cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Haydée Santamaría
Traxectoria
No seu discurso de defensa no xuízo, coñecido como A historia absolverame, Fidel Castro lembra o xesto de Haydée: «Nunca foi posto nun lugar tan alto de heroísmo e dignidade o nome da muller cubana».
Presidio
Haydée, xunto a Melba Hernández foi conducida desde o aeroporto de Columbia até o Reclusorio Nacional para Mulleres de Guanajay.
Foi destinada ao Bloque A, onde se atopaban as reclusas de mellor conduta, segundo dispuxera o tribunal que a considerou presa política e a condenou a sete meses de prisión. Nun pequeno almacén da planta baixa, xunto á cociña habilitóuselle a cela que compartiría con Melba Hernández. Na cela improvisada habilitáronselles catro espazos: un para dormitorio, un para cociña, outro para comedor e un último onde se instalou o baño.
Durante o peche foi autorizada nalgunhas ocasións a recibir persoas amigas e permitíuselle ter todos os libros que desexou, pero mantívoselle todo o tempo incomunicada, coa soa compañía de Melba Hernández, e só podía tomar o sol no patio os días que a visitaban os seus familiares. En termos xerais foi tratada de forma humana e cortés durante todo o tempo que pasou no Reclusorio Nacional para Mulleres de Guanajay.
Haydée, xunto a Melba, saíu en liberdade o 20 de febreiro de 1954. Esperárona nos arredores do reclusorio, para conducila á Habana, os seus pais e o seu irmán Aldo, Juan Manuel Martínez Tinguao, Luís Conte Agüero, os pais de Melba Hernández e os revolucionarios de Guanajay, Ángel Eros, Pedro Esperón e Evelio Prieto, quen logo formarían parte do comando que asaltou o Palacio Presidencial o 13 de marzo de 1957. O primeiro acto que fixeron tanto Haydée como Melba foi levar unha ofrenda floral á tumba do líder ortodoxo Eduardo Chibás.
Reorganización do Movemento
Case inmediatamente despois da saída do cárcere participou na impresión e distribución do manifesto La Cuba que sufre, no cal Fidel e os seus compañeiros de presidio patentizaban a súa decisión irrevogable de continuar a loita contra o réxime de Fulgencio Batista. Foi tamén Haydee, xunto a Lida Castro e Melba Hernández, quen recompilou e organizou as notas que Fidel ía logrando sacar da prisión, escritas con zume de limón e na cal reconstruía a súa alegación no xuízo do Moncada, que logo sería coñecido como A historia absolverame.
En carta do 18 de xuño de 1954, Fidel encoméndalle a Haydée e Melba que fixesen o maior esforzo e concentrasen os recursos na impresión de A historia absolverame. Peso a peso lograron acumular unha cantidade de varios centenares para poder editar o manuscrito. Nesta tarefa apoiáronse no contador José Valmaña Mujica, quen se encargou de organizar todo o traballo clandestino da impresión. O 26 de xullo de 1954 xunto con Melba encabezou unha manifestación na que foi agredida polas forzas policiais da ditadura no cemiterio de Colón.
Desde a clandestinidade, desempeñou un papel decisivo na reagrupación das forzas revolucionarias para a loita armada. Ao ano seguinte, foi unha das organizadoras da insurrección do 30 de novembro de 1956 en Santiago de Cuba, que tiña como obxectivo apoiar aos guerrilleiros que nesas datas debían invadir Cuba a bordo do Granma.
Ao redor de 1956 casou con Armando Hart, un mozo que tamén vivía na clandestinidade. Partiu tamén á Sierra Maestra, onde coñeceu a un amigo entrañable: Ernesto Guevara.
Guerra de Liberación
Nos momentos máis difíciles da guerrilla dirixida por Fidel Castro, en febreiro de 1957 marchou ao encontro desta en compañía de Frank País, Faustino Pérez e outros membros do da Dirección Nacional do Movemento 26 de Xullo para coordinar o apoio desde o chairo, e guiar ao xornalista do New York Times, Herbert Matthews á presenza de Fidel. A publicación da entrevista que o xornalista fixese ao líder da guerrilla botaría por terra a propaganda batistiana baseada na suposta morte de Fidel. A finais de abril volvería subir á Serra acompañando ao xornalista estadounidense Bob Taber, quen desexaba entrevistar a Fidel.
Co inicio da loita guerrilleira, Haydée participou nas accións do Movemento 26 de Xullo tanto nas cidades como en Sierra Maestra, onde se creou o pelotón Mariana Grajales do Exército Rebelde en 1958 e o cal estaba composto integramente por mulleres. De alí partiría ao exilio, designada por Fidel como delegada do Movemento 26 de Xullo para aglutinar as forzas no exterior e obter armas.
A revolución no poder
Unha vez fuxido Batista e tras o triunfo da Revolución Cubana, Haydée traballou durante un curto tempo no Ministerio de Educación.
Alí recibiu aos intelectuais máis importantes do mundo que visitaban a Cuba. Haydée foi creadora e patrocinadora do Movemento da Nova Trova, co que logrou difundir a obra artística de novos talentos musicais como Silvio Rodriguez e Noel Nicola, entre outros, que portaban unha nova sonoridade afastada das formas habituais en Cuba.
Haydée suicidouse na Habana o 28 de xullo de 1980. Morreu poucos meses despois que a súa compañeira Celia Sánchez. No momento da súa morte era membro do Comité Central do Partido Comunista de Cuba, membro do Consello de Estado e directora da Casa das Américas.
Vida persoal
A depresión correu na súa familia e afectouna severamente até o final da súa vida. A miúdo pasaba días na cama mentres estaba en episodios depresivos. En 1956 casou con Armando Hart tamén compañeiro de revolución e tivo dous fillos con el, a escritora cubana Celia Hart e o seu irmán Abel Hart, ambos falecidos cando o auto no que viaxaban chocou cunha árbore no barrio habaneiro de Miramar, en 2008..
