cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
David (Donatello)
Historia
Foi encargada por Cosme de Medici, á volta do exilio, cando Donatello adquirira xa fama en Florencia despois da súa formación inicial no taller de Ghiberti. Posibelmente tivera un destino público polo que a súa finalidade sería conmemorativa e simbólica: triunfo da intelixencia e triunfo dos Medici.
Donatello viaxou a Roma xunto con Brunelleschi para coñecer as ruínas romanas e se Brunelleschi revolucionou a arquitectura, Donatello fixo o mesmo na escultura tanto nas obras de vulto redondo coma nos relevos onde logrou plasmar a profundidade por medio da técnica do schiacciato, é dicir conseguir a tridimensionalidade diminuíndo paulatinamente o vulto das formas.
Pilro falcinelo
Descrición
miniatura|Pilro falcinelo Os pilros falcinelos son pequenas aves limícolas, lixeiramente maiores que o pilro común (Calidris alpina), pero cun bico máis recto e máis longo e patas máis curtas. O adulto reprodutor ten partes superiores cun padrón gris escuro e partes inferiores brancas con marcas anegradas no peito. Ten unha banda clara na parte superior da cabeza e no supercilio.
David (Donatello)
Historia de David e Goliat
David era fillo de Xesé, da tribo de Xudá. Vivía en Belén co seu pai e os seus irmáns, e pertencía a unha familia humilde que se dedicaba ao pastoreo. Como se relata en Samuel 17:51, os feitos iniciáronse cando o pai o envío onde estaba acampado o exército israelita para que obtivese noticias dos seus tres irmáns máis vellos. Ao chegar ao campamento, David decatouse de que un filisteo moi forte, un xigante chamado Goliat, estaba a desafiar en combate individual calquera inimigo; diante deste guerreiro ningún israelita se atrevía a enfrontarse. A pesar que era moi novo e inexperto na arte da guerra e que Goliat medía dous metros e medio, David rezou a Deus e pediu permiso ao rei Saúl para poder enfrontarse ao gran guerreiro. Lembrou ao rei que cando un león e un oso atacaran ao seu rabaño, fora capaz de matalos co seu tirafonda. Entón o rei deulle permiso para combater co xigante.
Pilro falcinelo
Descrición
No inverno boreal, son grises claros por arriba e brancos por debaixo, como un pilro común en inverno, pero manteñen o padrón da cabeza do resto do ano. Os xuvenís teñen dorsos similares aos do pliro común pero son distintivos os flancos e ventre brancos e o peito con liñas marróns.
A chamada de contacto é un seco asubío que soa como “dri-it, dri-it” e un chasquido como un “dic dic”.
David (Donatello)
Análise da obra
Trata dun nu ponderado, natural, pero moi expresivo debido á firmeza das liñas compositivas xerais. Relátase a vitoria de David sobre Goliat, un xigante filisteo. Donatello mostra un David adolescente, nu, co pé sobre a cabeza de Goliat, que acaba de cortar coa propia espada do seu inimigo e que David aínda a suxeita na súa man dereita. Coa outra man soporta a pedra coa que feriu a Goliat. Ten a expresión serena e cobre a súa cabeza con sombreiro de palla típico da Toscana do que cae ás guechas* do pelo; leva tamén unha coroa de follas de amaranto, en clara alusión ao heroísmo grego, e os seus pés están calzados cunhas botas. Na cabeza de Goliat encóntrase un helmo traballado polo miúdo con relevos historiados e adornos vexetais típicos do primeiro Renacemento (chamados «in candelieri»), e onde está representado un baixorrelevo dunha carroza alada por putti.
A base da obra componse dunha coroa circular colocada horizontalmente.
Pilro falcinelo
Distribución e hábitat
esquerda|miniatura|Ovos da especie da colección do [[Museo de Wiesbaden]] O pilro falcinelo é unha ave fortemente migratoria, que pasa a estación non reprodutora na zona que vai desde o leste de África, pasa polo sur e sueste de Asia e chega a Australasia. É moi gregario e forma bandadas con outros pilros, especialmente co pilro común. Malia que a súa área reprodutora abrangue parte do norte de Europa, esta especie é rara cando vai de paso en Europa occidental, probablemente debido a que ten unha ruta de migración en dirección sueste.
O hábitat reprodutor desta ave son os pantanos da taiga húmida árticos do norte de Europa e Siberia. O macho realiza un cortexo aéreo. Aniñan nunha depresión escarvada no chan, onde poñen catro ovos.
David (Donatello)
Representacións de esculturas de David na arte
O propio Donatello realizara anteriormente unha escultura de David, encargada para os contrafortes do coro da catedral de Florencia; para o mesmo sitio encargaron outra a Nanni dei Banco na que debía representar a Isaías. Se se comparan ambas as dúas esculturas obsérvase unha flexión do corpo de Isaías que continúa sendo gótica e que parece non ter un eixe central, a do David de Donatello presenta un contrapposto perfecto. Donatello realizouna en mármore cunha altura de 190 cm; a gran meticulosidade do rematado recorda a influencia que adquiriu cando traballou con Ghiberti.
Verrocchio realizou un David en 1467-1470, en bronce, que é máis descarado e audaz, ademais de estar vestido; queda reflectido na escultura o mesmo momento vitorioso que o David de Donatello. Encóntrase no Bargello de Florencia.
Pilro falcinelo
Distribución e hábitat
Aliméntanse nas marismas e chairas de barro brando da costa, principalmente peteirando a comida que ven. Principalmente comen insectos e outros pequenos invertebrados.
É unha das especies ás cales se lle aplica o Acordo para a conxervación de aves acuáticas migratorias africano-euroasiáticas (AEWA).
