cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Área Metropolitana de Vigo
O espazo metropolitano de Vigo responde ó modelo clásico de cidade central dominante, que alcanzou un importante grao de complexidade e atópase nun ciclo de proceso metropolitano no que a cidade central empeza a perder peso poboacional e económico relativo a favor dos concellos limítrofes.
Foi constituída como entidade xurídica, segundo a lei autonómica 4/2012 da Xunta de Galicia.
Inicios do proxecto
En maio do ano 2009, tras a vitoria de Alberto Núñez Feijóo nas eleccións autonómicas de 2009, o conselleiro de Presidencia da Xunta de Galicia, Alfonso Rueda, anunciou en Vigo unha proposta de área metropolitana, que en principio englobaría á cidade de Vigo e a outros 13 municipios entre os cales existe un vínculo económico e social coa cidade viguesa.
Aprobación e definición
A aprobación definitiva da área Metropolitana de Vigo produciuse o 10 de abril de 2012, mediante unha lei autonómica, que no seu artigo 2, delimita o seu ámbito territorial aos seguintes municipios: Baiona, Cangas, Fornelos de Montes, Gondomar, Moaña, Mos, Nigrán, Pazos de Borbén, O Porriño, Redondela, Salceda de Caselas, Salvaterra de Miño, Soutomaior e Vigo.
Unha vez aprobada a lei, a mesma foi rexeitada de polo concello de Vigo (presidido por Abel Caballero) tras mostrar discrepancias no modelo de transporte e na elección da presidencia e a xunta de goberno metropolitana, xa que na lei inicial a cidade de Vigo contaría pouco máis dun terzo dos membros da asemblea e só un dos 14 da xunta de goberno. Debido a estas diferenzas, Vigo quedou inicialmente fóra do transporte metropolitano e non se convocou a asemblea de alcaldes encargada de constituír a área metropolitana.
Non foi até xullo do ano 2015, unha vez transcorridas as eleccións municipais do 24 de maio, nunha reunión en Santiago de Compostela entre Caballero e Feijóo, na cal acordan desbloquear a área metropolitana e realizar modificacións na lei baseándose principalmente no modelo da área de Barcelona.
Nos meses posteriores producíronse diversos encontros entre os alcaldes dos municipios integrados na área e cargos da Xunta de Galicia, unha vez alcanzouse un principio de acordo para a posta en marcha do ente supramunicipal a comezos do ano 2016, o alcalde de Vigo trasladou o acordo á Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP). A culminación a estas sucesivas reunións finalizou no verán do ano 2016, coa integración o día 6 de xullo no transporte metropolitano do municipio de Vigo e da empresa Vitrasa, e posteriormente coa aprobación no parlamento galego da modificación da lei autonómica 4/2012 o día 12 dese mesmo mes. esquerda|miniatura|300px|Extensión dos 14 municipios que inicialmente integraron a área metropolitana de Vigo. Algunhas das melloras máis significadas da modificación da lei aprobada no ano 2012, foi a posibilidade da ampliación dos municipios integrados na área, a aqueles outros que mostraron a súa vontade de sumarse, por exemplo: O Rosal, A Cañiza, A Guarda, As Neves, Mondariz, Oia, Ponteareas, Ponte Caldelas, Tomiño, Tui e Vilaboa. O obxectivo de futuras integracións na área metropolitana é que os diferentes municipios con vínculo histórico á cidade de Vigo poidan verse beneficiados das diferentes vantaxes de pertencer ao ente supramunicipal. Coa xuntanza destes concellos, a área metropolitana alcanzaría unha poboación de 580.000 habitantes.
Outra das grandes diferenzas da modificación da lei, foi a outorgar á cidade de Vigo de dotación de servizos públicos da administración central, autonómica e provincial, similar aos dunha capital de provincia. Sendo a primeira vez desde a restauración democrática en España, que unha lei outorga á cidade o rango de capital de provincia, compensando desta maneira unha reclamación histórica da sociedade viguesa.
Municipios integrantes
A área metropolitana de Vigo constituíuse inicialmente cos seguintes municipios integrados: Baiona, Cangas, Fornelos de Montes, Gondomar, Moaña, Mos, Nigrán, Pazos de Borbén, O Porriño, Redondela, Salceda de Caselas, Salvaterra de Miño, Soutomaior e Vigo. miniatura|Praia de Rodas nas [[Cíes, Vigo|Illas Cíes, Vigo.]] miniatura|A [[Ponte de Rande une os municipios de Redondela e Moaña.]] miniatura|Fachada marítima de [[Baiona.]] miniatura|Castelo de [[Soutomaior.]]
Léon Thérémin
miniatura|dereita|Theremin en 1924.
Lev Sergeyevich Termen, coñecido como Léon Thérémin, nado en San Petersburgo o 15 de agosto de 1896 e finado o 3 de novembro de 1993 foi un inventor ruso.
É moi famoso pola invención do theremin, un dos primeiros instrumentos musicais electrónicos, que chegou nun momento no que o seu país estaba no medio da guerra civil rusa.
Área Metropolitana de Vigo
Goberno metropolitano
A xunta de goberno metropolitana ademais de elixir ao presidente da área, tamén ten entre as súas funcións a elección do catro vicepresidentes, os cales son nomeados en función da representación dos diferentes grupos políticos que forman parte do goberno metropolitano, equilibrio territorial e igualdade de xénero. Independentemente do presidente e dos vicepresidentes, a asemblea metropolitana complétase con 54 representantes distribuídos por concello, segundo o seu peso demográfico.
Unha vez constituída, a asemblea ten entre as súas competencias a fiscalización e o control dos diversos órganos de goberno, aprobación de ordenanzas ou orzamentos etc. Os diferentes acordos adoptados pola xunta metropolitana deben de contar polo menos cun 50% dos votos da xunta e ter un apoio mínimo de catro municipios.
Camboxa
Camboxa, ou Cambodia oficialmente Reino de Camboxa (khmer: ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា, Preăh Réachéanachâkr Kâmpŭchea), é un país asiático situado en Indochina, limita ó norte con Laos, ó leste e ó sur co Vietnam, ó oeste co Golfo de Tailandia e ó oeste e ó norte con Tailandia.