Tamén acolleron a moitos nenos e administraron o seu propio tipo de orfanato. Despois de dúas décadas de matrimonio, Armando e Haydée terminaron separados. Haydée Santamaría suicidouse á idade de cincuenta e sete anos no fogar que ela e os seus fillos compartiron o 28 de xullo de 1980, dous días despois do 27 aniversario do ataque ao cuartel Moncada. O feito do seu suicidio foi problemático dentro de Cuba e, algúns especularon, a razón pola cal non foi chorada na Praza da Revolución, senón que recibiu o enterro dun cidadán común na Habana. A morte de Haydée Santamaría produciuse seis meses despois da morte da súa amiga Celia Sánchez de cancro de pulmón, e varios meses despois de que un accidente automobilístico a deixara con dor crónica. Os acontecementos da Revolución Cubana deixáronlle unha marca indeleble, causando que perdese a moitas persoas ás que era próxima, e finalmente contribuíu á depresión que sempre sufriu. Nunha carta publicada pola Casa das Américas en 1968, escribiu ao Che Guevara despois da súa morte: "Hai catorce anos vin morrer aos seres humanos máis intensamente amados, creo que xa vivín demasiado. O sol non é tan fermoso, non sento pracer ao ver as palmeiras. Ás veces, como agora, a pesar de gozar tanto a vida, sabendo que vale a pena abrir os ollos todas as mañás se só por esas dúas cousas, teño o desexo de mantelos pechados, coma ti ".
O Picón, Loiba, Ortigueira
O Picón é un lugar da parroquia de Loiba no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 34 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales eran 18 homes e 16 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 46 habitantes.
Description historique des monnaies frappées sous l'Empire romain
miniatura|[[Henry Cohen (numismático)|Henry Cohen, autor de Description historique des monnaies frappées sous l'Empire romain]]
Co título completo de Description historique des monnaies frappées sous l'Empire romain, communément appelées Médailles impériales ("Descrición histórica das moedas cuñadas no Imperio Romano, comunmente chamadas medallas imperiais") publicouse en nove volumes, entre 1859 e 1868, o magnum opus do numismático francés Henry Cohen sobre a moeda romana do período imperial.
Relevancia no seu contexto
Esta obra, elaborada ao longo dunha década polo bibliotecario e investigador do Gabinete de Medallas da Biblioteca Nacional de Francia, é un catálogo de moedas imperiais romanas inventariadas na súa época, que abrangue desde Pompeio ata Rómulo Augústulo.
Desde o momento da súa publicación converteuse na referencia dos estudos de numismática dese período, durante a fin do século XIX e unha parte do século XX, cando se viu desprazada por unha nova obra magna, en 13 volumes, titulada The Roman Imperial Coinage, publicada entre 1923 e 1994. Esta obra, que abrangue desde a Batalla de Accio (31 a. de C.) ata a Antigüidade tardía (491 d. de C.), aínda tomando como punto de partida a de Cohen, supuxo un avance metodolóxico, xa que, Mentres Cohen clasificara as moedas por emperador, e despois por orde alfabética da lenda, sen indicación ningunha dos obradoiros monetarios, na nova obra, iniciada por Mattingly e Sutherland, se daba para cada emperador unha clasificación cronolóxica das pezas ordenadas por obradoiro monetario e por serie de emisión.
Edicións
Hai dúas edicións deste catálogo no século XIX. A seguir, indícanse os anos de edición de cada volume e achéganse ligazóns para o acceso en liña a cada un:
Estrutura
O catálogo está composto por oito volumes mais unha táboa de emperadores:
Hub USB
miniatura|250 px|dereita|Un hub, ou concentrador, USB. miniatura|200 px|dereita|Un hub USB sen a carcasa de plástico. Un Hub USB (tamén chamado concentrador USB) é un dispositivo que permite ter varios portos USB a partir dun só. Podería definirse como un distribuidor de portos USB. Ás veces veñen integrados no equipo informático, normalmente no teclado ou (máis raramente) no monitor. Existen hubs separados de moitas formas, algúns utilizando cables e outros conectándose directamente a un porto USB.
Pola súa versión de USB
A versión USB dun hub condiciona o tipo de dispositivos que se poden conectar: (velocidade de ata 12 Mbit/s).
Para poder usar dispositivos "High Speed", tanto o hub como o porto do ordenador ao que se conecta o hub deben ser USB 2.0.
Polo número de Portos
Un hub alimentado polo bus pode ter ata catro portos, mentres que un hub autoalimentado pode ter, teoricamente, ata 255 portos (porén, o número máximo de dispositivos conectables simultaneamente nun bus USB é de 127). A maioría dos hubs teñen catro ou sete portos.
Universal Serial Bus
Luís Pérez González
miniatura|Busto na Casa do concello de Riotorto. Luís Pérez González, nado na Augaxosa (Riotorto) en 1825 e finado no mesmo concello en 1905, foi un político galego.
Traxectoria
Foi alcalde de Riotorto entre os anos 1868 e 1875. Promoveu a construción da actual Casa do Concello, onde se situaron as escolas públicas, o xulgado e o cárcere.
Pedro Tenorio
miniatura|Escudo de Pedro Tenorio como arcebispo de Toledo. miniatura|Torreón de Tenorio, no Palacio Arzobispal de Alcalá de Henares (Madrid).
Luís Pérez González
Traxectoria
Recibiu a Cruz do Mérito Militar de primeira clase polos servizos prestados como xefe da columna de voluntarios que perseguiu os carlistas.
Pedro Tenorio
Pedro Tenorio, nado en Talavera de la Reina en 1328 e finado en Toledo o 18 de maio de 1399, foi un nobre e relixioso castelán medieval.
Luís Pérez González
Traxectoria
A sociedade Hijos del Ayuntamiento de Riotorto promoveu a elaboración dun busto de bronce que na súa honra, que preside a casa do concello. Hai unha placa coa inscrición:"'DON LUIS PEREZ GONZALEZ 1825-1905 CONSAGRO SU ESFUERZO E INTELIGENCIA AL BIENESTAR DE SU PUEBLO. TESTIMONIO ESPONTANEO DE GRATITUD DE SUS HERMANOS EMIGRADOS LOS HIJOS DE RIOTORTO. EN BUENOS AIRES 14 DE NOVIEMBRE DE 1928'."
