cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Vitoria Uxía de Battenberg
Matrimonio
Tras a cerimonia, o cortexo nupcial que se dirixía de regreso ao Palacio Real sufriu á altura do número 88 da Calle Mayor un atentado perpetrado polo anarquista Mateo Morral, que lanzou unha bomba desde un balcón á carroza real. A carroza envorcou pero foi rapidamente recomposta. A raíña Vitoria Uxía salvou a vida porque, no momento xusto da explosión, virou a cabeza para contemplar a igrexa de Santa María. Tras este feito, presentouse ante os invitados á voda no Palacio Real co vestido de noiva ensanguentado polos mortos causados pola explosión.
Os seus anos na corte de Madrid foron complicados. Ao seu carácter reservado, propio da ríxida corte vitoriana, uníuselle a difícil relación con raíña nai, María Cristina de Habsburgo-Lorena, que sempre mantivo a autoridade sobre a familia real e a influencia sobre o rei. Cando estalou a primeira guerra mundial en 1914, as diferenzas entre ambas exaltáronse, xa que a raíña nai mostrou o seu claro sentimento xermanófilo mentres que a raíña consorte demostrou o seu apoio ao seu curmán, o rei Xurxo V do Reino Unido.
En canto ás relacións persoais co seu esposo, Afonso XIII sempre lle recriminou a transmisión da hemofilia aos seus fillos e herdeiros; ademais, a relación foi arrefriándose e as infidelidades do rei foron converténdose en cousa común en palacio. Vitoria Uxía comezou un illamento persoal que a afastou máis do pobo, centrada na súa paixón polas xoias e os luxos.
Descendencia
250px|miniatura|A Raíña Vitoria Uxía cos seus seis fillos en [[1918.]] O matrimonio tivo un total de sete fillos, cinco homes e dúas mulleres:
Despois do nacemento dos seus fillos, a relación entre a raíña e o seu esposo foise deteriorando, pois Afonso XIII tivo numerosas relacións extramatrimoniais.
Exilio e morte
250px|miniatura|En [[1912 a cidade de Donostia. inaugurou o Teatro Vitoria Uxía, así chamado na honra de Vitoria Uxía de Battenberg.]] A familia real española partiu cara ao exilio o 14 de abril de 1931, cando nas eleccións municipais do 12 de abril de 1931 os partidos republicanos gañaron na maioría das grandes cidades, e como consecuencia o rei Afonso XIII abdicou e suspendeu deliberadamente o exercicio do poder real, o que deu lugar á proclamación da Segunda República Española. A familia real trasladouse a Francia e máis tarde ao Reino de Italia. A parella real terminou separándose, e Vitoria Uxía regresou á Gran Bretaña. En 1939, tras o inicio da segunda guerra mundial, a ex-raíña consorte foi convidada a abandonar o Reino Unido e deixou de pertencer á familia real británica. Trasladouse a Lausana, Suíza, onde fixou a súa residencia definitiva nun palacete chamado "Vieille Fontaine" (actualmente propiedade dunha entidade financeira suíza), ao que acudían moitos dos seus netos a visitala; estes chamábana cariñosamente avoa "Gangan". Adolf Hitler obrigáraa a marchar de Italia porque cría que era unha espía inglesa, polo que ela se afincou en Suíza.
En 1938 toda a familia se reuniu en Roma para o bautizo do primeiro fillo varón de Juan de Borbón, Xoán Carlos, posteriormente rei de España, de quen foi madriña xunto co cardeal Pacelli, futuro papa Pío XII. O 15 de xaneiro de 1941, Afonso XIII, presentindo que a súa morte estaba próxima, transferiu os dereitos sucesorios da Coroa Española ao seu fillo Juan, Conde de Barcelona. Afonso XIII morreu o 28 de febreiro de 1941.
Vitoria Uxía regresou momentaneamente a España en febreiro de 1968, tras 37 anos de exilio, para exercer de madriña no bautizo do seu bisneto, Filipe de Borbón, fillo de Xoán Carlos de Borbón e de Sofía de Grecia e Dinamarca.
Vitoria Uxía morreu en Lausana o 15 de abril de 1969 e foi enterrada na capela do Sacre Coeur. O 25 de abril de 1985, a Casa Real trasladou os seus restos a España, que repousan no Panteón Real do Mosteiro de El Escorial preto dos do seu esposo Afonso XIII, e dos seus fillos Alfonso, Jaime e Gonzalo.
Comité Olímpico de Dominica
O Comité Olímpico de Dominica (en Dominica Olympic Committee; código do COI: DMA) é o Comité Olímpico Nacional que representa a Dominica nos Xogos Olímpicos. O comité tamén representa o país nos Xogos da Commonwealth.
Historia
Foi creado en 1987 e recoñecido polo Comité Olímpico Nacional en 1993.
Ha'apai
miniatura|dereita|240px|Mapa do grupo Gálvez (Ha´apai) O grupo Gálvez (Ha´apai) é o grupo central das illas de Tonga. Está situado a uns 150 km ao norte de Ámsterdan (Tongatapu). As illas principais son Lifuka e Foa, as máis poboadas, situadas case xuntas. En Lifuka, que ás veces tamén se chama Ha´apai, atópase a capital do grupo, Pangai.
Xeografía
En total son 68 illas, a maioría illas baixas de coral ou atois, agás algunhas illas volcánicas entre as que destacan os volcáns activos de Tofua e Kao, e o mergullado de Fonuafo'ou, todos eles situados ao oeste do grupo. A altitude máxima localízase en Kao con 1.046 m.
A poboación total era de 8.138 habitantes no censo de 1996. A superficie total é de 109,3 km². As dúas illas de Lifuka e Foa, unidas por un paso elevado, concentran practicamente a metade da poboación, coa metade da área total sen contar os volcáns. A actividade volcánica é importante ao oeste do grupo, a 70 km de Lifuka.
