cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Wilhelm Dilthey
Reciprocidade entre historia e vida
Debe superarse a relatividade histórica e o subsecuente escepticismo así como o saber pechado e rigoroso (a metafísica). Precísase unha idea xeral da totalidade a través das concepcións do mundo. Estas, máis que da vontade de coñecer, nacen das actitudes vitais. A metafísica é inevitable en canto que necesitamos poñer orde e orientarnos no medio dos enigmas da vida, pero a metafísica é unha tarefa aberta.
As ciencias do espírito
Dilthey busca un fundamento gnoseolóxico ás ciencias do espírito, os límites dentro dos cales é posible en cada unha delas o coñecemento. A solución a esta tarefa a denomina como Crítica da razón histórica, en paralelo á crítica da razón pura de Inmanuel Kant.
Dilthey trata de responder a como é posible delimitar as ciencias naturais con respecto as ciencias culturais. Estas últimas fundaméntanse na vivencia mesma, na súa expresión e na súa comprensión. Os xuízos, conceptos e coñecementos das ciencias do espírito teñen como alicerce a vivencia. A raíz última da concepción do mundo é a vida, unha vida que é revivida de novo en cada individuo e aínda que se subtrae á observación, como mero momento que é do presente, é retida, porén, no eco da lembranza e, por outra banda, pode ser abranguida en toda a súa fondura por medio da comprensión e da interpretación. Só a partir da vida humana se poderán comprender fundadamente as súas diferentes manifestacións culturais, o sentido da historia e a necesidade e os problemas da filosofía.
As ciencias do espírito parten da conexión psíquica dada na experiencia interna e teñen como obxecto o home na súa totalidade. O coñecemento da realidade histórico-social lévase a cabo nas ciencias do espírito.
El Motín
El Motín foi unha publicación española de finais do século XIX e comezos do XX, que tivo unha longa vida para a súa época: desde a súa fundación o 10 de abril de 1881 ata o 6 de novembro de 1926. Tratábase dun semanario satírico, republicano e anticlerical, que nun principio só publicaba catro páxinas, incluído un comentario da actualidade, un poema e algunhas novas, ademais dun gravado nas páxinas centrais.
Entre os seus obxectivos atopábase a crítica aos conservadores, a defensa da unidade do partido republicano e a loita contra o poder do clero. O fundador e alma do xornal foi José Nakens, até o punto de que a historia da publicación está intimamente ligada á súa vida. Doutra banda, foronmoi destacados no semanario os debuxos e caricaturas de Demócrito (o pseudónimo de Eduardo Sojo).
Os inicios
miniatura|O legado dos conservadores, de "Demócrito", no primeiro número do semanario, o 10 de abril de 1881. |alt= O domingo 10 de abril de 1881 saíu á venda o primeiro número de El Motín, fundado por José Nakens e Juan Vallejo. No texto de presentación dicíase:
miniatura| Abrazo sinalagmático conmutativo ([[Francesc Pi i Margall|Pi e Margall abrazándose cun membro do clero), por Demócrito, 12 de xuño de 1881. |alt=]] El Motín comezou a se publicar aproveitando a maior liberdade de prensa que liderara o novo goberno liberal encabezado por Práxedes Mateo Sagasta, despois de seis anos de goberno dos conservadores de Antonio Cánovas del Castillo. O Motín "era unha modesta publicación de catro páxinas, dividida entre un comentario actual, un poema e algunhas novas breves, ademais dun gravado - en principio, unha caricatura de personaxes e sucesos políticos - nas páxinas centrais".
Os obxectivos do mesmo eran defender a unidade dos republicanos nun único partido e a loita contra o conservadorismo e o clericalismo, coa sección "Manojo de flores místicas" que se xustificaba do seguinte xeito: "Xesucristo azoutou os comerciantes do templo; nós, humildes pecadores, ímolo procurar, fustigando semanalmente a aqueles que esquecen a súa lei". Foi esta sección, a noticia da que se fixo nas edicións de libros: o primeiro titulado ''Espejo moral de clérigos. Para que los malos se espanten y los buenos perseveren''- o que fixo famoso ao semanario. miniatura| Último retrato de [[Manuel Ruiz Zorrilla, aparecido no semanario republicano e anticlerical El Motín en 1895 ]] Aínda que El Motín foi considerado o periódico anticlerical por excelencia, especialmente do anticlericalismo popular máis groso, en realidade foi máis un semanario político dedicado a criticar a conservadores e liberais que se "alternaban" no goberno de Restauración e defendía a unidade dos republicanos apostando pola vía insurreccional, entón defendida por Manuel Ruiz Zorrilla no exilio parisiense, o que o levou a criticar duramente a outros líderes republicanos: Emilio Castelar (de quen se chegou a cuestionar a súa virilidade e a quen se lle chamou prostituto despois dun pronunciar un sermón nunha igrexa ), Francesc Pi i Margall (quen era cuestionado polo seu republicanismo federalista fronte á visión máis centralista de Zorrilla ou Salmerón; finalmente, as críticas contra o político catalán reducíronse depsois de que Nakens visitase a Zorrila en París e este lle pedise que limitase os seus ataques contra outros políticos republicanos ) e Nicolás Salmerón.
A mediados da década dos noventa, o periódico tiña graves problemas económicos porque, ademais das cuantiosas multas impostas por delitos de impresión, as vendas diminuíron, entre outras razóns porque algúns sectores republicanos pensaban que un anticlericalismo virulento, -como o de Los Dominicales del Libre Pensamiento- prexudicaba a causa da República e criticaban as súas "bromas de mal gusto" e a súa insistencia nos relatos de amor ilícito entre "cregos luxurioxos e amantes voluptuosas"-. Aínda que Nakens reduciu o prezo do xornal, os problemas continuaron e a principios do século XX en canto foi lido. Segundo Nakens, a culpa foi da "incomprensión" dos republicanos que non entendían que o seu obxectivo era "quitar a autoridade ao clero para que non puidese usala para beneficio de D. Carlos". "Pouco me importa que os curas teñan amantes e estes rapaces non perden o comando que segue o quinto, cos fregueses prestándose", dixo a Luis Bonafoux.
