cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Friedrich Nietzsche
Obra
Porén, o seu pensamento estaba en contra do movemento antisemita promovido por Hitler e os seus partidarios. A este respecto pódese ler a posición de Nietzsche por el mesmo:
“Antes direi no ouvido dos psicólogos, supondo que desexen algún día estudar de preto o resentimento: hoxe esta planta florece do modo máis espléndido entre os anarquistas e antisemitas, a non ser onde sempre floreceu, na sombra, como a violeta, aínda que con outro cheiro.” (Xenealoxía da Moral, p. 76-77, Trad. Paulo Cesar Souza)
“... tampouco me agradan eses novos especuladores en idealismo, os antisemitas, que hoxe reviran os ollos de modo cristián-ariano-home-de-ben, e, a través do abuso exasperante do máis barato medio de axitación, a afectación moral, buscan incitar o gado de chifres que hai no pobo...” (Xenealoxía da Moral, p. 179-180, Trad. Paulo Cesar Souza)
"Derrubar ídolos - iso si, xa fai parte do meu oficio.". Esta incrible e coraxosa afirmación é a súa máis completa declaración autobiográfica.
Ideas
O seu estilo é aforismático, escrito en treitos concisos, moitas veces dunha soa páxina, e dos cales son pinzadas máximas. Moitas das súas frases tornáronse famosas, sendo repetidas nos máis diversos contextos, xerando moitas distorsións e confusións. Algunhas delas:
Porén, Nietzsche non pode ser comprendido por media ducia de frases fóra de contexto. Comprendelo significa coñecer o que el coñeceu en 3.000 anos de historia e comportamento humano, a través dos seus estudos teolóxicos, filolóxicos, filosóficos, históricos e de Ciencias Naturais. Comprendelo significa estar disposto a despoxarse de dogmas, transvalorizar todos os valores e camiñar pari-pasu con el, Nietzsche, ou se preferiren, con Zaratustra.
Lonxe de ser un escritor de simples aforismos, era el un grande estilista da lingua alemá, como o proba Así Falou Zaratustra, libro que aínda hoxe é de dificilísima comprensión estilística e conceptual. Seus profundos coñecementos da relixión en seus diversos "sabores" levárono a teses, dificilmente refutábeis, mais extremamente incómodas aos conservadores de hoxe e de antano. Alzado á condición de filósofo pola súa inmensa capacidade de pensar o ser humano (autodefiníase como un "vello psicólogo", cando aínda non se falaba de psicoloxía), entrou no limbo da filosofía. Exceptuando a quen realmente coñece a Nietzsche, vida e obra, os estudosos de filosofía e os cursos actuais paran convenientemente en Kant con toda a súa cantinela absolutista relixiosa e o seu imperativo categórico - inhumano- e despois saltan para Bertrand Russell. Nietszche declarou, na súa autobiografía "Ecce Homo", que naceu póstumo. Tan póstumo que aínda hoxe o descoñecen e o temen.
Adoraba a Francia e a Italia, porque eran terras de homes con espíritos-libres. Admiraba Voltaire, e consideraba como último grande alemán Goethe, humanista como Nietszche e Voltaire. Naqueles países pasou boa parte da súa vida e alí produciu os seus máis memorábeis libros. Detestaba a arrogancia e o antisemitismo prusianos, chegando a romper coa irmá e con Richard Wagner, por ver neles a personificación do que combatía - o rigor xermánico, o antisemitismo, o imperativo-categórico, o espírito aprisionado, antípoda do seu espírito-libre. Anteviu o seu país en camiños perigosos, o que de feito se confirmou 14 anos despois da súa morte, coa primeira grande guerra e a xestación do Nazismo.
Nihilismo
O legado da obra de Nietzsche foi e continua sendo aínda hoxe de difícil e contraditoria comprensión. Así, hai os que, aínda hoxe, asocian súas ideas ao Nihilismo, defendendo que para Nietzsche:
"A moral non ten importancia e os valores morais non teñen ningunha validez, só son útiles ou inútiles consoante a situación"; "A verdade non ten importancia; verdades indubidábeis, obxectivas e eternas non son recoñecíbeis. A verdade é sempre subxectiva"; "Deus está morto: non existe calquera instancia superior, eterna. O Home depende apenas de si mesmo"; "O eterno retorno do mesmo: A historia non é finalista, non hai progreso nin obxectivo".
Outros, entre tanto, non pensan que Nietzsche sexa un autor do Nihilismo, mais ao contrario un crítico do nihilismo. Non deixando escapar do seu duro martelo nin mesmo seu grande mestre Schopenhauer nin seu grande amigo Wagner, procurou denunciar todas as formas de renuncia da existencia e da vontade. É esta a concepción fundamental da súa obra Zaratustra, “a eterna, suprema afirmación e confirmación da vida”. O eterno retorno significa o tráxico-dionisíaco dicir si á vida, na súa plenitude e globalidade.
Talvez a falta de consenso na apreciación da obra de Nietzsche teña en parte a ver coas contradicións no pensamento do propio autor. As súas últimas obras, sobre todo o seu autobiográfico Ecce Homo (1888), foron escritas en medio á súa crise que se profundaba. En xaneiro de 1889, Nietzsche sufriu en Turín un colapso nervioso. Como causa foille diagnosticada unha posible sífilis. Este diagnóstico permanece tamén controverso. Mais certo é que Nietzsche pasou os últimos 11 anos da súa vida baixo observación psiquiátrica, inicialmente nun manicomio en Jena, despois en casa da súa nai en Naumburg e finalmente na casa chamada Vila Silberblick en Weimar, onde, despois da morte da súa nai, foi coidado pola súa irmá.
Escritos
Obras de Friedrich Nietzsche, na orde en que foron compostas:
Rombencéfalo
Ligazóns externas
Задний мозг Rombencefalon
Anemia megaloblástica
Causas
As deficiencias de vitamina B12 e de ácido fólico son as causas máis comúns. Outras causas son:
Tratamento
O tratamento da anemia megaloblástica vai depender da causa da mesma, polo tanto o principal obxectivo sería atopar esa causa. Baixo o tratamento adecuado, este trastorno ten un bo prognóstico.
