cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Borja Domínguez
Traxectoria
En 2019, libre, asinou polo Lugo da Segunda División. No club lucense volveu lesionarse a finais de decembro no xeonllo, polo que tivo que pasar polo quirófano e perdeu o resto da temporada. Disputou un total de 25 partidos durante as súas dúas campañas no club albivermello.
En agosto de 2021 deixou o Lugo e fichou polo Racing de Santander, equipo co que disputou a primeira edición da nova Primeira División RFEF, proclamándose campión do grupo I por diante do Deportivo da Coruña. Xogou 30 partidos durante a tempada regular, marcando un gol ante o Bilbao Athletic. En xuño disputou a final de campións contra o Andorra na Malata, partido que o seu equipo gañou por 3-0, converténdose así no primeiro campión absoluto da categoría.
Cidade vella de Cáceres
A Cidade Vella de Cáceres é unha cidade histórica amurallada en Cáceres, España.
Cáceres foi declarada Cidade Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 1986 debido á mestura na cidade da arquitectura romana, moura, gótica do norte e Arquitectura renacentista italiana. En Cáceres aínda se conservan trinta torres da época islámica, das que a Torre de Bujaco é a máis famosa.
Nas proximidades de Cáceres houbo asentamentos dende a prehistoria. Pódese atopar probas diso nas covas de Maltravieso e El Conejar. A cidade fundárona os romanos no 25 a.C.
Steam
miniatura|250px|Logo de Steam. Steam é un servizo de distribución dixital de videoxogos desenvolvido por Valve Corporation. Foi lanzado en setembro de 2003 como unha forma para Valve de achegar actualizacións de xeito automático aos seus xogos, mais acabou ampliándose para incluír xogos que non son de Valve senón de terceiros. Steam ofrece protección contra a pirataría, servidores de emparellamento, transmisións de vídeo e servizos de redes sociais. Tamén achega ao usuario a instalación e a actualización automática de xogos e características de comunidade como grupos e listas de amigos, gardado na nube, voz no xogo e funcionalidade de chat.
Cidade vella de Cáceres
O Centro histórico (Parte Antiga) aínda conserva as súas antigas murallas; esta parte da cidade tamén é coñecida pola súa multitude de niños de cegoñas. As murallas conteñen un escenario urbano medieval sen sinais exteriores de modernidade, polo que alí se rodaron moitos programas de televisión e películas.
Historia
A orixe de Cáceres atópase na época prehistórica, como demostran as pinturas das Covas de Maltravieso que se remontan a finais do Paleolítico. Os visitantes poden ver restos medievais, a ocupación romana, a ocupación moura e a Idade de Ouro da cultura xudea en España. Cáceres ten catro áreas principais por explorar: o centro histórico, o barrio xudeu, o centro moderno e os arredores.
Steam
É empregado ora por pequenos desenvolvedores independentes, ora por grandes corporacións de software para a distribución de videoxogos e material multimedia relacionado.
Cidade vella de Cáceres
Límites da cidade
O Centro Histórico de Cáceres está delimitado en dúas grandes zonas pola muralla: intramuros (dentro da muralla) e extramuros (fóra da muralla). O recinto intramuros é o que se coñece habitualmente como “Cidade Monumental” ou “Parte Vella” e é o máis coñecido, mentres que a zona extramuros é menos coñecida. Todo o Centro Histórico, dende a Idade Media, está dividido en 4 parroquias, arredor das que se configura a estrutura da cidade. As catro parroquias son Santa María, San Mateo, Santiago e San Xoán, sendo as dúas primeiras intramuros e as dúas últimas extramuros.
Santa María
O barrio de Santa María está formado pola unión de dúas prazas, a Praza de Santa María e a Praza dos Golfines, creando ambas un espazo único. Está presidida pola Santa Igrexa Catedral de Santa María a Maior, arredor da cal se dispoñen un conxunto de pazos, mansións e casas fidalgas que delimitan a praza. Xunto á ábsida da Concatedral atópase o Palacio de Carvajal (sede do Padroado de Turismo da Deputación de Cáceres; pódense visitar as súas instalacións interiores, o patio e o xardín) e ao final da rúa Tiendas é posible ver a Torre dos Espaderos. De novo na Praza de Santa María pódese ver o Palacio de Hernando de Ovando e o Pazo Episcopal, tras o cal, na Praza do Conde de Canilleros, atópase o Palacio Toledo-Moctezuma (Sede do Arquivo Histórico Provincial). Continuando na Praza de Santa María aínda se pode ver o Palacio Mayorazgo, a Casa de Moraga (Centro Provincial da Artesanía), a Casa de Golfin-Toledo ou Duques de Valencia, o Pazo da Deputación, o Pazo de Fomento e o magnífico Palacio de Golfines de Abaixo, que servía de aloxamento aos Reis Católicos durante as súas estadías en Cáceres.
Steam
Para poder desfrutar de todos estes servizos, é preciso estar rexistrado no servizo mediante a creación dunha conta de balde, á cal se vinculan os videoxogos mercados polo xogador. Estes xogos poden ser tanto os xogos que se ofrecen para a compra na propia plataforma como certos xogos comprados en tendas físicas.
Cidade vella de Cáceres
San Xurxo
A praza de San Jorge, no centro do recinto amurallado, caracterízase por tres edificios. Así, está dominada pola igrexa de San Francisco Javier ou Igrexa do Precioso Sangue (en cuxa cripta se atopa o Centro de Interpretación da Semana Santa de Cáceres e permite o acceso á cisterna máis grande de Cáceres, do século XVIII). Xunto a ela está situado o Colexio da Compañía de Xesús. Este conxunto barroco que preside a praza está acompañado á dereita pola Casa dos Becerra (Sede da Fundación Mercedes Calles e Carlos Ballestero). Finalmente, á esquerda, detrás dunhas tendas de recordos e artesanía, sitúase o Xardín de Cristina de Ulloa, espazo aberto dentro do conxunto formado por estes tres edificios da praza de San Jorge, dedicados ao patrón da cidade.