David (Donatello)
Representacións de esculturas de David na arte
Michelangelo realizou un David en mármore no período de 1501-1504, cunha altura de máis de cinco metros; é o símbolo da tensión no instante previo de lanzarse ao combate contra Goliat. Encóntrase na Galería da Academia de Florencia
Bernini executou cara aos anos 1623-1624 unha estatua barroca de medida real e en mármore. Representa a David no momento fugaz e sutil de disparar a súa pedra. Atópase na Galería Borghese de Roma.
Antonin Mercié realizou unha estatua en bronce no ano 1871, onde o David ten a cabeza de Goliat aos seus pés, como no de Donatello, pero leva un turbante e está a envaiñando a súa espada. Existen numerosas representacións, a maioría incorporan unha peza de tea cubrindo a zona xenital, aínda que as nádegas quedan ao descuberto. A escultura orixinal encóntrase no Museo de Orsay, en París.
Lúas de Saturno
A lista de embaixo clasifica as lúas de Saturno segundo o período orbital crecente dende Saturno. As lúas con masa bastante para formar superficialmente un esferoide están en negro. As lúas irregulares están en vermello, laranxa ou gris.
A Seara, As Seixadas, Cartelle
A Seara  é un lugar da parroquia das Seixadas no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Tiña 129 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 66 eran homes e 63 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 134 habitantes (69 homes e 65 mulleres).
Martín Manterola Lazcano
Martín Manterola Lazcano, nado en Getaria o 24 de xuño de 1871, e finado en Santiago de Compostela o 7 de marzo de 1931, foi un frade e predicador vasco.
Traxectoria
Sobriño do cóengo e deputado carlista Vicente Manterola. Fíxose franciscano con 16 anos. Fixo a carreira eclesiástica en Santiago de Compostela. Foi un recoñecido predicador, que participou en misións e novenarios por todo Galicia. Provincial da orde franciscana e reitor do Colexio de San Francisco de Santiago de Compostela. Foi un dos promotores do monumento a San Francisco. Finou en Santiago de Compostela o 7 de marzo de 1931.
Agrupación Veciñal de Ponte Caldelas
A Agrupación Veciñal de Ponte Caldelas foi un partido político, de corte independente, xurdido no concello de Ponte Caldelas en abril do ano 2015. Liderado por Alfonso Rodríguez Santiago, o partido naceu, en parte, arredor do movemento de oposición á instalación dun crematorio na Reigosa. Participou nos comicios municipais de maio de 2015, obtendo o 14,9 % das papeletas e 2 asentos na corporación. Na investidura, apoiaron como alcalde ao socialista Andrés Díaz Sobral, co cal pasaron a gobernar en coalición. En 2019 o grupo integrouse nas listas do PSdeG-PSOE, revalidando esta formación o goberno con maioría absoluta.
Brussels Airlines
Brussels Airlines é a aeroliña nacional de Bélxica. Ten a súa base en terreos do aeroporto de Bruxelas e é unha subsidiaria de Lufthansa. É a aeroliña máis grande baseada en Bélxica, operando a uns 90 destinos de 20 países europeos ademais de realizar voos de alcance longo a Norteamérica e África. Realiza tamén servizos chárter, mantemento e adestramento de pilotos e tripulantes. A compañía é membro da Asociación de Transporte Aéreo Internacional (IATA), a Asociación de Aeroliñas Europeas (AEA), e da alianza Star Alliance.
O seu código da IATA SN é herdanza das súas predecesoras, Sabena e SN Brussels Airlines. Lufthansa mercou o 45% da compañía no ano 2009 e en setembro de 2016 a aeroliña alemá anunciou que mercaría o resto do capital de Brussels Airlines por 2,6 millóns de euros. A operación foi completada en xaneiro de 2017.
Actual
En decembro de 2020 a frota de Brussels Airlines estaba formada polos seguintes avións:
Frota de Brussels Airlines
Valeri Poliakov
Valeri Vladimirovich Poliakov, nado en Tula, Rusia, o 27 de abril de 1942 e finado o 7 de setembro de 2022, foi un cosmonauta ruso que formou parte das misións Soiuz TM-6, Soiuz TM-18, Soiuz TM-20 e Soiuz TM-7.
Traxectoria
Nado como Valeri Ivanovich Korshunov, Poliakov cambiou legalmente o seu nome tras ser adoptado polo seu padrasto en 1957. Estudou na escola secundaria n.º 4 de Tula, da que se graduou en 1959.
Poliakov graduouse en medicina e participando nas misións Soiuz TM-6, Soiuz TM-18, Soiuz TM-20 e Soiuz TM-7, pasando un total de 678,69 días no espazo. Ten o récord de estancia ininterrompida no espazo, con 437 días de permanencia na estación Mir.
Noelia Sánchez
Noelia Sánchez, nada o 15 de febreiro de 1982 en Monforte de Lemos, é unha xogadora de voleibol galega. Mide 1,84 m e xoga na posición de atacante.
James D. G. Dunn
Traxectoria
Catedrático pola Universidade de Durham está vinculado tamén ás Universidades de Glasgow e Cambridge. Tiveron especial relevancia as súas publicacións sobre Paulo de Tarso. Ten publicado unha monumental obra sobre o que denominou o Xesús recordado. Dunn trata de cubrir a lagoa deixada pola investigación histórica que, consonte a súa opinión, non tirou as consecuencias axeitadas de que a transmisión da memoria de Xesús por parte dos que o coñeceron tivo que ser inicialmente oral. Só así se pode descubrir adecuadamente o impacto causado pola figura histórica de Xesús entre os primeiramente chamados ao discipulado. Sobre estas premisas é como se pode reelaborar máis científica e coherentemente a visión da figura histórica de Xesús, a súa misión e os seus efectos.
Illa Laut
A Illa Laut (en indonesio: Pulau Laut) é unha illa de Indonesia na costa sueste de Borneo; en Kalimantan do Sur. Durante o Sultanato Banjar foi chamada Laut-Pulo. Conta cunha superficie aproximada de 2.062 quilómetros², e preto de 80.000 habitantes.