Pedro Tenorio
Traxectoria
Iniciou a súa carreira eclesiástica como arquediano en Toro, obtendo máis tarde unha prebenda en Zamora para pertencer ao cabido, que lle reportou estabilidade. Mantívose xunto aos Trastámara durante a primeira guerra civil castelá, o que o levou ao exilio en Francia e Italia. Aproveitou este tempo para ampliar a súa formación, chegando a dar clases de Dereito Canónico en Roma e consolidando a súa posición na Igrexa católica.
Arnulfo de Chocques
Arnulfo de Chocques, coñecido tamén como Arnulfo de Rœux, finado en 1118, foi unha figura prominente entre o clero participante na Primeira Cruzada, e foi escollido como patriarca latino de Xerusalén en dúas ocasións, en 1099 e dende 1112 até a súa morte.
Charles Pic
Charles Pic, nado en Montélimar o 15 de febreiro de 1990, é un piloto de carreiras francés. Competiu no Campionato Mundial de Fórmula 1 de co equipo Marussia.
Pedro Tenorio
Traxectoria
Regresou a Castela e participou na batalla de Nájera (1367) onde faleceu o seu irmán e el foi capturado, sendo liberado sete meses despois.
Arnulfo de Chocques
Até a conquista de Xerusalén
Foi fillo dun sacerdote flamengo, e estudou baixo Lanfranco de Canterbury en Caen. Na década de 1070 Arnulfo foi preceptor de Cecilia, filla de Guillerme I de Inglaterra. Foi tamén mestre de Raúl de Caen, un dos últimos cronistas da Primeira Cruzada. Foi capelán do exército cruzado normando liderado por Roberto de Normandía, irmán de Cecilia e fillo de Guillerme. Probablemente era un dos legados papais, baixo a autoridade do legado común da cruzada Ademar de Monteil, e logo da morte de Ademar en 1098 compartiría a autoridade sobre o clero co outro legado Pedro de Narbona.
Pedro Tenorio
Traxectoria
En 1371 foi nomeado bispo da diocese de Coímbra. Durante as loitas na corte castelá, e en contra do parecer de Henrique II, o Papa Gregorio XI nomeouno arcebispo da arquidiocese de Toledo. Nos primeiros anos iniciou unha ampla reforma dos tribunais eclesiásticos, até que Xoán I o integrou no Consello Real, onde adquiriu gran notoriedade política.
Arnulfo de Chocques
Até a conquista de Xerusalén
Foi un dos maiores escépticos ás afirmacións feitas por Pedro Bartolomeu de ter achado a Santa Lanza en Antioquía, e pola oposición de Arnulfo o mesmo Pedro decidiu aceptar unha ordalía de lume. A oposición de Arnulfo a Pedro enfrontouno con Raimundo de St. Gilles, que cría no relato de Pedro. Para tentar solucionar a crise entre os cruzados, Arnulfo promoveu unha estatua de Cristo que foi colocada nunha das máquinas de asedio durante o asedio de Xerusalén de 1099. Logo da captura da cidade, descubriu a Vera Cruz na Igrexa do Santo Sepulcro, que se convertería na reliquia máis venerada do Reino de Xerusalén.
Charles Pic
Traxectoria
Pic tivo unha exitosa carreira no karting, gañando campionatos menores, carreiras individuais e a piques de gañar o Campionato de Europa ICA Júnior.
Arnulfo de Chocques
Patriarca de Xerusalén
Logo de que Raimundo deixara Xerusalén, o 1 de agosto de 1099, Arnulfo foi elixido Patriarca de Xerusalén. Foi apoiado por Godofredo de Bouillon, o primeiro rei de Xerusalén; e pola súa parte apoiou a decisión de Godofredo de facer de Xerusalén un reino secular no canto dun estado eclesiástico. Porén, a súa elección foi obxecto de dúbidas sobre a súa canonicidade, xa que aínda non estaba ordenado. Antes de ser ordenado, foi substituído en decembro por Dagoberto de Pisa, a quen o papa Pascual II nomeara legado. Arnulfo foi entón nomeado arcediago de Xerusalén.
En 1112 foi nomeado patriarca, e foi considerado por parte dos cregos como demasiado duro. Foi especialmente impopular entre os cristiáns ortodoxos e siríacos ao prohibir as misas en ritos non latinos no Santo Sepulcro. Foi acusado de varios crimes, como os de manter relacións sexuais cunha muller musulmá, simonía, e especialmente de ter condonado o casamento bígamo do rei Balduíno I con Adelaida del Vasto, cando a súa muller Arda de Armenia seguía viva. Foi brevemente deposto por un legado papal en 1115, mais apelou ao papa Pascual II e foi restaurado na sé en 1116, ao probar que anulara o casamento entre Balduíno e Adelasia.
Foi patriarca até o seu pasamento en 1118.
Charles Pic
Fórmula Renault
Pic correu na Fórmula Renault Campus en Francia en 2006, onde terminou terceiro. En 2007 Pic correu no Championnat de Francia de Fórmula Renault 2.0 e Eurocup Formula Renault 2.0, e terminou cuarto na serie francesa e terceiro no campionato.
Formula Renault 3.5 Series
Foi contratado para pilotar na Formula Renault 3.5 Series no equipo Tech 1 Racing a comezos de 2008. Co seu compañeiro Julien Jousse, terminaron sextos no campionato con dúas vitorias en Circuíto de Mónaco, dominaron a fin de semana, coa pole posición e a volta máis rápida, no Circuíto de Le Mans. En 2009 continuou na serie con Tech 1, empezando de xeito vergoñoso, cando abandonou na volta de arrequecemento en Barcelona. Recuperouse do lento comezo da tempada, ao gañar dúas carreiras en Silverstone e Nürburgring, e terminou terceiro no campionato. En 2009 tamén formou parte do Renault Driver Development.
GP2 Series
Charles Pic debutou na GP2 na tempada 2011 de xeito inmellorable, conseguindo gañar a súa primeira carreira no Circuíto de Cataluña. No entanto, non puido brillar máis o resto do ano, sumando unha pole position e un podio como mellor resultado.
Fórmula Un
En novembro de 2011, Pic fixo o seu debut ao volante dun coche de Fórmula Un, participou nos tests de novos pilotos celebrado no Circuíto de Yas Marina de Abu Dabi con Marussia Virgin Racing.