O grupo Gálvez (Ha´apai) forma unha división administrativa, cun gobernador e representación ao Parlamento. Está dividido en seis distritos que inclúen dezasete illas habitadas. Xeograficamente pódense agrupar en tres subgrupos de norte a sur, máis un grupo de volcáns ao oeste:
Historia
Existen catro xacementos importantes da cultura lapita nas illas Lifuka, ´Uiha, Ha´afeva e Ha´ano. Datan de hai uns 2700 anos.
O primeiro europeo en chegar, en 1664, foi o holandés Abel Tasman á illa Nomuka que bautizou como Rotterdam, como a Rotterdam de Holanda. O inglés James Cook estivo longas estancias. Na súa segunda viaxe, en 1774, visitou as illas que denominaba Anamocka (Rotterdam), Amattafoa (Tofua) e Oghao (Kao). Na súa terceira viaxe estivo once semanas, en 1777, en Lifuka onde lle ofreceron diversos banquetes e festas o cal levou a que bautizase ao grupo como illas dos Amigos (Friendly Islands), nome que durante anos se estendeu ao resto de Tonga. Tres anos máis tarde Francisco Mourelle descubriu diversas illas menores e nomeou o grupo illas Gálvez en honra a José de Gálvez ministro de Indias.
William Bligh, que xa estivera con James Cook, en 1789 de regreso de Tahití sufriu entre Lifuka e Tofua o famoso amotinamiento do HMS Bounty.
Aínda que a dinastía Tu´i Tonga de Ámsterdan Tongatapu tiña a autoridade formal sobre as illas, estaban a miúdo en guerra con Ha´apai. Logo da chegada dos misioneiros wesleyanos a Lifuka, o xefe de Ha´apai Taufa´ahau converteuse ao cristianismo. Acabou coa autoridade dos Tu´i Tonga logo de nove séculos, unificou o reino, e proclamouse rei co nome de Xurxo Tupou I, en 1845. Nun principio Pangai foi a nova capital de Tonga. O actual rei Taufa´ahau Tupou IV é o cuarto descendente.
Ham Lini
Ham Lini, nado en 1951, é un político vanuatiano, que foi primeiro ministro de Vanuatu de 2004 a 2008. É o líder do Partido Nacional Unido.
Centro Galaico de Barracas al Norte
O Centro Galaico de Barracas al Norte foi unha institución galeguista de Buenos Aires, fundada en 1895 por Fortunato Cruces e Idilio Pájaro Nieves, que estableceron o galego como a súa lingua oficial. Tivo unha efémera existencia. En 1914, Idilio Pájaro escribiu a Fortunato Cruces que o Centro Galaico que proxectaran debía ser “la iglesia madre de todas las asociaciones regionales de América, dispuestas a llevar a Galicia los aires de redención que desde los Estados Unidos llevan los irlandeses a su verde Eirin”.
Diana Navarro
Diana Navarro Ocaña, nada en Málaga o 21 de abril de 1978, é unha cantante andaluza. Deuse a coñecer co sinxelo "Sola", do seu primeiro disco, titulado "No te olvides de mí" (2005), polo que recibiu o Premio Ondas á mellor artista revelación do 2005. É coñecida por fusionar xéneros tradicionais como o flamenco e a copla con ritmos árabes, orientais, clásicos.
Voo 548 de Sabena
O voo 548 de Sabena foi un accidente dun Boeing 707 de Sabena, con rexistro OO-SJB, que se esnafrou na ruta entre Nova York e Bruxelas o 15 de febreiro de 1961, matando os 72 ocupantes do avión e 1 persoa en terra. Entre os mortos estaba todo o equipo estadounidense de patinaxe que se dirixía ao campionato do mundo en Praga. A pesar de facerse unha investigación, a causa precisa do accidente segue sendo un misterio; a explicación máis probable é que houbese un fallo no mecanismo de axuste do estabilizador de cola.
O voo orixinouse no aeroporto internacional Idlewild (agora aeroporto internacional John F. Kennedy) e estrelouse na aproximación ao aeroporto de Bruxelas. O accidente foi o primeiro con vítimas mortais dun Boeing 707 en servizo regular de pasaxeiros, 28 meses despois da súa entrada en servizo. Tamén é o peor accidente de aviación ocorrido en Bélxica.
Lindsaeaceae
Caracteres
As lindsaeáceas son plantas vasculares con ciclo de vida haplodiplonte onde a alternancia de xeracións é ben manifesta, con esporófito e gametófito multicelulares e independentes, con esporas como unidade de dispersión e de resistencia. O gametófito é un "talo" (corpo sen organización), e o esporófito é un "cormo" (con raíz, vástago e sistema vascular). Por mor destas características tradicionalmente agrúpanse coas "pteridófitas".
Posúen esporófitos con megafilos ou "frondes".
Esta familia, excepto Lonchitis e Cystodium, teñen as raíces con cortiza externa esclerenquimatosa, combinada cunha capa cortical máis interna de seis células de espesor (Schneider 1996a).
Os rizomas son variados, e poden ir dende cortamente rastreiros até longamente rastreiros. Os rizomas levan ou ben escamas non clatradas delgadas e achegadas pola base, ou ben pelos de 1 célula de espesor.
As follas están de 1 a 3 veces pinnuladas, aínda que ás veces poden estar mesmo máis divididas, xeralmente glabras (sen pelo). As veas desta familia de fieito son xeralmente libres, bifurcadas, aínda que as ceves poden ser anastomosadas.
Os soros son marxinais ou submarxinais, e o indusio extroso (que se abre cara á marxe da lámina), ás veces tamén adxunto aos lados, ou ben en Lonchitis, os soros están cubertos pola marxe reflicto da lámina.
As esporas son tetraédricas con marca trilete, ou con pouca frecuencia bilaterais con marca monolete.
Gametófitos verdes, cordados.
Número de cromosomas: x = 34, 38, 39, 44, 47, 48, 49, 50, 51, e quizais outros tamén.
Clasificación sensu Smith et al. 2006
Preto de 8 xéneros:
Nunha tese non publicada, Barcelona (2000), citado por Smith et al. 2006, suxire o establecemento de 3 xéneros adicionais emparentados con Odontosoria e Sphenomeris.
