cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dino De Laurentiis
Traxectoria
Despois do seu primeiro filme, L'ultimo Combattimento (1940), Laurentiis produciu case 150 filmes durante as seguinte sete décadas. En 1946, a súa compañía Dino de Laurentiis Cinematografica, comezou a traballar na produción cinematográfica. Nos primeiros anos, De Laurentiis produciu filmes neorrealistas italianos como Arroz amargo (1949) e o clásico de Fellini La strada (1954) e Le notti di Cabiria (1956), a miúdo en colaboración co produtor Carlo Ponti. Na década de 1960, Laurentiis construíu as súas propias instalacións de estudio, aínda que estes colapsaron financeiramente durante a década de 1970. Porén, neste período De Laurentiis produciu filmes como Barrabás (1961), un filme relixioso épico; A Biblia (1966), Kiss the Girls and Make Them Die, unha imitación dun filme de James Bond; Navajo Joe (1966), un spaghetti western; A batalla de Anzio (1968), un filme da segunda guerra mundial; Barbarella (1968) e Danger: Diabolik (1968).
De Laurentiis trasladouse ós Estados Unidos en 1976, e converteuse en cidadán estadounidense en 1986. Na década de 1980 tivo o seu propio estudio, De Laurentiis Entertainment Group (DEG), con base en Wilmington, Carolina do Norte. A construción do estudio fixo que Wilmington se convertese nun centro de produción de cine e televisión.
De Laurentiis fixo un gran número de filmes exitosos e aclamados, como The Scientific Cardplayer (1972), Serpico (1973), Death Wish (1974), Mandingo (1975), Os tres días do cóndor (1975), The Shootist (1976), Drum (1976), The Serpent's Egg de Ingmar Bergman (1977), Ragtime (1981), Conan o bárbaro (1982), Veludo azul (1986) e Breakdown (1997). O nome De Laurentiis fíxose famoso cos filmes King Kong (1976), que foi un grande éxito comercial; Lipstick (1976), un drama de violación e vinganza; Orca (1977), filme dunha candorca asasina; The White Buffalo (1977), un western; o filme de desastres Hurricane (1979); o remake Flash Gordon (1980); Dune (1984) de David Lynch e King Kong Lives (1986).
De Laurentiis produciu o primeiro filme baseado na personaxe de Hannibal Lecter, Manhunter (1986), unha adaptación da novela de Thomas Harris Red Dragon. Rexeitou participar na adaptación da secuela, O silencio dos cordeiros (1991), pero produciu os tres filmes seguintes, Hannibal (2001), Red Dragon (2002) e Hannibal Rising (2007).
Ielena Ielesina
Ielena Ielesina, nada o 4 de abril de 1970 en Cheliabinsk, é unha atleta rusa especialista en salto de altura. Gañou a medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de Sydney 2000.
Comezos
Con 18 anos, Ielesina foi 2ª nos mundiais junior de Sudbury en 1988, por detrás da romanesa Alina Astafei. Pero o seu gran eclosión como saltadora chegou en 1990, cando con 20 anos logrou saltar 2,02 nos Goodwill Games de Seattle, a mellor marca mundial dese ano.
Nos mundiais ao aire libre de Toquio 1991, finalizou segunda tras a alemá Heike Henkel. Ielesina estaba en condicións de loitar pola medalla de ouro nos Xogos Olímpicos de 1992, pero unha praga de lesións fixeron que pasase os seguintes anos case en branco, perdendo tanto os Xogos de Barcelona como os de Atlanta.
Só en 1999 puido ver a luz ao final do túnel e volver estar ao nivel de principios dos noventa. Ese ano logrou saltar en París 2,01, a súa mellor marca desde 1990. Ademais, nos mundiais ao aire libre de Sevilla '99 estivo preto de gañar a medalla de ouro. Ao final o ouro foi para a ucraína Inga Babakova, mentres Ielesina levou a prata, e a tamén rusa Svetlana Lapina o bronce. As tres saltaron a mesma altura de 1,99, pero Babakova fíxoo no seu primeiro intento e por iso gañou o ouro. Oito anos logo de ser subcampioa mundial en Toquio, Ielesina repetía esta posición.
Xogos de Sydney
Pero a competición máis importante da súa carreira deportiva ían ser os Xogos Olímpicos de Sydney 2000. A final de salto de altura disputada o 30 de setembro estaba moi igualada, e non había ningunha favorita clara. Ielesina era a saltadora máis experimentada e acabou levándose a medalla de ouro tras saltar de 2,01 no seu segundo intento, a segunda mellor marca da súa vida tras os 2,02 conseguidos dez anos antes en Seattle.
Para Ielesina o ouro olímpico supuxo a culminación da súa carreira, tras varios anos quedándose ás portas. Ademais era a primeira muller rusa que gañaba o ouro olímpico en salto de altura.
Logo dos Xogos
Tras os Xogos de Sydney o seu mellor resultado foi a medalla de prata (tras Kajsa Bergqvist) nos mundiais indoor de Birmingham 2003. Ademais ese mesmo ano logrou saltar en Moscova 2,02 en indoor, igualando a mellor marca da súa vida ao aire libre. Intentou competir nos Xogos Olímpicos de Atenas, pero non conseguiu a marca mínima necesaria e non puido acudir. Desta forma puxo punto e final á súa carreira deportiva, con 34 anos.
O Castro, Igrexafeita, San Sadurniño
O Castro é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
San Xiao, Guimarei, A Estrada
San Xiao é un lugar da parroquia de Guimarei no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 13 eran homes e 17 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 42 habitantes (19 homes e 23 mulleres).
