cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Elias Portolu
Elias Portolu é unha novela de Grazia Deledda, escritora sarda e Premio Nobel de Literatura. Foi publicada en 1900 na "Nuova Antologia". No ano 1903, veu a luz a versión en volume, logo dunha primeira revisión, coa compañía de Turín Roux e Viarengo. No ano 1917, fíxose unha segunda revisión de corrección e foi publicado de novo por Fratelli Treves primeiro en 1920 e despois en 1928. Deledda, daquela de catorce anos, non se limitou á modificación de erros tipográficos, senón que, atrapada por numerosos pensamentos, innovou en centos de lugares do texto. A importancia filolóxica, lingüística e crítica da edición de Treves, polo tanto, reside nesta falta xeneralizada de leccións respecto das edicións primitivas. Segundo a crítica, na novela son evidentes a afinidade e a consonancia coa sensibilidade, o gusto e a temática dos grandes mestres rusos do 1800, en particular de Crime e castigo de Fiódor Dostoievski.
Foi traducido ó galego por Isabel Soto e foi publicado pola Editorial Hugin e Munin no ano 2012.
Take Me to Your Leader
"Take Me to Your Leader" é o primeiro sinxelo editado pola banda de rock alternativo estadounidense Incubus. Foi lanzado o 13 de agosto de 1996 e está sacado do seu álbum de estrea Fungus Amongus.
O cabalo na cultura popular galega
Tendo presente que o termo besta non só designa a egua senón tamén a calquera animal de carga, especialmente os équidos, non se pode asegurar que algunha das seguintes manifestacións non se aplique realmente a mulas e burros.
A rapa das bestas
A Rapa das Bestas é o nome da operación que consiste en cortar a crina dos cabalos que se realiza nos curros celebrados en varias localidades do territorio galego.
A máis coñecida é a rapa das bestas de Sabucedo, no concello da Estrada, que dura tres días: o primeiro sábado, domingo e luns de xullo. De feito, dálle nome á celebración e así fálase da rapa das bestas de Sabucedo, mentres que na maioría dos lugares fálase de curro -o nome do recinto pechado no que se recollen os cabalos.
Locucións
miniatura|Ter forza coma un cabalo
Refraneiro
Dous cabalos rifadores, non poden xuntos comer|miniatura
Adiviñas
...o [[cabalo|miniatura]]
Tuhupurpuna
Tuhupurpuna foi unha cidade hitita do país dos kaskas, que o rei hitita Suppiluliumas I ocupou e fortificou sobre o -1330.
Segundo Matthews & Glatz corresponderíase coa actual Kanlıgöl, ao oeste de Korgun, na provincia turca de Çankırı.
Zaxo
Zaxo (en زاخۆ, tr. "Zaxo"; en, tr. "Zāḵō"; en زاخو, tr. "Sakhw") é unha cidade do Kurdistán iraquí, centro do distrito homónimo na gobernación de Duhok, localizada a poucos quilómetros da fronteira con Turquía, e cunha poboación de arredor de 350.000 habitantes.
Vladimir Maiakovski
Vladimir Vladímirovich Maiakovski, en ruso Владимир Владимирович Маяковский, nado en Bagdadi (Xeorxia) o 19 de xullo de 1893 e finado en Moscova o 14 de abril de 1930, foi un poeta e dramaturgo ruso. Unha das figuras máis relevantes da poesía rusa de vangardas de comezos do século XX. Foi iniciador do futurismo ruso: xunto con David Burliuk e Velemir Jlébnikov, publicou en 1912 o manifesto deste movemento, A labazada ao gusto do público.
Traxectoria
Fillo dun inspector forestal, naceu e pasou a infancia na aldea de Bagdadi, nos arredores de Kutaíssi. Logo da morte do seu pai, en 1906 trasladouse a Moscova onde estudou pintura. Entrou na Escola de Belas Artes, onde se encontrou con David Burliuk, que foi o grande incentivador da súa iniciación poética. Os dous amigos formaron parte do grupo fundador do chamado cubo-futurismo ruso, ao lado de Khlébnikov, Kamiênski e outros. Foron expulsados da Escola de Belas Artes. Procurando difundir as súas concepcións artísticas, realizaron viaxes por Rusia.
A súa actividade política iníciase durante o tsarismo; afiliouse ao Partido Obreiro Socialdemócrata de Rusia, o que lle ocasionará unha serie de persecucións e o cárcere. Detido en dúas ocasións, soltárono por falta de probas, pero en 1909-1910 pasou once meses en prisión. Alí emprenderá a súa obra poética e dous dos seus poemas apareceron en 1912 no libro-manifesto fundacional do futurismo ruso.
Goexe, Montemaior, A Laracha
Goexe é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 8 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 4 homes e 4 mulleres.
Vladimir Maiakovski
Traxectoria
Ao consumarse a vitoria da Revolución Rusa, apoiou a política cultural da administración bolxevique. Empregou unha gran diversidade de procedementos para cativar as multitudes, abarcando desde a aplicación dunha linguaxe coloquial, ocasionalmente prosaica, ata os máis refinados estilos épicos.
Varios dos seus poemas, como a Oda á revolución (1918) foron tan famosos como os seus ardorosos versos de amor, entre os que se conta Amo (1922).
Nos anos vinte Maiakovski fixo campaña internacional pola Revolución, cruzando Europa enteira e intervindo en conclaves e coloquios. Durante esta época, crea elementos prácticos de propaganda, tales como carteis e argumentos para películas recitando os seus poemas na Rusia bolxevique.
Obra
A súa obra poética, aínda que vinculada á Revolución Rusa, supera o estigma da poética revolucionaria, que algúns críticos lle asignaron por esta relación emotiva e, pola busca dunha nova forma de poetizar, chea de impresións e emocións sensuais.
A súa obra, profundamente revolucionaria na forma e nas ideas que defendeu, preséntase coherente, orixinal, vehemente, única. A linguaxe que emprega é a cotiá, sen ningunha consideración pola división en temas e palabras "poéticos" e "non-poéticos", alén dunha constante elaboración, que vai desde a invención no vocabulario até o inusitado risco das rimas.