Friedrich Nietzsche
Manuscritos non publicados
Escribiu aínda unha recolla de poemas, publicados postumamente, co nome de Ditirambos de Diónisos.
Nietzsche deixou moitos cadernos manuscritos, alén de correspondencias. O volume deses textos é maior do que o dos publicados. Os de 1870 desenvolven moitos temas dos seus libros publicados, en especial unha teoría do coñecemento. Os de 1880 que, despois de seu colapso nervioso, foron seleccionados pola súa irmá, que os publicou co título A vontade de poder, desenvolven consideracións máis ontolóxicas a respecto das doutrinas de vontade de poder e de eterno retorno e a súa capacidade de interpretar a realidade. Entre esas especulacións e baixo os esforzos de intérpretes da súa obra, os manuscritos de 1880 establecen repetidamente que “non hai fatos, soamente interpretacións”.
Raymond Aron
En O opio dos intelectuais, Raymond Aron escribe: "Nietzsche e Bernanos, este último un crente, en tanto que o primeiro proclamando a morte de Deus, son autenticamente non-conformistas. Ambos, un en nome dun futuro presentido, o outro invocando unha imaxe idealizada do Ancien Régime, din non á democracia, ao socialismo, ao réxime das masas. Son hostís ou indiferentes á elevación do nivel de vida, á xeneralización da pequena burguesía, ao progreso da técnica. Teñen horror da vulgaridade, da baixeza, difundida polas prácticas electorais e parlamentarias".
Bertrand Russell
Bertrand Russell escribe en "A History of Western Philosophy": "A pesar de que Nietzsche criticase os románticos, a súa actitude é fortemente determinada por eles; é o punto de vista do anarquismo aristocrático que Byron tamén representara, de modo que non é sorprendente que Nietzsche sexa un grande admirador de Byron. El tenta unir dúas categorías de valores que dificilmente se relacionan: por un lado, ama a crueldade, a guerra e o orgullo aristocrático e, por outro, a filosofía, a literatura, arte e antes de todo a música".
Tarumizu
Tarumizu (垂水市, たるみずし, Tarumizu-shi) é un concello da prefectura de Kagoshima no Xapón. Está situado ó sur da rexión de Kyūshū e no centro da prefectura, e na península de Ōsumi, na zona de provincia histórica de Ōsumi, na illa de Kyūshū. A súa superficie é de 162,02 km² e a poboación de 17,527 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 108 h/km².
O concello de Tarumizu limita cos concellos de Kagoshima, de Kirishima e de Kanoya.
Renata Tebaldi
miniatura|Renata Tebaldi (dereita) cunha amiga.
Renata Tebaldi, nada o 1 de febreiro de 1922 en Pésaro e finada o 19 de decembro de 2004 en San Marino, foi unha cantante soprano lírico spinto italiana, dotada dunha gran voz, cun rexistro totalmente homoxéneo e un suave timbre.
Flebotomía
miniatura
A flebotomía é un método de sangría consistente nun procedemento de extracción de sangue desde unha vea.
No caso da hemocromatose corresponde a parte do tratamento, xa que con isto conséguese diminuír os niveis de ferro.
Vena cucuk การเจาะหลอดเลือดดำ Beneseksyon
Santa Lucía de Tirajana
250px|thumb|Igrexa en Santa Lucía de Tirajana Santa Lucía de Tirajana é un municipio canario pertencente á provincia das Palmas. Está situado no sueste da illa de Gran Canaria. Áchase entre os municipios de San Bartolomé de Tirajana (do cal sepárao o barranco de Tirajana) e Agüimes (do que está separado polo barranco de Balos).
Posúe dúas zonas con características ben diferenciadas:
A súa principal actividade económica é o comercio, acompañada da agricultura (tomate, flores etc., cultivados principalmente en invernadoiros), aínda que gran parte da poboación traballa no sector turístico de San Bartolomé de Tirajana ou en pequenas industrias locais (sobre todo, no veciño polígono industrial de Arinaga, pertencente ao municipio de Agüimes).
Forma unha mancomunidade municipal (Mancomunidade do Sueste) cos municipios de Agüimes e Ingenio, comarca que desde a chegada á democracia en España coñeceu un intenso desenvolvemento demográfico, económico e social.
San Bartolomé de Tirajana
miniatura|300px|dereita|O Faro de Maspalomas, na zona turística de San Bartolomé de Tirajana.San Bartolomé de Tirajana é un municipio canario pertencente á provincia das Palmas, ao sur da illa de Gran Canaria.
Presenta forma triangular, cun vértice no interior da illa (a unha altitude de 1.900 m) e unha ancha base que abarca boa parte do litoral sur de Gran Canaria. É o municipio con maior superficie da illa, cubrindo máis da súa quinta parte.
A capital do municipio é San Bartolomé, situada na chamada caldeira das Tirajanas. No municipio atópase a localidade de Maspalomas, principal destino turístico da illa de Gran Canaria.
Trilladeira dos prados
A trilladeira dos prados (Microtus agrestis) é unha especie de roedor da familia Cricetidae amplamente distribuída por Europa e algunhas zonas de Asia.
Descrición
De tamaño mediano e de aspecto robusto. A lonxitude da cabeza e do corpo varía entre 9,5 e 13,3 cm, e o rabo entre 2,5 a 4,4 cm. Pesa entre 20 e 51 g. O fociño é bastante romo, cunha coa cola relativamente curta, externamente ten unha morfoloxía moi similar á da trilladeira pataqueira, (Microtus arvalis), da que é difícil de distinguir, o pelo é máis mesto e máis longo e máis escuro, e as orellas son máis peludas tamén na trilladeira dos prados. A pelaxe é parda cinsenta no dorso cos flancos máis pálidos, chegando a ser amarelados; o pescozo, o ventre e as patas son grises e a cola presenta unha coloración máis escura.
O súa voz é un chillido débil e baixo, aínda que tamén emite unha serie de sons con chisquidos.