La Noche. Suplemento del sábado
'La Noche. Suplemento del sábado' foi un suplemento semanal do xornal compostelán La Noche, editado entre 1949 e 1950. Tiña natureza cultural e estaba centrado en temas e autores galegos:
Características
A mediados de 1949, o director do periódico, o vasco José Goñi Aizpúrua pediu ós galeguistas, a través de Francisco Fernández del Riego e Xaime Isla Couto, que se responsabilizaran da publicación dun suplemento semanal sobre Galicia. O primeiro encargouse da dirección cultural e o segundo dos aspectos económicos. A lingua utilizada tiña que se-lo castelán pero Aizpurúa non poría inconvenientes a utiliza-lo galego nalgunhas colaboracións:
O suplemento tivo unha vida efémera e só publicou 15 números, desde o 15 de outubro de 1949 ata o 28 de xaneiro de 1950, pero representou unha plataforma para os galeguistas de maior sona nese momento, como Ramón Otero Pedrayo, Florentino López Cuevillas, Vicente Risco, Álvaro Cunqueiro ou Luís Seoane. Neste suplemento apareceu o primeiro artigo publicado por Ramón Piñeiro: "A poesía de Luís Pimentel", o 12 de novembro, asinado baixo o pseudónimo de Luis Veiga do Campo.
Suponse que, na maioría dos estudos dedicados a este suplemento literario, a súa interrupción foi favorecida polo número dedicado á morte de Castelao por non respectar as instrucións relativas co homenaxe dedicado a Castelao na prensa enviadas pola Oficina Xeral de Prensa do goberno franquista aos directores de todos os xornais galegos. De feito, no número 13, correspondente ó 14 de xaneiro de 1950, publicáronse artigos en homenaxe a Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, quen morrera unha semana antes. Valentín Paz-Andrade publicou "Castelao. El hombre y el artista" (a catro columnas e en portada); Francisco del Riego, baixo a sinatura "L.", que corresponde ó seu pseudónimo Salvador de Lorenzana, publicou un breve titulado "Morreu o grande artista" na sección "Descubrimentos de Galicia", que completouse cunha "Antoloxía" do humorista e caricaturista. Non obstante, non era só o número dedicado á morte de Castelao que se puxo en dúbida:
Atribúeselle ó suplemento La Noche se-lo precedente da Editorial Galaxia.
Añá de Meus, Añá, Frades
Añá de Meus é un lugar da parroquia de Añá no concello coruñés de Frades da comarca de Ordes. Ten catro casas, unha deshabitada.
Liga Británica de Atletismo
A Liga Británica de Atletismo, ou British Athletics League é unha competición de atletismo masculina por equipos, a máis importante do Reino Unido por historia e número de clubs que participan nela.
Creada en 1969, a Liga Británica de Atletismo tiña en 2011 cinco divisións distintas, que acollían un total de 38 equipos de atletismo ao longo e largo do Reino Unido, se ben a maior parte dos clubs participantes son ingleses.
Linguas bodo-garo
As linguas bodo-garo forman unha rama da familia lingüística sino-tibetana da India.
Liga Británica de Atletismo
Competición
Dende 2009, a competición está organizada en cinco divisións (Premiership ou Honra, National 1, National 2, National 3 e National 4). Cada unha delas ten oito clubs participantes, con excepción da 4ª División, que só conta con seis. Cada tempada, dous equipos ascenden á categoría superior e dous descenden á categoría inferior de cada unha das divisións. A última mudanza no número de divisións ocorreu en 2009, coa creación da 4ª División.
Linguas bodo-garo
Clasificación
Clasificación interna das linguas bodo-garo:
Liga Británica de Atletismo
Competición
En cada unha das tempadas hai catro partidos. Os equipos reciben puntos neses partidos de acordo cos seus resultados atléticos (do 1 ao 8 por proba), que ao sumárense, establecen unha clasificación definitiva de 1 a 8 puntos por partido. Ao engadírense os resultados dos catro partidos defínense os ascensos, descensos e campionatos.
Seoane, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Seoane é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 36 habitantes (21 homes e 15 mulleres).
8 de decembro
O 8 de decembro é o 342º día do ano do calendario gregoriano e o 343º nos anos bisestos. Quedan 23 días para finalizar o ano.
Malakula
Malakula ou Malekula é a segunda illa máis grande da nación de Vanuatu, no Océano Pacífico na Melanesia. Hai unha lenda urbana que di que o seu nome, acuñado por James Cook, ao parecer procede do francés mal à cul (literalmente, dor no cu) foi inspirado pola presenza de caníbales, a actividade volcánica e outros desagradables características da illa no momento do seu descubrimento. O capitán Cook, con todo, rexistra que os habitantes chaman a illa Mallicollo e a etimoloxía "dor no cu" é probablemente unha derivación dos mariñeiros do nome orixinal.
Seoane, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
Toponimia
O topónimo deriva do latín, San Xoán.
Malakula
Situación
Está separada da Illa Espírito Santo e de Malo polo Estreito de Bougainville. Lakatoro, a capital da provincia de Malampa, está situada na costa oriental e é o asentamento máis grande da illa. No lado nordeste da illa hai un grupo de illas chamadas Illas Pequenas, entre elas (de N a S) Vao, Atchin, Wala, Rano, Norsup, Uripiv e Uri.
Ten unha elevación máxima de 879 m. o monte Liambele. En 1768, Louis Antoine de Bougainville deu o seu nome ao estreito que separa Malakula de Santo.
8 de decembro
Nacementos
miniatura|125px|dereita|Florbela Espanca.
Mortes
miniatura|125px|dereita|George Boole.
Malakula
Historia
Durante 1914 e 1915 os antropólogo británico John Layard viviu na illa tomando notas antropolóxicas, así como rexistros fonográficos e fotográficos durante a súa campaña. Ao seu regreso a Gran Bretaña doou exemplares das placas das máis de 400 fotografías ó Museo de Arqueoloxía e Antropoloxía da Universidade de Cambridge.
8 de decembro
Outros
Os 366 días do ano
Malakula
Demografía
Segundo o último censo do 2000, Malakula ten unha poboación de máis de 30.000 habitantes. Está separada das illas de Espírito Santo e Malo polo Estreito de Bougainville. Lakatoro, capital da provincia de Malampa, está situada na súa costa oriental e é o asentamento máis grande na illa.
Hai preto de trinta diferentes idiomas que se falan na illa de Malakula. Viven dúas tribos os gran Nambas e os pequenos Nambas na parte central da zona sur, os nomes derivan do tamaño da funda do pene que levan, feita de follas de plátano ou pandanus.