O estado soberano de Camboxa ten unha poboación de máis de 15 millóns de habitantes. O budismo está consagrado na constitución como a relixión estatal oficial e é practicado por máis do 97% da poboación. Os grupos minoritarios de Camboxa inclúen vietnamitas, chineses, chams e 30 tribos dos outeiros. A capital e a cidade máis grande é Phnom Penh, o centro político, económico e cultural de Camboxa. O reino é unha monarquía constitucional electiva cun  monarca, actualmente Norodom Sihamoni, elixido polo Consello Real do Trono como xefe de Estado. O xefe de goberno é o Primeiro ministro, actualmente é Hun Sen, un dos líderes non reais máis antigos no sueste asiático, gobernando Camboxa desde 1985.
Nome
O "Reino de Camboxa" é o nome oficial do país. O inglés "Cambodia" é unha anglicización do francés "Cambodge", que á súa vez é a transliteración francesa do khmer កម្ពុជា kampuciə. Kampuchea é a alternativa abreviada ao nome oficial do país en khmer ព្រះរាជាណាចក្រ កម្ពុជា prĕəh riəciənaacak kampuciə. O endónimo khmer Kampuchea deriva do nome sánscrito कम्बोजदेश kambojadeśa, composto por देश deśa ("terra de" ou "país de") e कम्बोज kamboja, que alude aos mitos fundamentais do primeiro antigo reino khmer. O termo Cambodia xa estaba en uso en Europa xa en 1524, desde Antonio Pigafetta (un Explorador italiano que seguiu a Fernando Magalláns na súa circunnavegación do globo cítao na súa obra "Relazione del primo viaggio intorno al mondo" (1524-1525) como "Camogia".
Coloquialmente, os camboxanos refírense ao seu país como ស្រុកខ្មែរ srok khmae, que significa "Terra dos Khmer", ou un pouco máis formal ប្រទេស កម្ពុជា prɑteih kampuciə , literalmente "País de Kampuchea". O nome "Camboxa, Cambodia" úsanse máis frecuentemente no mundo occidental, mentres que "Kampuchea" úsase máis no Oriente.
Historia
No 802 d.C., Jayavarman II declarouse a si mesmo rei, unindo aos príncipes khmer de Chenla en guerra entre eles co nome "Kambuja". Isto marcou o comezo do Imperio Khmer, que floreceu durante máis de 600 anos, permitindo aos sucesivos reis controlar e exercer influencia sobre gran parte do Sueste asiático e acumular inmenso poder e riqueza. A expansión India facilitou a propagación do primeiro hinduísmo e despois do budismo a gran parte do sueste asiático e emprendeu moitos proxectos de infraestrutura relixiosa en toda a rexión, incluíndo a construción de máis de 1.000 templos e monumentos só en Angkor. Angkor Wat é a máis famosa destas estruturas e está designada como Patrimonio da Humanidade.
No século XV, despois da rebelión de Ayutthaya, que anteriormente estaba gobernado polo Imperio Khmer, Camboxa experimentou o declive do seu poder. Camboxa enfrontouse a dous veciños cada vez máis poderosos, Ayutthaya de Tailandia e a dinastía Nguyen do Vietnam, o que marcou a recesión do destino de Camboxa. En 1863, Camboxa converteuse nun protectorado de Francia e despois incorporouse á Indochina francesa do sueste asiático.
Camboxa obtivo a independencia de Francia o 9 de novembro de 1953, ao fin da guerra de Indochina. Cunha monarquía constitucional (desde 1947) dirixida polo rei Norodom Sihanouk, o país seguiu unha política de neutralidade na guerra do Vietnam, mais na realidade sostivo o Vietnam do Norte desde 1966, deixando transitar polo seu territorio as tropas do Fronte de liberación do Vietnam do Sur pola Ruta Ho Chi Minh e o establecemento da ruta Sihanouk. Isto levou ao bombardeo estadounidense de Camboxa desde 1969 ata  1973.
Desde 1967-68 sofre unha insurrección fomentada polos Khmer vermellos, rebeldes comunistas de inspiración maoísta, cunha economía que vai de mal a peor baixo o peso da corrupción organizada pola súa familia, Norodom Sihanouk, resolve retomar a axuda americana, dándolle o cargo de primeiro ministro (14 de agosto de 1969) ao xeneral Lon Nol, coñecido polo seu anticomunismo e pola súa opción pola economía de mercado. Lon Nol, posto polo príncipe Sirik Matak, da rama Sisowth, dá un golpe de estado e envía a Sihanouk ao estranxeiro, o 18 de marzo de 1970, a Moscova e Pequín. Convertido en aliado dos Estados Unidos, Camboxa é entón integrada na estratexia de acoso do comunismo en Asia do Sueste. O deposto rei Sihanouk deu o seu apoio aos seus antigos inimigos, os Khmer vermellos.
Co apoio da monarquía e do Viet Minh, os Khmer vermellos pro Vietnamitas fan unha verdadeira guerra contra as forzas do goberno e gañaron despois de que os Estados Unidos non interviren e tentan de salvar o réxime republicano (abril-xuño 1970). Porén, no 1973 os Estados Unidos marchan da rexión, os seus bombardeos aéreos non puideron deter a ameaza comunista. Cando o Vietnam do Norte vai gañar a guerra contra o Vietnam do Sur, os Khmer vermellos axudados polo Viêtcong toman Phnom Penh o 17 de abril de 1975.
Kampuchea Democrática foi o nome oficial de Camboxa baixo o réxime maoísta de Pol Pot e o seu su partido dos Khmer vermellos entre 1975 e 1979.
A eliminación sistemática das antigas elites francés-falantes, engadida á desnutrición e ás doenzas producen un verdadeiro xenocidio, desde 1975 ata 1979, máis dun millón de persoas morren, ou sexa dous sétimos da poboación total de Camboxa. A economía está inadaptada e é incapaz de acadar o desenvolvemento.
Os Vietnamitas apoiados pola Unión Soviética, aproveitando a autodestrución khmer e a inercia internacional, instalan un pseudo-goberno monicreque, baixo a dirección nominal de Pen Sovan, creando un estado coñecido como República Popular de Kampuchea, cun goberno de facto apoiado polo Vietnam. Este estado sobreviviría ata 1992 coa caída do goberno marxista despois de pasar por unha transición na que este país cambiou o seu nome ao de Camboxa en 1989.