Distribución
Espallado por toda a rexión euroasiática, desde o norte da Península Ibérica até Siberia, o río Lena, o lago Baikal e o noroeste da China. En Europa falta en Irlanda, Italia e Grecia, así como en toda a zona de clima mediterráneo. En España esténdese polo terzo setentrional, nunha franxa que abrangue os Pireneos, a Cornixa Cántabrica, Serra de la Demanda, Galiza e zona norte de Castela e León. Tamén se atopa no sur de Galiza, por Portugal, chegando até Lisboa, Serra da Estrela e a Serra de Gata, en Salamanca e Cáceres.
Hábitat
Fundamentalmente encóntrase en pradarías de prados de herba espesa con pouca ou nula presión de pastoreo cun clima centroeuropeo, e, aínda que menos que a corta rubia, (Myodes glareolus), ocupa tamén plantacións forestais de árbores novas con substrato herbáceo desenvolto, sendo moi frecuente en zonas montañosas e boscosas. A cobertura espesa de gramíneas é unha das condicións ideais para a especie. Na Península Ibérica localízase desde o nivel do mar até altitudes superiores aos 1.600 metros.
Depredación
É presa de diferentes carnívoros, sobre todo mustélidos e o gato montés (Felis silvestris), así como de aves rapaces. Na Península Ibérica pode chegar a ocasionar problemas puntuais para a agricultura, pero nunca como a trilladeira pataqueira.
En Escandinavia, pode actuar como reservorio da tiña e a leptospirose.
E'Twaun Moore
E'Twaun Donte Moore, nado o 25 de febreiro de 1989 en East Chicago, Indiana, é un xogador americano de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
Moore foi elixido na 55ª posición do Draft da NBA de 2011 polos Boston Celtics. Debido ao lockout na NBA na tempada 2011-12, Moore asinou un contrato co Benetton Treviso italiano cunha cláusula que lle permitía volver aos Celtics cando rematara o lockout. Asinou o seu contrato cos Celtics o 9 de decembro de 2011.
Chemikal Underground
Chemikal Underground é un selo discográfico independente fundado en 1994 en Glasgow pola banda escocesa The Delgados. Creárona para lanzar o seu primeiro sinxelo, "Monica Webster"/"Brand New Car" e deu a coñecer moitos novos grupos escoceses de indie dos anos 90.
Cando a terceira edición de Chemikal Underground foi un éxito, o EP The Secret Vampire Soundtrack de Bis, o selo comezou a espandirse. Ata a data The Secret Vampire Soundtrack é o único traballo publicado por Chemikal Underground en entrar no top 40. Posteriores éxitos do selo serían os álbums de estrea de Mogwai e Arab Strap. Outros artistas que asinaron con Chemikal Underground foron Magoo, Aereogramme, Cha Cha Cohen, Sluts of Trust, Suckle ou The Radar Brothers, e máis recentemente Mother and the Addicts e De Rosa, ademais do membro de Arab Strap Malcolm Middleton co seu traballo en solitario. No ano 2000 lanzaron Fukd ID para publicar edicións limitadas (1.000 CDs e 12") de sinxelos de grupos que non necesariamente pertencían ao selo, como Interpol co seu Fukd ID #3.
Albert Nicholas
Traxectoria
Nicholas deixou o PIC en xullo de 2010 logo dunha disputa sobre a forma de elección de candidatos, e fundou o Partido Tumu. , presentándose ás eleccións xerais de 2010 perdendo fronte ao candidato do PIC John Henry.
César Antonio Molina
César Antonio Molina Sánchez, nado na Coruña o 14 de setembro de 1952, é un escritor e político galego. Foi ministro de Cultura do goberno de España entre 2007 e 2009. No ano 2010 foille concedida a Medalla Castelao.
Traxectoria
Entre 1985 e 1996 traballou en Cambio 16 e Diario 16 onde foi director asistente e responsable das páxinas de cultura e espectáculos, así como dos suplementos Culturas e Libros. En 1996 incorporouse ao Círculo de Bellas Artes de Madrid como director-xerente.
O 6 de xullo de 2007 foi nomeado ministro de Cultura en substitución de Carmen Calvo, polo goberno socialista de José Luis Rodríguez Zapatero. Nas Eleccións Xerais de 2008 encabeza a candidatura do PSdeG-PSOE pola provincia da Coruña, resultando elixido, e máis tarde confirmado como Ministro de Cultura na IX Lexislatura. Trala remodelación do Goberno do 7 de abril de 2009 deixou o Ministerio de Cultura sendo substituído por Ángeles González-Sinde. En xuño de 2010 falou desa substitución, mencionando que se debera a razóns de paridade e glamour, e dixo de Zapatero que es una persona que no escucha y que sólo se fía de sí mismo.
Carreira literaria
Escritor en galego e en castelán, ten traballado fundamentalmente a prosa científica e a poesía, pero tamén é coñecido o seu labor como antoloxista.
Promoción de ascenso a Segunda División B 2013
A promoción de ascenso a Segunda División B é a eliminatoria de promoción de equipos de Terceira División a Segunda División B. Está formada polos campións dos 18 grupos da Terceira División 2012–13, así como os 3 seguintes clasificados, formando un total de 72 equipos. O sorteo realizouse o 20 de maio de 2013 na Cidade do Fútbol de Las Rozas, sede da Real Federación Española de Fútbol.
Eliminatoria de campións
Os partidos de ida xogáronse os días 25 e 26 de maio de 2013.
Os campións ascenden a Segunda División B. Os perdedores entran na eliminatoria cos non campións de grupo.
Primeira rolda
Neste grupo xogan os 2º contra 4º clasificados, e 3º entre si. Os partidos de ida xogáronse os días 25 e 26 de maio de 2013.
Segunda rolda
Os campións no global avanzan á terceira rolda.
Terceira rolda
Os campións ascenden a Segunda División B.
Glicolípido
miniatura|dereita|350px|Estrutura química dos glicolípidos (= azucre + lípido). Os glicoglicerolípidos están formados por azucre + glicerina + ácidos graxos. Os glicoesfingolípidos están formados por azucre + ceramida. Os glicolípidos son lípidos que levan unido un carbohidrato. Funcionan na célula como constituíntes das membranas celulares e como marcadores para o recoñecemento celular.