Esta separada de Borneo polo Estreito Laut, a montaña principal da illa o Monte Bamega. (Altitude 725 m). As principais actividades económicas son o cultivo da pementa, a explotación de caucho e a pesca. A principal cidade é Kota Baru.
Administrativamente, forma parte a provincia meridional de Borneo, e parte do distrito de Kota Baru. Adicionalmente a illa divídese en seis distritos:
As Seixadas, As Seixadas, Cartelle
As Seixadas é un lugar da parroquia das Seixadas no concello ourensán de Cartelle na comarca da Terra de Celanova. Tiña 15 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 8 eran homes e 7 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 18 habitantes (10 homes e 8 mulleres).
José Vicente Barbosa du Bocage
José Vicente Barbosa du Bocage, nado o 2 de maio de 1823 en Funchal, Madeira, e finado o 3 de novembro de  1907 en Lisboa foi un zoólogo e político portugués.
Traxectoria
De 1839 a 1846, Bocage estudou na Universidade de Coímbra. Ao licenciarse, desde 1851 foi profesor da cátedra de zooloxía da Escola Politécnica de Lisboa (máis tarde, Facultade de Ciencias da Universidade de Lisboa), onde ensinou durante máis de 30 anos.
O seu traballo no Museo consistiu na adquisición, descrición e coordinación das coleccións, moitas delas chegadas das colonias portuguesas en África, como Angola, Mozambique etc., enviados por notábeis naturalistas tales como José Alberto de Oliveira Anchieta (1832–1897). Para eses propósitos, Bocage estandarizou os procedementos para recolectar, preparar e enviar espécimes ao Museo, no seu texto Instrucções Practicas sobre o Modo de Colligir, Preparar e Remetter Productos Zoológicos para o Museu de Lisboa (1862).
En 1860 tivo éxito no se empeño de volver a ter algunhas coleccións que foran retiradas do Museo durante a invasión napoleónica de Portugal, que incluían mostras de alto valor recollidas polo naturalista francés Étienne Geoffroy Saint-Hilaire (1772–1844) no Brasil.
En 1875 foi elixido vicepresidente da Academia Real das Ciências de Lisboa.
Bocage publicou máis de 200 artigos taxonómicos acerca de mamíferos, aves, réptiles, anfibios, peixes e moitas outras. Foi o responsábel de identificar moitas novas especies, que el designou co nome do naturalista que os encontrou. (Por exemplo, ducias de novas especies recibiron o epiteto de anchietae, na honra do seu colega).
Retirouse das actividades educativas e científicas en 1880, aínda que se mantivo como director do Museo, até que dedicou a súa vida restante á política.
Na política
Na década de 1880, despois de retirarse como profesor, foi ministro da Mariña e das posesións de Ultramar, e máis tarde, desde 1883 a 1886, Ministro de Asuntos Exteriores de Portugal.
Abreviatura
A abreviatura Bocage emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Quen a ferro mata
Enric Auquer gañou o Premio Goya ó mellor actor revelación pola súa intepretación no filme. Na 18ª edición dos Premios Mestre Mateo, conseguiu 15 nomeamentos, entre eles o de mellor filme, mellor director, mellor actor, mellor guión ou fotografía.
Estreouse en galego o 1 de abril de 2021 a través da TVG.
Sinopse
Mario traballa como enfermeiro nunha residencia de Galicia, onde é querido por todo o mundo. Un día ingresa na residencia o coñecido narcotraficante Antonio Padín. Mario, comprometido coa súa profesión, faille sentir como na casa. Despois da retirada de Padín, os seus fillos Kike e Toño póñense á fronte do clan familiar.
Produción
Foi rodado en localizacións da Coruña, Cambados, Vilanova de Arousa e A Illa de Arousa.
José Novo Rodríguez
José Novo Rodríguez pode facer referencia a:
Hannah Arendt
Hannah Arendt, nada Johanna Arendt en Linden-Limmer, un distrito de Hannover, o 14 de outubro de 1906 e finada en Nova York o 4 de decembro de 1975, foi unha filósofa, socióloga e teórica política alemá, despois nacionalizada norteamericana, de orixe xudía e unha das personalidades máis influentes do século XX.
A privación de dereitos e persecución que os xudeus sufriron en Alemaña a partir de 1933, así como o seu breve encarceramento ese mesmo ano, contribuíron a que decidise emigrar. O réxime nacionalsocialista retiroulle a nacionalidade en 1937, polo que foi apátrida, ata que conseguiu a nacionalidade estadounidense en 1951.
Traballou, entre outras cousas, como xornalista e mestra de escola superior. Publicou obras importantes sobre filosofía política, pero rexeitaba ser clasificada como «filósofa» e tamén se distanciaba do termo «filosofía política»: prefería que as súas publicacións fosen clasificadas dentro da «teoría política». Arendt defendía un concepto de «pluralismo» no ámbito político: grazas a el, xeraríase o potencial dunha liberdade e igualdade políticas entre as persoas. Importante é a perspectiva da inclusión do outro: en acordos políticos, convenios e leis deben traballar a niveis prácticos persoas adecuadas e dispostas. Como froito destes pensamentos, Arendt situábase de forma crítica fronte á democracia representativa e prefería un sistema de consellos ou formas de democracia directa.
Con todo, continúa sendo estudada como filósofa, en gran parte debido ás súas análises críticas de filósofos como Sócrates, Platón, Aristóteles, Immanuel Kant, Martin Heidegger e Karl Jaspers, ademais de representantes importantes da filosofía política moderna como Maquiavelo e Montesquieu. Precisamente, grazas ao seu pensamento independente, á súa teoría do totalitarismo (Theorie der totalen Herrschaft), aos seus traballos sobre filosofía existencial e á súa reivindicación da discusión política libre, Arendt ten un papel central nos debates contemporáneos.
