cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Templo mormón de Caracas
Dedicación
O templo SUD da cidade de Caracas foi dedicado para as súas actividades eclesiásticas en catro sesións, o 20 de agosto de 2000, por Gordon B. Hinckley. Anterior a iso, o 5, 7-12 de agosto dese mesmo ano, a igrexa permitiu un percorrido público das instalacións e do interior do templo ao que asistiron máis de 27.000 visitantes. Uns 6.000 membros da igrexa e invitados asistiron á cerimonia de dedicación, que inclúe unha oración dedicatoria.
The Waiting Room
The Waiting Room é o décimo primeiro álbum da banda británica de rock alternativo Tindersticks, publicado no ano 2016 a través do selo City Slang.
Listaxe de cancións
Todos os temas compostos por Stuart A. Staples, agás onde se indique.
Carelle, Carelle, Sobrado
Carelle é un lugar da parroquia de Carelle, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 non tiña habitantes.
Redes (TVE)
Redes (denominado Redes 2.0 dende 2008) é un programa televisivo de divulgación científica producido por Smart Planet e emitido pola cadea "La 2" de TVE. Está dirixido e presentado por Eduard Punset. Trata diversos temas científicos, como a socioloxía, a bioloxía ou a astronomía. Comezou a súa emisión o 23 de marzo de 1996 e, dezaoito anos despois, en xaneiro de 2014 despediuse da audiencia.
Dedicou un dos seus capítulos expresamente a dar a coñecer a Wikipedia ao gran público de España e Latinoamérica.
Temática
Os temas xiran ao redor da ciencia, aínda que tamén abarcar cuestións filosóficas sobre o coñecemento humano en xeral. Os principais temas do programa son:
Historia
Redes emitiu o seu primeiro programa o 23 de marzo de 1996 a través de "La 2" da Televisión Española. Durante as primeiras tempadas, o programa divídese en varias seccións, das cales as dúas principais xiran en torno a un tema diferente cada semana e son, unha entrevista con algún especialista do asunto tratado -con frecuencia en inglés, superposto por voces en español- e un coloquio no plató con varios invitados, como famosos artistas,empresarios ou científicos. Xunto a Punset, completan o equipo de presentadores Wesou Telou e Alberto Jo Lee.
As demais seccións consistían nun informativo no que se dan noticias sobre variados temas de alcance científico, como avances tecnolóxicos, médicos, culturais ou curiosidades, amenizado con reportaxes curtas. Ademais, o programa foi pioneiro na utilización do primeiro plató virtual da televisión en España, non recurso da animación 3D e das videoconferecias.
A primeira tempada realízase dende os estudios de TVE en Madrid. Dende 1997, o programa prodúcese conxuntamente entre TVE e a produtora Smart Planet nos estudo de San Cugat del Vallés en Barcelona.
Ata 2007 emitíronse un total de 448 programas.
Redes 2.0
A partir de 2008 o programa adquiriu un novo formato denominado Redes 2.0. O programa envolveuse nunha nova estética mellorada, así como a renovación da súa páxina musical (cuxo autor é Chop Suey, pseudónimo de César Sala, músico e "disc jockey" madrileño residente en Barcelona ).
Aínda que os temas tratados seguen sendo os mesmos, o programa consiste basicamente nunha entrevista a un científico recoñecido especializado no tema de cada episodio, intercalado con pequenos vídeos explicativos, Elimínase o coloquio e, polo tanto, o plató.
Dr. Zaius
Os Dr. Zaius son un grupo de rock galego fundado en Vigo (Galiza) no ano 2006 formado por cinco compoñentes. Os membros principais da banda, Luís Fernández (voz principal e guitarra rítmica) e Guillermo García Casas (guitarra principal e coros) levaban anos traballando no ámbito musical. O primeiro deles actuando polo panorama musical, alternando entre Vigo e Ourense, e o segundo por Vigo, ata que decidiron tocar xuntos, a pesar diso non se consolidaron como tal ata anos recentes.
Destacan como influencias da banda clásicos da escena rockeira clásica como Led Zeppelin, Black Sabbath, Deep Purple ou os máximos expoñentes da psicodelia sesenteira The Doors. Así mesmo, contan con influencias de procedencia española como Héroes del Silencio ou os tamén recentes Skizoo.
No 2009 David G. Borjas e Jose Rial deixan a formación e incorpóranse Carlos Bóveda e Victor Gómez. Con estes integrantes é cando a banda autoedita o seu primeiro disco "En tierra de nadie" que se presentou oficialmente no Son Rías Baixas 2011, compartindo cartel con Albert Pla entre outros.
No 2013, pola marcha de Carlos e Victor, a banda adquire a súa composición actual, pasando a formar parte dela Bruno Fresco a guitarra rítmica e Abel Magallanes á batería.