Os termos glicolípido e glicoesfingolípido non son sinónimos. O termo glicolípido ten un significado máis amplo e inclúe varios subgrupos de substancias, un dos cales son os glicoesfingolípidos.
Os glicolípidos son moléculas anfipáticas, xa que teñen unha parte polar (o glícido) e unha parte apolar (o lípido). O glícido dos glicolípidos da membrana proxéctase alén da bicapa lipídica no medio acuoso extracelular, onde actúa como un sitio de recoñecemento para substancias específicas e para manter a estabilidade da membrana e unir unhas células a outras nos tecidos. A estrutura do carbohidrato dos glicolípidos está controlada por glicosiltransferases e por glicosilhidrolases, que modifican os azucres despois da súa adición á molécula.
As esfingolipidoses, como a enfermidade de Gaucher e a enfermidade de Fabry, están asociadas con defectos metabólicos que causan a acumulación de glicolípidos nos lisosomas da célula. Foi moi estudado o papel dos gangliósidos na patoxénese da enfermidade de Alzheimer.
Principais tipos de glicolípidos
Son moi variados. Os máis importantes son os que conteñen esfingosina ou glicerol. Xeralmente non teñen fosfato, polo que a maioría non son fosfolípidos, pero tamén hai grupos con fosfato. A IUPAC definíaos nas súas recomendacións de 1997 como: "compostos que conteñen un ou máis residuos de monosacáridos unidos por enlace glicosídico a un residuo hidrofóbico como un acilglicerol, un esfingoide, unha ceramida (N-acilesfingoide) ou un prenil fosfato". Os principais tipos son:
Les morts ont tous la même peau
Les morts ont tous la même peau é unha novela negra en lingua francesa, escrita por Boris Vian e publicada en 1947 co pseudónimo de Vernon Sullivan.
Trama
Dan é un home mestizo de Nova York que logrou facerse un lugar na sociedade dos homes brancos, sen que estes coñezan as súas orixes. Casado e cun fillo, a súa vida discorre como porteiro nun club até que un día un home que di ser o seu irmán faille chantaxe e ameaza con desvelar as súas verdadeiras raíces. Dan decide asasinalo, o que o leva a novos problemas e novos crimes.
Jeff Green
Jeffrey Lynn Green, nado o 28 de agosto de 1986 en Cheverly, Maryland, é un xogador americano de baloncesto profesional que xoga nos Denver Nuggets da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
Green foi elixido na 5ª posición do Draft da NBA de 2007 polos Boston Celtics. Máis tarde foi traspasado aos Seattle Supersonics xunto a Wally Szczerbiak, Delonte West e unha futura elección de segunda rolda, a cambio de Ray Allen e Glen Davis.
Green foi elixido no primeiro equipo de Rookies da NBA de 2008 xunto co seu compañeiro Kevin Durant. Green ademais xogou no partido de Rookies contra Sophomores do All-Star Weekend da NBA de 2009, onde anotou 13 puntos e fixo 2 roubos de balón na vitoria dos Sophomores.
O 24 de febreiro de 2011, Green foi traspasado xunto con Nenad Krstić e a elección de primeira rolda do Draft de 2012 dos Los Angeles Clippers aos Celtics, a cambio de Kendrick Perkins e Nate Robinson. O 22 de agosto de 2012, Green asinou un novo contrato cos Celtics.
O 12 de xaneiro de 2015, Green foi traspasado ós Memphis Grizzlies nun traspaso entre os Celtics, os Grizzlies e os New Orleans Pelicans.
O 18 de febreiro de 2016 foi traspasado ós Los Angeles Clippers a cambio de Lance Stephenson e unha futura elección protexida da primeira rolda do Draft.
Unió Catalanista
A Unió Catalanista foi un grupo político catalanista conservador formado en Barcelona en 1891 coa unión de diversos sindicatos e asociacións catalanistas que se puxeran en contacto a raíz da resistencia contra o artigo 15 do código civil que atentaba contra o dereito civil catalán.
Jeff Green
Traxectoria profesional
O 7 de xullo de 2016, Green asinou cos Orlando Magic.
Unió Catalanista
No 1892 promoveron a reunión na que se aprobaron as Bases de Manresa. No 1893 celebrou asemblea en Reus, no 1894 en Balaguer e no 1895 en Olot. No 1897 modificou os estatutos e uníronse novas asociacións, agrupacións, xornais e particulares. A dirección dividíase en dous sectores, un pouco politizado agrupado en torno ao periódico La Renaixença, e outro máis político encabezado por Enric Prat de la Riba. Este separouse da Unió en 1899, creando o Centre Nacional Catalá baixo a presidencia de Narcís Verdaguer i Callís. O Centre tivo un grande éxito nas eleccións de 1901 ás que concorreron en coalición coa Unió Regionalista. A Unió Catalanista convocou entón unha asemblea en Terrassa na que se decidiu entrar en política e pedir o concerto económico. No 1903 logrou a presidencia Domènec Martí i Julià, o cal orientou o partido á esquerda. Martí deixou a presidencia en 1906 pero volveuna ocupar en 1914. No 1916 Martí propuxo a disolución que non foi aceptada e deixou o grupo. En 1932 obtivo un escano no parlamento de Cataluña e disolveuse ao estourar a guerra civil española.
Fotografía química
A fotografía química é a fotografía tradicional ou clásica en comparación coa máis recentemente aparecida fotografía dixital. Baséase en procedementos físico-químicos para a obtención e o procesado das imaxes.