Despois da morte de Ruiz Zorrilla en 1895, Castelar en 1899 e Pi e Margall en 1902, El Motín pasou a apoiar a Nicolás Salmerón, o único líder histórico do republicanismo español que permaneceu vivo. Porén, en 1905 separouse de Salmerón, posto que este sempre se manifestaba en contra de calquera acción revolucionaria radical; sobre todo, despois do intento de asasinato de Afonso XIII en 1906 no que a participación -tratada máis abaixo- de Nakens deixou a este "completamente desacreditado» politicamente.
Multas e procesos
Ao longo da súa traxectoria El Motín sufriu numerosos procesos por presuntos delitos de imprenta que lle supuxeron múltiples multas, encarceración de diversos directores -entre outros, un dos fundadores, Juan Vallejo- e de distribuidores do xornal, especialmente cando gobernaban os conservadores. Por exemplo, entre xaneiro de 1884 e novembro de 1885, sufriu 84 procesos por delitos de imprenta e catorce multas de 500 pesetas. Ademais, varios bispos emitiron non menos de 47 excomuñóns contra os seus redactores -que, á súa vez, excomunicaron aos bispos en nome de Frei Motín, bispo da relixión do Traballo na diocese de sentido común-. Doutra banda empregaron todo tipo de astucias para evitar o secuestro dos exemplares por parte da policía. A mediados dos anos 1880, o semanario realizou críticas recorrentes contra o xornal carlista El Siglo Futuro. O xornal logrou sobrevivir milagrosamente, a pesar das súas escasas subscricións e das dificultades de distribución, xa que dificilmente se podía vender na rúa.
En 1898, o goberno conservador aproveitou a suspensión das garantías constitucionais con motivo da guerra de Cuba para que a censura se cebara con El Motín, a pesar de que apoiara a guerra e amosara un patriotismo exacerbado. Así, eliminouse un artigo sobre o reinado de Fernando VII porque denominaba a Fernando como "miserable", "lixeira" á súa nai e "malo e inmoral" ao seu irmán Carlos María Isidro. A resposta de Nakens foi suspender a publicación ata que se recuperaran as garantías constitucionais en 1899.
El Motín deixou de publicarse entre 1906 e 1908 porque Nakens foi condenado a dez anos de prisión por "encobrir" ao anarquista Mateu Morral, que lanzara unha bomba no rei Afonso XIII o 31 de maio de 1906 e a súa muller camiño da Calle Mayor de Madrid e que se suicidara ao día seguinte. Saíu da prisión cedo debido ao prestixio e popularidade que gañou polos artigos publicados no xornal republicano El País, nos que denunciaba as condicións inhumanas nas que vivían os presos e apoiou as reformas introducidas polo novo director da Prisión Modelo de Madrid, o que obrigou ao goberno de Antonio Maura a indultalo. miniatura| Retrato de José Nakens, fundador do semanario, publicado en 1906 en [[Nuevo Mundo (revista)|Nuevo Mundo como resultado do "encubrimento" de Mateu Morral. ]]
Esplendor e decadencia
Aínda que tiña setenta e sete anos cando saíu da prisión, Nakens volveu publicar El Motín. Grazas ao prestixio gañado durante o seu encarceramento -aqueles que antes o chamaran o "inquisidor inverso" e "vello decrépito" conseiderábano, daquela, "gran home", como o chamaba Ramiro de Maeztu-, o semanario, neste segundo período, gañou moitos lectores, acadando tiradas de máis de 20.000 exemplares e aumentando o seu tamaño: en 1910 alcanzou as dezaseis páxinas. Tamén melloraron o aspecto do xornal e o número de publicacións promovidas por Nakens aumentou en número e difusión: os panfletos da Biblioteca del Apostolado de la Verdad e unha denominadas Hojitas piadosas, cuxas tiradas chegaron ó incrible número de cen mil exemplares. Tamén publicou unha ducia de libros recompilando os miles de artigos que escribira.
Sen abandonar, en absoluto. o seu republicanismo, durante este segundo período El Motín acentuou o seu anticlericalismo nun momento no que os asuntos relixiosos estaban á fronte da vida política española debido aos acontecementos da Semana Tráxica e pola Lei do cadeado proposta polo goberno liberal de José Canalejas.
De novo, volveu ter problemas coa xustiza, especialmente debido ás súas caricaturas. Na primeira, representaba unha imaxe de Cristo na cruz, a carón dun un bispo, un xesuíta e un frade que se enchían fartándose de galiñas compradas cos estipendos de misas e levaba como lenda: «Quen trouxo as galiñas e quen as come». Na segunda, que leva o lema "Sagrada Familia!", un sacerdote sostiña o biberón que unha señora estaba a piques de dar a un bebé. Foi denunciado por un xesuíta e condenado por delitos contra a moral católica; o que foi unha verdadeira sorpresa porque nos trinta e un anos de El Motín ninguén denunciara as súas caricaturas. En 1914, foi denunciado de novo e condenado por insultar a un crego. Respondeu coa publicación dun Almanaque de la Inquisición, que recollía autos de fe e láminas coas torturas que aplicaba o Santo Oficio, "este monstruoso tribunal creado, apoiado e defendido pola Igrexa católica, para acumular riquezas, satisface-las vinganzas e imporse aos pobos mediante o terror", como se dicía no Almanaque. Tamén publicou un Almanaque cómico del carlismo para los años 1914 a 1999, que foi respondido, polos carlistas, coa colocación dun petardo no corredor da administración do semanario.
A finais de 1924, varios xornalistas e intelectuais -como Gregorio Marañón, Rafael Altamira, Ramón Pérez de Ayala ou Luis Araquistáin- mobilizáronse para recadar axudas para Nakens que estaba consumido polas débedas e a mediados de 1925 a Asociación da Prensa de Madrid, presidida por José Francos Rodríguez, concedeulle unha pensión vitalicia de 150 pesetas ao mes, "á vista dos méritos contraídos na súa longa e limpa carreira de xornalista", e meses despois concedéuselle o Premio á Vellez dotado con 5 000 pesetas. O 12 de setembro de 1926, o xornalista republicano octoxenario morreu por un derramo cerebral. O derradeiro número de El Motín foi publicado poucos días despois, o 6 de novembro de 1926.