Ao mesmo tempo, o gusto polo desmesurado, o hiperbólico, alíase na súa poesía á dimensión crítico-satírica. Creou longos poemas e quadras e dípticos que se gravan na memoria; ensaios sobre a arte poética e artigos curtos de xornal; pezas de forte sentido social e rápidas escenas sobre asuntos do día; rutas de cine arriscadas e fantasiosas.
Covelo, Visantoña, Mesía
Covelo é un lugar da parroquia de Visantoña no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 3 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 2 eran homes e 1 era muller.
Killing Joke
Killing Joke é unha banda inglesa de post-punk formada en outubro de 1978 en Notting Hill, Londres. Os seus fundadores Jaz Coleman (voces, teclados) e Geordie Walker (guitarras) son os únicos membros constantes da banda.
Killing Joke é unha peza clave no xénero do rock industrial, e a música dos seus primeiros anos foi descrita polos críticos Stephen Thomas Erlewine e John Dougan como "quasi-metal [...] bailando ao ritmo da fatalidade e o pesimismo". O seu son foi evolucionando gradualmente cos anos, incorporando elementos da música electrónica, o synthpop e o rock gótico, [4] aínda que enfatizando sempre a estridente voz de Coleman. Killing Joke influenciou posteriormente a moitos artistas e bandas, como Metallica, Nine Inch Nails e Soundgarden.
Formación e primeiros álbums
De cara a setembro de 1979, pouco antes da edición do seu EP de estrea, Turn to Red, fundaron o selo Malicious Damage co artista gráfico Mike Coles como unha maneira de facer e vender a súa propia música. Island Records encargouse da distribución ata que Malicious Damage pasou a formar parte de E.G. Records (entón aliada con Virgin Records) en 1980. As cancións dos primeiros sinxelos da banda soaban a un punk rock primitivo ás veces mesturado con música electrónica ("Nervous System" e "Turn to Red"). Turn to Red chamou a atención do lendario DJ John Peel, que se dispuxo a defender o son da banda e lles deu bastante tempo de emisión. Rapidamente o seu son voltouse máis denso, máis agresivo, e máis semellante ao heavy metal, como pode escoitarse nos seus dous primeiros álbums, Killing Joke (1980) e o máis abrasivo What's THIS For...! (1981). O grupo xirou extensamente polo Reino Unido durante ese tempo, e tanto os seareiros do post-punk como os do heavy metal interesáronse por Killing Joke grazas a sinxelos como "Follow the Leaders" (1981).
Killing Joke fíxose famosa en gran parte grazas tamén ás controversias que xurdiron das súas imaxes. Normalmente as imaxes que aparecían nos seus discos e no escenario eran bizarras e sorprendentes ademais de potencialmente inflamatorias. Nun póster promocional aparecía a foto dun sacerdote camiñando entre ringleiras de soldados ofrecéndolle un saúdo fascista, e posteriormente foi usado como portada do álbum recompilatorio Laugh? I Nearly Bought One!. Pouco despois, non se lle permitiu actuar nun concerto en Glasgow. Ao mesmo tempo, algúns xornalistas sospeitaron da imaxe da banda e escribiron que "a música de Killing Joke incluía certas tendencias fascistas...". O grupo chegou a ter varios altercados con algúns xornalistas musicais nesa época.
En 1982, membros de Killing Joke, especialmente Coleman, sumerxíronse no ocultismo, particularmente nos traballos do ocultista Aleister Crowley. En febreiro dese ano, Coleman, con Geordie e Youth seguíndoo pouco despois, mudouse a Islandia para sobrevivir á Apocalipse, que Coleman predixera en breve. Mentres estaban alí, Coleman e Geordie traballaron con músicos da banda Þeyr no proxecto Niceland. Despois dus poucos meses, Youth decidiu que non había ningún indicio da Apocalipse, e decidiu regresar a Inglaterra. Youth entón creou a banda Brilliant con Paul Ferguson, pero acabou deixandoa e regresou a Islandia para reunirse con Killing Joke, que tiñan un novo baixista, Paul Raven. Despois de pasar algún tempo en Islandia, Killing Joke regresou a Inglaterra e comezou a xirar e a gravar novamente.
A nova formación produciu, novamente con Conny Plank, o sinxelo "Birds of a Feather/Sun Goes Down/Flock the B-Side" e Ha!, un EP de 6 temas dunha actuación ao vivo gravada en Toronto en agosto.
1983 - 1988
O cuarto álbum de Killing Joke, Fire Dances (1983), contiña música, ao igual que a escoitada no sinxelo "Birds of a Feather", máis artística e relativamente máis tranquila que o anterior, comezando así unha nova etapa da súa carreira. A este disco seguíronlle os sinxelos "Me or You" e "A New Day", o último deles promocionado cun vídeo musical.
Mesturando o seu son cun estilo lixeiramente pop, e con Coleman cantando e non gruñindo, Killing Joke desenvolveu unha variante do new wave no seu quinto álbum, Night Time (1985). Conseguiron o éxito no grande público co sinxelo "Love Like Blood", que acadou o posto 16 no Reino Unido e o 8 nos Países baixos. Night Time tamén inclúe os sinxelos "Eighties" e "Kings and Queens", que acadaron o top 75 británico. O álbum chegaría ata o número 11 no Reino Unido.
A música do sexto álbum de Killing Joke, Brighter than a Thousand Suns (1986), tiña un son e unha actitude semellante á de "Love like Blood". Aínda que non era tan agresivo e pesado que os seus vellos traballos, Brighter Than a Thousand Suns creou bastante controversia a nivel musical entre o público. Neste caso, o desacordo entre a crítica e os seareiros incluían opinións sobre se a banda sucumbira ás presións do selo para realizar unha música máis comercial, ou sobre se os temas se axustaban ao orixe da banda nos inicios do post-punk. Os que aprovaron o álbum considerárono un hito na carreira da banda, un disco intenso e o seu traballo máis consistente ata a data. Editáronse dous sinxelos extraídos do traballo, "Adorations" e "Sanity", e o grupo continuou xirando intensamente con bastante éxito ata finais de ano.