Tiñan, ata hai pouco, a cultura de apertar os cranios dos bebés para alterar a forma da cabeza. As cabezas en forma de cono dise que son un signo dun maior status social.
Economía
miniatura|esquerda|Malakula máscaras funerarias A economía de Malakula baséase principalmente na agricultura, con extensas plantacións de copra nas chairas costeiras do leste ao redor de Norsup e Lakatoro. En 1939, estableceuse unha cooperativa de copra en Matanvat no norte de Malakula. En pouco tempo, tomou algúns dos trazos do culto de carga, ata 1950, tras o cal regresou ao seu propósito orixinal, a produción de copra. Hoxe en día, a plantación produtora de copra máis grande de Vanuatu está situada en Norsup.
Infraestrutura
Lakatoro ten varias tendas, un supermercado, unha sucursal do banco nacional de Vanuatu, unha oficina de Air Vanuatu, o peirao principal e é o centro administrativo da provincia de Malampa (Malekula, Ambrym, Paama). Norsup ten o hospital provincial. Tanto Norsup como Lakatoro teñen teléfonos e electricidade as 24 horas.
Turismo
O interior de Malekula é montañoso, accidentado e cuberto por bosques con boas sendas e observación de aves. Hai antigos lugares caníbales escondidos na selva no norte Malekula, pero moitos dos ósos e cranios elimináronse ou enterráronse. Os Maskelynes e as pequenas illas costeiras ao longo da costa leste de Malekula teñen praias de area e os arrecifes de coral son bos para o mergullo.
Transporte por estrada
Lakatoro é o centro de transporte por estrada de Malekula. O mellor lugar para atopar camións está no centro do comercio de Lak.
Ten unha altitude máxima de 879 m.
Duke Callaghan
Duque Callaghan, nado en Kansas o 12 de febreiro de 1914, e finado nos Ánxeles o 21 de decembro de 2002, foi un fotógrafo de cinema estadounidense, coñecido polo seu traballo en series de televisión como Adam-12, Hart to Hart, e Miami Vice. Foi un colaborador habitual dos directores Sydney Pollack e John Milius, rodando filmes como As aventuras de Jeremiah Johnson, The Yakuza e Conan o bárbaro.
Xoán Ramón Fernández Pacios
Xoán Ramón Fernández Pacios, nado en Foz en 1965, é un historiador galego.
Traxectoria
En 1990 licenciouse en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, na especialidade de Historia Contemporánea. É habitual articulista e conferenciante sobre temática histórica, en especial sobre materias relacionadas coa Mariña lucense, participou como Secretario nas Xornadas de Estudos Medievais da Mariña Central desde a súa primeira edición no ano 2004 e como Comisario da exposición Foz e a súa historia. Na actualidade é presidente da asociación cultural A Pomba do Arco de Foz e o encargado do Centro de Interpretación do Camiño Norte en Mondoñedo.
En 2021 foi nomeado cronista oficial de Foz.
Tomasz Kuszczak
Previamente foi xogador do Śląsk Wrocław en Polonia e dos equipos alemáns KFC Uerdingen 05 e Hertha BSC Berlin antes de se mover a Inglaterra no ano 2004 para xogar co West Bromwich Albion, cambiou para o seu actual club no verán do 2006, no cal é suplente do titular Edwin van der Sar.
Kuszczak xogou 14 veces coa selección polaca sub-13 e 4 na selección absoluta.
Federica Mogherini
Federica Mogherini, nada en Roma o 16 de xuño de 1973, é unha política e politicóloga italiana. Desde o 1 de novembro de 2014 até o 1 de decembro de 2019 desempeñou o cargo de alta representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade tras ser nomeada polo Consello Europeo e o presidente electo da Comisión, Jean-Claude Juncker, o 30 de agosto de 2014. Foi ministra de Asuntos Exteriores de Italia desde febreiro até outubro de 2014.
Paama
Paama (lingua paama:Voum ) é unha pequena illa na provincia de Malampa, Vanuatu. A illa ten uns 8 km de norte a sur e só 5 km máis ou menos no seu punto máis ancho. A illa está dominada por outeiros, chegando a unha altura duns 550 m no norte.
Federica Mogherini
Mogherini graduouse en ciencias políticas na Universidade Sapienza de Roma cunha tese en filosofía política.
Paama
Características
Paama atópase a pouca distancia ao sur de Ambrym, un pouco máis ao leste de Malakula, a uns 7 km ao oeste do gran volcán activo Lopevi (Ulvae, na lingua vernácula (ver Crowley 1982), e a unha curta distancia ao norte da illa de Epi. Durante o día, todas as illas veciñas de Paama son claramente visibles desde varios lugares da illa. De feito, nunha noite clara o resplandor vermello dos volcáns xemelgos de Ambrym pódese ver claramente na praia de area negra en Liro. A illa agora deshabitada de Lopevi domina a vista ao leste da aldea de Lulep, na costa nordés da illa. Este volcán activo é bastante regular, entra en erupción aproximadamente cada dous anos, causando problemas moi graves para as persoas que viven nas vilas de Lulep e Luli no nordés da illa. O ácido da cinza volcánica cae ás hortas, e arruína as colleitas, e descompón os teitos de palla.
Hoxe en día a maioría das persoas que viven en Paama viven en aldeas preto da costa da illa e cas súas hortas nas ladeiras próximas. Os produtos agrícolas son en gran medida para a súa subsistencia, aínda que algúns se exportan para á venda en Port Vila (na capital de Vanuatu Efaté) e Luganville (en Espírito Santo).
Federica Mogherini
Traxectoria
Federica Mogherini é filla do director e escenógrafo italiano Flavio Mogherini. Está casada con Matteo Rebesani, co que ten dúas fillas.
Paama
Características
Na parte norte da illa existe unha franxa de céspede o aeroporto, con sede na aldea de Tavie. A aterraxe e a engalaxe deste aeroporto non é para os pusilánimes, é unha das pistas de aterraxe máis curtas no conxunto de Vanuatu.
