cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Madonna
1998-2002: De regreso á prominencia comercial
O álbum deixou estupefacta á crítica especializada: chegou até a posición número dous do Billboard 200, e desde ese momento recibiu a certificación de 4 discos de platino pola RIAA. A crítica desfíxose en eloxios cara a Ray of Light e foi considerado un dos máis grandes logros artísticos de toda a súa carreira, e un dos mellores discos da era dos 90. Amazon.com describiu Ray of Light como «o seu máis rico, e máis consumado álbum», mentres que Rolling Stone ovacionou a Madonna e ao seu co-produtor William Orbit por «crear o primeiro álbum pop contemporáneo que exitosamente abarca o xénero tecno» declarando que musicalmente Ray of Light é a súa «máis arriscada gravación». De Ray of Light extraéronse cinco sinxelos, incluíndo o número un europeo "Frozen", que anos máis tarde causou controversia debido a unha demanda por plaxio en Bélxica por parte de Salvatore Acquaviva, compositor da canción "Ma Vie Fout Lle Camp". Madonna perdeu o xuízo e prohibiuse en Bélxica a radiodifusión de "Frozen" e a venda do disco, o que xerou o movemento inverso: "Frozen" foi máis transmitida na radio a pesar da orde xudicial. Esta demanda baseouse en catro compases que Madonna repite cinco veces na canción.
O álbum foi candidato en 1999 para 6 Premios Grammy, incluído nomeamentos por Álbum do Ano e Disco do Ano; finalmente o día da cerimonia Madonna gañou 3 premios nas categorías por Mellor Álbum Vogal Pop, Mellor Gravación Bailable e Mellor Vídeo Musical en Formato Curto. Ademais o álbum tamén gañou por Mellor Deseño de Cartafol, que recaeu sobre o director de arte. Ray of Lightfoi colocado na posición número 363 pola revista Rolling Stone'' nos 500 Mellores álbums de todos os tempos.
Madonna seguiu cultivando éxitos tras Ray of Light co seu sinxelo top-ten "Beautiful Stranger", unha canción de pop anos 60 que escribiu con William Orbit e gravou para formar parte da banda sonora de Austin Powers: The Spy who Shagged me en 1999. No 2000 gañou con esta canción o Grammy número 5 da súa carreira na categoría por Mellor canción escrita para unha película, e algúns críticos dixeron anos despois, ao publicarse un recompilatorio, que esta era a mellor canción do mesmo.
En 2000 Madonna lanzou a primeira película despois de Evita: a comedia The Next Best Thing, que protagonizou con Rupert Everett. Aínda que dirixida polo prestixioso John Schlesinger, foi un decepcionante fracaso e foi duramente criticada, pero polo menos Madonna salvou a cara con dúas cancións para a banda sonora, incluíndo o número un en Europa "American Pie", versión dance do clásico dos 70s de Don McLean. O outro tema chamouse "Time stood still".
O ano 2000 foi moi favorable para Madonna, ao coincidir a súa esperada voda con Guy Ritchie e o nacemento do seu segundo fillo (o primeiro de ambos os dous), Rocco John Ritchie, co lanzamento dun dos seus álbums máis exitosos.
Music (2000) foi o seu oitavo álbum de estudio, nomeado a 3 premios Grammy (incluído o de Disco do Ano) co que deu un paso atrás na exploración da espiritualidade para volver á súa faceta máis festiva e ao mundo das discotecas cun estilo dance e house. Con todo, conservou o ingrediente introspectivo de Ray of Light en cancións como "Paradise (not for me)", e introduciu guitarras para un maior sabor folk en "Don't Tell Me" e a balada "Gone". Ao fío deste xiro cara ao mundo country, Madonna ofreceu o seu enésimo cambio de imaxe e coreografía, con roupa e chapeu vaqueiro, escoltada por musculosos bailaríns de atildado look texano.
En 2001 Madonna emprendeu a xira Drowned World Tour, a primeira en oito anos (no caso de Europa, a primeira en once). Tras suspenderse un par de concertos por imprevistos, o debut tivo lugar en Barcelona, con masiva asistencia dos medios de comunicación. A prensa saudou o espectáculo como «un fito» na historia do xénero, ao propor unha nova fórmula de concerto que axuntaba música, baile e un despregamento de escenografía e novas tecnoloxías. A xira foi finalmente exitosa tanto en críticas como en recadación, e foi o tema dun especial de televisión nos Estados Unidos, que se lanzou á venda en formato DVD no mes de novembro de 2001 para coincidir co lanzamento do seu segundo álbum de grandes éxitos, GHV2. A diferenza da súa previa compilación en 1990, GHV2 non incluíu ningunha canción inédita, e soamente promocionáronse por radio múltiples remixes dalgunhas das cancións.
No 2002, escribiu e interpretou a canción principal da película de James Bond Die Another Day. A canción foi nomeada aos Globos de Ouro na categoría de Mellor Canción Orixinal, e de maneira chocante, tamén aos anti-premios Razzies como Peor Canción. Na película, Madonna facía un cameo como mestra de esgrima.
Ademais, decidiu probar sorte novamente coa súa carreira cinematográfica en Swept Away, película dirixida polo seu esposo Guy Ritchie e co-protagonizada polo actor italiano Adriano Gianini. Foi outro fracaso comercial.
2003-2006: Altibaixos comerciais
Noutro ciclo de fracaso + éxito, Madonna pasou do seu doce triunfo con Music a un tropezón tanto en críticas como en vendas co seu seguinte álbum, American Life, e cando moitos a daban por acabada ou repetitiva, sorprendeu co álbum posterior, Confessions on a Dance Floor.
O noveno álbum de estudio de Madonna foi American Life, lanzado en abril de 2003. O título pareceu tomarse do popular devandito «American way of life» («O modo de vida americano»), que reflicte unha mentalidade consumista e competitiva que Madonna cuestionaba, a pesar de ser ela mesmo un dos maiores produtos de consumo. Os temas das cancións foron maiormente os soños de triunfo, o prezo da fama e a sociedade dos Estados Unidos. Inspirada en parte pola turbulenta situación política da guerra de Iraq e as súas conviccións pacifistas, Madonna presentaba unha especie de álbum-denuncia, nunha versión bailable da canción-protesta de décadas atrás. Tiña como tema a vida americana. Recibiu diferentes tipos de críticas. O álbum converteuse no peor fracaso comercial de Madonna.