Durante a proba, varias fontes de noticias informaron que Pic chegara a un acordo para correr co equipo no. Logo da conclusión do Gran Premio do Brasil de 2011 confirmouse que efectivamente Pic sería o compañeiro de Timo Glock en.
Marussia (2012)
Logo da conclusión do Gran Premio do Brasil de 2011 confirmouse que Pic sería o compañeiro de Timo Glock en Marussia F1 en. Tamén se confirmou que Pic sería apadriñado polo expiloto de F1 e compatriota Olivier Panis No Gran Premio de Hungría de 2012 informouse dunha pelexa entre Pic e o seu compañeiro de equipo logo de que Pic bloqueara a Glock durante a cualificación. Pic terminou a carreira no posto 20º. En Bélxica Pic marcou o mellor tempo nos adestramentos libres 2. Pic terminou a tempada 21º na clasificación xeral de pilotos.
Caterham (2013)
miniatura|Pic, pilotando un [[Caterham F1|Caterham, no Gran Premio de Malaisia de 2013]] En novembro de 2012 anunciouse que Pic asinara un contrato de varios anos co equipo Caterham con motor Renault, xunto co ex compañeiro de equipo na GP2 e o novato na F1 Giedo van der Garde que foi confirmado máis tarde como seu compañeiro.
Pic debutou con Caterham no Gran Premio de Australia de 2013, terminando no posto 16º.
O 21 de xaneiro de 2014, o director do equipo de Caterham, Cyril Abiteboul confirmou que Pic non estaría pilotando para Caterham en 2014:
Resultados completos na Fórmula 1
* Tempada en curso
Ramón Couto Fernández
Ramón Couto Fernández, nado en Santiago de Compostela en outubro de 1872 e finado na mesma cidade o 9 de outubro de 1900, foi un pintor e ilustrador galego.
Traxectoria
Irmán de Jesús Couto Fernández, cultivou o retrato e a acuarela. Colaborou en Galicia Moderna, Luz y Sombra e Bellas Artes.
Pedro Tenorio
Traxectoria
A partir dese momento elaborou unha gran reforma monástica, participou na guerra contra Portugal, que declarara Fernando I de Portugal, e foi unha peza importante na posición de Castela dentro do cisma de Occidente, aliñándose cunha posición canonicamente impecable a carón do Papa Urbano. A crise que padeceu o reino coa morte de Xoán I convertiuno en peza clave para a chegada de Henrique III, aínda que como membro do Consello de Rexencia chegou a ser encarcerado na conspiración de varios relixiosos e nobres para facilitar a invasión de Portugal. En 1393, liberado, retomou o seu papel protagonista na Corte, falecendo seis anos despois.
O seu labor na diocese de Toledo e, en xeral, na cidade, fíxose notar na súa gran capacidade construtora, especialmente na catedral e na Ponte do Arcebispo, denominada así na súa honra, coñecida actualmente como Ponte de San Martín.
Caio Romano
Caio Romano é unha illa na costa norte de Cuba, na provincia de Camagüey. É o arquipélago máis grande do arquipélago de Jardines del Rey con 777 km².
Resumo
Administrativamente forma parte de Nuevitas, pero o municipio máis próximo na parte continental de Cuba é Esmeralda.
O caio é un lugar popular para os observadores de aves, pero pola contra está subdesarrollado, en comparación co desenvolvemento do complexo intensivo do próximo Caio Coco.
Ao sur, a bhía de Jiguey a separa da illa principal de Cuba. Ao norte é bordeado pola canle Old Bahamas no Océano Atlántico. Na esquina noroeste atópase Caio Paredon Grande, que conta cun antigo faro. Caio Megano Grande, Caio Cruz, así como moitos arrecifes desenvólvense na costa norte de Caio Coco que se atopa ao noroeste, e Caio Guajaba ao sueste.
Võ Nguyên Giáp
Võ Nguyên Giáp, nado o 25 de agosto de 1911 en An Xa, provincia de Quảng Bình (Vietnam), e finado o 4 de outubro de 2013 en Hanoi, foi un militar vietnamita
Caio Romano
Resumo
Unha estrada vai desde Caio Coco, atravesando Caio Romano ata Caio Paredon Grande. Con todo, a ponte de Caio Coco non é adecuada para todos os vehículos.
A illa de Cayo Romano foi transferida á American Sugar Refining Company en 1921 por Manuel A. Cadenas y Aguilera. A familia Cadenas era ben coñecida na sociedade camagüeyana desde os moitos anos de trastornos e rebelións contra España ocorridos durante moitos tumultuosos anos da historia de Cuba antes de 1900.
Võ Nguyên Giáp
Traxectoria
Era fillo dun mandarín de segunda clase, e fixo estudos de Dereito e Historia en Hue. Foi militante comunista desde os anos 30 do século XX. En setembro do 1939, logo da prohibición do Partido Comunista, Giáp trasladouse á China, onde coñeceu a Hô Chi Minh, con quen creou o Viet Minh na conferencia de Chingsi, en maio de 1941. A finais dese ano Giáp marchou ás montañas do Vietnam para formar os primeiros grupos guerrilleiros.
Dirixente militar do Vietminh, en decembro de 1944 capturou un punto militar francés, logo de ter formado os primeiros batallóns das súas forzas armadas. Iniciada a Guerra de Indochina en decembro de 1946, logo do bombardeo de Haiphon por parte de Francia, retirouse cara á China, ata que en outubro de 1950 ocupou a zona montañosa fronteiriza. A partir de entón, a guerrilla difúndese por Vietnam e Laos. Mais Giáp sempre considerou que só a formación dun auténtico exército podería derrotar os colonialistas.
A fins de 1953 Giáp aceptou o reto francés dunha batalla definitiva: a Dien Bien Phu, na que, despois de varias semanas de combate, as tropas vietnamitas saíron vencedoras o día 7 de maio de 1954. O que se consideraba imposíbel, a vitoria de colonizados sobre un exército occidental en campo aberto, fora logrado.
