cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Homoloxía de secuencias
As secuencias son dos residuos de aminoácidos 120 a 180 das proteínas. Os residuos que están conservados en todas as secuencias están salientados en gris. Debaixo das secuencias de proteínas hai unha clave que indica a secuencia conservada (*), mutacións conservadoras, mutacións semiconservadoras (.) e mutacións non conservadoras. ]] miniatura|500px|dereita|Un [[aliñamento de secuencias de dúas proteínas, obtido por medio de ClustalW.]] En xenética e bioloxía molecular, o termo homoloxía de secuencias refírese á semellanza que presentan as secuencias de dúas ou máis proteínas ou ácidos nucleicos debido a que teñen unha mesma orixe evolutiva. Xeralmente pode concluírse que dúas secuencias son homólogas entre si se hai unha gran similitude entre elas. Non obstante, a similitude de secuencias é un resultado que procede directamente da observación, mentres que a homoloxía é unha interpretación de que esa alta similitude entre as dúas secuencias se debe a que as mesmas posúen unha orixe común. De feito, unha alta similitude de secuencias pode deberse simplemente á casualidade (nas secuencias curtas, por exemplo).
Existen varios algoritmos que se poden usar para agrupar secuencias en familias, as cales son xogos de secuencias mutuamente homólogas (véxase, aliñamento de secuencias). Algunhas das bases de datos biolóxicas que almacenan secuencias homólogas de xenomas animais son, por exemplo, HOVERGEN, HOMOLENS, HOGENOM.
Na rama xenómica da bioinformática, úsase o concepto de homoloxía de secuencias para predicir a función dun xene: se a secuencia do xene A, de función coñecida, é homóloga á secuencia do xene B, de función descoñecida, pode inferirse que B podería ter a mesma función que A. Na rama estrutural da bioinformática, a homoloxía úsase para determinar que partes dunha proteína son importantes na formación da estrutura e na interacción con outras proteínas. Na técnica denominada modelaxe por homoloxía, esta información utilízase para predicir a estrutura dunha proteína unha vez coñecida a estrutura dunha proteína homóloga.
Tipos de secuencias homólogas
As secuencias homólogas poden ser ortólogas ou parálogas.
Xenes ou secuencias ortólogas
As secuencias ou xenes ortólogos son aquelas secuencias homólogas que se separaron por un evento de especiación. É dicir, cando unha especie diverxe en dúas especies separadas, dise que as copias diverxentes dun mesmo xene nas especies resultantes son ortólogas. Noutras palabras, as secuencias ortólogas son as secuencias que se encontran en diferentes especies e que son moi similares debido a que se orixinaron por descendencia vertical a partir dunha soa secuencia presente nun antepasado común. O termo "ortólogo" referido aos xenes acuñouno en 1970 Walter Fitch A ortoloxía defínese estritamente en termos de antepasados filoxenéticos, e como a ascendencia exacta dos xenes de diferentes organismos é ás veces difícil de determinar debido a posibles duplicacións xénicas e rearranxos xenómicos, a evidencia máis concluínte de que dous xenes similares son ortólogos é que o indique o resultado da análise filoxenética da liñaxe dese xene. Os xenes que se encontran dentro do mesmo clado son ortólogos, xa que descenden do mesmo antepasado. Os xenes ortólogos xeralmente, pero non sempre, teñen a mesma función. As secuencias ortólogas proporcionan información útil en taxonomía e en estudos filoxenéticos. O patrón de diverxencia xenética pode utilizarse para inferir as relacións existentes entre especies. Dúas especies que están estreitamente relacionadas terán secuencias de ortólogos moi similares. Ao contrario, dúas especies filoxeneticamente afastadas presentarán unha grande diverxencia na secuencia dos xenes ou secuencias ortólogas baixo estudo.
Algunhas bases de datos biolóxicas proporcionan ferramentas para identificar e almacenar secuencias ortólogas. Por exemplo, en eucariotas OrthoMCL, en mamíferos OrthoMaM, en plantas OrthologID e GreenPhylDB
As estratexias de estudo baseadas en árbores filoxenéticas pretenden distinguir a especiación dos fenómenos de duplicación xénica comparando as árbores de xenes con árbores de especies, como se pon en funcionamento en recursos como TreeFam e LOFT. Unha terceira clase de enfoques híbridos son o uso de métodos heurísticos e filoxenéticos para construír grupos e determinar árbores, por exemplo Ortholuge, EnsemblCompara GeneTrees e HomoloGene.
Xenes ou secuencias parálogas
As secuencias ou xenes parálogos tipicamente teñen a mesma ou similar función, pero moitas veces este non é o caso debido a que non existe a mesma forza selectiva orixinal que actúe sobre a copia duplicada do xene, e esta pode adquirir novas funcións por mutación e selección natural.
As secuencias parálogas dannos unha útil perspectiva para entender como evolucionan os xenomas. Os xenes mencionados da mioglobina e hemoglobina considéranse parálogos antigos. De xeito similar, as catro clases coñecidas de hemoglobinas (hemoglobina A, hemoglobina A2, hemoglobina B, e hemoglobina F) son parálogos entre si. Aínda que todas estas proteínas exercen unha función similar no transporte de oxíxeno, a súa función xa diverxiu lixeiramente: a hemoglobina fetal (hemoglobina F) ten unha maior afinidade polo oxíxeno que a do adulto. Porén, a función non sempre se conserva nos parálogos, como ocorre, por exemplo, na anxioxenina humana, que diverxiu da ribonuclease, conservando unha estrutura terciaria similar pero adquirindo funcións moi diferentes.
Xeralmente se considera que os ortólogos son máis similares funcionalmente que os parálogos con diverxencia similar, pero varias publicacións puxeron en cuestión esta idea.
Xenes ou secuencias ohnólogas
Os xenes ohnólogos son xenes parálogos que se orixinaron por un proceso de duplicación de xenoma completo. O nome procede do apelido de Susumu Ohno e foille dado por Ken Wolfe. Os xenes ohnólogos son interesantes nas análises evolutivas porque todos diverxiron durante un período de tempo de igual duración desde a súa orixe común.