En 1987, Coleman comezou a preparar un disco en solitario, e realizou demos das súas cancións coa axuda de Geordie. O proxecto saíuse dos presuposto así que, pese ás obxecións de Coleman, a discográfica decidiu editalo baixo o nome de "Killing Joke", coa intención de recuperar os gastos. Procurouse incluír unha sección rítmica na banda formada por Raven e Ferguson, pero non funcionou e as tensións que se produciron fixeron que ámbolos dous abandonasen o grupo. O músico de sesión Jimmy Copley foi entón contratado para gravar a batería das cancións, xunto co percusionista Jeff Scantlebury.
O 19 de setembro de 1987 Coleman deu unha conferencia no Courtauld Institute de Londres explicando o significado do aínda non editado Outside the Gate, falando de numeroloxía e ocultismo. Geordie e o percusionista Jeff Scantlebury proporcionaron o fondo musical nese evento. Unha gravación da lectura foi publicada baixo o título The Courtauld Talks a través de Invisible Records en 1989.
1989 - 1991
Cara finais de 1988, Coleman e Geordie decidiron buscar batería e baixista permanentes para tocar novamente como unha banda ao vivo. O primeiro en chegar foi o batería Martin Atkins, que tocara en Public Image Ltd., Ministry e Pigface. Atopar un baixista axeitado resultou ser máis complicado. O antigo membro dos Smiths Andy Rourke foi contratado, pero botárono tres días despois. Despois fixéronse co baixista galés Dave "Taif" Ball, e realizou os seus primeiros concertos en decembro de 1988. Nestas actuacións tocaron os mellores temas da súa etapa entre 1980 e 1985, xunto con algún material novo que lembraba ao son máis duro da banda. Killing Joke continuou tocando cunha xira por Reino Unido, Europa e os Estados Unidos ata agosto de 1989, cando o grupo tomou un descanso para gravar o seu material novo en Alemaña, e para permitir que Jaz Coleman tivese tempo para gravar Songs from the Victorious City con Anne Dudley de Art of Noise, publicado en 1991.
Por razóns non moi claras, deixaron de lado as sesións de Killing Joke en Alemaña e o baixista Taif deixou a banda para ser substituído por Paul Raven. A nova formación comezou a gravar novamente, desta vez en Londres, e o resultado foi o seu oitavo álbum de estudio, o feroz Extremities, Dirt & Various Repressed Emotions, editado a través do selo alemán Noise International en 1990. O disco ten algunha da música máis pesada, ruidosa e áspera d toda a discografía da banda, aínda que o progresivo espírito musical dos dous anteriores discos continuaba. Do disco destacan os temas "Solitude", "Slipstream", "Age of Greed" e o sinxelo "Money Is Not Our God". A banda saíu de xira novamente por Europa e Norteamérica, pero cara mediados de 1991 Coleman emigrou a Nova Zelandia para viivir nunha remota illa do Pacífico, entrando Killing Joke nun período de hiato.
Geordie Walker, Martin Atkins, Paul Ferguson, Paul Raven e o teclista de directo John Bechdel (Ministry, Fear Factory, Prong, Pigface, Abstinence, False Icons, Ascension of the Watchers) engadiron ao vocalista escocés Chris Connelly (Finitribe, Revolting Cocks) e continuron como o grupo de curta vida Murder, Inc., publicando un álbum autotitulado en 1992.
1992 - 1996
Killing Joke demandou a Nirvana nesa época, alegando que o riff da canción "Come as You Are" foi copiado dun riff do seu tema "Eighties". A demanda foi abandonada tras o suicidio de Kurt Cobain, líder de Nirvana.
Tras a xira de Democracy a banda pasou por un longo hiato. Coleman e Youth produciron unha serie de álbums de rock orquestral baseados na música de lendas como Led Zeppelin, Pink Floyd e The Doors. Coleman converteuse en compositor residente para orquestras sinfónicas de Nova Zelancia e a República Checa.
2002 - 2007
No ano 2002 Coleman, Geordie e Youth gravaron o seu segundo álbum autotitulado con Dave Grohl na batería como convidado. Producido por Andy Gill e publicado con moi boa acollida da crítica en 2003, anunciouse como un poderoso engadido a Extremities e outros álbums viscerais dos 90, e foi considerado un dos seus mellores gravacións. En 2003 a banda tocou no maior festival ao aire libre de Europa, o Przystanek Woodstock en Polonia, con entre 400 000 e 500 000 asistentes cada ano. A guerra contra o terrorismo e a invasión de Iraq foron citados como principais factores na reforma do grupo, e isto reflíctese no contido lírico da meirande parte do álbum, baseado en temas de guerra, control do goberno e Armageddon. Foi o seu disco máis pesado ata a data e do mesmo sacáronse dous sinxelos, "Loose Cannon" (top 25 no Reino Unido) e "Seeing Red". As cancións están acreditadas a Coleman/Geordie/Youth/Gill, aínda que o nome de Raven tamén está na lista de músicos do libreto, sendo o seu regreso á banda despois de máis dunha década. Ao álbum acompañoulle unha xira polos Estados Unidos, Europa e Australia en 2003 e 2004, co ex-batería de Prong Ted Parsons na banda.
En febreiro de 2005, agora co xove batería de Twin Zero e Sack Trick Ben Calvert, Killing Joke realizou dous concertos consecutivos no Shepherds Bush Empire de Londres para celebrar o seu 25º aniversario. As gravacións desas actuacións editáronse en CD e DVD no outono do mesmo ano co nome XXV Gathering: The Band That Preys Together Stays Together. En xuño publicáronse a través do selo Cooking Vinyl edicións remasterizadas e expandidas de Pandemonium e Democracy. A estes seguíronlle en xullo reedicións dos seus catro primeiros álbums (dende Killing Joke ata Ha!) a través de EMI, que entón era dona do catálogo de E.G. Records. O segundo grupo de remasterizacións da EMI non chegaría ata xaneiro de 2008. Ese ano Reza Udhin uniuse á banda como teclista cando apoiaron a Mötley Crüe durante a súa xira británica e posteriormente comezaron a traballar no seu seguinte álbum en Praga. Foi nese tempo cando se recoñeceu a súa contribución á música rock ao ser galardoados co "Lifetime Achievement Award" nos Premios Kerrang de 2005. Optando por simplicidade e enerxía crua, a banda gravou o novo álbum en "Hell", o espazo de ensaio no soto do Studio Faust Records en Praga, facendo tomas ao vivo cun ínimo de overdubs. O resultado foi Hosannas from the Basements of Hell, publicado en abril de 2006 e que sería top 75 no Reino Unido.
