cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Moeda de 2 centavos de dólar estadounidense
Inicio
O 8 de decembro de 1863, Pollock escribiulle ao secretario do Tesouro, Salmon P. Chase, para lle propor a modificación da moeda dun centavo e a creación doutra de 2 centavos, e xuntoulle modelos desta última, que fixera preparar. Segundo o numismático Neil Carothers, o máis probable é que se propuxese unha moeda de dous centavos para pór en circulación a maior cantidade de moeda miúda no menor tempo posible, xa que a Casa da Moeda podía cuñar unha peza de 2 centavos coa mesma facilidade que unha dun centavo.
Proceso lexislativo
O 2 de marzo de 1864, Pollock escribiu con urxencia a Chase para o avisar de que a Casa da moeda estaba a quedar sen níquel e que a demanda de centavos estaba no seu punto máis alto. Tamén informou o secretario de que a Comisión de Ensaios dos EEUU recomendara o uso do bronce francés —95% de cobre, co 5% restante de estaño e cinc— como metal para a cuñaxe do centavo e da nova peza de dous centavos. Tres días despois, Chase envioulle ao senador de Maine William P. Fessenden, presidente da Comisión de Finanzas do Senado, a carta de Pollock do 8 de decembro, xunto co proxecto de lei para a aprobación de ambas as moedas de bronce. Fessenden non tomou ningunha decisión inmediata. O 16 de marzo, Pollock escribiu novamente a Chase e díxolle que a ceca pública estaba a piques de quedar sen níquel, gran parte do cal era xa importado. Chase reenvioulle esta carta ao senador Fessenden. Finalmente, foi o senador por New Hampshire Daniel Clark quen presentou o proxecto de lei, o 22 de marzo. Durante a súa tramitación léronse as cartas de Pollock, que quizais fosen determinantes, xa que o Senado aprobou o proxecto de lei sen debate.
A subministración nacional de níquel procedía naquela época dunha mina de Gap, en Pensilvania, propiedade de Joseph Wharton. O 19 de marzo, Pollock escribiu ao secretario do Tesouro, Chase, para lle facer saber que xa non dispuña de máis níquel nos seus almacéns nin había ningún dispoñible no estranxeiro, e xa que logo "estamos encerrados na subministración doméstica de Wharton".
Oposto á eliminación do níquel do centavo, Wharton publicou un panfleto en 1864 no que propuña a cuñaxe de moedas de 1, de 2, de 3, de 5 e de 10 centavos cunha aliaxe dunha parte de níquel e tres de cobre, o que supuña duplicar a porcentaxe de níquel no centavo, no canto de eliminalo. Malia estes esforzos de Wharton, o 20 de abril unha comisión da Cámara de Representantes deulle vía libre ao proxecto de lei. A esta aprobación opúxose Thaddeus Stevens, de Pensilvania, representante da zona mineira na que Wharton extraía o seu níquel. Segundo Stevens, Wharton gastara 200.000 dólares para desenvolver a súa mina e para mellorar a maquinaria de refinaxe do mineral, e consideraba inxusto privalo do maior uso do seu metal: "Debemos destruír toda esa empresa porque ao cuñar con outro metal o Goberno pode aforrar máis diñeiro?" Ademais, Stevens argumentou que a aliaxe de cobre e níquel para o centavo fora aprobada polo Congreso, e a nova aliaxe, á que el se referiu como "latón", amosaría a oxidación. Esta opinión foi rebatida polo congresista por Iowa John A. Kasson, presidente da Comisión de Moeda, Pesos e Medidas da Cámara de Representantes, dicindo que a aliaxe de bronce non se parecía ao latón e que non podía apoiar a proposta de que o Goberno estea obrigado a comprar a un provedor polo feito de que gastara diñeiro con base nunha previsión de vendas.
O proxecto de lei foi aprobado tamén polo pleno da Cámara de Representantes e o 22 de abril de 1864 e foi asinado polo presidente Abraham Lincoln, para o converter na Lei da Moeda de 1864. Consonte esta norma, tanto a nova versión da moeda dun centavo como a nova de 2 centavos terían curso legal ata a cantidade dez unidades, e o Goberno non as trocaría por xunto. A mesma lei tamén prohibiu a circulación das fichas privadas que estaban a circular con valores de 1 e de 2 centavos e no mesmo ano o Congreso acabou con todas as emisións dese tipo. A nova norma non permitía a redención dos anteriores centavos de cuproníquel; o seu redactor fora Pollock, quen esperaba que os dereitos de señoreaxe da emisión das novas moedas axudasen a financiar as operacións da Casa da Moeda, e non quería que se visen reducidos pola retirada das antigas pezas.
Pola súa banda, os intereses de Wharton víronse en parte salvagardados pola aprobación dun proxecto de lei para a creación dunha moeda de 3 centavos en 1865 e outra de 5 centavos en 1866, ambas cuñadas na aliaxe proposta por el.
Deseño
A finais de 1861, o reverendo Mark R. Watkinson, de Ridleyville, Pensilvania, escribíralle a Chase para lle propor que se puxese algunha referencia a Deus nas moedas naquel tempo de guerra, e o 20 de novembro daquel ano, Chase escribiu a Pollock, o director da casa da Moeda: "Ningunha nación pode ser forte se non é coa forza de Deus, nin segura se non é coa súa defensa. A confianza do noso pobo en Deus debe ser declarada nas nosas moedas nacionais. Vostede fará que se prepare sen demora innecesaria un deseño cun lema que exprese nos termos máis breves posible este recoñecemento nacional". Pollock barallou varios lemas, entre eles GOD OUR TRUST ("Deus, a nosa confianza") e GOD AND OUR COUNTRY ("Deus e o noso país"). Algunhas das probas cuñadas por el e enviadas a Chase en decembro de 1863 utilizaban o lema GOD OUR TRUST, e el escribiu acerca disto: "os deseños son fermosos e apropiados, e o lema en cada un deles, como todos os que temen a Deus e aman o seu país, aprobarano". Pollock envioulle tamén algunhas probas cuñadas que representaban o busto de George Washington, ao que Chase respondeu por carta dicindo: "Aprobo os seus lemas, só suxerindo que no anverso de Washington o lema debe comezar coa palabra OUR ("o noso") para que sexa OUR GOD AND OUR COUNTRY ("o noso Deus e o noso país"). E no que ten o escudo, débese cambiar para que diga IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos"). Pollock inspirárase para estes lemas no himno dos Estados Unidos, The Star-Spangled Banner ("A bandeira das estrelas), unha de cuxas derradeiras estrofas inclúe o verso And this be our motto, 'In God Is Our Trust' ("E este é o noso lema, 'En Deus está a nosa confianza'")". É probable que na decisión de Chase influíse tamén o lema da Universidade Brown, onde el estudara: In Deo Speramus ("En Deus esperamos").