Preto de 200 especies.
Filoxenia
Moi probablemente monofilético (Wolf et al. 1994, Pryer et al. 2004b, Korall et al. en prensa, Schuettpelz et al. en prensa).
Ecoloxía
Terrestres, ou infrecuentemente epipétricas ou epífitas.
Os Casás, San Salvador de Couzadoiro, Ortigueira
Os Casás é un lugar da parroquia de San Salvador de Couzadoiro no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 12 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 6 homes e 6 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 20 habitantes.
Dani Rivas
Daniel Rivas Fernández, nado en Moaña o 13 de marzo de 1988 e finado en Salinas (California) o 19 de xullo de 2015, foi un piloto de motos galego.
Traxectoria
miniatura|250px|Monumento na súa vila natal por [[José Molares (2016).]] Competiu no Campionato Europeo Superstock 600, O Campionato FIM Superstock 1000 e no Campionato do Mundo de Moto2. Faleceu canda a Bernat Martínez nun accidente no circuíto de Laguna Seca.
Equidna de fociño longo occidental
O equidna de fociño longo occidental (Zaglossus bruijni) é unha das catro especies existentes de equidnas e unha das tres especies de Zaglossus que viven en Nova Guinea. Orixinalmente descrito como Tachyglossus bruijni, é a especie tipo de Zaglossus.
Deseño web
miniatura|Libros sobre deseño web nunha libraría. O deseño web é unha actividade que consiste na planificación, deseño, posta en funcionamento e mantemento de sitios web. Non é simplemente a introdución do deseño convencional xa que se abarcan diferentes aspectos como o deseño gráfico web, deseño de interface e experiencia de usuario, como a navegabilidade, interactividade, usabilidade, arquitectura da información; interacción de medios, entre os que podemos mencionar son, texto, imaxe, ligazóns, vídeo e a optimización de motores de procura. A miúdo moitas persoas traballan en equipos que cobren os diferentes aspectos do proceso de deseño, aínda que existen algúns deseñadores independentes que traballan sós.
A unión dun bo deseño cunha xerarquía ben elaborada de contidos, aumenta a eficiencia da web como canle de comunicación e intercambio de datos, que brinda posibilidades como o contacto directo entre o produtor e o consumidor de contidos.
O deseño web viu ampla aplicación nos sectores comerciais de Internet especialmente na World Wide Web. A miúdo a web utilízase como medio de expresión plástica en si. Artistas e creadores fan das páxinas en Internet un medio máis para ofrecer as súas producións e utilizalas como unha canle máis de difusión da súa obra.
Deseño web aplicado
O deseño de páxinas web é a construción de documentos de hipertexto para a súa visualización en diferentes navegadores. Así como asignarlle unha presentación para diferentes dispositivos de saída (nunha pantalla de computador, en papel, nun teléfono móbil etc).
Estes documentos ou páxinas web poden ser creadas:
Etapas
Un bo deseño web é aquel que considera dentro do seu desenvolvemento tanto os elementos básicos do deseño gráfico (a diagramación, a cor, os gráficos e as fontes) como os fundamentos técnicos (estrutura, compatibilidade, funcionalidade e interactividade) para crear tanto o impacto visual como a experiencia de usuario óptima para a asimilación do contido.
Fundamentos
O deseño web implica coñecer como se deben utilizar cada un dos elementos permitidos no HTML, é dicir, facer un uso correcto desta linguaxe dentro dos estándares estabelecidos pola W3C e no referente á web semántica. Debido á permisividade dalgúns navegadores web como Internet Explorer, esta premisa orixinal perdeuse. Por exemplo, este navegador permite que non sexa necesario pechar as etiquetas do marcado, utiliza código propietario etc. Isto impide que ese documento web sexa universal e independente do medio que se utilice para ser mostrado.
A web semántica, por outra banda, avoga por un uso lóxico dos elementos segundo o significado para o que foron concibidos. Por exemplo utilizarase o elemento <P> para marcar parágrafos, e <TABLE> para tabular datos (nunca para dispor de maneira visual os diferentes elementos do documento). Na súa última instancia, isto supuxo unha auténtica revolución no deseño web posto que aposta por separar totalmente o contido do documento da visualización.
Desta forma utilízase o documento HTML unicamente para conter, organizar e estruturar a información e as follas de estilo CSS para indicar como se mostrará dita información nos diferentes medios (por exemplo, un monitor de computadora, un teléfono móbil, impreso en papel, lida por un sintetizador de voz etc.). Por lóxica, esta metodoloxía beneficia enormemente a accesibilidade do documento.
Tamén existen páxinas dinámicas, as cales permiten interacción entre a web e o visitante, proporcionándolle ferramentas tales como buscadores, chat, foros, sistemas de enquisas etc. e posúen dun panel de control de administración de contidos. Este permite crear, actualizar e administrar cantidades ilimitadas de contido na mesma.
Accesibilidade
O deseño web debe seguir uns requirimentos mínimos de accesibilidade web que faga que os seus sitios web ou aplicacións poidan ser visitados polo maior número de persoas. Para conseguir estes obxectivos de accesibilidade desenvolvéronse pautas como as do W3C: pautas de accesibilidade ao contido web 1.0 WCAG.a
Historia
Nun principio era só texto, pero a medida que evolucionou a tecnoloxía, tanto os computadores como as redes de telecomunicacións, xeráronse novas formas de desenvolver a web. A inclusión de imaxes foi a máis significativa, pero tamén debemos mencionar o vídeo e a animación, ou os espazos 3D, o que achega valores estilísticos, de deseño e de interactividade xamais imaxinados antes.
O deseño de páxinas web desenvolveuse a medida que evolucionou Internet. En 1992 só había ao redor de 50 sitios web. Estatísticas (2005) afirmaba que a cantidade de sitios web roldaba os 8000 millóns de sitios, aos que diariamente se lles suma por mor de 4400 por día.