Tras os Acordos de paz de París de 1991, Camboxa foi gobernada brevemente por unha Misión das Nacións Unidas (1992-1993). A ONU retirouse despois das celebración de eleccións nas votaron que arredor do 90 por cento dos votantes rexistrados. A loita de faccións de 1997 resultaron na destitución do goberno por parte do primeiro ministro Hun Sen e do Partido Popular camboxano, que seguen no poder.
Política
Camboxa é membro da ASEAN (Association of Southeast Asian Nations).
Xeografía
País de Asia do Sueste, Camboxa limita con Tailandia, Laos e o Vietnam. A súa superficie é de 181.035 km² e a súa costa marítima, con 443 km, dá ao golfo de Tailandia.
Hidrografía
A capital, Phnom Penh, está situada sobre o principal río do país, o Mekong, ao nivel do seu delta. Este río comeza no Tíbet e atravesa a metade de Camboxa antes de xuntarse co Vietnam, onde se lanza ao mar da China. O lago meirande do país é o Tonlé Sap (en khmer}}, gran lago) formado pola inundación dunha vaste plana durante a estación das [[chuvia|choivas (aproximadamente 300 km² durante a estación seca, e ata 10 000 km² durante a estación das choivas).
Subdivisións
Cambodia está dividida en 21 provincias (khet) e 4 municipios con status de provincia (krong). As provincias están subdivididas en distritos (srok), que están, á súa vez, subdivididos en comunas (khum). Os municipios están subdivididos en secións (khan), que están, pola súa banda, subdivididas en barrios (sangkat).
A capital do país, Phnom Penh, non é unha provincia, é unha área administrativa especial. Entre tanto, está incluída como a 25º provincia, unha vez que é administrada ao mesmo nível que as outras 24 provincias. O nome das provincias son os mesmos que o das súas respectivas capitais, exceptuando Banteay Meanchey, Kandal, Mondulkiri, Oddar Meanchey, Rattanakiri, Koh Kong, Kampong Thom, Takéo e Kampong Speu. A provincia máis nova creada entre as subdivisión cambodianas, é Tbong Khmum, craada a través dun decreto real asinado o 31 de decembro de 2013 polo rei Norodom Sihamoni. Foi separada da provincia de Kampong Cham, estando formada por 6 distritos.
Datos
Poboación : 13 124 764 habitantes (en 2003). 0-14 anos: 41,25 %; 15-64 anos: 55,28 %; + 65 anos: 3,47 % (en 2001)
Densidade : 69 hab./km²
Fronteiras terrestres : 2 572 km (Vietnam 1 228 km; Tailandia 803 km; Laos 541 km)
Extremidades de altitude : 0 m > + 1 813 m (Phnom Aoral)
Esperanza de vida das homes : 55 anos (en 2001)
Esperanza de vida das mulleres : 59 anos (en 2001)
Taxa de crecemento da poboación : 2,25 % (en 2001)
Taxa de natalidade : 33,16 ‰ (en 2001)
Taxa de mortalidade : 10,65 ‰ (en 2001)
Taxa de mortalidade infantil : 65,41 ‰ (en 2001)
Taxa de fecundidade : 4,7 nenos/muller (en 2001)
Taxa de migración : 0 ? (en 2001)
Independencia : 9 de novembro de 1953 (antiga colonia francesa)
Teléfonos móbiles : 80 000 (en 2000)
Radios: 1,34 millón (en 1997)
televisores : 94 000 (en 1997)
Número de provedores de acceso a Internet : 2 (en 2000)
Rutas : 35 769 km (dan 4 165 km asfaltadas) (en 1997)
Vías navegábeis : 3 700 km
Número de aeroportos : 19 (6 con pistas asfaltadas) (en 2000)
Lama Má
O topónimo galego Lama Má pode referirse a:
Ramones
Ramones (orixinalmente The Ramones) foi unha influente banda de punk rock formada en Forest Hills, na comuna de Queens, Nova York, Estados Unidos no ano 1974. O grupo foi pioneiro do nacente xénero punk rock, un son simple, minimalista e repetitivo que evitaba a musicalidade dos sós de guitarra das bandas dos anos 1970. O xénero consistía basicamente nun son cru, rápido e directo con influencias directas nos grupos rockabilly dos anos 1950 e de bandas como New York Dolls, MC5 e The Stooges que, co tempo, serían cualificadas como proto-punk.
Os Ramones liderou o movemento punk da primeira onda en Nova York, ao momento que moitas veces considérana a fundadora musical do punk rock nos Estados Unidos, como aos Sex Pistols en Inglaterra. En CBGB compartiron escenario con Television, The Heartbreakers, Blondie e Richard Hell, entre outros grupos.
A banda disolveuse en 1996, logo de culminar o último show da súa xira mundial na Arxentina para logo retirarse no festival Lollapalooza. En 2002 foron incluídos no Salón da Fama do Rock.
1974-1979
Ramones tivo os seus inicios en Forest Hills (Queens) no ano 1974. John Cummings (Johnny Ramone) foi o fundador da banda que ao principio estaba orixinalmente formada Jeffry Hyman (Joey Ramone) na batería, Douglas Glenn Colvin (Dee Dee Ramone) no baixo e eventualmente voz e algún vocalista ocasional. O grupo comezou a ensaiar con esa formación temas rápidos e curtos nun garaxe ata que, co tempo, a formación foi reconstituída xa que Dee Dee sentíase incómodo tocando e cantando ao mesmo tempo. A nova formación foi con Johnny en guitarra, Dee Dee en baixo, Joey en voz e Tomás Erdélyi (Tommy Ramone), que ata ese entón fora o director da banda, na batería. A música dos Ramones (apelido que utilizaba Paul McCartney para rexistrarse nos hoteis) caracterizouse pola súa rapidez tempística e simplicidade instrumental, factores que serían característicos na escena punk neoiorquina.
