xaneiro de 2015, foi un pintor galego.
Traxectoria
Mudouse coa súa familia á Coruña cando aínda era un neno, e na cidade herculina botou a maior parte da súa vida. En 1960 abandonou os seus estudos universitarios para formouse en París, primeiro no deseño de moda e logo nas artes gráficas e deseño publicitario. Despois de cinco anos na capital francesa proseguiu a súa carreira en Barcelona, Madrid e finalmente na Coruña.
Alberto Carpo foi encadrado no grupo A carón coruñés, a canda Mon Vasco, Xoti de Luis, Manuela Folgado, Jaime Cabanas, Xosé Tomé, Elvira Blanco, José Eduardo Martínez, Chelín, Rafael Correa Corredoira, Enrique Ferrer e Alberto Permuy.
A súa arte é fundamentalmente figurativa, onde predominan a representación de mulleres. Tamén destacou como retratista de personalidades do seu tempo, entre os que estiveron Camilo José Cela ou Manuel Fraga, e como autor de autorretratos.
Obra
Parte da súa obra foi adquirida por algunhas das coleccións de arte máis importantes de Galicia, como a de ABANCA, a da Deputación da Coruña ou a do Concello da Coruña.
En 2011 expuxo na Coruña, comisariada polo concello, unha antolóxica da súa obra titulada Testemuño.
Movemento circular
En física, o movemento circular é a rotación ó longo dun círculo: unha traxectoria circular ou unha órbita circular. A rotación ó redor dun eixe fixo dun corpo tridimensional implica o movemento circular das súas pezas. Podemos falar do movemento circular dun obxecto se non facemos caso do seu tamaño, de modo que teñamos o movemento dunha masa do punto nun plano.
O movemento circular clasifícase, de acordo coa ausencia ou a presenza de aceleración tanxencial, en movemento circular uniforme (MCU) e movemento circular uniformemente variado (MCUV).
등속 원운동 വര്‍ത്തുളചലനം Chuyển động quay
Galería de imaxes de Leiro
Galería de imaxes do concello de Leiro na provincia de Ourense.
Bankier van het verzet
Bankier van het verzet é un filme neerlandés de 2018 dirixido por Joram Lürsen. É un drama ambientado na segunda guerra mundial baseado na vida do banqueiro Walraven van Hall, que financiou a resistencia neerlandesa durante a guerra. O filme foi a produción neerlandesa máis vista do ano 2018 e foi nomeado a once Becerros de Ouro, sendo a primeira vez que un filme recibe tantos nomeamentos ós premios. Gañou catro Becerros de Ouro, entre eles o de mellor filme e mellor actor. O filme foi escollido como candidato dos Países Baixos para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 91ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Histetoloxía
A histetoloxía é unha figura retórica. Consite nun hipérbato que anticipa o que loxicamente debería estar posposto.
Francisco Blanco
Francisco Blanco, nado no Tameirón (A Gudiña) o 18 de setembro de 1570 e finado en Nagasaki o 5 de febreiro de 1597, foi un relixioso católico galego.
Traxectoria
Estudou no colexio dos xesuítas en Monterrei e máis tarde iniciou os estudos de Dereito na Universidade de Salamanca. Ingresou na orde franciscana en Villalpando, e estudou Filosofía no convento de Santo Antón de Salamanca. Doente, pasou un tempo no convento de San Francisco de Pontevedra e cara a 1592 marchou a Sevilla xunto con outros vinte e oito franciscanos galegos coa idea de embarcarse cara a América como misioneiro.
Foi ordenado sacerdote en México, e despois estivo en Manila (Filipinas). Finalmente, decidiu predicar o cristianismo no Xapón, país especialmente hostil cos misioneiros. Foi martirizado cruelmente naquel país: no monte Tetayama foi crucificado e atravesado de parte a parte por dúas lanzas. Con el foron executados dezaseis terciarios, seis franciscanos e dous xesuítas.
Veneración
A Igrexa católica, concretamente o Papa Pío IX, canonizouno o 8 de xuño de 1862.
Na súa parroquia natal do Tameirón consérvase unha reliquia, un óso dun dedo maimiño. O seu cranio consérvase en Outarelo (O Barco de Valdeorras).
Elvira García Piñeiro
Elvira María García Piñeiro, nada en Pontevedra en 1967, é unha avogada e política galega, deputada autonómica na Asemblea de Madrid por Unión Progreso y Democracia (UPyD) durante a IX Lexislatura (2011-2015).
Traxectoria
Licenciada en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela, exerceu a avogacía dende 1994 en Santiago e Madrid dedicándose inicialmente ó dereito comunitario e á arbitraxe, e especializada en Dereito privado.
Foi membro da Asociación Pro Dereitos Humanos, a cal abandonou en 1992 trala defensa da Lei Corcuera por parte dalgúns dos fundadores da asociación.
É membro de Unión Progreso y Democracia (UPyD) dende setembro de 2007, tratando os temas xurídicos relacionados co partido; así mesmo, é membro do Consello de Dirección e do Consello Político do partido.