Liro, é o centro administrativo e o pobo máis densamente poboado da illa. Hoxe en día a poboación da illa non chega aos 2.000 habitantes, a gran maioría habitan na costa occidental da illa. Con todo, o número de persoas que alegan ser Paamese é moito maior que isto. Ao redor de 7.000 persoas que viven ao longo Vanuatu din ser Paamese no censo de 1999.
Os habitantes falan o idioma Paama, un dos tres idiomas nacionais de Vanuatu.
Federica Mogherini
Traxectoria política
Mogherini é membro do Partido Democrático e do Partido dos Socialistas Europeos. O 22 de febreiro de 2014 foi nomeada ministra de Asuntos Exteriores polo primeiro ministro Matteo Renzi. Foi a terceira muller en servir como ministra de Relacións Exteriores de Italia, despois de Emma Bonino e Susanna Agnelli.
Alta representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade
No cume europeo do 30 de agosto de 2014, nomeouse a Mogherini como alta representante da Unión para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade (AR), despois de que o Consello Europeo de xullo anterior se pechara sen acordo. O seu mandato comezou o 1 de novembro de 2014.
En 2017 Mogherini liderou o proceso para a definición dos criterios e mecanismos da Cooperación estruturada permanente (CEP), dentro do proceso de integración europea en materia de Defensa.
O Coto, Igrexafeita, San Sadurniño
O Coto é un lugar da parroquia de Igrexafeita no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Rosana Pérez
miniatura|Rosana Pérez Fernández na XVI Asemblea Nacional do BNG en 2017. Rosana Pérez Fernández, nada na Pobra do Caramiñal o 21 de decembro de 1964, é unha funcionaria e política galega, do BNG. Dende xullo de 2020 é deputada do Bloque Nacionalista Galego no Parlamento de Galicia.
Traxectoria
Seguiu estudos de formación profesional administrativa, e aprobou unhas oposicións para a Xunta de Galicia, onde obtivo a praza de secretaria de instituto en Ribeira. Afiliada ao BNG dende 1983, foi elixida concelleira na Pobra do Caramiñal en 1995, concellería que mantivo durante 18 anos, sempre na oposición. Dende 1999 foi voceira municipal dos nacionalistas e en 2007 foi seleccionada pola súa formación política para ocupar un escano na Deputación da Coruña.
Membro da UPG, o partido comunista que compón o BNG, formou parte da executiva da fronte nacionalista dende 2006. En 2011 presentouse de número 2 na candidatura do BNG ao Congreso dos Deputados, nas eleccións xerais. Non obtivo escano, pero a dimisión do cabeza de lista Francisco Jorquera un ano máis tarde, para optar á presidencia da Xunta, levouna ao Congreso.
En xullo de 2020, preséntase como número 4 do Bloque Nacionalista Galego pola provincia da Coruña e consegue un escano no Parlamento de Galicia.
A Tumbiadoira, Lamas de Moreira, A Fonsagrada
A Tumbiadoira é un lugar da parroquia de Lamas de Moreira, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 4 habitantes (1 home e 3 mulleres).
Pilar Albarracín
A escritora Paula Achiaga noméaa como unha das artistas españolas máis controvertidas. En palabras da crítica de arte Rosa Martínez Delgado "Pilar Albarracín desvela o drama das estruturas de dominación e pon en evidencia a violencia exercida sobre as mulleres. Mais non o fai desde un dogmatismo moralista, senón desde a ironía ou o sarcasmo de visións surreais e apropiacións xocosas".
Mago Xacobe
Xacobe Sanz, máis coñecido como mago Xacobe, nado en Santiago de Compostela o 14 de xullo de 1983, é un mago galego.
Iniciouse no mundo da maxia en 1994. A súa primeira intervención televisiva produciuse no programa Pasarela de estrelas en 1995 e, en 1999, acudiu ás Tardes con Ana (TVG).
Comezou a traballar profesionalmente na televisión en 2001, primeiro en Localia de Santiago de Compostela, onde conducía un programa semanal de maxia, e logo colaborando esporadicamente en espazos da TVG. Desde 2003 participa en producións de entretemento como Supermartes ou Luar combinando esta faceta coa interpretación en curtametraxes.
Pilar Albarracín
Traxectoria artística
A obra de Albarracín examina a súa cultura e herdanza andaluzas, facendo referencia á sociedade e os seus símbolos. Nas súas actuacións incorpora a danza, en especial o flamenco, e o vestiario típico rexional. Hai tamén un compoñente de erotismo na súa obra. Albarracín interésase polo feminismo e a socioloxía.
Mago Xacobe
Realiza colaboracións con diferentes medios galegos, como El Correo Gallego, La Voz de Galicia e Radio Obradoiro. Comezou estudos de interpretación en Madrid no ano 2001, acudindo á escola Karpas Teatro, dirixida por Manuel Carcedo e Julio Pascual. Como mago realizou máis de 500 actuacións por toda España e, como actor, é protagonista de dúas curtametraxes.
Ligazóns externas
www.magoxacobe.com
Pilar Albarracín
Traxectoria artística
Rosa Martínez escribe que as mulleres representadas por Albarracín "foron todas utilizadas ou abusadas por un sistema que as considera bens inmóbeis ou bens de consumo". Durante as súas actuacións, a miúdo transfórmase en arquetipos de mulleres españolas, como "campesiña, inmigrante, muller maltratada, ama de casa, bailarina flamenca ou cantadora de flamenco”. Gran parte da obra de Albarracín trata sobre a muller ou situacións que inclúen mulleres. Por exemplo "Sangre en la calle" (1992), onde representa mulleres que foron vítimas de violencia en plena rúa.
Con outros medios, Albarracín tamén emprega a roupa feminina para facer as súas accións. Na súa actuación de 1999, Tortilla española, a artista cortaba o seu propio vestido e cociñábao nunha "cerimonia de auto-inmolación". En 2012, Albarracín creou "mandalas de roupa interior" para pezas orixinalmente utilizadas por familiares da artista. A serie chamouse El origen del Nuevo Mundo. A artista comentou como a intersección do invisíbel, a roupa interior cotiá e a natureza sacra do mandala, producían unha sensación de ironía. Tamén provocaba a conversación: ao pedirlles aos seus familiares e amigos a súa roupa interior, induciunos a falar abertamente sobre a súa roupa e os seus corpos.