Influenciados polos stooges, The Velvet Underground e os New York Dolls , sumado ó famoso peche electrico como se bautizou o son do guitarrista Jhonny Ramone e a voz nasal de Joey vaise formando o típico son Ramones. As letras das súas composicións trataban de temas triviais dos adolescentes. Co son redondeado, os temas listos e as gastadas campeiras de coiro que foron ao longo do tempo a súa marca estética, a banda tocou por primeira vez no CBGB de Nova York, lugar que por entón era o sitio de reunión do nacente movemento punk.O seu primeiro show foi o 16 de agosto de 1974 ante media ducia de persoas onde tocaron un acelerado set de vinte temas en 17 minutos. Logo diso, o dono do lugar, Hilly Cristal, díxolles "non lle van a gustar a ninguén, pero os espero de volta". Pero como toda banda de rock apréciase mais en vivo, Os Ramones non eran a excepción, os seus recitais curtos eran unha metralladora de temas rápidos e simples que pegaron forte no publico que aos poucos se iría sumando a presenciar os electrizantes shows.
225px|miniatura|[[Joey Ramone]] Entre o 2 e o 19 de febreiro de 1976, e con 6.400 dólares de gastos, gravaron do seu primeiro álbum, ao que chamaron simplemente Os Ramones, que contén 14 simples e rápidos temas, incluíndo o movedizo cover Let's dance. A encargada de gravalo foi Sire Records, unha pequena discográfica descoñecida ata o momento, e o produtor foi Craig Leon. Cando o disco saíu á venda, acusóuselles de ser unha ofensa nacional polas súas letras, a súa fachada e a velocidade coa que tocaban. Os temas máis destacados son o clásico Blitzkrieg Bop, Havana Affair, I Wanna Be Your Boyfriend , Beat On the Brat entre outros.
Aínda en 1976, un empresario inglés contratou aos Os Ramones e levounos ao seu país para tocar no Roundhouse de Londres. Ao longo das tres funcións que ofreceron (a primeira foi o 4 de xullo) un público ávido de música diferente ao popular rock progresivo da época ovacionounos. Entre ese xentío, atopábanse quen máis tarde se converterían na outra rama importante da primeira onda do punk: Johnny Rotten, Sid Vicious, Joe Strummer, Paul Simonon, Captain Sensible e Paul Cook, integrantes Sex Pistols, The Clash e The Damned, ademais de Malcolm McLaren, director dos Sex Pistols. Ese recital foi considerado histórico tantos polos que estaban no ecenario como polos que estaban debaixo.
En 1977 foi emitido o segundo traballo musical do grupo, Leave Home, e un ano despois, encheron o popular Palladium da súa cidade de orixe. Máis tarde ese mesmo ano, Os Ramones lanzou Rocket to Russia e emprendeu unha xira xunto a Iggy Pop, un dos ídolos dos integrantes. En 1978, Tommy deixou a posición de batería para dedicarse unicamente á produción do grupo. O seu último show foi o 4 de maio dese ano nun recital a beneficio do batería de Dead Boys Johnny Blitz e, pouco despois, decidiuse que Marc Bell (Marky Ramone) sexa o seu reemplazante.
A partir da deserción de Tommy, Johnny tomou un rol máis participativo na composición e os conflitos entre el e Joey comezaron a aparecer. Pola súa banda, Joey salientaba na necesidade de emitir un álbum que sexa exitoso e popular, mentres que Johnny non consideraba prioritaria a popularidade do grupo. O resultado foi a diversidade estilística entre o pop ("Don't Come Close" e "Needles & Pins" por exemplo) e o punk rock clásico ("I Wanna Be Sedated") de Road to Ruin, editado en 1978.
En 1979, Os Ramones, lanzou ao mercado o álbum en directo It's Alive, gravado o 31 de decembro de 1977 no Rainbow Theatre de Londres. O disco incluía vinte e oito temas tocados a unha gran velocidade e potencia. Ese ano tamén aparicieron nunha película de clase B dirixida por Allan Arkush chamada Rock 'n' Roll High School para a cal gravaron algúns temas da banda sonora.
1980-1989
En 1980 foi lanzado ao mercado End of the Century, o único disco do grupo producido por Phil Spector xa que buscaban chegar ao publico masivo apuntando mais á melodía pop. O estilo perfeccionista de Spector contrastou coa disciplina imposta ata ese entón por Tommy, que non soamente se encargara de coproducir os seus primeiros álbums senón que tamén foi responsable do "concepto Ramone". A pesar de todo o disco non triunfou como se esperaba.
Un ano máis tarde, Os Ramones gravou Pleasant Dreams, producido polo ex integrante de 10cc Graham Gouldman. A crítica musical coincidiu en xeral respecto ao cambio do estilo ramoneiro a un claramente máis ligado ao pop. Aínda así, na súa maioría os fanáticos da banda deron o visto e prace a Pleasant Dreams e converteron en hits os temas "She's a Sensation" e "Don't Go". Ese mesmo ano, a banda tamén substituíu á súa directora Danny Fields por Gary Kurfirst.
O grupo non volveu gravar ata 1983, cando foi emitido Subterranean Jungle, un álbum que trouxo aparellado distintas polémicas entre os seus seguidores e pelexas internas entre Dee Dee, Joey e Johnny. Ao mesmo tempo, Marky Ramone deixou a banda por problemas de alcoholismo durante a gravación do disco polo cal Billy Rogers debeu tocar a batería no tema "Time Has Come Today".
Pouco despois ese ano, Johnny debeu ser operado e estivo a piques de morrer por mor dunha pelexa. Como consecuencia das saídas de Marky e Johnny (aínda que este último temporalmente), a continuidade d'Os Ramones cambaleou. Con todo, o lugar da batería foi ocupado por Richard Reinhardt (Richie Ramone) e dous anos máis tarde, con Johnny Ramone finalmente recuperado, saíu á venda Too Tough to Die (en galego "demasiado forte para morrer", nome elixido en honra ao incidente de Johnny). Deste disco tamén saíu o seu primeiro número un nunha clasificación, "Howling at the Moon".