San Mateo
O barrio de San Mateo, máis pequeno que Santa María, está formado por tres prazas, a praza de San Mateo, a de San Pablo e a das Veletas. Esta zona está presidida pola igrexa de San Mateo (construída sobre a antiga mesquita). Tamén hai outro edificio relixioso, o Convento de San Pablo. Entre os edificios civís, o máis destacado é o Pazo dos Cáceres Ovando ou Palacio das Cegoñas (Sede do Goberno Militar). Completan a zona de San Mateo, concretamente na Praza das Veletas, o Pazo de Veletas (Sede da Sección de Arqueoloxía e Etnografía do Museo de Cáceres, cunha magnífica cisterna almohade, a máis antiga da cidade) e a Casa dos Cabalos (Sede da Sección de Belas Artes do Museo de Cáceres). Inmediatamente detrás da igrexa de San Mateo, hai unha pequena praza na que se atopan tres fermosos edificios que forman un conxunto harmónico, a Casa do Sol, a Casa da Aguia e a Torre de Sande.
Volvendo de novo á Praza de San Mateo, é posible ver o impresionante Pazo de Golfines de Arriba. Por último, dende San Mateo pódese baixar pola rúa Ancha para admirar o conxunto de edificios que delimitan esta rúa. Entre elas atópanse a Casa de Lorenzo Ulloa (Sede da Escola de Belas Artes Eulogio Blasco), a Casa de Diego de Ulloa o Rico, a Casa dos Paredes-Saavedra, o Pazo do Comandante de Alcuéscar ou o Marqués de Torreorgaz (alberga o Parador de Turismo de Cáceres) e a Casa dos Sánchez Paredes.
Neste punto, tras cruzar a rúa Ancha, atópase a Porta de Mérida. Neste nivel é posible ver o Hospital dos Caballeros á dereita, mentres que se se xira á esquerda pódese apreciar a Casa dos Pereros (Sede do Colexio Maior Francisco de Sande).
Os adarves da estrela
Desde a praza de San Mateo, collendo a rúa Condes, chégase á zona dos adarves. Os adarves son as rúas adxacentes á muralla, que tamén se coñece como paseo de ronda. En Cáceres cinco rúas conservan o nome de adarves (Pai Rosalío, Santa Ana, Estrella, Bispo Álvarez de Castro e Cristo), aínda que cando se fala de "os adarves", adoita referirse ás tres primeiras, que están seguidas, como se fose unha única rúa. Os adarves (do Padre Rosalío, Santa Ana e Estrela) constitúen unha rúa en pendente, con estreiteces e pavimento de pequenos cantos.
Nesta zona pódense apreciar o Arco de Santa Ana e a Porta do Postigo, a Torre da Ved ou o Postigo e a Torre de Santa Ana. Nunha pequena praza fronte ao Arco de Santa Ana sitúase o Pazo dos Condes de Adanero. Ao baixar os adarves, á esquerda aparece a entrada da Casa Mirón (Sede do Museo Municipal de Cáceres), e un pouco máis abaixo á dereita a Praza dos Caldereros. Esta praza, á dereita dos adarves, está delimitada por dous edificios enfrontados, o Palacio da Xenerala e a casa dos Ribera. Ambos os edificios son a sede do Reitorado da Universidade de Estremadura.
Diante da Praza dos Caldereros hai unha pequena porta que conduce a unhas escaleiras que baixan ao Foro dos Balbos, delimitado pola Torre do Forno e a Torre da Yerba, dende aquí pódese ver a Casa do Concello e a Praza Maior. Se os adarves se baixan totalmente vólvese á praza de Santa María, á altura da Casa de Moraga, sendo posible iniciar o paso por unha zona de rúas, rueiros e calexas da Cidade Monumental de grande encanto. Aquí, na Casa de Moraga, comeza un eixe formado polas rúas Cuesta de Aldana e Olmos, situadas en liña recta, estreitas e tortuosas. Aquí atópanse edificios tan importantes como a Casa do Mono, a Casa de Aldana, a Casa Mudéxar, a Casa dos Ovando Perero e a Enfermaría de San Antonio. Finalmente, a pequena praza onde se sitúa a Enfermaría de San Antonio remata na unión da rúa Porta de Mérida co Adarve do Padre Rosalío, podendo apreciarse o Hospital da Magdalena.
Barrio xudeu vello
O Arco do Cristo é a porta oriental da antiga muralla de Cáceres. Conserva perpiaños romanos e na antigüidade foi a porta do cardo maximus da colonia Norba Caesarina.
Cáceres chegou a ter dous barrios xudeus: a Xudería Vella (no recinto intramuros) e a Xudería (no extramuros). A Xudería Vella ou Barrio Antigo tamén se coñece como o barrio de San Antonio de la Quebrada. Conserva o trazado e organización das rúas típicas da época islámica e xudía. Trátase de rúas estreitas e en pendente, con pequenas prazas comunicadas entre si, e con rúas "en fondo de saco", é dicir, rúas sen saída. As casas son pequenas, dunha a dúas plantas, na súa maioría brancas e algunhas delas están decoradas con flores como xeranios entre outras, o que lle dá un gran tipismo a este barrio. Está conformada polas rúas de San Antonio, do Moral, Rincón de la Monja e Costa del Marqués entre outras. O edificio principal e centro do antigo barrio xudeu é a Ermida de San Antonio (construída sobre a antiga sinagoga). Unha casa interesante é a Casa do Xudeu Rico (popularmente coñecida por presentar unha fachada de pedra en lugar de estar cuberta de cal, como era típica das humildes casas xudeas). Na mesma xudería, a través dunha das súas casas, é posible acceder ao Baluarte de los Pozos. Trátase dun tramo de muralla avanzado ao resto formado por dúas torres, a Torre dos Pozos ou da Xitana e a Torre Coraja ou dos Alxibes. Foi un punto clave para garantir o acceso á auga da Ribera. Tamén na propia xudería, preto da Porta de Pizarro, atópase o acceso ao Olivar da Xudería, que consta dun espazo a modo de xardín ou parque situado ao pé da muralla.
Se se continúa pola rúa Rincón de la Monja, no cruzamento da rúa coa Cuesta del Marqués, hai dous edificios a destacar. Un deles é a Casa de Durán de la Rocha e a outra a Casa Museo Árabe. Ao baixar pola Cuesta del Marqués chégase ao punto máis baixo da Cidade Monumental e ao situado máis ao leste. Aquí pódese atopar o Arco do Cristo, a Porta do Río ou o Concello (única porta de orixe romana que persistiu na cidade). Desde este punto pódese visualizar a Torre Redonda e, tras cruzar o arco, a Torre do Río.