Tal esforzo non se viu correspondido polos resultados musicais nin pola acollida do público. Algúns críticos atrevéronse a declarar que Madonna era antipatriota, en especial ante o vídeo musical do primeiro sinxelo publicado, "American Life". Aínda que se discute que fose o seu álbum máis atrevido e musicalmente máis extremo, American Life presentou un lado máis escuro e serio da cantante que non contentou a todos os críticos, aínda que si aos seus fans. Unha vez máis, traballou con Mirwais e con Michel Colombier (quen colaborara antes no exitoso álbum Music), engadiu un coro de gospel e guitarras acústicas. Madonna indagou con sons distintos ao que presentara nos seus anteriores traballos discográficos, pero non pareceu acertar, seica polos ritmos sincopados e as melodías menos pegadizas.
O vídeo do sinxelo "American Life" causou controversia e foi censurado nos Estados Unidos debido a que contiña crúas escenas de guerra, explosións e sangue. Ao día seguinte de que o vídeo se emitise pola televisión europea, Madonna lanzou unha versión corrixida e moito menos violenta, na cal ela canta vestindo un traxe estilo sarxento, e detrás proxéctanse imaxes de bandeiras de todo o mundo. O sinxelo "American Life" gozou dun enorme éxito internacional pero non correu coa mesma sorte nos EUA por obvias razóns, a pesar do cal o álbum debutou no número un do Billboard 200. Meses máis tarde recibiu a certificación de disco de platino pola RIAA ao superar o millón de unidades vendidas tan só nos Estados Unidos.
Meses máis tarde, en agosto, Madonna presentouse nos MTV Vídeo Music Awards e interpretou unha versión remezclada da canción "Hollywood" combinada co seu clásico "Like a Virgin" canda a Britney Spears, Christina Aguilera e Missy Elliott. Tratouse do acto de apertura da entrega de premios e causou unha gran controversia cando Madonna bicou na boca a Spears e Aguilera sobre o escenario, imaxe que foi noticia de primeira plana de varios xornais e revistas; nalgunhas ocupou a portada. O incidente foi logo simulado ao final do vídeo musical do sinxelo "Me Against the Music" do álbum In the Zone de Britney Spears. A nova versión de "Hollywood" formou parte do EP de Madonna titulado Remixed & Revisited, o cal tivo o obxectivo principal de revitalizar ao álbum American Life. Nel incluíronse versións remix de varias cancións do controvertido álbum e "Your Honesty", unha canción non lanzada do disco Bedtime Stories de 1994. Este álbum modificado foi todo un fracaso comercial e non causou nin o menor impacto, apenas superando o medio millón de copias vendidas no mundo.
A pesar do relativo fracaso de American Life, en 2004 Madonna emprendeu un novo tour mundial, The Re-Invention Tour, con 56 actuacións nos Estados Unidos e Europa. Converteuse na xira que máis diñeiro recadou do 2004, cunha cifra estimada de 125 millóns de dólares. Incumprindo afirmacións anteriores, Madonna expúxose o show como un percorrido todo o máis destacado do seu repertorio e incluíu clásicos que deixara de lado na súa xira anterior. Deste xeito, seguramente quixo evitar riscos ante o temor de que un repertorio centrado en American Life disuadise ao público. As críticas foron favorables, maiormente pola orixinal actualización das cancións máis antigas e polo asombroso estado físico de Madonna, que cumpría 46 anos.
Nese mesmo ano, Madonna estivo involucrada nunha batalla legal coa súa discográfica de sempre, Warner Bros., pola supervivencia do seu selo persoal; a pequena firma Maverick. O conflito legal finalizou coa vitoria de Warner Music Group, quen comprou as accións da devandita empresa de Madonna, o que supuxo de feito a desaparición do selo Maverick do mercado. Esta discográfica fundada por Madonna lanzara á superventas Alanis Morrisette, pero outros fracasos facíana deficitaria.
En xaneiro de 2005 Madonna cantou unha versión de "Imagine" de John Lennon transmitido para a televisión estadounidense, durante un concerto para os damnificados de Indonesia e Tailandia polo tsunami de decembro de 2004. Nese mesmo ano distribuíu o seu segundo documental para ser emitido en televisión, I'm Going to Tell You a Secret, o cal fora filmado durante a súa xira mundial, Re-Invention, no 2004, baixo dirección de Jonas Akerlund. Rumoreouse que certo desacordo entre este e Madonna frustrou a edición dun DVD da devandita xira, que vería a luz en 2006, cando Madonna xa estaba enfrascada noutra.
En plena celebración do seu 47 aniversario, o 16 de agosto de 2005, Madonna resultou ferida por unha caída de cabalo: unha boneca rota, unha clavícula dislocada, feridas o cranio e múltiples hematomas. A súa capacidade de recuperación foi asombrosa, e pouco despois retomou a súa frenética actividade. Na súa posterior xira Confessions, Madonna aludiu con humor ao devandito contratempo ao proxectar sobre o escenario imaxes das radiografías que lle tomaron durante a súa curación.
Confessions on a Dance Floor está considerado o álbum máis exitoso de toda a súa carreira, xa que pulverizou varias marcas e supuxo o «retorno triunfal» de Madonna ao liderado da música popular (aínda que nunca estivera demasiado lonxe). O álbum superou os 8 millóns de copias.
Stuart Price, segundo eloxios de Madonna, era un rato de discoteca, cunha extensa memoria musical e «cun gusto exquisito» para peteirar de xéneros e culturas diversas. Iso explica que o álbum Confessions asombrase á crítica cunha acertadísima combinación de ritmos xa clásicos (disco, rock e dance), samples de cancións alleas e toques sonoros de Oriente Medio e outras culturas. Inspirábase en New Order, ABBA, Pet Shop Boys, Donna Summer, Giorgio Moroder, a New Wave estadounidense e o estilo electrónico de Goldfrapp ou Royksopp. Podíase definir como un compendio dos ritmos bailables das últimas décadas.