Durante unha xira europea, en abril de 2006, Raven marchou abruptamente despois dun feixe de datas da mesma con Ministry, sendo substituído temporalmente por Kneill Brown. No es de outubro anunciouse que Coleman for elixido como compositor residente para a Unión Europea. Neste cargo ´´e o encargado de compoñer música para ocasións especiais.
A principios de 2007 Killing Joke editou tres coleccións de arquivo. A primeira, Inside Extremities, é un dobre CD de material collido da preparación da banda para o álbum Extremities: ensaios, mesturas, e unha canción non editada antes, "The Fanatic", ademais dun concerto enteiro da xira do disco. Seguíronlle os volumes 1 e 2 deBootleg Vinyl Archive, cada un deles formado por 3 CDs con gravacións ao vivo editadas orixinalmente en vinilo nos anos 80, xunto co concerto no Astoria da xira do Pandemonium que sería votado como un dos mellores concertos de todos os tempos por Kerrang.
O Casal, Valongo, Cortegada
O Casal é un lugar da parroquia de Valongo no concello ourensán de Cortegada na comarca do Ribeiro. Tiña 77 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 34 eran homes e 43 mulleres.
Tiña 83 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 36 eran homes e 50 eran mulleres.
Mesón do Bento Club de Fútbol
O Mesón do Bento Club de Fútbol é un equipo de fútbol galego, baseado no lugar do Mesón do Vento (Ordes), e que na actualidade xoga na Terceira División.
Kasula
Kasula foi unha rexión do país dos kaskas, de situación descoñecida, que foi conquistada e saqueada en tempo do rei hitita Suppiluliumas I, quen estableceu o dominio hitita desta área.
Mesón do Bento Club de Fútbol
Historia
Fundado no ano 2000. Para a tempada 2011–12 renunciou á súa praza en Terceira División e foi recolocado en Segunda Autonómica.
Río Noteć
O Noteć (Netze en alemán) é un río polaco, afluente do Warta, que á súa vez é tributario do Oder.
Curso
O Noteć nace nas chairas de Kujawy, cruza logo os lagos Brdow e Goplo, atravesa a Gran Polonia, e despois dun curso de 388 km, rende as súas augas ao Warta, nos arredores da cidade de Santok. O total da conca hidrográfica do río abrangue 17.330 km2.
Navegabilidade
O Noteć é navegábel aproximadamente na metade do seu curso. Está unido por un canal ao río Vístula.
Also sprach Zarathustra (Strauss)
miniatura|300px|Vista parcial dos primeiros compases da obra. Also sprach Zarathustra, Op. 30 (en galego Así falou Zaratustra) é un poema sinfónico do compositor alemán Richard Strauss, composto no ano 1896 e estreado o 27 de novembro dese mesmo ano en Frankfurt baixo a batuta do propio compositor. Dura aproximadamente 40 minutos.
O autor inspirouse na obra homónima do filósofo Friedrich Nietzsche. Adoita considerarse este poema sinfónico como un intento infrutuoso de expresar musicalmente as ideas filosóficas que encerraba a obra de Nietzsche, tentando presentar nada menos que a evolución humana ata o "superhome" descrito polo filósofo alemán; non obstante Strauss consegue presentar unha obra con fermosas e profundamente emotivas pasaxes.
A obra foi parte do repertorio clásico desde a súa estrea en 1896. A fanfarria inicial (titulada "Amencer" nas notas do programa do compositor) popularizouse co seu uso na película de Stanley Kubrick, 2001: Unha odisea do espazo (1968).
Historia
Richard Strauss compuxo este poema sinfónico entre febreiro e agosto de 1896, ano no que o compositor se converteu no director titular da Bayerische Staatsoper de Múnic, a súa cidade natal. Cronoloxicamente, co número de Opus 30, a obra está situada entre os dous grandes poemas orquestrais do compositor alemán Till Eulenspiegels e Don Quixote (Opus 28 e 35 respectivamente), e antes da composición das súas grandes óperas.
Mais esas non foron as primeiras nin as últimas palabras sobre o tema. Strauss decidiu finalmente poñer o tema apoiando no prefacio da partitura coas palabras dos parágrafos iniciais, a "Oda ao Sol", concluíndo na exhortación do espírito creativo:
A capital bávara apreciouno como director, mais o público conservador, e os empresarios que servían a ese público, consideraron as súas composicións extravagantes, polo que a estrea da obra tivo lugar en Frankfurt, o 27 de novembro dese mesmo ano baixo a dirección do propio compositor. A resposta do público foi un tanto escéptica e nun principio non soubo apreciar a obra.
Características musicais
Ao igual que moitas outras obras da época, Also sprach Zarathustra caracterízase polo debilitamento dos fundamentos estruturais da tonalidade tradicional, sendo difícil (senón imposible) determinar a tonalidade da composición. De feito, na obra atopamos que os tons de Dó e Si compiten en todo momento, xustapoñéndose as súas tónicas de xeito exacto no último compás. Un dos principais temas compositivos da obra é este contraste entre as tonalidades de Si Maior (representando a humanidade) e Dó Maior (representando o universo ou a natureza); como Si e Dó son notas adxacentes, as súas tonalidades son completamente distintas: Si Maior emprega cinco díeses, mentres que Dó Maior non ten ningún.
Influencia de Nietzsche
Precisamente ese tránsito da escuridade á luz será un dos aspectos tratados polo compositor na obra, para constituírse no seu fío condutor.