Cando o recinto intramuros non podía albergar máis edificacións, optouse por construír extramuros arredor de tres espazos fundamentais: a Praza Maior e as dúas parroquias (Santiago e San Xoán).
Praza Maior
A Praza Maior constitúese como centro da parte histórica e porta de entrada á Cidade Monumental. Xurdiu como un grande espazo para mercados, fóra das murallas. Está dominado no seu lado leste por un frontal formado pola Torre de Bujaco, a Ermida da Paz e o Arco da Estrela, podendo ver tamén a Torre dos Púlpitos e a Torre da Yerba. Ao sur atópase a Casa do Concello, construída a finais do século XIX. O resto da Praza Maior está formada por soportais que teñen a súa orixe no século XVI, aínda que os edificios construídos sobre elas son de épocas moi diferentes.
Os portais albergaban diferentes gremios, como o Portal do Pan, o Portal dos Prateiros, o Portal dos Escribas, o Portal dos Boticarios e o Portal dos Vixiantes, entre outros. O resto de gremios da cidade instaláronse en rúas próximas á Praza Maior, como a coñecida e comercial rúa Pintores e outras como Paneras, Hornos, Hornillos, Zapatería, Caleros, Tenerías, Rivera de Curtidores, Caldederías, Comercios. Na contorna e nas inmediacións da Praza Maior atópanse as dúas parroquias medievais (Santiago e San Xoán), arredor das que se crearon novos espazos que, xunto coa Praza Maior, crearon a estrutura urbana do recinto extramuros.
Atraccións principais
miniatura|Torre do palacio das Cegoñas
Nicol David
Nicol David, nada en Penang o 26 de agosto de 1983, é unha ex-xogadora de squash malaisiana, considerada un dos meirandes xogadores de deportes de raqueta que foi campioa do mundo de squash 108 meses consecutivos (2006-2015) e gañou 8 campionatos do mundo de squash entre 2005 e 2014.
Traxectoria
Filla de Ann Marie David, profesora malaisiana chinesa de orixe hokkien e hakka e Desmond David, un enxeñeiro malaisiano indio de orixe támil e antigo futbolista que xogou equipo de Penang que levou a copa de Malaisia en 1974. Nicol ten dúas irmás máis vellas, Lianne e Cheryl, tamén xogadoras de squash en competicións nacionais. Educada na fe católica, realizou estudos de primaria e secundaria no colexio e e máis no instituto público feminino, de orixe católica, Convent Green Lane de George Town.
Deportista amadora
David principiou a xogar ao squash con cinco anos e comezou a recibir adestramento formal con oito. Ee Phoeh Hoon adestrouna no centro de squash de Bukit Dumbar para representar ao seu estado natal e en 1992 logrou o seu primeiro éxito no campionato júnior de Penag, ao se facer coa medalla de prata en sub 14, e logo conseguiu tamén a medalla de prata no campionato júnior interestatal dese ano en sub 16. En 1994 estivo entre as elixidas para formar parte do equipo de squash de Penang nos Xogos de Malaisia que logrou a medalla de prata ; nese ano acadou tamén os seus primeiros dous títulos internacionais, o de Hong Kong sub 13 e o Aberto de Escocia sub 12. A partir de 1995 adestrouna Richard Glanfield e en agosto de 1997 logrou pasar a cuartos de final nos Campionatos do Mundo Júnior de Squash que se celebraron no Brasil. En decembro de 1998 nos Xogos Asiáticos logrou a medalla de ouro.
Nicol, con quince anos, gañou os campionatos do mundo júnior de squash de 1999 logo de vencer á súa compatriota Lynn Leong por 9-5, 9-3 e 9-2 na final en Anveres, e con quince anos converteuse na campioa júnior mundial máis nova. Tamén en 1999 gañou o aberto júnior británico, os xogos do sueste de Asia, sénior e por equipos.
Primeiros anos como profesional
En 2001 David, que xogara so o patrocinio de Dunlop Sport durante a maior parte da súa carreira como amadora e ao comezou da súa etapa profesional, asinou un acordo para xogar con raquetas Head coa empresa local Mulpha Sports. En xullo defendeu con éxito o título de campioa do mundo júnior en Penang, co que se tornou na única xogadora en gañar o título dúas veces ata 2007 ao gañar Raneem El Weleily o seu segundo campionato. David tamén gañou en individuais nos Campionatos de Asia Júnior ao derrotar á súa compatriota Tricia Chuah na final por 9–5, 9–6 e 9–0.
En 2002 derrotou a Ellen Petersen de Dinamarca por 9–2, 9–7, 8–10 e 9–4 e gañou así o seu segundo aberto de Kuala Lumpur e en agosto con Ong Beng Hee, gañou unha medalla de prata en dobres mixtos nos Xogos da Commonwealth logo de perder na final con Glen Wilson e Leilani Rorani. David non puido reter a medalla de ouro nos Xogos de Asia de 2002 tras perder por 9–7, 9–5 e 9–7 contra Rebecca Chiu de Hong Kong na final que se celebrou en Busan.
En novembro de 2003 chegou á final do Monte Carlo Classic, mais perdeu contra da inglesa Linda Charman. Nos Campionatos do Mundo de Hong Kong chegou á semifinal pero non se puido impoñer á inglesa Cassie Jackman e caeu por 9–6, 9–3, 9–4 na final en decembro. Noutras competicións importantes da WISPA non xogou ben, quedou eliminada á primeira na Carol Weymuller US Open e na primeira rolda do British Open e tampouco chegou á primeira rolda no Open de Texas . No Qatar Classic Open perdeu contra Natalie Grinham na segunda rolda por 9–2, 7–9, 9–0 e 9–4.
No ano 2004 non logrou título ningún. Así e todo, chegou á final do Open de Kuala Lumpur en febreiro e máis do de Malaisia, acadou en novembro a final do Shanghai WISPA WorldStars Championship e en decembro as semifinais do Campionato do Mundo e logou subir dous lugares para se colocar cuarta nos índices da WISPA en xaneiro de 2005.