Como os lemas que debían aparecer inscritos nas moedas estaban prescritos por unha lei de 1837, cumpría un cambio lexislativo. A mesma lei que creou a moeda de 2 centavos autorizou tamén o director da Casa da Moeda, coa aprobación do secretario do Tesouro, para prescribir os deseños e os lemas que debían utilizarse. A moeda de dous centavos de Longacre foi a moeda do país en amosar o lema IN GOD WE TRUST. Este lema acabou popularizándose e o 3 de marzo de 1865 o Congreso aprobou unha lei que ordenaba o seu uso en todas as moedas co tamaño suficiente para levalo. A partir de 1938, todas as moedas estadounidenses levan obrigatoriamente ese lema nunha das súas faces.
O motivo principal que Longacre escolleu para o anverso da moeda é unha versión persoal do Gran Selo dos Estados Unidos. O seu deseño dálle o protagonismo ao escudo como arma defensiva, que representa a forza e a autoprotección a través da unidade. A parte superior do escudo simboliza o Congreso, en tanto que as 13 franxas verticais representan os trece estados orixinais. En consecuencia, todo o anverso simboliza o poder do Goberno federal, a través da unidade dos seus estados. As frechas cruzadas representan a non-agresión e ao mesmo tempo a preparación para o ataque. As pólas de loureiro, tomadas da tradición grega, simbolizan a vitoria. No gravado heráldico, as liñas verticais representan a cor vermella, as zonas claras o branco e as horizontais o azul, polo que o escudo do anverso é destas cores, o que evoca as da bandeira dos Estados Unidos.
O reverso contén apenas a denominación abreviada do valor facial, 2 CENTS, dentro dunha coroa de trigo algo ornamentada. O resto está ocupado polo nome do país.
O historiador da arte Cornelius Vermeule considerou a peza de dous centavos como "a máis gótica e a máis expresiva da guerra civil" de todas as moedas estadounidenses. "O escudo, as frechas e a coroa do reverso só necesitan flanquear os canóns para seren a expresión consumada da heráldica da guerra civil". Vermeule sinalou que a moeda parece caligráfica, máis que escultórica, e atribuíuno á carreira inicial de Longacre como gravador de pranchas de cobre.
Produción
miniatura|135x135px|Moeda de [[1864 coa variante "lema pequeno". ]] miniatura|135x135px|Moeda de 1864 coa variante "lema grande". Uns poucos milleiros de exemplares das primeiras cuñaxes procedían dun cuño que se creara como prototipo e que tiña as letras do lema da parte superior do escudo dun tamaño inferior aos demais usados nas cuñaxes de 1864. Aínda que non se reservou ningún exemplar das primeiras cuñaxes para a súa análise pola Comisión de Ensaios dos EEUU —por tratarse dunha moeda de metal común— o Congreso ordenou que se fixesen comprobacións internas na Casa da Moeda en relación coa súa composición e o seu peso.
A moeda de 2 centavos foi un éxito ao principio e circulou con axilidade en canto se emitiu unha cantidade suficiente como para ser recoñecida pola poboación. O seu éxito inicial debeuse á escaseza de moeda en circulación en tempo de guerra, que foi aliviada por esta e pola nova moeda dun centavo. Aínda que Pollock informou do acaparamento de centavos no seu informe de xuño de 1864, non volveu a falar disto en informes posteriores. As moedas de prata aínda non circulaban en gran parte do país e o centavo e os 2 centavos —ás que se sumaron as novas moedas de 3 e de 5 centavos de cuproníquel cuñadas por primeira vez en 1865 e 1866— respondían á necesidade de moeda miúda en circulación. En outubro de 1864, Pollock informou de que a demanda de ambas as moedas non tivera precedentes e que se estaba a facer o posible para aumentar a produción. No seu informe do mes de xuño seguinte cualificou a moeda de 2 centavos como "unha moeda moi conveniente e popular". A Lei do 3 de marzo de 1865, pola que se creou a moeda de 3 centavos de níquel, reduciu o límite do curso legal para as de bronce á cantidade de catro centavos, en tanto que fixo que a nova moeda autorizada fose aceptable ata sesenta centavos.
Logo da grande tiraxe de case vinte millóns de pezas de 2 centavos o primeiro ano, segundo o numismático Q. David Bowers o entusiasmo e a aceptación da poboación diminuíron. Despois da guerra, a demanda desta moeda por parte dos bancos diminuíu, ao mesmo tempo que aumentaba a da nova moeda de 5 centavos. A tiraxe dos 2 centavos comezaron a baixar cada ano. David W. Lange sinala que "a finais da década de 1860 era evidente que a súa cuñaxe xa non era necesaria". Segundo Carothers, "xa non cumpría cuñar a moeda de 2 centavos; malia ser popular ao principio por mor da gran demanda existente de moeda miúda, era unha moeda superflua e a súa circulación diminuíu axiña logo da introdución da moeda de 5 centavos de níquel". miniatura|135x135px|A nova [[Moeda de 5 centavos de dólar Shield|moeda de 5 centavos Shield (cuñada desde 1866) semellaba a de 2 centavos, o que contribuíu á saída desta da circulación.]] A partir de 1867, o novo director da US Mint logo da dimisión de Pollock, Henry Linderman, comezou a avogar por que o Congreso autorizase o rescate dos excedentes de moedas de cobre e de bronce. Aínda que a lei que creara a moeda de 5 centavos permitía que se trocase en lotes, non había ningunha disposición para que o Goberno volvese a comprar as moedas máis pequenas, e ao emitirse máis cada ano, había demasiadas moedas de pouco valor en circulación. Os funcionarios do Tesouro insistiron en que o Goberno non podía aceptar as pezas máis alá dos seus límites de curso legal, mesmo se o que se facía era cambialas por outra moeda.
