cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fuga dos Condes
Preludio do exilio
Despois da derrota na batalla de Kinsale e do final da Guerra dos Nove Anos irlandesa, Hugh O'Neill e Red Hugh O'Donnell, Lord de Tyrconnell e irmán máis vello de Rory O'Donnell e o seu predecesor, estaban nun situación difícil. Tentando atopar apoio para comezar unha nova revolta, Red Hugh O'Donnell partiu para a corte de Filipe III en España, onde morreu. Pola súa banda, Hugh O'Neill, que fora derrotado e capturado por Lord Mountjoy e Rory O'Donnell, tivo que comparecer ante o rei Xacobe VI de Escocia e I de Inglaterra en Londres. O rei era católico e estaba por establecer relacións coa monarquía filipina dos Habsburgo (desde 1613 o seu embaixador foi Diego Sarmiento, o Conde de Gondomar).
Ambos os rebeldes recibiron un trato moi honroso de parte do rei, quen os confirmou nas súas posesións e concedeu a Rory o título de conde de Tyrconnell.
Como rei de Escocia, Xacobe entendía ben os beneficios de colaborar cos xefes locais. Porén, como acontecera noutras partes de Irlanda, a paz de 1603 deu lugar á aplicación da lei de cesión e reoutorgamento, segundo a cal, os nobres gaélicos entregaban as súas terras á coroa, que as devolvía aos propietarios, sempre que xurasen lealdade ao rei e aceptasen as súas regras. Estas terras rexiríanse segundo as disposicións da lei inglesa e non segundo as leis tradicionais do gaélico brehon. Esta política aplicaríase sistematicamente durante todo o proceso coñecido como a reconquista Tudor de Irlanda.miniatura|esquerda|250x250px|Mapa das terras deixadas polos condes
Tras o falecemento de Hugh O'Donnell o 10 de setembro de 1602, o seu irmán Rory sucedeuno como vixésimo quinto xefe do clan O'Donnell. O 4 de decembro de 1603 o rei Xacobe concedeulle o título de conde de Tyrconnell e o 10 de febreiro de 1604 devolveulle as terras confiscadas, aínda que con certos recortes.
A partir de 1605 o novo Lord Tenente de Irlanda, Arthur Chichester, iniciou unha política de presión cara a O'Neill, O'Donnell e os seus aliados Maguire, desposuíndoos de terras que entregaba aos O'Catháin, clan moito máis disposto a colaborar co goberno inglés. Alén disto, o descubrimento da conspiración da pólvora ese mesmo ano fixo, reduciu aínda máis a credibilidade dos católicos ante a coroa inglesa. Ante as repetidas queixas de O'Neill acerca da xestión de Chichester, foi convidado por Xacobe I a formular o seu caso ao Consello Privado en Londres, cousa que nunca fixo.
Cara a 1607, a situación dos aliados de O'Neill comezou a ser insostible ante os repetidos recortes nas súas posesións. Consideraron a posibilidade de iniciar unha nova revolta. Antes da batalla de Xibraltar decidiron viaxar á Península Ibérica para buscar apoio. Non está claro se O'Neill partillaba as súas intencións, pero sabía que unha vez que a administración londiniense coñecese os movementos de O'Donnell e Maguire, tamén o considerarían un traidor, polo que optou por unirse á fuga.
A posición da monarquía ibérica cambiara moito desde os tempos da anterior revolta. Tras o final da guerra anglo-española, Filipe III non tiña ningún interese en buscar un novo conflito coa Inglaterra dos Estuardo; ademais, a frota hispánica fora derrotada pola holandesa após a batalla de Xibraltar en 1607, polo que se dirixiron a Italia, onde O'Neill faleceu en 1616.
O fin da orde gaélica
miniatura|250x250px| Estatua conmemorativa do voo dos condes en [[Rathmullan, Irlanda.]] Os condes e algúns seguidores partiron da cidade de Rathmullan, nas beiras do lago Swilly nun barco de bandeira francesa. Os fuxidos eran descendentes dalgunhas das familias gaélicas máis antigas e poderosas, que gobernaran o Ulster durante séculos. O voo dos condes marca un punto de inflexión na historia de Irlanda. A pesar da súa adhesión ao sistema gaélico, os antepasados dos condes recibiran os seus títulos da coroa inglesa, e aceptaron a política de cesión e reasignación. Algúns historiadores argumentan que a fuga foi unha resposta á presión do goberno inglés durante a chamada reconquista Tudor de Irlanda; outros que foi un erro estratéxico que abriu o camiño para a colonización do Ulster. Isto provocou a rebelión de O'Doherty en 1608, sufocada rapidamente pola coroa.
Legado en Galiza
Eses movementos levaron á saída de exiliados e a construción de colexios irlandeses na Península Ibérica. Santiago de Compostela converteuse, segundo o bispo Thomas Strong (tío de Thomas White, fundador do Colexio dos Irlandeses de Compostela) na "verdadeira capital do pobo irlandés no exilio".
Aínda que houbera contactos constantes entre galegos e irlandeses en toda a Idade Media, foi a partir dese tempo, no século XVII, cando propagaron en Galiza as lendas dos milesianos (recollidas no Lebor Gabála Érenn e o libro de Leinster, á súa vez baseadas en parte na obra do galaico-romano Paulo Orosio). Dous séculos despois, esa tradición deu lugar ao celtismo e á influencia do Rexurdimento celta no Rexurdimento galego, á consideración de mito fundacional por diversos intelectuais galegos (Vicetto, Murguía etc.) e á inclusión da mesma no himno de Os Pinos de Pascual Veiga e Pondal.
O irlandés Bill Whelan compuxo varias pezas musicais sobre este feito, entre elas o concerto «Corazón celta: de Irlanda a Galicia».