Xenes ou secuencias xenólogas
Os xenes homólogos que se orixinan por unha transferencia horizontal de xenes entre dous organismos denomínanse xenólogos. Os xenólogos poden ter diferentes funcións se o novo ambiente no que ten que funcionar o xene que se transferiu horizontalmente é moi diferente do orixinal. Pero, en xeral, os xenes xenólogos teñen unha función similar nos dous organismos. O termo acuñouno Walter Fitch.
Xenes ou secuencias gametólogas
Os xenes gametólogos prodúcense pola relación entre xenes homólogos en cromosomas de sexos opostos que non se recombinan. Os xenes gametólogos son o resultado do establecemento da determinación xenética do sexo e das barreiras que se crean para a recombinación entre os cromosomas sexuais. Exemplos de xenes gametólogos son o CHDW e o CHDZ en aves.
Xenes ou secuencias homeólogas
Os cromosomas homeólogos (ou partes de cromosomas homeólogos) son aqueles que quedaron xuntos despois dunha hibridación interespecífica e alopoliploidización para formar un xenoma híbrido, e cuxa relación era completamente homóloga nunha especie ancestral. En alopoliploides, os cromosomas homólogos dentro de cada subxenoma parental deberían emparellarse fielmente durante a meiose, orixinando unha herdanza disómica; porén nalgúns alopoliploides, os cromosomas homeólogos dos cromosomas parentais poden ser case tan similares entre si como os cromosomas homólogos, causando unha herdanza tetrasómica (cromosomas emparellados de catro en catro na meiose), recombinación interxenómica e redución da fertilidade.
Méixome
O topónimo galego Méixome pode referirse a:
O Beco, Piñeiro, Cedeira
O Beco é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 23 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 13 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 18 habitantes.
Méixome
Amais, como apelido pode referirse a:
Dibamus novaeguineae
É un lagarto sen patas que vive en Filipinas, Indonesia e Malaisia.
Descrición
A especie foi descrita en 1839 polo zoólogo e naturalista francés André Marie Constant Duméril e polo tamén zooólogo francés, especializado en herpetoloxía, Gabriel Bibron, na súa obra ''Erpétologie générale, ou histoire naturelle complète des reptiles. Tome cinquième''. París: Librairie Encyclopédique de Roret. (Ver texto completo en liña). Consultado o 7 de novembro de 2019.
Etimoloxías
Para a do xénero, ver Dibamus.
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:.
Distribución e hábitat
A especie encóntrase en Indonesia (Papúa, Molucas, Sulawesi, Kalimantan); Malaisia (Sabah, Sarawak) e Filipinas, e a súa presenza é incerta en Brunei e Sumatra. Coñécese desde as illas do sur de Filipinas: Basilán, Cebú, Negros, Mindanao, Palawan, Tawi Taw e Camiguín, así como Papahag e Inampulupan nas illas menores da Sonda. En Indonesia rexistrouse desde as illas molucanas de Ternate, Halmahera e Lembeh, o no norte, o centro e o suroeste de Sulawesi, e no oeste de Nova Guinea.
Pode encontrarse el altitudes entre os 15 e do 909 m, non só no solo de bosques naturais ou secundarios, tamén xunto ás marxes forestais, as plantacións de abacá e de coco, os prados arborados, e os bosques de dípterocarpos. . Esta especie foi observada debaixo de pedras, dentro ou debaixo de troncos podres e nas capas de follas da selva tropical. Non hai información dispoñíbel sobre a ecoloxía desta especie en Nova Guinea, da que non se coñecen rexistros recentes.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais, tendo en conta que esta especie ten unha ampla área de distribución en Filipinas, Malaisia ​​e o leste de Indonesia, e que está adaptada a unha ampla gama de hábitats naturais e que pode tolerar un certo grao de modificación do hábitat e, aínda por riba, de que non existen importantes ameazas que afecten á súa poboación, cualifica o seu status como LC (pouco preocupante).
Michigan Wolverines
Os Michigan Wolverines son o equipo da Universidade de Michigan. Os equipos dos Wolverines participan nas competicións universitarias organizadas pola NCAA. A Universidade conta con 25 deportes diferentes.
O deporte máis existoso e o fútbol americano, onde gañaron 11 campionatos nacionais. No baloncesto son moi competitivos, pero non tanto coma no fútbol americano. Gañou o título en 6 ocasións. O hoquei sobre xeo tamén deu moitos éxitos, con nove títulos no seu haber.
Nassau, Bahamas
Nassau é a capital das illas Bahamas. É o centro comercial e cultural das illas e, cunha poboación de 210.832 habitantes, é tamén a cidade máis grande.
Situada na illa de Nova Providencia, Nassau ten un atractivo porto moi transitado. O clima tropical e a fermosura natural das Bahamas tornaron Nassau nun moi popular destino turístico, cunha reputada calma durante as horas de sol e unha excitante vida nocturna.
Historia
miniatura|dereita|300px|Vista aérea de Nassau, co forte Charlotte en primeiro termo. Nassau foi fundada polos británicos a mediados do século XVII co nome de Charles Towne, mais logo mudóuselle o nome polo de Nassau en honra do rei inglés Guillerme III de Orange-Nassau en 1695. Durante o século XVIII, foi un famoso acocho de piratas; un dos mais célebres que aquí se agochaba foi Barbanegra. Nassau foi obxectivo de numerosos intentos de invasión por parte dos españois a fins do século XVIII. No 1776 foi tomada e retida brevemente polos revolucionarios norteamericanos.
Xeografía
thumb|left|Peirao Prince George no porto de Nassau
Situada na Illa da Nova Providencia, Nassau ten un atractivo porto, unha mestura do vello mundo e arquitectura colonial e un porto moi ocupado. O clima e o medio natural das Bahamas converteron a Nassau nun destino turístico.
Nassau desenvolveuse directamente detrás da zona portuaria. Nova Providencia ten 200 km² de terra relativamente plana e de monte raso entrecruzadas por cristas baixas (ningunha das cualas impidíu o seu desenvolvemento). No centro da illa hai varios lagos pouco profundos conectados por mareas.