Tres meses despois da súa morte, a filla de Nakens, Isabel, que fora a súa maior colaboradora nos últimos anos, reeditou El Motín co título Reflejos de «El Motín», que se subtitulou "semanario literario" para burla-la censura da Ditadura de Primo de Rivera, aínda que o seu propósito era claro: "hoxe, coma onte, este xornal é e será a prol da unión republicana e anticlerical de tódalas relixións". De feito, o xornal promoveu unha caixa benéfica prolaicista para recompensar aos que substitúan os ritos católicos de bautismo, voda ou enterro por outros civís. O xornal tivo que pechar en xuño de 1929 por problemas económicos e a despedida consistiu en enviar, aos seus suscriptores, un número antigo de El Motín. Dous anos despois proclamouse a República en España.
Colaboradores
En El Motín escribiron textos tanto José Nakens como Juan Vallejo Larriaga. Contou, tamén, durante os primeiros anos, con ilustracións, a miúdo a cores, de Eduardo Sojo máis coñecido polo alcume de "Demócrito", un artista que tamén foi responsable da primeira cabeceira da publicación. Os debuxos da revista, segundo Nakens nun número de El Motín, foron realizados despois por Antonio Macipe entre 1884 e polo menos, xuño de 1915. Outros participantes foron: Segismundo Pey Ordeix e Miguel Sawa.
Hentai
miniatura|200px|Debuxo típico dun manga hentai
Hentai é unha palabra xaponesa que fóra do Xapón se emprega para referirse á banda deseñada e ós debuxos animados de carácter pornográfico ou sexualmente explícitos, particularmente aqueles de orixe xaponesa, como o anime, manga e os videoxogos, estes últimos coñecidos como eroge ou xogos H.
En xaponés hentai é unha palabra kanji composta de 変 (hen que significa "mudanza") e 態 (tai que significa "actitude" ou "aparencia"). Utilízase como abreviación da frase 変態性欲 (hentai seiyoku), "perversión sexual". Utilízase tamén popularmente como un insulto equivalente a pervertido, pero non se aplica á pornografía no Xapón, alí denomínase 18-kin (18禁, literalmente "18-prohibido") e seijin manga (成人漫画 "manga para adultos"), tamén empréganse as letras AV do inglés Adult Video (vídeo para adultos).
Parágrafo (signo)
O signo de parágrafo (§) é un signo tipográfico que se emprega para remitir a un parágrafo ou sección nas obras que os numeran, como por exemplo os códigos legais.
Economía de Liechtenstein
A pesar do seu pequeno territorio, a economía de Liechtenstein é unha economía próspera, altamente industrializada e de libre mercado, diversificada con pequenos negocios. Os baixos impostos - o máximo é 20% - e regras sinxelas para a incorporación de empresas atraeron moitas compañías para o país, as cales responden actualmente por 30% do produto interno bruto.
Antonio Deibe Sanmartín
Antonio Deibe Sanmartín, nado en Irixoa en 1959, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Electricista de profesión. Foi concelleiro en Irixoa polo PPdeG. Cando finou o alcalde Juan Pérez Díaz o 22 de novembro de 2005, foi elixido para substituílo. Nas municipais de 2007 encabezou a candidatura do PPdeG á alcaldía de Irixoa e foi elixido alcalde por maioría absoluta. Volveu ser elixido alcalde nas eleccións de 2011, 2015 e 2019, tamén con maioría absoluta.
Arame
miniatura|Arame de espiño. Chámase arame a todo tipo de fío delgado que se obtén por estiramento dos diferentes metais de acordo coa propiedade de ductilidade que posúen os mesmos. Os principais metais para a produción de arame son: ferro, cobre, latón, prata, aluminio, entre outros. Porén, antigamente chamábase arame ó cobre e as súas aliaxes de bronce e latón. Caracterízase por ser un bo condutor da electricidade, ademais de ser un bo condutor da calor.
Características e tratamentos
miniatura|Arame de cobre. [[Cable|Cable eléctrico.]] Hai moitos tipos e calidades de arame de acordo coas aplicacións que teñan. Asemade, o diámetro do arame é moi variable e non hai un límite exacto cando un fío pasa a denominarse barra no canto de arame. A principal característica do arame é que permite enrolarse en rolos ou bobinas de diferentes lonxitudes que facilitan a súa manipulación e transporte.
O arame de cobre emprégase para fabricar cables eléctricos, así que o arame máis usado industrialmente é o que se fai de aceiro e de aceiro inoxidable.
O arame normal de aceiro adoita ter un tratamento superficial de galvanizado para protexelo da oxidación e corrosión e tamén hai arame endurecido con proceso de revenimento.
Pallón
dereita|miniatura|250px|Pallóns de [[ronco e ronqueta de gaita galega.]]
Na gaita, o pallón é a lámina que xera o son dos bordóns.
Os pallóns poden ser de cana ou metálicos. Os de cana son os tradicionais e consisten nunha cana á que se lle xunta unha lámina tamén de cana ou de sabugueiro e mesmo de plástico. Son moi sensíbeis á humidade, polo que hai que esmerarse na súa conservación. Para solucionar a estabilidade sonora do ronco a ronqueta e o chillón introducíronse os de metal, que constan dun tubo, de plástico normalmente, sobre o que se coloca a lámina.
A Valenzá, A Valenzá, Barbadás
É unha vila dormitorio de alto crecemento demográfico desde finais do século XX, por mor da súa proximidade á cidade de Ourense.
Pesca deportiva
A pesca deportiva é un deporte moi difundido, sobre todo nas comarcas costeiras de toda Galiza, aínda que nalgunhas zonas do interior que se atopan preto de ríos grandes ou troiteiros tamén teñen numerosos afeccionados.
A pesca no mar
En Galiza esta pesca está bastante estendida nas rías. Predomina a pesca dende pequenas embarcacións que cacean polas praias e rías en busca de róbalo.
Hai tamén moita xente que pesca dende o peirao, o acantilado ou ó pé de praia, sendo estes últimos os que obteñen máis capturas. Existen diversas modalidades:
A pesca “a fondo”
Esta especialidade consiste no transporte do cebo ata a zona adecuada cun chumbo ou chumbada que pode variar en forma, tamaño e peso. Para pescar desta maneira necesítase unha cana cunha acción determinada que vai dende os 20g ata os 300g.