A Eirexe, Monte de Meda, Guntín
A Eirexe é un lugar da parroquia de Monte de Meda no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Le Orme
Le Orme é unha banda italiana de rock progresivo formada en Marghera, unha localidade do concello de Venecia, no ano 1966. O grupo foi un dos máis importantes da escena italiana do rock progresivo dos anos 70, xunto con Premiata Forneria Marconi e Banco del Mutuo Soccorso. É unha das poucas bandas italianas en ter éxito fóra do seu país, tendo tocado por toda Europa e América do Norte, e chegando a lanzar un álbum en inglés no momento máis exitoso da súa carreira.
A Eirexe, Monte de Meda, Guntín
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Os Trintas de Trives
Os Trintas de Trives foron un cuarteto de gaita, clarinete en mi bemol (requinto), redobrante (caixa) e bombo, creado por iniciativa do compositor Ricardo Courtier a finais do século XIX na localidade ourensá da Pobra de Trives. O grupo estaba formado por tres irmáns, Félix, Fermín e Roxelio e polo bombeiro Luís Álvarez.
Traxectoria
O pai dos tres irmáns Álvarez, Xosé, tiña o alcume de "O Trinta", que lle viña dado polo do seu propio pai, a quen chamaban "O Vintenove". Así que cando os irmáns tiveron que decidir o nome do conxunto escolleron "Os Trintas", en plural. Foron un grupo diferente ao que se pode considerar hoxe en día unha formación de música tradicional, xa que todos tocaban na banda de música de Trives, sendo músicos con formación e por tanto afeitos ao emprego de partituras. Ricardo Courtier, o seu director na banda, decidiu conformar o cuarteto inspirado polo exemplo dos gaiteiros "innovadores" da época, como Xan Míguez "O Ventosela" ou os gaiteiros de Sobrado. Estes novos gaiteiros incluían no seu repertorio pezas non tradicionais, e tocaban acompañados da instrumentación procedente das bandas populares. O repertorio dos Trintas composto por Courtier, mesturaba as melodías populares galegas cos ritmos de moda no momento, como zarzuelas, pasodobres ou fox-trot, e empregaba arranxos de obras de compositores como Xoán Montes, Chané ou Federico Chueca.
No seu tempo foron aclamados tanto polo público como pola prensa que se facía eco das súas actuacións por Galicia. Adquiriron fama na década de 1890 polas súas actuacións nos xogos florais e nas festas das cidades galegas, pasando posteriormente a actuar noutras urbes da península como Madrid, Barcelona ou Bilbao. No ano 1902 foron convidados a tocar na coroación do rei Afonso XIII, o que multiplicou a súa popularidade, de xeito que comezaron a ser reclamados desde os distintos centros galegos espallados polo mundo, como o da Habana ou o de Buenos Aires, no que non puideron actuar por enfermaren un dos irmáns.
O éxito da formación viuse rapidamente imitado, aparecendo gran cantidade de cuartetos con clarinete por todo o territorio galego, o que converteu a esta combinación instrumental en agrupación tipo da música galega ata a aparición dos cuartetos con dúas gaitas, cara o ano 1925. Os Trintas continuaron en activo até os anos cincuenta do século XX.
San Martiño do Picato, Monte de Meda, Guntín
San Martiño do Picato é un lugar da parroquia de Monte de Meda no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Aquerusia
Aquerusia (grego: Ἀχερουσία λίμνη ou Ἀχερουσίς) foi o nome dado a varios lagos e lagoas da Grecia antiga, vinculados, como o río Aqueronte, ao mundo inferior ou Hades, ata tal punto que o nome de Aquarusia ficou ligado ao mundo dos mortos.
Paul A. Gilkes
Paul Allen Gilkes, nado o 17 de abril de 1954, é un escritor e investigador numismático estadounidense.
Aquerusia
Na mitoloxía grega, Aquerusia era o nome da cova pola que Heracles sacou ao can Cerbero do Hades, nun dos seus doce traballos.
Paul A. Gilkes
Traxectoria
Paul Gilkes cursou os seus estudos superiores no Grove City College, de Pensilvania.
Lingua huna
A lingua huna era a lingua falada polo hunos, unha confederación tribal heteroxénea que invadiu Europa Oriental e Central, e gobernou a maioría da chaira panónica durante os séculos IV e V. Dentro do Imperio Huno falábanse unha gran variedade de linguas. Un informe contemporáneo de Prisco de Panio afirmaba que o huno se falaba xunto ao gótico e as linguas doutras tribos sometidas polos hunos.
Paul A. Gilkes
Traxectoria
En 1988 ingersou na redacción da revista numismática Coin World, da que posteriormente chegou a ocupar o posto de redactor xefe, no que se mantivo durante toda a súa carreira profesional.
Lingua huna
Como non se conservan inscricións ou frases enteiras na lingua huna, o corpus atestiguado é moi limitado, composto case na súa totalidade por nomes propios en fontes gregas e latinas.
Hipótese turca
A lingua huna non se pode clasificar no presente, pero debido á orixe destes nomes propios comparouse principalmente coas linguas turcas, as linguas mongólicas, as linguas iranias orientais e as linguas ieniseianas, cunha maioría de estudosos apoiando a tese turca. Estes considerána como unha lingua relacionada coa lingua turca falada polos antigos búlgaros e co chuvaxo moderno. Hoxe, todas estas linguas clasifícanse, xunto co khazar e o ávaro-turco, como membros da póla ogúrica das linguas turcas.