Estudos
miniatura|Hannah Arendt en 1924 En 1924, comezou os seus estudos na Universidade de Marburgo (Hessen) e durante un ano asistiu ás clases de Filosofía de Martin Heidegger e de Nicolai Hartmann, e ás de teoloxía protestante de Rudolf Bultmann, ademais de grego.
Heidegger, un pai de familia de 35 anos, e Arendt, unha estudante dezasete anos máis nova ca el, namoráronse, aínda que tiveron que manter en segredo a relación polas aparencias. A comezos de 1926 a situación fíxoselle insoportable e decidiu cambiar de universidade, trasladándose durante un semestre á Universidade Albert Ludwig de Friburgo, para aprender con Edmund Husserl. A continuación estudou Filosofía na Universidade de Heidelberg (Baden-Wurtemberg) e doutorouse en 1928 coa tese Der Liebesbegriff bei Augustin. Versuch einer philosophischen Interpretation (O concepto de amor en santo Agostiño: Intento dunha interpretación filosófica), baixo a dirección de Karl Jaspers, con quen mantería a amizade ata a morte deste.
En Marburgo, Arendt levara unha vida moi recollida por mor do segredo da relación con Heidegger; só mantiña amizade con outros alumnos, como Hans Jonas, e cos seus amigos de Königsberg. En Heidelberg ampliou o seu círculo de amigos, ao que pertenceron Karl Frankenstein, Erich Neumann, seguidor de Jung, e Erwin Loewenson, un ensaísta expresionista. Jonas tamén se trasladou a Heidelberg e realizou traballos sobre santo Agostiño.
Outro círculo de amigos abríuselle grazas á súa amizade co xermanista Benno von Wiese e os seus estudos con Friedrich Gundolf, que lle recomendara Jaspers. Foi tamén importante a súa amizade con Kurt Blumenfeld, director e voceiro do movemento sionista alemán, cuxos estudos trataban sobre a chamada cuestión xudía e a asimilación cultural. Hannah Arendt agradeceulle nunha carta de 1951 o seu propio entendemento da situación dos xudeus.
Matrimonio, comezo do goberno nazi, primeira actividade política
O seu primeiro libro levaba por título ''Der Liebesbegriff bei Augustin. Versuch einer philosophischen Interpretation''. Tratábase da súa tese de doutoramento publicada en 1929 en Berlín. Nela, ligaba elementos da filosofía de Martin Heidegger cos de Karl Jaspers e subliñaba xa a importancia do nacemento tanto para o individuo como para o seu próximo. Con iso afastábase do seu mestre Heidegger, que entendía a vida como un «avanzar» cara á morte. A obra foi destacada en importantes publicacións filosóficas e literarias. Criticouse que Arendt contemplase a santo Agostiño como filósofo e non como pai da Igrexa, ademais do feito de que non citase a literatura teolóxica máis recente.
Cando estivo claro que a tese de doutoramento de Stern non ía ser aceptada por Theodor Adorno, a parella volveu a Berlín. Alí, Arendt comezou a traballar na súa obra sobre Rahel Varnhagen von Ense que tomaría forma de tese. Logo dun informe positivo de Jaspers, que ademais conseguiu outros de Heidegger e Martin Dibelius, acadou unha bolsa da Notgemeinschaft der Deutschen Wissenschaft (Asociación de Axuda para a Ciencia Alemá). Simultaneamente, Arendt comezou a interesarse cada vez máis por cuestións políticas. Leu a Marx e Trotsky e estableceu contactos na Hochschule für Politik (Escola Superior de Política) de Berlín. Analizou a exclusión social dos xudeus, a pesar da asimilación, en base ao concepto de «paria», empregado por primeira vez por Max Weber para falar dos xudeus. A este termo opúxolle o de «parvenu» (novo rico), inspirada polos escritos de Bernard Lazare. En 1932 publicou na revista Geschichte der Juden in Deutschland (Historia dos xudeus en Alemaña) o artigo «Aufklärung und Judenfrage» («A Ilustración e a cuestión xudía), no que desenvolve as súas ideas sobre a independencia do xudaísmo, enfrontándoas ás dos ilustrados Gotthold Ephraim Lessing e Moses Mendelssohn e o precursor do Romanticismo Johann Gottfried Herder.
Tamén en 1932 realiza unha crítica do libro Das Frauenproblem in der Gegenwart (O problema da muller na actualidade) de Alice Rühle-Gerstel, no que louva a emancipación da muller na vida pública, pero tamén discute as súas limitacións —sobre todo no matrimonio e na vida profesional—. Constata o «menosprezo fáctico» que sofre a muller na sociedade e critica os deberes que non son compatibles coa súa independencia. En cambio, Arendt contempla o feminismo desde a distancia. Por unha banda, insiste en que as frontes políticas son «frontes de homes» e por outra considera «cuestionables» os movementos feministas, do mesmo xeito que os movementos xuvenís, porque ambos —con estruturas que traspasan as clases sociais— teñen que fracasar no seu intento de crear partidos políticos influentes.
Pouco antes da chegada ao poder de Hitler (30 de xaneiro de 1933), Karl Jaspers tratou de convencela en varias cartas de que ela debía considerarse alemá. Ela rexeitábao sinalando a súa existencia xudía. Escribiu: «Para min, Alemaña é a lingua materna, a filosofía e a poesía». No demais sentíase distante. En especial, criticou a expresión «o ser (Wesen) alemán» empregada por Jaspers. Este respondeulle: «Estráñame que vostede, como xudía, se queira diferenciar dos alemáns». Ambos tamén manterían estas posicións enfrontadas tras a Segunda guerra mundial.
En 1932, Arendt xa pensaba na emigración, pero quedou en Alemaña cando o seu marido emigrou a París en marzo de 1933, e comezou a súa actividade política. Por recomendación de Kurt Blumenfeld, traballou para unha organización sionista, estudando a persecución dos xudeus, que estaba nos seus comezos. A súa casa serviu de estación de tránsito para refuxiados. En xullo de 1933 foi detida durante oito días pola Gestapo. A Günter Gaus comentoulle nunha entrevista en 1964 as súas razóns: «Se te atacan como xudeu, debes defenderte como xudeu».