A pesca con boia
É un tipo de pesca moi común nas costas rochosas, onde un chumbo quedaría enganchado nas pedras do fondo. Aínda que algo difícil para os que a practican por primeira vez debido ó manexo da boia, da moi bos resultados en canto a calidade de peixe e cantidade. Quizais a captura máis numerosa e importante sexa a do Sargo, pola súa abundancia sobre todo no outono e inverno, sendo comúns as “pescatas” de 10, 15 exemplares que poden superar facilmente o quilogramo de peso.
All Over Me
Argumento
A protagonista empeza a namorarse dunha rapaza, que parece ser heterosexual, que anda detrás dun home, e coa que ten pensado montar un grupo musical. A amiga acabará co home, caendo nun problema coas drogas, e distanciándose da protagonista, que coñecerá outra rapaza, música, coa que clarificará a súa sexualidade.
Pesca deportiva
A pesca caceando desde embarcación
Consiste en que co barco en movemento, moi amodo e co motor con pouco ruído, lancemos o cebo artificial, e fixemos o freo do carrete, así o vinilo ou o rappala moveranse a unha velocidade á que os depredadores (comunmente robalizas e xardas) poidan atrapalo con facilidade. Desta maneira sinxela podemos practicar outras modalidades mentres temos unha cana caceando.
All Over Me
Galardóns
Gañou o Teddy Award como mellor filme en 1997 no Festival de Cine de Berlín. Foi candidata ao Grand Jury Prize no Festival de Cinema de Sundance de 1997, para o Open Palm Award nos Gotham Awards de 1997 e para o premio de película destacada dos GLAAD Media Awards de 1998. Alison Folland foi candidata para o Independent Spirit Award e para o Chlotrudis Award como mellor actriz.
Banda sonora
A banda sonora de All Over me foi composta por Miki Navazio.
Pesca deportiva
Caceando desde terra
Consiste no mesmo que a anterior, só que sen barco, polo que seremos nós os que teremos que recoller a tanza rapidamente. Deste xeito é máis incómodo pero pódese alternar tendo unha cana a fondo, ben suxeita á espera dunha picada mentres caceamos.
Os cebos artificiais poden ser de moitísimos tipos. Os máis utilizados son os vinilos, con forma de anguilón e os rappalas con forma de pequeno peixe.
A pesca nos ríos e lagoas
É un tipo de pesca deportiva menos estendida pero que conta con bastantes practicantes deste deporte, sobre todo nos ríos Miño, Eo, Masma, e outros moitos da vertente Cantábrica e Atlántica. Existen tamén moitas modalidades, das que veremos as máis importantes.
A pesca con mosca
Como o seu nome indica o cebo é unha mosca artificial realizada artesanalmente con plumas e que leva un anzol. Consiste en lanzar a mosca sen ningún tipo de chumbo cuns rápidos movementos cara atrás e adiante, e ten que caer suavemente na superficie da auga, coma se fose un auténtico insecto que acaba de caer aínda vivo sen saber o que lle agarda debaixo da auga, listo para saltar no aire e atrapalo entre os seus dentes.
Pescando con culleriña
É por excelencia o mellor método para pescar troitas. A técnica é moi longa de aprender e moi complicada, pero con práctica todo se consegue. Consiste en lanzar unha especie de culler de metal dun color brillante cun trianzó, e que ó recoller a moita velocidade só se pode ver unha cousa moi rechamante (que resulta atractiva para as troitas).
Santo André, Lago, Valdoviño
Santo André é un lugar da parroquia de Lago no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 11 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 14 habitantes.
Músculo extensor radial longo do carpo
miniatura|150px O músculo extensor radial longo do carpo ou primeiro radial externo é un músculo do membro superior humano situado no compartimento posterior do antebrazo. Vai dende o úmero ata o segundo metacarpiano.
Orixe e insercións
A súa orixe áchase na zona distal da crista supracondílea e no epicóndilo lateral do úmero. O seu tendón insírese na base do segundo metacarpiano.
Función
Estende e abduce o pulso.
Innervación
Nervio radial, antes de que este se divida nunha póla superficial e noutra fonda.
Saint-Jean-sur-Couesnon
Saint-Jean-sur-Couesnon (en Sant-Yann-ar-C'houenon) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
Anión
Un anión é un ión con carga eléctrica negativa. O seu nome provén de que nun campo eléctrico creado por ánodo e cátodo, achégase ó ánodo, polo positivo. Entre os anións máis habituais atópanse os formados cando un átomo dun elemento non metálico gaña un ou máis electróns.
Así, cando un átomo de cloro adquire un electrón dá lugar ao anión ou ión cloruro:
Cando un átomo de xofre adquire dous electróns dá lugar ao anión ou ión sulfuro:
Cando un átomo de nitróxeno adquire tres electróns dá lugar ao anión ou ión nitruro:
Outras veces o anión, especialmente se é poliatómico, fórmase pola rotura ou disociación dunha molécula.
Así, a disociación dunha molécula de cloruro de hidróxeno dá lugar ao ión cloruro, xunto cun protón ou ión H+.
A disociación da molécula de ácido sulfúrico dá lugar ao ión sulfato, SO42-, xunto con dous protóns:
Coto da Croa
Castro de Coto da Croa é un poboado castrexo situado no cumio dun monte en Bardaos, San Sadurniño.
Ten forma elíptica imperfecta cunha orientación N-O no eixe maior de 140 metros e no menor de 110 metros. Cunha soa liña defensiva con foxo. Ao N-O ten un antecastro de 0,7 hectáreas.
Notting Hill (filme)
Estreouse o 21 de maio de 1999 e foi ben recibido pola crítica, converténdose no filme británico con maior recadación de 1999. Gañou un BAFTA, estivo nomeado noutras dúas categorías, e gañou outros premios, incluíndo un British Comedy Award e un Premio Brit pola banda sonora.
Fochiña
miniatura|338x338px|Exemplo dunha muller con fochiñas ([[Miranda Kerr).]] Unha fochiña é unha marca visible causada pola pel subxacente que se forma nas fazulas dalgunhas persoas, sobre todo cando sorrín. Non se herdan xeneticamente.
As fochiñas nas dúas fazulas son un fenómeno relativamente común. Unha forma máis rara é a fochiña única, que se produce nun só lado da cara.