Esta teoría de que o huno pertence á póla ogúrica deriva da identificación dalgúns dos nomes hunos como turcos; algúns rexistrados na escasa literatura supervivente e outros de artefactos recuperados polos arqueólogos. Mais esta teoría tamén ten algúns problemas. Así, palabras como medos, kamos, strava e, posiblemente, cucurun que non parecen ser turcas foron estudadas durante máis de século e medio, e ningún intento de conectalas co resto dos nomes de ningún grupo lingüístico coñecido ten conseguido un consenso académico. Igualmente, a inscrición na placa de Khan Diggiz interpretouse como unha forma turca do nome Dengizik, coñecido como o rei huno, fillo de Atila. Esta conclusión baséase no razoamento de que o vocabulario coñecido da lingua huna indica que pertence ao tipo r- e l- das linguas turcas e que a migración dos hunos foi a responsable da aparición desta lingua en Occidente. Este caso das linguas tipo r- e l- (turco "lir") só se observa actualmente en lingua chuvaxa, o único membro da rama turca ogúrica que non desapareceu. As outras linguas turcas ("turco común" ou "shaz"-túrquico) son de tipo z- y š-.
Paul A. Gilkes
Traxectoria
En Coin World ocupouse, entre outros asuntos, da actualidade da Casa da Moeda dos Estados Unidos.
Gilkes é coleccionista de autógrafos e de obxectos relacionados coa comedia de situación estadounidense The Andy Griffith Show.
Lingua huna
Hipótese ieniseiana
Outros académicos, en particular Lajos Ligeti (1950/51) e Edwin G. Pulleyblank (1962), afirmaron que as linguas de Siberia, especialmente a lingua keta, membro das linguas ieniseianas, puideron ser (ou quizais foron) unha parte importante (ou talvez o núcleo lingüístico) das linguas xiongnu e huna. Vajda (et al. 2013) propuxo que a elite gobernante huna falaba unha lingua yeniseiana e influíu noutras linguas da rexión.
Porén, outros estudosos consideran que a evidencia dispoñible non é concluínte e, polo tanto, a lingua huna é inclasificable.
A Veiga, Monte de Meda, Guntín
A Veiga é un lugar da parroquia de Monte de Meda no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Nameko
Pholiota nameko, ás veces coñecida como Pholiota microspora, e comunmente como nameko (ナメコ), é un fungo basidiomiceto da subdivisión dos agaromicotinos, clase dos agaromicetos, orde dos agaricais e familia das estrofariáceas,  unha das numerosas integradas no xénero Pholiota.
Descrición
A especie foi descrita en 1933 polo botánico xaponés Tokutarô Itô, nun traballo publicado en:
Usos
Úsase como ingrediente na sopa de miso e no nabemono.
Premio Galiza Mártir
O Premio Galiza Mártir é unha distinción que outorga a Fundación Alexandre Bóveda no Día da Galiza Mártir (17 de agosto) desde 2006.
Nameko
Usos
É un dos cogomelos cultivados máis populares no Xapón. Ten un sabor doce e lixeiro a noz e adoita consumirse en salteados.
Na China, onde tamén é moi popular, é coñecido como.
Así mesmo e tamén moi consumido en Rusia, onde é coñecido como "ou-pyo-nok" (опёнок), en plural "ou-pya-ta" (опята).
A Venda do Rato, Monte de Meda, Guntín
A Venda do Rato é un lugar da parroquia de Monte de Meda no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Brea, A Mota, Guntín
Brea é un lugar da parroquia da Mota no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
A Mota, A Mota, Guntín
A Mota é un lugar da parroquia da Mota no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Alvarín, Pereira, O Pino
Alvarín é un lugar da parroquia de Pereira, no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa. Segundo o IGE, en 2019 tiña 22 habitantes (13 homes e 9 mulleres).
Trátase dunha zona rural orientada ao leste cara á bacía do Brandelos, de pouca pendente, e ao oeste cara á plataforma do aeroporto de Santiago-Rosalía de Castro, polo que hai unha acusada pendente. A poboación aparece co casarío relativamente disperso ao longo de máis de 400 m, ao carón da estrada DP-6603.
Perfil ribosómico
O perfil ribosómico (ou perfilado ribosómico, ribosome profiling), tamén chamado Ribo-Seq ou pegada ribosómica (ribosome footprinting), é unha adaptación dunha técnica desenvolvida por Joan Steitz e Marilyn Kozak hai case 50 anos, que Nicholas Ingolia e Jonathan Weissman adaptaron para traballar cos métodos de secuenciación da seguinte xeración, que usa a secuenciación de ARNms especializados para determinar cales ARNms están sendo activamente traducidos. Unha técnica relacionada que tamén se pode usar para determinar qué ARNms están sendo activamente traducidos é a metodoloxía TRAP (Translating Ribosome Affinity Purification, Purificación de Afinidade de Ribosomas en Tradución), que desenvolveu Nathaniel Heintz na Universidade Rockefeller (en colaboración con Paul Greengard e Myriam Heiman). A TRAP non supón facer unha pegada ribosómica, mais proporciona información específica de tipo celular.
Descrición
Produce unha “instantánea global” de todos os ribosomas que están traducindo proteínas activamente nunha célula nun momento dado, coñecida como tradutoma. En consecuencia, isto permite identificar a localización de sitios de comezo da tradución, o complemento de marcos de lectura abertos (ORFs) traducidos nunha célula ou tecido, a distribución de ribosomas nun ARN mensaxeiro, e a velocidade de tradución nos ribosomas. O perfil ribosómico ten como dianas soamente as secuencias de ARNm protexidas polo ribosoma durante o proceso de decodificación da tradución, a diferenza da RNA-Seq, a cal secuencia todos os ARNm dunha secuencia dada presente nunha mostra. Esta técnica é algo diferente do perfil de polisomas.