Rapidamente, a súa importancia alcanzará as mesmas cotas que a televisión ou o teléfono. Datos recentes estiman que hai ao redor de dous mil millóns de páxinas colgadas e espérase que nos próximos anos chegue aos oito mil millóns, excedendo o número de habitantes do planeta. Con todo, só unha fracción deste número é visitado habitualmente pola maioría dos usuarios (só ao redor de 15 000 sitios webs, o 0,4 % do total).
A partir destes datos pódese entender a necesidade de concentrar os esforzos para atraer e manter a atención dos usuarios. Xunto cun desenvolvemento efectivo da estrutura web e do contido, o deseño e o uso da cor son a chave para atraer e ser identificado, formando vínculos no subconsciente do usuario e xerar esquemas para captar e fidelizar a novos visitantes.
Ao mesmo tempo que a evolución dos aparellos e da súa introdución nos fogares, tamén aumentou a calidade das transmisións a través de Internet e baixou o seu prezo. A medida que a tecnoloxía liquidou estas dificultades, xa non nos atopamos con problemas de forma senón de contido.
HTML 5
A última versión desta linguaxe básica corresponde ao HTML5, onde se introducen novos elementos que melloran a navegación e a usabilidade dos sitios web nos distintos navegadores, por exemplo o uso de, ou.
Esta nova versión non se trata soamente de cambiar e eliminar etiquetas. Vai moito máis aló.
En todo sitio web hai elementos que se utilizan. O encabezado (header), barras laterais (sidebars), o pé de páxina (footer), os menús de navegación, utilizaranse nesta nova versión como etiquetas xa estabelecidas, brindando unha mellora na intuición para o desenvolvemento.
Así mesmo, unha das maiores melloras é a utilización de "Canvas" ou marcos de traballo, que serven para utilizar animacións sen necesidade de instalar plugins nin usar un reprodutor Adobe Flash para vídeos web, estándar considerado de facto. Esta opción é un gran avance, xa que Flash ten grandes desvantaxes nos gráficos web, como que os motores de busca non poidan ler o texto dentro, que pesan moito e tardan en cargar. Ao introducirse con canvas, usarase unicamente código Javascript, alixeirando o peso da páxina.
Tamén quedan obsoletos algúns elementos do HTML 4, razón pola cal é conveniente repasar acerca das novidades que inclúe HTML5, cuxo linguaxe é regulado por W3C.
Serafín Fanjul
Serafín Fanjul García, nado en Madrid en 1945, é un arabista español.
Traxectoria
Doutorado en Filosofía e Letras Árabes e Semitas pola Universidade Complutense de Madrid. É de tendencias conservadoras e un dos personaxes máis críticos co que o nacionalismo español considera os nacionalismos periféricos.
No aspecto académico considérase discípulo de Emilio García Gómez. Foi, por outra banda, director do Centro Cultural Hispánico do Cairo e é actualmente catedrático de Literatura árabe na Universidade Autónoma de Madrid. Tamén colabora como columnista no xornal ABC e no diario electrónico Libertad Digital.
Daniel Sánchez Arévalo
Daniel Sánchez Arévalo, nado en Madrid o 24 de xuño de 1970, é un guionista e director de cine español. É fillo do debuxante e ilustrador José Ramón Sánchez e da actriz Carmen Arévalo.
Traxectoria
Comezou a súa traxectoria como guionista de televisión traballando en series como Hermanas, Ellas son así ou Abogados. Posteriormente dirixiu varias curtametraxes e seguiu participando en proxectos televisivos escribindo algúns capítulos para series como Hospital Central ou Lobos.
No ano 2006 rodou a súa primeira longametraxe, titulada AzulOscuroCasiNegro e protagonizada por Antonio de la Torre, Quim Gutiérrez e Marta Etura entre outros e que acadou un grande éxito, recibindo premios coma os Goyas á mellor dirección novel e ós mellores actores revelación e secundario.
Daniel Sánchez Arévalo escribiu dous libros de narrativa xuvenil, La maleta de Ignacio Karaoke e 31 de julio de 1993, do que saíu o guión de AzulOscuroCasiNegro. Foi finalista na 64ª edición do premio Planeta coa súa primeira novela para adultos, La isla de Alice.
Friúce, Merlín, Agolada
Friúce (á espera da oficialización da forma Friúfe, sendo esta unha errata do Nomenclátor) é un lugar da parroquia de Merlín, no concello pontevedrés de Agolada, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2014 estaba deshabitado, o mesmo que no ano 1999.
The Walking Dead (cómic)
The Walking Dead (en galego, Os mortos viventes) é unha serie de historietas estadounidense de periodicidade mensual escrita por Robert Kirkman e primeiramente debuxada por Tony Moore, e logo por Charlie Adlar a partir do sétimo número. The Walking Dead conta as peripecias dun grupo de persoas tratando de sobrevivir tras unha apocalipse zombi.
División Azul
miniatura|dereita|350px|Soldados da División Azul de camiño á fronte oriental A '250. Einheit spanischer Freiwilliger da Wehrmacht, máis coñecida como a División Azul' (Blaue Division, en alemán), foi unha unidade de voluntarios españois que serviu entre 1941 e 1943 no exército alemán durante a segunda guerra mundial, na Fronte Oriental contra a Unión Soviética.
Orixe
Aínda que España non interveu oficialmente na segunda guerra mundial do lado da Alemaña nazi, Franco permitiu que os voluntarios que o desexaran se enrolaran no exército alemán. Deste xeito, podía manter a neutralidade española mentres simultaneamente compensaba a Hitler pola súa axuda durante a guerra civil española. O ministro de Asuntos Exteriores da época, Ramón Serrano Súñer, suxeriu a creación dun corpo voluntario, a principio da Operación Barbarossa, e Franco enviou unha oferta oficial da axuda a Berlín. Hitler aprobou o uso de voluntarios españois o 24 de xuño de 1941. O recrutamento detívose cando se alcanzaron efectivos suficientes para formar unha división (uns 18.000 homes), cuxos elementos serían xefes e oficiais voluntarios procedentes do exército regular e as clases de tropa voluntarios recrutados nas xefaturas provinciais de toda España.