Estrutura
A obra está dividida nunha introdución e oito partes que se encadean sen solución de continuidade e sen seguir ningún esquema formal clásico. Os títulos das oito seccións que seguen á fanfarria inicial son os únicos indicios programáticos deixados polo compositor. Strauss denominou as seccións segundo capítulos seleccionados no libro:
<ol type="I"> <li>Einleitung (Introdución)</li>
Tema universalmente coñecido, exposto en principio pola trompeta. A introdución presenta un ton misterioso que nos transporta a un mundo arcano e estraño. Representa a saída do sol (Sonnenaufgang) e xoga cos modos maior e menor. As primeiras palabras de Zarathustra na súa alocución inicial ao sol incluída no prólogo ("Gran estrela, como serías feliz se non tiveras a aqueles aos que alumeas") deben ter inspirado o inicio da obra, cun profundo Do no pedal do órgano e o contrafagot, acompañados por suaves trémolos nos contrabaixos. Logo desta pasaxe segue unha fanfarria de trompeta e un tutti nun acorde de Dó menor, que se converte en Maior cando inmediatamente se repite a pasaxe, terminando cunha afirmación do acorde de Do Maior cando o órgano queda só.
<li>Von den Hinterweltlern (Dos trasmundanos)</li>
Logo da grandiosa apertura iníciase a sección titulada Dos trasmundanos ou Dos habitantes doutro mundo, dedicada aos que estiveron a buscar a resposta aos enigmas da existencia nas relixións. Esta sección, na que a corda é a protagonista (moitas veces reducida a un pequeno conxunto de cámara) iníciase cunha cita do Credo in unum Deum gregoriano. Inmediatamente despois da introdución, abren os contrabaixos en trémolo, logo o corno francés brinda unha antesala a violas e cellos quen van transmitindo o tema a toda corda, despois dun intenso momento volve a calma e o tema morre cun pequeno solo da viola. Motivicamente, a sección presenta un tema doente emparentado co credo da tradición gregoriana.
<li>Von der großen Sehnsucht (Do grande anhelo)</li>
Na terceira sección o tempo anímase á vez que se clarifica a harmonía. A arpa cun arpexo e un fino acorde de violíns mostran un cambio repentino da obra, logo o corno inglés intenta recordar o tema da introdución; unha abrupta intromisión dos contrabaixos rompe a tensión e contaxia a orquestra enteira, advírtese a participación activa do órgano; a trompeta reexpón o tema da introdución e dánse unha serie de trémolos ascendentes desde os contrabaixos até os violíns que culminan nunha potente escala do piccolo. Nesta parte preséntanse os interrogantes que acompañan ao ser humano, o debate entre a natureza (que xa aparece na introdución) e a esperanza nunha vida máis aló da morte, simbolizada polo tema do credo gregoriano.
<li>Von den Freuden und Leidenschaften (Das alegrías e das paixóns)</li>
Despois da escala do piccolo, violíns en unísono co corno francés interpretan unha longa melodía, mentres a orquestra tende un tapete de axitación, logo os violíns despréndense e continúan sos o seu camiño até atoparse coa enérxica intervención dos trombóns, o cal impulsa a resolución do episodio, os trombóns e algúns arpexos descendentes da arpa marcan o final do episodio. Esta sección mostra a loita do home consigo mesmo e o seu anhelo de pracer e transcendencia a través dunha música axitada na que os temas ascendentes e descendentes se entrecruzan sen descanso. O que nun principio parece unha exaltación do hedonismo e da vida terreal a cargo dunha apaixonada intervención dos violíns, pronto cede o seu lugar ao desprezo, cunha doente pasaxe dos trombóns.
<li>Das Grablied (A canción dos sepulcros)</li>
Na cuarte sección, denominada A canción dos sepulcros ou Canto da tumba, a atmosfera cambia e tórnase lúgubre, o óboe e logo o corno inglés anuncian o novo episodio abríndolle paso ao "solo" de concertino, que se funde cos demais violíns interpretando unha melodía no rexistro agudo, máis adiante a orquestra entra nunha escena sombría até chegar a un pianíssimo; un solo de clarinete que introduce un novo interrogante cheo de angustia que tentará responder a seguinte pasaxe, anuncia o final do episodio que culmina cun solo de cello.
<li>Von der Wissenschaft (Da ciencia)</li>
Esta parte da obra está constituída por unha complexa fuga, a forma racional por antonomasia da música. Situados nun ambiente sombrio, os contrabaixos inician unha fuga lenta e en pianíssimo, xogando co tema principal da introdución, pouco a pouco cellos e fagot intégranse á fuga. A atmosfera sombria mantense até ser interrompida por arpexos de arpa e os violíns no rexistro agudo. Un solo do corno inglés co tema da introdución reanima a orquestra cun forte que culmina o episodio. Finalmente a ciencia tampouco consegue responder ás preguntas do ser humano.
Maspalomas
250px|miniatura|Dunas de Maspalomas Maspalomas é unha localidade do concello de San Bartolomé de Tirajana, no extremo sur da illa de Gran Canaria. É o principal núcleo turístico da illa.
Also sprach Zarathustra (Strauss)
Estrutura
<li>Der Genesende (O convalecente)</li>
A sexta sección é un alarde de contrapunto no que se mesturan os diferentes temas. Cun solo de trombón apoiado por cellos e contrabaixos exponse o tema da fuga do episodio inmediatamente anterior, marcando así o inicio deste episodio cun intento de fuga, a axitación da orquestra aumenta e séguese un tutti en fortíssimo co tema principal da introdución da obra (tema da natureza). Acto seguido retorna un ambiente sombrío co clarinete baixo e o contrafagot que dan paso a un xogo de trilos nas madeiras que representan a risa, sobre os que se enlazan unha serie de diálogos entre o concertino e o cello solista; logo séguense unha serie de unisonos e escalas da corda que indican o final do episodio. O riso, e con el a vida están representadas por un novo tema moi luminoso, ata o punto de que a orquestra se contaxia da súa enerxía e maxia. É a partir da risa cando Zarathustra descobre un novo mundo que se representa na seguinte sección.