Historia
O perfil ribosómico está baseado no descubrimento de que o ARNm unido a un ribosoma pode illarse usando nucleases que degradan as rexións non protexidas do ARNm. Esta técnica analiza as rexións do ARNm que están sendo traducidas a proteínas, así como os niveis de tradución de cada rexión para proporcionar unha visión da expresión xénica global. Antes do seu desenvolvemento, os esforzos para medir a tradución in vivo incluído a análise de micromatrices (microarrays) no ARN illado de polisomas, así como un perfil traducional pola purificación de afinidade de ribosomas etiquetados por epítopo. Estes son métodos útiles e complementarios, pero ningún permite a sensibilidade e información posicional proporciondas polo perfil ribosómico.
Identificación de rexións de ARNms traducidas
Usando compostos químicos específicos, o perfil ribosómico pode identificar rexións do ARNm, rexións alongadas e áreas nas que a tradución está detida. As rexións de inicio da tradución poden detectarse engadindo harringtonina ou lactidomicina para impedir calquera iniciación adicional. Isto permite analizar o codón de iniciación dos ARNms no lisado celular, que foi utilizado para determinar secuencias non-AUG que inician a tradución. As outras rexións en elongación poden detectarse engadindo antibióticos como a cicloheximida, que inhiben a translocación, o cloranfenicol, que inhibe a transferencia de péptidos dentro do ribosoma, ou métodos que non utilizan compostos químicos como a conxelación térmica. Estes métodos de conxelación da elongación permiten analizar a cinética da tradución. Como múltiples ribosomas poden traducir unha soa molécula de ARNm para así acelerar o proceso de tradución, a Ribo-Seq demostra as rexións codificantes de proteínas dentro do ARNm e a rapidez con que se fai isto dependendo do ARNm que está sendo secuenciado. Isto tamén posibilita que o perfil ribosómico mostre sitios de pausa dentro do transcritoma en codóns específicos. Estes sitios de tradución lenta ou pausada demóstranse por un incremento na densidade ribosómica e estas pausas poden servir para ligar proteínas específicas coas súas funcións na célula.
Pregamento de péptidos
O acoplamento do perfil ribosómico coa inmunoprecipitación da cromatina (ChIP) pode dilucidar como e cando se pregan as proteínas de nova síntese. Usando as pegadas proporcionadas pola Ribo-Seq, poden purificarse ribosomas específicos asociados con factores, como chaperonas. Pausando o ribosoma en momentos temporais específicos, permitíndolle traducir un polipétido conforme pasa o tempo, e expoñendo os diferentes puntos a unha chaperona e facéndoos precipitar usando ChIP, purifícanse estas mostras e pode mostrarse en que momento o péptido está pregándose.
Medida da síntese poteica
A Ribo-Seq pode tamén utilizarse para estimar a eficiencia da tradución, que indica a síntese de proteínas. Para esta aplicación, xéranse o perfil ribosómico e os datos de secuenciaión de ARN correspondente. As análises de datos iniciais poden obterse con marcos computacionais específicos para iso (por exemplo, ). A eficiencia da tradución pode despois computarse como a ocupación do ribosoma en cada xene mentres controla a súa expresión de ARN. Esta estratexia pode acoplarse coa perturbación dirixida das proteínas que se unen ao ARN e usar o perfil ribosómico para medir a diferenza na tradución. Estes ARNms perturbados poden asociarse con proteínas, cuxos sitios de unión foron xa mapados no ARN, para indicar regulación.
Casilda de Antón del Olmet
Casilda de Antón del Olmet y López de Haro, nada en Huelva o 21 de febreiro de 1871 e finada en Madrid o 8 de xuño de 1954, foi una poeta, ensaísta e dramaturga española de finais do século XIX e principios do XX.
Traxectoria
De familia culta e de posición económica desafogada, creceu nun ambiente humanístico e cultural que lle permitiu viaxar, facilitou a súa esmerada educación e desenvolveu a súa afección pola literatura. Compartía esta última cos seus irmáns: Fernando de Antón del Olmet, Marqués de Dosfuentes (diplomático e poeta) e Luis Antón del Olmet (escritor, xornalista e político). Porén, segundo algunhas fontes non tería relación algunha con este último.
Viaxou a Madrid na súa mocidade e instalouse alí, onde accedeu aos círculos políticos e intelectuais do momento. A súa traxectoria literaria comezou na lírica a través de composicións poéticas publicadas en diarios do seu tempo como La Época e La Correspondencia de España. Neses xornais tamén colaborou con artigos de costumes. A súa presenza é manifesta, amais, en publicacións andaluzas do seu tempo, especialmente na revista La Alhambra (Granada). Nela publicou unha ducia de poemas, así como crónicas e artigos de costumes.
Con todo, o primeiro libro que levou a imprenta foi a obra teatral En conciencia: comedia dramática en tres actos y en prosa (1901). Foi estreada con anterioridade á súa publicación no Teatro Español de Madrid o 20 de abril dese ano. Supuxo un gran fracaso teatral, que a propia autora achacou ao feito de representarse inmediatamente despois de Electra de Benito Pérez Galdós. Conta a historia dun mozo que casa cunha muller á que, por avaricia, odian a nai e a irmá do protagonista. Estas só esperan dela un dote que nunca chega. A escasa acollida da obra empuxou a Casilda de Antón a abandonar a dramaturxia e centrarse na poesía e o ensaio. miniatura|Portada do libro Feminismo Cristiano ([[1931)]] Precisamente, o ano seguinte publica o ensaio-memoria El servicio doméstico: memoria sobre la necesidad de fundar una sociedad de señoras para la protección y moralidad de la sirviente, como medio de evitar un contingente a la trata de blancas. O proxecto foi enviado á Comisión de Reformas Sociales e deixa constancia da situación de abandono de moitas mulleres dedicadas ao servizo doméstico na España da época. Propón 14 recomendacións, entre elas a creación dunha casa de acollida e a instauración de asistencia médica e de pensións de xubilación para as traballadoras. Así mesmo, estabelece sancións para elas en caso de faltas e esquecementos, que poderían supor a expulsión do sector.