A proximidade da cidade aos Estados Unidos (290 km ao leste-sueste de Miami) contribuíu á súa popularidade como resort de vacacións, especialmente despois de que os Estados Unidos prohibise as viaxes a Cuba en 1963. O resort de Atlantis nas proximidades Illa Paradise supón máis chegadas turísticas á cidade que calquera outra propiedade hotelera de Nassau. O mega-resort emprega máis de 6.000 bahameses e é o maior empleador fóra do goberno.
Queixoiro, A Bastida, A Fonsagrada
Queixoiro é un lugar da parroquia da Bastida, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Nassau, Bahamas
Clima
150px|thumb|Vista por satélite de Nassau e Paradise Island
Ferreira de Pallares, Guntín
Santa María de Fereira de Pallares é unha parroquia do concello de Guntín na comarca de Lugo, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 131 habitantes (57 homes e 74 mulleres), un menos ca en 2006.
Patrimonio
Nesta parroquia localízase o mosteiro de Santa María de Ferreira de Pallares.
Oza-Cesuras
Oza-Cesuras é un concello da provincia da Coruña, pertencente á comarca de Betanzos creado o 6 de xuño de 2013 a partir da fusión dos concellos de Oza dos Ríos e Cesuras. Segundo o IGE o 1 de xaneiro de 2018 tiña 5155 habitantes.
Situación
O Concello de Oza-Cesuras ten unha superficie de 151,8 km² e abrangue 25 parroquias. Está na comarca de Betanzos e limita ó norte con Betanzos e Coirós, ó sur con Curtis, Mesía e Vilasantar, ó leste con Aranga e ó oeste con Abegondo.
Orografía
O concello está na zona de baixada entre a meseta de Curtis e os vales dos ríos Mendo e Mero e Mandeo. O Mendo e o Mandeo descorren desde a parte central e sur do concello ata a súa case chegada á ría de Betanzos. Nese comezo, no sur, é onde están as maiores altitudes: alí están os montes da Tieira, do Lago, da Pena Moura ou do Brueiro, que están arredor dos 540 metros. O Mero descorre polo noroeste do concello e forma un amplo val lindando con Abegondo. No comezo desta parte as altitudes son de 450 metros e descenden dun xeito acusado ata o Mero. Ao comezo dos afluentes dos tres ríos, en especial no centro sur, as zonas do relevo son accidentado e os vales profundos. Como exemplo, destacan as pendentes dos vales de Filgueira de Barranca.
De leste a oeste as pendentes diminúen. A zona leste, como os arredores de Rodeiro, son unha zona alta chá, e orograficamente está ligada á comarca da Terra Chá. As zonas máis centrais do concello son zonas de baixadas acusadas e de vales encaixados. Por último, a zona oeste é de pendentes máis suaves.
Hidrografía
miniatura|250px|esquerda|Fervenza do Mendo. O Mero, que nace na Tieira, Borrifáns, vai cara ao sur, servindo de límite natural polo oeste con Abegondo.
O río Mendo nace nas proximidades da Illana, Curtis, e percorre o concello desde Filgueira de Barranca. Ao seu paso por Bragade recibe o nome de río da Forcada.
Clima
O clima é de tipo atlántico húmido, sendo a temperatura media anual de 12 °C e as precipitacións de 850 a 1750 mm./ano.
Demografía
Para os históricos de poboación anteriores a 2012 véxase as páxinas do Concello de Oza dos Ríos e o Concello de Cesuras.
Fusión Oza-Cesuras
dereita|160px En marzo de 2012 iniciouse un proceso de fusión dos concellos de Oza dos Ríos e de Cesuras. O 11 de xaneiro de 2013 os dous concellos aprobaron a fusión nos respectivos plenos da corporación municipal. O 22 de febreiro a Deputación da Coruña e o 6 de xuño de 2013 a Xunta de Galicia aprobaron o decreto da fusión dos concellos Oza dos Ríos e Cesuras polo que se crea o concello de Oza-Cesuras.
No 2013 o deseñador betanceiro Luís Galán creou a nova bandeira do concello que presenta a fusión, en cor vermella, de dúas cruces, as das igrexas de San Xiao de Mandaio (Cesuras) e San Pedro de Porzomillos (Oza dos Ríos).
Toponimia
Co acordo de fusión dos dous concellos estableceuse o nome de "Oza-Cesuras", froito da unión dos topónimos de Oza, Oza e Cesuras, Dordaño, e que foran lugares que deran nome aos concellos. Os xentilicios de Cesuras eran cesurán/cesurá e o de Oza dos Ríos tíñase indicado que ocense. As posibilidades, non fixadas, do novo xentilicio serían "ozacesurán" ou "ocesurán".
Patrimonio arqueolóxico
No concello hai máis de 50 mámoas catalogadas en máis de 9 conxuntos, especialmente nas zonas máis elevadas. Algúns destes son:
O sitio arqueolóxico romano "Forno do Lopo", agora abandonado, descubriuse nos anos 1970 e coñécese que foi un forno cerámico datado despois do século III.
Patrimonio arquitectónico
Os casaríos e pazos a destacar son :
Nos ríos do concello hai varios muíños de interese. En Soxal está situado o muíño de Forcada, restaurado. Máis abaixo está o encoro de Buxía e o muíño de Delgado, e en Trasanquelos o muíño de Buxía.
As pontes a destacar son :
Patrimonio relixioso
No concello están as seguintes igrexas e mosteiros :
Existen as ermidas e capelas de :
Hai casas reitorais en :
Administración
Até as eleccións municipais de 2015, o concello estivo rexido por unha comisión xestora de 13 membros designada pola Xunta de Galicia. A ela pertencen os anteriores alcaldes de Oza dos Ríos, José Pablo González Cacheiro, e máis o de Cesuras, Julián Lucas Ramírez.
O concello ten dúas sedes que veñen sendo as antigas casas dos concellos fusionados.
Escolas
Os centros educativos do concello son:
Centros sociais, bibliotecas e museos
Os centros culturais do concello son:
Os principais centros deportivos son os:
Espazos naturais
Oza-Cesuras está dentro da zona especial conservación do Betanzos - Mandeo e dentro da Reserva da biosfera As Mariñas Coruñesas e Terras do Mandeo.