Logo da conferencia de Xenebra, Suíza, que recoñecía a independencia das colonias francesas en Indochina, Giáp pasou a ser ministro de defensa de Vietnam do Norte. Simultaneamente, dirixiu as operacións no Sur contra o exército dos norteamericanos e os seus aliados. Logrou converter o fracaso da ofensiva de 1968 nun éxito político, ao demostrar aos estadounidenses que enfrontaban unha guerra inacabable.
Despois do fracaso da ofensiva da Pascua de 1972 foi cesado temporalmente do mando das operacións, pero conservou a cadeira de ministro de defensa. Entre 1976 e 1991 ostentou o cargo de viceprimeiro ministro.
Recoñecido como un dos maiores estrategos do século XX, consideraba que a base do poder militar residía no apoio dos campesiños e a táctica da "guerra prolongada".
Molly Malone
miniatura|Estatua de Molly Malone en Dublín, inaugurada en 1987. "Molly Malone" ou "Cockels and Mussels" (en irlandés, "Mol Ní Mhaoileoin") é unha canción popular dublinesa, tendo ademais en toda Irlanda o status dunha canción popular. Non hai constancia da existencia desta muller.
Canción
In Dublin's fair city, where the girls are so pretty, I first set my eyes on sweet Molly Malone, As she wheeled her wheel-barrow, Through streets broad and narrow, Crying, "Cockles and mussels, alive alive oh!" "Alive-a-live-oh, Alive-a-live-oh", Crying "Cockles and mussels, alive alive oh". She was a fishmonger, But sure 'twas no wonder, For so were her father and mother before, And they each wheeled their barrow, Through streets broad and narrow, Crying, "Cockles and mussels, alive, alive oh!" (repetición)
She died of a fever, And no one could save her, And that was the end of sweet Molly Malone. Now her ghost wheels her barrow, Through streets broad and narrow, Crying, "Cockles and mussels, alive, alive oh!" (repetición)
Céide Fields
dereita|miniatura|Céide Fiends. dereita|miniatura|Centro de visitantes.
Céide Fields (en irlandés Achaidh Chéide, “campos dos outeiros”) é un xacemento arqueolóxico situado na costa norte do condado de Mayo ao oeste de Irlanda a uns 7 quilómetros ao noroeste de Ballycastle. Este asentamento é o xacemento neolítico máis extenso de Irlanda e tamén contén os sistemas de campos de cultivo máis antigos do mundo coñecidos até o momento. A través de varios medios de datación descubriuse que a súa creación e desenvolvemento remóntase a fai aproximadamente 5500 anos (~3500 a.C.).
Esta zona arqueolóxica opta a ser declarada Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.
Historia
O seu achado produciuse na década de 1930 cando o mestre Patrick Caufield reparou nunha morea de rochas que quedaron ao descuberto mentres recollía turba para o lume. Estas amosaban unha distribución que non podía ser casual. Caulfield deduciu que foran postas alí por persoas, xa que a súa disposición era totalmente antinatural e parecía premeditada. Ademais, as pedras estaban colocadas debaixo da braña, o que parecía indicar que xa estaban alí antes de que esta se formase, o que demostraba unha orixe moi antiga.
O misterio do verdadeiro significado do descubrimento tardou 40 anos en desvelarse. Foi cando Seamus, o fillo de Patrick, que estudara arqueoloxía, empezou a profundar na investigación. Os estudos sacaron á luz un conxunto de campos, casas e tumbas megalíticas ocultados pola formación de grandes turbeiras ao longo dos séculos.
Investigación e conservación
A resultante escavación de áreas habitadas e de tumbas revelou os costumes daquelas persoas que viviron hai 200 xeracións. Eran unha gran comunidade de agricultores que tallaron centos de hectáreas de piñeirais, cuxo pole foi atopado nas turbeiras. A súa economía baseábase na gandaría, pero tamén practicaban a artesanía, a carpintaría e a cantaría.
Descubriuse que estas persoas chegaron nun primeiro momento a unha zona moi frondosa. Esta foi desbravada para facilitar a creación de terras de cultivo e para proporcionar material de construción e leña. Por este motivo esta actividade seguiu expandíndose xeograficamente.
Esta poboación prosperou durante un tempo, pero algúns cambios no contorno levaron á aparición de turbeiras elevadas e á conseguinte transformación do terreo cultivable en terreo infértil. Crese que unha das causas deste cambio foi esa desaparición do dosel arbóreo. Naquelas zonas onde abundan as árbores a maior parte da choiva non alcanza o solo senón que queda nas copas onde, ou ben é absorbida, ou ben se evapora. Coa deforestación do bosque, a choiva chegou ao chan e causou a lixiviación da terra dos seus nutrientes. Esta teoría é corroborada grazas a aparición de limonita no subsolo dos Céide Fields.
Selección de fútbol do Senegal
A selección de fútbol do Senegal (en Équipe nationale de football du Senegal) é o equipo representativo do Senegal nas competicións oficiais internacionais de fútbol. A súa organización corresponde á Federación Senegalesa de Fútbol (Fédération Sénégalaise de Football), afiliada á Confederación Africana de Fútbol (CAF) e á FIFA. Os maiores logros do Senegal son dous subcampionatos na Copa de África de Nacións (2002 e 2019) e as súas dñuass participación na Copa do Mundo, destacando sobre todo a de 2002, onde venceron á campioa do momento,, no encontro inaugural, e onde conseguiron chegar aos cuartos de final, onde serían eliminados por.
Asemblea de Estremadura
miniatura|Antigo Hospital de San Juan de Dios (Mérida). A Asemblea de Estremadura (en castelán Asamblea de Extremadura) é a institución de autogoberno da Comunidade Autónoma de Estremadura, que representa o pobo estremeño a través de deputados (a día de hoxe 65, 36 pola provincia de Badaxoz e 29 pola de Cáceres) elixidos mediante sufraxio universal e directo polos cidadáns.
A competencia de convocar eleccións á Asemblea de Estremadura recae sobre o presidente da Xunta. A constitución formal da Asemblea realizouse na sesión solemne do 21 de maio de 1983 na casa de cultura emeritense onde por primeira vez sesenta e cinco deputados escolleitos democraticamente polo pobo estremeño tomaron posesión dos seus escanos.
Ten a súa sede no antigo Hospital de San Juan de Dios, en Mérida, a capital de Estremadura. O seu actual presidente é Fernando Jesús Manzano Pedrera.