O 50 % dos oficiais e soldados eran militares de carreira, moitos deles falanxistas veteranos da guerra civil e estudantes das distintas universidades. O xeneral Agustín Muñoz Grandes foi designado para conducir aos voluntarios durante o seu primeiro ano. Posteriormente substituíuno Emilio Esteban Infantes.
O 13 de xullo de 1941 saíu de Madrid o primeiro tren de voluntarios rumbo a Alemaña. Tras cinco semanas de instrución no campamento de Grafenwöhr (Baviera) o grupo formado por estes voluntarios transformaríase na 250 división de infantería do exército alemán, integrada inicialmente por tres rexementos de infantería e un de artillería, cos numerais 262, 263, 269 e 250 respectivamente, máis unidades divisionarias de anticarros, exploración, comunicacións, zapadores e Cuartel Xeral.
O 20 de agosto, tras prestar xuramento de lealdade a Hitler (o cal se modificou especialmente para mencionar a loita contra o comunismo), a División Azul foi enviada á Fronte Rusa. Foi transportada en tren a Suwalki, Polonia, desde onde tivo que continuar a pé. Despois de avanzar até Smolensk despregouse no sitio de Leningrado, onde pasou a integrarse no XXXVIII Corpo do Exército alemán, que formaba parte do XVI Exército.
Entrada en combate
O despregamento era o seguinte: o 262º Rexemento no subsector de Novgorod; o 269º Rexemento cubría o subsector Norte con retagarda en Podvereje e o 263º Rexemento no subsector Centro e no subsector do Ilmen, os Grupos Anticarro e de Exploración. O Rexemento de Artillería posicionouse ao Oeste de Nóvgorod, onde quedou establecido o Cuartel Xeral.
Desde a súa chegada á fronte, en outubro de 1941, a División Azul sufriu fortes perdas no sitio de Leningrado, debidas tanto ao combate como á acción do frío. A partir de maio de 1942 empezaron a chegar desde España máis efectivos para cubrir as baixas e relevar aos combatentes feridos. Ata 46.000 voluntarios serviron na fronte do Leste, dos cales arredor duns 24.000 eran recrutas.
Despois da caída da fronte en Stalingrado, a situación cambiou e máis tropas alemás foron despregadas en relevo das españolas. Isto coincidiu co cambio no mando da división, que foi asignado ao xeneral Emilio Esteban Infantes. Finalmente os aliados comezaron a exercer presións sobre Franco para que retirase as tropas voluntarias. As negociacións iniciadas por este a finais de 1943 concluíron cunha orde de repatriación por fases o 10 de outubro.
Festival da Chaira
O Festival da Chaira é un festival de música que ten lugar na praia fluvial da Riboira, en Baltar (A Pastoriza). Está organizado pola Asociación A Chaínza, e celébrase o mes de xullo desde o ano 2006.
Características
Amais, celébranse outras actividades como xogos tradicionais, cun campionato de billarda onde o primeiro clasificado leva unha figura dun xabarín, símbolo do festival.
Celébrase na praia fluvial da Riboira, no río Miño, que conta con merendeiros e cunha ampla carballeira con zona de acampada. A Ruta de Augas de Fonmiñá transcorre polos 12 primeiros quilómetros do río Miño dende a lagoa de Fonmiñá ata esta área recreativa.
The Little Mermaid: Ariel's Beginning
The Little Mermaid: Ariel's Beginning é un filme de animación de Disney dirixido por Peggy Holmes que foi estreado no 2008.
Sinopse
Sereas e tritóns, viven felizmente, no seu mundo cheo de música, podendo saír á superficie a xogar cando desexasen. O Rei Tritón, namorado da súa raíña, xoga e ri coas súas fillas, ata que un día por culpa duns malvados piratas morre a súa Raíña, Athena. O Rei Tritón, prohibe a música e sobre todo que ningún tritón ou serea saia á superficie. Ariel, a filla máis nova de Tritón e Athena, deberá vivir grandes aventuras para que volva a música e a alegría ó Reino do Mar.
XTRMNTR
XTRMNTR é o sexto álbum da banda escocesa de rock alternativo Primal Scream, publicado o 31 de xaneiro de 2000 no Reino Unido a través do selo Creation Records e o 2 de maio nos Estados Unidos por Astralwerks. Afastándose das súas primeiras gravacións máis hedonistas, o grupo tomou unha postura máis política, atacando ao goberno, á policía e a corporacións multinacionais. O seu son é máis agresivo e enérxico que os anteriores traballos de Primal Scream, con sons duros e industriais que forman a base de moitas das súas cancións. Aínda que Gary Mounfield unírase á banda en 1997 e gravara unha selección de temas no seu anterior álbum Vanishing Point, este álbum foi a primeira vez que compartía os créditos de coposición co resto da banda, ademais de ser o seu primeiro álbum dende o seu tempo con The Stone Roses. O álbum destaca por ser o derradeiro longa duración de Creation Records, co tema "Accelerator" posteriormente converténdose no derradeiro sinxelo publicado polo selo.
Eastern blot
O eastern blot é unha técnica bioquímica de blotting utilizada para analizar modificacións postraducionais de proteínas como as que implican lípidos, residuos fosfóricos e glicoconxugados. Na maior parte dos casos utilízase para detectar epítopos de carbohidratos na proteína. Deste modo, o eastern blot pode considerarse unha ampliación da técnica bioquímica do western blot. Téñense descrito moitas técnicas usando o termo eastern blot ou eastern blotting, a maioría dos cales usan proteínas que se transfiren desde un xel de SDS-PAGE a unha membrana de PVDF ou nitrocelulosa. As proteínas transferidas son analizadas para detectar as súas modificacións postraducionais utilizando sondas que poden detectar lípidos, carbohidratos, fosforilacións ou calquera outra modificación da proteína. O termo eastern blot debería utilizarse para referirse aos métodos que detectan as súas dianas por medio de interaccións específicas entre a modificación postraducional e a sonda, para distinguila do far-western blot estándar. En principio, o eastern blot é similar ao blotting de lectina (é dicir, a detección de epítopos de carbohidratos sobre proteínas ou lípidos). De todos modos, non hai unha definición universalmente aceptada desta técnica na literatura, como se resume no seguinte capítulo.