Aínda que a súa obra non está exenta de seriedade, Albarracín difunde a súa visión artística como "chea de parodias e traxicomedias que se aproximan ao paroxismo catártico". Unha destas pezas é La cabra (2001), onde representa unha especie de "danza salvaxe" cunha bota chorreante.
Outras obras significativas súas son La Noche 1002/ The Night 1002 (Fotografía en cor; 125 x 186 cm), Lunares, 2004 (Vídeo, Galerie Valloise, París) o Prohibido El Cante, 2013 (Fotografía en branco e negro; 190 x 125 cm).
Albarracín trata os símbolos folclóricos andaluces con ironía e humor, aínda que se mostra a favor de tradicións non exentas de polémica, como as corridas de touros.
Exposicións
Un dos seus primeiros traballos incluíuse nunha exhibición colectiva chamada "100%", que tivo lugar no Museo de Arte Contemporánea de Sevilla (hoxe integrado no Centro Andaluz de Arte Contemporánea) en 1993 comisariada por Mar Villaespesa. "100%" foi considerada a primeira exposición feminista celebrada en España. En maio de 2002, Albarracín participou na exposición colectiva Argent et valeur -- le dernier tabou (Diñeiro e valor -o último tabú), comisariada por Harald Szeemann para o pavillón do Swiss National Bank de Suíza na Expo.02. O foco desta exhibición estaba en examinar o valor do diñeiro en diferentes culturas e sociedades.
O Mesón, Saavedra, Begonte
O Mesón é un lugar da parroquia de Saavedra no concello lugués de Begonte na comarca da Terra Chá.
Pilar Albarracín
Exposicións
El Nuevo Mundo, exposición celebrada na Galerie Georges-Philippe et Nathalie Vallois de París en 2012, foi o comezo do seu recoñecemento internacional como artista. Nela exhibiu mandalas creados con medias que trataban de mostrar a construción cultural da muller española. Volveu expola no ano 2014 na Galería Javier López & Fer Frances de Madrid.
O Mesón, Saavedra, Begonte
Toponimia
O topónimo "Mesón" pode facer referencia a un establecemento público onde se serve comida, ou tamén pode estar vinculado cun orónimo que fai referencia a unha zona chá e elevada, nunha relación figurada co termo meso semellante á existente entre meseta e mesa.
Pilar Albarracín
Exposicións
Entre xuño e setembro de 2016 expuxo no Centro de Arte Contemporánea de Málaga Ritos de fiesta y sangre na que recompilaba a súa obra dos 15 anos precedentes.
Na súa terceira exposición en solitario, La calle del infierno, Albarracín mergullouse na súa cidade natal, Sevilla, e nos seus personaxes tradicionais. Celebrada de novo na Galerie Georges-Philippe et Nathalie Vallois de París, as súas obras expuxéronse de marzo a abril de 2015.
En 2017 presentou na Galerie Georges-Philippe et Nathalie Vallois de París Fandango por venas y arterias, Serie Anatomía Flamenca que consistiu nunha actuación de flamenco tradicional.
A súa primeira retrospectiva celebrouse no Centro de Arte Tabacalera Promoción del Arte de Madrid entre novembro de 2018 e xaneiro de 2019. Co nome de Que me quiten lo bailao recompiláronse os seus 25 anos de creación.
A obra de Albarracín móstrase nas coleccións do Musée d'Art Moderne de la Ville de Paris, o Artium Museum, o Museo de Arte Contemporánea de Castela e León, o Centro Andaluz de Arte Contemporánea de Sevilla, o Centro de Arte Contemporánea de Málaga e noutras moitas coleccións privadas. En 2005 foi convidada á Bienal de Venecia e á Moscow Biennale of Contemporary Art.
As súas creacións exhibíronse tamén en lugares como o Macedonian Museum of Contemporary Art en Tesalónica (Grecia), o Contemporary Arts Center de Nova York, o Centre National d'Art et du Paysage de Vassivière ou o Modern Sanat Muzesi de Istambul. Outras exposicións significativas de Albarracín celebráronse na Fundación La Caixa (2002), as Reales Atarazanas de Sevilla (2004) e a Maison Rouge en París (2008).
En 2018 participou na exposición colectiva La NO comunidad organizada polo Concello de Madrid en CentroCentro, onde a modo de ensaio aborda o tema da soidade no tardocapitalismo.
Exposicións individuais (selección)
2016
2017
2019
Publicacións
Albarracín foi escollida para participar na serie Mécénat Altadis en 2002, onde se centrou na identidade e o status da muller na cultura andaluza. Neste traballo, a creadora válese da ironía para dar sentido a obxectos cotiáns como unha cazola ou un espello.
En 2003 publicou Pilar Albarracín  e en 2008 Cadencia Mortal , resultado da exposición que leva a cabo en París e na que cuestiona a sociedade española, os roles tradicionais de xénero e a identidade sexual a través do vídeo, a actuación, a escultura, a fotografía e a instalación.
Publicou Recuerdos de España en 2010 para catalogar a súa exposición en Toquio, Xapón. Utiliza os estereotipos chineses da cultura española dunha maneira sarcástica e irónica para revelar a natureza problemática do turismo a converter a cultura andaluza.
A Torre, Guimarei, A Estrada
A Torre é un lugar da parroquia de Guimarei no concello pontevedrés da Estrada na comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 33 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 15 eran homes e 18 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 1999 cando tiña 45 habitantes (18 homes e 27 mulleres).
Cromistas
Os cromistas ou Chromista son un supergrupo de organismos eucarióticos probablemente polifilético, que poden ser incluídos no reino Protista ou nun reino propio. Comprenden todas as algas que presenten cloroplastos que conteñan clorofilas a e c, xunto con varias formas non pigmentadas que están estreitamente relacionadas coas anteriores. Estes plastos están rodeados por catro membranas, e crese que os adquiriron de algas vermellas.