Segundo varias críticas, o álbum non contiña moitos sinxelos claros (cancións pegadizas). De maneira moi sagaz, foi pensado como unha serie de cancións mesturadas sen interrupcións nun único set, coma se fose unha sesión de DJ, desde ritmos medios que convidan o baile, até outros máis propios de chill out, pasando por cancións enérxicas. Deste xeito, o nivel un tanto irregular das melodías saía favorecido.
O álbum converteuse nun rotundo éxito comercial, alcanzando o número un en 41 países de todos os continentes, desposuíndo a The Beatles da marca que anteriormente posuían. Recibiu as críticas máis positivas desde Ray of Light (1998) e supuxo o sexto premio Grammy para Madonna como Mellor Álbum Bailable/Electrónico. Do álbum extraéronse catro exitosos sinxelos: "Hung Up" (que contén un sample da canción "Gimme! Gimme! Gimme! (A Man After Midnight)" de ABBA), "Sorry, Get Together" e "Jump".
"Hung Up" converteuse no primeiro sinxelo en ocupar unha posición dentro do dez primeiros sinxelos do Billboard Hot 100 desde o tropezo de American Life en 2003. Con este sinxelo rompeu outra marca, esta vez destronando ao Rei do Rock and Roll, Elvis Presley. Actualmente Madonna é a cantante con máis sinxelos dentro do top 10 da lista Hot 100. En todo o mundo, "Hung Up" superou a "Music" para converterse no sinxelo máis exitoso da súa carreira. O sinxelo seguinte, "Sorry" converteuse no seu 12º sinxelo que alcanzaba o top 1 no Reino Unido. O terceiro corte promocional de Confessions on a Dance Floor foi "Get Together", lanzado no mes de xuño de 2006, debutou no número un do Billboard Dance
En maio de 2006, en plena euforia polo éxito do seu álbum, Madonna emprendeu a súa xira Confessions Tour polo mundo. Causou unha controversia inmediata pola posta en escena da balada "Live to Tell", xa que ela cantaba colgada dunha enorme cruz de espellos. Como era previsible, devandito uso da cruz foi tachado de irreverencia por círculos cristiáns, aínda que Madonna acompañaba a actuación de imaxes da miseria no mundo, e non había ningunha alusión sexual nin morbosa.
A xira pasou, entre maio e setembro de 2006, por Norteamérica, Europa e Asia. Especulábase que sería a xira de maior recadación de todos os tempos debida a unha artista feminina: estimábase que serían máis de 200 millóns de dólares debido aos altos prezos das entradas e as altas vendas de entradas, pero con todo as estimacións quedaron pasadas e unha vez máis Madonna rompeu as críticas e superou as expectativas, xa que o tour xerou ganancias por máis de 250 millóns de dólares, converténdose na xira musical mellor remunerada da historia segundo a revista Forbes, superando o retorno de The Rolling Stones, a xira Vertigo de U2 e todas as demais montadas até a data.
Tras un longo adiamento, o 20 de xuño de 2006 Madonna lanzou o seu documental I'm Going to Tell You a Secret en DVD, o cal alternaba escenas da súa vida privada con tomas do The Re-Invention Tour. Deste xeito, terminou de explotar comercialmente a súa xira anterior cando estaba a realizar a seguinte. Devandito DVD debutou na posición 33 do Billboard 200 vendendo un total de 25,000 copias na súa primeira semana.
Madonna lanzou o seu seguinte DVD, o de Confessions Live Tour, o 30 de xaneiro de 2007. Este novo proxecto foi editado en dous formatos, un dos cales incluía un Cd con varias cancións tomadas do show.
Cualificada por ela mesma como «hiperactiva», Madonna seguiuno demostrando en 2006 como novo rostro da casa de moda H&M. Unha parte da liña foi especialmente deseñada para vestir a Madonna e aos seus bailaríns durante a Xira Confessions. As fotografías para a campaña foron tomadas polo recoñecido fotógrafo Rankin en Hollywood. Madonna asinou un contrato válido para todo 2006 que estipulaba a promoción de roupa, e en 2007, en colaboración coa Directora artística de H%M, presentou a colección M by Madonna, bastante máis importante, e mellor que a liña anunciada en 2006.
Songs of Innocence
Songs of Innocence é o décimo terceiro álbum da banda irlandesa de rock U2, publicado o 9 de setembro de 2014. Foi producido por Danger Mouse, con produción adicional de Paul Epworth, Ryan Tedder, Declan Gaffney e Flood. O disco foi anunciado nun evento de lanzamento de Apple Inc. e lanzado ese mesmo día de xeito gratuíto para todos os clientes de iTunes Store. Estivo de xeito exclusivo para iTunes, iTunes Radio e Beats Music ata o 13 de outubro, cando se editou en formato físico a través dos selos Island Records e Interscope Records. A edición dixital bateu un récord ao estar dispoñible a uns 500 millóns de clientes de iTunes, polo cal o CEO de Apple Tim Cook vendeuno como "a maior edición dun álbum de todos os tempos".
Madonna
2007-2009: Madonna: Novas tendencias
2007 foi para Madonna un ano cheo de novos proxectos, tras o doce sabor do seu anterior álbum Confessions on a Dance Floor (2005) e a correspondente xira Confessions Tour, os cales resultaron todo un éxito comercial. Madonna comezou 2007 cunha imaxe máis madura e chea de caridade, ao participar como a icona de Live Earth compondo unha nova canción especial para ese evento canda a Pharrell Williams: "Hey You". Ese mesmo ano Madonna decide terminar con Warner Bros. e unirse a Live Nation para que esta xestionase a súa carreira. Así mesmo, grava un novo álbum e opta por renovarse unha vez máis para recuperar ao seu público estadounidense. Este álbum contería como estilo principal o hip hop acompañado de funk, R&B, pop urbano, todos eles sons populares é Estados Unidos. Madonna acompáñase esta vez de produtores coñecidos e moi populares como son Timbaland e Danja. O álbum vén acompañado dunha xira mundial: Sticky & Sweet Tour (2008) coa cal Madonna chegará a lugares nos que non cantaba desde hai 15 anos como México, Brasil, Arxentina e por primeira vez, Chile.