Historía e múltiples definicións
A definición precisa do termo eastern blot ou eastern blotting (moitas veces Eastern aparece con maiúscula) é algo confusa debido a que varios autores bautizaron novos métodos como Eastern blotting ou un derivado del. Todas as definicións refírense a métodos que derivan da técnica do western blotting desenvolvida por Towbin en 1979. As actuais definicións están resumidas a continuación ordenadas desde o primeiro uso do termo; porén, todas están baseadas nalgúns traballos iniciais. Nalgúns casos, a técnica estivera utilizándose xa antes da introdución do termo.
Como se ve, está claro que non hai unha soa definición aceptada do termo. Un recente artigo contén unha entrevista a Edwin Southern, creador do Southern blot, e trata sobre a rebautización de Eastern blotting a partir de Tanaka et al. O artigo equipara o Eastern blot ás "fadas, unicornios, e unha comida gratuíta" e afirma que os Eastern blots "non existen". O Eastern blot é mencionado nun libro de texto de inmunoloxía, que compara os métodos de blotting comúns (Southern, northern, e western), e afirma que "porén, o Eastern blot, existe só en preguntas de tests".
Os principios utilizados polo eastern blotting para detectar glicanos poden remontarse ao uso de lectinas para detectar a glicosilación de proteínas. Os exemplos máis temperáns deste modo de detección son uns traballos de Tanner e Anstee de 1976, nos que se usaban lectinas para detectar proteínas glicosiladas illadas de eritrocitos humanos. A detección específica da glicosilación por medio do blotting denomínase xeralmente blotting de lectinas (lectin blotting). Un resumo de melloras máis recentes do protocolo foi elaborado por H. Freeze.
Aplicacións
Unha aplicación desta técnica inclúe a detección de modificacións de proteínas en dúas especies bacterianas do xénero Ehrlichia, E. muris ed IOE (Ixodes ovatus ehrlichia ou ehrlichia de Ixodes ovatus). Para detectar as modificacións de proeínas utilizáronse a subunidade B da toxina colérica (que se une a gangliósidos), a concanavalina A (que detecta glicanos que conteñen manosa) e o verde de nitrofosfo molibdato-metil (que detecta fosfoproteínas). A técnica mostra que as proteínas antixénicas de E. muris non virulentas son máis modificadas postraducionalmente que nas moi virulentas IOE.
Importancia
A maioría das proteínas que son traducidas a partir dos ARNm sofren modificacións antes de ser finalmente funcionais nas células. Estas modificacións denomínase modificacións postraducionais (PTMs). As proteínas pregadas nacentes, que son estables en condicións fisiolóxicas, están despois suxeitas a unha batería de modificacións catalizadas por encimas específicas nas cadeas laterais ou na cadea central da proteína.
Entre as modificacións postraducionais das proteínas están as seguintes: acetilación, acilación (miristoilación, palmitoilación), alquilación, arxinilación, ADP-ribosilación, biotinilación, formilación, xeranilxeranilación, glutamilación, glicosilación, glicilación, hidroxilación, isoprenilación, lipoilación, metilación, nitroalquilación, fosfopanteteinilación, fosforilación, prenilación, selenación, S-nitrosilación, succinilación, sulfatación, transglutaminación e ubiquitinación (sumoilación, neddylación).
As modificacións postraducionais que ocorren no extremo N-terminal da cadea de aminoácidos xogan un importante papel na translocación a través das membranas biolóxicas. Entre as proteínas afectadas están proteínas secretoras de procariotas e eucariotas e tamén proteínas que se deben incorporar a varias membranas celulares e de orgánulos como as dos lisosomas, cloroplastos, mitocondrias e membrana plasmática. A expresión de proteínas con modificacións postraducionais é importante en varias doenzas.
Galería de imaxes da comarca de Arzúa
miniatura|dereita|272px|Comarca de Arzúa
Galería de imaxes da comarca de Arzúa.
A comarca de Arzúa comprende os concellos de Arzúa, Boimorto, O Pino e Touro.
EHC Wolfsburg
200px|miniatura|Interior do Eisarena Wolfsburg. O Grizzly Adams Wolfsburg é un equipo profesional de hóckey sobre xeo da cidade de Wolfsburgo (Alemaña). O equipo compite na Deutsche Eishockey Liga, a máxima categoría da liga profesional alemá, competición na que o seu maior logro chegou na tempada 2010-11, cando liderou a liga regular e chegou á final da liga, onde caeu fronte ao Eisbären Berlin por 3 a 0 na eliminatoria. O seu único título chegou na tempada 2008-09, cando se proclamou campión da Copa de Alemaña tras derrotar na final ao Hannover Scorpions por 5 goles a 3.
O equipo naceu en 1975 como TV Jahn Wolfsburg, e trocou o seu nome polo actual no ano 1996.
Clasificación dos virus
A clasificación dos virus é o proceso de darlle nome aos virus e situalos nun sistema taxonómico. De xeito similar aos sistemas de clasificación utilizados para os organismos celulares, a clasificación dos virus está sometida a diversas propostas e debates en marcha. Isto débese principalmente á natureza pseudoviva dos virus, que son partículas non vivas pero con algunhas características químicas similares ás dos organismos vivos. Os virus non encaixan claramente nos sistemas de clasificación biolóxica establecidos para os organismos celulares.
Os virus clasifícanse principalmente polas súas características fenotípicas, como a súa morfoloxía, tipo de ácido nucleico, modo de replicación, organismos hóspede, e tipo de doenza que causan. Actualmente hai dous esquemas principais que se utilizan na claificación dos virus: o sistema do ICTV e a clasificación de Baltimore, que sitúan a cada virus nun dos sete posibles grupos que se estableceron. Acompañando a este método de clasificación hai tamén convencións de nomenclatura específicas e directrices de clasificación establecidas polo Comité Internacional de Taxonomía de Virus (International Committee on Taxonomy of Viruses, ICTV).
