cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Macon, Xeorxia
Goberno e política
O consello da cidade é, ata a data, o único consello da cidade en Xeorxia para realizar eleccións partidarias, co consello da cidade apoiado sobre todo para o Partido Demócrata.
Consolidation
O 31 de xullo de 2012, os electores en Macon (57,8 por cento de aprobación) e o condado de Bibb (56,7 por cento de aprobación) aprobaron por referendo a mestura dos gobernos da cidade de Macon e a maioría dos sen personalidade xurídica do condado de Bibb, con base na autorización de House Bill 1171, aprobada pola Asemblea Xeral de Xeorxia a principios do ano; os catro intentos anteriores de consolidación ( 1933, 1960, 1972, e 1976) resultaron infrutuosos.
Baixo a consolidación prevista, os gobernos de Macon e Bibb serán substituídos por un único alcalde e unha comisión de nove membros elixido polos seus distritos municipais. Unha parte da Macon que se estende ata preto do condado Jones será desincorporada de Macon. Robert Reichert será o primeiro alcalde de Macon-Bibb tras a elección, en setembro de 2013, e unha segunda quenda con C. Jack Ellis en outubro.
Clima
Macon ten un clima húmido subtropical. As temperaturas no verán acostuman chegar aos 90 °F (c. 35 °C), e no inverno temperaturas de mínimas de 30 °F (c. 2 °C). A cidade ten unha media de precipitacións anuais de 1,100 mm. Pode nevar durante os meses de inverno. A media de altura das nevadas anuais é de 23 mm.
Demografía
Segundo o Censo dos Estados Unidos do 2010, a poboación de Macon era de 91.351 habitantes. No censo do ano 2000 a poboación era de 97.255 habitantes, 38.444 vivendas e 24.219 familias residindo na cidade. A densidade de poboación era de 672,9 hab./km². A composición racial da cidade era de 67,94% de afroamericanos, 28,56% de brancos, 0,02% de nativos americanos, 0,65% de asiáticos, 0,03% de insulares do Pacífico, 0,46% doutras razas e 0,77% de dúas ou máis razas. A poboación hispana ou latina de calquera raza era o 2,48% da poboación.
Había 38.444 vivendas das cales un 30,1% tiñan nenos cunha idade inferior aos 18 vivindo nelas, 33,0% tiñan parellas casadas vivindo, 25,7% mulleres sen marido e 37,0% sen familias.
O 26,9% da poboación tiña unha idade menor de 18 anos, 11,3% de 18 a 24, 27,5% de 25 a 44, 20,0% de 45 a 64 e 14,3% maiores de 65 anos. A idade media era de 34 anos. Por cada 100 mulleres había 79,7 homes e por cada 100 mulleres con máis de 18 anos había 72,8 homes.
Autoestradas
Interestatais:
U.S. Route:
Boancho, Anos, Cabana de Bergantiños
Boancho é un lugar da parroquia de Anos no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 1 habitante no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística que era 1 home.
Macon, Xeorxia
Autoestradas
Rutas estatais:
Cidades irmás
Macon está irmandada con seis cidades:
As Casas Novas, Anos, Cabana de Bergantiños
As Casas Novas é un lugar da parroquia de Anos no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños.
Death by Stereo
Death by Stereo é unha banda de hardcore punk estadounidense procedente de condado de Orange (California) formada en 1996 polo seu líder Efrem Schulz. O grupo é coñecido polas súa enérxicas actuacións e polo seu intricado traballo de guitarras.
Death by Stereo leva editados cinco álbums de estudio e un álbum ao vivo. O seu traballo máis recente, Death Is My Only Friend, foi lanzado o 7 de xullo do 2009 e actualmente están preparando un DVD.
Provincia de Perugia
As cinco cidades máis poboadas da provincia son: Perugia, Foligno, Città di Castello, Spoleto e Gubbio.
Os 59 concellos da provincia repártense do xeito seguinte:
Andes
miniatura|Imaxe de satélite dos Andes. Fonte: [[NASA.]] miniatura|Cono de Arita, [[Provincia de Salta (Arxentina).]]
Os Andes (quechua: Antis, "rexión dos antis") é unha cordilleira montañosa de América do Sur. O seu percorrido é de norte a sur pola costa occidental do continente, dende Venezuela ata a Patagonia, pasando por Colombia, Ecuador, o Perú, Bolivia, Chile e a Arxentina. Ten unha lonxitude de máis de 7500 km, unha anchura que oscila entre uns 180 km ata 700 km e a súa altitude media situase o redor dos 4000 metros. O seu punto máis elevado é o pico Aconcagua con 6.959 metros.
Descrición física
miniatura|Alpamayo no [[Perú.]] A formación dos Andes data do período Terciario. A acción continua das forzas tectónicas o largo de zona de subducción entre as placas de Nazca e a Suramericana son as causantes da formación desta cordilleira, este fenómeno ocorre a través dos bordos converxentes. Esta actividade modificou a súa morfoloxía e composición, por efecto dos afundimentos e levantamentos da codia. Esta acción da como resultado que a zona sexa de grande actividade sísmica e volcánica. Así podemos destacar volcáns da zona como o Cotopaxi e Chimborazo en Ecuador, e Ojos del Salado en Chile. Os Andes poden ser divididos en tres seccións: Andes Setentrionais, Andes Centrais e Andes Meridionais.
Andes Setentrionais
Os Andes Setentrionais comezan en Venezuela, na cordilleira de Meriada, que chega a alcanzar os 5000 metros nalgúns puntos. Esta únese a cordilleira Oriental de Colombia constituíndo unha cadea montañosa paralela coa cordilleira Central e esta coa cordilleira Occidental. Entre elas constitúense o Valle del Cauca entre as cordilleiras Occidental e Central, e o Val do Magdalena entre a Central e o Oriental.
A cordilleira Occidental é polo xeral dunha altura menor. A Central é moito máis elevada con cumios de máis de 5000 metros. Pola su parte a Oriental e máis fragmentaria e contén numerosas cristas e mesetas altas, onde nunha delas está situada Bogotá. A cordilleira Central e a Oriental o chegar o Ecuador únense formando unha soa cordilleira. A partir de aquí só hai que distinguir a cordilleira Occidental e a cordilleira Oriental
Andes Centrais
Na altura do Perú as dúas cordilleiras que en Ecuador non tiñan máis que unha separación de 60 km chegan a alcanzar unha distancia entre si de ata 700 km, formando altas mesetas moldeadas pola erosión, nas que poden haber lagos, como é o caso do lago Titicaca. Neste sector dos Andes a cordilleira Oriental é aínda a máis alta de media. Pola contra a cordilleira occidental é unha das cadeas montañosas máis volcánicas do mundo.