Hard candy, o novo álbum de Madonna, foi producido entre Pharrell Williams, Timbaland e Justin Timberlake en 2007 e principios do ano seguinte. Lanzouse á venda o 28 de abril de 2008 en Europa e no resto do mundo, e para o 29 de abril en Norteamérica. O primeiro single de Hard Candy, "4 Minutes", foi lanzado en marzo dese mesmo ano, conseguindo o éxito mundial. Alcanzou o número 3 no Billboard Hot 100.
O título do álbum foi escollida pola propia Madonna, transmitindo en todo o conxunto do álbum unha reflexión sobre os momentos duros e doces da vida, tanto no amor e desamor, pensamentos, ilusións ou compensacións; en definitiva, unha xuxtaposición.
O disco é unha mestura habitual de pop, dance, R&B Electrónica e tamén se inclúe algunha que outra balada, semellante ao último disco de Justin Timberlake. Fontes próximas a Madonna dixeron que esta vez non quería innovar en sons, nin buscar músicas alternativas; só ter un disco con música mainstream (comercial).
As fotos da portada do álbum e en xeral tiveron lugar o 22 de decembro de 2007, cunha "Madonna diferente", creando unha icona distinta (de novo), despois de pasar dunha muller espiritual, madura e de chaqueta texana co pelo longo e rizado en Ray of Light (1998); unha vaqueira en Music (2000); unha militar en American Life (2003); e unha bailarina de rosa e exitosa en Confessions on a Dance Floor en 2005.
A fin de semana do 15 e 16 de marzo (2008) púidose apreciar a definitiva portada de Madonna: a icona dunha boxeadora, en alusión a que ninguén puido quitarlle o seu título de "Raíña do Pop".
O Bidueiro, Vilavella, As Pontes de García Rodríguez
O Bidueiro é un lugar da parroquia de Vilavella no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 4 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 2 eran homes e 2 eran mulleres.
El Radical (1910)
El Radical foi un semanario editado en Ourense entre 1910 e 1913.
Traxectoria
Subtitulado Semanario tradicionalista, apareceu o 27 de xullo de 1910. Fundado por José Fernández Gallego e dirixido primeiro polo seu fundador e despois por Marcial Ginzo Soto, foi un semanario xaimista. Entre os seus colaboradores figuraron Carolino Costa Márquez, José Bello González, Carlos M. Sánchez de Bou, Carlos Balboa Pajarón e Alejandro Rodríguez Veiras. Cesou a súa edición en 1913.
Malato deshidroxenase (homónimos)
A malato deshidroxenase é un encima que cataliza reversiblemente a oxidación do malato a oxalacetato no ciclo do ácido cítrico e outras rutas, e utiliza o coencima NAD+. Este encima ten dúas isoformas:
O nome malato deshidroxenase con algún cualificativo engadido ao seu nome utilízase tamén para outros encimas distintos, como son:
Notable Names Database
Notable Names Database ou NNDB, é un banco de datos en liña con detalles biográficos de persoas famosas destacadas dentro da sociedade mundial. Producido pola Soylent Communications, o NNDB contén tamén ligazóns entre as persoas, como ten tamén estatísticas vitais, emprego de determinada persoa, relixión, orientación sexual e unha biografía (consta tamén se determinada persoa ten ou non antecedentes criminais).
Nikolai Rukavishnikov
Traxectoria
Rukavishnikov graduouse no Instituto de Física e Enxeñaría de Moscova e de 1957 a 1967 traballou na OKB 1 con Korolev. Foi seleccionado como cosmonauta en 1967, participando nas misións Soiuz 10, Soiuz 16 e Soiuz 33 e pasando un total de 9,88 días no espazo.
Noviñas e bruxas
Noviñas e bruxas (en The Craft) é un filme estadounidense dirixido por Andrew Fleming que foi estreado en 1996. Estreouse en galego na TVG o 9 de marzo de 2008.
Sinopse
Sara é unha rapaza acabada de chegar dos Ánxeles que se sente soa entre os seus novos compañeiros de instituto. Pero coñece a tres amigas que teñen intereses afíns ós seus: as ciencias ocultas, e que ademais teñen poderes semellantes. Xuntas formarán un círculo segredo que cambiará as súas vidas para sempre.
François Bozizé
Traxectoria
O 23 de marzo de 2013 foi deposto por un exército rebelde dirixido polo Michel Djotodia. Fuxiu á República Democrática do Congo.
Poder executivo
Seguindo o esquema de Montesquieu, o poder executivo é un dos tres poderes do Estado moderno, cuxa función é executar as leis aprobadas polo poder lexislativo.
O poder executivo é desenvolvido polo goberno do Estado. Este está sometido ao control parlamentario e ao control xudicial, nun sistema de pesos e contrapesos no que cada poder controla aos demais a través de distintos mecanismos, que se estudan na teoría da separación de poderes.
Grecia Central
dereita|Mapa Grecia Central Grecia Central (Stereà Hellás) é unha das 13 rexións administrativas de Grecia. Está situada na parte meridional do territorio continental, entre Tesalia e Macedonia ao norte, e o istmo de Corinto ao sur.
Ten unha extensión de 15.549 km² cunha poboación de 582.280 habitantes.
Comprende os nomos (prefecturas) de Beocia, Eubea, Euritania, Focea e Ftiótide.
Macedonia Central
frame|dereita|O mapa mostra a localización da periferias en Grecia.-Macedonia Central ( [[Macedonia Grega )]]
Macedonia Central (en grego Κεντρική Μακεδονία) é unha das 13 periferias (rexións administrativas) de Grecia, e ocupa a parte central da Macedonia grega, ao norte do país. Nela atópase Tesalónica, a segunda maior cidade do país. Está divida en 7 prefecturas (nomos, en grego):
Estado de dereito
O seguinte estadio do Estado de dereito é o Estado social.
Daniel Kajmakoski
Daniel Kajmakoski (en alfabeto cirílico macedonio: Даниел Кајмакоски) é un cantante e compositor macedonio. É coñecido por gañar a primeira tempada do X Factor Adria. El representou a Macedonia do Norte no Festival de Eurovisión 2015 en Viena, Austria coa canción "Autumn Leaves" após gañar o Skopje Festival 2014.