Anatomicamente, as fochiñas poden ser causados por variacións na estrutura do músculo da cara coñecido como cigomático maior. En concreto, a presenza de músculo dobre ou bífido cigomático pode explicar a formación de fochiñas nas fazulas.
Esta variación bífida do músculo orixínase como unha estrutura única no óso cigomático, considérase unha enfermidade porque os músculos faciais non realizan o seu correcto funcionamento e debido a isto son considerados deformacións.
A formación das fochiñas tamén se pode dar debido a que as fibras de até nove músculos faciais entrelázanse ou unen nunha formación moi diversa e multiplanar que se denomina modiolo.
María Elena Walsh
miniatura|200px|María Elena Walsh. María Elena Walsh, nada en Ramos Mejía, Buenos Aires o 1 de febreiro de 1930 e finada en Buenos Aires o 10 de xaneiro de 2011, foi unha poetisa, escritora e cantautora arxentina.
Traxectoria
Especialmente famosa polas súas obras infantís, entre as que destacan o personaxe/canción Manuelita la tortuga e os libros Tutú Marambá, El reino del revés e Dailan Kifki, foi tamén autora de difundidas cancións populares para adultos, entre elas Como la cigarra, Serenata para la tierra de uno e El valle y el volcán. Outras cancións da súa autoría que integran o cancioneiro popular arxentino son La vaca estudiosa, Canción de Titina, El Reino del Revés, La pájara Pinta, La canción de la vacuna (El brujito de Gulubú), La reina Batata, El twist del Mono Liso, Canción para tomar el té, En el país de Nomeacuerdo, La familia Polillal, Los ejecutivos, Zamba para Pepe, Canción de cuna para un gobernante, Oración a la justicia, Dame la mano y vamos ya etc. Entre os seus álbums destacados están Canciones para mirar (1963) e Juguemos en el mundo (1968).
A coñecida película de animación Manuelita (1999), dirixida por Manuel García Ferré para o público infantil, inspírase no seu famoso personaxe e reúne as súas cancións.
Entre 1951 e 1963 formou o dúo Leda y María xunto a Leda Valladares e entre 1985-1989 foi designada polo presidente Raúl Alfonsín para integrar o Consejo para la Consolidación de la Democracia. Entre os artistas que difundiron o cancioneiro de María Elena Walsh destacan o Cuarteto Zupay, Luis Aguile, Mercedes Sosa, Jairo, Rosa León e Joan Manuel Serrat.
Publicou máis de 20 discos e escribiu mas de 50 libros na súa carreira.
Kenneth Arrow
Kenneth Joseph Arrow, nado en Nova York en 1921, é un economista norteamericano, gañador do Premio Nobel de Economía en 1972.
Traxectoria
Está considerado un dos fundadores da economía neoclásica moderna.
Os seus traballos máis significativos son as súas contribucións á teoría da escolla social, especialmente o seu teorema da imposibilidade e a análise do equilibrio xeral na microeconomía.
José Luís García Pérez
José Luís García Pérez, nado en Estremadura, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Brigada do Corpo de Infantería. Unha vez retirado, instalouse na Guarda. Foi nomeado alcalde da Guarda o 16 de novembro de 1962, permanecendo no cargo até o 17 de setembro de 1973. Na transición foi presidente de Alianza Popular da Guarda.
Función de estado
En termodinámica, unha función de estado ou variable de estado é unha magnitude física macroscópica que caracteriza o estado dun sistema en equilibrio. Dado un sistema termodinámico en equilibrio pode escollerse un número finito de variables de estado, tal que os seus valores determinan univocamente o estado do sistema.
O valor dunha función de estado só depende do estado termodinámico no que se encontre o sistema, sen importar como chegou a el. Isto significa que se, nun instante dado, temos dous sistemas termodinámicos en equilibrio con n graos de liberdade e medimos un mesmo valor de n funcións de estado independentes, calquera outra función de estado terá o mesmo valor en ambos sistemas con independencia do valor das variables en instantes anteriores. En xeral, os sistemas fóra do equilibrio non poden ser representados por un número finito de graos de liberdade, e a súa descrición é moito máis complexa.
Cada sistema ou tipo de "substancia" caracterízase por unha ecuación de estado ou ecuación constitutiva que relaciona algunhas das variables de estado entre si, xa que, como se dixo, os sistemas en equilibrio termodinámico teñen un número finito de graos de liberdade de acordo coa regra das fases de Gibbs.
Algunhas variables de estado dun sistema en equilibrio son:
A Bouza da Cabra, Lago, Valdoviño
A Bouza da Cabra é un lugar da parroquia de Lago no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 19 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 9 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 17 habitantes.
Lingua chamorra
O chamorro é a lingua -de base austronesia ou malaio-polinesia- falada na illa de Guam, Marianas e Carolinas.
Aproximadamente hai uns 50.000 falantes de chamorro ó longo das illas Marianas, en Guam e nas illas Marianas do Norte (Saipán, Rota, Tinián). Ademais, o falan os emigrantes chamorros en Carolinas, Hawai, California e outras partes dos Estados Unidos
As linguas que máis de preto se emparentan co chamorro atópanse en Filipinas.
Alfabeto
Nótese que A e Å frecuentemente non se diferencian no chamorro escrito, escribíndose as dúas como 'A'; así como ás veces tampouco se diferencian o N e o Ñ. Con todo, a escrita coidada en libros de texto e publicacións oficiais si teñen coidado de diferenciar.
Numerais
Porén, é frecuente na conversa espontánea que os chamorros usen os numerais en inglés cando contan dólares.
Década de 2010
A década de 2010 abrangue o período entre o 1 de xaneiro de 2010 e o 31 de decembro de 2019.
Foi unha década que na súa primeira metade seguiu fortemente marcada pola crise económica mundial que comezou en 2008. A día de hoxe, fálase dela como a «Segunda Gran Recesión». A crise de débeda soberana puxo en xaque á Unión Europea, xa que catro estados membros da Zona Euro (Grecia, Irlanda, Portugal e Chipre) tiveron que ser rescatados. O Reino Unido no 2016 tras un referendo converteuse no primeiro estado membro da UE que decidiu abandonar a Unión.