No ano 1986 Os Ramones lanzaron o seu noveno álbum de estudio, Animal Boy, un disco endurecido e con son máis heavy. Ademais, o grupo obtivo o premio "single do ano" nos New York Music Awards grazas a "Bonzo Goes to Bitburg" (renombrado para os Estados Unidos "My Brain Is Hanging Upside Down"), un tema que trataba sobre a recente visita do presidente norteamericano Ronald Reagan ao cemiterio de Bitburg onde foran enterrados varios dos falecidos membros da SS nazi. Un anos despois, Animal Boy gañou o premio a mellor álbum no New York Music Awards. Nese mesmo ano, o grupo lanzou Halfway to Sanity onde Debbie Harry, cantante de Blondie, prestou a súa colaboración para a canción "Go Lil' Camaro Go". 225px|miniatura|[[Johnny Ramone]] En 1988 emitiuse o álbum recompilatorio dobre Os Ramones Mania e o escritor Stephen King propúxolles compor o tema central para a película Pet Sematary, baseada nun libro da súa autoría. En 1989 a banda editou Brain Drain onde lograron un son máis prolixo e coidado. O álbum foi o primeiro d'Os Ramones con Chrysalis Records e, ademais, foi o último con Richie na batería, xa que Marky regresou recuperado dos seus problemas co aclohol, e de Dee Dee como baixista, xa que decidiu emprender unha carreira solista como rapeiro onde non tivo moito éxito. Christopher John Ward (C.J. Ramone), un fanático da banda de 18 anos, ingresou como o seu reemplazante brindándolle ao grupo un aire de renovación. C.J. foi rexeitado nun principio dado que Dee Dee era moi popular entre os fanáticos pero, co tempo, o baixista gañouse a aprobación do público.
1990-1996
Pouco despois, o grupo viaxou Toronto e actuou na película de Bill Fishman Car 54, Where Are You?, filme inspirado nunha serie que levaba o mesmo nome transmitida a fins dos anos 1960. Ademais, Ramones presentáronse no Canadá, Bélxica, Suecia e Finlandia e tocaron no primeiro festival de música realizado logo da reunificación de Alemaña. Nos shows tocaron novamente xunto a Iggy Pop e en Bélxica fixérono con Sonic Youth e The Pogues.
No ano 1991 editouse Loco Live, un álbum gravado en vivo en España. Á súa vez, o 26, 27 e 28 de abril de 1991 Os Ramones fixeron a súa segunda incursión en Buenos Aires, Arxentina presentándose no estadio de Obras Sanitarias. En xullo dese ano, Marky e Joey participaron como panelistas do seminario Rock the Vote, unha entidade encargada do rexistro de votantes e a adopción de incentivos para que a xente participe na política activamente. Os Os Ramones filmaron un vídeo para esta organización que se difundiu por MTV.
O próximo disco do grupo foi Acid Eaters, un álbum de covers de temas dos anos 1960 gravado en tan só unha semana. En 1995, dous anos logo de Acid Eaters, o grupo gravou o que sería o seu último álbum de estudio, ¡Adios Amigos!, onde Daniel Rei e Dee Dee Ramone colaboraron activamente na composición. É este último disco no que se volveu ao son Ramone puro rápido e simple.
Máis tarde ese ano, Os Ramones presentouse 6 días seguidos a sala chea no estadio de Obras Sanitarias da Arxentina. Foron os seus abreconcertos bandas importantes da escena punk arxentinas como Flema, 2 minutos, Doble Fuerza, Mal Momento, Cadena Perpetua e Superuva e, por primeira vez, o grupo tocou "Spider-Man" e "R.A.M.O.N.E.S." (unha canción que compuxo Lemmy Kilmister a modo de homenaxe) en vivo.
O 26 de febreiro de 1996 a banda tocou en The Academy, Nova York nun recital que daría lugar ao álbum en directo Greates Hits Live. O 16 de marzo dese ano Os Ramones volveu unha vez máis á Arxentina para dar o seu último concerto en Suramérica e, segundo o que calcularan, o último da súa carreira. O grupo encheu o estadio Monumental do Club Atlético River Plate con 45.000 persoas presenciando o recital. Con todo, pouco despois Os Ramones decidiu tocar nalgúns recitais do festival Lollapalooza nos Estados Unidos antes da súa separación. O seu último recital foi o 6 de agosto de 1996, en The Palace, Os Ánxeles e o seu último disco, We're Outta Here, contén a gravación dese show.
O recoñecemento chegoulles tarde, xa que foi unha banda que nunca triunfo no seu país natal. Os Ramones case nunca compartian cartel ou xiras con outras bandas xa que se consideraba que opacaban a outros conxuntos e pasado os anos, as bandas novas non se animaban a pedirlles que fosen os seus soportes xa que creian que era unha falta de respecto ao grupo de Nova York. Outra consecuencia era que as radios non querian pasar as súas cancións polo seu contido. Todo o contrario en Suramérica onde tivo un éxito irresistible en países como Brasil e Arxentina, onde teñen millóns de fanáticos.
Membros
Os membros da banda adoptaron o apelido "Ramone", baseándose nun pseudónimo utilizado por Paul McCartney nunha das súas estancias cos Beatles en Hamburgo (Paul Ramone).
Membros posteriores
Os membros que se incorporaron máis adiante á banda tamén adoptaron o apelido "Ramone":
Un membro anterior, Ritchie Ramone (non confundir con Richie Ramone), deixou a banda antes do primeiro disco. O texto "Here lies Ritchie Ramone" ("Aquí xace Ritchie Ramone") pódese observar nunha lápida nun debuxo do interior do álbum Rocket to Russia.
Mortes
Joey Ramone morreu de linfoma o 15 de abril de 2001 en Nova York. Mentres estaba escoitando a canción "In A Little While" de U2. (En xuño de 2001, nun concerto en Boston, Bono dixo que a canción trataba sobre unha resaca, pero Joey converteuna nunha canción gospel).
Dee Dee Ramone apareceu morto na súa casa de Hollywood o 5 de xuño de 2002, por unha sobredose de heroína. O compositor máis activo da banda planeara realizar unha xira polo Brasil, tocando os clásicos da banda de Queens.
Johnny Ramone morreu dun cancro de próstata o 15 de setembro de 2004, nos Ánxeles.
Recompilacións e tributos
En directo
Abella obreira
miniatura|dereita|Larvas en celas, alimentadas durante tres días con xelea real. miniatura|dereita|Larvas de obreiras operculadas, despois do noveno día.
Knossos
miniatura|Palacio de Cnosos Knossos (tamén Cnossos, ambos se pronuncian ; Κνωσός, Ko-no-so) é o maior sitio arqueolóxico da Idade de Bronce en Creta e chamouse a cidade máis antiga de Europa.