Xa en 1933 defendía a postura de que debía loitarse activamente contra o réxime nacionalsocialista. Esta posición era contraria á de moitos intelectuais alemáns, algúns ata de orixe xudía, que querían chegar a convivir co nacionalsocialismo, subestimando a ditadura e mesmo enxalzando os novos donos do poder. Na entrevista con Gaus expresou o seu desprezo pola «Gleichschaltung» («adaptación» ao novo réxime) da maioría dos intelectuais. A cuestión resultáballe repugnante e non quería ter nada en común con eses eruditos gregarios, oportunistas ou mesmo entusiastas.
Deste pensamento xurdiu a súa disputa con Leo Strauss, cuxo pensamento conservador rexeitaba. Tamén se sentiu desilusionada polo ingreso de Heidegger no Partido Nacionalsocialista Alemán dos Traballadores (NSDAP), de modo que rompeu a súa relación con el e non a retomou até 1950. Tamén finalizou a amizade con Benno von Wiese cando este, tamén en 1933, se achegou ao nazismo e ingresou no NSDAP.
Esta experiencia, de profundo afastamento dos seus amigos, descríbea varias veces nas súas obras e na súa correspondencia. Ela partía da convicción de que se trataba de decisións voluntarias, das que o individuo era responsable. Pouco antes da súa morte sostivo que precisamente moitos pensadores profesionais fracasaron fronte ao nacionalsocialismo cando se comprometeron co réxime. Arendt non esixía deles unha oposición activa, senón que recoñecía xa o silencio como rexeitamento do totalitarismo.
Exilio, segundo matrimonio e compromiso cos refuxiados xudeus
miniatura|Günther Stern e Hannah Arendt Pasando por Karlovy Vary, na República Checa, Xénova e Xenebra, emigrou inicialmente a Francia, en 1933. En París, sen papeis, volveu traballar para unha organización sionista, entre outras cousas, axudando a mozos xudeus a fuxir cara a Palestina. No ámbito científico, continuou investigando sobre o antisemitismo e realizou algunhas conferencias para diferentes asociacións e na Freie Deutsche Hochschule Paris (Escola Superior Libre Alemá de París), fundada no exilio o 19 de novembro de 1935.
Hannah Arendt e o seu marido Günther Anders xa tiñan intereses distintos en Berlín e frecuentaban círculos de amigos separados: el, máis integrado no ambiente comunista, tiña amizade con Bertolt Brecht; ela, cada vez máis cerca do sionismo e doutras personalidades xudías. Inicialmente viviron xuntos en París e ían xuntos aos seminarios de Alexandre Kojève e a reunións de intelectuais no exilio. Pero o matrimonio fracasou e divorciáronse en 1937. Ela xa coñecera en 1936 a Heinrich Blücher, un ex comunista, que se opuxo moi pronto á política de Stalin. En París, ambos pertencían ao mesmo círculo de refuxiados alemáns, xunto con Walter Benjamin, o avogado Erich Cohn-Bendit, o psicólogo Fritz Fränkel e o pintor Kurt Heidenreich.
En 1937 retiróuselle a nacionalidade alemá. En 1939 conseguiu pór a salvo á súa nai, que aínda estaba en Königsberg. En xaneiro de 1940 casou con Heinrich Blücher, no que para el era o seu terceiro matrimonio.
A comezos de 1940, a través da prensa, as autoridades francesas chamaron á maioría dos estranxeiros de orixe alemá para seren deportados. Arendt, xunto con moitas outras mulleres, pasou unha semana nos terreos dun velódromo de París. Seguidamente foi trasladada ao campo de internamento de Gurs até xullo dese mesmo ano, pois era considerada como «estranxeira inimiga». Na entrevista con Gaus coméntao de forma sarcástica: «as persoas eran ingresadas polos seus amigos en "campos de internamento" e polos seus inimigos en "campos de concentración"». Logo de cinco semanas internada, conseguiu fuxir de Gurs, xunto con outros poucos, aproveitando que a vixilancia francesa diminuíu temporalmente debido á toma de París pola Wehrmacht e ao seu avance cara ao sur. Nunha carta a Salomon Adler-Rudel, Arendt narraba pouco despois as circunstancias dos internamentos de refuxiados procedentes da Alemaña nazi. Ela e o seu marido pasaron o período posterior en Montauban, e Arendt logrou obter pasaportes para Lisboa grazas á rede que creou o xornalista norteamericano, Varian Fry, en Marsella, que lle axudou a escapar canda outros coñecidos artistas e pensadores xudeus.
No exilio francés, uniuna unha grande amizade con Walter Benjamin, daquela aínda descoñecido, ao que tamén apoiou materialmente. Despois da súa morte, en 1945 tentou sen éxito que se publicasen as obras daquel na editorial Schocken. Só puido publicar os seus ensaios en 1969 nos EE.UU., con anotacións e un prólogo propios.
Emigración á EE. UU., traballo e loita por un exército xudeu
miniatura|Hannah e Heinrich Blücher En maio de 1941 Arendt chegou, co seu marido e a súa nai, a Nova York, pasando por Lisboa. A familia viviu inicialmente nun pequeno hotel, dunha diminuta bolsa que recibía da organización de refuxiados sionista. Arendt mellorou enseguida os seus coñecementos de inglés. A partir de outubro de 1941 traballou como redactora na revista xudeoalemá Aufbau, en Nova York. Escribía con regularidade unha breve columna chamada «This means You» («Isto refírese a ti»). O artigo inicial, titulado «Mose and Washington» («Moisés e Washington»), ten como punto de partida a historia do exilio xudeu, baixo a figura de Moisés. Arendt argumenta que o xudaísmo moderno (reformado) perdeu a súa auténtica tradición, un motivo que tamén se atopa nas teses do seu libro sobre Rahel Varnhagen. «Entre nós crece paradoxalmente o número dos que substitúen a Moisés e a David por Washington ou Napoleón...», xudeus que querían «rexuvenecerse» á conta de non xudeus. Arendt observa criticamente que a historia (xudía) non é ningún vehículo do que un poida baixar por capricho; reivindica que se faga do xudaísmo unha «consagración», a saber, unha arma na loita pola liberdade. Con iso quería espertar a conciencia política xudía no mundo. Reivindicou en moitos artigos a creación dun exército xudeu propio, que loitase de xeito conxunto á beira dos aliados. Nin ela nin os poucos que a secundaban acadaron éxito nesta demanda, que Arendt formulou antes de que comezasen os asasinatos en masa nos campos de exterminio.