Baixo a dirección de Linderman, a Casa da Moeda, sen ningunha autoridade legal, comprou 360.000 dólares en moedas de bronce utilizando moedas de 3 centavos e de 5 centavos. Mesmo así, acumuláronse millóns de pezas de 2 centavos en mans de compañías de xornais, de transporte, de correos e doutras que recibían pequenos pagamentos da poboación, o cal xerou queixas ao congreso. Coa chegada da Administración do presidente Ulysses S. Grant, Pollock volveu ao seu cargo de director da ceca pública e opúxose ás propostas de troco. Aínda que incluíu as opinións de Pollock como parte do seu informe anual, o secretario do Tesouro George S. Boutwell pediulle ao Congreso que aprobase unha lei de rescate, e así o fixo o 3 de marzo de 1871, permitindo o troco de moedas menores en lotes de non menos de 20 dólares. Tamén se lle permitía ao secretario do Tesouro suspender a cuñaxe de calquera peza trocada en grandes cantidades. Consonte a nova lei, a Casa da Moeda trocou en 1871 e 1872 máis de 37 millóns de moedas pequenas, entre as que se incluían as de 2 centavos.
Nos anos da posguerra, o Congreso e o Tesouro viron oportuna unha revisión das leis de cuñaxe, xa que a de 1837 se consideraba anticuada. O mantemento da moeda de 2 centavos nunca se considerou seriamente nos debates sobre o que se acabou por converter na Lei da Moeda de 1873; a única cuestión relativa á moeda menor era se facer o centavo de bronce ou de cuproníquel, así como o tamaño das moedas de 3 e de 5 centavos. Con esas moedas sen cambios, o proxecto de lei aprobouse o 12 de febreiro, pondo fin á serie de moedas de 2 centavos.
Cancelación
Ante a posibilidade de que a moeda de 2 céntimos fose cancelada, en 1872 só se cuñaron 62.000 exemplares. miniatura|Data [[1873 co "3 aberto". ]] miniatura|Data 1873 co "3 pechado". O 18 de xaneiro de 1873, o cuñador xefe da Ceca de Filadelfia, Archibald Loudon Snowden, queixouse de que o 3 da data en todas as moedas cuñadas ese ano se parecía demasiado a un 8, especialmente nas moedas de menor tamaño, como era o caso das de 2 centavos. Como resposta, Pollock encargoulle ao novo gravador xefe William Barber —Longacre falecera en 1869— que gravase novamente a data nos cuños, abrindo máis as terminacións do 3 en todos os tipos de moeda. A de 2 euros xa so se cuñou ese ano en condición proof para coleccionistas en 1873, e é nelas nas que se xerou a variante de "3 aberto" e "3 pechado", presente tamén no resto das moedas do sistema ese ano. Breen suxire que a variante do "3 aberto" se cuñou realmente nunha data posterior, probablemente de forma clandestina; non se soubo da súa existencia ata que foi descuberta por un numismático na década de 1950. O numismático Paul Green atribuíu as dúas variantes aos dous tipos de xogos de moedas en condición proof que a Casa da Moeda vendía naquela época para o coleccionismo e que conterían a moeda de 2 centavos. Por unha banda había un xogo que contiña unicamente as moedas inferiores, que non contiñan metais preciosos, en tanto que outro xogo contiña tamén as de prata; Grren postula que se cuñou unha variante do "3" para cada tipo de xogo.
Na década de 1870 e nas posteriores retiráronse grandes cantidades de moedas de 2 centavos. Aproximadamente 17 millóns das 45.600.000 pezas de 2 centavos emitidas foran recuperadas polo Tesouro en 1909. Os exemplares retirados refundíronse e o metal utilizouse para a cuñaxe de novas moedas dun centavo.
En 1920 o Senado aprobou un proxecto de lei para crear unha nova moeda de 2 centavos co retrato do expresidente Theodore Roosevelt, que acababa de morrer, e unha comisión da Cámara de Representantes defendeuna con claridade, aínda que a lei nunca chegou a promulgarse. O numismático S. W. Freeman sinalou en 1954 que pouca xente viva lembraba ter usado a moeda de 2 centavos, pero os poucos que si que o facían asociábana con frecuencia cunha tenda de lambetadas. A Lei da Moeda de 1965 aínda confirmou o pleno carácter de curso legal para a moeda de 2 centavos, moito tempo despois de que a moeda deixase de circular, xa que esta lei fixo que todas as moedas e os billetes dos Estados Unidos fosen válidos para todas as débedas públicas e privadas sen límite. Porén, o numismático Jack White sinalou nun artigo de 1971 que, por mor da súa curta vida útil, "apenas tivo tempo de reivindicarse".
Coleccionismo
A edición de 2018 de A Guide Book of United States Coins, de R. S. Yeoman, considera a moeda de 2 centavos de 1864 co "lema grande" e a de 1865 como as máis accesibles da serie no mercado do coleccionismo —uns 15 dólares nun estado de conservación aceptable—, aínda que ningunha das emisións ata 1871 excede os 40 dólares neo mesmo estado. A razón destes prezos relativamente baixos, en comparación cos doutras moedas estadounidenses do século XIX, é a escaseza de coleccionistas que busquen a serie completa de datas, xa que é máis habitual que se coleccione un só espécime en representación do seu tipo. A variante con "lema pequeno" de 1864 é unha das máis valoradas; Yeoman atribúelle unha cotización de 600 dólares para a versión estándar nun estado aceptable e de 20.000 dólares para a versión proof.
Hervás
Hervás é un municipio español da provincia de Cáceres, en Estremadura, cuxa capital é a vila homónima. Con 4102 habitantes en 2017, é o centro administrativo e comercial da mancomunidade do Val do Ambroz e o municipio máis poboado de devandita comarca natural. Goza de clima continental suave, con veráns cálidos e invernos fríos.
O pobo pertenceu á localidade salmantina de Béjar até 1816, cando se lle concedeu o título de vila. Até 1833 non pertenceu á provincia de Cáceres. A vila é famosa pola súa xudaría.