No concello hai declaradas as seguintes árbores senlleiras:
Economía
O concello ten a súa base económica no sector gandeiro, agrícola e forestal. Está comunicado coa A-6 e estrutúrao de norte a sur a estrada comarcal AC-840, ente Betanzos e Agolada. Conta ademais cunha vía férrea, a que pasa de Lugo á Coruña e que ten estación en Cesuras, Oza e Piñoi. Oza-Cesuras fai de nó de comunicacións entre a costa e os concellos do interior, existe un importante sector de servizos.
Bengala Occidental
Bengala Occidental é un estado indio localizado no leste do país, no Golfo de Bengala. É o cuarto estado máis poboado do país, con arredor de 91 millóns de habitantes (segundo o censo de 2011). Ten unha área de 88 752km2. Forma parte da rexión etnolingüística de Bengala, limitando con Bangladesh polo leste e con Nepal e Bután polo norte. Comparte fronteira con cinco estados indios: Odisha, Jharkhand, Bihar, Sikkim e Assam. A súa capital é Calcuta, a sétima cidade máis poboada da India. Xeograficamente, Bengala Occidental inclúe a rexión montañosa de Darjeeling, o delta do Ganxes, a rexión de Rarh e os Sundarbans da costa. O principal grupo étnico é o bengalí, sendo os bengalís hindús a maioría demográfica.
Asheville, Carolina do Norte
Asheville é a capital do condado de Buncombe, Carolina do Norte (Estados Unidos). Ten unha poboación de 68.889 habitantes. Asheville localízase na confluencia do río Swannanoa co río French Broad.
Linguas
91,8% inglés, 4,6% castelán, 0,7% alemán.
Club de Remo Mecos
miniatura|Sede do club
O Club de Remo Mecos é un club de remo galego da localidade do Grove (Pontevedra). Está patrocinado por Augas de Mondariz.
Historia
O Club de Remo Mecos fundouse en 1980, pese a que xa existían regatas dous anos antes. A idea de formalo xorde dun grupo de afeccionados ao remo de distintos barrios do Grove. Á fronte da iniciativa está Moncho Cachopeiro, un dos artífices e fundadores do club. Nos seus comezos, o equipo tivo que pasar por numerosas dificultades, case todas elas referentes á falla de infraestruturas. Non posuía dun local e algunhas reunións fixéronse baixo unha videa. Con todo, por medio do apoio popular, o Mecos foi medrando e hoxe conta cunhas das mellores instalacións deportivas dos clubs de remo galegos.
Cachopeiro fixo o primeiro batel de madeira construído en Galiza. Traballando no Mecos realiza máis tarde unha traiñeira, para a cal precisou da experiencia de Euskadi.
A necesidade de reparar as embarcacións tivo moita importancia no conxunto. Dende o principio formouse un taller de carpintería que tamén existe na actualidade. O primeiro deles estaba situado nun primeiro andar, non tiñan outro lugar. Alí dentro traballaban a man; cepillo, serrón e machete eran as ferramentas para a construción.
St. Pölten
100px|esquerda Sankt Pölten (tamén coñecida como St. Pölten) é a capital federal do Estado austríaco de Baixa Austria. Cunha poboación de 49.121 habitantes (2001) é a maior cidade da Baixa Austria.
Divisións da cidade
miniatura|esquerda|Catedral [[Barroco|Barroca de Sankt Pölten]]
Holy Money
Holy Money é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de rock experimental Swans, publicado o 27 de marzo de 1986 a través do selo K.422. O disco foi gravado nas mesmas sesións que "Time Is Money (Bastard)", "A Screw" e Greed.
O Norbasco, Piñeiro, Cedeira
O Norbasco é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 17 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 11 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando tiña 9 habitantes.
Carole Pateman
Carole Pateman, nada en Sussex o 11 de decembro de 1940 é unha teórica política e feminista británica. Coñecida pola súa posición crítica á democracia liberal. Entre as súas obras coñecidas está "The Sexual Contract" publicada en 1988 expondo que a desigualdade entre os sexos é un produto de especial reorganización patriarcal da modernidade. Dende 2007 é membro da Academia Británica.
Traxectoria
En 2007, foi nomeada membro da Academia Británica.
En 2012 recibe o Premio Johan Skytte de ciencia política.
Daguestán
thumb|250px|dereita A República do Daguestán (en Республика Дагестан) é unha república da Federación Rusa. É a máis grande república de Rusia no norte do Cáucaso, en superficie e poboación.
Xeografía
A república está situada na cordilleira do Cáucaso Norte. É a parte máis ao sur de Rusia.
Limita ao norte con Kalmukia, ao sur con Acerbaixán, ao leste co mar Caspio, ao oeste con Chechenia e ao noroeste co Krai de Estavropol. O seu punto máis alto é o monte Bazardyuzi (4.466 m). A distancia máxima de norte a sur son 400 km, e de leste a oeste 200 km.
Hai máis de 1.800 ríos, destacando o Sulak, o Samur e mailo Terek Rubas. As costas do Daguestán exténdense sobre máis de 400 km ao longo do mar Caspio.
A maior parte do territorio da república é montañoso, coas grandes montañas caucásicas cubrindo o sur. O maior cumio é o pico de Bazardyuzi, de 4.466 m.
Recursos naturais
O solo do Daguestán é rico en petróleo, gas natural, carbón e outros.
Clima
O clima é caloroso e seco no verán, mais os invernos son fríos nas rexións montañosas. A temperatura media en xaneiro é de 2 °C, e en xullo de 30 °C. As precipitacións anuais medias son de 200 mm/m² nas chairas do norte e de 800 nas zonas montañas.
Demografía
O terreo montañoso dificulta as viaxes e comunicacións, o Daguestán ten unha diversidade étnica pouco común. Contrariamente ás outras partes da Rusia, a poboación do Daguestán medra, principalmente pola inmigración.
No ano 2002 tiña 2 576 531 habitantes. 1 102 577 (42,8 %) vivían en zonas urbanas, e 1 473 954 (57,2 %) en zonas rurais. 1 242 437 (48,2 %) eran homes e 1 334 094 (51,8 %) mulleres. A idade media era de 25,2 anos (25,1 nas zonas urbanas e 25,2 no rural; 24 anos os homes e 26,3 as mulleres). Había 570.036 fogares.