Funcións
Segundo o artigo 19 do Estatuto de Autonomía de Estremadura, as funcións da cámara son as seguientes:
Sede
O Hospital de San Juan de Dios, anteriormente chamado Hospital de Santa María, foi utilizado nos seus principios como "hospital de pobres". Bernabé Moreno de Vargas, historiador e edil emeritense, a mediados do século XVII, solicitoulle aos Irmáns de San Juan de Dios que se instalaran nel co fin de lograr un mellor coidado e dedicación para os enfermos e pobres que chegaban á cidade. Durante o século XVIII e até 1769, o edificio modificouse ampliándose grazas ás doazóns dos cidadáns e coa construción dunha capela.
Durante os primeiros anos do século XIX, a invasión das tropas napoleónicas trouxo como consecuencia para o edificio o saqueo e incendio do mesmo até ficar case destruído. Non foi até principios do século XX cando o Concello de Mérida lle solicitou ao Ministerio de Fomento unha partida orzamentaria específica que permitiu o acondicionamento do edificio e a dotación de médicos ao hospital, que continuou coa súa actividade sanitaria até o ano 1981, cando se procedeu á apertura do actual centro hospitalario.
No ano 1983, Estremadura naceu como autonomía e con ela a necesidade de encontrar localización para albergar os novos organismos estremeños. Foi entón cando se decidiu que a localización da sede lexislativa da rexión sería o Hospital de San Xoán de Deus coas correspondentes remodelacións pero respectando en todo momento a súa arquitectura.
Composición da Asemblea
O Parlamento de Estremadura está conformado por diversos órganos. Por un lado están as persoas que compoñen a Mesa da Asemblea: o presidente, os vicepresidentes e os secretarios; e por outro os deputados dos diferentes partidos políticos, que se organizan en grupos parlamentarios e que posúe cada un deles un portavoz. Así mesmo existen comisións de moi diferente índole co fin de tratar asuntos concretos.
Desde as eleccións do 22 de maio de 2011, a Asemblea está composta polos seguintes Grupos Parlamentarios:
Lilian Thuram
Ruddy Lilian Thuram-Ulien, nado en Pointe-à-Pitre, Guadalupe, o 1 de xaneiro de 1972, é un exfutbolista francés. Xogaba de defensa e foi internacional coa selección francesa.
Palmarés
Monaco
Parma
Juventus
Barcelona
Nakota
O termo Nakota (ou Nakoda ou tamén Nakona) é o endónimo utilizado polos pobos orixinarios de América do Norte, que xeralmente reciben o nome de Assiniboine (ou Hohe), nos Estados Unidos, e de Stoney, no Canadá.
Son tribos de fala dakota que se separaron das ramas principais da nación síux en tempos pasados. Movéronse dende o territorio orixinal até os bosques da Minnesota actual e rexións cara ao norte e ao noroeste: Montana e Dacota do Norte dos actuais Estados Unidos e Manitoba, Saskatchewan e Alberta do Canadá actual. Máis tarde, por mor da competencia polos mesmos recursos convertéronse en inimigos dos seus antigos "aliados" da súa familia lingüística (en cada un dos dialectos síux -nakota, dakota e lakota- significan "amigo" ou "aliado").
Historia da denominación errónea
Historicamente, os estudosos clasificaron as tribos pertencentes á nación síux (ou dakota nun sentido amplo) en tres grandes grupos lingüísticos:
Esta foi a clasificación tradicionalmente admitida que moi poucos académicos criticaron. Entre os escasos eruditos que a criticaron destaca a yankton Ela Cara Deloria (nada en 1888) que foi unha das primeiras en sinalar "a falacia de designar aos grupos yankton-yanktonai como nakota".
Mais en 1978, Douglas R. Parks, A. Wesley Jones, David S. Rood e Raymond J. DeMallie dedicáronse á investigación lingüística sistemática nas reservas síux e assiniboine para establecer a dialectoloxía precisa da lingua síux. Aseguráronse de que tanto os santee como os yankton/yanktonai referíanse (e refírense) a eles mesmos polo autónimo "Dakota". O nome de nakota (ou nakoda ) era, e é, uso exclusivo dos assiniboine e dos seus familiares canadenses, os stoney. A literatura académica posterior, con todo, especialmente se non é producida por especialistas lingüísticos, en moi rara ocasión recolle as investigacións de Parks e DeMallie.
Porén este erro tivo unha grande influencia sobre algúns nativos lakota e dakota e, mesmo, a xente moza dos yankton e yanktonai adoptaron o costume de empregar a denominación de "Nakota" coma un termo de autoafirmación para diferenciarse dos santee e dos teton. O cambio non pode considerarse como unha regresión terminolóxica posterior causada polo feito de que a xente xankton-yanktonai vivía xunto cos santee nas mesmas reservas.
Os textos máis antigos que documentan os dialectos síux están desprovistos de referencias históricas a nakota. Ullrich sinala en particular que o dicionario inglés-Dakota de John P. Williamson (1902) enumera a dakota como o nome propio do pobo dakota, pero non menciona nakota. Aínda así, Williamson traballara extensamente cos yankton e, a miúdo, incluía no seu dicionario as variantes dos yankton para as entradas propias dos santee.
Na actualidade, as diferentes tribos refírense a si mesmos, nas súas linguas maternas, como:
Tendencias actuais
Recentemente, os assiniboine e, especialmente, os stoney comezaron a minimizar a ruptura e separación histórica dos dakota e reclamaron unha certa identidade coa tradición síux xa que non se pode falar de nación síux como tal pois, historicamente, as tribos Siouan estaban bastante descentralizadas e operaban en bandas independentes. A tendencia pódese ver nos sitios oficiais dos stoney de Alberta, por exemplo. na autodenominación da Alexis Nakota Sioux First Nation (en galego: Primeira nación Alexis Nakota Síux) ou na reivindicación de Nakoda First Nation (en galego: Primeira Nación Nakoda) da súa ascendencia síux e o valor da súa lingua materna: "Como descendentes das grandes nacións síux, os membros da tribo stoney de hoxe prefiren levar a cabo a súa conversación e asuntos tribalis na lingua materna siouan". As tribos assiniboine e stoney de Saskatchewan tamén reivindican a súa identificación coa tradición sioux.