Para a obtención de imaxes fotográficas, en branco e negro neste caso, empréganse película onde o elemento sensible á luz é o haloxenuro de prata, en suspensión en xelatina moi pura. O tamaño e cantidade dos cristais de haloxenuro de prata determinan a sensibilidade da película, comunmente chamada velocidade, a cal está normalizada e exprésase en graos ISO. Cando se abre o obxectivo por un breve instante, a luz incide sobre a película e deixa sobre ela a impresión da imaxe, que neste punto recibe o nome de imaxe latente, que se irá descompoñendo a partir dese momento ata ser revelada. En realidade a luz dá inicio a un proceso físico-químico producindo un punto de sensibilidade no haloxenuro de prata, obtendo así unha imaxe latente, o que posteriormente, cando a película se somerxa no revelador, mediante un proceso de oxidorredución, ocorrerá a transformación do haloxenuro en prata metálica negra, obténdose así unha imaxe visible. O proceso de revelado da película branco e negro consta de catro pasos básicos: revelado, paro e lavado, fixado e lavado. A imaxe así obtida é un negativo, isto é, os valores de luz están invertidos con respecto ó orixinal
Unha vez seca, desta película ou "negativo" pódense facer copias sobre papel ou ben sobre outra película, en cuxo caso obteremos unha diapositiva ou positivo translúcido que nos permitirá observar a fotografía por proxección ou transparencia. As imaxes obtidas, ó inverter novamente os valores de luz, por ampliación ou contacto, dannos como resultado un "positivo". A este proceso se lle chama positivado.
Se utilizamos na cámara unha película especialmente tratada, "para diapositivas", obteremos as imaxes directamente en positivo ó revelar a película.
Tómbolo
miniatura|Un tómbolo en [[Grecia conectando o sur de Eubea a un illote.]] Un tómbolo é un accidente xeográfico sedimentario, que forma unha estreita lingua de terra entre unha illa ou unha gran rocha afastada da costa e terra firme, ou entre dúas illas. Polo xeral, fórmanse debido a que as illas producen a difracción das ondas, depositándose area e canto rodado onde as ondas se encontran. As subidas do nivel do mar poden contribuír na sedimentación, posto que o material é empuxado cara arriba.
Un exemplo é o caso de Chesil Beach, que conecta á Illa de Portland con Dorset, en Inglaterra, e que constitúe unha liña de pequenos pelouros redondeados paralela, relativamente, á costa. Ou o da Ponte de Adán ou Ponte de Rama, que na antigüidade se atopaba entre a India e Sri Lanka.
Alexander Frison
Alexander Frison (en alemán; en Олександр Фрізон; en Александр Фризон), nado en Baden (preto de Odesa, na Gobernación de Khersón do Imperio Ruso) o 5 de maio de 1875 e finado en Moscova (URSS) o 20 de xuño de 1937, foi un eclesiástico católico latino, bispo e mártir.
Traxectoria
Naceu na colonia alemá de Baden (renomeada posteriormente Ocheretivka (Очеретівка) e hoxe integrada en Kuchurhan), nas proximidades de Odesa, o 5 de maio de 1875 (outras fontes dan como ano de nacemento 1873). Era fillo de Johannes Frison e de Elisabeth Schwan, pais doutro rapaz e catro rapazas ademais do propio Alexander, de orixe alsaciana. Logo de rematar con éxito a súa educación en Baden e Strassburg, foi enviado polos seus pais ao seminario menor de Saratov, mais logo de tres anos tivo que volver para axudar na granxa familiar por mor da grave doenza do seu pai.
Arrecife, Lanzarote
Arrecife é un municipio canario pertencente á provincia das Palmas. Está situado no leste da illa de Lanzarote, da cal é capital. O seu clima é subtropical, con escasas precipitacións. É o municipio de menor extensión da illa, con 22 km² de superficie, aínda que é o máis poboado de Lanzarote, con 57.357 habitantes (INE 2011).
Alexander Frison
Traxectoria
Sete anos máis tarde, con 22 anos, retomou os seus estudos eclesiásticos no seminario de Saratov e, logo de graduarse, o bispo Anton Zerr enviouno en 1897 ao Colexio Xermánico de Roma para afondar nos estudos de teoloxía. En 1902 volveu a Saratov e foi ordenado sacerdote.
Arrecife, Lanzarote
Descrición
miniatura|300px|esquerda|Vista aérea de Arrecife. O centro de Arrecife correspóndese coa fronte marítima da cidade e as súas inmediacións. Vai desde a contorna da praia do Reduto ata o Charco de San Ginés. O Charco, unha lagoa de auga mariña que penetra cara ao interior da cidade, é a área fundacional de Arrecife, e nas súas inmediacións áchanse algúns dos lugares de maior interese da cidade, como a parroquia de San Ginés Obispo, o Castelo de San Gabriel ou a zona comercial da Rúa Real. Seguindo a liña da costa cara ao norte atópanse os dous portos da cidade: o pesqueiro, chamado Puerto de Naos, e o principal (comercial, de mercancías e cruceiros), chamado Puerto de los Mármoles, terceiro en importancia das Canarias. Preto deste último áchase a outra fortaleza da cidade, o Castelo de San José, no que se sitúa un Museo Internacional de Arte Contemporánea. Cara ao interior sitúanse os barrios periféricos, entre os que destacan Titerroy, Valterra, Altavista, Argana, La Vega, San Francisco Javier e Maneje.
Alexander Frison
Traxectoria
Entre 1905 e 1907 foi profesor no seminario de Saratov, trasladado ao de Odesa en 1907, e reitor do mesmo a partir de 1910. En 1925 foi arrestado por distribuír ropa aos necesitados sen permiso das autoridades.
Arrecife, Lanzarote
Historia
miniatura|250px|dereita|Castelo de San Gabriel O pasado máis remoto da actual capital de Lanzarote remóntase á época guanche, aínda que o seu potencial para albergar a un importante continxente humano viuse prexudicado por factores como o perigo de ataques por mar ou a escaseza de auga de choiva. Aínda así, está constatada a existencia de tres poboados aborígenes no termo municipal: Argana, Maneje, e un terceiro situado cerca do Lomo. O primeiro nome con que os indíxenas denominaron a Arrecife foi "Elguinaguayra", en referencia á zona costeira da actual cidade e os seus illotes.
Alexander Frison
Traxectoria
O 10 de maio de 1926 foi consagrado bispo en segredo por Michel d'Herbigny e nomeado bispo titular de Limyra, visitador apostólico para a diocese de Tiraspol e administrador apostólico de Odesa con dereito de sucesión a Joseph Kruschinsky. A finais do ano, o secretario da Congregación Consistorial Gaetano De Lai (descoñecedor destes feitos), conxuntamente coa Congregación para a Propagación da Fe e por consello de Adriaan Smets, pediu información na Santa Sé antes de nomear un ordinario para os católicos latinos de Ciscaucasia: os candidatos eran o mesmo Frison e Johannes Roth, e logo das súas consultas sería nomeado Roth. Por mor do aumento da presión soviética, Frison reorganizou a diocese de Tiraspol en catro divisións: central (con sé en Odesa, con el mesmo como administrador), setentrional/Volga (con sé en Saratov, con Augustin Baumtrog como administrador), meridional/Cáucaso (con sé en Piatigorsk, con Roth como administrador) e Xeorxia (con sé en Tbilisi, con Stefan Demurow como administrador).