Grupos étnicos
No Daguestán conviven máis dunha ducia de grupos étnicos:
Atópanse tamén pequenos grupos coma os Balkares (que viven principalmente en Kabardino-Balkaria), ou os Xinukhs, uns 200, membros dunha familia complexa de Caucasianos autóctonos — uns 40 grupos, comprendendo pobos pouco coñecidos coma os Akhwakhs, moitos deles concéntranse no Daguestán. A destacar tamén os laks que inmigraron despois dunha deportación na época soviética, e os Hunzibs ou pobo Khunzal que viven soamente en catro asentamentos do interior.
A lingua franca no Daguestán é o ruso, mais fálanse máis de trinta linguas.
Historia
En 1999 un grupo de fundamentalistas musulmáns vindo de Chechenia, baixo o comando de Khamil Basaiev, así como apoios locais, lanzan unha insurrección no Daguestán. Iso provoca a decisión rusa de invadir Chechenia ese ano.
O célebre xefe musulmán Imam Khamil era un natural do Daguestán de etnia ávara.
Economía
En 2000, o economía do Daguestán estaba baseada na agricultura (35 %), industria (24 %) e construción (26 %). O transporte e as comunicacións supuñan o 5 %. O comerzo e servizos o 9 %.
As industrias importantes inclúen a transformación dos produtos alimentarios, a produción de electricidade, a extracción do petróleo, a fabricación de maquinas e a química. As exportacións principais do Daguestán son o petróleo e mailos carburantes. Os produtos agrícolas importantes inclúen o peixe do mar Caspio, o viño e os licores, e varias frutas.
O Daguestán é a república menos urbanizada do Cáucaso.
Calnexina
Función
A calnexina é unha proteína chaperona, caracterizada por axudar ao pregamento de proteínas e o control de calidade do mesmo, asegurando que só as proteínas debidamente pregadas e ensambladas seguirán avanzando pola vía secretora.
A calnexina actúa retendo no retículo endoplasmático as glicoproteínas ligadas a N non ensambladas ou non pregadas.
A calnexina únese só a aquelas N-glicoproteínas que leven o oligosacárido GlcNAc2Man9Glc1. Estes oligosacáridos monoglicosilados orixínanse do recorte de dous residuos de glicosa pola acción secuencial de dúas glicosidases, a I e a II. A glicosidase II pode tamén eliminar o terceiro e último residuo de glicosa que queda.
Se a glicoproteína non está correctamente pregada, un encima chamado UGGT (UDP-glicosa:glicoproteína glicosiltransferase) volve a engadir un residuo de glicosa no oligosacárido, o que rexenera a capacidade da glicoproteína de unirse á calnexina.
A cadea glicoproteica mal pregada permanece no RE, arriscándose a atoparse coa MNS1 (alfa-manosidase), que a destina á degradación ao eliminarlle o residuo de manosa.
Se a proteína foi correctamente traducida, a posibilidade de que se pregue correctamente antes de que se encontre coa MNS1 é alta, polo que non sería degradada.
A calnexina tamén funciona como unha chaperona para o pregamento da cadea alfa do MHC de clase I na membrana do RE. Unha vez que se completou o pregamento a calnexina é substituída pola calreticulina, que axuda en ulteriores ensamblaxes do MHC de clase I.
Usos en bioloxía molecular
Poden usarse anticorpos contra a calnexina como marcadores para o retículo endoplasmático nos experimentos de inmunofluorescencia.
Cofactores
A ATP e os ións Ca2+ son cofactores implicados na unión da calnexina ao substrato.
Club Regatas Perillo
miniatura|dereita|Perillo na [[Bandeira Teresa Herrera 2012.]]
Amy Adams
Amy Lou Adams, nada o 20 de agosto de 1974 en Vicenza (Italia) e criada en Castle Rock (Colorado), é unha actriz e cantante estadounidense. Entre os seus galardóns inclúense dous Globos de Ouro e os nomeamentos para seis Oscar e sete Premios BAFTA da Academia Británica de Cine.
Club Regatas Perillo
O Club Regatas Perillo é un club galego de remo de Perillo, no concello de Oleiros. O club fundouse en 1970 e compite na Liga Noroeste de Traíñas.
Amy Adams
É coñecida por filmes como Catch Me If You Can ou Doubt.
Club Regatas Perillo
Historia
O Club Regatas Perillo nace en outubro de 1970 co ánimo de promover e desenvolver o deporte do remo en Perillo. O entusiasmo posto por aquelas persoas que promoveron a creación do club fixo que se desenvolveran un bo número de actividades dentro desta sociedade ademais do remo, tales coma a pesca, halterofilia, tenis de mesa, windsurf etc.
Son tres décadas dende aquela ben diferenciadas; na década de 1970 unha grande actividade social móvese en Perillo arredor deste club, dando os seus primeiros pasos na participación en Campionatos de España de Traíñas e bateles e o título galego nas dúas modalidades en diferentes anos; a década de 1980 destaca pola introdución ao Banco Móbil e a participación nos primeiros Campionatos Estatais; é na década de 1990 cando comezan os títulos e medallas, así coma o recoñecemento deste club a nivel estatal, chegando a ser recibidos os seus remeiros polo daquela Presidente da Xunta (Manuel Fraga Iribarne) en 1998. Tamén nesta década comeza a participación das primeiras tripulacións femininas, que pronto recollen bos resultados.
Top 14 2015-2016
A tempada 2015-2016 do Top 14 é a 117ª edición da primeira división da liga francesa de rugby, campionato fundado no ano 1892. A fase de liga comezou o 22 de agosto de 2014 e rematará o 23 de maio de 2016. Esta fase será continuada polo playoff, que por primeira ocasión rematará fóra de Francia. A final será 24 de xuño de 2016 no Camp Nou de Barcelona. Este evento moverase do seu tradicional lugar (o Stade de France de Saint-Denis) polo conflito coa Eurocopa de Fútbol Francia 2016. O defensor do título é o Stade Français.
Formato da competición
O torneo está composto por 14 equipos, e ten un formato segundo o cal os equipos teñen que disputar dúas voltas completas, de xeito que cada equipo se enfronte ós outros 13 conxuntos dúas veces, unha como local e outra como visitante. Cada equipo xoga un total 26 partidos.