Itō
Itō (伊東市, いとうし, Itō-shi) é un concello da prefectura de Shizuoka no Xapón. Está situada ao leste da rexión de Tōkai, ao sur-leste da rexión de Chūbu e ao leste da prefectura, no centro da illa de Honshu. Ten 124,13 km² de superficie e unha poboación de 71.640 habitantes (2009) e unha densidade de poboación de 577 hab./km².
O concello de Itō limita cos concellos de Higashiizu, de Izu, de Izunokuni e de Atami.
CH Jaca
O Club Hielo Jaca, é un equipo español de hóckey sobre xeo da cidade de Jaca, Huesca (Aragón). Actualmente compite na Superliga Española de Hóckey Xeo, a máxima categoría do hóckey sobre xeo do Estado español. Xoga os seus partidos como local no Pavillón de Xeo de Jaca, inaugurado en 2008 e con capacidade para 2.000 espectadores. Ademais do equipo sénior de hóckey, conta cunha sección feminina e categorías inferiores. Tamén posúe un equipo de curling e unha sección de patinaxe artística.
O seu patrocinador é Aramón, polo que o equipo é coñecido como Aramón Club Hielo Jaca ou Aramón Jaca.
Radio (óso)
O radio é o óso externo do antebrazo. Trátase dun óso longo. O radio humano ten a seguinte estrutura:
Articulacións
Artigo principal: Cóbado Artigo principal: Articulacións radiocubitais
Knuckless
Knuckles The Echidna (en xaponés: ナックルズ・ザ・エキドゥナ Nakkurusu Za Ekiduna) é un personaxe da saga de videoxogos, banda deseñada e televisión Sonic the Hedgehog. Algúns dos seus alcumes son "Knuckie", "Rad Red", "Knux" e "Knucklehead". O seu creador é o xaponés Takashi Thomas Yuda.
Knuckles é un equidna vermello de 17 anos que posúe longas e afiadas pugas que se asemellan a dreadlocks (rastas).
Dous dos seus coitelos (en inglés knuckles, de aí o seu nome) son en realidade pinchos afiados. Amais, o seu nome deixa constancia da súa ascendencia: o clan Knuckles Warrior. É un dos personaxes máis fortes da saga de Sonic (dise que é tan forte coma Sonic e igual de rápido). Tamén dispón da habelencia de planear atrapando o ar baixo os seus dreadlocks, aínda que na versión xaponesa da serie, non planea, senón que voa utilizando a súa enerxía (ki) para se propulsar (ó igual que moitos heroes dos mitos e lendas orientais). É experto en gran variedade de artes marciais.
Traxectoria
Knuckles vive en Angel Island, tamén chamada Illa Flotante, por flutuar no ceo grazas ó poder da Master Emerald, que se encarga de coidar. É o último supervivente dunha poboación de "equidnas" que morou algunha vez na illa (aínda que se sabe que hai máis "equidnas" noutras partes do planeta Mobius). Knuckles é o Gardián da Master Emerald (Esmeralda Mestra, Esmeralda Principal, Grande Esmeralda ou Esmeralda Nai), destino que pasou na súa familia durante xeracións. Os Gardiáns existen para que a Master Emerald non caia en mans equivocadas, xa que, se iso suceder, o mundo estaría en perigo. Isto significa que os Gardiáns, en certa forma, existen para manteren a harmonía do Universo.
Knuckles apareceu por primeira vez no xogo Sonic the Hedgehog 3 para Sega Megadrive, onde cría que Sonic e Tails intentaban roubar a Master Emerald e que o Doutor Robotnik intentaba evitalo. Robotnik, por suposto, mentíralle e planeaba usar a xoia para impulsar a súa estación espacial, O Death Egg. En Hidden Palace Zone (no xogo Sonic & Knuckles) foille revelada a traizón de Robotnik de xeito brusco: cunha electrocución. Uniuse entón a Sonic e Tails para tentar deter a Robotnik.
Knuckles foi daquela un amigo, e ás veces rival de Sonic e Tails, compartindo moitas das súas aventuras, sendo enganado por Robotnik, e chamando a atención dunha morcega branca chamada Rouge, que intenta roubarlle tamén a Master Emerald (Sonic Adventure 2).
Á parte de aparecer nas principais series de Sonic, Knuckles figurou de xeito prominente en Knuckles' Chaotix, un xogo para Sega 32X afastado da serie e case descoñecido. No xogo apareceron tamén os Chaotix, un cómico grupo de inadaptados. O equipo Chaotix está formado por catro integrantes: Vector The Cocodrile o líder do equipo, Espio The Chameleon,un rapaz con habilidades ninjas, Charmy Bee unha abelliña moi simpática que a miúdo se mete en moitas leas e un integrante que non é moi coñecido: Mighty The Armadillo.