A pesar de que Arendt se definía como unha sionista (secular), foi tomando posicións cada vez máis críticas sobre a concepción sionista do mundo, que comparaba con outras ideoloxías como o socialismo ou o liberalismo, que facían previsións sobre o futuro. Consideraba que a liberdade e a xustiza eran os principios básicos da política, algo incompatible coa idea dun pobo elixido. Esta posición foi maioritariamente rexeitada pola opinión pública xudía.
Dous anos máis tarde, publicou o ensaio We Refugees («Nós os refuxiados»), no que discutía a desastrosa situación dos refuxiados e apátridas, que son «ilegais» sen dereitos.
De 1944 a 1946 foi directora de investigación da Conference on Jewish Relations (Conferencia de relacións xudías) e, seguidamente até 1949, lectora na editorial xudía Schocken. De 1949 a 1952 traballou como Executive Secretary (xerente) da Jewish Cultural Reconstruction Corporation (JCR), a organización para o salvamento e o coidado da cultura xudía. Ata que en 1951 Heinrich Blücher atopou traballo nunha universidade dando clases de filosofía, Hannah Arendt gañaba practicamente soa o sustento da familia.
Primeiras viaxes a Alemaña e informes sobre as consecuencias do réxime nazi
O 26 de xullo de 1948 morreu a súa nai, Martha Arendt, durante unha viaxe a Inglaterra no Queen Mary. Por encargo da Conference on Jewish Relations, Hanna Arendt viaxou á República Federal Alemá en 1949-1950. Durante a súa estancia, atopouse, por primeira vez desde 1933, con Karl Jaspers e Martin Heidegger. Realizou unha segunda viaxe en 1952. A partir dese momento, viaxou todos os anos a Europa durante uns meses, en parte tamén a Israel, visitando a moitos amigos e familiares, pero en cada ocasión a Karl e Gertrud Jaspers.
No ensaio de 1950 ''Besuch in Deutschland. Die Nachwirkungen des Naziregimes (Visita en Alemaña. As consecuencias do réxime nazi'') escribe de forma moi detallada sobre a situación na posguerra. Alemaña destruíu o tecido moral do mundo occidental nun curto período grazas a crimes que ninguén pensaba posibles. Millóns de persoas de Europa oriental afluían en masa cara ao país destruído.
Comprobou unha curiosa indiferenza na poboación. Europa estaba cuberta por unha sombra de profunda dor causada polos campos de concentración e de exterminio alemáns. Pero en ningún outro sitio se silenciaba tanto este pesadelo de destrución e espanto como en Alemaña. «A indiferenza coa que os alemáns se moven por entre as ruínas ten a súa correspondencia en que ninguén chora os mortos.»
Traballos sobre a filosofía existencial
Despois da Guerra, Arendt escribiu dous artigos sobre filosofía existencial. Na revista Nation apareceu a comezos de 1946 o texto French Existentialism («Existencialismo francés»), no que examina, sobre todo, o pensamento de Albert Camus. Expresou diante de Jaspers as súas grandes esperanzas nun novo tipo de persoa que, sen «nacionalismo europeo» ningún, é europeo e que pugna por un federalismo europeo. Entre eles contaba a Camus, que proviña da resistencia francesa, e en quen certificaba a honradez e a profunda comprensión política.
O artigo Was ist Existenzphilosophie? (Que é filosofía existencial?) publicouse case ao mesmo tempo nos EE. UU. e na revista Die Wandlung, fundada por Jaspers e outros. En 1948 foi reeditado, xunto con outros cinco textos, como un libro de ensaios. Tratábase da primeira edición dun libro seu desde a publicación en 1929 da súa tese de doutoramento. No texto desenvolve a súa propia posición dentro da filosofía existencial, que non continuaría nas súas obras posteriores. Non permitiu que se reeditase a versión inglesa.
Nesta pequena obra discute de forma crítica a filosofía de Martin Heidegger, ao que lle atribúe proximidade ao nihilismo moderno. Heidegger non completou nunca a súa ontoloxía. Coa análise do Dasein a partir da morte, Heidegger senta os fundamentos da nihilidade do ser. O ser humano é descrito como similar a Deus, pero non como un ser «creador de mundos», senón como un «destrutor de mundos». Arendt opón a estas ideas que «o ser humano non é Deus e vive xunto cos seus semellantes nun mundo», un pensamento que repetirá máis tarde con frecuencia. Heidegger evita os conceptos kantianos provisionais de «liberdade», «dignidade humana» e «razón», reducindo o home ás súas funcións no mundo e atribuíndolle existencia só a través da filosofía. Ademais, Arendt critica os «non-conceptos (Unbegriffe) mitoloxizantes» de Heidegger, como «pobo» e «terra», que atribuíra nas súas clases da década dos 30 ao «eu» (Selbst). «Esa clase de concepcións só poden levar fóra da filosofía, cara a algún tipo de superstición naturalista».