Abella obreira
As abellas obreiras son as abellas femias infértiles. Unha colmea ten normalmente entre 30.000 (unha cámara de cría) a 80.000 (cando ten varias alzas melarias) individuos dos cales case a súa totalidade son obreiras. As obreiras son femias máis pequenas que a mestra e os seus aparellos reprodutores atópanse atrofiados (non son funcionais), só nalgúns casos de orfandade, as obreiras poñen ovos (que non están fecundados) dos que sairán abellóns de tamaño máis pequeno que os postos pola mestra.
Psicolingüística
A psicolingüística ou psicoloxía da linguaxe é unha disciplina híbrida entre a psicoloxía e a lingüística, interesada no estudo dos factores psicolóxicos e neurolóxicos que capacitan aos humanos para a adquisición, uso e comprensión da linguaxe.
Abella obreira
Características
Dende a posta do ovo fecundado, unha obreira tardará en nacer 21 días. Os ovos permanecen durante 3 días, a continuación eclosionan e xorde a larva ápoda e cega que será alimentada con xelea real durante tres días consecutivos. A partir do 3º día, as larvas aliméntanse cunha mestura de pole e mel (pan de abella) durante outros 3 días máis e despois, sélase a cela (cela operculada) para que sufran a metamorfose. A abella cando nace, é pequena, peluda, brancuxada, torpe e inofensiva.
Os insectos na súa fase adulta teñen unha vida curta, que se limita a unha determinada época do ano, xeralmente á primavera e o verán; viven 65 días media. No outono e inverno as obreiras viven 90 a 120 días. Podemos dicir que a vida media das abellas obreiras en xeral é de 35 días.
Knossos
Asentado xa no período Neolítico, o nome Cnossos sobrevive das antigas referencias gregas á cidade principal de Creta. O palacio de Cnossos converteuse finalmente no centro cerimonial, político e da cultura da civilización minoica. O palacio abandonouse nalgún momento descoñecido a finais da Idade do Bronce Final, c. 1380–1100 a. C.; descoñécese o motivo, pero xeralmente exponse un dos moitos desastres que sufriu o palacio.
Psicolingüística
A psicolingüística naceu dos estudos do lingüista francés Gustave Guillaume, motivo polo cal foi coñecida a principios do século XX como guillaumismo. Guillaume chamouna teoría do psicosistema, e nela vinculou os elementos lingüísticos cos psicolóxicos.
Abella obreira
Características
As abellas, en cambio, teñen maior lonxevidade que outros insectos, a duración da súa vida depende de factores como o sexo e a actividade desempeñada.
Ao longo da súa vida, as obreiras realizan distintas tarefas segundo a súa idade, ata os 21 días non saen da colmea (obreiras de interior) e realizan diferentes funcións:
Knossos
No Período do Primeiro Palacio (ao redor do 2000 a.C.), a área urbana alcanzou un tamaño de ata 18.000 habitantes. No seu apoxeo, o pazo e a cidade circundante contaban cunha poboación de 100.000 persoas pouco despois de 1700 a.C.
Psicolingüística
Historia e características
Esta disciplina analiza calquera proceso que teña que ver coa comunicación humana mediante o uso da linguaxe (sexa esta a que sexa, oral, escrita etc.). A grandes trazos, os procesos psicolingüísticos máis estudados poden dividirse en dúas categorías: os procesos de codificación (produción da linguaxe), e os procesos de decodificación (comprensión da linguaxe). Os primeiros analizan a codificación, os procesos que posibilitan a formación de oracións gramaticalmente correctas partindo do vocabulario e das estruturas gramaticais. Os segundos estudan a decodificación, as estruturas psicolóxicas que nos capacitan para entender expresións, palabras, oracións e textos. A comunicación humana pode considerarse unha continua fase de percepción-comprensión-produción. A riqueza da linguaxe fai que dita secuencia se desenvolva de varias formas. Así, dependendo da modalidade visual ou auditiva do estímulo externo, as etapas sensoriais en percepción serán diferentes. Tamén existe variabilidade na produción da linguaxe, e así podemos falar, xesticular ou expresarnos coa escritura. Finalmente, o acceso ao significado varía segundo se a unidade de información considerada é unha palabra, unha oración ou un discurso.
Knossos
Ortografía
O nome Knossos foi anteriormente latinizado como Cnossus ou Cnossos e ocasionalmente como Knossus, Gnossus ou Gnossos, pero agora case sempre escríbese Knossos.
Historia e características
Probablemente era un centro político e relixioso da civilización minoica. Posuía 17.000 m² construídos e incluía 1.500 habitacións, motivo polo cal constitúe o principal dos palacios cretenses e nel quíxose ver a sede do mítico rei Minos. Foi descuberto por Sir Arthur Evans en 1894.
Entre os achados máis importantes están os frescos que decoran as paredes. Estas pinturas sofisticadas mostran unha grande civilización que vivía con luxo. As súas vestimentas non semellan herdadas de ningunha civilización coñecida. Os vestidos femininos tiñan cinturas finas e unha distinta cor azul, indicando comercio cos fenicios. Os murais retrataban competicións atléticas (posibelmente un ritual de madureza) en que a xente nova practicaba acrobacias montados en bois.
Abella obreira
Características
As obreiras teñen varias características específicas; o seu tamaño é máis pequeno que o dos demais compoñentes da colmea e o seu abdome tamén é máis curto. Ademais, posúen un aparello bucal moi desenvolvido cunha lingua moi longa que lles permite obter o néctar que almacenan no bocho melario para transportalo á colmea.
Psicolingüística
Historia e características
Outras áreas da psicolingüística analizan temas como a orixe da linguaxe no ser humano (natural vs. cultural), o modo en que a xente aprende unha segunda lingua, así como os procesos de adquisición lingüística na infancia. Segundo Noam Chomsky, máximo expoñente da escola xenerativista, os humanos teñen innata unha gramática universal (concepto abstracto que abarca todas as linguas humanas). Os funcionalistas, que se opoñen a esta tese, afirman que a linguaxe tan só se aprende mediante o contacto social. Porén, está probado cientificamente que todo ser humano que non padeza ningunha enfermidade que o impida, ten a innata capacidade de aprender linguas, sempre e cando estea exposto a elas durante un período de tempo suficiente. Este período de tempo esténdese considerablemente despois da puberdade, polo que un neno pode aprender axiña calquera lingua, mentres que un adulto pode necesitar anos para aprender unha segunda ou terceira lingua. Tamén parece probado que cantas máis linguas se sabe, resulta máis sinxelo aprender outra.