A medida que os Andes vanse aproximando a Chile e Arxentina a separación entre as dúas cordilleiras vaise diminuíndo ata chegar a desaparecer e formar un só bloque.
Andes Meridionais
Caracterízase pola progresiva desaparición ao sur, chegando a diminuír a súa altitude ata os 3000 metros. Hai que destacar a zona norte de Chile e Arxentina onde se sitúan picos dunha grande altitude como é o caso do Aconcagua. Segundo se vai cara ao sur é característico o labor de erosión levado a cabo polos glaciares, moldeando a montaña.
Cumios máis altos
O maior cume da cordilleira dos Andes é o Aconcagua que, con 6960,8 msnm, é o punto máis alto do mundo fora do asiático sistema dos Himalaias, ademais de ser o cume de maior altitude dos hemisferios sur e occidental. Sitúase en Mendoza, Arxentina.
Arxentina e Chile comparten os picos máis altos dos Andes; entre eles, o Nevado Ojos del Salado, o volcán máis alto do mundo e o segundo cume máis alta do continente. Estes cumes son seguidas pola cordilleira Branca situada no Perú, a cordilleira Real de Bolivia e Andes ecuatorianos.
No sur do Perú, cerca do Cuzco, atópase a cordilleira de Vilcanota, onde está situado o glaciar Quelccaya, o glaciar máis extenso de toda a zona intertropical do mundo. Esta singularidade permitiu estudar nos seus xeos os cambios climáticos ocorridos no trópico desde a última era glacial.
344
Véxase tamén
Historia ano a ano
Gatelle, Labrada, Guitiriz
Gatelle é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 7 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 5 habitantes.
Celestino IV, papa
Celestino IV, nado como Goffredo da Castiglione (?, Milán - 10 de novembro de 1241, Roma) foi papa entre o 25 de outubro de 1241 e o seu pasamento.
Fillo dunha irmá do papa Urbano III, foi elevado a cardeal por Gregorio IX en 1227.
Oslo
Oslo, chamada Christiania entre 1624 e 1878 e Kristiania entre 1878 e 1924, é a capital e a cidade máis habitada de Noruega, amais de ser o seu centro político, económico e cultural. Politicamente constitúe un concello e a vez unha das dezanove provincias do país. En 2018 a súa poboación era de 673 469 habitantes,​ un 12% da poboación total de Noruega, sendo a terceira cidade e área urbana máis poboada de Escandinavia, só superada por Copenhague e Estocolmo. O 25% da poboacíon da cidade está composta por inmigrantes.
A súa área metropolitana esténdese aos arredores da provincia de Akershus e ten unha poboación de 1 588 457 habitantes. A superficie total comprendida por Oslo é de 144 km², dos cales 115 km² son urbanos e 7 km² rurais. Os espazos abertos dentro da área urbana suman un total de 22 km². O centro de Oslo sitúase no final do Oslofjord, dende o cal a cidade se estende polas dúas beiras do fiorde.
Orixe etimolóxica
O significado do nome de Oslo foi obxecto de numerosos debates. Oslo deriva do nórdico antigo, sendo, con toda probabilidade, o nome dunha vasta granxa no lugar dos primeiros asentamentos en Bjørvika.
Durante a Idade Media o nome, ao principio, foi deletreado 'Ásló', para máis tarde obter 'Ósló'. A ortografía máis temperá suxire que o primeiro compoñente 'ás' refírese a calquera das cristas Ekeberg, ao sueste da cidade ('ås' no noruegués moderno), ou ao homónimo nórdico que quere dicir 'o deus' ou 'a divindade'. As interpretacións máis probables polo tanto serían 'a pradería baixo a crista' ou 'a pradería dos deuses'. Ambos son igualmente plausibles.
Un incendio en 1624 destruíu gran parte da cidade medieval (a sección agora coñecida como Gamlebyen) e a cidade foi recolocada preto da Fortaleza de Akershus. O Rei Christian IV de Dinamarca e Noruega renomeou a rebautizada cidade como Christiania (ou Cristianía, en galego). Dende finais de 1800, o nome da cidade apareceu escrito tamén como "Kristiania". Non se aprobou oficialmente ningunha delas, polo que ambas as dúas eran válidas e aceptábanse os seus usos. O nome orixinal de Oslo foi restaurado por unha lei do 11 de xullo de 1924, sendo efectiva a partir do 1 de xaneiro de 1925.
Atentados terroristas de 2011
O 22 de xullo de 2011 ás 15:30, unha grande explosión tivo lugar xunto a un edificio do goberno noruegués no centro de Oslo, matando a oito persoas e ferindo a 209. Ese mesmo día, ás 17:00, prodúcese un tiroteo nun campamento das xuventudes do Partido Laborista (nese momento no goberno) na illa de Utøya, deixando neste segundo ataque 69 mortos e 110 feridos.
En lembranza ás vítimas dos atentados e ás familias noruegas desprazadas a Galicia pola industria naval, o concello galego de Ares inaugurou en xullo dese mesmo ano a rúa de Noruega.
Museos
Os principais museos da cidade son:
Johanna Spyri
Johanna Louise Spyri, de solteira Heusser, nada en Hirzel o 12 de xuño de 1827 e finada en Zürich o 7 de xullo de 1901, foi unha escritora suíza de novelas, particularmente de relatos para nenos, coñecida polo seu libro Heidi.
O Cotaredo, Anos, Cabana de Bergantiños
O Cotaredo é un lugar da parroquia de Anos no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 31 habitantes (11 homes e 20 mulleres).
Oslo
Aeroportos
Existen tres aeroportos próximos a Oslo que dan servizo á cidade:
Ferrocarril
A Estación Central de Oslo, a Oslo Sentralstasjon, é a principal estación de ferrocarril da cidade. Con conexións cara as cidades de Trondheim, Estocolmo, Gotemburgo ou Copenhague, entre outras.