O nome cromista fai referencia a que son organismos coloreados na súa maioría. O grupo inclúe tanto algas unicelulares coma pluricelulares. A posesión da clorofila c diferénciaas das plantas e outras algas, as cales non teñen esta clorofila. Pero tamén hai cromistas incoloros e non fotosintéticos.
Grupos
O grupo Chromista foi definido de diferentes maneiras a medida que se sucedían as clasificacións.
Unha das descricións máis usadas divídeos en tres grupos:
En 2010, Thomas Cavalier-Smith pasou na súa clasificación os Alveolata, Rhizaria e Heliozoa ao grupo dos Chromista.
Historia
O nome Chromista foi introducido por Cavalier-Smith en 1981; e os nomes anteriores cromófita e cromobionte correspóndense aproximadamente ao mesmo grupo. As árbores moleculares non serviron para resolver completamente as relacións entre os diferentes grupos de cromistas. Os tres grupos poden compartir un antecesor común cos Alveolata (ver Chromalveolata), pero hai probas que suxiren que as haptófitas e criptomónadas non están relacionadas coas heterocontas.
Circuíto urbano de Valencia
O circuíto urbano de Valencia é un circuíto de carreiras urbano da cidade de Valencia, que acolleu o Gran Premio de Fórmula 1 desde 2008 a 2012, xunto coa GP2 Series. O primeiro gran premio de Europa valenciano disputouse o 24 de agosto de 2008.
O circuíto empezou a construírse en outubro de 2007 e ten unha lonxitude de 5.473 metros, con 25 curvas, 11 á esquerda e 14 á dereita.
O circuíto
O circuíto urbano de Valencia transcorre pola zona do Grau, rodea a dársena interior do porto da cidade e pola nova reordenación urbana do barrio de Nazaret que será construído entre as vías do ferrocarril, a antiga canle do Turia e do Porto. A media de anchura do circuíto é de 14 metros.
Os boxes e a recta de meta atópanse no tinglado número 4 do porto. O trazado do circuíto segue rodeando a dársena en sentido das agullas do reloxo pola vía perimetral ata chegar ao "Guindastre Cabria" onde se achega ao cantil do porto. O trazado, a continuación, atravesa o paseo do Foredek cheo de palmeiras para pasar á chaira previa á Mariña Norte, alí cunhas cantas curvas "lentas" achéganse perpendicularmente á canle de acceso á dársena para cruzalo a través dunha ponte xiratoria.
Unha vez pola Mariña Sur, o trazado discorre cerca do peirao seguindo a curva que este describe, para penetrar por onde actualmente se atopa a ponte levadiza, xa pegado ao muro que separa a mariña de lecer do porto comercial.
Tras pasar xunto á lonxa de pescadores o trazado afástase da dársena pola porta de Estaleiros, enfilando directo cara á ponte do mesmo nome, pero antes de chegar onde el, xira á dereita 90º para penetrar na nova zona urbana do Grau que se atopa en construción a día de hoxe. Aquí, o trazado bordea a antiga canle do río Turia ata chegar á vía do ferrocarril, onde cunha curva en pinza pasa xunto ao cemiterio do Grao e diríxese cara ao norte a buscar a prolongación da avenida de Francia.
Ao chegar a esta nova avenida discorre pola súa calzada dereita, cruza a glorieta que no futuro servirá de unión deste barrio co de Moreras, e transita por un xogo de curvas en "S" que sortea algúns edificios aínda en uso existentes pola zona. Finalmente, pasa a avenida Enxeñeiro Manuel Soto e cun xiro a esquerdas entra de novo na recta de saída, xa dentro do porto e preto da dársena.
Todos os gañadores de Fórmula 1, no circuíto de Valencia
''Piloto récord: Sebastian Vettel (2) País récord: Brasil, Alemaña (ambos 2) construtor récors: Ferrari, Red Bull (ambos 2) Motor récord: Ferrari, Renault (ambos 2) Rekordsieger Reifenhersteller: Bridgestone (3)''
Terence Hill
Mario Girotti, nado en Venecia o 29 de marzo de 1939, é un actor e director italiano, máis coñecido co nome artístico de Terence Hill. É particularmente recoñecido polas súas películas a carón de Bud Spencer (Carlo Pedersoli).
Os comezos
Mario Girotti nace de nai alemá e pai italiano en Venecia o 29 de marzo do 1939, e a súa infancia transcorre en Saxonia, en Dresde. Xa de novo demostraba unha certa predisposición para a actuación, un carácter extravertido, intelixencia e curiosidade.
A súa aparición na gran pantalla deuse case de casualidade cando, aínda sendo moi novo, despertou o interese do director Dino Risi durante unha competición de natación. Mario foi seleccionado para un pequeno papel do filme Vacanze con il gangster (1951). Mario seguiría os seus estudos, emprendendo unha modesta carreira de actor para pagar os mesmos.
Os primeiros éxitos e o encontro con Bud Spencer
Despois de tres anos de estudos de Literatura Clásica na Universidade de Roma, decide dedicarse completamente ao cine, obtendo un bo resultado. O director Luchino Visconti escólleo para a adaptación ao cine do libro O Gatopardo. O filme dálle unha certa notoriedade e lanza a súa carreira de actor.
No 1967 casa con Lori Zwicklbauer, unha rapaza americana de orixe alemá, a que coñeceu o mesmo ano da rodaxe de Dio perdona... io no!. Pero nesa rodaxe o encontro máis importante desde o punto de vista artístico foi con Carlo Pedersoli, alias Bud Spencer, o futuro inseparable compañeiro de interpretación. Decide con este último cambiar de nome, considerando "Mario Girotti" demasiado "italiano". Escolle o nome "Terence" en homenaxe ó autor latino Terenzio, americánizandoo, e acompañándoo do apelido "Hill".
Foi unha curiosidade á participación de Terence Hill neste filme: foi elixido para substituír a Peter Martell (Pietro Martellanza), vítima dun accidente a cabalo.
Aínda que en Lo chiamavano Trinità Terence Hill non fora inicialmente seleccionado para o papel protagonista, pois Enzo Barboni (máis coñecido como E.B. Clucher) elixira a Franco Nero para interpretar o papel de Trinità, pero o actor preferiu unha produción americana, a película Camelot (1967). Elixiuse a Terence polo seu parecido con Franco Nero.