<li>Das Tanzlied (A canción do baile)</li>
A penúltima sección é a máis desenvolvida de toda a obra. A danza, que para Nietzsche é o símbolo do dionisíaco, da forza primixenia, faise con toda a partitura. A trompeta expón o tema da introdución, sobre un tapede de trilos tendido polas frautas, é unha pasaxe calma, logo xogando co tema da trompeta a corda dálle paso ao principal solo de violín concertino que ten a obra, este, apoiado polo seu compañeiro de atril; dito solo a dobre corda, é un tema de valse vienés; logo o tema desenvólvese por toda a orquestra con predominio do concertino. Para o Strauss bávaro o valse é desexo de vida e por iso fai que Zarathustra o baile. A danza deriva nunha versión cada vez máis triunfal cun tutti en fortíssimo que dá fin ao episodio e o liga co seguinte.
<li>Nachtwandlerlied (Canción do somnámbulo ou Canto do viaxeiro nocturno)</li>
Doce badaladas indican o comezo do episodio, as cales van sendo amplificadas pola orquestra que pouco a pouco vai chegando á tranquilidade, achegándose ao final da obra que culmina cun solo agudo de violín e frauta, acompañado do pizzicato dos contrabaixos. De novo é o concertino o que leva o peso do movemento, dirixíndoo cara a unha conclusión serea, mais ao mesmo tempo tinguida de ambigüidade por un acorde disonante, no que se superpoñen as dúas tonalidades principais da obra: Do Maior (representa a natureza, no metal) e Si Maior (representa a humanidade, nas frautas e violíns). Nesta sección o filósofo expresa o seu anhelo de eternidade dun xeito contido e finalmente todos os interrogantes quedan sen resposta.
</ol>
Discografía
En 1944, Strauss dirixiu á Wiener Philharmoniker nunha gravación experimental da obra en alta fidelidade, realizada polo selo alemán Magnetophon. Esta foi posteriormente realizada en LP por Vanguard Records e en CD por varios selos discográficos. O amigo e compañeiro de Strauss Fritz Reiner, realizou a primeira gravación estereofónica da obra coa Chicago Symphony Orchestra en marzo de 1954 para o selo RCA Victor. En 2012, este álbum foi engadido á lista de gravacións sonoras americanas "cultural, histórica, ou esteticamente importantes". A gravación da fanfarria inicial empregada no filme de Stanley Kubrick 2001: A Space Odyssey foi interpretada pola Wiener Philharmoniker baixo a dirección de Herbert von Karajan.
57 (sinxelo)
"57" é unha canción da banda escocesa de rock alternativo Biffy Clyro, editada como sinxelo do seu álbum de estrea Blackened Sky o 4 de febreiro do 2002.
Fluorouracilo
O fluorouracilo, 5-fluorouracilo ou 5-FU (cos nomes comerciais Adrucil (vía IV), Carac (tópico), Efudex e Efudix (tópico)) é un fármaco análogo da pirimidina que se utiliza no tratamento do cancro por quimioterapia. Funciona inhibindo de forma irreversible o encima timidilato sintase (o encima únese a este análogo do seu verdadeiro substrato e forma un complexo irreversible con el, que o inactiva). Pertence a unha familia de fármacos chamados antimetabolitos.
Está incluído na Lista da Organización Mundial da Saúde de Medicinas Esenciais, na que se inclúen os medicamenteos que se consideran máis básicos para un sistema sanitario.
Usos médicos
O fluorouracilo é administrado sistemicamente para o tratamento de cancros anal, de mama, colorrectal, de esófago, de estómago, de páncreas e de pel (especialmente o cancro de cabeza e pescozo). É administrado de forma tópica para tratar a queratose actínica e a enfermidade de Bowen.
Efectos adversos
Os efectos adversos por frecuencia son:
Durante o uso sistémico
Común (frecuencia > 1%):
Pouco común (frecuencia de 0,1–1%):
Raro (frecuencia < 0,1%):
Durante o uso tópico
Común (frecuencia > 1%):
Danos neurolóxicos
A administración de 5-FU por inxección ou por vía tópica causa, mesmo en pequenas doses, tanto danos agudos no sistema nervioso central (SNC) coma unha dexeneración retardada do SNC que empeora progresivamente en ratos. Este último efecto está causado polos danos que induce o 5-FU aos oligodendrocitos que producen as vaíñas de mielina illantes.
Nalgúns países, como EUA, os prospectos avisan que se observou síndrome cerebelar despois da inxección de fluorouracilo, que pode persistir despois de cesado o tratamento. Os síntomas inclúen ataxia, nistagmo, e dismetria.
Contraindicacións
Está contraindicado en pacientes que están gravemente debiitados ou en pacientes con mielosupresión debido a radioterapia ou quimioterapia. Está igualmente contraindicado en mulleres preñadas ou lactantes. Debería evitarse en pacientes que non teñen doenzas malignas.
Interaccións
Debería evitarse o seu uso en pacientes que están recibindo fármacos que modulan a dihidropirimidina deshidroxenase (como o medicamento antiviral sorivudina). Pode tamén incrementar os tempos de protombina e INR (International normalized ratio do tempo de protrombina) en pacientes que toman warfarina.
Dosificación
Hai pouca diferenza entre a dose mínima efectiva e a dose máxima tolerada de 5-FU, e este medicamento mostra unha marcada variabilidade farmacocinética individual. Xa que logo, unha dose idéntica de 5-FU pode ter unha resposta terapéutica cunha aceptable toxicidade nalgúns pacientes e inaceptable e posiblemente con risco mortal noutros. Tanto a sobredose como a subdose son unha preocupación ao usar o 5-FU, aínda que varios estudos mostraron que a maioría dos pacientes de cancros colorrectais tratados con 5-FU reciben doses inferiores ás necesarias cos estándares de dosificación actuais baseados na área de superficie corporal. As limitacións da dosificación baseada na área de superficie corporal impide aos oncólogos poder calcular ben a dose axeitada de 5-FU na maioría dos pacientes individuais, o que ten como resultado unha eficacia do tratamento sub-óptima ou unha excesiva toxicidade.