Johanna Spyri
Traxectoria
Johanna Spyri naceu en 1827 na aldea de Hirzel, a uns 11 quilómetros de Zürich. Foi a cuarta filla do matrimonio formado polo doutor Johann Heusser e a poeta Meta Sebweizer. A súa casa branca, que aínda se conserva, está situada nas aforas da aldea, xusto cando o terreo comeza a ascender a montaña verde. Dende a xanela do piso superior obtense unha vista dos piñeiros e do lago de Zürich. Spyri foi unha nena sensible, con enorme amor pola música, as aves e as flores dos campos alpinos e dos bosques próximos ao seu fogar.
Aos catorce anos, Spyri foi vivir a Zürich á casa dunha tía, e alí asistiu durante dous períodos lectivos a clases de linguas estranxeiras, ao mesmo tempo que tomou leccións de piano. Pasou despois un ano nun internado da cidade suíza de Yverdon.
A súa afección musical foi sempre evidente. Gustáballe moito o piano, ata que oíu o son da arpa. Un día, cando ela e a súa amiga Netti Fries camiñaban polas rúas da cidade, viron unha arpa no escaparate dunha tenda musical. Decidiron comprala mais non tiñan cartos abondos. Sacrificaron os seus aforros, xuntaron o diñeiro e mercárona.
Durante sete anos, entre 1845 e 1852, Spyri converteuse en mestra dos seus irmáns máis novos, mentres aproveitaba o tempo libre para facer lecturas que foron enriquecendo o seu capital intelectual e espiritual. Nas épocas de vacacións, a súa afinidade coa natureza levábaa cara á rexión de Chur, que logo foi a principal escenografía da acción de Heidi.
En 1852, coñeceu a Bernard Spyri, estudante de dereito, amigo do seu irmán Theodor, que estudaba medicina, e que desenvolvía tamén as tarefas de editor do diario Confederated Newspaper. Bernard e Johanna namoráronse e casaron, tralo que se radicaron definitivamente en Zürich.
Para ocupar o tempo de lecer en non sentirse soa, sobre todo porque sentía morriña dos seus lugares, comezou a participar xunto con dúas amigas nun grupo artístico e literario. Con todo, o seu espírito foi decaendo ata sumirse nunha fonda depresión e nun sentimento de soidade que a fixeron sentirse enferma. Esta vivencia foi trasladada logo á historia de Heidi, cando a nena ten que deixar Suíza para vivir en Frankfurt. Superou a doenza cando naceu o seu fillo, Bernhard, en 1855.
A partir de 1868, o señor Spyri foi nomeado contador da cidade. Debido ás novas obrigas e a ter que frecuentar outros círculos sociais, o matrimonio mudouse a unha casa do centro de Zürich, próxima ao lago. O seu fillo avanzaba nos seus estudos musicais ata chegar a ser un bo violinista, e executaba dúos coa súa nai ao piano. Durante esta época, Johanna comezou a escribir con intensidade co obxecto de recadar fondos para a Cruz Vermella, e o seu primeiro libro viu a luz en 1871, asinado coas iniciais J. S. En 1870, cando tiña 43 anos e Europa soportaba a guerra franco-prusiana, coa intención de facerlle pasar momentos gratos ao seu fillo, comezou a plasmar as súas lembranzas infantís na vida da nena orfa que vai vivir ás montañas co seu avó. Nacera Heidi, que se publicou dez anos máis tarde, xa co nome da autora.
Entre 1872 e 1873 continuou a producir obras narrativas, ligadas por un tema común: as felices vivencias do pasado, da infancia e da adolescencia, ensambladas no proceso do cambio interior que o presente ocasionaba. A partir de 1879 comezou o período máis produtivo na narrativa de Johanna e escribiu vinte libros en cinco anos, período que correspondeu á publicación de Heidi.
O ano 1884 marcou a vida de Spyri, xa que faleceron o seu fillo tras unha longa enfermidade e despois o seu home, de modo que quedou soa. Decidiu mudarse de casa a unha vivenda máis céntrica e unha sobriña foi vivir con ela para facerlle compaña. A partir de entón dedicouse a realizar moitas obras de caridade e a escribir para deleitar a súa sobriña como fixera co seu fillo tres lustros antes. Viúva con cincuenta e sete anos, viviu sereamente en Zürich, escribindo moitos contos sobre nenos que viven nas montañas, cos seus costumes e con xoguetes que eles mesmos fabrican e co seu diálogo continuo cos animais e as paisaxes da contorna. Así, nos últimos anos da súa vida, entre 1886 e 1901, escribiu corenta e oito contos. Durante os primeiros meses do século XX tomou unha vacacións debido ao seu grande esgotamento. trasladándose a distintos puntos dos Alpes suízos, chegando tamén ao norte de Italia e ao lago de Xenebra.
Cando os seus relatos comezaron a adquirir fama no mundo exterior, Johanna fíxose moi coñecida e o requirimento dos críticos, editores e xente de letras era permanente, polo que a autora evitou cada vez máis o contacto co público. Faleceu en Zürich o 7 de xullo de 1901.
Legado
Suíza sente verdadeiro orgullo por Johanna Spyri e a súa obra, e homenaxeouna en múltiples ocasións en selos postais e moeda. Heidi resultou máis famosa que a súa creadora, xa que é unha das personaxes máis coñecidas da literatura suíza en xeral e da literatura infantil en particular. Non só é unha figura literaria, unha personaxe de ficción, senón tamén a encarnación alegórica da sociedade suíza, pois representa a natureza intacta dos Alpes cos seus pastos, montañas e paisaxes idílicas.
Acusación de plaxio
En abril de 2010, un profesor que buscaba ilustracións para nenos atopou un libro escrito en 1830 por un profesor de historia alemán, Hermann Adam von Kamp, que Spyri puido ser que empregase como base para Heidi. O relato de 1830 titúlase Adelheide - das Mädchen vom Alpengebirge ("Adelaide, a nena dos Alps"). Díxose que as dúas historias compartían moitas semellanzas no argumento e nas imaxes. A biógrafa de Spyri, Regine Schindler, dixo que era posible que coñecese a historia, xa que se criou nunha casa con moitos libros. Non obstante, as acusacións do von Kamp foron examinadas e logo descritas como "non científicas", debido a coincidencias superficiais que achega nas descricións e moitas diferenzas reais na historia, que non ten en conta, igual que a morriña, que xa era un lugar común na ficción do século XVIII e as personaxes que son drasticamente diferentes ou non en "Adelaide".