Nas seguintes décadas Casilda de Antón obtivo certa sona coas súas composicións en verso, especialmente tras publicar Cancionero de mi tierra (1917) e Nuevo cancionero (1929). Estes recompilaban diversos poemas, algúns dos cales xa apareceran en diarios da época.
Foi Dama da Real Maestranza de Cabalaría de Zaragoza e condecorada coa Medalla desa cidade.
En 1931, poucos meses antes da proclamación da Segunda República Española e de aprobarse o sufraxio feminino en España, edítase o seu libro Feminismo cristiano. Nun conxunto de ensaios en forma de artigos xornalísticos trata o feminismo desde un punto de vista tradicional, moralizante e relixioso. O diario ABC destácao nunha recensión:
En 1942 publicouse o seu último poemario, Cien sonetos. Finou en Madrid o 8 de xuño de 1954.
Trazos temáticos e estilísticos
Por idade, estivo asociada á Xeración do 27 e ás Sinsombrero. Porén, o seu estilo literario e os seus principios ideolóxicos están moi distantes dos desas artistas.
A súa poesía é de corte tradicionalista e dominan os retratos paisaxísticos cheos de nostalxia, espontaneidade e sentimento. Emprega metros clásicos como o soneto, o romance e a copla.
A súa única obra teatral publicada, En conciencia (1901), tivo mala acollida por parte do público. A crítica rexeitou a arquitectura e estrutura dramática da obra, así como o escaso desenvolvemento psicolóxico dos seus personaxes.Canto aos seus ensaios, predominan os artigos de opinión moi marcados polo tradicionalismo, a moral católica e un ton didáctico que rexeita a igualdade entre homes e mulleres.
François Fournier-Sarlovèze
François Fournier-Sarlovèze, nado en Sarlat-la-Canéda de 1773 e finado en París de 1827, foi un nobre e militar francés ao servizo do seu cuñado Napoleón Bonaparte.
Vilasuso, A Mota, Guntín
Vilasuso é un lugar da parroquia da Mota no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Convención Internacional sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade
miniatura|dereita|alt=o logo das Nacións Unidas é un mapamundi rodeado dunha coroa de loureiro|Logo das Nacións Unidas A Convención internacional sobre os dereitos das persoas con discapacidade (CDPD) é un instrumento internacional de dereitos humanos das Nacións Unidas ou Dereito internacional dos dereitos humanos destinado a protexer os dereitos e a dignidade das persoas con discapacidade. Os países asinantes teñen a obriga de promover, protexer e garantir o pleno goce dos dereitos humanos das persoas con discapacidade e garantir a plena igualdade ante a lei.
O texto foi aprobado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas o 13 de decembro de 2006 na súa Sede en Nova York, e abriuse para a sinatura o 30 de marzo de 2007. Tras a súa aprobación pola Asemblea Xeral, a Convención foi aberta aos 192 estados Membros para a súa ratificación e aplicación. A Convención entraba en vigor cando fose ratificada por 20 países, o que sucedeu o 3 de maio de 2008. Conta con 164 signatarios, 94 signatarios do Protocolo Facultativo, 185 ratificacións da Convención e 100 ratificacións do Protocolo. Trátase do primeiro instrumento amplo de dereitos humanos do século XXI e a primeira convención de dereitos humanos que se abre á sinatura das organizacións rexionais de integración. Sinala un “cambio paradigmático” das actitudes e enfoques respecto das persoas con discapacidade. A Convención está supervisada polo Comité de Expertos da ONU sobre Dereitos das Persoas con Discapacidade.
Xénese
ligazón=//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/ec/CRPD_members.svg/400px-CRPD_members.svg.png|miniatura|400x400px|Estados Partes e asinantes do Pacto: |alt=Mapamundi cos países asinantes e ratificantes do tratado Esta non foi a primeira vez que se expuxo a necesidade que a Organización de Nacións Unidas aprobase unha convención internacional en materia de dereitos humanos para as persoas con discapacidade. Desde as iniciativas innovadoras do decenio de 1980, foi proclamado oficialmente polo "Decenio das Nacións Unidas para os Impedidos (1983-1992)" en 1987 unha reunión mundial experta para examinar os progresos recomendou que a Asemblea Xeral de Nacións Unidas debería redactar unha convención internacional para eliminar todas as formas de discriminación contra as persoas con discapacidade. Unhas "Normas Uniformes sobre a igualdade de oportunidades para as persoas con discapacidade" foron aprobados pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas en 1993 con carácter non obrigatorio. No 2000, as principais organizacións non gobernamentais internacionais no campo da discapacidade (Rehabilitación Internacional, Organización Mundial de Persoas con Discapacidade, Unión Mundial de Cegos e Federación Mundial de Xordos) reuníronse en Pequín, China. Elaboraron a Declaración de Beijing, na que lle pediron aos gobernos apoio para a convención internacional. En 2001, a Asemblea Xeral de Nacións Unidas apoiou unha proposta do goberno de México e nomeou un Comité específico para considerar as propostas para a elaboración dunha Convención Ampla e Integral para Promover e Protexer os Dereitos e a Dignidade das Persoas con Discapacidade, baseada nun enfoque holístico.