Arrecife, Lanzarote
Historia
miniatura|esquerda|210px|Igrexa de San Ginés Obispo, Arrecife. A súa localización, ao abrigo das correntes oceánicas grazas a un conxunto de formacións rochosas e illotes, permitiu crecer a Arrecife ata converterse no porto principal da illa. Tanto é así, que tradicionalmente Arrecife foi coñecido entre os insulares como "El Puerto", por antonomasia. Ademais do viño, que comeza a cultivarse na illa tras as erupciones volcánicas de Timanfaya (1730-1736), será a barrilla o produto de exportación que afianzará a Arrecife desde o punto de vista comercial e urbano, producíndose un importante desenvolvemento do porto nas últimas décadas do século XVIII e as primeiras do XIX. Ao ciclo da barrilla séguelle o da exportación da cochinilla, un insecto parasito da tunera, chumbera ou nopal, da que se extrae unha tinguidura avermellada moi empregado na por entón incipiente industria téxtil británica. Coincidindo co auxe da cochinilla, Arrecife consegue arrebatar á Vila de Teguise a capital da illa, en 1847, afianzándose como centro económico e político de Lanzarote. Case ao mesmo tempo, Arrecife vese beneficiada polo Decreto de Portos Francos de 1852, lei a través da cal concédese aos principais portos canarios a capacidade de comerciar nos mercados internacionais salvando boa parte dos impostos e aduanas vixentes no resto de España.
Alexander Frison
Traxectoria
En agosto de 1929 foi brevemente arrestado en Simferopol, e logo da súa liberación retenido en Simferopol sen poder trasladarse a Odesa; a finais do mesmo ano foi novamente arrestado e liberado un ano máis tarde. En 1933 foi arrestado novamente baixo a acusación de permitir a participación de menores de idade nas cerimonios litúrxicas.
Arrecife, Lanzarote
Historia
Á parte da actividade comercial, a maior fonte de ingresos económicos da cidade foi durante décadas a pesca, sendo Arrecife a base fundamental da frota que faenaba no banco pesqueiro Canario-Sahariano. Coa ocupación do Sáhara Occidental por parte de Marrocos en 1975, a pesca entra en decadencia, e con ela a industria conserveira e de salgaduras que se xerou ao redor dela. Desde entón Arrecife foise convertendo nunha cidade cunha economía baseada no sector servizos, como centro comercial e administrativo da illa de Lanzarote, que desde a década de 1970 afiánzase como importante destino turístico.
Alexander Frison
Traxectoria
O seu derradeiro arresto tivo lugar o 10 de outubro de 1935, acusado de espiar para os alemáns. Foi condenado a morte en marzo de 1936, e o 10/15 de abril de 1937 a condena foi confirmada polo Tribunal Supremo soviético. Foi fusilado o 20 de xuño; fontes máis antigas databan o fusilamento no 2 de agosto.
Arrecife, Lanzarote
Clima
Arrecife conta cun réxime climático subtropical en canto ás temperaturas e moi seco no referente ás precipitacións. A variación térmica entre o inverno e o verán é moi escasa. A temperatura media do mes máis frío, xaneiro, é de 17 °C, con temperaturas diúrnas superiores a 20 °C. A media do mes máis cálido, agosto, é de 24,4 °C, con temperaturas diúrnas próximas a 28 °C. As temperaturas non adoitan baixar dos 14 °C durante as noites de inverno. As choivas son moi escasas, cun total de 110 mm anuais. As precipitacións concéntranse principalmente entre os meses de novembro e marzo, sendo escasas ou nulas entre maio e setembro. Nunca nevou nin se rexistraron xeadas.
Os fenómenos ambientais que máis inflúen sobre o clima arrecifeño son a proximidade ao mar, que suaviza as temperaturas; o influxo do vento alisio, que sopra con forza durante boa parte do ano e modera os rexistros climáticos e a proximidade ao continente africano, que posibilita a presenza de episodios ocasionais de néboa seca ou po en suspensión procedente do deserto do Sáhara acompañado de temperaturas máis altas cando o vento sopra desde o continente.
Lugares de interese histórico
miniatura|250px|Charco de San Ginés, entrante de auga mariña que penetra na cidade de Arrecife.
Cultura e festas
A cultura tradicional de Arrecife é de orixe mariñeira, debido á historia da cidade. A pesar do desenvolvemento e modernización dos últimos anos esta aínda mantense viva a través de agrupacións folclóricas como a Parranda Marinera de Los Buches, xogos tradicionais como os "jolateros" (barquillos construídos con bidóns de hoxalata) e regatas de vela latina.
As festas patronais celébranse o 25 de agosto en honra a San Xenxo (San Ginés). Tamén ten importancia o Entroido de Arrecife. Durante a celebración do Corpus Christi elabóranse polas rúa do centro da cidade alfombras de sal.
Transporte
O transporte público urbano por estrada lévase a cabo a través das catro liñas da empresa municipal de guaguas. Ademais, desde Arrecife, principalmente desde a súa estación, parten a maioría das rutas interurbanas de transporte público da illa.
O Aeroporto de Lanzarote atópase a 5 km de Arrecife, en Playa Honda, situada no municipio de San Bartolomé.
O Porto de Arrecife, coñecido como porto de Los Mármoles, conecta polo mar as illas de Tenerife, Gran Canaria e Fuerteventura. Ademais, existen rutas coa Península Ibérica que arriban ao porto de Cádiz. Trátase do principal punto de entrada de mercancías á illa, e nos últimos anos consolidouse como o segundo porto en tráfico de cruceristas das Canarias, só superado polo Porto de Santa Cruz de Tenerife.