3 de xaneiro
O 3 de xaneiro é o 3º día do ano do calendario gregoriano. Quedan 362 días para finalizar o ano, 363 nos anos bisestos.
A Fever You Can't Sweat Out
A Fever You Can't Sweat Out é o álbum de estrea da banda estadounidense de synthpop Panic! at the Disco, publicado o 27 de setembro de 2005 a través dos selos Decaydance e Fueled by Ramen. Foi gravado principalmente nos SOMD! Studios en College Park, Maryland co produtor Matt Squire.
24,25-Dihidroxicolecalciferol
O 24,25-dihidroxicolecalciferol, tamén chamado 24,25-dihidroxivitamina D3 e (24 R )-hidroxicalcidiol (abreviado como 24(R),25-(OH)2D3), é un composto que está estreitamente relacionado co 1,25-dihidroxivitamina D3, a forma activa da vitamina D3, pero, igual que a propia vitamina D3 e a 25-hidroxivitamina D3, é inactiva como hormona tanto in vitro coma in vivo. Foi identificada por Michael F. Holick.
3 de xaneiro
Nacementos
miniatura|150px| Giovanni Battista Pergolesi. miniatura|150px| David W. Griffith.
24,25-Dihidroxicolecalciferol
Formación e importancia
A 24,25-dihidroxivitamina D3 fórmase a partir de 25-hidroxivitamina D3 pola acción do enzima P450cc24 (25-hidroxivitamina D3-24-hidroxilase), que parece ser "un enzima que multicataliza a maioría, se non todas, as reaccións na vía C-24/C-23 do metabolismo do 25-OH-D3." Propúxose que a 24,25-dihidroxivitamina D3 é un metabolito da 25-hidroxivitamina D3 que está destinado á excreción.
Non obstante, non se sabe se o composto podería tamén ter algunha actividade fisiolóxica significativa. Obtivéronse algunhas evidencias dun posible receptor.
3 de xaneiro
Mortes
miniatura|150px| Juan Rodríguez Cabrillo. miniatura|150px| Edgar Cayce.
Zona Press
Zona Press é unha revista especializada no baloncesto galego fundada en outubro de 2012. A súa periodicidade é anual, cun número por temporada, aínda que na temporada 2016/2017 se publicaron dous números. Os seus contidos céntranse nas ligas ACB, LEB Ouro e Prata e Liga Feminina e LF2 por seren nas que máis equipos galegos de elite compiten, prestándolle tamén especial atención á liga de baloncesto en cadeira de rodas. A súa distribución realízase en librarías e nos pavillóns do Obradoiro, do COB Ourense, do Breogán e do Básquet Coruña, e organiza unha entrega de premios anual en que galardoa as mellores profesionais e clubs de baloncesto de Galicia.
Schoinoussa
Schoinoussa (en Σχοινούσα) é unha illa grega e unha comunidade das Cícladas. Atópase ao sur da illa de Naxos, no grupo das Cícladas menores. A poboación era de 206 habitantes no censo de 2001. A súa superficie é de 8.512 km².
Localización
Schoinoussa esta situada a uns 6 km ao sur de Naxos. As illas máis próximas son Irakleia a 3 km ao suroeste, e Kato Koufonisi a 3 km ao nordés. Ten un máximo de 4´5 quilómetros de longo e 3 km de ancho, con numerosas pequenas baías.
Historia
Os achados arqueolóxicos demostran que Schoinoussa foi habitada desde tempos antigos antes do 2º milenio a.C. A abundancia de cerámica demostra parte das grandes actividades comerciais durante o período bizantino. Desde finais do século 11 d.C., a illa foi propiedade do mosteiro Chozoviotissa (Παναγία Χοζοβιώτισσα) en Amorgos.
Logo da conquista de Constantinopla durante a Cuarta Cruzada Schinoussa pasou ao dominio de Venecia no Ducado do Arquipélago, fundado en 1207, por Marco Sañudo. Presumiblemente, durante era otomá, estivo deshabitada debido aos piratas.
O Protocolo de Londres de 1829 Schoinoussa igual que as outras illas das Cícladas pasaron a formar parte do novo estado grego. Habitantes de Amorgos acomodáronse na metade do século XIX na illa. A principios do século XX, moitas persoas abandonaron a illa cara a Atenas. Durante a segunda guerra mundial Schinoussa foi ocupada por Italia desde 1941 ata 1943 e logo no 1944 polo Exército alemán. Debido á mal situación económica, moitas persoas víronse forzadas a saír da illa logo da guerra.
Subdivisións locais
A illa ten 206 habitantes e consta das aldeas de:
Coalición SI por Salamanca
miniatura|Logotipo da coalición. Coalición SI por Salamanca ou Sumando ilusiones (Sumando ilusións en galego) (Si) foi unha coalición política española creada por partidos salmantinos como Unión del Pueblo Salmantino, Democracia y Regeneración Política e Ciudadanos de Salamanca, alén doutras agrupacións independentes con respecto ás eleccións ás Cortes de Castela e León de 2011. Unidad Regionalista de Castilla y León foi convidada a incorporarse á Coalición, desbotando a formación rexionalista sumarse á Coalición nas Municipais e Autonómicas. Tivo comités en todas as bisbarras de Salamanca e en moitos das súas vilas e cidades.
Schoinoussa
Subdivisións locais
E as illas deshabitadas:
Economía
A poboación vive principalmente da agricultura, xunto co turismo.
Coalición SI por Salamanca
Resultados electorais
Nas eleccións municipais de 2011, a formación obtivo un total de 4 alcaldías e 69 concelleiros, 16 menos ca as obtidas en 2007 pola Unión del Pueblo Salmantino, que era a principal forza desta coalición.
Asemade non logrou obter representación ningunha nas cortes de Castela e León. Foi disolta após as eleccións
Margá, Labrada, Guitiriz
Margá é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 23 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 12 homes e 11 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Estremil, Labrada, Guitiriz
Estremil é un lugar da parroquia de Labrada no concello lugués de Guitiriz na comarca da Terra Chá. Tiña 8 habitantes no ano 2012 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 3 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 6 habitantes.