Peimoure, A Mota, Guntín
Peimoure é un lugar da parroquia da Mota no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Convención Internacional sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade
Estrutura e articulado
A Convención segue a tradición de dereito civil. Componse dun preámbulo e 50 artigos, que recollen dereitos de carácter civil, político, social, económico e cultural. A diferenza de moitos pactos e convencións das Nacións Unidas, non está formalmente dividida en partes, mais poden identificarse:
Principios reitores da Convención
Como se define no obxectivo da convención:
A Convención e cada un dos seus artigos baséanse en oito principios reitores:
Definición de discapacidade
A convención adopta un modelo social de discapacidade, e entre eles defínese a discapacidade como
Principio de "axustes razoábeis"
Para os fins da presente Convención:
Quintela, A Mota, Guntín
Quintela é un lugar da parroquia da Mota no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Convención Internacional sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade
Accesibilidade
A Convención fai fincapé en que:
Os Estados Partes tamén adoptarán as medidas pertinentes para:
Situacións de risco e emerxencias humanitarias
A Convención fai fincapé na axuda humanitaria:
Dereito á educación
O Convenio estabelece que as persoas con discapacidade deben ter garantido o seu dereito á educación. Polo tanto, o artigo expón que: Os Estados Partes deben velar por que:
Estímase que os Estados Partes deben adoptar medidas apropiadas, talles como:
En palabras simples, recoñécese o dereito á educación inclusiva, a educarse nas mesmas escolas que o resto das persoas. Por iso os estados teñen a obriga de dar apoio para que as persoas con discapacidade poidan educarse en igualdade cos demais e garantir que accedan á educación superior e á aprendizaxe durante toda a vida.
Dereito a vivir en forma independente
O Convenio recoñece o dereito das persoas con discapacidade de elixir con quen e onde vivir. Por iso os estados teñen a obriga de dar todos os apoios necesarios para que as persoas con discapacidade poidan vivir como elixan e non sexan illadas. Este dereito está recoñecido no artigo 19 da Convención.
Dereito a formar unha familia
O Convenio recoñece o dereito das persoas con discapacidade a formar unha familia, ter relacións sexuais, ter fillos, manter a súa capacidade reprodutiva, etc. Ningún neno ou nena pode ser separado dos seus pais e nais porque algún deles teña discapacidade. Recoñecido no artigo 23 da Convención.
Dereito ao traballo e ao emprego libre
O Convenio recoñece o dereito das persoas con discapacidade ao emprego libre, a traballar no emprego que elixan. Prohibe a discriminación por motivos de discapacidade no emprego e obriga aos Estados a asegurar que as persoas con discapacidade reciban o mesmo salario e as mesmas condicións de traballo que as demais persoas.
Ademais destas obrigas, os estados deben fomentar o emprego das persoas con discapacidade, asegurar a súa formación laboral, empregar persoas con discapacidade, etc.
Dereito á saúde
O convenio recoñece que as persoas con discapacidade teñen dereito ao goce do máis alto nivel alcanzábel de saúde sen discriminación por razón de discapacidade garantindo o acceso aos servizos sanitarios sensíbeis ao xénero, incluída a rehabilitación relacionada coa saúde con especial atención á calidade e estándar de atención, gratuidade, saúde sexual e reprodutiva, identificación e intervención temperá, prevención de novas discapacidades, servizos sanitarios próximos, consentimento libre e informado, normas éticas para a atención sanitaria pública e privada, etc.
Dereitos de participación
A Convención sobre os dereitos das persoas con discapacidade recoñece que:
Tamén estabelece que: A Convención entende a participación das persoas con discapacidade como un dos seus principios e sinala:
Dereito de voto
O artigo sobre a participación na vida política e pública exixe que todos os estados contratantes estarán obrigados a regular:
Segundo esta disposición, cada estado contratante debería proporcionar os medios de votación que permita aos votantes con discapacidade que voten con independencia e en segredo. Algúns países asinantes como Estados Unidos, Países Baixos, Eslovenia, Albania e a India permiten aos votantes con discapacidade utilizar máquinas de votación electrónica. Noutros, entre eles Acerbaixán, Kosovo, Canadá, Ghana, Reino Unido, e a maioría de países africanos e asiáticos, os electores con discapacidade visual poden utilizar as papeletas en braille ou papeletas con padrón. Outros máis como España permiten a outra persoa emitir o voto para os votantes cegos ou con discapacidade. Acordos deste tipo, con todo, non cumpren coa Convención, xa que non garante voto secreto.
Outra condición que ese mesmo artigo exixe é asegurar que os Estados contratantes garantan que os procedementos, instalacións e materiais electorais sexan adecuados, accesíbeis e fáciles de entender e utilizar
Reservas e declaracións interpretativas
Algunhas das partes formularon reservas e declaracións interpretativas á aplicación da Convención. Algúns estados que ratificaron a Convención sobre os dereitos das persoas con discapacidade trataron de precisar a aplicación do tratado por medio de declaracións interpretativas ou de reservas. No parágrafo 1 d) do artigo 2 da Convención de Viena sobre o Dereito dos Tratados, defínese a "reserva" como "unha declaración unilateral, calquera que sexa o seu enunciado ou denominación, feita por un estado ao asinar, ratificar, aceptar ou aprobar un tratado ou ao adherirse a el, con obxecto de excluír ou modificar os efectos xurídicos de certas disposicións do tratado na súa aplicación a ese estado". O artigo 46 da Convención sobre os dereitos das persoas con discapacidade permite ás partes formular reservas sempre que non sexan "incompatíbeis co obxecto e o propósito da presente Convención".