Ascenso ao liderado mundial
En xullo, Nicol, gañou a medalla de ouro nos Xogos Mundiais que se celebraron en Alemaña e de volta en Malaisia converteuse na primeira xogadora local en gañar o Aberto de Malaisia nos seus 31 anos de historia e en outubro logou outro grande éxito ao se converter na primeira malaisiana en gañar o British Open logo de derrotar a australiana Natalie Grinham nunha final que durou 55 minutos . Ao pouco gañou o Campionato do Mundo que se celebrou en Hong Kong. Nunha votación en decembro de 2005 as compoñentes da Women's International Squash Players Association votárona como a mellor xogadora WISPA do ano 2005. . David ascendeu á número un da clasificación en xaneiro de 2006 e con 23 anos converteuse na primeira malaisiana e primeira asiática en acadar esa posición
O ano 2006 non principiou ben para David, perdeu dúas veces en finais fronte a Vanessa Atkinson en febreiro no Apawamis Open e máis no de Kuala Lumpur. Esas dúas derrotas supuxeron a caída de David ao número dous. Non obstante, ao longo do ano foi en progreso, coa consecución de seis títulos, e volveu de novo encabezar a clasficación mudial. O 25 de novembro defendeu con éxito o seu título do Campionato do Mundo no Ulster Hall de Belfast ao derrotar a Natalie Grinham na final, recoñecida como unha das grandes finais do Campionato do Mundo feminino, e converteuse na primeira deportista malaia en gañar un título mundial pola segunda volta consecutiva, e a cuarta persoa na historia en reter un campionato mundial de squash. David tamén obtivo o Qatar Classic Open, o British Open Championship, o Open de Hong Kong, o de Penang e o máis o de Malaisia. En decembro mantiña o seu liderado, con case o dobre de puntos que a súa máis inmediata rival, Rachael Grinham, e nese mes nos segundos premios WISPA votárona como a mellor xogadora do ano pola segunda volta.
Anos de dominio mundial
miniatura|Nicol nun partido do Open de Hong Kong de 2009 miniatura|Nicol co trofedo de vencedora do Open de Malaisia de 2009 Nos primeiros meses de 2007 logrou seis títulos, non obstante, perdeu na final do British Open contra da australiana Rachael Grinham nun partido de cinco sets que durou 87 minutos e un mes despois non logrou defender o seu título mundial ao perder na segunda rolda contra Shelley Kitchen por 0–9, 1–9, 9–2, 9–3 e 6–9 en 69 minutos e por primeira volta dende abril de 2004 non se cualificou para os cuartos nun torneo. En decembro, David gañou o recentemente instituído premio á mellor deportista asiática do ano, superando a máis de 100 competidoras que representaban 25 deportes.
XV Brigada Internacional
A XV Brigada Internacional —tamén coñecida como Brigada Abraham Lincoln— foi unha das Brigadas Internacionais que combateron en defensa da legalidade republicana contra o bando sublevado na Guerra Civil Española. Estaba composta por voluntarios de Estados Unidos, Canadá, Irlanda e Reino Unido principalmente, e tamén de Latinoamérica. Loitou nalgunhas das principais batallas da contenda, como a de Belchite ou a de Teruel.
Debido ás diferenzas culturais e aos desencontros entre estadounidenses e latinos, a maioría destes últimos incorporáronse a outras unidades, como a brigada de choque de El Campesino.
Nicol David
Anos de dominio mundial
No ano 2008 gañou dez títulos e non perdeu partido ningún. En febreiro gañou o Open Apawamis e continuou co Open de Kuala Lumpur, o British Open, o Open de Seúl, o Open de Malaisia, o Sigapure Masters, o Open dos Países Baixos, o Campionato do Mundo en Inglaterra, o Qatar Classic e no seu ano máis exitoso ata daquela retivo o Open de Hong Kong title por terceiro ano consecutivo; invatida dende outubro de 2007 completou 53 partidos sen perder. Tamén conseguiu o seu sexto Campionato de Asia e liderou o equipo de Malaisia que logrou a medalla de bronce no Campionato por Equipos do Mundo no Cairo.
Brian Wilson
Brian Douglas Wilson, nado en Inglewood (California) o 20 de xuño de 1942, é un músico, cantante, compositor e produtor discográfico estadounidense cofundador de The Beach Boys. A miúdo considerado un xenio polos seus enfoques novidosos da composición pop, a súa extraordinaria aptitude musical e o seu dominio das técnicas de gravación, é amplamente recoñecido como un dos compositores máis innovadores e significativos do século XX. A súa obra máis coñecida distínguese polos seus altos valores de produción, harmonías e orquestracións complexas, voces superpostas e temas introspectivos ou enxeñosos. Wilson tamén é coñecido pola súa antiga voz de alto rango e por loitar durante toda a súa vida contra enfermidades mentais.
XV Brigada Internacional
As cancións desta brigada eran "Jarama Valley" (O val do Xarama) e "El paso del Ebro".
Orixes
Foi formada en Albacete en xaneiro de 1937 cos numerosos voluntarios anglófonos (divididos entón en británicos e estadounidenses). Tamén incluía outros dous batallóns: o Batallón Dimitrov, balcánico, e o Batallón Louise Michel, franco-belga. Con todo, daquela a Brigada estaba composta por voluntarios de 26 países. O mando asumiuno o Coronel Janos Galicz ("Xeneral Gal"), militar austrohúngaro naturalizado soviético. O capitán inglés George Nathan era o xefe de Estado Maior e o comisario, o francés Jean Chaintron ("Barthel").
Nicol David
Anos de dominio mundial
En febreiro de 2011 perdeu no Cleveland Classic fronte á inglesa Laura Massaro por 9-11, 7-11, 11-9 e 8-11 co que rematou un período de 14 meses sen perder. Un mes máis tarde participou no equipo malaisiano que participou na copa do mundo WSF en Chennai, na India, mais en semifinais deixou o lugar para que Low Wee Wern tivera unha oportunidade para participar, así e todo, o equipo malaisiano perdeu 2-1 contra Inglaterra. O 20 de marzo gañou o Open de Kuala Lumpur pola sétima volta logo de bater a Madeline Perry por 11– 6, 11-6 e 11–2 en só media hora. Nesa tempada tamén gañou cinco dos seis torneos das series mundiais.