O lugar, igual ca Galiñeiro, A Granxa, O Prado Vello, O Rodeiro, Saa e O Toxiño, pertenceu á parroquia do Buriz até 1919.
Celestino V, papa
miniatura|Estatua de Celestino V Santo Celestino V, nado como Pietro Angelerio e tamén coñecido como Pietro del Morrone (Isernia 1215 - Ferentino 1296), foi papa entre o 7 de xullo e o 13 de decembro de 1294.
Monique Gabriela Curnen
Monique Gabriela Curnen, nada o 7 de setembro de 1970, é unha actriz estadounidense de cinema e televisión.
Marcial García Cereijo
Marcial García Cereijo, nado en Piñeira (Taboada) o 21 de febreiro de 1873 e finado en San Salvador de Asma (Chantada) o 15 de febreiro de 1935, foi un sacerdote e xornalista galego.
Traxectoria
Estudou nos Seminarios de Ourense e Lugo e licenciouse en teoloxía en Compostela. Foi ordenado sacerdote en 1897. Exerceu como párroco en San Salvador de Asma. Foi promotor dun Sindicato Agrícola na súa parroquia en 1916. Foi redactor de El Centinela e colaborou en Juventud. Na República foi detido e sancionado en 1932 por censurar desde o púlpito a Lei de Matrimonio Civil.
El Espíritu de Lúgubre
No 2006 formaron parte do Festival Internacional do Mundo Celta de Ortigueira.
Santiago Fernández
Traxectoria
Licenciado en Arte Dramática e mestre. De ampla experiencia teatral, foi actor, director e fundador do grupo de teatro independente Tespis, actor de Teatro Circo, da Escola Dramática Galega e de Teatro do Morcego. Actualmente dirixe o Estudio de Teatro Casahamlet onde imparte docencia, actúa e dirixe a compañía de teatro.
Profesor de diversos cursos de posgrao sobre  Teoría e práctica da interpretación nas Universidades de Santiago de Compostela e A Coruña
( 1999-2004) Comunicación e información radiofónica, Universidade da Coruña,( 2014)
Actor e director de dobraxe.
Como escritor ten publicados sete libros sobre didáctica da língua: Agromar, língua galega (Anaya,1980), Comentarios literarios,(Andhea,1985), ou manuais especializados, A voz do actor ( Deputación, 2001).
Co ensaio Historia dunha montaxe teatral, levou o Premio Literario Cidade da Coruña en 1982; o Otero Pedrayo no ano 2010 compartido con Manuel Lourenzo polo seu labor en Casahamlet, o de Bos e Xenerosos de a AELG, en recoñecemento o labor en Casahamlet( 2014).
É colaborador dos xornais La voz de Galicia e El Ideal gallego.
En Radio Coruña, Cadena SER, dirixe o programa Escuela de Padres.
Narrador de concertos Didácticos coa Orquestra Sinfónica de Galicia: Pedro e o lobo, (Prokofiev), ''Historia dun soldado (F. Ramuz e I. Strawinnsky), O Rei David (A. Honegger), La música y los sentidos (J.A. Abad), Historias de la percusión, Homenaje al Quijote, El vuelo del moscardón (R Korsakof) The Ty Pewriter ( L. Andersen); Epigrama del engaño y la sombra ( J. Vizoso), Egmont'' ( L.V. Beetthoven, 2014).
Co grupo de Cámara In Itínere: Cantigas do Mar ( Martín Códax), Eirexa dos Minimes, Bruxelas.
Coa Real Philarmonía de Galicia, ''Las siete palabras (Haindy); Werther'' ( G. Pugnani(2.014)
Narrador de libros sonoros – sondecontos-: ''A memoria das árbores, (Kalandraka2000), O Gatipedro'', (Kalandraka 2002), Hércules y Crunia, (Kalandraka,2004).
Como actor ou director de teatro ten interpretado textos de E. Ionescu, E. Mrozeck, A .Chejov, E. Albee, Puskin, F. Dúrremant, Castelao, A. Cunqueiro, M. Lourenzo,W. Shakespeare, H. Müller…
En cine ou televisión ten participado como actor en: Dame lume (H. Carré, 1993 ); A lei da fronteira ( A. Aristarain, 1995); Mareas vivas ( teleserie) (TVG, 1998); Rías Baixas (teleserie) ( TVG, 1999); Galicia Exprés (teleserie) ( TVG, 2000); O lápis do carpinteiro ( A. Reixa, 2002); Autopsia ( M. Bará,2002); As leis de Celavella (teleserie) ( TVG,2003); Heroína (G. Herrero, 2005); Terra queimada (doc) ( J. Paz, 2008); O ''camiño primitivo: Asturias'' (doc) ( J.Salgado, 2008)…entre outros.
Cleómbroto I
Cleómbroto I, rei dos Lacedemonios de -380 a -371.
Membro da familia dos Axíadas, é o fillo de Anaxandridas II e o irmán de Cleómenes I e de Leónidas. Á morte deste último, convértese no titor do seu sobriño Pleistarco, fillo de Leónidas, e dirixe a infantería grega ao principio da segunda Guerra Médica. É o pai do xeneral Pausanias.
Jaime Lorente
Jaime Lorente López, nado en Murcia, o 12 de decembro de 1991, é un actor español coñecido polos seus papeis de "Denver" na serie La casa de papel (2017) e "Nano" en Elite (2018).
Traxectoria
Jaime Lorente López é un actor graduado na Escola Superior de Arte Dramática (ESAD) de Murcia e ten un máster en estudos avanzados de teatro pola UNIR. Ademais de adicarse á interpretación, fai danza contemporánea.
Teatro
Participou en obras de teatro como Equus, pola que gañou o Premio a Mellor Actor na primeira edición dos Premios María Jesús Sirvent. Participou tamén en numerosas obras de teatro como El público ou De fuera vendrá (2014).
Televisión
Na televisión, a súa carreira interpretativa comezou da man de Antena 3, conseguindo por primeira vez un papel en El secreto de Puente Viejo, onde interpretaba a Elías Mato. En 2017 formou parte do elenco principal de La casa de papel onde deu vida a "Denver". Con este papel logrou a fama mundial, grazas á emisión da serie en diferentes países a través de Netflix, e interpretou tamén a "Nano" na segunda serie española orixinal desta plataforma: Elite, a cal se estreou en outubro de 2018. Ten pendente a produción da terceira parte de La casa de papel, que sairá en 2019.