A notoriedade internacional
Algúns títulos do xénero Spaghetti Western xunto ó seu amigo Bud Spencer levárono ao éxito, como o filme de culto Lo chiamavano Trinità (1970) e a súa secuela ...continuavano a chiamarlo Trinità (1971), que os lanzaron ao estrelato internacional.
A eses títulos seguiron outros igualmente exitosos como ...altrimenti ci arrabbiamo! e Io sto con gli ippopotami.
Naquel tempo, Hill participa nalgunha produción hollywoodiana, como La Bandera: marcia o muori (1977), de Dick Richards, con Gene Hackman, e Mister Miliardo (1977) de Jonathan Kaplan, con Valerie Perrine.
Ó mesmo tempo, e co seu amigo Bud Spencer, colaboraron na coreografía e música dalgunha das súas películas. Máis tarde, Hill decidiría dedicarse tamén ao oficio de dirixir as súas propias películas.
A crise e o rexurdir
Hill atravesou un longo período de depresión causada pola perda no 1990 (a causa dun accidente de tráfico en Stockbridge, Massachussett) do seu fillo adoptivo Ross, co que aparecera no 1983 no filme Don Camillo e no 1987 no filme Renegade - Un osso troppo duro. Sucesivamente o actor foi relanzando a súa carreira participando na serie televisiva italiana Don Matteo.
Igrexa de Buttle
A igrexa de Buttle (sueco: Buttle kyrka) é unha igrexa medieval luterana en Buttle, na illa sueca de Gotland, pertencente á diocese de Visby.
Historia e arquitectura
A igrexa de Buttle é unha das igrexas románicas mellor conservadas de Gotland. As súas partes máis antigas son a nave e a parte occidental do coro, datandi da segunda metade do século XII. A torre foi engadida ao redor de 1220. A ábsida orixinal foi derrubada a mediados do século XIV e substituída pola presente estrutura cun muro oriental recto de estilo gótico. Os únicos engadidos posteriores son as fiestras da nave, que foron realizadas en 1882-83.
Internamente a igrexa está decorada con frescos. Na nave pode verse un friso danado representando a Paixón de CRisto, mentres que na base da torre hai un conxunto de frescos que representan a San Xurxo e o Dragón, a San Martiño de Tours e a unha escena na cal almas son elevadas. Todos os frescos da nave son atribuídos ao artista coñecido como Passionsmästaren ou ao seu taller.
A igrexa conserva algún mobiliario medieval. A cruz triunfal é unha das máis antigas do seu tipo en Gotland, datando de finais do século XII. Probablemente foi realizada por un artista local, pero amosa influencias da arte alemá dese período. O retablo tamén é medieval, do século XV, e aínda se atopa no seu lugar orixinal. O retablo amosa figuras de madeira tallada representando a crucifixión de varios santos. Foi restaurado en 1956-57. A pía bautismal é tamén notable, de mediados do século XIII. A súa base está decorada con cabezas esculpidas de humanos e bestas. Os bancos son dun estilo barroco vernáculo. Nos anos 50 do século XX foron restaurados e recuperaron a súa cor orixinal. Probablemente foron decorados polo mesmo artista que traballou na igrexa de Vänge.
María Eugenia Casar
María Eugenia Casar, tamén coñecida como Gina Casar, nada en 1959, é unha diplomática mexicana, actual Directora Executiva da AMEXCID (Axencia Mexicana de Cooperación Internacional para o Desenvolvemento).
Traxectoria
Do 7 de maio de 2014 ao 30 de outubro de 2015, Casar traballou como Administradora Asociada do Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento (PNUD). Nese cargo sucedeu á costarriqueña Rebeca Grynspan. Na súa calidade de Administradora Asociada do PNUD, Casar tiña o rango de Secretaria Xeral Adxunta das Nacións Unidas. Antes de ser nomeada polo Secretario Xeral das Nacións Unidas Ban Ki-moon, Casar ocupara algúns cargos neste organismo como Subsecretaria Xeral de Planificación de Programas e representante do Secretario Xeral.
Anteriormente traballara no Programa Mundial de Alimentos (PMA) en Roma, onde foi Subsecretaria Xeral, Directora Executiva Adxunta de Xestión de Recursos e Directora Financeira, entre outros cargos. A súa experiencia a nivel nacional antes de incorporarse ás Nacións Unidas inclúe cargos como Tesoureira Nacional de México, Directora Financeira do Banco Nacional de Servizos Financeiros, Directora Xeral Adxunta do Sector Bancario da Secretaría de Facenda e Crédito Público e Vicepresidenta Adxunta da Comisión Bancaria Nacional de México.
Delicatessen (filme)
Sinopse
A historia desenvólvese nun edificio da Francia rural e postapocalíptica de 1950. A comida non é abonda, o gran é empregado como moeda e a poboación animal é cazada ata a extinción. Ó pé do edificio está a carnicería, que pertence ó caseiro, Clapet, quen coloca mensaxes no xornal "Tempos Duros" para atraer vítimas ó edificio, asasinalas e vendelas como carne ós habitantes do edificio.
Despois da morte e desmembramento (por carne) dunha anciá, os Trogloditas volven, e o Sr. Clapet, xunto ós habitantes caníbales do edificio, atormentan a Louison na súa habitación para asasinalo. Louison, coa axuda de Julie, fere a tódolos inquilinos posibles ó anegar o seu apartamento. Logra escapar da morte por moi pouco, logo de que Clapet accidentalmente se matara coa arma de Louison, un búmerang. O filme remata con Julie e Louison desfrutando da compaña do outro no agora pacífico edificio.
Río Pa Sak
O río Pa Sak (en tailandés: แม่น้ำ ป่า สัก) é un río do centro de Tailandia. Nace no Amphoe de Dan Sai, provincia Loei, e pasa a través da provincia Phetchabun como columna vertebral da mesma. Logo atravesa a parte oriental da provincia Lopburi e a de Saraburi, até que se une co río Lopburi ao nordeste da illa de Ayutthaya, para logo xuntarse co Chao Phraya no sueste. Posúe unha lonxitude de 513 km e drena unha cunca de 16.291 km², transportando 2,4 km³ de agua ao ano.