En cambio, Arendt describe a filosofía existencial de Karl Jaspers de forma exclusivamente positiva. Segundo ela, Jaspers rompe con todos os sistemas filosóficos, con cosmovisións e «doutrinas da totalidade», en lugar das cales se ocupa de «situacións límite» e considera a existencia como unha forma de liberdade. Así, o ser humano pode, «xogando coa metafísica», palpar os límites do pensable e traspasalos. Ao contrario que Heidegger, para Jaspers a filosofía sería só a preparación para a «acción» a través da comunicación, tomando como base a razón común a todos. Jaspers sabe que o pensamento da transcendencia está condenado ao fracaso. A filosofía de Jaspers, subliña a autora, radica principalmente nos camiños do seu filosofar. Estes camiños poden sacar do «camiño sen saída dun fanatismo positivista ou nihilista».
Posicionamento fronte a Palestina e Israel
Hannah Arendt escribiu a finais de 1948 o artigo Frieden oder Waffenstillstand im Nahen Osten? («Paz ou armisticio no Oriente Próximo?»), publicado en EE. UU. en xaneiro de 1950. O artigo trata sobre a historia de Palestina e a fundación do Estado de Israel. De acordo co texto, a paz só pode alcanzarse polo entendemento e un acordo xusto entre árabes e xudeus. Describe a historia da inmigración desde 1907 e salienta que, desde entón, os dous grupos están enfrontados e que —tamén pola invasión otomá e máis tarde do Reino Unido— nunca consideraron estar ao mesmo nivel ou mesmo nunca se consideraron como persoas. Mentres que describe a falta de patria ou de mundo (Weltlosigkeit) como o maior problema dos xudeus, critica á maioría dos dirixentes sionistas, que non viron os problemas do pobo árabe.
A súa visión é unha Palestina de dúas nacións sobre a base dunha política non nacionalista, unha federación, que posiblemente podería incluír outros estados de Oriente Medio. A inmigración e a expulsión dunha parte da poboación de orixe árabe representa unha hipoteca moral, mentres que os colectivos que se basean na igualdade e a xustiza (kibbutz) e a Universidade Hebrea de Xerusalén, así como a industrialización, están na columna dos activos.
Segundo Arendt, Israel podía librarse das leis do capitalismo, xa que era financiado por doazóns desde EE. UU. e, por tanto, non estaba baixo a obriga de maximizar o beneficio. A súa preocupación era que Israel seguise unha política expansionista agresiva, tras unha guerra gañada, que trouxera a desgraza a xudeus e árabes, ademais de destruír todos os sectores económicos de ambos os pobos. Pero tiña esperanzas no espírito universalista do xudaísmo e nas forzas dispostas ao entendemento nos estados árabes.
Nesa época había moi poucas personalidades dos lados xudeu e árabe que apoiasen unha Palestina binacional. Arendt fai referencia ao primeiro presidente da Universidade Hebrea Judah Leon Magnes e ao político e catedrático de filosofía libanés Charles Malik, dos que destaca a súa excepcionalidade. Ambos apoiaron claramente un entendemento entre xudeus e árabes para a solución do problema palestino, Magnes en 1946 e Malik perante o Consello de Seguridade da ONU en maio de 1948.
Vinte anos despois, Arendt escribiulle a unha amiga, a escritora norteamericana Mary McCarthy, que Israel era un exemplo impresionante de igualdade entre as persoas. Máis importante consideraba a «paixón pola supervivencia» do pobo xudeu, presente desde a antigüidade. Expresaba o seu medo de que o Holocausto puidese repetirse. Considera que Israel é necesario como lugar de refuxio e debido ao incombustible antisemitismo. Arendt comenta que calquera catástrofe verdadeira en Israel aféctalle máis que case calquera outra cousa.
Formas de dominio total
Inmediatamente despois da segunda guerra mundial, Arendt comezou a traballar nun extenso estudo sobre o nacionalsocialismo, ampliado ao stalinismo en 1948 e 1949. O libro está formado por tres partes: Antisemitismus («Antisemitismo»), Imperialismus («Imperialismo») e Totale Herrschaft (dominio total, «Totalitarismo»). Mentres que para as dúas primeiras partes Arendt puido basearse en gran medida sobre material histórico e literario existente, para a terceira parte tivo que traballar a documentación de base pola súa conta. En 1951 apareceu a edición estadounidense co título The Origins of Totalitarianism (As orixes do totalitarismo). A versión alemá de 1955, elaborada pola propia Arendt e en parte distinta da orixinal, levaba o título Elemente und Ursprünge totaler Herrschaft (literalmente, Elementos e orixes do dominio total). Até a terceira edición de 1966 repasou e ampliou a obra. O traballo non é pura historiografía; máis ben critica o pensamento causal da maioría dos historiadores e observa que todos os intentos destes por explicar o antisemitismo foron insuficientes.
Expuxo unha tese nova e moi discutida que afirma que os movementos totalitarios apodéranse de todas as cosmovisións e ideoloxías e pódenas converter, a través do terror, en novas formas de estado. Segundo Arendt, historicamente, até 1966, isto puideron realizalo de forma completa unicamente o nazismo e o stalinismo.
Ao revés doutros autores, Arendt considera totalitarios exclusivamente estes dous sistemas e non as ditaduras de partido único, como o fascismo italiano, o franquismo ou o réxime de posguerra da República Democrática Alemá. Destaca a nova calidade do totalitarismo fronte ás ditaduras habituais. O primeiro esténdese a todas as áreas da vida humana, non só ao nivel político. No centro está un movemento de masas. No nazismo produciuse unha inversión completa do sistema xurídico. Crimes, asasinatos en masa, eran a regra. Ademais do terror, considera que a aspiración ao dominio mundial é unha característica importante do totalitarismo.
Arendt pon de relevo como, sobre o pano de fondo da sociedade de masas e da caída dos estados nacionais a causa do imperialismo, as formas políticas tradicionais, especialmente os partidos, foron máis febles ca os movementos totalitarios, coas súas novas técnicas de propaganda de masas.