Cine
Máis breve é a súa carreira no cine, realizando papeis en películas como Todos lo saben ou La sombra de la lei. En setembro de 2018, comezou a rodar a película de Jota Linares para Netflix ¿A quién te llevarías a una isla desierta?, na que dá vida a Marcos e comparte repartición por terceira vez con María Pedraza.
Compostela, Manín, Lobios
Compostela (do latín campus estellae, 'campo da estrela'. Pode provir tamén do latín compositum tellus, 'terra composta ou fermosa' ou de compositum, 'enterrado') é un lugar da parroquia de Manín no concello ourensán de Lobios na comarca da Baixa Limia. Tiña 37 habitantes no ano 2019 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 20 mulleres.
Compostela é unha aldea de Lobios dentro do perímetro do Parque Natural Baixa Limia - Serra do Xurés, desde a súa declaración o 21 de febreiro de 1993 (DOG nº 35 do 22-02-1993).
Desde 2009 forma parte da Reserva da biosfera transfronteiriza galego-portuguesa Gerês-Xurés.
Lugares de Manín
Aceredo (asolagado)
Ana Orantes
Ana Orantes Ruiz, nada en Granada o 6 de febreiro de 1937 e finada en Cúllar Vega o 17 de decembro de 1997, foi unha muller española vítima de violencia de xénero, que explicou nunha entrevista na televisión a violencia á que fora sometida por parte do seu exmarido. Poucos días despois do testemuño na televisión, foi asasinada pola súa exparella, feito que xerou un grande impacto e visibilidade da violencia de xénero na sociedade española, e como resultado, a remodelación do Código Penal.
Ana foi a vítima mortal de violencia de xénero número 59 de 1997 en España.
Lola Flores
María Dolores Flores Ruiz, máis coñecida polo nome artístico de Lola Flores, nada en Xerez da Fronteira o 21 de xaneiro de 1923 e finada en Alcobendas (Madrid) o 16 de maio de 1995, foi unha cantante de copla, bailaora e actriz española, artisticamente alcumada "La Faraona".
Ana Orantes
Recoñecemento
No concello de Cúllar Vega foi erixido un monumento en forma dun monólito en memoria de Ana Orantes e Encarnación Rubio, ambas as dúas vítimas mortais da violencia de xénero. Cada ano, o día 25 de novembro, celébrase ao lado deste monólito o acto institucional municipal do Día Internacional Contra a Violencia cara as mulleres, coa lectura do manifesto aprobado no pleno do concello, e a intervención de asociacións e os distintos sectores da comunidade educativa de Cúllar Vega.
Lola Flores
Estivo casada co guitarrista Antonio González "El Pescaílla" (1926-1999), co que tivo tres fillos, os cantantes Lolita Flores (Dolores González Flores) (1958), Antonio Flores (Antonio González Flores) (1961-1995) e Rosario Flores (Rosario González Flores) (1964). Foi irmá da tamén cantante Carmen Flores (1936), tía do exfutbolista e adestrador Quique Sánchez Flores (1965) e avoa das actrices Elena Furiase (filla de Lolita) e Alba Flores (filla de Antonio).
Ana Orantes
Recoñecemento
A xornalista e feminista Nuria Varela publicou en 2012 un libro titulado ''La voz ignorada. Ana Orantes y el fin de la impunidad'' co desexo de "render homenaxe a unha muller que perdeu a súa vida pola verdade e que, grazas á súa bravura, conseguiu axitar a conciencia dun país, cambiar as súas leis, romper o silencio e entrar no debate público e a axenda política, o que até entón era unha cuestión limitada á esfera privada".
Lola Flores
Carreira profesional
Lola Flores foi á escola en Sevilla, onde viviu de 1923 en 1933. Formouse artisticamente cos xitanos do seu clan, por exemplo, aos dous anos xa bailara en tablaos con Antonio Chaquetas. Aos dezaseis anos, cando ela e a súa familia volveron a Xerez, xa empezou a cantar e bailar profesionalmente. En 1940 foi a vivir a Madrid e gravou o seu primeiro disco, Lerele. Desde 1941 bailou facendo parella co cantante Manolo Caracol, con quen traballou ata o 1951. En 1957 casou cun guitarrista da súa compañía, o barcelonés Antonio González, El Pescaílla. Actuou en numerosos espectáculos e fixo de actriz nunha trintena de películas, entre elas La Faraona, en 1953, unha das máis soadas, rodada en América.
Producida por Cesáreo González, os anos cincuenta converteuse na estrela con maior caché do Estado Español, cobrando un millón de pesetas por película. Nos sesenta era a miúdo contratada, entre outros, polo goberno, que entón monopolizaba a televisión e controlaba a radio, tanto para programas destes medios como, por exemplo, cada 18 de xullo (inicio da Guerra civil española) para cantar no palacio de La Granja para Francisco Franco. Ao morrer o ditador, a canción e a danza española deixaron de estar de moda, así que a partir de entón dedicouse sobre todo a colaborar en programas de televisión (Sabor a Lola e Ay Lola, Lolita, Lola) e facer películas, por exemplo Sevillanas, de Carlos Saura, en 1992.
Morreu na súa residencia do Lerele o 16 de maio de 1995 aos 72 anos por mor dun cancro de mama que lle foi diagnosticado en 1972.
Tour de Francia
Constitúe, polo tanto, a carreira máis importante dentro da clasificación ciclista que establece a UCI ProTour; xunto coa Vuelta Ciclista a España e o Giro de Italia constitúe o grupo das Grandes Voltas de tres semanas.
Historia
O primeiro Tour tivo lugar no ano 1903, como unha iniciativa do diario L'Auto. Pouco a pouco, foi adquirindo prestixio como carreira ciclista ata, na actualidade, elevarse á posición de evento ciclista máis importante do ano. Na actualidade, e a diferenza dos seus comezos (nos que tiña poucas etapas pero moi longas), o Tour ten 21 etapas e 2 días de descanso para os corredores.
O Tour adoita ter lugar en territorio francés; así e todo, é moi frecuente que unha ou varias etapas comecen, rematen ou pasen por outros países, como Italia, España, Suíza, Bélxica, Luxemburgo, Países Baixos, Alemaña e incluso o Reino Unido ou Irlanda.