Arquitectura relixiosa
A arquitectura relixiosa ocúpase do deseño e construción de lugares de culto sagrados ou de espazos de oración, como igrexas, mesquitas, stupas, sinagogas e templos. Moitas culturas teñen dedicado recursos considerables para a súa arquitectura relixiosa, e os seus lugares de culto e espazos sagrados están entre os edificios máis impresionantes e duradeiros que a humanidade creou. Por esta razón, a disciplina occidental de Historia da Arquitectura mantense en boa medida da historia da arquitectura relixiosa desde os tempos máis remotos ata, polo menos, o período barroco. A xeometría sagrada, a iconografía e o uso de sofisticadas semióticas tales como sinais, símbolos e motivos relixiosos son endémicos na arquitectura relixiosa.
Os edificios relixiosos, a miúdo evolucionaron ao longo de períodos de varios séculos e foron os máis grandes edificios do mundo, antes da existencia de rañaceos modernos. Mentres os distintos estilos usados ​​na arquitectura relixiosa ás veces reflectisen as tendencias doutras construcións, estes estilos tamén mantivéronse distintos da arquitectura contemporánea usada noutras estruturas. Coa ascensión das relixións monoteístas, os edificios relixiosos foron converténdose en maior medida en centros de oración e meditación.
Metacritic
Metacritic é un sitio web que recompila críticas de discos de música, xogos, filmes, programas de televisión, DVD e libros. En cada avaliación para un produto asígnaselle unha cualificación numérica, e a continuación obtense unha media. Un extracto de cada unha das probas inclúese xunto cunha ligazón para a fonte. Para levar a cabo a recomendación da crítica, empréganse tres códigos de cor: verde, amarelo e vermello. Isto dá unha idea xeral da avaliación do produto entre os críticos e, en menor medida, o público.
A puntuación dos resultados ás veces varían dramaticamente, dependendo do que a avaliación é marcada. Por exemplo, Rotten Tomatoes dá unha clasificación xeral desfavorable para Kenneth Branagh na versión cinematográfica de As You Like It citando a maioría dos críticos británicos, que, ó parecer, teñen rexeitou firmemente o filme Branagh de Shakespeare.
Longobardos
Orixes e migración
dereita|miniatura|Migración dos longobardos segundo as súas tradicións dereita|miniatura|Outra imaxe das migracións dos longobardos miniatura|dereita|O estado longobardo o ano 526. Os longobardos (ou máis exactamente, Langobardos) son coñecidos desde había ben tempo polos romanos: en efecto, en 98, o historiador Tácito menciónaos xa na súa obra sobre os xermanos, Germania. Con todo, os longobardos fican varios séculos nas sombras e a súa historia anterior ao século V é moi mal coñecida, por non dicir descoñecida. O pobo longobardo non participa das invasións e migracións bárbaras dos séculos IV e V.
A obra ten como modelo o relato da migración dos godos (feito polo historiador deste pobo, Xordanes) e se cadra tamén relacionada co relato da migración dos anglos, os xutos e os saxóns á illa de Bretaña tal e como se fai na Crónica anglosaxoa. Tamén, o carácter mitolóxico da tradición longobarda obriga a considerar a hipótese da orixe escandinava e da etimoloxía dos longobardos coa máis grande das cautelas.
No século I, os longobardos están establecidos no curso inferior do Elba onde se enfrontan ao emperador Tiberio. No século seguinte, acadan o curso medio do Danubio. Así, en 167, están presentes en Pannonia onde permaneceron varios séculos. Cara a finais do século V, en efecto, obteñen nesta rexión un tratado do emperador Xustiniano, converténdose así en federados de Roma. Numerosos guerreiros longobardos serviron, a partir do ano 551, como mercenarios na Península Italiana contra os ostrogodos.
De Pannonia, destrúen o pequeno reino hérulo sobre o 505 e logo ocupan a provincia romana de Pannonia primeira (se cadra en 527) e finalmente a Pannonia segunda a partir de 547. Tras aliárense cos temíbeis xinetes ávaros, un pobo da estepa, que viña de chegar á rexión, baten aos xépidos, que intentan estender o seu reino (c. 567). Unha parte dos xépidos únense aos longobardos e séguenos a Italia, onde conservaron durante un certo tempo as súas propias leis. A partir de mediados do século VI, parece que algúns longobardos se converteran ao cristianismo, mentres que en paralelo traban coñecemento do arianismo (se cadra, a partir dos ostrogodos de Italia). En todo caso, a inmensa maioría dos longobardos son aínda pagáns.
Segundo as fontes, o seu rei Auboíno fai logo un acordo co khagan ávaro: durante 200 anos, os longobardos poderían retornar a Pannonia e recuperar o seu territorio. O conxunto dos longobardos, acompañados de xépidos, pero tamén de bandas saxoas, héruleas e mesmo ávaras, póñense en camiño para Italia onde a destrución do reino do gran Teodorico creara un verdadeiro baleiro político, militar e mesmo administrativo: preto de 25 anos de loita encarnizada entre bizantinos e ostrogodos arruinaran á rica Italia e a reconquista xustinianea parecía fráxil.
Os longobardos en Italia
dereita|300px|Mapa da Italia bizantina e longobarda A principios do ano 568, tras pasar a fronteira do Friúl, máis de 200 000 longobardos e os seus aliados invaden a chaira do Po mais, unha vez na península, chocan logo coas obras defensivas que rodean as cidades así como numerosas fortalezas romano-bizantinas. Tamén, como todo pobo bárbaro, os Longobardos prefiren o campo ás cidades e constrúen residencias rurais na fértil chaira do Po (as salae), postas baixo a dependencia dunha das farae (do xermánico fara: banda). Vivir en comunidade lonxe das cidades debía seguramente impedir unha asimilación rápida entre a numerosa poboación romana e preservar a cohesión nacional longobarda así como as calidades guerreiras dos seus homes.