O val do Pa Sak a través das montañas Phetchabun é a área principal da provincia Phetchabun. A cunca do río é bastante estreita e a cantidade de auga discorre de maneira substancialmente diferente segundo a estación do ano. Para evitar problemas na época seca, na parte baixa do val Pa Sak construíuse en 1994 a presa de Pasak Jolasit (เขื่อน ป่า สัก ชล สิทธิ์) na provincia de Lopburi. O pantano resultante ten 4.860 metros de ancho e 31,5 m de alto, cunha capacidade de encoro total de 0,785 km³. Ademais da xestión da agua para irrigación e subministración humana, a presa produce 6,7 MW de enerxía hidroeléctrica.
Os principais afluentes son: Lopburi, Muak Lek, Phung, Pa Daeng, Kong, Sonthi, Wang Chomphu, Na, Chun, Duk, Khon Kaen, Yai, Saduang Yai, Ban Bong, Tarang e Phaya Klang.
Nabucodonosor II
Nabucodonosor II, nado no ano 630 a.C. e finado no 562 a.C, foi un rei de Babilonia da dinastía caldea. Os seus 43 anos de reinado foron os do máximo esplendor do imperio neobabilónico.
Campañas
Fillo máis vello e sucesor de Nabopolasar. Casado coa filla ou neta de Ciaxares, rei de Media, foi un hábil negociador e diplomático. O seu pai enviouno a conquistar Siria en poder dos exipcios tras a disgregación do imperio de Asiria. Vencedor da batalla de Carquemis (-605), someteu Siria e Fenicia. Ese mesmo ano subiu ao trono, trala morte de Nabopolasar.
Derrotou a cimerios e escitas. Tras consolidar a súa amizade cos medos, dirixiu as súas expedicións cara Occidente. Conquistou Xerusalén no ano -597. Coincidindo con outro intento de invasión por parte dos exipcios, un novo levantamento de Xudá rematou coa destrución de Xerusalén e o seu Templo, así como coa deportación de moitos cidadáns prominentes a Babilonia. Durante 13 anos cercou a cidade de Tiro, que acabou recoñecendo a autoridade de Nabucodonosor. Realizou varias operacións de castigo sobre Exipto.
Construcións
Nabucodonosor foi un soberano moi devoto (especialmente do gran deus Marduk) que ergueu e restaurou gran número de templos. Fixo de Babilonia unha das grandes marabillas da historia da humanidade. O pazo real, a ponte e o túnel que cruzaban o Éufrates, canles, a porta de Ishtar con ladrillos esmaltados, o cigurat de Etemenanki de 90 metros de altura (posiblemente a torre de Babel da Biblia) e os irrepetibles xardíns colgantes de Babilonia realizados para aliviar a morriña de raíña Amitis, que suspiraba polas primaveras das montañas de Media, onde se criara. Nada diso sería posible sen a actividade obreira de numerosos cativos traídos das terras conquistadas.
Economía de Serbia
A economía da Serbia baséase nos servizos, que corresponden a 63% do PIB.
Colmado
miniatura|[[Palloza en Piornedo, nos Ancares.]] miniatura|right|Unha taberna (pub) (The Williams Arms) en [[Wrafton, North Devon, Inglaterra.]] miniatura|Vivendas circulares con colmados no [[Castro de Vigo]] dereita|miniatura|220px|Hórreo con colmado no concello de [[Cervantes (Os Ancares).]]
O colmado (de colmo: palla escollida de centeo ou de trigo usada para cubertas, este do latín culmus, palla de centeo ) ou cuberta vexetal é unha cuberta feita de palla de centeo ou trigo que se usa nos palleiros e en certas construcións rústicas. Tamén recibe os nomes de colma, colmazo e colmo.
Constrúense artesanalmente realizando unha cuberta con vexetación seca de diferentes especies vexetais dependendo o tipo, dispoñibilidade ou lugar do mundo, como colmo, palla, carrizas, xuncas, xuncos ou queiroas e colocándoas en camadas, de xeito que a auga se elimine lonxe da cuberta interna. Probabelmente sexa este o material máis antigo que se ten empregado nas cubrición das cubertas, usándose tanto en climas tropicais coma temperados. Algúns construtores de países en vías de desenvolvemento aínda empregan cubertas vexetais, construíndoas normalmente con vexetación da zona e de baixo custo. Pola contra, nalgúns países desenvolvidos (Alemaña, Reino Unido) existe unha demanda deste tipo de cuberta, por parte de cidadáns acomodados que queren dar ao seu fogar un ar rústico.
En Galicia aínda existen mostras de colmados en vivendas das montañas, o caso máis coñecido é o das pallozas, porén as cubertas vexetais foron habituais, especialmente en construcións auxiliares (cabazos, hórreos, alpendres etc) até hai poucos anos. Outra mostra galega do uso de colmados deuse nas vivendas circulares dos castros antes da introdución da tella (tellados) polos romanos. As vivendas circulares (coñecidas en inglés coma roundhouses) déronse en toda a Europa atlántica, posibelmente de orixe celta.
Historia
miniatura|Renovación da cuberta vexetal. dereita|miniatura|220px|Colmeiros a traballar. A tradición das cubertas vexetais foi pasando de xeración en xeración durante milleiros de anos. Existen poucas descricións das súas técnicas construtivas, especialmente nas rexións tropicais. Nos países ecuatoriais as plantas son o material local usado con frecuencia en cubertas, e a miúdo tamén nas paredes.
Existe constancia das cubertas vexetais europeas desde antes da Idade Media, cando se formaron as primeiras poboacións. A creación das vilas trouxo consigo a necesidade dun material de construción facilmente dispoñíbel, económico e duradeiro como o colmo. A causa dos incendios producidos en distintas cidades medievais, redactouse en Londres a primeira normativa vixente de construción, que prohibía a edificación de novos colmados e ordenaba o encalado das que xa existían cunha camada de xeso.