O percorrido do Tour cambia tódolos anos. Na primeira etapa, adoita haber un prólogo (breve contra o reloxo individual); a continuación, unha primeira semana na que non se atravesan grandes dificultades montañosas; unha contra o reloxo; e a continuación o paso polas dúas grandes cadeas montañosas (Pireneos e Alpes ou Alpes e Pireneos, a anos alternos); logo, outra contra o reloxo que ten lugar o penúltimo día; e, ó final, unha etapa chá que remata nos Campos Elisios de París. Tamén é habitual que haxa na primeira semana unha contra o reloxo por equipos.
Na actualidade, e tras 16 anos so a dirección de Jean-Marie Leblanc, o director do Tour é Christian Prudhomme.
Maillots
miniatura|Lance Armstrong co maillot jaune. Ó igual que outras carreiras ciclistas, o Tour de Francia ten diferentes clasificacións, ó primeiro clasificado das cales se lle dan determinadas mallas:
Outras clasificacións teñen outras formas de se sinalaren:
Como en tódalas demais carreiras, o campión do mundo pode levar a malla arco-da-vella que o diferencia, e os campións nacionais poden levar a malla do seu propio país.
A carreira
No respectivo ás etapas de contra o reloxo e de montaña, o Tour funciona como tódalas demais Grandes Voltas. Porén, ten certos detalles que o diferencian:
Contra o reloxo por equipos
Na meirande parte dos Tours, adoita haber unha contra o reloxo por equipos na primeira semana. Porén, este feito deu lugar a moitas críticas a raíz de que Lance Armstrong, que dispuña dun equipo moi forte, se distanciaba moito dos seus rivais, con equipos máis modestos. Para tentar solucionalo, o Tour estableceu unha norma na contra o reloxo por equipos, que tamén recibiu gran cantidade de críticas.
Esta norma di que o máximo tempo que pode perder o segundo equipo respecto do primeiro clasificado é de 20 segundos. No caso do terceiro, son 30 segundos (tamén respecto do primeiro); o cuarto, 40; e así sucesivamente ata o décimo quinto clasificado, que pode perder como máximo 2 minutos 30 segundos (150 s). A partir de aí, as diferenzas van de 5 en 5 segundos.
Por exemplo, se nunha carreira o segundo equipo chega con 5 minutos de atraso respecto do primeiro, cóntase como se só perdese 20 segundos. Pola contra, se chega a 5 segundos este tempo manténselle.
As bonificacións e as chegadas
Durante todo o Tour (diferenciándose nisto, por exemplo, da Vuelta a España, que só o fai na primeira semana), os corredores que chegan nos primeiros postos á meta reciben unha bonificación que lles desconta segundos (20 ó primeiro, 12 ó segundo, 8 ó terceiro).
En 2006 decidiuse que a aqueles ciclistas que caesen nos últimos 3 quilómetros de cada etapa se lles daría o tempo que conseguirían se non caesen.
En 2008 suprimíronse as bonificacións.
Historial do Tour de Francia
Os podios marcados coa frase "Vacante" son o resultado da decisión da UCI de eliminar a Lance Armstrong e a Levi Leipheimer do historial do Tour de Francia por dopaxe.
Axesípolis I
Axesípolis I, rei dos Lacedemonios de -394 a -380, membro da familia dos Axíadas.
Era o fillo máis vello do rei Pausanias I e sucedeuno no trono, onde reinou conxuntamente con Axesilao II, da familia dos Euripóntidas. En -385 tomou Mantinea, en Argólide, e arrasou a cidade.
Sucedeuno seu irmán Cleómbroto I.
Annie Leonard
Annie Leonard, nada en Seattle, Washington en 1964, é unha experta en materia de comercio internacional, cooperación internacional, desenvolvemento sostíbel e saúde ambiental estadounidense. Fíxose moi coñecida sobre todo polo seu documental A historia das cousas (The Story of Stuff), que trata sobre o ciclo vital de bens e servizos. Outros documentais que realizou posteriormete foron A historia dos cosméticos e A historia da auga embotellada, onde anima a que os consumidores esixan aos seus gobernos leis con produtos inocuos e respectuosos co medio ambiente.
Traxectoria
Leonard ten unha licenciatura do Barnard College e un título da Universidade Cornell en planificación urbana e rexional. Protagoniza A historia das cousas, un documental sobre o ciclo de vida de bens e servizos. Ralph Nader denomina o documental "un modelo de claridade e motivación".
Leonard é coordinadora de Global Alliance for Incinerator Alternatives (Alianza Global para Alternativas á Incineración) e participa nas xuntas directivas do International Forum for Globalization e a Environmental Health Fund.
Anteriormente ocupou cargos co Health Care Without Harm (Coidado da Saúde Sen Dano), Essential Information (Información esencial) e Greenpeace, e actualmente é coordinadora do Grupo de traballo de Patrocinantes para a Produción e Consumo Sostíbeis En 1992 declarou fronte ao Congreso dos Estados Unidos sobre o tema do tratamento internacional do lixo.
Leonard vive en California coa súa filla.
Anthony LaPaglia
Anthony M. LaPaglia, nado en Adelaida o 31 de xaneiro de 1959, é un actor australiano de cinema e televisión. É coñecido por interpretar o axente do FBI Jack Malone na serie de televisión estadounidense Without a Trace. Tamén apareceu en oito episodios de Frasier, incluíndo o derradeiro da serie, interpretando a Simon, o irmán de Daphne Moon. Este papel fixo que gañara un premio Emmy o ano 2002.
Oscar dos Santos Emboaba Júnior
Oscar dos Santos Emboaba Júnior, máis coñecido como Oscar, nado en Santa Bárbara d'Oeste, São Paulo, o 9 de setembro de 1991, é un futbolista brasileiro que xoga como mediapunta ou extremo para o Chelsea da Premier League.
Traxectoria
Iniciou a súa carreira no São Paulo, ​​onde conquistou o Campionato Brasileiro de 2008. En 2009, foi ao tribunal contra o club debido a irregularidades no seu contrato. Após unha serie de controversias, deixou o club e foi para o Internacional, onde pasou os seguintes tres anos da súa carreira. Olladores do Chelsea levárono para o club inglés en 2012. O seu estilo de xogo e habilidade fan que teña sido comparado co seu compañeiro de selección Kaká  e o alemán Mesut Özil.