Brian Wilson
Traxectoria
Wilson medrou en Hawthorne (California), e entre as súas influencias formativas atopábanse George Gershwin, The Four Freshmen, Phil Spector, e Burt Bacharach. En 1961 comezou a súa carreira profesional como membro de The Beach Boys, servindo como compositor, produtor, co-vocalista principal, baixista, teclista e líder de facto. Tras fichar por Capitol Records en 1962, converteuse no primeiro artista de pop acreditado por escribir, arranxar, producir e interpretar o seu propio material. Tamén produciu a outros artistas, destacando o seu traballo con The Honeys e American Spring. A mediados dos anos 60 xa compuxera máis de dúas ducias de éxitos nos Estados Unidos, incluídos os números un "Surf City" (1963), "I Get Around" (1964), "Help Me, Rhonda" (1965), e "Good Vibrations" (1966). Está considerado un dos primeiros produtores de música de autor e un dos primeiros produtores de rock en utilizar o estudio como un instumento.
Nicol David
Anos de dominio mundial
Na tempada 2013 aínda que logrou tres dos cinco torneos das series mundiais, non puido facerse co British Open, un dos torneos máis prestixiosos, nin co campionato mundial que foron para Laura Massaro. En 2014 gañou tres dos catro títulos das series mundiais, British Open, Open de Hong Kong e US Open, e conseguiu o seu oitavo campionato do mundo ao vencer a Raneem El Weleily na final logo de salvar catro bólas de partido no cuarto xogo.
XV Brigada Internacional
Batalla do Xarama
A comezos de febreiro as forzas sublevadas atacaron o sur de Madrid. A nova Brigada foi enviada á Batalla do Xarama. O comandante sublevado García Escámez avanzou rapidamente cara a Ciempozuelos e esmagou a vangarda da XV Brigada. A incompetencia inicial do Xeneral Gal tamén afectou o avance da brigada, mais a actuación de Nathan salvou a situación.
Nicol David
Retirada progresiva da elite mundial
Dende setembro de 2015 o circuíto feminino adoptou a mesma altura de chapa (tin) que a do circuíto masculino (pasou de 48 a 43 cm) para favorecer o xogo de ataque e o mesmo mes David perdeu o primeiro posto da clasficicación mundial en beneficio da exipcia Raneem El Weleily. En decembro logrou o seu décimo título no Open de Hong Kong contra Laura Massaro e rematou o ano como a terceira xogadora mellor clasificada, pero non logrou título ningún en 2016 e baixou ao sétimo posto da clasificación mundial.
XV Brigada Internacional
Batalla do Xarama
Unha compañía do Batallón Británico foi feita prisioneira despois de deixar chegar ás súas trincheiras un grupo de regulares marroquís que ían cantando A Internacional como táctica de engano. Tras esta batalla, a Brigada quedou moi danada e pasou un tempo na retagarda. Entre os días 23 e 27 de febreiro o bando republicano lanzou un contraataque xeral. Participou por primeira vez o grupo de estadounidenses do Batallón Abraham Lincoln, liderado por Robert Ale Merriman. Porén, a manobra fracasou e o número de baixas foi elevado.
Brian Wilson
Traxectoria
Anunciando o recoñecemento da música popular como unha forma de arte, os logros de Wilson como produtor axudaron a iniciar unha era de autonomía creativa sen precedentes para artistas fichados por selos discográficos. O espírito da mocidade da década de 1960 asóciase comunmente coas súas primeiras cancións, e está considerado unha importante figura para moitos xéneros e movementos, como o son de California, o art pop, a psicodelia, o chamber pop, a música progresiva, o punk, a música outsider, e o sunshine pop. Dende os anos 80, a súa influencia ampliouse a estilos como o post-punk, o indie rock, o emo, o dream pop, o Shibuya-kei, e o chillwave. Os eloxios de Wilson inclúen varios premios da industria, inducións a múltiples salóns da fama da música, e entradas en varias listas de "mellores de todos os tempos". A súa vida foi dramatizada no biopic de 2014 Love & Mercy.
XV Brigada Internacional
Batalla de Brunete
En xullo de 1937, antes do inicio da Ofensiva de Brunete, atopábase xa integrada na 15ª División da XIII Brigada, ao mando de János Gálicz (Xeneral Gal). A Brigada, ao mando de Ćopić, foi empregada como forza de choque. Para o 7 de xullo os interbrigadistas ingleses xa tomaran Villanueva de la Cañada, e posteriormente Villanueva del Pardillo o 11 de xullo.
Porén, o avance da ofensiva republicana, que logrou conquistar Brunete e Quijorna, quedou freado sen remedio o 15 de xullo. O 18 de xullo, primeiro aniversario da sublevación, comezou o contraataque xeral das divisións franquistas e os efectivos da XV Brigada empezaron a sufrir numerosas baixas. O comisario George Nathan morreu nun bombardeo franquista. Coma no Xarama, a brigada sufriu elevadas perdas e reduciuse de 6 a 4 batallóns.
Nicol David
Retirada progresiva da elite mundial
En 2017 obtivo o seu derradeiro título no torneo de Ciudad de Floridablanca ao se beneficiar da grave ferida nas semifinais da favorita Amanda Sobhy. En febreiro de 2019 anunciou a súa retirada deportiva ao rematar esa tempada e disputou o seu derradeiro partido como profesional no British Open contra Nour El Tayebm, que resultou gañadora.
XV Brigada Internacional
Fronte de Aragón
miniatura|Toma de Quinto ([[Provincia de Zaragoza|Zaragoza) pola XV Brigada en agosto de 1937 ]] miniatura|Asalto da XV Brigada a [[Batalla de Belchite (1937)|Belchite en agosto-setembro de 1937 ]] En setembro, a XV Brigada trasladouse á fronte de Aragón para intervir na Ofensiva de Zaragoza, máis especialmente na Batalla de Belchite. As baixas foron elevadas durante estes combates, entre elas moitos mandos nos batallóns e compañías da Brigada. Os comandantes dos batallóns Lincoln e Británico morreron nos combates e o Comisario da Brigada quedou gravemente ferido. Despois da loita en Belchite, o Batallón Maclenzie-Papineau uniuse á Brigada e o Dimitrov foi trasladado á XIII Brigada. Entre xaneiro e febreiro de 1938 interveu na Fronte de Teruel e logrou deter varios contraataques franquistas.
O 10 de marzo, xa iniciada a Ofensiva franquista en Aragón, as divisións navarras de Xeneral Solchaga entraban na devastada localidade de Belchite. O xeneral Vicente Rojo instalou en Caspe o centro de operacións e congregou alí as Brigadas Internacionais. Porén, cara o anoitecer do 17 de marzo a vila aragonesa caeu.