Teñen lugar numerosos cercos, longos e difíciles tanto para os cercados como para os cercadores, mentres que unha parte da poboación italiana foxe cara o nordeste, a Venecia e cara a costa lígur (rexión de Xénova). Finalmente, os longobardos apodéranse da cidade de Pavía (572) pero Rávena, última capital do imperio de Occidente, mantén a súa resistencia. Algunhas bandas armadas longobardas combatendo máis ou menos pola súa conta, infíltranse igualmente nos Apeninos, no Benevento e ata Provenza, de onde son expulsados polos francos.
Historia do Exipto árabe
Exipto formou parte do mundo árabe desde o ano 641, rexido primeiro por gobernadores dependentes do califato omeia de Damasco. En 747, os omeias foron derrocados e rachouse a unidade do mundo árabe. Exipto ficou baixo o dominio nominal do califato abásida, se ben os seus gobernantes estableceron dinastías case independentes, como as dos tulúnidas e os ixidis. En 969, a dinastía isamelí dos fatímidas, procedentes de Tunicia, conquistou Exipto e estableceu a capital no Cairo. A dinastía durou até 1174, cando Exipto foi dominado por Saladino, cuxa dinastía, a dos aiúbidas, durou até 1252. Estes foron derrocados polos seus gardas persoais, turcos, os mamelucos, que gobernaron baixo os califas abasís até 1517, cando Exipto pasou a formar parte do Imperio Otomán.
Longobardos
Os longobardos en Italia
Despois dos asasinatos de Alboíno (572) e do seu sucesor Cleph en 574, os longobardos suprimen a realeza -feito único para esta época- e fican sen rei durante dez anos, errando en bandas máis ou menos rivais a través de toda a península que someten a un baño de sangue e lume, dirixidas por trinta e cinco xefes militares, os «Duques». A organización da realeza longobarda en Italia, que ía durar ata a conquista franca de Carlomagno, ten as súas bases probablemente durante este período de anarquía: a coroa foi atribuída polos duques a un de entre eles, por elección.
Historia do Exipto árabe
A conquista árabe de Exipto
250px|miniatura|esquerda|O período dos califas {{legend|#a1584e|Profeta Mahoma, 622-632}} {{legend|#ef9070|Califado patriarcal, 632-661}} {{legend|#fad07d|Califado omeia, 661-750}} En 639, o segundo califa, Omar, enviou a Exipto un exército duns 4 000 homes baixo o mando de Amr ibn al-As. A este exército sumóuselle outro de 12 000 homes ao ano seguinte e venceron o exército bizantino na batalla de Heliópolis. Amr proseguiu cara a Alexandría, que se lle rendeu o 8 de novembro de 641. A Tebaida toda parece que se rendeu sen apenas oposición.
Longobardos
Bizancio, Roma e os longobardos
Un conflito entre tres poderes caracteriza a historia do reino longobardo en Italia: o poder de Roma, sé apostólica; o poder bizantino, reliquia da tentativa de reconquista de Occidente emprendida polo xeneral Belisario baixo o reinado de Xustiniano, e o poder dos reis longobardos. Tamén, a situación política da península nunca foi realmente estábel baixo este últimos.
Contra Bizancio, os longobardos conquistan de primeiras as posesións meridionais que se converten nos ducados de Spoleto e de Benevento en 570 e 571. Despois dunha tímida tentativa de reconquista imperial levada a cabo en 590, os longobardos toman logo Xénova (baixo Rotario, en 650). O exarcado de Rávena (enclave bizantino constituído arredor da última capital do Imperio de Occidente), comunmente chamado Romania, segue a escapar ao seu control ata 751 e este, malia varias tentativas de parte destes últimos. Canto Venecia e a Nápoles, escapan ao xugo longobardo.
Historia do Exipto árabe
A conquista árabe de Exipto
Acusouse da facilidade coa que o Imperio Bizantino perdeu esta provincia tan valiosa pola traizón do gobernador de Exipto, Ciro de Alexandría, Patriarca de Alexandría, que perseguira os coptos. En 645 tentouse recuperar Alexandría de novo, pero Amr retomouna ao ano seguinte. En 654, rexeitouse unha frota enviada por Constante II. A partir de entón os bizantinos xa non tentaron a serio recuperar o país e parece que os propios coptos estiveron máis tranquilos cos árabes, xa que os musulmáns eran máis tolerantes en cuestións relixiosas que os bizantinos. A cambio dun imposto específico e da obriga de auxiliaren o exército con diñeiro e comida, os cristiáns de Exipto estaban escusados de realizaren o servizo militar e podían continuar observando as súas prácticas relixiosas.
Longobardos
Bizancio, Roma e os longobardos
Nos séculos VII e VIII, as relacións dos longobardos coa Igrexa católica e, durante un período máis curto, coa aristocracia romana, son pésimas.
Historia do Exipto árabe
A conquista árabe de Exipto
No período que vai desde a conquista musulmá ao fin da dinastía omeia, a política de ocupación árabe transformouse nunha de colonización sistemática. As conversións ao islam foron escasas nun principio e o antigo sistema de impostos mantívose durante a maior parte do primeiro século islámico. Mantívose a vella división do país en distritos (nomos). Para os habitantes deses distritos as queixas dirixíanse directamente ao gobernador de Exipto, en canto que o cabeza da comunidade, normalmente un copto, mais nalgúns casos un musulmán, era responsábel de que se cumprise a sentenza. O resentimento dos coptos contra o imposto levou a unha revolta en 725. En 727, para fortalecer a presenza árabe, asentáronse uns 3 000 árabes nunha colonia preto de Bilbeis. O emprego do árabe fora aumentando e en 706 converteuse na lingua oficial do goberno. Os coptos rebeláronse nos anos 739 e 750 (o derradeiro do dominio omeia). Estes levantamentos débense en todos os casos ao aumento fiscal.
Longobardos
Bizancio, Roma e os longobardos
Roma, en principio oficialmente vinculada ao exarcado de Rávena e Bizancio, ve como o poder do papa é substituído polo dun emperador afastado e incapaz de intervir sobre a sorte dos seus súbditos peninsulares, mentres que a primacía da sé apostólica romana se afirma cada vez máis sobre os outros bispos da península.