A Primavera árabe marcou os primeiros meses do ano 2011. Unhas revolucións sen precedentes en varios países árabes serviron para acabar con réximes ditatoriais que os gobernaron por varias décadas en países como Tunisia, Exipto ou Libia. Porén, a gran inestabilidade dos países árabes provocou que grupos fundamentalistas islámicos como o Estado Islámico apareceran e tomaran extensas zonas en Siria, Iraq, Exipto e Libia. Aínda que se formou unha coalición contra o EI non se evitou que este cometera numerosos atentados en Europa, en lugares como Francia (atentado na sede de Charlie Hebdo e atentados de París de novembro de 2015, ambos no 2015 e o atentado de Niza de 2016 no 2016), ou Bélxica (atentados de Bruxelas de 2016). Ademais, os terroristas islámicos cometeron numerosos atentados en países musulmáns como Turquía, Tunisia, Exipto ou Iraq.
T. Rex
T. Rex (orixinalmente chamada Tyrannosaurus Rex) foi unha banda de rock inglesa fundada en Londres nos anos 1960 que tivo éxito como grupo de glam rok nos anos 1970.
Tyrannosaurus Rex
A banda fundouna Marc Bolan en 1967 e tocou só unha vez como quinteto en The Roundhouse antes de separarse. Logo continuou, reducida a dúo, formado por Marc Bolan e Steve Took, editando tres álbums producidos por Tony Visconti.
O son era unha especie de folk rock dunha terra imaxinaria, con guitarras acústicas e diferentes e exóticas percusións. As letras falaban de seres estraños, elfos, fadas, magos e trasnos. Tiveron unha notable aceptación entre os hippies londinienses de finais dos sesenta. Nesta época foron moi apoiados polo famoso xornalista musical John Peel. Pero o auténtico desexo de Marc Bolan era ser unha verdadeira estrela e, tras unha decepcionante xira polos Estados Unidos, despidiu a Steve e recrutou un novo percusionista, Mickey Finn, con quen gravou un cuarto álbum aínda baixo o nome de Tyrannosaurus Rex.
T. Rex
Co álbum T. Rex, de 1970, a banda non só recortou definitivamente o seu nome, senón que ademais pasou aos instrumentos eléctricos. A partir de entón obtiveron os seus maiores éxitos comerciais.
Ciberirmandade da Fala
A asociación cultural galega CiberIrmandade da Fala é unha asociación a prol do uso do galego na rede, vén funcionando dende o ano 1996, aínda que foi rexistrada coma tal no 2006, o que fai desta asociación unha das máis antigas e dinámicas dentro das asociacións galegas na rede.
Actividade
A actividade desta asociación céntrase en facer campañas de concienciación do uso do galego, mediante o uso de envío de correos electrónicos ós administradores de webs galegos de institucións, empresas ou particulares pregándolles o emprego da lingua galega, pero tamén ofrecendo recursos coma aloxamento a outros proxectos, traducindo software ó galego (destacando ó mantemento das traducións do phpBB, Winmerge, Coppermine), ofrecendo descargas e documentación.
Organización
Nos seus primeiros pasos, a organización estaba baseada nas roldas de correo electrónico, pero co paso do tempo e ó dar o paso de rexistrase coma asociación, os ciberirmandiños decidiron ser máis autónomos, facerse cunha web con sistema de foros, dominio e espazo web propio, co que esta asociación renovou, diversificou e dinamizou moito o seu traballo; evidentemente nesta nova etapa, a organización usa o sistema de foros para organizarse, usando o sistema propio de permisos que ten calquera foro e dividindo en subforos o seu traballo por temáticas.
Lancelot
miniatura|250 px|Sir Lancelot e a [[raíña Xenebra]] Lanzarote do Lago ou Lancelot (Sir Lanzarote, Lancelot of the Lake ou Lancelot du Lac) é un dos cabaleiros da Mesa Redonda, pertencente ao conxunto de lendas artúricas.
Antecedentes
Na maioría dos romances e escritos en prosa francesa, Lancelot é caracterizado como o máis grande e confiábel de todos os cabaleiros do Rei Artur, desempeñando sempre unha parte importante en moitas das vitorias do rei, aínda que tamén a eventual caída de Artur se debe en parte ao propio Lancelot, cuxo involucramento coa esposa do seu señor, a raíña Xenebra, destrúe a unidade da corte real.
Lancelot é un personaxe popular, e aparece en poemas, contos, obras teatrais e películas como unha figura relevante do círculo das lendas artúricas. Para a gran maioría dos seguidores desta literatura, non hai outro cabaleiro máis coñecido, de entre todos os da mesa redonda, que Lancelot. No recordo colectivo, sempre se lembra como o membro máis valente desa irmandade de cabaleiros e como o amante de Xenebra, aínda que Lancelot non é un dos membros orixinais da mesa redonda e o desenvolvemento da súa historia é aínda obxecto de intenso debate entre os estudosos.
As fontes principais que describen a historia de Lanzarote son:
Lanzarote en prosa
miniatura|250 px|A [[Dona do Lago raptándolle a Lanzarote á súa mai]] É a parte máis extensa do Ciclo da Vulgata (c. 1230), que comeza co nacemento de Lanzarote e finaliza coa súa morte tras a caída do reino. Nela queda definitivamente perfilado o personaxe e a súa historia, e pódese considerar como a referencia máis completa da súa historia.
A familia de Lancelot
O pai de Lancelot é o rei Ban de Benwick e o nome da súa mai é Elaine. Ten un medio irmán ilexítimo, de nome Héctor de Maris; o rei Borg é tío seu e Sir Bors e Sir Lionel son os seus primos. Tivo un fillo coa filla do rei Pelles, Helena, que tamén atinxiría fama e gloria: Sir Galahad.
A Dona do Lago
O rei Ban, seu pai, estaba en guerra co reino do rei Claudas, o seu veciño, que invadindo o reino de Ban, obrigou a fuxir o rei e a raíña. Na fuxida, o rei Ban sofre un desmaio ao ver ardendo o seu palacio e por socorrelo, a raíña Elaine deixou o seu fillo, chamado até entón Galahad, só no campo. Nese momento, apareceu a chamada Dona do Lago e raptou o neno. Desde ese momento, tomará o nome de Lancelot do Lago (ou Lanzarote do Lago). O neno foi criado no palacio da Dona, onde mostrou destrezas na aprendizaxe normal dun neno de alta liñaxe da época e no uso das armas en particular.
miniatura|250px|Camelot (ruínas do [[castelo de Tintagel)]]
Chegada a Camelot
A unha idade entre os quince e os dezaoito anos, segundo o costume dos seus tempos, o novo Lancelot sae a percorrer o mundo co debido equipamento para alguén do seu rango e sen coñecer a súa auténtica estirpe real. Viaxa, segundo algúns escritos, acompañado dunha escolta, en pos do reino de Artur, onde por influencias da Dona do Lago, agarda ser nomeado cabaleiro.