Toponimia
Existen dúas teorías sobre a orixe do topónimo de Hervás. Unha delas sinala que se debe á abundancia de herbas no territorio. Outra teoría afirma que ten a súa orixe na ermida de San Gervasio.
En España hai 21.587 persoas que se apellidan Hervás, 10.695 como primeiro apelido, 10.742 como segundo e 150 con ambos, sendo as provincias de Xaén e Cidade Real onde existe unha maior concentración deste apelido. No entanto, non está clara a relación entre o apelido e o topónimo, xa que o apelido parece ser orixinario de Galicia e non aparece na provincia de Cáceres até o século XVI.
Símbolos
esquerda|211x211px O escudo de Hervás ten a súa orixe na Idade Media. Ao principio soamente se compuña do león rampante entre as dúas medias lúas e o piñeiro. En 1212, Afonso VIII concedeulle a cruz floreteada de ouro pola súa participación na batalla das Navas de Tolosa. En 1227, Fernando III concedeu ao señor de Hervás a bordura de goles coas oito aspas.
Localización
miniatura|Termo municipal de Hervás na [[provincia de Cáceres.]] Hervás está situado no norte da provincia de Cáceres, situado nas abas da serra de Béjar, no val do Ambroz. Atópase a 113 km de Cáceres e a 98 km de Salamanca.
O termo municipal de Hervás limita con:
Hidrografía
O municipio de Hervás está bañado polo río Ambroz, xunto cos seus dous afluentes: Santihervás e Gallego. O Ambroz é afluente do río Alagón, que o é á súa vez do Texo.
Clima
Hervás posúe un clima entre continental e mediterráneo de tipo Csa segundo a clasificación climática de Köppen.
Historia
O municipio de Hervás, xorde alá polo século XII dunha ermida situada á ribeira do río Santihervás, do cal procede o seu nome, edificada no seu día por monxes templarios, os cales axudaron a repoboar zonas tras a conquista dos cristiáns, creando asentamentos nos que edificaban ermidas baixo a advocación de mártires. Tras a expulsión dos mesmos, a principios do século, construíuse un castelo onde se foron asentando diversas familias. esquerda|miniatura|Panorámica de Hervás. No século  estableceuse unha importante comunidade hebrea xunto ao río Ambroz, fundándose co padroado de San Gervasio e San Protasio, que darían nome ao pobo. Aínda que hai quen atribúe este a a raíz latina de "herba". Vestixios hebreos importantes que perduran como legado no municipio, son as armazóns de rúas e edificios xudeus que conforman, a agora soada Xudaría de Hervás. miniatura|Rúa da Xudaría de Hervás. De importancia foi o castelo da Orde do Temple en tempos da Reconquista polo rei Afonso VIII de Castela, época na que Hervás era unha aldea do alfoz de Béjar, pasando a depender do Señorío dos Zúñiga en 1396. Até entón, a vila pertencera á Comunidade de Vila e Terra de Béjar (pertencente inicialmente ao Reino de Castela e posteriormente ao Reino de León), feito que motivou a pertenza de Hervás á provincia de Salamanca na Idade Moderna.
Tras a elevación do Señorío de Béjar a Ducado en 1485 por concesión dos Reis Católicos, Hervás foi unha das localidades baixo o dominio dos duques de Béjar, ata que en 1816, por concesión de Fernando VII, foi declarada vila libre e cabeza dunha xurisdición que antes estivo suxeita a Granadilla, "por ter todas as proporcións para ser un dos pobos máis felices do reino", segundo consta no Real Privilexio de Exención e Villazgo.
Proxecto HapMap Internacional
O Proxecto HapMap Internacional (en inglés International HapMap Project) foi unha organización que tiña como obxectivo desenvolver un mapa dos haplotipos (HapMap) do xenoma humano para describir os padróns comúns da variabilidade xenética humana. O HapMap utilízase para encontrar as variantes xenéticas que afectan á saúde, enfermidades e respostas a fármacos e factores ambientais. A información producida polo proxecto púxose á libre disposición dos investigadores.
Hervás
Historia
Posteriormente, con motivo da reforma administrativa do 30 de novembro de 1833, Hervás pasou a depender da provincia de Cáceres e, con iso, quedou adscrito á rexión de Estremadura.
Proxecto HapMap Internacional
Este proxecto é unha colaboración entre científicos de centros académicos, grupos de investigación sen ánimo de lucro e compañías privadas do Canadá, a China (incluíndo Hong Kong), o Xapón, Nixeria, o Reino Unido e os Estados Unidos. Iniciouse oficialmente cunha xuntanza do 27 ao 29 de outubro de 2002 e esperábase que duraría tres anos. Comprende dúas fases; os datos completos obtidos na fase I publicáronse o 27 de outubro de 2005. A análise do conxunto de datos da fase II publicouse en outubro de 2007. O conxunto de datos da fase III publicouse na primavera de 2009 e os resultados finais presentáronse en setembro de 2010.
Hervás
Historia
A finais do século, durante a Primeira República, a cidade declarouse cantón durante a Revolución Cantonal.
En 1893 abriuse parcialmente ao tráfico a liña Plasencia-Astorga, que permitiu a conexión da zona co resto da rede ferroviaria española. O trazado sería inaugurado na súa totalidade en 1896 e durante moitos anos formou parte do corredor ferroviario entre Xixón e Sevilla. O municipio contaba cunha estación propia, que dispuña dun edificio de pasaxeiros e instalacións para mercadorías. A estación sería pechada ao tráfico de pasaxeiros en 1985, mentres que a liña foi clausurada en 1996.
Proxecto HapMap Internacional
Introdución
A diferenza das enfermidades mendelianas raras, as combinacións de diferentes xenes e o ambiente xoga un papel no desenvolvemento e progresión de doenzas comúns (como diabetes, cancro, ataque ao corazón, apoplexía, depresión e asma), ou na resposta individual a axentes farmacolóxicos. Para encontrar os factores xenéticos implicados nestas doenzas, pode, en principio, facerse un estudo de asociación de xenoma completo (GWAS): obter a secuencia xenética completa de varios individuos, algúns coa enfermidade e outros sen ela, e despois buscar as diferenzas entre os dous conxuntos de xenomas. Daquela esta estratexia non era viable porque o custo da secuenciación de xenomas completos era aínda moi alta. O proxecto HapMap propuxo seguir un atallo.