Canda as fontes históricas, Arendt emprega tamén fontes literarias, por exemplo Marcel Proust, e dialoga con numerosos pensadores desde a Antigüidade, como Kant e Montesquieu. Aplica o seu método propio de «tomar en serio e literalmente as opinións ideolóxicas». As afirmacións de ideólogos totalitarios serían infravaloradas por moitos observadores.
As descricións do totalitarismo servíronlles sobre todo aos politicólogos para desenvolver teorías do totalitarismo que en parte van moito máis alá da estrita definición de Arendt.
Nacionalidade estadounidense, desenvolvemento profesional e posicionamentos políticos
En 1951 Hannah Arendt conseguiu a nacionalidade estadounidense. Arendt sufrira moito como apátrida, porque o consideraba unha exclusión da sociedade humana; para ela a cidadanía significaba «o dereito a ter dereitos». Para solucionar este problema esixía unha ampliación da Constitución dos EE UU. que permitiría que ninguén perdese a súa nacionalidade se con iso se convertía nun apátrida.
Por volta de 1933, en Alemaña, Hannah Arendt atopábase de camiño a unha carreira académica normal, con cátedra na universidade, pero o nazismo destruíu eses plans. Nas súas cartas e até pouco antes da súa morte, sinalaba que non posuía nin bens nin posición, o que, segundo a súa propia opinión, contribuíu á independencia do seu pensamento.
Unha e outra vez demostrou valor persoal, por exemplo a través do seu traballo en organizacións xudías durante o nazismo. Os seus posicionamentos persoais e públicos fronte aos acontecementos políticos causaban con frecuencia controversias entre os seus opoñentes, pero tamén entre os seus amigos. O seu valor cívico tíñase por intransixencia e combatíase como tal.
Nun texto breve de 1948 titulado "Memo on research", Arendt nomea os temas políticos máis importantes da época. Distingue entre problemas centrais da época:
e os problemas exclusivamente xudeus:
Aos 47 anos, en 1953, conseguiu unha cátedra temporal no Brooklyn College de Nova York, en parte grazas ao éxito conseguido nos EE. UU. co seu libro sobre o totalitarismo. Nesa cidade traballou, xunto con Martin Buber e outros, a prol da fundación do Leo Baeck Institut, un centro de documentación e investigación da historia dos xudeus de fala alemá. Os fondos están dispoñibles de forma dixital no Jüdisches Museum Berlin. miniatura|Hannah Arendt en 1955 Na década de 1950, en conexión coa análise do totalitarismo, Arendt planeou un traballo sobre o marxismo. Das súas investigacións preliminares xurdiron algúns artigos, ensaios e leccións. En 1953 publicou en Aufbau o texto: Gestern waren wir noch Kommunisten... (Onte eramos aínda comunistas...). Arendt distingue alí entre «antigos comunistas» e «ex comunistas». Os primeiros eran, ou artistas que foron empregados como reclamo, ou aqueles que comprenderan as implicacións dos Procesos de Moscova, o Pacto Ribbentrop-Mólotov, así como a falta de democracia interna do Partido e en consecuencia retiráronse á súa vida privada. Os segundos converterían os seus coñecementos do comunismo como trampolín para unha nova carreira como expertos anticomunistas e da Guerra fría.
Durante esta época provocoulle gran preocupación a persecución nos EE. UU. de antigos comunistas, intelectuais e artistas levada a cabo por Joseph McCarthy e os seus seguidores. Entre tanto, valoraba o levantamento húngaro de 1956 como exemplo de ensaio dunha revolución pacífica con trazos dun sistema de consellos. En 1960 publicou Die ungarische Revolution und der totalitäre Imperialismus (A revolución húngara e o imperialismo totalitario; en inglés apareceu como parte da segunda edición de The Origins of Totalitarism) e en 1961 Between Past and Future (Entre o pasado e o futuro; seis ensaios sobre o pensamento político).
Manifestouse en diversas ocasións de forma crítica coa era Adenauer. Despois de que, nun comezo, os criminais nazis apenas fosen castigados, logo do proceso a Eichmann, pouco a pouco foise xulgando aos peores.
Nos anos seguintes tratou en diversas ocasións a discriminación dos negros nos EE. UU., a «cuestión negra», cuxa solución consideraba imprescindible para a existencia da República. Condenou en numerosas ocasións a Guerra de Vietnam, por exemplo tras unha análise dos Papeis do Pentágono, que publicou baixo o título Lying in Politics (A mentira na política) en 1971.
En xuño de 1968 escribiulle a Jaspers: «Dáme a impresión de que os nenos do próximo século estudarán o ano 1968 como nós estudamos a revolución de 1848.» Arendt simpatizaba co movemento estudantil mundial, pero criticou con dureza os posteriores abusos que percibiu. Na súa obra Macht und Gewalt (Poder e violencia), publicada en 1970 simultaneamente en inglés e alemán, fai unha análise detallada da rebelión estudantil e diferencia os conceptos de «poder» (Macht) e «violencia» (Gewalt). Por «poder» (Macht) entende unha influencia importante dos cidadáns sobre os asuntos políticos, dentro do marco da constitución e as leis. Ningunha forma de goberno sobrevive sen unha base de poder. Incluso o totalitarismo, que repousa en gran medida na violencia, necesita o apoio de moitos.
A Adelbert Reif comentoulle en 1970, nunha entrevista, que valoraba nos estudantes as «ganas de actuar» e «a confianza de poder cambiar as cousas coas propias forzas». Nos EE. UU. apareceu por primeira vez en moito tempo un movemento político espontáneo que non só facía propaganda, senón que actuaba por motivos case exclusivamente morais. Por outra banda, rexeitaba o desenvolvemento ulterior do movemento na forma de «fanatismo», «ideoloxías» e «vandalismo». «As cousas boas na historia teñen habitualmente unha moi curta duración. Así, por exemplo, é como nos nutrimos hoxe (1970) aínda da curta época clásica grega».