A primeiros de abril a unidade entrou en Cataluña. Quedaría illada do resto da zona republicana cando as tropas franquistas chegaron ao mar por Vinaròs (Castelló) e dividiron a zona republicana en dúas. A Brigada ía ofrecer un último acto de resistencia ao se atrincheirar en Gandesa, preto da desembocadura do Ebro, que caeu o 3 de abril. Porén a brigada resistiu uns días máis e permitiu a evacuación de valioso material bélico e o reagrupamento de moitas unidades republicanas alén do Ebro.
Batalla do Ebro
Dende o 25 de xullo participou na Ofensiva do Ebro. O 1 de agosto a XV Brigada Internacional lanzou o seu máis duro ataque, contra a Cota 481, unha estratéxica posición elevada tras a que se atopaba Gandesa. Na lista de baixas achábanse Lewis Clive, concelleiro socialista en Londres, e David Haden Guest, filósofo comunista.
O 2 de agosto, malia os repetidos ataques republicanos, quedou detido o avance destes. Durante o mes de agosto alternou unha curta retirada á retagarda con incesantes combates. Nestes, malia cederen terreo, lograron deter numerosos contraataques franquistas.
Neste punto da guerra xa se estaba debatendo a retirada dos voluntarios internacionais. De feito, había unidades das Brigadas Internacionais con máis españois que internacionais, incluída a XV Brigada, liderada polo comandante español Valledor. A súa última acción foi o 22 de setembro. Posteriormente, reorganizouse nunha unidade unicamente española, que non puido facer nada para evitar a derrota republicana.
Relación de batallóns
Amais dos batallóns, houbo unidades vencelladas á XV Brigada:
miniatura|200x200px|Estandarte da 1.ª Compañía do Batallón Abraham Lincoln
Tetrápole siria
miniatura|Restos da Tetrápole siria na actualidade. miniatura|Mapa da Siria histórica, representado por [[William Robert Shepherd, en 1923. ]] Tetrápole siria, foi un agrupamento de cidades helenísticas na zona do Mediterráneo oriental, chamado así porque estaba formado por catro cidades principais: Seleucia de Pieria, Antioquía a máis importante e a que tiña o mellor porto e o máis activo, Apamea, base militar e centro de comercio e Laodicea (actual Latakia). Todas elas foron fundadas por Seleuco I Nicátor, o fundador da dinastía seleúcida, quen lles puxo o nome de persoas da súa familia.
A tetrápole siríaca estaba composta por cidades de certa importancia que derivaban a súa importancia das eleccións estratéxicas de Seleuco I trala vitoria sobre Antígono I Monóftalmos no 301 a.C. Mentres Antioquía e Apamea estaban no interior e constituían as fronteiras occidentais do sistema económico-administrativo do estado, Seleucia de Pieria e Laodicea eran cidades marítimas creadas artificialmente na costa non lonxe de Antioquía e Apamea, das que constituían os centros portuarios. Este conxunto urbanístico foi consecuencia directa da situación da época: unha situación politicamente delicada, a pesar de ter fins económicos (Seleuco I quería quitarlle a Exipto o monopolio das vías marítimas), nunha época de inseguridade nas vías de comunicación terrestre que testemuñaba tamén as dificultades do reino seléucida a finais do século IV a.C.
Fundación
miniatura|[[Seleuco I Nicátor, fundador da tetrápole siria (Bronce, no Museo Nacional de Nápoles). ]] Despois da batalla de Ipsos no 301 a.C. que puxo fin á Terceira guerra dos Diádocos, Seleuco, que tiña a base dos seus dominios en Mesopotamia e Babilonia, repartiuse os territorios do vencido Antígono co seu aliado Lisímaco e quedou cos terrritorios de Siria. O país estaba entón pouco poboado e escasamente urbanizado, aínda que era rico grazas á agricultura desenvolvida e ao acceso ao mar que, aínda que entón estaba en gran parte sen desenvolver, ofrecía a Seleuco unha vía de acceso ao Mediterráneo. Este potencial de poder foi captado moi axiña por este quen ordenou arredor do 300 a. C. (en abril para Seleucia de Pieria, e en maio para Antioquía) a fundación case simultánea das catro cidades, acompañada de varias fundacións de menor importancia na rexión.
Semella que Seleuco aconsellouse coas elites da zona, como o personaxe de Larico, fillo de Laomedonte, sátrapa de Siria até o 323 a. C. A rapidez na toma de decisións e na execución dos feitos pode explicarse pola necesidade de asegurar rapidamente a riqueza da rexión rica contra as potencias fronteirizas. miniatura|Mapa do río Orontes. As liñas brancas son as fronteiras dos países, os nomes dos ríos están en cursiva sobre un fondo azul, as cidades actuais ou as principais cidades sobre fondo branco, outros lugares de importancia sobre fondos laranxas. As cidades foron fundadas en sitios xa existentes. Malia a vontade de sacar fundacións ex nihilo, Seleuco tivo que facer fronte ás poboacións indíxenas por unha banda e, sobre todo, aos macedonios que chegaran dende a conquista de Alexandre Magno, por outra banda, xa asentados. Os primeiros macedonios foron obxecto de especial atención na medida en que a súa lealdade era para Antígono I Monóftalmos, iniciador da súa colonización. As súas cidades foron destruídas ou refundadas para non deixar ningún núcleo pro-Antígono no territorio acabado de conquistar. Os recentemente chegados eran, pola contra, os veteráns das campañas seléucidas da década 310-300 a. C.
Simbolismo
A propaganda política xa se aprecia no afán de construír, na medida do posible, ex-nihilo, e axiña, as catro cidades de Seleuco en Siria, e de amosar a capacidade de dominar o teritorio e, en particular, o litoral que ata entón era salvaxe porque non ofrecía un porto natural e, polo tanto, permanecía inexplotado polos indíxenas. Aínda que con moi poucos datos, algúns investigadores detectaron para o período seléucida un urbanismo estandarizado, con espazos de dimensións regulares, que forman parte desta comunicación da imaxe dun rei controlando o seu territorio, e polo tanto forte.