Aínda que dúas persoas calquera non relacionadas comparten o 99,5% da súa secuencia de ADN, os seus xenomas difiren en localizacións de nucleótidos específicas. Ditos sitios coñécense domo polimorfismos dun só nucleótido (SNPs), e cada unha das posibles formas dos xenes resultantes denomínase alelo. O proxecto HapMap céntrase soamente nos SNPs comúns, é dicir, aqueles nos que cada alelo aparece en polo menos o 1% da poboación.
Hervás
Administrción e política
Na seguinte táboa móstranse os votos nas eleccións municipais de Hervás, co número de concelleiros entre parénteses, desde as primeiras eleccións municipais democráticas:
Proxecto HapMap Internacional
Introdución
Cada persoa ten dúas copias de todos os cromosomas, excepto os cromosomas sexuais nos homes. Para cada SNP, a combinación de alelos dunha persoa denomínase xenotipo. A xenotipificación é descubrir cal é o xenotipo que ten unha persoa nun sitio do xenoma determinado. O proxecto HapMap elixiu unha mostra de 269 individuos e seleccionou varios millóns de SNPs ben definidos, xenotipificou os individuos para eses SNPs e publicou os resultados.
Hervás
Mancomunidade
Hervás é a capital da Mancomunidade Vale do Ambroz, unha mancomunidade composta por 8 municipios do norte da provincia de Cáceres que ten competencias sobre a promoción e o fomento da cultura, o turismo e o desenvolvemento económico da zona. A mancomunidade, inscrita no Rexistro de Entidades Locais desde 1992, ten a súa sede na Praza González Fiori, xunto á casa consistorial de Hervás.
Proxecto HapMap Internacional
Introdución
Os alelos dos SNPs que están próximos nun determinado cromosoma están correlacionados. Concretamente, se se coñece o alelo dun SNP dun determinado individuo, a miúdo poden predicirse os alelos de SNPs próximos, un proceso coñecido como imputación de xenotipo. Isto débese a que cada SNP orixinouse na historia evolutiva como unha soa mutación puntual e foi despois transmitido no cromosoma rodeado doutras mutacións puntuais anteriores. Os SNPs que están separados por unha gran distancia no cromosoma non están tipicamente moi ben correlacionados, porque hai recombinación xenética en cada xeración que mestura as secuencias alélicas dos dous cromosomas homólogos. Unha secuencia de alelos consecutivos nun determinado cromosoma coñécese como haplotipo.
Hervás
Mancomunidade
Hervás tamén forma parte da Mancomunidade para a Xestión Urbanística dos Municipios do Norte de Cáceres, mancomunidade creada en 2015 para xestionar o urbanismo en diversos municipios dispersos do noroeste da provincia de Cáceres.
Proxecto HapMap Internacional
Introdución
Para encontrar os factores xenéticos implicados nunha determinada doenza, pode facerse o seguinte: primeiro identifícase unha certa rexión de interese no xenoma, posiblemente por estudos de herdanza anteriores. Nesta rexión localízase un conxunto de SNPs etiqueta (tag SNPs) dos datos de HapMap; estes SNPs están moi ben correlacionados con todos os outros SNPs da rexión. Usándoos, a imputación de xenotipo pode servir para determinar (imputar) os outros SNPs e así o haplotipo completo con alta fiabilidade. Seguidamente, determínase o xenotipo destes SNPs etiqueta en varos individuos, algúns coa enfermidade e outros sen ela. Comparando os dous grupos determínanse as localizacións probables e os haplotipos que están implicados na enfermidade.
Mostras utilizadas
Xeralmente os haplotipos compártense entre poboacións, pero a súa frecuencia pode variar amplamente. Seleccionáronse catro poboacións para a súa inclusión no HapMap: 30 tríos formados por adultos e ambos os pais yorubas de Ibadan, Nixeria (YRI), 30 tríos de residentes en Utah con devanceiros do norte e oeste de Europa (CEU), 44 individuos xaponeses non relacionados de Tokio (JPT) e 45 individuos non relacionados da etnia chinesa han de Beijing, China (CHB). Aínda que os haplotipos obtidos destas poboacións deberían ser útiles para estudar moitas outras poboacións, os estudos paralelos están actualmetne examinando a utilidade de incluír poboacións adicionais no proxecto.
Hervás
Comarca
O territorio da asociación da que Hervás é capital corresponde xeograficamente á comarca natural do Val de Ambroz, á que pertencen os 8 concellos pertencentes á citada asociación e outros municipios adscritos a outras mancomunidades veciñais, como La Granja, Zarza de Granadilla, Jarilla, Cabezabellosa e Villar de Plasencia. Non existe ningún órgano administrativo de xestión autonómica á marxe da mencionada mancomunidade. Non obstante, ten a súa sede en Hervás unha asociación sen ánimo de lucro integrada pola asociación e diversas asociacións económicas, a Asociación para o Desenvolvemento Integral do Val de Ambroz (DIVA), que ten funcións de cooperación económica e desenvolvemento comarcal. Esta asociación ten a súa sede na rúa Magdalena Leroux, a carón da praza onde se sitúa o concello e a asociación.
Proxecto HapMap Internacional
Mostras utilizadas
Todas as mostras foron recollidas por medio dun proceso de participación da comunidade cos apropiados consentimentos informados. O proceso de participación da comunidade deseñouse para identificar e intentar responder a preocupacións culturalmente específicas e dar ás comunidades participación no consentimento informado e proceso de recollida de mostras.
Hervás
Administración xudicial
Ao crearse os partidos xudiciais contemporáneos en 1834, o municipio de Hervás foi incluído no partido xudicial de Granadilla. En xaneiro de 1872, a capital do partido foi trasladada a Hervás por ser unha localidade de maior tamaño, pero un real decreto de xullo do mesmo ano restableceu en Granadilla a sede do rexistro da propiedade e outro do mes de agosto restituíu a capital do partido en Granadilla, debido ás queixas dalgúns municipios de que Hervás estaba situada moi lonxe. Ao ano seguinte, instaurada a Primeira República Española, o presidente do goberno Francesc Pi i Margall decretou o regreso definitivo da capital do partido a Hervás, alegando que para a administración de xustiza é máis importante situar os xulgados no lugar máis importante e non no máis céntrico. En 1876, sendo xa rei Afonso XII, restableceuse en Hervás a sede do rexistro da propiedade.