Numerosos estudos atoparon relacións significativas entre as concentracións de 5-FU no plasma sanguíneo e os efectos desexables ou indesexables nos pacientes. Os estudos tamén mostraron que a dosificación baseada na concentración de 5-FU no plasma pode incrementar moito os resultados desexables mentres que minimiza os efectos secundarios negativos desta terapia. Unha proba que monitorizou con éxito os niveis plasmáticos de 5-FU, o cal "pode contribuír a mellorar a eficacia e seguridade das quimioterapias baseadas no 5-FU usadas comunmente", é a proba My5-FU.
Mecanismo de acción
O 5-FU actúa de diversas maneiras, pero principalmente como inhibidor da timidilato sintase (TS). Ao interromper a acción deste encima bloquéase a síntese da timidina, que é un nucleósido necesario para a replicación do ADN. A timidilato sintase metila a desoxiuridina monofosfato (dUMP) para formar timidina monofosfato (dTMP). A administración de 5-FU causa unha escaseza de dTMP, de modo que as células cancerosas en rápida división sofren unha morte celular (morte por falta de timina). O folinato de calcio proporciona unha fonte exóxena de folinaos reducidos e así estabiliza o complexo 5-FU-TS, o que potencia a citotoxicidade do 5-FU.
Síntese
O 5-FU foi deseñado, sintetizado e patentado por Charles Heidelberger en 1957.
Como o uracilo é un compoñente normal do ARN, a razón que está detrás do desenvolvemento do fármaco foi que as células cancerosas, coa súa inestabilidade xenética incrementada, poderían ser máis sensibles a moléculas chamariz análogas que imitan os compostos naturais das células normais. O obxectivo científico neste caso era sintetizar un fármaco que demostrase un antagonismo específico co uracilo. O fármaco probou ter capacidades antitumorais.
O 5-fluorouracilo prodúcese cando o flúor elemental reacciona co uracilo. O 5-fluorouracilo está enmascarado como uracilo durante o proceso de formación dos ácidos nucleicos. Como o 5-fluorouracilo é similar en forma pero non ten as mesmas propiedades químicas que o uracilo, o fármaco inhibe os encimas que sintetizan ARN, e ao eliminar a síntese de ARN detén o crecemento das células cancerosas.
miniatura|center|700px|Síntese de fluorouracilo.
Historia
En 1954 Abraham Cantarow e Karl Paschkis atoparon que os tumores de fígado absorbían uracilo radioactivo máis rapidamente que as células normais do fígado. Charles Heidelberger, que anteriormente encontrara que o flúor do ácido fluoroacético inhibía un encima vital, pediu a Robert Duschinsky e a Robert Schnitzer de Hoffman-La Roche que sintetizasen o fluorouracilo. Algúns consideran que Heidelberger e Duschinsky descubriron que o 5-fluorouracilo inhibía marcadamente os tumores en ratos. O informe orixinal de 1957 publicado en Nature está asinado por Heidelberger como primeiro autor, e por N. K. Chaudhuri, Peter Danneberg, Dorothy Mooren, Louis Griesbach, Robert Duschinsky, R. J. Schnitzer, E. Pleven, e J. Scheiner.
O Igrexario, Montemaior, A Laracha
O Igrexario é un lugar da parroquia de Montemaior no concello coruñés da Laracha na comarca de Bergantiños. Tiña 39 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales eran 21 homes e 18 mulleres.
Indalecio Caballero Moure
Indalecio Caballero Moure, nado nas Neves e finado en Ponteareas en 1989, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo do notario Abel Caballero Avalle. Foi xefe local de Falange de Ponteareas (1936) e xefe comarcal (1937). En 1939 foi nomeado Depositario do concello de Ponteareas.
Pagan
A illa Pagan pertence á cadea das illas Marianas do Norte, situada a aproximadamente 320 km ao norte de Saipan.
Historia
Habitada desde tempos históricos, pertenceu a España (a través de Guam) e ao Imperio Alemán. Posteriormente ocupada polo Xapón, pasou á administración da Sociedade de Nacións. Logo da segunda guerra mundial foi ocupada por Estados Unidos, permanecendo como parte do Territorio en Fideicomiso das Illas do Pacífico, co status de Estado libre asociado. Politicamente pertence ao Municipio das illas Marianas do Norte.
No 1981 ocorreu unha erupción que obrigou aos seus habitantes a abandonar a illa, con todo no 2006 a Forza Aérea dos Estados Unidos recoñeceu fotográficamente a illa, atopando sinais de habitantes, gando e unha rudimentaria pista de aterraxe.
300px|esquerda|Pagan Norte, o máis activo dos dous estratovolcanes na illa de Pagan.
Torre Picasso
220px|miniatura|Vista da Torre Picasso desde o ángulo sueste. A Torre Picasso é un rañaceos situado en Madrid, España, na Praza de Pablo Ruiz Picasso, dentro do complexo empresarial e comercial AZCA, situado xunto ao Paseo da Castellana no corazón financeiro da capital española.
Córdoba
Córdoba: do latín Corduba, posiblemente dunha anterior fenicia, Qorteba, que viría a significar 'muíño de aceite ' , para algúns autores, ou ben 'cidade boa ' , a partir de Qart-tuba para outros.
Torre Picasso
No seu momento, coas súas 47 plantas e 157 metros de altura, foi o rañaceos máis alto de Madrid e de España. Foi proxectada polo arquitecto estadounidense de orixe xaponesa Minoru Yamasaki quen tamén proxectou o desaparecido World Trade Center de Nova York, en colaboración co equipo español dirixido por Jordi Mir Valls e Rafael Coll Pujol. En decembro de 2011 foi adquirida por Pontegadea Inmobiliaria, do empresario galego Amancio Ortega, polo valor de 400 millóns de euros.
Historia
Proxectada no ano 1974, a súa construción non se iniciou ata finais de 1982, e foi inaugurado en decembro de 1988. Desde entón, este foi o edificio máis alto de Madrid, superando á Torre de Madrid; pero deixouno de ser durante a construción das catro torres do Cuatro Torres Business Area. Foi así mesmo o máis alto de España ata que o excedeu o Gran Hotel Bali de Benidorm (Alacant).