2,4-D
miniatura|dereita|Fórmula do 2,4-D O 2,4-D ou ácido 2,4-diclorofenoxiacético, é un herbicida do grupo fenoxi usado nos céspedes. Utilízase principalmente en mestura con outros herbicidas que actúan en sinerxía. É o herbicida máis amplamente empregado no mundo. É unha auxina sintética.
Foi un dos compoñentes do axente laranxa, herbicida usado na guerra do Vietnam.
A Rilleira, Cambás, Aranga
A Rilleira é un lugar da parroquia de Cambás no concello coruñés de Aranga na comarca de Betanzos. Tiña 16 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 8 eran homes e 8 eran mulleres.
Wengué
miniaturadaimagem|dereita|250px|Wengué. O wengué é unha madeira tropical mesta e de cor chocolate escuro utilizada en instrumentos musicais e ebanistaría. Procede da Millettia laurentii, atopada fundamentalmente no Camerún, a República Democrática do Congo e a República do Congo.
Selección de rugby de Corea do Sur
A Selección de rugby de Corea do Sur, oficialmente segundo World Rugby de Corea, representa a Corea do Sur nas competicións oficiais de rugby. Está considerada por World Rugby como o equipo de terceira categoría (Desenvolvemento 1).
.ipa
O formato de ficheiro .ipa é o formato utilizado como executable para as aplicacións de Apple nos dispositivos iPhone, iPod Touch e iPad. Xeralmente a súa utilización non require a compresión como os arquivos RAR e ZIP e só funciona nos dispositivos que usen iOS. Foi desenvolvido polo equipo de Steve Jobs no 2007 como base das aplicacións de Apple e é a máis común nos dispositivos iOS. As aplicacións descargadas doutra páxina web que non sexa iTunes non se poderán sincronizar no dispositivo iOS (iPhone, iPod touch,e iPad) sen o tweak Appsync do Jailbreak.
Schouwen-Duiveland
Schouwen-Duiveland é un concello e unha illa ao suroeste dos Países Baixos, na provincia de Zelandia. O Brouwersdam é un dique, que forma parte do Plan Delta, de Schouwen-Duiveland a Goedereede, a parte oeste da illa de Goeree-Overflakkee, en Holanda Meridional.
Núcleos de poboación
Os núcleos de poboación do concello son: Brijdorpe, Brouwershaven, Bruinisse, Burgh, Burghsluis, Dreischor, Elkerzee, Ellemeet, Haamstede, Kerkwerve, Looperskapelle, Moriaanshoofd, Nieuwerkerk, Nieuwerkerke, Noordgouwe, Noordwelle, Oosterland, Ouwerkerk, Renesse, Scharendijke, Schuddebeurs, Serooskerke, Sirjansland, Westenschouwen, Zierikzee e Zonnemaire.
Aeroporto de Sofía
O aeroporto de Sofía (IATA: SOF, ICAO: LBSF) é o principal aeroporto internacional de Bulgaria. Está situado a 10 km ao leste do centro de Sofía, a capital do país. No ano 2015 superou por vez primeira os 4 millóns de pasaxeiros, pasando polas súas instalacións un total de 4 088 943, un 7,2% de incremento con respecto ao ano anterior. En 2016 a cifra foi de 4 980 387, un 21,8 % máis. O aeroporto serve como base para BH Air, Bulgaria Air, Bulgarian Air Charter, Ryanair e Wizz Air. A base aérea de Vrazhdebna da Forza Aérea de Bulgaria atópase tamén nas súas instalacións.
Abano aluvial
miniatura|250px|Vista aérea dun abano aluvial no [[Vale da Morte, EUA.]] miniatura|250px|Abano aluvial na zona do [[lago Louise, Alberta, Canadá.]] miniatura|250px|right|Un vasto abano aluvial aflora na desolada [[paisaxe entre as cordilleiras Kunlun e Altun, que forman a fronteira sur do deserto de Taklamakán, en Xinjiang. O lado esquerdo é a parte activa do abano e aparece de cor azul a causa da auga que flúe nas numerosas pequenas correntes. (Crédito: NASA/GSFC/METI/ERSDAC/JAROS/ASTER).]] miniatura|250px|Abano aluvial nos [[Pireneos franceses.]]
Un abano aluvial ou abanico aluvial, é, en xeomorfoloxía, un depósito cónico de sedimentos que se encontra ao final dunha corrente de auga, como no cono de dexección dun torrente ou ao final dun canón que drena terreos montañosos e desemboca nunha chaira.
Características
A súa vista en planta presenta o aspecto dun abano e orixínase a partir da sedimentación da carga sólida transportada por unha corrente fluvial ou torrente alí onde esta perde subitamente forza debido á brusca diminución do gradiente topográfico que se produce cando un río que corre por entre as montañas chega á chaira do pé de monte ou por outra causa hidrodinámica parecida, como cando unha corrente tributaria alcanza un val de menor gradiente ou ao final dun torrente. Desta forma, a acumulación ocorre por desconfinamento e perda rápida de capacidade e competencia dos procesos sedimentarios que interveñen, fluxos fluidais e fluxos de gravidade.