A capital do partido en Hervás durou ata 1988, cando a Ley de Planta Judicial incluíu a Hervás no partido xudicial n.º 4 da provincia, con capital en Plasencia. En 2021, o xulgado de paz de Hervás forma parte do partido xudicial de Plasencia e é capital dunha secretaría de agrupación de xulgados de paz da que forman parte catorce municipios: Abadía, Aldeanueva del Camino, Baños de Montemayor, Cabezabellosa, Casas del Monte, La Garganta, Gargantilla, La Granja, Hervás, Jarilla, Oliva de Plasencia, Segura de Toro, Villar de Plasencia e Zarza de Granadilla.
Proxecto HapMap Internacional
Mostras utilizadas
En fase III ensambláronse 11 grupos de ascendencia globais: ASW (de ascendencia africana no suroeste dos Estados Unidos); CEU (residentes de Utah con ascendencia do norte e oeste de Europa da colección CEPH); CHB (chineses han de Beijing, China); CHD (chineses na cidade de Denver, Colorado); GIH (indios gujarati de Houston, Texas); JPT (xaponeses de Tokio, Xapón); LWK (luhyas de Webuye, Kenya); MEX (de ascendencia mexicana nos Ánxeles, California); MKK (masais de Kinyawa, Kenya); TSI (toscanos de Italia); YRI (yorubas de Ibadan, Nixeria).
Hervás
Economía
miniatura|Cabina telefónica de madeira. Hervás é un pobo rico en produción madeireira e frutícola, sendo un lugar de grande aceptación para o turismo estival. As súas principais árbores froiteiras son as cerdeiras; as cales proporcionan unha madeira excelente para a fabricación de mobles, actividade económica típica neste pobo.
Industria
A principal industria de Hervás desde o século  até o XIX foi a téxtil, chegando a contar con até cinco empresas téxtiles a principios do século. Posteriormente, a industria da madeira, baseada no castiñeiro, foi a que lle deu a esta poboación notoriedade a nivel suprarrexional. Esta industria, xunto coa artesanía segue, hoxe en día, puxante e chea de forza. No século XXI, o turismo, con todos os servizos que acompañan a esta actividade, é o principal motor económico de Hervás.
Proxecto HapMap Internacional
Estratexia científica
Na década de 1990 era caro secuenciar xenomas completos de pacientes. Así que os National Institutes of Health (NIH) dos Estados Unidos abrazaron a idea de tomar un "atallo", que era centrarse xusto nos sitios do xenoma onde moita xente ten unha unidade do ADN variante. A teoría que está detrás deste atallo era que, como as principais enfermidades son comúns, tamén o serían as variantes xenéticas que as causan. A selección natural mantén o xenoma humano libre de variantes que danen a saúde antes de que os nenos crezan; esta teoría sostense, pero falla coas variantes que golpean en etapas posteriores da vida, o que permite a estas variantes ser bastante comúns. Por iso en 2002 os NIH empezaron un proxecto de 138 millóns de dólares chamado HapMap para catalogar as variantes comúns nos xenomas europeos, do leste de Asia e africanos.
Na fase I xenotipificouse un SNP común cada 5.000 bases. En conxunto, xenotipificáronse máis dun millón de SNPs. Este traballo levouse a cabo en 10 centros usando cinco tecnoloxías de xenotipificación diferentes. A calidade era avaliada usando mostras duplicadas ou relacionadas e facendo periodicamente comprobacións de calidade onde os centros tiñan que xenotificaar conxuntos comúns de SNPs.
Hervás
Estradas
O transporte en Hervás está marcado historicamente pola antiga calzada romana coñecida como Vía da Prata, que unía Astorga con Mérida a través do val de Ambroz. Debido a isto, Hervás sitúase a uns tres quilómetros ao leste da estrada da Ruta da Prata ou A-66, na que a saída de Hervasense é 436, así como da súa estrada de servizo N-630. Desde a saída da A-66 pódese ir cara ao sur directamente á capital provincial Plasencia, á capital provincial Cáceres e á capital comarcal Mérida, seguindo a estrada cara ao oeste de Andalucía; ao norte pódese ir a Béjar, Salamanca e Asturias. Hervás está situado a 113 km de Cáceres e a 98 km de Salamanca.
Proxecto HapMap Internacional
Estratexia científica
O equipo canadense estaba dirixido por Thomas J. Hudson da Universidade McGill de Montreal e traballou nos cromosomas 2 e e 4p. O equipo chinés liderado por Huanming Yang en Beijing e Shanghai e por Lap-Chee Tsui en Hong Kong dedicouse aos cromosomas 3, 8p e 21. O equipo xaponés dirixido por Yusuke Nakamura da Universidade de Tokio enfocouse sobre os cromosomas 5, 11, 14, 15, 16, 17 e 19. O equipo británico foi dirixido por David R. Bentley do Instituto Sanger e centrouse nos cromosomas 1, 6, 10, 13 e 20. Nos Estados Unidos interviñeron catro centros de xenotipificación: un equipo baixo a dirección de Mark Chee e Arnold Oliphant de Illumina Inc. en San Diego (estudando os cromosomas 8q, 9, 18q, 22 e X), un equipo encabezado por David Altshuler e Mark Daly do Instituto Broad de Cambridge, Massachusetts (estudou os cromosomas 4q, 7q, 18p, Y e o ADN mitocondrial), un equipo liderado por Richard Gibbs do Baylor College of Medicine de Houston, Texas (dedicouse ao cromosoma 12) e un equipo dirixido por Pui-Yan Kwok da Universidade de California, San Francisco (estudou o cromosoma 7p).