Artur e Xenebra
Unha vez na corte de Artur, este encoméndalle a misión de traer a Camelot a súa noiva, Xenebra, para a voda real. No traxecto a Camelot, porén, Lancelot e Xenebra namóranse e desde ese momento, a vida de Lancelot converterase nun constante conflito coa súa conciencia, dilucidando entre o seu amor pola raíña e as súas obrigacións co seu rei.
Fazañas
Entre as súas numerosas fazañas, conquistaralle ás forzas do mal un castelo chamado da Garda Dolorosa (Dolorus Garde). Tras convertelo no seu fogar, cambiaralle o seu nome polo de Garda Gozosa (Joyeux Garde). Após o seu regreso a Camelot, axudaralle a Artur a terminar revoltas na súa contra e a asentar a súa posición como leal cabaleiro da corte do rei.
Elaine
Nunha dos seus maiores aventuras, Lancelot escoita o rumor de que unha doncela vive secuestrada nun castelo, e que só o mellor cabaleiro do mundo podería rescatala. Lancelot acomete a tarefa e logra sacar do castelo unha beleza incomparábel, que resultou ser a filla do rei Pelles, Elaine. Ela enamórase perdidamente de Lancelot, que para a súa desilusión xa fixera votos de castidade en honra da súa raíña e por lealdade ao seu rei. Así, Elaine consegue mediante un feitizo levar a Lancelot ao seu cuarto e pasar a noite con el. Ao día seguinte, libre xa do conxuro, Lancelot dáse conta do que sucedera e deixa o castelo abandonando a Elaine en medio da vergonza e dunha debilidade crecente no seu corpo, pois segundo o seu entender, a súa forza derivábase do mantemento dos seus votos e promesas á raíña.
Pouco despois de regresar a Camelot, chega a nova de que Elaine dará a luz un neno, ao que chamou Galahad, o primeiro nome de Lancelot. Ao saber isto a raíña, chamou a Lancelot perxuro e traidor, renegando da súa pasada amizade e amor.
Desterro e desenlace
Cando Artur acaba sabendo da relación que houbo entre Lancelot e a súa esposa, condena a esta á fogueira e desterra para sempre a Lancelot. Este, porén, regresa a Camelot e rescata a Xenebra do seu destino, matando no afán algúns dos seus antigos camaradas da mesa redonda, polo que o rei marcha na súa contra. Na súa ausencia, o seu trono é usurpado polo seu fillo ilexítmo, Mordred, quen acabará matando o seu propio pai, o Rei Artur. Xenebra, ao saber da morte do seu esposo entra nun convento, polo que Lancelot decide converterse en ermitán, situación na que pasa até o final das súas días, só seis semanas despois de saber da morte de Xenebra no convento.
Antón Corral
Antón Corral Martínez, nado na Coruña o 11 de xullo de 1936, é un gaiteiro e artesán de instrumentos musicais galegos.
José Mangriñán
José Mangriñán Diago, nado en La Vall d'Uixó (Castelló) o 11 de marzo de 1930 e finado en Vila-real o 22 de agosto de 2006, foi un futbolista español. Xogaba de centrocampista.
Antón Corral
Traxectoria
Antón Corral entrou en contacto coa música na escola, no colexio Santo Anxo de Lugo, onde aprendeu solfexo e comezou a tocar a bandurra. Naceu así o seu interese polos instrumentos tradicionais nos que continuou formándose a través de Antonio Sandar, compoñente do grupo Os Amigos de Lugo, co que aprendeu a tocar a gaita e o clarinete. A súa primeira actuación foi cun grupo de rapaces chamado Os Garabullos do Alto. Durante o servizo militar tocou o clarinete na banda militar. Logo de licenciarse meteuse de cheo no mundo da gaita, e tocou cos Modernos e Os montes, ámbolos dous de Lugo, cos que tivo máis participación. Paralelamente, tocaba coa Sección Femenina e impartía clases de gaita en Cantigas e Frores. miniatura|Gaita feita por Antón Corral.|260x260px Deixou de traballar como axente comercial por problemas de saúde e, animado polo veterano gaiteiro cuntiense coñecido como O Patelas, comezou o seu labor como artesán en 1974 en Lugo de xeito autodidacta. En 1979 pasou a Ortigueira chamado pola Escola de Gaitas. Debido á falta de apoios económicos trasladouse novamente a Lugo, onde tentou formar un equipo con antigos alumnos como Carracedo, Ramón Casal, e o seu fillo Carlos Corral. Alí formaron un taller de artesáns chamado Soutelo de Montes, xa que a intención de formar unha cooperativa non prosperou. En 1983 trasladouse a Vigo para dirixir o Obradoiro-Escola de instrumentos da Universidade Popular de Vigo até o ano 2000 momento no que se retirou deixando a cargo do obradoiro ao seu fillo Carlos Corral. Neste obradoiro acadáronse importantes avances na organoloxía das gaitas: novas tonalidades, melloras no timbre e na afinación dos punteiros etc, e alí se formaron pasaron destacados artesáns e gaiteiros como Carlos Núñez, Xosé Manuel Budiño ou Anxo Pintos. Cos alumnos da escola, Antón Corral formou no 1984 o grupo Xarabal, unha das primeiras bandas de gaitas galegas.
José Mangriñán
Xogou en numerosos equipos valencianos, entre eles o Mestalla (co que logrou o ascenso a Primeira na tempada 1951/52), o Valencia CF, o Hércules, o CD Castellón ou o Villareal CF, ademais de no Deportivo da Coruña (na tempada 1953/54).
Antón Corral
Traxectoria
Xa retirado abriu un obradoiro en Tui, no que continúa traballando xunto ao seu neto Ramón Corral.