A nivel internacional actuou coa selección olímpica do Brasil, nas Olimpíadas de Londres de 2012 ademais de na. O 20 de agosto de 2011, marcou tres goles na final da Copa do Mundo sub-20 contra, na vitoria con remontada por 3 a 2, converténdose no primeiro xogador en marcar un hat-trick na final desta competición. Máis tarde, describiría as súas actuacións no torneo como unha porta de entrada para o equipo senior. Foi convocado por primeira vez para equipo absoluto contra. O seu primeiro gol tamén foi contra a, nunha derrota por 4 a 3 en xuño de 2012. Ese mesmo ano foi elixido no posto 37º dos 100 mellores futbolistas do mundo polo xornal The Guardian.
Sassafras
Sassafras é un xénero de árbores caducifolias da familia Lauraceae, nativo do leste de América do Norte e leste de Asia.
Descrición
Estas árbores crecen entre 9 a 18 m cunha extensión de copa de 75 a 12 m. O tronco pode medir uns 70 a 150 cm de diámetro. A ramificación é simpodial, con numerosas pólas esveltas de suave casca cor marrón alaranxada. A casca do tronco maduro é grosa, de cor marrón arroibado e profundamente sucada. A madeira é lixeira, dura, e ás veces crebadiza. Todas as partes da planta son moi fragantes.
As especies son excepcionais ao ter 3 distintos patróns de folla: oval non lobulada, bi-lobulada (con forma de luva) e tri-lobulada; case nunca penta-lobuladas. Ten bordos lisos e crecen de 7 a 20 cm de longo por 5–10 cm de largo. As follas novas e abrollos son mucilaxinosos e segregan unha esencia cítrica ao esmagalas. As pequenas flores amarelas teñen 5 pétalos e florecen en primavera, son unisexuais, con flores femia e macho en árbores separadas. Os froitos de 1 centímetro de longo, son de cor azul negruzco con forma de ovo rodeados por cascarillas de bordos arroibados. Maduran a finais de verán.
Etimoloxía
O nome de sasafrás atribúeselle ao destacado botánico español Nicolás Monardes (s. XVI). Disque é unha corrupción da palabra española saxifraga. Tamén foi coñecida co nome de "pauame" polos nativos americanos.
Especies
Consta de tres especies e unha extinta:
Usos
O aceite esencial destilado da casca, raíces e do froito foi usado como fragrancia en perfumes e xabóns, na comida (té de sasafrás e saborizante de doces) e para aromaterapia. Tamén se usou como analxésico e como antiséptico en enfermidades dentais. O miolo utilízase para calmar a inflamación de ollos e o catarro leve.
A raíz ou a codia da raíz usouse tamén para facer infusións. As diversas partes da árbore eran usadas para dar sabor a refrescos como a cervexa de raíz, coñecida tamén como root beer ou zarzaparrilla, cun sabor característico que lle vén da casca do sasafrás. As follas son usadas en mollos e sopas, e cando son secadas e moídas son coñecidas como "po filé", un adubo para a sopa de mariscos e outros pratos de Luisiana.
Disque o aroma do aceite de sasafrás serviu como base de repelentes de mosquitos e outros insectos, o que a fixo unha excelente planta de ornato. Un colorante amarelo obtíñase da madeira.
Compoñente activo
O safrol é o principal compoñente (70 a 80%) do aceite esencial, foi identificado polo Departamento de Agricultura dos Estados Unidos como un posible carcinóxeno. O aceite de sasafrás foi a fonte preferida para a síntese de (3,4-metilendioxianfetamina) tamén chamado MDA e os seus derivados MDMA (éxtase) e MDE (eva), de maneira clandestina. Por iso a súa venda está vixiada pola DEA.
A Eirita, Anos, Cabana de Bergantiños
A Eirita ou Espiño da Eirita é un lugar da parroquia de Anos no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña once habitantes (seis homes e cinco mulleres).
Neste lugar hai unha ermida consagrada á Virxe do Espiño
346
Véxase tamén
Historia ano a ano
Dustin Nguyen
Dustin Nguyen nado como Nguyen Xuan Tri o 17 de setembro de 1962 en Saigón, é un actor, director, guionista e artista marcial vietnamita.
Time goes by
"Time goes by" é o oitavo single do grupo xaponés de J-Pop chamado Every Little Thing, lanzado ó mercado o 11 de febreiro do ano 1998 baixo o selo avex trax e producido por Mitsuru Igarashi. O single alcanzaría a segunda posición nas listas de Oricon.
Nicolás Tagliafico
Nicolás Alejandro Tagliafico, nado o 31 de agosto de 1992 en Buenos Aires, é un futbolista arxentino. Xoga como lateral esquerdo no AFC Ajax da Eredivisie. É internacional absoluto coa selección arxentina.
Banfield
Tagliafico realizou todas as divisións inferiores no Club Atlético Banfield. Desde 2010 integraba a nómina do persoal profesional do Trade, sendo que se lle outorgou a camiseta N°31. Debutou coa camiseta de Banfield ante Tigre na quinta data do Torneo Clausura 2011 ingresando ao minuto 72, nun partido que terminou 2:1 a favor do equipo Banfield.
Converteu o seu primeiro gol na Primeira División ante San Lorenzo na data 11 do Torneo Clausura 2012, mediante un cabezazo nunha das últimas xogadas do partido.
Na última xornada do Torneo Clausura 2012, tras malos resultados futbolísticos do equipo na tempada, Banfield descendeu á Primeira B Nacional.
Finalmente, en agosto de 2012, Tagliafico foi cedido a préstamo por un ano sen opción de compra ao Real Murcia, da Segunda División de España, desestimando así Banfield as ofertas que o club recibira por parte de Independente, River Plate e Racing Club.
Cesión ao Real Murcia
Tagliafico deixou Banfield a mediados de 2012. Ao principio da tempada non tivo moita participación e tivo que pelexar o posto. Co cambio de adestrador empezou a ter rodaxe até chegar a ser titular indiscutido no persoal do Real Murcia.
Regreso a Banfield e ascenso a Primeira División
Volveu ao Club Atlético Banfield para lograr o ascenso á Primeira División Arxentina sendo unha das figuras do equipo e a de Matías Almeyda, disputou tamén o Torneo de Transición 2014.