Hervás
Estradas
Por motivos históricos, a estrada secundaria N-630 marca o límite occidental do termo de Hervás, pois na Idade Media a Vía da Prata delimitaba nesta zona os reinos de León e Castela. A A-66 discorre paralela á N-630, pero no termo de Baños de Montemayor. O acceso a ambas as estradas faise polo suroeste da vila, na estrada autonómica EX-205. Esta estrada, cuxo trazado discorre paralelo á N-630 xunto a Aldeanueva del Camino, une Hervás con Portugal pasando por Zarza de Granadilla, Villanueva de la Sierra e Villasbuenas de Gata. Ao noroeste de Hervás sae a estrada provincial CC-82, que leva a Baños de Montemayor a través da N-630.
Proxecto HapMap Internacional
Estratexia científica
Para obter suficientes SNPs para crear o HapMap, o Consorcio financiou un gran proxecto de resecuenciación para descubrir millóns de SNPs adicionais. Estes foron enviados á base de datos pública dbSNP. Como resultado, en agosto de 2006, a base de datos incluía máis de dez millóns de SNPs e máis do 40% deles sabíase que eran polimórficos. En comparación, ao inicio do proxecto, identificáranse menos de 3 millóns de SNPs e non máis do 10% deles se sabía que fosen polimórficos.
Hervás
Estradas
Existen camiños rurais, asfaltados pero coas dificultades propias dun camiño de montaña, que unen directamente Hervás coas veciñas localidades de La Garganta, Gargantilla e Cabezuela del Valle. O de Cabezuela é coñecido oficialmente como estrada provincial CC-102 e máis comunmente como porto de Honduras e é famoso polas espectaculares vistas que ofrece das serras da zona.
Camiños de ferro
A vila conserva unha estación abandonada do tramo Plasencia-Astorga do Ferrocarril Vía da Prata, unha antiga liña que discorría paralela á N-630 até finais do século. A estación, aberta en 1893, situábase entre as de Aldeanueva e Baños e por alí pasaron por última vez trens o 31 de decembro de 1984, día no cal os trens foron bloqueados na estación por manifestantes que protestaron contra o peche da liña. A antiga estación alberga o Centro de Interpretación do Ferrocarril en Estremadura, que pertence á rede de Museos de Identidade de Estremadura.
Proxecto HapMap Internacional
Acceso aos datos
Todos os datos xerados polo proxecto, incluíndo as frecuencias de SNP, xenotipos e haplotipos, foron situados en dominio público e están dispoñibles para descargarse. Este sitio web tamén contén un buscador de xenomas que permite encontrar SNPs en calquera rexión de interese, as súas frecuencias alélicas e a súa asociación con SNPs próximos. Tamén se proporciona unha ferramenta que pode determinar SNPs etiqueta para unha rexión de interese dada. A estes datos pode tamén accederse directamente desde o programa amplamente usado Haploview.
Hervás
Autobús interurbano
A estación de autobuses da vila atópase na avenida de España. Operan aquí as empresas ALSA, CEVESA e O Tres Alicerces, cuxas liñas centran o seu percorrido na Autovía da Prata.
Educación
Hervás conta cun IES (Instituto de Educación Secundaria), o IES Vale do Ambroz. A devandito instituto asisten alumnos do oito municipios do val do Ambroz. Para educación infantil e primaria, a localidade conta co CP Santísimo Cristo da Saúde.
Sanidade
Hervás é a capital dunha zona de saúde dentro da área de saúde de Plasencia. Debido a iso, a vila conta cun centro de saúde con punto de atención continuada na rúa El Prado. Pertencen á zona de saúde de Hervás os municipios veciños de Baños de Montemayor e La Garganta, que contan cada un co seu propio consultorio local.
En 2013 Hervás contaba, en canto a sanidade pública, co citado centro de saúde. En sanidade privada, ese ano había na vila unha consulta médica, tres consultas doutros profesionais sanitarios, tres clínicas dentais, un servizo sanitario integrado nunha organización non sanitaria e unha óptica.
No municipio hai dúas farmacias, cuxas quendas de garda se planifican coordinadamente co resto de farmacias das zonas de saúde de Aldeanueva del Camino e Hervás.
Medios de comunicación
En Hervás ten a súa sede un xornal comarcal de tirada mensual, La Aldaba.
Desde a vila emiten as seguintes emisoras de radio:
Hervás conta cos seus propios repetidores de televisión, pero non ten canles de TDT local propios.
Barrio Xudeu
miniatura|Arquitectura tradicional. A partir do século, diversas familias de orixe xudía instálanse en Hervás. Froito da súa permanencia nesta poboación, créase o hoxe coñecido como Barrio Xudeu, conxunto de edificacións da época, conservadas, nalgúns casos, tal e como foron orixinalmente, que se poden atopar na zona baixa da vila, as máis próxima ao río Ambroz. É esta zona a que máis fama outorgou a esta poboación.
Declarada conxunto histórico-artístico, pasear polas súas rúas é mergullarse nunha época pasada aínda que viva e real. A súa estreitas ruas, con fortes costas e algún pasadizo dan lugar a grandes e irregulares mazás, formadas por casas de adobe e madeira revogadas de tella. Así todos os recunchos resultan únicos e o conxunto, irrepetible. Estamos ante unha das xudarías mellor conservadas de España. Está incluída na Rede de Xudarías de España.
Patrimonio relixioso
esquerda|miniatura|Igrexa de San Juan Bautista. Destacan no seu conxunto dous edificios singulares: a igrexa parroquial de Santa María e a de San Juan Bautista, hoxe parroquia, antes convento de Los Trinitarios. miniatura|Portada da igrexa de Santa María. A igrexa de San Juan Bautista, ao sueste da Vila, pertence ao antigo convento dos Padres Trinitarios que fundaron Juan López Hontineros e María López Burgalés, en 1664. A fachada garda unha ampla similitude coa portada da igrexa de San Nicolás en Valladolid, antiga dos Padres Trinitarios Descalzos.
Hai que sinalar especialmente os retablos, maior e laterais, do cruceiro. Son barrocos do século XVIII, de excelente dourado e calidade xeral.
A igrexa de Santa María, ou Santa María da Asunción de Augas Vivas, está situada no punto máis alto da vila, que ocupara por privilexio estratéxico o antigo castelo ou fortaleza antes citado, como o demostran restos de muralla que en parte rodean a igrexa e a zona máis antiga da torre.