Os cumios
As tribos assiniboine-stoney apoiaron os recentes intentos "pan-Sioux" de revivir as linguas nativas. Os seus representantes asisten aos cumes anuais "Lakota, Dakota, Nakota Language Summits" que, dende 2008, son patrocinados por Tusweca Tiospaye (Dragonfly Community), a organización sen fins de lucro lakota para a promoción e o fortalecimiento do idioma que promoven a campaña "Uniting the Seven Council Fires to Save the Language" (en galego: "Unión do Consello dos Sete Lumes para salvar o idioma"). Os promotores lakota recoñecen unha orixe común cos pobos nakota: o Cumio da Lingua de 2008 supuxo un esforzo por unir os pobos síux lakota, dakota e nakota tanto dos Estados Unidos como do Canadá para revitaliza-las linguas lakota, dakota e nakota. No cumio de 2009, na lista de tribos que conforman o "Consello dos Sete Lumes" incluían a assiniboine e stoney no "Fire" dos yanktonai. Posteriormente, as dúas tribos nakota cambiáronse ao final da lista e a expresión "Also includes the Stoney and Assiniboine People" se mantivo. A longa separación dos pobos deu lugar a que as súas linguas se desenvolvesen de xeito independente e cada vez máis diferenciadas até o punto de que xa non son mutuamente intelixíbeis. Os falantes de lakota ou dakota enténdese dificilmente cos assiniboine; e nin uns nin outros se entenden cos stoney.
Anxá, Santa Baia de Berredo, A Bola
Anxá é un lugar da parroquia de Santa Baia de Berredo no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Segundo o INE e o IGE en 2011 tiña dous habitantes (un home e unha muller), un menos ca en 2010 (dous homes e unha muller).
José Sánchez Guerra
miniatura|220px|dereita|José Sánchez Guerra cara a [[1920.]] José Sánchez Guerra Martínez, nado en Córdoba o 28 de xuño de 1859 e finado en Madrid o 26 de xaneiro de 1935, foi un político español. Varias veces ministro, chegaría a ser Presidente do Goberno do 8 de marzo até o 6 de decembro de 1922.
Traxectoria
Comezou a súa carreira política en 1886 saíndo elixido deputado por Cabra (Córdoba) polo Partido Liberal. Posteriormente, en 1902, abandonou o partido liderado por Sagasta, pasándose ó Partido Conservador de Antonio Maura, co que seguiu mantendo a acta de deputado pola circunscrición de Córdoba en tódalas eleccións celebradas até 1918.
Trala formación do goberno de Francisco Silvela, en decembro de 1902, foi nomeado gobernador civil da provincia de Madrid. Dende o 5 de decembro de 1903 até o 15 de decembro de 1904 exerceu como Ministro da Gobernación, dun goberno de Maura. En 1908, Maura preferiu a Juan de la Cierva para ese posto, polo que Sánchez Guerra pasou a ocupar a carteira de Fomento. Igualmente, durante ese período tempo, entre xullo e decembro de 1903 e entre xaneiro de 1907 e setembro de 1908, foi tamén gobernador do Banco de España.
Durante as diversas crises a que se viu sometido o Partido Conservador, Sánchez Guerra tentou manterse á marxe. Volveu aceptar encargarse do Ministerio de Gobernación (entre o 27 de xullo de 1913 até o 8 de decembro de 1915; e de novo entre o 11 de xuño ao 31 de outubro de 1917) nos gobernos presididos por Eduardo Dato. Trala morte deste, sucedéronse varios gobernos conservadores; un deles presidiuno Sánchez Guerra (entre o 8 de marzo e o 6 de decembro de 1922). Nel agrupáronse mauristas, conservadores e membros da Lliga Catalana. Tentou acabar co terrorismo patronal en Barcelona destituíndo o gobernador civil, Severiano Martínez Anido, tolerante cos pistoleiros e duro represor dos grupos anarquistas barceloneses. O asasinato de Dato propiciara a permisividade de Martínez Anido, que se convertera nun dos principais atrancos para a recuperación da paz social. A discusión do expediente Picasso que informaba sobre o Desastre de Annual precipitou a súa caída.
Ditadura de Primo de Rivera
Coa instauración da ditadura de Primo de Rivera, Sánchez Guerra pasou á oposición. Crítico coa ditadura, exíliase a Francia en 1927 e, dende París, encabeza un plan para facer caer a Ditadura, polo que retorna a España para encabezar en Valencia unha conspiración militar contra o ditador o 29 de xaneiro de 1929, no que o militar escollido para levalo a cabo foi o xeneral Alberto Castro Girona,​ Capitán xeneral da III Rexión Militar. Mais como este negouse a recibilo, o plan resultou un rotundo fracaso, e Sánchez Guerra negouse a fuxir polo que foi detido e encarcerado nun barco-prisión en Valencia. De seguido, foi sometido a un consello de guerra pero resultou absolto en novembro, contribuíndo así ó desprestixio da ditadura e da monarquía.
A pesar da súa posición crítica e hostil co rei Afonso XIII, despois da caída do goberno de Dámaso Berenguer, aceptou o encargo do rei de formar goberno. A súa tentativa de tender unha ponte entre monárquicos e republicanos, a través dun pacto cos membros do Comité Republicano detidos a raíz dos sucesos de Jaca, acabou sen éxito. O 17 de febreiro renunciou a formar goberno e ó día seguinte o almirante Aznar presidiu o novo goberno constituído unicamente por monárquicos. O 27 de febreiro de 1930 pronunciou un discurso no Teatro da Zarzuela de enorme repercusión pública no que recoñeceu o dereito de España a ser República. A pesar de saír elixido deputado por Madrid dentro do grupo conservador de "Apoio á República" nas eleccións a Cortes Constituíntes o 28 de xuño de 1931, viuse obrigado a abandonar a política por razóns de saúde.
Faleceu en Madrid en 1935.
Xornalista
Ademais de avogado, Sánchez Guerra exerceu a profesión de xornalista. Foi director de diferentes publicacións periódicas, entre elas, La lberia (1885), a Revista de España (1888) e El Español (1898).