Definición de especie de virus
As especies forman a base de calquera sistema de clasificación biolóxica. O ICTV adoptou o principio de que unha especie de virus é unha clase polifilética de virus que constitúe unha liñaxe replicante e ocupa un determinado nicho ecolóxico.
Clasificación do ICTV
O Comité Internacional de Taxonomía de Virus empezou a idear e aplicar regras para o nomeamento e clasificación dos virus xa na década de 1970, un esforzo que continúa actualmente. O ICTV é o único comité encargado pola Unión Internacional de Sociedades Microbiolóxicas da tarefa de desenvolver, refinar e manter unha taxonomía universal para os virus. A clasificación sufriu unha reforma importante en 2018.
O sistema comparte moitas características cos sistemas de clasificación dos organismos celulares, como a estrutura de taxons. Porén, este sistema de nomenclatura difire doutros códigos taxonómicos en varios puntos. Un detalle menor é que os nomes das ordes e familias están en cursiva, a diferenza do Código Internacional de Nomenclatura de algas, fungos e plantas e o Código Internacional de Nomenclatura Zoolóxica.
A clasificación dos virus segundo o sistema de 2012 empeza no nivel de orde e segue cos taxons inferiores da lista, cos sufixos dos taxons en cursiva:
O ICTV establecía en 2012 sete ordes, que son: Caudovirales, Herpesvirales, Ligamenvirales, Mononegavirales, Nidovirales, Picornavirales, e Tymovirales. Estes ordes comprenden virus que afectan a unha gama de hóspedes variados. A sétima orde (Ligamenvirales), que infecta a arqueas, foi engadida despois ao sistema de clasificación.
Manganeso
O manganeso é un elemento químico de número atómico 25 e símbolo Mn. Está situado no grupo 7 da táboa periódica dos elementos e pertence ó grupo dos metais de transición.
Clasificación dos virus
Clasificación do ICTV
Os Caudovirales son bacteriófagos (do grupo I) con cola e ADN bicatenario.
Manganeso
Características principais
O manganeso é un metal de transición branco agrisado, semellante ao ferro. É un metal duro e moi fráxil, refractario e facilmente oxidable. O manganeso metal pode ser ferromagnético, pero só despois de sufrir un tratamento especial.
Clasificación dos virus
Clasificación do ICTV
Os Herpesvirales son grandes virus de eucariotas de ADN bicatenario.
Manganeso
Características principais
Os seus estados de oxidación máis comúns son +2, +3, +4, +6 e +7, aínda que se atoparon dende +1 a +7; os compostos nos que o manganeso presenta estado de oxidación +7 son axentes oxidantes moi enérxicos. Dentro dos sistemas biolóxicos, o catión Mn+2 compite frecuentemente co Mg+2. Emprégase sobre todo aleado con ferro en aceiros e noutras aliaxes.
Clasificación dos virus
Clasificación do ICTV
A orde Ligamenvirales contén virus de arqueas (grupo I) de ADN bicatenario liñal.
Manganeso
Historia
No século XVII, o químico alemán Glauber, produciu por primeira vez permanganato, un reactivo de laboratorio bastante empregado. A mediados do século XVIII, o dióxido de manganeso empregouse para a produción de cloro. O químico sueco Scheele foi o primeiro que descubriu que o manganeso era un elemento, pero foi Johan Gottlieb Gahn quen o illou por redución do dióxido con carbono.
A principios do século XIX comezouse a probar o manganeso en aliaxes de aceiro, e en 1816 comprobouse que endurecía ao aceiro sen facelo máis fráxil.
Clasificación dos virus
Clasificación do ICTV
A orde Nidovirales está composta de virus de vertebrados (grupo IV) de ARN monocatenario (+). Son especiais porque se diferencian en que expresan proteínas estruturais e non estruturais separadamente.
Manganeso
Papel biolóxico
O manganeso é un oligoelemento, sendo considerado un elemento químico esencial para tódalas formas de vida. Está comprobado que ten un papel tanto estrutural como encimático, atopándose presente en distintas encimas.
Clasificación dos virus
Clasificación do ICTV
Os Picornavirales son pequenos virus que infectan diversas plantas e insectos e outros animais de ARN monocatenario (+).
Os Tymovirales son virus que infectan plantas que conteñen ARN monocatenario (+) monopartiro.
Modificacións de 2018
Nas publicacións de 2018 a clasificación viral da ICTV empeza con realm (~ dominio, ámbito ) e continúa ata especie. Todos os taxons escríbense en cursiva e teñen as seguintes terminacións. :
O nome da especie a miúdo ten a forma de virus [enfermidade], especialmente para animais e plantas superiores. En novembro de 2018, só se utilizaban filo, subfilo, clase, orde, suborde, familia, subfamilia, xénero e especie. Non é obrigatorio usar todos os taxons.
O establecemento dunha orde está baseada na inferencia de que as familias de virus que contén probablemente evolucionaron a partir dun devanceiro común. A maioría das familias de virus non están aínda encadradas en ordes.
Realms: Duplodnaviria, Monodnaviria, Riboviria e Varidnaviria
Ordes incertae sedis : Ligamenvirales
Familias incertae sedis :
Os taxons víricos superiores abranguen virus con variados rangos de hóspedes. Os Ortervirales (Grupos VI e VII), que conteñen tamén os retrovirus (que infectan animais incluíndo os humanos, por exemplo o VIH), retrotransposóns (que infectan animais invertebrados, plantas e microorganismos eucariotas) e os caulimovirus (que infectan plantas), son adicións recentes ás ordes do sistema de clasificación.
Clasificación dos virus baseada na súa estrutura
Suxeriuse que a semellanza na ensamblaxe e estrutura dos virións observada en certos grupos virais que infectan a hóspedes de diferentes dominios da vida (por exemplo, os tectivirus bacterianos e os adenovirus eucarióticos, ou os Caudovirales procarióticos e os herpesvirus eucarióticos) reflicte unha relación evolutiva entre estes virus. Por tanto, suxeriuse que a relación estrutural entre os virus se use como unha base para definir os taxons de nivel superior (liñaxes baseadas na estrutura), que poderían complementar o esquema de clasificación existente do ICTV.