Sobresae polo seu interese artístico a portada principal, ao sur, de cantaría e de traza clasicista da primeira década do século, con moitos elementos manieristas.
Edificios civís
Outro edificio interesante é o palacio dos Dávila de estilo barroco do dezaoito, que alberga o museo do escultor Enrique Pérez Comendador. Nas súas salas o visitante atopará boa parte a súa produción escultórica e a pintura da súa muller, a pintora francesa Madeleine Leroux (1902-1984). O edificio debe o seu nome á familia a quen pertenceu até a súa transformación en museo xa que foi residencia de Dona María Dávila García-Canas até 1959. A sede do actual Concello, ocupa a antiga enfermaría do mosteiro franciscano da Bien Parada; é unha construción do século XVII avanzado ou do XVIII. A portada exterior e as interiores do corredor son adinteladas, de cantaría, con distintas solucións ornamentais. É interesante o patio interior, cadrado, de pequenas dimensións pero moi armonioso, con oito columnas ventrudas toscanas, de pedra, sobre altos plintos prismáticos.
Museo da Moto e o Coche clásico
miniatura|Modelo exhibido no Museo da Moto e o Coche Clásico. O primeiro museo en toda Europa destas características, é de admirar a súa arquitectura única, así como a súa localización, e a súa extensa colección privada de coches e motos clásicas.
Patrimonio natural
Castañar galego de Hervás: Bosque de castiñeiros declarado como paisaxe protexida. Hai tres rutas de sendeirismo para percorrelo que parten desde o pobo.
Os Conversos
Desde 1997, todos os anos durante unha fin de semana do mes de xullo, teñen lugar en Hervás as xornadas denominadas "Conversos: hervás en busca de raíces". No Barrio Xudeu prodúcese unha recreación histórica que rememora, un día de mercado, coa mutua tolerancia entre xudeus e cristiáns de Hervás anterior ao edicto de expulsión dos xudeus, ordenado polos Reis Católicos en 1492.
Feira de Hervás
Do 14 ao 17 de agosto. Actividades lúdicas, como charangas e pasarúas de xigantes e cabezudos, verbenas populares na Praza da Corredera, así como actividades deportivas e taurinas amenizan estes días. Antigamente, tiña lugar na poboación unha prestixiosa feira de gandos, que desapareceu co desenvolvemento das comunicacións.
Festividades
esquerda|miniatura|Nevada en Hervás. San Antón: a primeira festa do ano é o día de San Antón, o 17 de xaneiro. Celébrase na ermida do santo, onde se acode para bendicir aos animais despois da misa. Tras iso, é tradición comer o bolo de San Antón, composto por un pan redondo que contén unha tortilla de chourizo.
Semana Santa: xa pasado o clásico Entroido, continúan, do mesmo xeito que en toda España as celebracións relixiosas con desfiles procesionais. O luns e martes de Pascua, os hervasenses comen o tradicional hornazo e doces.
Festas patronais do Cristo da Saúde: do 14 ao 17 de setembro, as festas do Cristo ou as festas de setembro. Son as festas máis queridas polos hervasenses e son en honra do Santísimo Cristo da Saúde, patrón do pobo. Previamente, celébranse cunha novena desde o día 5 até o 13 en honra ao Cristo. As festividades realízanse na ermida que se atopa nos arredores do pobo, xunto á praza de touros, no medio do castañar. Tras a misa, tómanse peixes e bacallau nos chozos que hai polos arredores, antes de continuar de viños polo pobo.
Vaca ou Touro de lume: tanto nas feiras de agosto, como nas festas patronais de setembro, realízase na praza do pobo (Plaza de la Corredera) unha verbena popular, en cuxo descanso aparece en escena o famoso touro de lume. Unha vaca de latón que corre ao redor da praza mentres, o xogo pirotécnico de bengalas e foguetes que porta, fai o deleite de visitantes e aldeáns.
Gastronomía
miniatura|Prato de chanfaina. A gastronomía hervasese é rica e variada, con notables influencias das culturas das cales é herdeira, como a árabe e a sefardí, ademais de influencias da vida pastoril e gandeira, sobre todo na gastronomía máis caseira.
Algúns pratos teñen ingredientes con denominación de orixe de Estremadura, como o porco ibérico, a tenreira, o cordeiro, o aceite, o pemento, o viño, os queixos e sopapos, a cereixa e o mel.
Entre os moitos pratos típicos da gastronomía hervasense atópanse a chanfaina, as faragullas estremeñas, as patacas en escabeche (escabechás), a caldereta estremeña todos os produtos da matanza e os doces conventuales artesanais (entre eles as floretas, os pestiños, as perrunillas ou os mantecados e o hornazo).
Deportes
O municipio conta cun equipo de fútbol que, desde a tempada 2010/11 xoga na Primeira Rexional de Estremadura, o Club Polideportivo Hervás.
Betty Harris
Betty Wright Harris, nada en Monroe o 29 de xullo de 1940, é unha química estadounidense.
Traxectoria
Betty Harris naceu en Luisiana e creceu rodeada da natureza. Optou polos estudos científicos, e formouse como química.
En 1975, despois do doutoramento, traballou no Laboratorio Nacional de Los Álamos, onde permaneceu 20 anos. Investigou como detectar explosivos, e como reparar o impacto que causan no medio ambiente.
Esta investigadora é unha dos poucos científicos afroamericanos distinguidos pola Academia Nacional de Ciencias dos Estados Unidos.
Ivar Leimus
Traxectoria
Leimus cursou os seus estudos superiores de Historia, Arqueoloxía e Historia da Arte na Universidade de Tartu, onde se graduou en 1976, cunha memoria acerca dos achados monetarios dos séculos IX a XVII na Estonia occidental e en Saaremaa. Posteriormente, acadou o seu doutoramento en 1989, cunha tese sobre as cuñaxes livonias do século XVI, dirixida por Arkadi Molvõgin, que foi publicada en 1995.
Desde o momento da súa graduación en 1976 desenvolve o seu labor profesional como conservador de moeda no Museo Histórico de Estonia (Eesti Ajaloomuuseum), en Talín, do que foi director adxunto de investigación entre 2006 e 2008. Paralelamente, impartiu docencia no Instituto de Historia da Universidade de Tartu e noutras institucións académicas.