O sistema de puntuación é o seguinte:
Fase final
O seis mellores equipos da liga regular acadaron o dereito a loitar polo título nesta fase final. Os dous primeiros equipos da táboa pasaron a semifinais, mentres os catro seguintes tiveron que disputar unha eliminatoria previa de cuartos de final. Os encontros de cuartos de final xogáronse nos campos dos equipos terceiro e cuarto da táboa, mentres que as semifinais e a final tiveron lugar en estadios neutrais. O estadio elixido para as dúas semifinais foi o Roazhon Park de Rennes (Bretaña), e a final disputouse por primeira vez na historia fora do territorio francés, no Camp Nou de Barcelona.
Willem Schouten
dereita|miniatura|220px|Willem Schouten Willem Cornelisz Schouten, nado en 1567, e finado en 1625, foi un navegador neerlandés natural da cidade de Hoorn. Con Jacob Le Maire realizou unha viaxe de exploración do Océano Pacífico descubrindo o Cabo de Fornos. As illas Schouten, ó norte da Nova Irlanda, Papúa Nova Guinea, recibiron o seu nome.
Willem Schouten era un navegante con experiencia que xa tiña feito tres viaxes para a Compañía Holandesa das Indias Orientais. Xuntouse á Compañía Australiana, organizada en Hoorn, como capitán do Eendracht na expedición de Jacob Le Maire (1615-1616). O seu irmán, Jan Schouten, era o capitán do Hoorn que se incendiou mesmo antes de dobrar o cabo de Fornos, e pouco despois Jan morreu de escorbuto.
Cruzou o Pacífico descubrindo, entre outras illas, as illas Hoorn (Futuna e Alofi en Wallis e Futuna), nome da súa cidade natal. Convenceu a Le Maire a seguir a ruta polo norte da Nova Guinea, doutro xeito irían parar ó perigoso Mar do Coral ó norte de Australia.
O navío foi confiscado en Xava por quebrar o monopolio da Compañía Holandesa das Indias Orientais, e Schouten foi enviado a Ámsterdam. Axiña publicou o relato da viaxe, en 1618, con grande éxito popular e múltiples reedicións e traducións.
A Estrada
A Estrada é un concello da provincia de Pontevedra, pertencente á comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Segundo o IGE no ano 2018 tiña 20 661 habitantes, dos cales 419 eran de orixe estranxeira. O concello ten 51 parroquias. O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «» (forma oficial), estradense (forma popular) ou estratense (forma culta).
Historia
A xurisdición de Tabeirós ten a súa orixe en tempos do rei suevo Miro, no século VI, e aparece citada no Cronicón Iriense como pertencente á diocese de Iria. No século XII, o arcebispo Xelmírez e o rei Afonso VII de Castela trocaron a terra de Tabeirós (que pasou a ser da mitra compostelá) por Tabeirolos e o castro de Faro. A xurisdición abarcaba o actual concello da Estrada, con excepción das parroquias de Vea. A xurisdición de Tabeirós incluía os coutos de Vea, Codeseda, Vega e Oca, e o Couto do Viso.
En 1836 iniciáronse as reunións para a unión destes concellos noutros maiores ou nun só. O 1 de xaneiro de 1837 uníronse os Coutos de Vega e Oca, Viso, Codeseda e Vea con Tabeirós. O concello formouse en Cereixo, con sede en Pernaviva, xa con 51 parroquias (incluída A Estrada, que aparece por primeira vez, formada polos lugares de Figueiroa de Arriba, Figueiroa de Abaixo, Rodeiro, Regueiro, Pedregal, Vilabrasil e Vilar). Logo de tres anos de enfrontamentos entre absolutistas e liberais, en 1840 tivo lugar a destitución do concello de Cereixo, solicitando que o nome do concello fose A Estrada, aprobándose a mudanza o 23 de xaneiro de 1841.
O 6 de xullo de 1859 concedéuselle á Estrada o título de Vila por Real Decreto. En 1878, o rei Afonso XII outorgou ó concello o tratamento de Ilustrísimo, e en 1912, o seu fillo Afonso XIII, o de Excelentísimo.
Ata 1940 editouse na vila o xornal El Emigrado.
Toponimia
Como premisa dunha hipótese máis complexa, Cabeza Quiles baséase na escaseza documental da voz estrada (fronte a strata) nos tombos de Sobrado dos Monxes, Samos ou Oseira observada por Pensado Tomé, así como a súa ausencia tamén de datos en Mondoñedo, Celanova, San Pedro de Ramirás ou San Pedro de Rocas e na antiga lexicografía do padre Sarmiento, do padre Sobreira, Xoán Manuel Pintos, Cornide e Cuveiro. A súa teoría supón a perda do uso común deste lexema para máis tarde recuperarse co significado actual de estrada, hipótese compartida por Benigno Fernández Salgado. Como topónimo da actual capital de concello, utilizábase inicialmente Tabeirolos (que deu Tabeirós) e logo contra 1600 San Paio de Figueroa, ata a época de Sarmiento que documenta A Estrada contra 1750. Polo tanto, e sempre segundo Cabeza Quiles, a data de aparición é demasiado serodia para que o topónimo proceda do latín (via) strata (participio do verbo sternere, "espallar, botar pedra por riba do chan; empedrar") e propón un étimo alternativo no participio do verbo galego estrar ("botar estrume nas corredoiras con lama, sobre todo en inverno").
Goberno e política
Actualmente, o alcalde do concello da Estrada é José Carlos López Campos do PPdeG. O anterior alcalde foi José Antonio Dono López, do Partido Socialista Obrero Español, quen lle arrebatou a alcaldía ao popular Manuel de la Calle, sucesor do anterior alcalde Ramón Campos Durán, tralas eleccións de 2007. Os partidos políticos máis relevantes no ámbito local, ademais do BNG, son o Partido Popular, cuxo portavoz no pleno foi Miguel Ramón de la Calle Amaro, o Bloque Nacionalista Galego con Xosé Magariños Maceiras e Movemento Veciñal Estradense (MÓVETE) con María del Mar Blanco Casais.