Clasificación de Baltimore
dereita|miniatura|300px|A clasificación de Baltimore dos virus está baseada no método de síntese de [[ARNm viral.]] A clasificación de Baltimore (definida por primeira vez en 1971) é un sistema de clasificación que establece sete grandes grupos de virus dependendo da combinación de características do seu ácido nucleico (ADN ou ARN), cadeas do ácido nucleico (monocatenarios ou bicatenarios), sentido, e modo de replicación. O nome da clasificación débese ao apelido do biólogo e Premio Nobel David Baltimore. Os grupos desígnanse con números romanos e distribúense segundo o seu tipo de xenoma e modo de replicación. A clasificación de Baltimore ten algunhas vantaxes con respecto a outras clasificacións, as cales están determinadas pola enfermidade causada polo virus ou a súa morfoloxía, ningunha das cales é satisfactoria debido a que diferentes virus causan a mesma enfermidade ou teñen un aspecto moi similar. Ademais, as estruturas virais son con frecuencia difíciles de determinar co uso do microscopio. Clasificar os virus de acordo co seu xenoma significa que os que quedan situados nunha determinada categoría se comportan da maneira similar, o que dá unha indicación de como avanzar en ulteriores investigacións. Os virus poden situarse nos seguintes sete grupos:
Clasificación de Holmes
Unha clasificación antiga dos virus foi a de Holmes (1948), baseada nos hóspedes dos virus, que utilizou o sistema de nomenclatura binomial de Carolus Linnaeus para clasificar os virus en 3 grupos baixo un só orde, Virales, que eran:
Sistema de clasificación dos virus LHT
Outra clasificación antiga é o sistema LHT, proposto por A. Lwoff, R. Horne e P. Tournier. O sistema LHT de clasificación dos virus está baseado nas súa características químicas e físicas como o seu ácido nucleico (ADN ou ARN), simetría (helicoidal, icosaédrica ou complexa), presenza de envoltura, diámetro da cápside, e número de capsómeros. Esta clasificación foi aprobada polo Comité Provisional de Nomenclatura dos Virus (PNVC) da Asociación Internacional de Sociedades Microbiolóxicas (1962). É como segue:
Axentes subvirais
Hai diversos axentes, denominados subvirais, que son menores ca os virus e que teñen só algunhas das súas propiedades. Son:.
Viroides
Formados por un ARN circular monocatenario sen cápside proteica, que se replica utilizando encimas da célula. Non necesitan da presenza doutro virus para replicarse. Clasifícanse así:
Satélites
Os satélites dependen da coinfección dunha célula hóspede cun virus axudante para que se poida producir unha multiplicación produtiva. Os seus ácidos nucleicos teñen secuencias de nucleótidos substancialmente distintas das do seu virus axudante ou da súa célula hóspede. Cando un axente subviral satélite codifica a proteína da cuberta na cal se vai encapsular, denomínase virus satélite.
Manganeso
Abundancia e obtención
É o duodécimo elemento máis abundante na codia terrestre e atópase amplamente distribuído. Atópase en centos de minerais aínda que só ao redor dunha ducia deles teñen interese industrial. Entre estes minerais destacan a pirolusita (MnO2), a psilomelana (MnO2·H2O), a manganita (MnO(OH)), a braunita (3Mn2O3·MnSiO3) ou a rodonita (MnSiO3) entre outros. Tamén se ten atopado en nódulos mariños, onde o contido en manganeso oscila entre un 15 e un 30%.
Os países cos maiores xacementos de minerais de manganeso son Suráfrica, Ucraína, Bolivia e a China. O metal obtense por redución dos óxidos con aluminio, e o ferromanganeso obtense tamén reducindo os óxidos de ferro e manganeso con carbono.
Precaucións
O manganeso é un elemento esencial, sendo necesario unha achega de entre 1 a 5 mg por día, cantidade que se consegue a través dos alimentos. Pola contra o manganeso en exceso é tóxico, xa que exposicións prolongadas a compostos de manganeso, de forma inhalada ou oral, poden provocar efectos adversos no sistema nervioso, respiratorio e outros.
Batalla de Dunnichen
A batalla de Dunnichen ou batalla de Nechtansmere (en gaélico escocés: Dúin Nechaín, en galés: Linn garan) enfrontou aos pictos e ás tribos de Northumbria o 20 de maio de 685 en Nechtansmere. A batalla terminou cunha decisiva vitoria dos pictos que supuxo un importante enfraquecemento da influencia de Northumbria no norte de Gran Bretaña.
Antecedentes e desenvolvemento
No cincuenta anos anteriores á batalla, as tribos de Northumbria expandiran progresivamente os seus territorios cara ao norte, e o reino de Bernicia chegara mesmo a capturar Edimburgo de mans dos Gododdin cara ao ano 638. Durante os seguintes trinta anos, exerceron o seu dominio sobre os reinos de Strathclyde e Dalriada, e mesmo ao reino picto de Fortriu.
Seguindo con esta expansión cara ao norte, e aparentemente tamén para deter as incursións pictas nas súas terras, o rei Ecgfrith de Northumbria invadiu o territorio picto en 685. O enfrontamento entre ambos os exércitos produciuse o día 20 de maio preto de Dunnichen. Os pictos finxiron retirarse, atraendo así ás tropas de Northumbria cara a un pantano. O rei picto, Bridei III deu morte a Ecgfrith, masacrou o seu exército e fixo escravos a gran parte dos sobreviventes. Tras esta batalla, a influencia de Northumbria nunca volveu estenderse cara ao norte máis aló do fiorde de Forth.
Gustavo Freire
Gustavo Freire Penelas, nado en Lugo o 14 de setembro de 1885 e finado na mesma cidade o 4 de setembro de 1948, foi un compositor galego con afinidade galeguista.