Até o momento, varios países formularon reservas á Convención e "declaracións" á mesma: Australia, O Salvador, Malta, Mauricio e Polonia. Debe sinalarse que a terminoloxía elixida polos estados para cualificar ás súas comunicacións de "reservas" ou "declaracións" non ten efectos xurídicos; a natureza da excepción está determinada exclusivamente polo seu contido de conformidade co artigo 2 da Convención de Viena. No momento de redactar o presente informe, só a reserva formulada polo Salvador suscitara a obxección formal de Austria pola súa "redacción xeral e imprecisa".
Os estados que consideren a posibilidade de formular reservas ou declaracións á mantenta da Convención deben ter en conta que os órganos de supervisión de tratados expresaron de maneira sistemática a opinión de que as reservas reducen o alcance da protección que brindan os tratados. Por iso é polo que devanditos órganos traten constantemente, por medio dos seus respectivos mecanismos, de restrinxir o alcance das reservas formuladas e de alentar a súa retiro polos Estados Partes. É de esperar que o Comité sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade tamén tratará a cuestión das reservas e as declaracións formuladas polos Estados Partes na Convención durante o exame periódico dos informes dos Estados Partes, previsto no artigo 35 da Convención.
O Protocolo Facultativo
O Protocolo Facultativo da Convención sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade (OP-CRPD, polas súas siglas en inglés) é unha parte de acordo á Convención que permite ás partes a recoñecer a competencia do Comité sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade para examinar as denuncias de particulares. De feito, como mostra o artigo principal:
O texto baséase en gran medida no Protocolo Facultativo da CEDAW de 1999.
Comité dos Dereitos das Persoas con Discapacidade
O Comité dos Dereitos das Persoas con Discapacidade é un órgano de expertos en dereitos humanos encargados da vixilancia da aplicación da Convención, inicialmente integrada por 12 expertos independentes en dereitos humanos, coa metade elixidos por un mandato de dous anos e a metade elixidos por catro anos. Polo tanto, como se indica:
O Protocolo recoñece a competencia do Comité para recibir e considerar comunicacións de individuos que se achen baixo a xurisdición dese estado e que aleguen ser vítimas dunha violación, por ese Estado Parte, de calquera dos dereitos enunciados no Pacto. O Comité non recibirá ningunha comunicación que implique a un Estado Parte á Convención que non sexa parte no presente Protocolo. Posteriormente, os membros serán elixidos para un mandato de catro anos, coa metade dos membros elixidos cada dous anos. Cando a Convención logrou 80 ratificacións, a Comisión ampliouse a 18 membros.
Todos os Estados Partes están obrigados a presentar informes periódicos á Comisión esbozando as medidas lexislativas, xudiciais, políticas e demais medidas que adopten para aplicar os dereitos enunciados na Convención. O primeiro informe debe presentarse aos dous anos da ratificación da Convención; despois deberán presentarse informes cada catro anos. O Comité examinará cada informe e abordará as súas preocupacións e recomendacións ao Estado Parte en forma de "observacións finais".
Membros electos do Comité de Dereitos das persoas con discapacidade
Segundo informa o Comité, para o ano 2021, os membros que o integran son:
Interpretacións á Convención sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade sobre o aborto
Con respecto ao problema de aborto e discapacidade, segundo o Comité dos Dereitos das Persoas con Discapacidade, abortar a unha persoa en razón da súa discapacidade é unha grave forma de discriminación e unha violación do seu dereito á vida, tendo a linguaxe mesma (malformacións fetais graves) unha carga discriminatoria xa de seu.
En 2017, o Comité dos Dereitos das Persoas con Discapacidade nunha carta dirixida ao Comité de Dereitos Humanos afirmou que: “Leis que permiten explicitamente o aborto con base en malformacións violan a Convención sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade (arts. 4, 5 e 8). Aínda se a condición é considerada como fatal, a decisión está a tomarse en base á discapacidade. Ademais, con frecuencia non se pode determinar se unha condición é fatal. A experiencia mostra que os diagnósticos sobre condicións de discapacidade son falsos frecuentemente. E aínda se non é falso, o diagnóstico perpetúa nocións estereotipantes de discapacidade incompatíbeis cunha boa vida”. O Comité formulou recomendacións nesta materia a países como España, Austria, Hungría e Gran Bretaña.
Concello de Borås
Borås é un municipio sueco (kommun) do condado de Västra Götaland. Antes pertencía ao desaparecido condado de Älvsborg. A súa capital é a cidade de Borås.
Pallas
Pallas é unha banda de rock progresivo escocesa procedente de Aberdeen. Foi un dos grupos na vangarda do que sería bautizado como neo-progresivo durante a segunda onda do rock progresivo a principios dos anos 80. Outros grandes artistas británicos do xénero foron Marillion, IQ, Twelfth Night, Pendragon e Solstice.
O Regueiro, A Mota, Guntín
O Regueiro é un lugar da parroquia da Mota no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Fernando Zurbriggen
Fernando Zurbriggen, nado o 20 de outubro de 1997 en Santa Fe, é un xogador profesional de baloncesto arxentino que actualmente xoga para o Monbus Obradoiro da Liga ACB.
Traxectoria
O 11 de xullo de 2021, fíxose oficial a fichaxe de Zurbriggen polo Obradoiro CAB da Liga ACB, co que asinou un contrato por catro tempadas.
Gong (grupo musical)
Gong é unha banda francesa de rock progresivo que incorpora elementos de jazz e space rock ao seu estilo musical. O grupo foi fundado en París en 1967 polo músico australiano Daevid Allen e a vocalista inglesa Gilli Smyth. Pola banda pasaron músicos como Didier Malherbe, Pip Pyle, Steve Hillage, Mike Howlett, Pierre Moerlen, Bill Laswell, Theo Travis, Don Cherry, Chris Cutler, Bill Bruford, Brian Davison, Dave Stewart e Tatsuya Yoshida.