Deporte
O equipo de fútbol representativo da cidade é a Unión Deportiva Lanzarote, que milita na Terceira División de España e xoga os seus partidos como local na Ciudad Deportiva Lanzarote.
Cardeña
Cardeña é un municipio español da Provincia de Córdoba, Andalucía. No ano 2005 tiña 1.761 habitantes. A súa extensión superficial é de 513 km² e ten unha densidade de 3,4 hab/km². As súas coordenadas xeográficas son 38º 16' N, 4º 19' O. Atópase situada a unha altitude de 821 metros e a 80 quilómetros da capital de provincia, Córdoba.
André Rieu
André Rieu, nado en Maastricht o 1 de outubro de 1949, é un violinista, director de orquestra e compositor neerlandés.
Traxectoria
Iniciou a súa carreira musical sendo neno e pertenceu a diversas orquestras ata que en 1987 fundou a propia, co nome neerlandés de "Johann Strauss Orkest". A partir do ano seguinte empezou a súa carreira por todo o mundo, comezando pola súa propia patria, e converténdose nunha das grandes estrelas da música ao nivel dos máis prestixiosos artistas de pop ou de rock, á vez que gañou multitude de adeptos e afeccionados á súa música.
O violín que utiliza na actualidade é un Stradivarius, construído en 1667 polo luthier do mesmo nome.
A Orquestra Johann Strauss
A Orquestra comezou en 1987 con 12 membros, dando o seu primeiro concerto o 1 de xaneiro de 1988. Ao longo dos anos expandiuse extraordinariamente, actuando actualmente con entre 80 e 150 músicos.
Rieu e a súa orquestra presentáronse en toda Europa, América do Norte e do Sur, Xapón e Australia. O tamaño e os ingresos dos seus percorridos só rivalizan cos maiores actos de música pop e rock. En 2008, a extravagante xira de Rieu incluíu unha reprodución en tamaño completo do Castelo da Emperatriz Sisi, o maior escenario da historia.
Rieu grava o seu repertorio tanto en DVD como en CD nos seus propios estudos en Maastricht, nunha ampla gama de música clásica, popular e folclórica, así como música temática de bandas sonoras coñecidas e teatro musical. As súas animadas presentacións orquestrais, en tándem cunha mercadotecnia eficaz, atraeron a audiencias de todo o mundo a este subxénero emerxente de música clásica.
Ademais de dous premios da música do mundo, as gravacións de Rieu gañaron discos de ouro e platino en moitos países, destacando nos Países Baixos, onde obtivo 8 veces o disco de platino.
Ciclopropano
O ciclopropano é un hidrocarburo cicloalcano saturado coa fórmula C3H6, que consta de tres átomos de carbono unidos entre si formando un anel triangular, con dous átomos de hidróxeno unidos a cada carbono dando lugar a unha simetría molecular D3h. O ciclopropano e o propeno teñen a mesma fórmula molecular pero as súas estruturas son distintas, polo que son isómeros estruturais.
O ciclopropano é un anestésico cando se inhala. Nas prácticas anestésicas modernas, foi superado por outros compostos, debido á súa extrema reactividade en condicións normais: cando este gas se mestura con oxíxeno hai un risco significativo de explosión.
Historia
O ciclopropano descubriuno en 1881 August Freund, que tamén propuxo a súa correcta estrutura. Freund tratou o 1,3-dibromopropano con sodio, causando unha reacción de Wurtz intramolecular que daba lugar directamente ao ciclopropano. O rendemento da reacción foi mellorado por Gustavson en 1887 co uso de cinc en vez de sodio. O ciclopropano non tivo aplicacións comerciais ata que Henderson e Lucas descubriron as súas propiedades anestésicas en 1929; a súa produción industrial empezou en 1936.
Anestesia
O ciclopropano introduciuse no uso clínico por iniciativa do anestesista norteamericano Ralph Waters, que utilizou un sistema pechado con absorción de dióxido de carbono para conservar este axente tan custoso. O ciclopropano é un axente de cheiro doce non irritante relativamente potente cunha concentración alveolar mínima de 17,5% e un coeficiente de partición sangue/gas de 0,55. Isto significou que a indución de anestesia por inhalación de ciclopropano e oxíxeno fose rápida e non desagradable. Porén, ao final dunha anestesia prolongada os pacientes podían sufrir un rápido descenso da presión sanguínea, que podía orixinar unha arritmia cardíaca; unha reacción chamada "shock de ciclopropano". Por esta razón, e polo seu alto prezo e natureza explosiva, quedou obsoleto como método de anestesia.
Estrutura e enlaces
150px|miniatura|esquerda|Solapamento orbital no modelo de enlaces flexionados do ciclopropano. A estrutura triangular do ciclopropano require que os ángulos de enlace entre os enlaces carbono-carbono sexan de 60°. Isto é moito menos que o ángulo termodinamicamente máis estable de 109,5° (para enlaces entre átomos con orbitais hibridados sp3) e orixina unha significativa tensión anular. A molécula ten tamén unha tensión de torsión debido á conformación eclipsada dos seus átomos de hidróxeno. En consecuencia, os enlaces entre os átomos de carbono son considerablemente máis febles que nun alcano típico, e como resultado ten moita maior reactividade.
Un modelo alternativo para describir o modo de enlazarse do ciclopropano utiliza diagramas de Walsh e axusta a teoría orbital molecular á luz das evidencias espectroscópicas e simetría de grupo. Neste modelo o ciclopropano descríbese como unha combinación de orbitais de tres centros enlazados de metileno carbenos.
Síntese
O ciclopropano producíase inicialmente polo acoplamento de Wurtz, no cal o 1,3-dibromopropano era ciclado utilizando sodio. O rendemento desta reacción pode ser mellorado cambiando ese metal por cinc.
Ciclopropanación
Os aneis de ciclopropano encóntranse en numerosas biomoléculas e fármacos. A formación de aneis de ciclopropano, que se denomina ciclopropanación, é unha activa área da investigación química.
Reaccións
Debido ao incrementado carácter π dos seus enlaces C-C, o ciclopropano pode reaccionar como un alqueno en certos casos. Por exemplo sofre hidrohaloxenación con ácidos inorgánicos para dar haluros de alquilo liñais. Os ciclopropanos substituídos tamén reaccionan, seguindo as regras de Markovnikov.