Knossos
Historia e características
A complexidade da distribución interior do Palacio de Cnosos deu nacemento á lenda do Labirinto e o Minotauro. O Palacio era de planta cadrada de 150 m de lado. Na banda norte estaba a entrada principal e achegábase a un patio central. A banda oeste era onde se atopaba a Sala do Trono, que era a peza central do palacio. Tiña unha grande cadeira de pedra arrodeada de cadeiras máis pequenas e todas protexidas dende as súas costas por pinturas con grifóns, tema recorrente nas civilizacións orientais (en Exipto, as esfinxes, en Mesopotamia os touros alados sirios e babilónicos). Como os reis eran ao mesmo tempo sacerdotes, é fácil supor que o palacio era tamén templo ou santuario. Tras as estancias cerimoniais, atopábanse os almacéns, nos que había cofres de pedra soterrados no chan. Algúns dos cuartos tiñan as súas paredes cubertas de chumbo, suponse que para evitar as humidades. Na parte leste evidénciase moi claramente a construción en forma de chanzos do pazo, xa que esta está construída nunha chaira do outeiro e ten até tres andares por baixo do nivel do patio, onde se atopaban os apousentos da familia real, os servizos (baños) e seguramente tamén estivese a Cámara do tesouro e diversas estancias que poderían ser almacéns, entre as que descorría un tortuoso corredor. A norte do patio central distribuíanse os artesáns, a escola dos escribas e outras dependencias. Tamén había un tanque que se especula con que fose un acuario.
Abella obreira
Características
Teñen unha visión moi desenvolvida xa que a necesitan para a recolección, localización etc. Nas patas posteriores, posúen unha modificación denominada corbícula (cesta pequena) que lles permite transportar o pole e o própole (resina das plantas). Posúen un cepillo de pelos onde quedan recollidos os grans de pole, cando este cepillo esta cheo, pasan o pole ás cestas e transpórtano á colmea.
Psicolingüística
Historia e características
Aínda que Jean Piaget nunca se ocupou da escritura como tal, nin dos procesos que implica a aprendizaxe da lingua escrita, a súa teoría inspirou o inicio de estudos, indagacións e investigacións especialmente sobre os procesos que se levan a cabo na aprendizaxe da linguaxe en xeral e da escritura en particular; partindo dos esquemas e fundamentos da psicoxénese, xa que o legado que deixou Piaget respecto ao enfoque do neno constitúe o punto de referencia obrigado para calquera psicólogo, pedagogo ou lingüista interesado no desenvolvemento do coñecemento no ámbito da escritura, xa que para "comprender un proceso psicolóxico hai que comprender a súa xénese". En consecuencia, a psicolingüística nace cando a psicoloxía trata de analizar as funcións da linguaxe, principalmente o funcionamento da palabra (Ferreiro, 1999).
Abella obreira
Glándulas e órganos das obreiras
No seu abdome, tamén posúen glándulas de Nassanov (na parte posterior do sétimo terxito do abdome formando unha banda) encargadas de producir o cheiro característico da colonia. Pódense ver as abellas na piqueira coa glándula de Nassanov aberta, chamando ás outras para que entren nela. Este comportamento é moi característico porque vemos a abella que eleva o abdome, por sobre o tórax e a cabeza. Deste xeito chaman e orientan áas obreiras cando a colonia está revolta recoñecéndose coas da mesma colonia.
As glándulas galactóxenas están presentes na parte superior dianteira da cabeza e no tórax, son as encargadas de producir a xelea real que é o alimento das crías nos seus primeiros 3 días, e o da abella mestra durante toda a súa vida.
Psicolingüística
Historia e características
Deste xeito, os revolucionarios cambios comentados arriba derivaron na creación oficial da psicolingüística, entendida como a disciplina científica que ten por obxecto de estudo a adquisición e uso das linguas naturais –comprensión e produción de enunciados orais e escritos- desde a perspectiva dos procesos mentais subxacentes.
Abella obreira
Glándulas e órganos das obreiras
O ovopositor atrofiado convértese nun aguillón que utilizan como aparello defensivo. Este ten forma arponeada polo que tras cravalo, e a non ser que pique nun corpo adiposo por exemplo o doutra abella, a obreira morre xa que debido á súa forma, o aguillón queda atrapado e desgarra parte do abdome da obreira. Ao final do aguillón pódese ver unha bolsiña esbrancuxada, vesícula do veleno encargada de introducir o veleno de abella (apitoxina) mediante movementos contráctiles. O aguillón débese quitar raspando cun obxecto afiado (navalla) xa que se o facemos cos dedos, introduciremos todo o veleno ao apertalo.
A obreira presenta no seu tórax o estómago do mel ou bocho melario, onde ingresa o néctar succionado que logo se transforma en mel.
No terceiro par de patas hai unha adaptación especial denominada cesta ou corbícula, que é onde a abella, por medio de peites raspadores, aglutina os grans de pole que transporta á súa colonia ou colmea.
Comunicación das obreiras
A comunicación entre as obreiras carrexadoras leva a cabo mediante o comportamento que denominamos danza da abella. Mediante este baile, as carrexadoras que atoparon unha fonte de alimento comunícanlle ao resto a dirección e distancia da fonte con respecto á colmea que pertencen. Cabe destacar que cando emprenden a viaxe desde a colmea cara á fonte "cargan alimento" proporcional á distancia a percorrer, a fin de economizar e á súa vez ter capacidade de carga ao seu regreso, é por iso, que se algún axente externo ou atmosférico desvíaa do seu destino, a abella non conta con autonomía suficiente. e salvo que atope alimento necesario no seu camiño, non pode volver á colmea e morre.
Alimentación con larvas
As larvas de abellas poden ser utilizadas en alimentación humana. Na gastronomía do Xapón están presentes e denomínanse hachinoko aínda que son pratos pouco comúns. En países con máis tradición na cociña de insectos é común o seu consumo.
Tapputi
Tapputi, tamén coñecida como Tapputi-Belatekallim («Belatekallim» refírese á muller supervisora dun palacio), é considerada a primeira química da historia.