O concello da Estrada estrutúrase en diferentes concellerías: de cultura e normalización lingüística, de servizos municipais: deportes, mocidade, transportes e alumeado público; de ambiente; de benestar social e participación cidadá, de promoción económica, turismo e comercio e policía local; e de obras. O concello celebra plenos ordinarios cada mes, aínda que con frecuencia celébranse plenos extraordinarios, co fin de debater temas e problemas que afectan ao concello.
Sarvepalli Radhakrishnan
Sarvepalli Radhakrishnan, nado en Thiruttani o 5 de setembro de 1888 e finado en Madras o 17 de abril de 1975, foi un filósofo e político indio, o primeiro vicepresidente da India (1952-1962) e o seu segundo presidente (1962-1967). Está considerado unha das máximas autoridades indias do século XX en relixión comparada e filosofía.
A Estrada
Goberno e política
A xunta de goberno, presidida polo alcalde, está composta actualmente por 9 concelleiros do PPdG. A corporación municipal está formada por 21 membros, 11 do PPdeG, 8 do PSdeG-PSOE, 1 de Móvete e 1 do BNG.
Sarvepalli Radhakrishnan
Primeiros anos
Sarvepalli naceu no seo dunha familia brahmana telegúa nunha aldea preto de Thiruttani no distrito de Chittoor da presidencia de Madrás, preto do actual límite dos estados de Andhra Pradesh e Tamil Nadu. Pasou os seus primeiros anos e estudou en Thiruttani e Tirupatim, o ensino secundario realizouno en Walajapet.
A Estrada
Festividades
Son famosas a Festa do Salmón e a rapa das bestas de Sabucedo. As festas patronais son na honra a San Paio e celébranse a última semana de xuño, sendo o día grande o 26 de xuño.
Lugares da Estrada
Para unha lista completa de todos os lugares do concello da Estrada vexa: Lugares da Estrada.
Sarvepalli Radhakrishnan
Educación
dereita|miniatura|Sarvepalli Radhakrishnan co presidente dos Estados Unidos [[John F. Kennedy no Despacho Oval (1963)]] Radhakrishnan recibiu bolsas de estudo ao longo da súa vida académica, estudou no Voorhees College en Vellore e logo no Madras Christian College con 17 anos, graduándose en 1906 en filosofía. A súa tese foi "The Ethics of the Vedanta and its Metaphysical Presuppositions", e constituía unha réplica á acusación do sistema vedanta carecer de espazo para a ética.
Actividade académica
alt=hand made portrait of Mr. President.|miniatura|Debuxo de Radhakrishnan realizado por Bujjai asinado polo propio Radhakrishnan en [[lingua telugu como "Radhakrishnayya".]] En abril de 1909 entrou no departamento de filosofía do Madras Presidency College, e dende 1918 foi profesor de filosofía da Universidade de Mysore, dando clases no Maharaja's College. Nesa época seus artigos comezan a aparecer en reputados xornais internacionais como  The Quest, Journal of Philosophy ou o International Journal of Ethics. Completou o seu primeiro libro, The Philosophy of Rabindranath Tagore, no que avogaba que a filosofía de Tagore era a verdadeira manifestación do espírito indio. O seu segundo libro, The Reign de Religion in Contemporary Philosophy publicouse en 1920.
José Antonio Fernández "O Merlo"
José Antonio Fernández, alcumado "O Merlo", nado en 1865 no barrio de San Caetano en Santiago de Compostela e finado en Ferrol o 11 de xuño de 1925, foi un limpabotas, repartidor de xornais, vendedor de lotaría e mesmo xornalista galego, recoñecido como un dos personaxes populares (tipos populares ) máis salientables da Galicia de finais do século XIX e principios do século XX.
Sarvepalli Radhakrishnan
Actividade académica
Dende 1921 foi profesor de filosofía ocupando a cátedra rei Xurxo V de ciencias mentais e morais da Universidade de Calcuta, á que representou no Congreso das Universidades do Imperio Británico en xuño de 1926 e no Congreso Internacional de Filosofía na Universidade Harvard en setembro de 1926. Outro evento  académico importante deste período foi a invitación para realizar a conferencia da Hibbert Lecture de 1929, sobre os ideais de vida, que deu no Harris Manchester College, en Oxford e que posteriormente publicou en forma de libro como An Idealist View of Live.
José Antonio Fernández "O Merlo"
Traxectoria
Fillo de pai descoñecido, a súa nai chamábase Benita. José Antonio naceu cunha certa discapacidade nunha perna, o que lle levou desde moi novo a gañarse a vida como limpabotas, vendedor de lotaría e de xornais. Consta que parte fundamental da súa clientela estaba formada polo corpo escolar da Universidade, a quen lle limpaba o calzado por unha peseta con vinte e cinco céntimos ao mes, segundo unha oferta que publicou en 1896.
Sarvepalli Radhakrishnan
Actividade académica
Foi vicechanceler da Universidade Andhra entre 1931 e 1936. En 1936 foi profesor de relixións orientais e ética na Universidade de Oxford. Ese mesmo ano, e de novo, en 1937, foi candidato ao premio Nobel de Literatura. Foi vicechanceler da universidade Banaras Hindú de 1939 ata 1948.
José Antonio Fernández "O Merlo"
Traxectoria
A primeira noticia publicada en prensa sobre O Merlo data de decembro de 1888, cando o que daquela xa era limpabotas interveu nunha cea no Hospicio de Santiago de Compostela pronunciando "elocuentes discursos" dando os parabéns pola comida de Nadal obsequiada aos internos ás autoridades municipais, á nai superiora do Hospicio, ás irmás, etcétera. Semellaba que encontrara outro xeito de gañar diñeiro: o de facer rir á xente coa súa maneira de ser e falar, coma se fora un bufón moderno. Porén, esta verborrea, ou o seu carácter contestatario contra todos os que se excedían da risa, pasando ao escarnio ou mesmo á humillación, procuroulle non poucos episodios violentos ao longo da súa vida nos que levou con moito, a peor parte. Así, en xaneiro de 1890, recibiu unha malleira "brutal" dun mozo de San Caetano, aproveitándose da débil constitución de José Antonio. En decembro dese ano participou e actuou, de novo, nunha cea de Nadal coas autoridades compostelás no Asilo de Santiago (no convento de Santo Agostiño), facendo rir aos comensais cos seus "brinde e castizos discursos". Daquela, O Merlo xa formaba parte do imaxinario popular compostelán coma un dos tipos populares máis recoñecibles da cidade e mesmo comezaba a selo fora dela. Especialmente serían os estudantes da Universidade os que, a través de chanzas, xogos e esmolas, lle procuraron un maior apoio e fama. O propio Merlo recoñecería o cariño dos estudantes na prensa da época. A súa popularidade fíxoo protagonista de chistes, mesmo alentados polo propio Merlo, onde se retrataba como unha persoa boba, de poucas luces. Tamén a prensa voceaba sen piedade estes chistes, incrementando así a súa exposición ao escarnio público.