Gliconeoxénese
miniatura|dereita|350 px|Precursores da gliconeoxénese. miniatura|dereita|350px|As frechas continuas negras e vermellas indican o sentido da gliconeoxénese. As vermellas son exclusivas da gliconeoxénese e as negras son comúns coa glicólise, pero funcionan en sentido contrario. As frechas negras descontinuas indican a glicólise.
A gliconeoxénese ou neoglicoxénese ("formación de novo azucre") é a ruta metabólica pola cal se producen moléculas de glicosa a partir de compostos que non son carbohidratos. É un proceso basicamente citosólico, que na súa maior parte ten lugar no fígado (en situación de xexún principalmente) e en menor medida no córtex dos riles. En humanos, os principais precursores utilizados na gliconeoxénese son: lactato, glicerol e certos aminoácidos, principalmente alanina. As reaccións da gliconeoxénese son inversas ás da glicólise excepto en tres puntos específicos.
En mamíferos, a maioría dos tecidos pode de suplir as súas necesidades enerxéticas a partir da oxidación de varios compostos, como aminoácidos, azucres e ácidos graxos; porén, algúns tecidos dependen case completamente da glicosa como fonte de enerxía metabólica. Para o cerebro humano e o sistema nervioso, e noutros tecidos e células como os eritrocitos, testículos, medula renal e tecidos embrionarios, a glicosa sanguínea é a única ou principal fonte de enerxía. Só o cerebro require preto de 120 g de glicosa cada día (máis da metade de toda a glicosa almacenada como glicóxeno en músculos e fígado). A longo prazo, todos os tecidos requiren tamén glicosa para outras funcións, tales como a síntese da ribosa dos nucleótidos ou da porción glicídica de glicoproteínas e glicolípidos. Por tanto, para sobreviviren, os organismos precisan ter mecanismos para manter os niveis sanguíneos de glicosa. Cando a concentración de glicosa circulante procedente da alimentación diminúe, o glicóxeno hepático e muscular é degradado (glicoxenólise) facendo que a glicemia volva a valores normais. Ademais, a subministración de glicosa que poden facer eses reservorios non é sempre suficiente (e non duraría máis de 10 a 18 horas). Entre as comidas e durante longos xexúns, ou despois de exercicios vigorosos, o glicóxeno consómese rapidamente, situación que tamén ocorre cando a dieta non achega suficiente glicosa ou cando hai dificultades na absorción da glicosa polas células. Nesas situacións, os organismos necesitan un método para sintetizar glicosa a partir de precursores que non sexan carbohidratos. Isto realízase pola vía metabólica da gliconeoxénese, a cal converte piruvato e compostos relacionados de tres e catro carbonos en glicosa.
As modificacións que ocorren no metabolismo da glicosa durante o cambio do estado alimentado a un estado de xexún están reguladas por hormonas como a insulina e o glicagón. O nivel ee insulina está elevado no estado alimentado, e o glicagón aumenta durante o xexún. A insulina estimula o transporte de glicosa a certas células, como as dos músculos e tecido adiposo, e tamén altera a actividade de encimas chave que regulan o metabolismo, estimulando o almacenamento de combustible. O glicagón contrarregula os efectos da insulina, estimulando a liberación dos combustibles almacenados e a conversión de lactato, aminoácidos e glicerol en glicosa.
A gliconeoxénese é un proceso presente en plantas, animais, fungos e diversos microorganismos, e as reaccións son practicamente as mesmas en todos os tecidos e todas as especies.
Nas plantas en xerminación, as graxas e proteínas almacenadas son convertidas, a través de rutas que inclúen a gliconeoxénese, no disacárido sacarosa, que se transporta pola planta en desenvolvemento e serve de fonte de enerxía. A glicosa e os seus derivados son precursores da síntese das paredes celulares das plantas, nucleótidos e coencimas, e unha variedade doutros metabolitos esenciais. En moitos microorganismos, a gliconeoxénese comeza a partir de compostos orgánicos simples de dous ou tres carbonos, como acetato, lactato e propionato presentes no seu medio. Aínda que as reaccións da gliconeoxénese son as mesmas en todos os organismos, o contexto metabólico e a regulación da ruta difiren dunha especie a outra e nos distintos tecidos.
Precursores
As tres maiores fontes de carbono para a gliconeoxénese en humanos son lactato, glicerol e aminoácidos, particularmente alanina.
O lactato prodúcese en situacións anaerobias en tecidos como músculo en exercicio intenso (que realiza a fermentación homoláctica) ou nos eritrocitos (non teñen mitocondrias para facer a respiración aerobia), así como polos adipocitos durante o estado alimentado, e é convertido en piruvato polo encima lactato deshidroxenase.
O glicerol libérase das reservas adiposas de triacilglicéridos e entra na vía gliconeoxénica como dihidroxiacetona-fosfato (DHAP).
Os aminoácidos proveñen principalmente do tecido muscular, onde poden obterse da degradación da proteína muscular, aínda que isto non sucede a non ser en caso de moita necesidade. Todos os aminoácidos, excepto a leucina e a lisina, poden orixinar glicosa ao seren metabolizados a piruvato ou oxalacetato, intermediarios do ciclo de Krebs. A alanina, o principal aminoácido glicoxénico, prodúcese no músculo a partir doutros aminoácidos e de glicosa.
Nas plantas, especificamente durante a xerminación, o recurso dos ácidos graxos para a gliconeoxénese é importante. Utilizan o ciclo do glioxilato como un paso intermedio para poder converter ácidos graxos en azucres. O ciclo do glioxilato produce ácidos dicarboxílicos de catro carbonos (succinato) que poden entrar na gliconeoxénese. miniatura|dereita|Rutas da glicólise e a gliconeoxénese no fígado.
Ciclo de Cori e ciclo da alanina
Dous ciclos importantes dependen do processo da gliconeoxénese: o ciclo de Cori e o ciclo da alanina. O ciclo de Cori ocorre no músculo esquelético e nos eritrocitos e consiste na oxidación de glicosa a lactato, con posterior transporte dese produto ao fígado, onde se utilizará na gliconeoxénese. Ten lugar cando o músculo quedou en anaerobiose.