A dimensión simbólica e a inclusión na continuidade cobra tamén significado na toponimia do territorio, que debe evocar non só a onomástica da dinastía seléucida, polos nomes de cidades -o nome de Antioquía fai referencia ao pai de Seleuco; Seleucia de Pieria para si mesmo; Apamea para a súa muller e Laodicea para a súa nai — pero tamén por Macedonia: o Orontes foi, por exemplo, rebautizado como Axios, río maior de Macedonia; a súa parte occidental toma o topónimo macedonio de Pieria e, finalmente, contémplase de xeito similar ao río europeo do que toma o seu nome. Seleuco foi finalmente presentado como o único herdeiro de Alexandre.
O trazado, a toponimia e os mitos fundacionais da tetrápole son a proba da instauración dende o principio dun paralelismo entre Alexandre e Seleuco e entre Macedonia e o norte de Siria. Seleuco concibiu alí un medio para asegurar dobremente a fidelidade dos macedonios que poboaban a tetrápole: como unha "Macedonia metafórica".
Cambio do centro de gravidade político
Antes da construción desta tetrápole, Babilonia serviu como capital do imperio de Alexandre. E durante a Guerra dos Diádocos, vemos o interese que estes últimos teñen pola cidade de Babilonia. Ao posuír esta cidade, un gobernante lexitima o seu poder sobre o imperio. Despois da fin da Guerra dos Diáldocos e coa creación deste imperio seléucida en Turquía, observamos un cambio no centro de gravidade. Hai vontade de Seleuco de apropiarse de Turquía e de Siria, e de poder comerciar no Mediterráneo cos novos portos.
Porén, vemos a creación doutro seléucida, o do Tigris, co afán de reequilibrarse e dominar Babilonia. A tetrápole tivo como obxectivo acoller a moitos colonos pero tamén acoller centros de poder; por iso, acolleron as institucións de Seleuco Nicator. Polo tanto, tamén se pode ver a través desta construción, un desexo de lexitimar o seu poder seguindo os pasos de Alexandre Magno a través da construción de cidades.
Nicol David
Retirada progresiva da elite mundial
En xullo de 2022 fundou coa ex-xogadora colombiana Mariana de Reyes, a Nicol David Organisation, dedicada a darlle adestramento de squash e clases de inglés a nenos e nenas malaisianos nun programa a cinco anos.
Alejo Pablo Mora García
Alejo Pablo Mora García, nado en Santander cara a 1900 e finado en Xabariz (Cabanas) o 5 de xaneiro de 1948, foi un militar e axente infiltrado español.
Traxectoria
Foi tenente do Exército da República. Foi detido en setembro de 1937, procesado e condenado a reclusión perpetua. Saíu en liberdade condicional en febreiro de 1943, un mes antes da aprobación da conmutación da pena pola de 14 anos. A cambio de ser indultado púxose ao servizo da Garda civil, que o empregou para infiltarse na guerrilla antifranquista galega. Instalouse en Vigo colaborando na caída de catro guerrilleiros en maio de 1947. En outubro de 1947 presentouse ante Manuel Vázquez Rodríguez, obreiro dos estaleiros de ASTANO, que fora cabo na unidade que mandaba Mora, confiándolle que o estaba buscando a policía e que se quería unir á guerrilla. Como tapadeira, a Garda Civil fixo publicar unha requisitoria do Xulgado Militar de Santander no xornal La Voz de Galicia do 14 de outubro na que se afirmaba "Por sospechar pueda el interesado encontrarse en esta región". Logo dunha entrevista co dirixente guerrilleiro Juan Pérez Dopico foi aceptado como membro do Destacamento Arturo Cortizas. Aínda que os compañeiros non tardaron en decatarse do dobre xogo de Mora, tivo tempo para informar á Garda Civil de puntos de apoio e informes dos guerrilleiros da Coruña e de obreiros de Astano. Foi executado por José Antonio Castro López na Cortiña de Ruibal de Xabariz o 5 de xaneiro de 1948. Unha muller que ía ao monte comunicou o achado á Garda Civil, e cando foron levantar o cadáver, o corpo estaba semienvolto nunha gabardina e tiña dous tiros na cabeza. Foi identificado e soterrado inicialmente no cemiterio da Capela.
A causa 43/1948, aberta pola súa morte, pechouse o 22 de maio coa entrega á familia dos restos de quen se cualificaba como «colaborador de las Fuerzas de la Guardia Civil de esta Comandancia». Grazas ás súas informacións foron detidos 28 enlaces da guerrilla que foron xulgados na Coruña na causa 40/1948 o 21 de outubro de 1948.
Saccharomyces
Saccharomyces é un xénero de fungos que inclúe moitas especies de lévedos, como o lévedo de panadería S. cerevisiae. O nome Saccharomyces procede do grego antigo σάκχαρον (aucre) e μύκης (fungo) e significa fungo do azucre. Son fungos unicelulares e saprotróficos. Moitos membros do xénero son importantes na produción de alimentos. Un exemplo é o lévedo de panadería Saccharomyces cerevisiae, que se usa na produción de pan, viño e cervexa, e para a saúde humana e animal. Outros membros do xénero son o lévedo silvestre Saccharomyces paradoxus que é o parente máis próximo de S. cerevisiae, Saccharomyces bayanus, usado tamén na produción de viño e Saccharomyces cerevisiae var boulardii, usado en medicina.
Morfoloxía
As colonias de Saccharomyces crecen rapidamente e maduran en tres días. Son planas, lisas e húmidas, con brillo ou apagadas e de cor crema. A incapacidade de usar nitrato e a capacidade de fermentar varios carbohidratos son características típicas de Saccharomyces.
Morfoloxía celular
As células xeralmente teñen un diámetro de 2 a 8 μm e unha lonxitude de 3 a 25 μm. É frecuente observar blastoconidios (xemas celulares). Son orgsanismos unicelulares, globosos e de elipsoidais a alongados. A xemación multilateral é típica. As pseudohifas, se están presentes, son rudimentarias. As verdadeiras hifas están ausentes.
Historia
Suxeriuse presenza de lévedos na cervexa en 1680, aínda que o xénero non recibiu o seu nome de Saccharomyces ata 1837. En 1876 Louis Pasteur demostrou a implicación de organismos vivos nas fermentacións, e en 1883, Emil C. Hansen illou o lévedo de cervexería e propagouno en cultivo, o que conduciu ao descubrimento da importancia dos lévedos na fabricación de cervexa. Pasteur descubriu unha explicación de por que se picaba o viño: cando crecían no viño os lévedos producían alcohol e a fermentación orixinaba viño normalmente, pero cando no cultivo crecían bacterias que orixinaban ácido láctico, o viño picábase. O uso de microscopios para o estudo da morfoloxía dos lévedos e a pureza dos cultivos foi crucial para comprender o seu funcionamento.