Historia do Exipto árabe
A conquista árabe de Exipto
O período abásida implicou a creación de novos impostos e os coptos rebeláronse de novo no cuarto ano de dominio abásida. A comezos do século IX volveuse a rexer Exipto mediante un gobernador: Abdallah bin Tahir decidiu residir en Bagdad, enviando un delegado a Exipto que gobernase por el. Houbo outro levantamento copto en 828 e en 831 coptos e árabes uníronse contra o goberno.
Longobardos
Bizancio, Roma e os longobardos
Axilulfo foi o primeiro soberano longobardo a se converter á ortodoxia non sen comportar vivas resistencias ao seo do seu pobo. Os seus sucesores, en efecto, volven logo á herexía ariana e o rei ariano Rotario confisca os bens romanos do seu reino. O rei Ariperto (653–661) converteuse ao catolicismo pero decide ligarse á Igrexa de Aquilea que rexeita a autoridade papal sobre o Friúl. O rei Perctarito é o que ao final instala a ortodoxia romana no reino, sen que por iso mellorasen notoriamente as relacións políticas longobardas con Roma. En 698 ten lugar un acercamento baixo o reinado do rei Cuniperto: un concilio pon fin ao cisma de Aquilea e os bens de Roma son restituídos. Liutprando, no seu soño de gobernar toda a península italiana, aproveitouse das diverxencias entre Roma e Bizancio, daquela iconoclasta, para intentar facerse con Rávena.
Finalmente, Roma vólvese cada vez máis cara os francos contra os longobardos que eran cada vez máis ameazadores, en principio sen éxito co papa Gregorio III, en 739 – 740. Con todo, o sucesor deste último, Zacarías, decide apoiar á familia carolinxia cando esta última usurpa a realeza ao último rei franco merovinxio, Khilderico III: este acontecemento maior fai envorcar as relacións entre longobardos e francos. Despois da toma de Rávena polos longobardos (751), en efecto, Aistolfo tenta tomar Roma. O papa Estevo III efectúa daquela unha viaxe á Galia en 754 para demandar a axuda de Pipino o Breve, novo rei dos francos. O rei efectúa entón dúas breves expedicións contra Aistolfo, en 754 e en 756, poñendo así a Roma e ao Papado baixo a súa protección. É probábel que o rei franco evitase debilitar demasiado aos longobardos a fin de os conservar como eventuais aliados.
O último rei dos longobardos foi Desiderius, ou «Desiderio», que reina ata marzo de 774. Este soberano de temperamento indeciso tenta contrerestar a influencia franca acercándose ao ducado de Baviera. En 772, Carlomagno responde á chamada de axuda do papa Estevo II, ameazado por Desiderio, e intervén en Italia na primavera de 773. Toma Pavía en marzo de 774 tras un cerco difícil pero nunha conquista rápida e sen resistencia notábel, poñendo así fin ao reinado de Desiderio e ao dominio longobardo sobre Italia. A falta de cohesión entre os diferentes duques longobardos é unha das principais causas das súas tres derrotas contra os francos.
O xove soberano carolinxio, dada a importancia estratéxica de Italia para Igrexa, toma nesta ocasión o título de «rei dos longobardos», poñendo así a península baixo o seu control directo. Deduce igualmente unha parte do reino dos longobardos para a sé apostólica, acto que está na orixe da creación dos Estados Pontificios, que existiron ata mediados do século XIX. Así, o franco honra a promesa de protexer Roma como fixera seu pai ao Bispo de Roma.
Historia do Exipto árabe
O período fatímida
miniatura|dereita|340px|Califato fatímida c. 969 Jauhar comezou inmediatamente a construír unha nova cidade, O Cairo, que servise de acuartelamento para o exército que trouxera. Tamén se construíron un palacio para o califa e unha mesquita para o exército, que se converteu por moito tempo no centro do saber musulmán. Porén, os cármatas de Damasco, ás ordes de Hasan al-Asam avanzaban cara Exipto a través de Palestina e no outono de 971 Jauhar atopouse rodeado na súa nova cidade. Cunha saída afortunada (precedida de convenientes subornos), Jauhar logrou infrinxirlle unha derrota aos asediadores, que deberon deixar Exipto e parte da Siria.
Longobardos
Bizancio, Roma e os longobardos
É neste contexto cando o longobardo Paulo Diácono (nome verdadeiro Warnefried) puido participar no Renacemento carolinxio e cando a influencia do mosteiro de Bobbio acadou o reino dos francos.
Historia do Exipto árabe
O período fatímida
En 973, o califa al-Muizz tomou posesión do palacio. Dado que a súa familia representaba a versión xiíta do islam, semellante á dos cármatas, contaba con que se lle rendesen. Pero non foi así e ao ano seguinte asediárono. Conseguiu rexeitalos finalmente. Tamén se tivo que ver cos exércitos bizantinos en Siria. Antes da súa morte foi recoñecido califa na Meca e en Medina, así como en Siria, Exipto e no norte de África até Tánxer.
Longobardos
Bizancio, Roma e os longobardos
En canto aos longobardos, conservaron as súas leis nacionais e acomodáronse mal que ben ao poder carolinxio. O nome de «Langobardorum» para designar o vello reino longobardo ficou en vigor ata o ano 817, data na que houbo un movemento para que a península retomase o seu nome de «Italia» para se converter no reino de «Italia» (do Norte).
Historia do Exipto árabe
O período fatímida
Baixo o visir al-Aziz foise moi tolerante coas outras seitas do islam e coas demais comunidades relixiosas, mais a crenza de que os cristiáns de Exipto estaban en connivencia co emperador bizantino e a sospeita de que queimaran unha frota que se estaba a construír para combatelo, probou a súa persecución. Al-Aziz tentou infrutuosamente establecer relacións co gobernante buída de Bagdad e apoderarse de Alepo, chave de Iraq, mais non o logrou grazas á intervención dos bizantinos. Logrou manter e estender as súas posesións norteafricanas, mais o recoñecemento do califa fatímida nesta rexión era pouco máis que nominal.
Longobardos
Lista dos reis longobardos
Nota: ata a súa entrada en Italia, os xefes longobardos son semilendarios; ignórase cal era exactamente o título que levaban ou mesmo se o tiñan, incluso se a tradición longobarda do reino de Italia lles atribúe o título de Duque''.