Traxectoria
Considerada precursora dos actuais perfumes, é mencionada nunha táboa cuneiforme -datada ao redor do 1200 a.C. na Mesopotamia babilónica- na que aparecen algunhas das súas receitas. Usaba flores, aceite e cálamo xunto con cyperus, mirra e bálsamo. Agregaba auga ou outros solventes, logo destilábaos e filtraba varias veces. Esta é tamén a máis antiga referencia conservada dun alambique. Nesta táboa tamén aparece outra persoa cuxo nome –(–)ninu– aparece parcialmente borrado, e que probablemente era axudante de Tapputi. Descríbese a ambas mulleres como perfumistas.
O título de Belakkallilm –supervisora de palacio– para Tapputi indica que ocupaba un lugar destacado na sociedade, dende logo elaborando os seus perfumes para a realeza, pero tamén como supervisora no palacio real.
Djalma Dias
Foi pai de Djalminha, futbolista do Deportivo da Coruña e tamén internacional co Brasil, e curmán de Carlos Alberto Torres, capitán da canarinha que conquistou o Mundial de 1970.
America Football Club (1956-1963)
Comezou a súa carreira no club carioca America, no que entrou en idade infantil-xuvenil en 1956. Subiu ao primeiro equipo en 1958 da man do técnico húngaro Gyula Mándi. En 1960 gañou co America o Campionato Carioca de fútbol, título que o club non gañaba dende había 25 anos. Ademais foi elixido mellor defensa do campionato, galardón que gañou de novo na tempada seguinte.
Palmeiras (1963-1968)
En xaneiro de 1963 foi traspasado ao Palmeiras por 29 millóns de cruceiros, un dos prezos máis altos pagados por un futbolista no Brasil daquela época. Xogou varias tempadas co club paulista, gañando os campionatos paulistas de 1963 e 1966 e o Torneo Río-São Paulo de 1965. Continuou como titular indiscutible no inicio do Campionato Brasileiro de 1967, onde o equipo se colocou primeiro. Os problemas chegaron en abril, á hora de renovar o contrato do xogador. Os desacordos entre futbolista e club fixeron que fose apartado do equipo, estando sen xogar nin cobrar case un ano e negándose o club a cedelo a outros equipos interesados como o do Fluminense. O futbolista tivo que vender o seu apartamento para poder sustentar a súa familia e o caso chegou aos tribunais. Finalmente o asunto resolveuse en febreiro de 1968, cando o xogador foi traspasado ao Atlético Mineiro.
Atlético Mineiro (1968-1969)
Co "Galo" rematou subcampión do Campionato Mineiro dese ano, por detrás do seu máximo rival, o Cruzeiro.
Santos (1969-1972)
En abril de 1969 fichou polo Santos de Pelé, co que conquistou o seu terceiro Campionato Paulista ese mesmo ano. Disputou ademais a Recopa Mundial, xunto a Real Madrid, Inter de Milán, Racing de Avellaneda e Peñarol, gañando o título tras derrotar ao Inter na final en San Siro por 1-0.
Cesión ao Botafogo (1971-1972)
Entre 1971 volveu ao fútbol carioca, sendo cedido ao Botafogo, ao que axudou a chegar ao triangular final do Campionato Brasileiro de 1971, que acabou gañando o Atlético Mineiro. A mediados de 1972, tras unha segunda cesión ao Botafogo, volveu ao Santos, e, a pesar de quedar libre para fichar por outro equipo decidiu colgar as botas aos 33 anos.
Tras a retirada (1972-1990)
Despois de deixar o fútbol profesional tivo varios negocios como un taller mecánico e unha editorial de libros. Continuou xogando ao fútbol con equipos de veteranos e nos anos 80 xogou na selección brasileira de veteranos, coa que quedou subcampión do mundo en 1987 na primeira edición do Mundial de Veteranos ou Copa Pelé.
Faleceu dun ictus en 1990.
Selección brasileira
Foi internacional coa selección brasileira en 21 ocasións. Foi incluído na lista de pre-convocados para o Mundial de 1962 en Chile, estreándose coa selección unhas semanas antes do certame, nun partido amigábel contra a selección de Gales no estadio do Maracaná que rematou con vitoria brasileira por 3-1. Con todo, non foi incluído na lista de convocados final para o Mundial que acabaría gañando a canarinha, decantándose o seleccionador Aymoré Moreira por Hilderaldo Bellini e Mauro Ramos para a súa posición.
Volveu á selección en 1965 e o ano seguinte xogou varios partidos de preparación para o Mundial de 1966 en Inglaterra, pero finalmente volveu caer da convocatoria final para a Copa, onde Vicente Feola preferiu a Brito e de novo a Bellini. A historia repetiuse por terceira vez antes do Mundial de 1970 en México, e a pesar de ter xogado como titular en todos os partidos de clasificación para o Mundial, Mário Zagallo deixouno de novo ás portas de disputar a Copa do Mundo.
Vida persoal
Foi pai de Djalminha, centrocampista tamén da selección brasileira que comezou a súa carreira no Flamengo e destacou no Deportivo da Coruña, onde se converteu nun ídolo da afección. Con todo, non tivo a oportunidade de ver a Djalminha vestindo a camisola do equipo brasileiro, pois faleceu antes do debut internacional deste.
Carlos Mencia
Ned Arnel Mencía, nado no ano 1967 en San Pedro Sula, Honduras, é un actor estadounidense.
Partido Radical
Partido Radical pode referirse a:
Camparado, Seixas, As Somozas
Camparado é un lugar da parroquia de Seixas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 7 habitantes (2 homes e 5 mulleres).
Clara Rockmore
Clara Rockmore, nada en Vilnius o 9 de marzo de 1911 e finada en Nova York o 10 de maio de 1998, foi unha virtuosa da música que destacou como intérprete do instrumento musical electrónico theremin. Desenvolveu toda unha técnica para tocar este intrumento incluíndo un sistema de colocación dos dedos. Foi ademais unha nena prodixio, ao entrar no conservatorio de música de San Petersburgo á idade de 5 anos.
Maltodextrina
Utilízase habitualmente na produción de refrescos e caramelos. Pode tamén encontrarse como un ingrediente noutros alimentos procesados.
Estrutura
A maltodextrina consta de unidades de D -glicosa conectadas formando cadeas de lonxitude variable. As unidades de glicosa están enlazadas fundamentalmente por enlace glicosídico α(1→4). A maltodextrina está composta por unha mestura de cadeas cuxa lonxitude varía entre 3 e 17 unidades de glicosa.