Seguridade
O ciclopropano é moi inflamable, pero non é substancialmente máis explosivo que outros alcanos.
Partido dos Comunistas da República de Moldavia
O Partido dos Comunistas da República de Moldavia (Partidul Comuniştilor din Republica Moldova  en romanés) é un partido político de Moldavia. Este partido é de corte comunista e conforma o goberno da República de Moldavia.
Nas eleccións parlamentarias do 2005 revalidou a súa maioría, aínda que descendía 4,1 puntos e 15 escanos, mantivo o 46,0% dos votos e unha maioría absoluta no Parlamento moldovo.
Vladimir Voronin (presidente de Moldavia) e Vasile Tarlev (primeiro ministro) son do Partido Comunista da República de Moldavia.
Abdome (artrópodos)
miniatura|350px|[[Malacostráceo|Crustáceo malacostráceo ideal. Á esquerda, en cor laranxa, o abdome, aquí denominado telson.]] Nos artrópodos denomínase abdome ao tagma ou parte posterior do corpo. Está situado a continuación do tórax.
En sentido amplo, o termo abdome aplícase ao tagma final do corpo de todos os grupos de artrópodos, pero, debido a que non están claras as homoloxías das diferentes rexións do corpo nos diferentes grupos, adoita usarse en sentido estrito para denominar exclusivamente o tagma final dos insectos.
Insectos
miniatura|350px|Anatomía dun [[insecto. En C: abdome: 13.- Estómago; 14.- Corazón; 15.- Ovarios; 16.- Intestino; 17.- Ano; 18.- Vaxina; 19.- Cadea ganglionar ventral; 20.- Tubos de Malpighi.]]
Na maioría das ordes de insectos o abdome está composto de once segmentos, aínda que o segmento once está xeralmente moi reducido e representado soamente polos seus apéndices. E en moitos insectos este número é aínda máis reducido. Nos himenópteros apócritos o abdome está moi modificado; o primeiro segmento está fusionado co segmento final do tórax e recibe o nome de propodeo.
Hai oito pares de espiráculos de función respiratoria. No segmento once pode haber uns apéndices chamados cercos. O ano ábrese no último segmento.
Os órganos xenitais do macho, usados no apareamento encóntranse nos segmentos oito e nove. Poden ser moi complexos e úsanse ás veces para a identificación das especies. As femias dalgunhas especies posúen un órgano ovipositor, xeralmente nos segmentos oito e nove. No caso de moitos himenópteros o ovipositor está convertido nun aguillón usado para inxectar veleno.
Fernando Pérez Fontán
Fernando Pérez Fontán, nado na Coruña en 1879 e finado en Burgos o 13 de outubro de 1918, foi un xuíz e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Dereito pola Universidade de Santiago de Compostela. Exerceu como avogado na Coruña e obtivo praza nas oposicións para empregados administrativos da Compañía Arrendataria de Tabacos en 1903. Foi vicesecretario da Audiencia de Alacant, secretario da Audiencia de Castelló de la Plana, Xuíz de primeira instancia en Murias de Paredes e Vilafranca do Bierzo. Xuíz de primeira instancia de Becerreá (1911), e A Cañiza (1911). En 1914 foi nomeado xuíz de primeira instancia de Mondoñedo. Nese outono foi enviado como xuíz especial a Viveiro para atender delitos electorais derivados das eleccións a deputado en Cortes de xullo, polos que chega a procesar a case cen persoas, entre elas José Santiago Seijo. En xullo de 1916 procesou a César González-Seco Romero, deputado provincial e director do periódico Mondoñedo por uns artigos presuntamente inxuriosos. En agosto de 1918 foi nomeado xuíz de primeira instancia de Burgos. Finou en Burgos en outubro dese ano pola pandemia de gripe. Colaborou no periódico El Foro Español.
Vida persoal
Casou con Avelina Díez de Ure, que tamén finou de gripe aos poucos días da morte do seu home.
Adolfo Abalo Ríos
Adolfo Abalo Ríos, nado en Lantaño (Portas) en 1945, é un mestre e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Profesor de Primaria no colexio Domingo Fontán de Portas. En 1976 afiliouse ao Partido Socialista Obrero Español. Organizou o movemento veciñal de Saiar e presidiu a asociación de veciños que clasificou os montes en man común da parroquia. Nas primeiras eleccións municipais da democracia encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE á alcaldía de Caldas de Reis e foi elixido alcalde. Volveu ser elixido alcalde nas municipais de 1983, 1987 e 1991. Entre 1986 e 1991 foi deputado provincial. Nas municipais de 1995 foi substituído por Xosé María Tobío Barreira como cabeza da lista municipal do PSdeG-PSOE.
Pablo Elorriaga Senlle
Traxectoria
No franquismo foi secretario provincial do Movemento de Pontevedra e foi nomeado alcalde de Caldas de Reis en 1948, permanecendo no posto até outubro de 1952. Logo foi primeiro tenente alcalde.
Voo 2294 de Southwest Airlines
O voo 2294 de Southwest Airlines era un servizo doméstico regular de pasaxeiros que realizou unha aterraxe de emerxencia no aeroporto Yeager en Charleston, Virxinia Occidental, o día 13 de xullo de 2009, tras sufrir unha rápida despresurización da cabina de pasaxeiros. O avión aterrou de forma segura senvítimas mortais ou feridos graves. Unha investigación da NTSB atopou que o incidente fora causado por un fallo na pel da fuselaxe debido a fatiga do metal.
Cámara dos lords
miniatura|250px|Cámara dos lords en 2011 miniatura|250px|O [[Palacio de Westminster, sede da Cámara dos Lords e da Cámara dos Comúns]] A Cámara dos lords, (en inglés House of Lords), tamén coñecida como House of Peers, é a cámara alta do Parlamento do Reino Unido, oficialmente Os Moi Honorables Lords Espirituais e Temporais do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte reunidos en Parlamento (The Right Honourable the Lords Spiritual and Temporal of the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland in Parliament assembled).