Premios e galardóns
En xaneiro de 2018, no Teatro Municipal de Tui celebrouse unha gala en homenaxe a Anto Corral, na gala participaron algúns dos seus antigos alumnos como Carlos Núñez, Anxo Lorenzo, Anxo Pintos, Pancho Álvarez, xunto a banda de gaitas Xarabal, o grupo Santa Columba de Ribadelouro, e as bandas de gaitas Lembranzas da Terra de Guillarei e Arume de Malvas. Nese mesmo ano pronunciou o pregón das festas patronais de Tui.
Atlantic Rhapsody - 52 myndir úr Tórshavn
Atlantic Rhapsody - 52 myndir úr Tórshavn (que pode traducirse dende o feroés como "Rasodia Atlántica - 52 imaxes dende Tórshavn") é un filme documental dinamarqués de 1989 dirixido por Katrin Ottarsdóttir. É a primeira longametraxe feroesa. O filme presenta un día na vida dalgúns habitantes de Tórshavn, a capital das Illas Feroe. A narrativa está estruturada como unha carreira de remudas, na que unha persoa, unha cousa ou algo fóra dunha escena leva á audiencia a outra escena con novas persoas e eventos.
Papio hamadryas
O Papio hamadryas é unha especie de babuíno da familia dos monos do vello mundo. É o máis setentrional de tódolos babuínos, sendo nativo do Corno de África e o suroeste da Península de Arabia. Estas rexións ofrécenlles unha vantaxe a esta especie por ter menos depredadores naturais que o centro ou o sur de África, onde residen outras especies de babuínos. O Papio hamadryas era unha especie sagrada no Antigo Exipto e aparece en varios roles na relixión do Antigo Exipto.
D'Artagnan
miniatura|Retrato de d'Artagnan por [[Adams Frans Van der Meulen.]] Charles de Batz-Castelmore, conde d'Artagnan, nado en Gascuña cara a 1611 e finado en Maastricht o 25 de xuño de 1673, foi un militar francés.
Traxectoria
Serviu baixo Luís XIV como capitán de mosqueteiros e morreu no sitio de Maastricht na Guerra Franco-Holandesa. A biografía fantástica da súa vida feita por Gatien de Sandras, formou a base para as novelas de Alexandre Dumas protagonizadas por d'Artagnan
João Pereira Venâncio
João Pereira Venâncio, nado en Monte Redondo (Leiria, Portugal) o 8 de febreiro de 1904 e finado en Leiria o 2 de agosto de 1985, foi un relixioso católico latino portugés, bispo de Leiria de 1958 a 1972.
Traxectoria
Foi ordenado sacerdote o 21 de decembro de 1929, sendo incardinado na diocese de Leiria. O 30 de setembro de 1954 foi nomeado bispo auxiliar de Leiria e bispo titular de Euroea in Epiro. Recibiu a consagración episcopal o 8 de decembro de 1954 de mans do bispo diocesano José Alves Correia da Silva.
O 13 de setembro de 1958 foi nomeado bispo de Leiria. Exerceu dito cargo até o 1 de xullo de 1972. Na década dos anos 70 erixiu a Unión Sacerdotal da Obra dos Santos Anxos en Fátima. En 1979 emitiu votos solemnes na Orde dos Coéngos Regulares da Santa Cruz restaurada por Xoán Paulo II, e en novembro de 1980 foi nomeado prior xeral da orde. Finou en Leiria o 2 de agosto de 1985.
La Nueva España
La Nueva España é o xornal máis difundido no Principado de Asturias, de tendencia liberal conservadora, e un dos dez periódicos con máis tirada de España. Publícase en Oviedo desde 1936 e é editado pola empresa Editorial Prensa Ibérica.
Lingua okinawana
A lingua okinawana (en 沖縄口/ウチナーグチ, uchinaguchi) ou okinawa-go (en 沖縄語, lingua de Okinawa), é unha lingua ryukyuana do norte que se fala en Okinawa, e nas illas próximas. Divídese grosso modo en dous dialectos, central e meridional, sendo o central o que posúe maior prestixio, identificándose case coma sinónimo da lingua. Con aproximadamente 900.000 falantes, é a segunda variante lingüística máis empregada no Xapón.
La Nueva España
É o máis importante en canto a tirada segundo a OXD de todos os xornais asturianos: tivo unha difusión media de 57 396 exemplares xullo 2009/xuño 2010 e de 91 626 durante os domingos do período xullo 2006/xuño 2007. A súa directora é Anxos Rivero.
Historia
Comezou a publicarse en Oviedo o 19 de decembro de 1936 como Diario da Falanxe Española das J.Ou.N.S. Estábase en plena guerra civil e durante o asedio de Oviedo polas tropas leais ao goberno da República Española.
O novo diario falanxista incautouse das instalacións e maquinaria que na rúa Asturias de Oviedo tiña o diario socialista Avance, que fora dirixido polo xornalista Javier Bueno. Tras o decreto de unificación polo que se fusionaban Falanxe e os requetés, o xornal pasou a depender da nova formación política que se constituía en partido único do réxime de Francisco Franco: Falanxe Española Tradicionalista e das J.O.N.S. Un dos seus fundadores, Francisco Arias de Velasco Sarandeses, dirixiuno até o ano 1964.
Durante aqueles anos do franquismo pertenceu ao organismo estatal Prensa do Movemento, cumprindo o diario as funcións de portavoz do partido único: Órgano provincial da Falanxe Española Tradicionalista e das J.O.N.S.
Tras a restauración da democracia, o Estado desprendeuse dos seus medios de comunicación impresos, co que, como a maioría da "Prensa do Movemento", foi privatizado e adquirido en 1984 mediante poxa pública polo grupo Editorial Prensa Ibérica S.A. (presidido por Francisco Javier Moll de Miguel).
Lingua galesa
A lingua galesa ou galés (Cymraeg ou y Gymraeg en galés, pronunciado /kəmˈrɑːɨɡ/, /ə ɡəmˈrɑːɨɡ/), é a lingua falada polo pobo galés, que é membro da póla britónica das linguas célticas falada en Gales (Cymru), en Inglaterra, nalgúns sitios preto da fronteira galesa, e na colonia de inmigrantes galeses no val de Chubut, na Patagonia arxentina.
Hai tamén falantes de galés ao redor do mundo, especialmente no resto da Gran Bretaña, os Estados Unidos, o Canadá, a Arxentina e Australia.