O álbum de estrea de 1970 de Gong, Magick Brother, tiña un son de pop psicodélico. No ano seguinte lanzaron Camembert Electrique, cun son rock psicodélico/space rock co que se adoita a asocialos. Entre 1973 e 1974, Gong lanzou os seus mellores traballos, a alegórica triloxía Radio Gnome Invisible, que describía as aventuras de Zero the Hero, Good Witch Yoni e Pot Head Pixies do Planet Gong.
En 1975 Allen e Smyth deixaron a banda, que continuou sen eles lanzando unha serie de álbums de jazz rock baixo o liderazgo do batería Pierre Moerlen. Esta encarnación pasaría a coñecerse ao pouco tempo como Pierre Moerlen's Gong. Mentres tanto, Smyth formou Mother Gong mentres que Allen iniciou unha serie de grupos derivados, como Planet Gong, New York Gong e Gongmaison, antes de volver a liderar Gong en 1990 ata a súa morte en 2015. Co apoio de Allen, a banda decidiu continuar, lanzando o álbum Rejoice! I'm Dead! en setembro de 2016 e The Universe Also Collapses en maio de 2019.
A Igrexa, Pereira, O Pino
A Igrexa ou Pereira ou San Miguel é un lugar da parroquia de Pereira no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa. Os seus habitantes están incluídos dentro do número que o IGE determina para o lugar da Alta de Pereira.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, o lugar da igrexa.
Patrimonio
Nesta poboación atópase a igrexa parroquial de San Miguel de Pereira, construída no século XVIII en estilo barroco e cunha espadana. Conta cunha planta rectangular cun presbiterio remarcado na estrutura.
Apenas a 80 m ao noroeste atópase o cruceiro de Pereira, orixinalmente do século XVII, pero con engadidos e arranxos que chegan ao século XX. O podio ou base é cadrado sobre o que hai un pedestal máis pequeno da mesma forma. Álzase sobre esta estrutura un fuste de sección circular. A cruz ten remates en flor de lis, coas figuras do Crucificado e a Virxe orante sobre unha peana de tres anxos con ás. O capitel é pseudotoscano, cun ábaco moldurado que se apoia sobre un equino cadrado e un colariño cilíndrico.
O cemiterio municipal está integrado no adro da igrexa en dous niveis unidos por unha escaleira con pasamáns.
Concello de Älvsbyn
Älvsbyn é un municipio sueco (kommun) do condado de Norrbotten. A súa capital é Älvsbyn, que é tamén o maior núcleo urbano do concello.
A través do concello flúen varios ríos, entre eles o Pite onde está a reserva natural de Storforsen, un dos principais atractivos da crecente industria turística do municipio. Entre as empresas máis grandes de Älvsbyn atópanse Polarbröd e Älvsbyhus.
O Chao do Monte, Mougán, Guntín
O Chao do Monte é un lugar da parroquia da Mougán no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Mougán, Mougán, Guntín
Mougán é un lugar da parroquia da Mougán no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Prados, Mougán, Guntín
Prados é un lugar da parroquia da Mougán no concello lucense de Guntín na comarca de Lugo.
Provespa
Provespa é un xénero de insectos himenópteros da suborde dos apócritos, superfamilia dos vespoideos, familia dos véspidos, unha das comprendidas na subfamilia dos vespinos.
Dos catro xéneros que constitúen a subfamilia dos vespinos, Vespa, Provespa, Dolichovespula e Vespula, os dous primeiros contrastan notabelmente cos dous últimos porque mostran hábitos máis especializados e son principalmente habitantes da Rexión Indomalaia ou Oriental.
O xénero Provespa comprende catro especies, unha delas extinta, coñecidas vulgarmente como avespas nocturnas.
Descrición
O xénero foi descrito en 1903 polo entomólogo estadounidense William Harris Ashmead, nun traballo publicado en Entomogical News, 14: 182.
Etimoloxía
O nome científico Provespa está formado polos elemenros Pro- e -vespa. O primeiro está tirado da preposición latina pro, "diante de", e o segundo do xénero Vespa. Literalmente, "as avespas antecesoras das do xénero Vespa".
Especies
O xénero comprende na actualidade as tres especies seguintes:
Ademais, está descrita unha especie extinta:
Características
As especies de Provespula son os únicos membros nocturnos da subfamilia dos vespinos, e tamén os únicos vespinos onde se forman novas colonias por pululación (unha raíña á que acoden un gran número de obreiras, de modo semellante ao das abellas melíferas).
Tenden a construír os niños a partir de material vexetal fibroso, o que os fai tomar unha cor marrón agrisada uniforme, polo que adoitan ser difíciles de localizar.
Neutropenia
A neutropenia é un trastorno hematolóxico caracterizado pola pola diminución anormal ou un baixo nivel de granulocitos ou neutrófilos no sangue, un tipo de glóbulos brancos que xogan un papel fundamental na defensa do corpo contra as infeccións.
Epidemioloxía
A prevalencia da neutropenia (se o limiar se establece en 1000 elementos/μl de sangue) sitúase en torno a 1/1000. É significativamente maior (0,5 %) en suxeitos de orixe africana.
Clasificación segundo a gravidade
Pódese ter neutropenia severa crónica desde o nacemento (neutropenia conxénita) ou desenvolvémola máis tarde na vida (neutropenia adquirida).
Hai cinco tipos principais de neutropenia crónica grave :
Diagnóstico
A diagnose pode ter lugar:
Causas
A neutropenia pode ser causada por varios factores, entre os que se inclúen enfermidades conxénitas, medicacións, quimioterapia, radioterapia e infeccións virais.
Consecuencias
A neutropenia grave é un motivo de risco de infeccións. Esta correlación era coñecida xa na década de 1960.