Historia do Exipto árabe
O período fatímida
O seu sucesor, al-Hakim bi-Amr Allah ascendeu ao trono aos once anos. Era fillo de Aziz e de nai cristiá. O seu goberno foi vigoroso e exitoso e logrou unha paz co emperador de Bizancio. En Occidente é recordado especialmente por ter destruído a Igrexa do Santo Sepulcro de Xerusalén (1009) -unha medida que contribuíu a provocar as cruzadas- e polas persecucións relixiosas. Creou tamén unha biblioteca no Cairo segundo o modelo dunha institución semellante en Bagdah. No derradeiro ano do seu reinado (1020), proclamou a súa divindade (predicada por Muhammad al-Darazi, de quen os seus seguidores actuais, os drusos, toman nome). Por razóns descoñecidas, al-Hakim desapareceu en 1021.
En 1049 a dinastía Zeirida do Magreb retornou á fe sunita e someteuse ao califato de Bagdad, aínda que ao mesmo tempo o Iemen recoñeceu o califato fatímida. No entanto, Bagdad pasou a poder dos turcos selxúcidas liderados por Tughrul Beg. Os turcos saquearon O Cairo en 1068 mais foron expulsados en 1074; Siria foi arrasada por Malik Shah e Damasco perdeuse para sempre para os fatímidas. Esta é tamén a época dos Hashshashin, ou asasinos.
Durante as cruzadas, al-Mustafá ficou en Alexandría e axudoulles aos cruzados a rescatar Xerusalén dos ortóquidas, facilitándolle polo tanto que a conquistasen en 1099. Entregouse logo a emendar o seu erro entrando el mesmo na Palestina, mais foi derrotado na batalla de Ascalon e debeu repregarse para Exipto. A maior parte das posesións palestinas dos fatímidas pasaron entón a mans dos cruzados.
Longobardos
Fontes da historia dos longobardos
A maioría dos nosos coñecementos a propósito da historia mítica e semimítica dos longobardos proveñen da ’Historia dos longobardos («Historia Langobardorum»), escrita arredor do ano 780 polo historiador Paulo Diácono ou dunha tradición oral nacional, posta por escrito a mediados do século VII: a Origo gentis langobardorum.
Historia do Exipto árabe
O período fatímida
En 1118 Exipto foi invadido por Balduíno I de Xerusalén, que queimou as portas e as mesquitas de Farama e avanzaba cara a Tinnis cando debeu retirarse por unha enfermidade. En agosto de 1121 al-Afdal Shahanshah foi asasinado nunha rúa do Cairo, pode ser que coa connivencia do califa, quen inmediatamente saqueou a súa casa, chea de tesouros. Sucedeuno como visir al-Mamn, quen tivo tan pouco éxito no exterior como o seu antecesor e perdeu Tiro fronte aos cruzados e viu como unha frota equipada por el era derrotada polos venecianos.
En 1150 perdeuse Ascalon, o derradeiro reduto fatímida na Siria. Aos catro anos (1154), o califa al-Zafir foi asasinado polo seu visir Abbas, seguido dun masacre dos seus irmáns e da ascensión ao trono do seu fillo máis novo Abul-Qasim Isa.
O sultán Shawar tomou o control do Cairo a principios de 1163; aos nove meses foi obrigado a fuxir a Damasco, onde foi ben recibido polo príncipe Nur al-Din, quen o enviou a O Cairo cunha forza de kurdos baixo o mando de Asad al-din Sirguh. Ao mesmo tempo, Exipto foi invadido polos cruzados francos, que arrasaron a costa. Shawar recapturou O Cairo. Xurdiu unha disputa cos aliados sirios sobre a posesión de Exipto e Shawar pediulle axuda ao rei de Xerusalén, o franco Amalrico I. Sitiaron a Shirguh en Bilbeis durante tres meses e, á vista dos éxitos de Nur al-Din en Siria, os francos permitíronlle a Shirguh volver a Siria a cambio de abandonar Exipto.
Dous anos máis tarde, Shirguh convenceu a Nur al-Din para que o enviase de novo a Exipto. Os francos apresuráronse a socorrer a Shawar. Na batalla de Babain (11 de abril de 1167), os aliados foron vencidos polas forzas comandadas por Shirguh e o seu sobriño Saladino, que foi nomeado prefecto de Alexandría (que se rendera a Shirguh sen loita). En 1168 Amalrico invadiu de novo, mais houbo de retirarse cando Shirguh volveu. O novo visir aceptou gobernar no nome de Nur al-Din, cuxo nome se mencionaba na oración pública despois do califa. Nur al-Din axudou na defensa contra as invasións cruzadas de Exipto e ordenoulle a Saladino que substituíse o nome do califa abásida polo do fatímida na oración pública. O último califa fatímida morreu pouco despois, en setembro de 1171.
Período aiúbida
miniatura|300px|[[Dinastía aiúbida|Imperio aiúbida na súa maior extensión]] Saladino foi confirmado á fronte de Exipto e, á morte de Nur al-Din (o 12 de abril de 1174), asumiu o título de sultán. Durante o seu reinado Damasco, e non O Cairo, foi a cidade principal do imperio. Porén, fortificou O Cairo, que se converteu no centro político de Exipto. O seu dominio sobre Exipto e o norte de Siria consolidouse en 1183. Saladino pasou a maior parte do tempo na Siria, onde combateu os estados cruzados, mentres Exipto era gobernado polo seu delegado Karaksh.
O fillo de Saladino, Othman, sucedeuno en Exipto en 1193. Aliouse co seu tío Abu Bakr (irmán de Saladino), contra os outros fillos de Saladino até que Abu Bakr gañou o poder en 1200. Morreu en 1218 durante o sitio de Damietta durante a Quinta Cruzada e sucedeuno al-Kamil, que perdeu Damietta diante dos cruzados en 1219. Logrou, porén, deter o seu avance cara a O Cairo anegando o Nilo. Al-Kamil debeu máis tarde entregarlle varias cidades da Palestina e Siria a Frederico II, Sacro Emperador Romano durante a Sexta Cruzada para conseguir a súa axuda contra Damasco.