Córdoba
O topónimo Córdoba pode referirse a:
Torre Picasso
Características
Unha característica notable da Torre Picasso é o seu amplo arco de entrada, que soporta toda a fachada por encima do mesmo, contando cunha estrutura subterránea de aceiro como reforzo. O oco baixo este arco está cuberto mediante un tipo especial de cristal de seguridade chamado STADIP, o mesmo usado na Torre Agbar de Barcelona.
A Torre Picasso é un calco da Rainier Tower, en Seattle (Estados Unidos), tamén deseñada por Minoru Yamasaki. No caso do edificio estadounidense este posúe un fuste sobre o que se eleva o resto do corpo da torre, que posúe as mesmas liñas esveltas e acabados brancos que a torre madrileña, construída 11 anos máis tarde.
Na actualidade, o inmoble é propiedade do fundador e presidente de Inditex, Amancio Ortega, quen pagou 400 millóns de euros ao seu anterior propietario, Fomento de Construcciones y Contratas, S.A.. Xestiónao e comercialízao PER Gestora Inmobiliaria, S.L. A compra formalizouse o 29 de decembro de 2011.
Luís Rafael I Saku
Luís Rafael I Saku (en, Lwys Rwpʾyl qdmyʾ Skw; en لويس روفائيل الأول ساكو), nado como Luis Saku en Zaxo (hoxe no Kurdistán, Iraq) o 4 de xullo de 1948, é o 113º Patriarca de Babilonia da Igrexa Católica Caldea e arcebispo de Bagdad dende o 31 de xaneiro de 2013.
Traxectoria
O 1 de xuño de 1974 foi ordenado sacerdote da arquieparquía de Mosul, e traballou na catedral até 1979, cando foi enviado a estudar a Roma, onde doutorouse en Patroloxía oriental no Pontificio Instituto Oriental. Continuou os seus estudos na Universidade de París-Sorbona, doutorándose en Historia.
O 24 de outubro de 2002 foi elixido arcebispo de Kerkûk polo Sínodo dos Bispos da Igrexa Caldea. Recibiu a ordenación episcopal o 14 de novembro de 2003, de mans do emérito André Sana.
O 31 de xaneiro de 2013 foi elixido Patriarca de Babilonia da Igrexa Católica Caldea. O 1 de febreiro o papa Bieito XVI concedeulle a comuñón eclesiástica.
O 19 de febreiro de 2014 o papa Francisco recoñeceuno como membro da Congregación para as Igrexas Orientais.
Mont Blanc
miniatura|Mont Blanc O Mont Blanc (en francés) ou Monte Bianco (en italiano) (Monte Branco, en galego) é a montaña granítica culminante dos Alpes, cunha altura oficial de 4.810,45 metros (segundo a última medición, en setembro de 2009). Trátase do punto máis elevado de Europa Occidental e un dos máis altos do resto de Europa, superado só por varias montañas de Rusia e Xeorxia como o Elbrus de 5.642 metros.
O Mont Blanc, rodeado de vales con numerosos glaciares, forma parte do macizo do Mont Blanc que se estende entre as demarcacións do Val de Aosta, en Italia, e de Alta Savoia, en Francia. As cidades máis habitadas próximas ao Mont Blanc son Chamonix-Mont-Blanc e Saint-Gervais-les-Bains, situadas en Francia, e Courmayeur en Italia.
Numerosos glaciares atópanse arredor del: ao sur os glaciares de Freney, de La Brenva, de Miage, do Mont Blanc e de Brouillard; e ao norte, os glaciares de Bossons e de Taconnaz. En 1957 iniciouse a construción do túnel do Mont Blanc (rematouse en 1965), que ten 11,6 km de longo e é unha das maiores rutas de transporte transalpina, xa que une Italia e Francia. O macizo do Mont Blanc é o berce do alpinismo; as expedicións empezaron cara ao século XVIII e son un destino de referencia en Europa para a práctica do sendeirismo, o esquí e o snowboarding.
A montaña maldita
miniatura|Le prieuré de Chamouni, le mont Blanc, l'aiguille du Goûter, le glacier des Bossons, pintado por [[Jean-Antoine Link.]] Até o século XVIII era habitualmente denominada «Montaña maldita» polos habitantes da rexión; de feito unha montaña do macizo aínda mantén esta denominación, o monte Maldito. A principios de século realizáronse varias procesións entre os habitantes de Chamonix, debido a que o "mer de Glace" (un glaciar do macizo) se achegaba perigosamente á vila.
Unha lenda conta que existía un reino encantado no cume, onde estaba a raíña das fadas, a «deusa branca», que vivía en prados verdes e fiaba o destino dos habitantes do val. Segundo as crenzas da época, estas entidades divinas debían ser respectadas e veneradas, xa que os cumes emitían un tipo de influencia, unha forza sobrenatural, que guiaba os homes sen que eles o soubesen e cuxa influencia podía ser boa ou mala, segundo os casos. Co cristianismo consideráronse estas divindades como demos invisibles e hostís.
No verán de 1741, o viaxeiro inglés William Windham (1717–1761), que xa realizara expedicións en Exipto e en Oriente, organizou xunto con Richard Pococke (1704–1765) unha expedición de descubrimento ao val de Chamonix, que tiña entón a reputación de ser un lugar inhóspito e perigoso. Cando chegou, marabillouse do aspecto do val e dos precipicios, que segundo el, "podían espantar as almas máis firmes". Subiron até o lugar chamado Montenvers, no lateral do glaciar que Windham bautizou como Mer de Glace ("Mar de Xeo"), e foron os primeiros en observalo e amosar o interese que representan os glaciares. Windham recolleu tamén algunhas lendas dos habitantes do lugar, que afirmaban que pola noite, sobre os glaciares, se efectuaban festas de bruxos que bailaban ao son da música. Co racionalismo de finais do século XVIII e ao triunfar o materialismo do século XIX, perfeccionáronse os coñecementos científicos sobre a montaña e intensificáronse as exploracións.