En agosto de 1891 fixo a súa primeira saída de Compostela, co fin de gañarse a vida. A cidade elixida foi Vigo, pero non parece que ficara moito tempo nela porque ao ano seguinte xa figuraba de novo en Compostela.
Sarvepalli Radhakrishnan
Actividade política
miniatura|O presidente dos Estados Unidos John F. Kennedy e o presidente da India, Sarvepalli Radhakrishnan (esquerda), na Casa Branca tras unha reunión. 4 de xuño de 1963 Radhakrishnan comezou a súa carreira política xa na madurez da súa vida, despois do éxito da súa carreira académica. En 1931 formou parte do Comité de Cooperación Intelectual da Liga das Nacións. Cando a India se converteu en independente, en 1947, Radhakrishnan represententou ao seu país na UNESCO (1946-52) e máis tarde foi embaixador da India na Unión Soviética (1949-1952). Tamén foi membro da Asemblea Constituínte da India. Foi o primeiro vicepresidente da India, en 1952, e o segundo presidente da India (1962-1967).
José Antonio Fernández "O Merlo"
Traxectoria
O 27 de xuño de 1893 casou na igrexa de San Miguel dos Agros (Santiago) cunha panadeira de máis idade ca el. A voda foi accidentada. En primeiro lugar, a cerimonia tivo que trasladarse ao serán debido a un enfado do Merlo. Logo, xa rematada a voda, a noiva foi beliscada e golpeada pola multitude, mentres O Merlo foi perseguido por unha turba de nenos pola rúa da Troia. Novamente refuxiados na igrexa, tiveron que saír baixo a protección da garda municipal.
Sarvepalli Radhakrishnan
Actividade política
Radhakrishnan non tivo unha militancia destacada no Partido do Congreso, nin foi activo na loita contra o poder británico, mais era un símbolo da cultura hinduísta, e a defensa do hinduísmo contra a "crítica desinformada occidental".
Provincia de Matanzas
A provincia de Matanzas é unha provincia do occidente de Cuba que limita ao oeste coa Habana, ao leste coa provincia de Villa Clara, ao norte co Estreito de Florida e ao sur co Mar Caribe. A súa capital é a cidade de Matanzas.
A Estoxa, Piñeiro, Cedeira
A Estoxa é un lugar da parroquia de Piñeiro no concello coruñés de Cedeira, na comarca de Ferrol. Tiña 5 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 3 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 1999 cando non tiña habitantes.
Roger Torrent i Ramió
Formación
Roger Torrent é graduado en Ciencia Política e da Administración pola Universidade Autónoma de Barcelona e cursou un mestrado en estudos territoriais e planificación das universidades Politécnica de Catalunya e Pompeu Fabra.
Alcaldía de Sarrià de Ter
Inicialmente traballou como técnico na administración local. Foi membro de diversas asociacións culturais e veciñais. En 1998, uniuse ás xuventudes de Esquerra Republicana e dous anos máis tarde afiliouse ao devandito partido político. Desde 1999 foi membro do Concello da vila de Sarrià de Ter e, logo de dúas lexislaturas na oposición, foi elixido alcalde en 2007, grazas a un pacto de ERC con Convergència i Unió. Nas eleccións municipais de 2011 e de 2015 foi validado no cargo ao acadar o seu partido a maioría absoluta. En 2011 entrou a formar parte da Deputación Provincial de Xirona, onde foi portavoz de ERC. Entre 2000 e 2008 foi secretario de política parlamentaria rexional na federación xironesa do partido. Tamén foi membro da executiva da Asociación Catalá de Municipios e Comarcas entre 2007 e 2011.
Deputado no Parlamento catalán
Nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2012 e de 2015 foi elixido membro do parlamento por Xirona, esta última dentro da candidatura de Junts pel Sí, lexislatura na que exerceu como voceiro adxunto do grupo parlamentario. Tamén formou parte da comisión de Gobernación, Administracións Públicas e Vivenda, así como da comisión de Economía e Facenda, do relatorio conxunto pola Administración tributaria catalá e da comisión de investigación sobre a Operación Catalunya.
Nas eleccións ao Parlamento de Cataluña de 2017 foi o número dous da lista de ERC pola circunscrición de Xirona, detrás da ex-conselleira Dolors Bassa, e foi elixido deputado autonómico na décimo segunda lexislatura.
Presidencia do Parlamento de Cataluña
O 17 de xaneiro de 2018 foi elixido presidente do Parlamento de Cataluña, en substitución de Carme Forcadell, cos votos dos deputados de ERC, Junts per Catalunya e a CUP, e coa abstención de Catalunya en Comú-Podem. Durante o seu discurso de aceptación para a súa posición, xurou contribuír a "coser a sociedade" e a dar prioridade a "recuperar as institucións", no marco da aplicación do artigo 155 da Constitución. Tamén anunciou que renunciaría á alcaldía de Sarrià de Ter na mesma semana.
RD-0210
RD-0210 é a designación dun tipo de motor foguete utilizado na segunda etapa dos foguetes Proton. Tamén é coñecido como 8D411K, 8D49 e RD-465.
Características
Os motores RD-0210 foron deseñados por Kosberg e funcionan alimentados por tetróxido de nitróxeno e UDMH (dimetilhidracina asimétrica). Teñen un pulo de 582,10 kN e usábanse en grupos de tres na segunda etapa dos foguetes Proton xunto cun motor RD-0211 que proporcionaba presurización nos tanques de propelente.