Uso na produción de viño
O viño orixínase por fermentación alcohólica en condicións anaerobias dos azucres das uvas, realizada por lévedos, que transforman o azucre en etanol e dióxido de carbono. O lévedo asociado coa produción de viño máis común é Saccharomyces cerevisiae, que é o preferido debido ás súas capacidades fermentativas predicibles e vigorosas, tolerancia a niveis relativamente altos de alcohol e dióxido de xofre e a súa capacidade de prosperar no pH normal do viño entre 2,8 e 4. A pesar do uso moi estendido desta especie, ás veces coa súa deliberada inoculación a partir de lévedos cultivados, S. cerevisiae raramente é a única especie de lévedo presente durante a fermentación do viño, xa que adoita ir acompañada doutras especies de lévedos do seu xénero (S. bayanus) ou doutros xéneros (Kloeckera, Candida, Brettanomyces').
Uso na produción de cervexa
miniatura|300px|[[Saccharomyces cerevisiae, o lévedo máis usado na fermentación do viño, cervexa e pan. As raias da escala numerada están separadas 10 micrómetros.]]
Os lévedos de cervexería son poliploides e pertencen ao xénero Saccharomyces. As cepas para fabricar cervexa poden clasificarse en dous gruos; as cepas ale (Saccharomyces cerevisiae) e as cepas lager (Saccharomyces pastorianus ou Saccharomyces carlsbergensis na taxonomía máis vella). As cepas lager son unha cepa híbrida de S. cerevisiae e S. eubayanus e a miúdo denomínanse cepas que fermentan no fondo. Ao contrario, as cepas ale denomínanse cepas que fementan na parte superior, o cal se refire a que durante a fermentación están caracterísitcamente separadas no fondo ou na parte superior do recipiente fermentador cadrado aberto. Aínda que as dúas especies difiren en diversos aspectos, como na súa resposta á temperatura, transporte de azucre e uso, as especies S. pastorianus e S. cerevisiae están estreitamente relacionadas dentro do xénero Saccharomyces.
Os lévedos Saccharomyces poden formar matrices simbióticas con bacterias, e utilízanse para producir kombucha, kéfir e cervexa de xenxibre.
Saccharomyces fragilis, por exemplo, forma parte dos cultivos de kéfir e crece alimentándose da lactosa contida no soro lácteo (que é un subproduto da fabricación de queixo) que se usa como alimento para os animais tamén.
Uso na produción de pan
Para fermentar a masa de pan utilízase tamén o S. cerevisiase, que deriva historicamente das cepas "altas" usadas na fabricación de cervexa. Os encimas amilases que contén a masa húmida hidrolizan o amidón da fariña, orixinando azucres simples, que poden ser fermentados polo lévedo (en caso de que a fariña estivese moi refinada de modo que non tivese eses encimas, pode ser necesario engadir azucre). Na fermentación o lévedo orixina alcohol (que desaparece despois durante a cocción) e CO2, gas que fai "subir" a masa do pan e forma os ocos ("ollos") do miolo. Ademais o lévedo produce outros cambios sutís nas propiedades físicas e químicas da masa, que lle dan ao pan as súas características.
Patoloxía
Saccharomyces causa que se estraguen alimentos ricos en azucres, como o xarope de arce, almibres, zumes concentados e condimentos. Informáronse dalgúns casos en que a prolongada exposición a S. cerevisiae podería orixinar hipersensibilidade.
Côme-Damien Degland
Traxectoria
Degland naceu en Armentières e viviu en Lille a maior parte da súa vida, onde foi director do Hôpital Saint-Sauveur, e onde morreu. Participou na fundación do Museo de Historia Natural de Lille, que debeu gran parte da su colección zoolóxica. Publicou un catálogo dos escaravellos do museo en 1821, o Tableau des oiseaux observés dans le nord de la France en 1854, e un catálogo das aves de Europa en dous volmes en 1849. Con Zéphirin Gerbe foi coautor de Ornithologie européenne, ou, Catalog descriptif, analytique et raisonné des oiseaux observés en Europe (segunda edición, 1867).
Eponimia
Unha especie de ave, Melanitta deglandi, foi dedicada a Degland polo seu descritor Charles Lucien Bonaparte.
Res extra commercium
Res extra commercium é un aforismo propio do Dereito Romano que significa literalmente cousa fóra do comercio e que comprende aqueles bens que están fóra dos negocios xurídicos e por tanto non poden ser obxecto da propiedade ou posesión dunha persoa nin tampouco poden constituír o obxecto de ningún contrato ou acordo, é dicir, non poden ser vendidos, arrendados, prestados, doados nin permutados.
Por exemplo, o artigo 1271 do Código Civil de España, estabelece: "Poden ser obxecto de contrato todas as cousas que non están fóra do comercio dos homes, aínda as futuras...."
Historia
O xurista romano Gaio (120-178) distinguía na súa obra Institucións entre res in commercio e res extra commercium, segundo a súa capacidade de estabelecer relacións xurídicas privadas. Podían estar fóra do comercio por razóns de dereito divino, que eran aquelas destinadas a satisfacer esixencias de tipo relixioso, ou por dereito humano positivo. Dentro destas últimas estaría a denominada res publica, que comprendería as cousas destinada a uso público como ríos, pontes, calzadas, prazas, foros, teatros, acuedutos etc.
Kevin Ayers
Kevin Ayers, nado en Henrey Bay o 16 de agosto de 1944 e finado o 18 de febreiro de 2013, foi un cantautor inglés activo no movemento musical psicodélico británico. Ayers foi un membro fundador da banda psicodélica Soft Machine a mediados dos 60, e estivo estreitamente asociado coa escena de Canterbury.
Gravou unha serie de álbums como artista en solitario e ao longo da súa carreira traballou con músicos como Brian Eno, Syd Barrett, Bridget St John, John Cale, Elton John, Robert Wyatt, Andy Summers, Mike Oldfield, Nico e Ollie Halsall, entre outros. Tras vivir varios anos en Deià, na illa de Mallorca, regresou ao Reino Unido a mediados dos 90 antes de mudarse ao sur de Francia.