Personalidade
Knuckles é independente, leal, un pouco testán, e a miúdo algo inxenuo. É un sabio guerreiro ermitán que vive en paz co universo, pero debido a que é moi solitario adoita ter mal carácter. Non ten moito sentido do humor e anóxase con facilidade, pero sempre se pode contar con el á hora de salvar o planeta Mobius. Nun principio, Knuckles era o personaxe "escuro" da saga: un rival directo de Sonic con poderes ocultos, un pasado misterioso, e unha personalidade fría. Despois, pasouse ó bando dos bos, e seguiu coa súa misteriosa e poderosa personalidade, pero agora como un loitador ermitán, e non como o ser "escuro" que era. Ese rol de personaxe sombrío foi ocupado por Shadow The Hedgehog. A personalidade de Knuckles varía, dependendo das diferentes versións:
Target Field
O Target Field é un parque de béisbol situado no distrito histórico (North Loop) do centro de Minneapolis, Minnesota (Estados Unidos). É o estadio local dos Minnesota Twins da Liga Americana da Major League Baseball (MLB). Alén dos Twins, o estadio ten sido utilizado ocasionalmente polos Golden Gophers da Universidade de Minnesota e en diferentes eventos rexionais de béisbol. O parque, con capacidade para 39.540 espectadores, foi inaugurado o 12 de abril de 2010. No ano 2014 acolleu o All-Star Game da MLB.
Knuckless
Habelencias
O Gardián da Master Emerald posúe varias habelencias de seu que o fan o personaxe máis forte da serie:
Habelencia de cada xogo
Sonic & Knuckles Sonic Adventure
Sonic Adventure 2
Sonic Heroes
Transformacións
Des que Knuckles apareceu como personaxe da saga Sonic, os seus creadores realizaron diferentes versións das súas transformacións.
Inimigos
Un guerreiro loitador, sabio enemistado coa sociedade posmoderna e protector da Esmeralda máis poderosa do Universo, debe ter, obviamente, moitos inimigos que o estoxan.... Estes son as principais "némesis" do equidna vermello:
Vida Amorosa
As relacións amorosas de Knuckles varían segundo as distintas versións de cómics e mangas. A continuación, unha listaxe das principais raparigas que tiveron un papel destacado na vida sentimental do Gardián da Grande Esmeralda:
Familia
Nos videoxogos, non adoita mencionarse nada verbo da familia de Knuckles (aínda que si adoita mostrarse información verbo da súa ancestral vila), pero nos cómics e mangas si se dan datos sobre a súa xenealoxía, e tamén adoitan aparecer algúns dos membros do seu clan, aínda que existen moitas diferenzas entre as distintas versións (principalmente entre Archie' e RP):
Cómpre destacar que "Máster Shisai" (Mestre Shisai) é o grao supremo de mestría destes monxes, non un nome propio. Descoñécese cal é o nome de pila do avó de Knuckles, xa que nos cómics ('F.leetway') e mangas ('RP') todos o chaman "Máster Shisai", agás o propio Knuckles, quen o chama simplemente "avó"
En consolas de 8 bits
Sonic Triple Trouble, onde é rival de Sonic e Tails. Actúa coma personaxe non apto para o xogo.
En Sonic Drift e Sonic Drift 2, Knuckles é un dos pilotos que se poden elixir.
Sonic Blast é o primeiro, e único, videoxogo de plataformas de 8 bits onde Knuckles actúa coma personaxe apto para o xogo, sendo compañeiro de Sonic. As contornas son en 2D, aínda que, no entanto, Sonic e Knuckles aparecen en 3D.
En consolas de 16 bits
En Sonic 3, Sonic e Tails volven combater, unidos contra Eggman, cun novo rival (hoxe en día compañeiro). Knuckles the Echidna, confundido polo Doctor Eggman, facéndolle crer que Sonic e os seus amigos viñan a roubarlle a Master Emerald.
En Sonic & Knuckles, a Master Emerald foi roubada por Mecha Sonic, Knuckles decide ir recuperala mais un Eggrobo tenta empecer a súa busca seguíndoo por todo Angel Island. Foi o único xogo con tecnoloxía "Lock On".
Sonic 3D Blast, con gráficos 3D nunha vista cenital e prerrenderizados. Knuckles aparece aquí coma personaxe non apto para o xogo. Se Sonic se achega a el, e ten 50 aneis, permitíralle acceder a unha Special Stage.
En consolas de 32 bits
Knuckles Chaotix é un videoxogo protagonizado por Knuckles, no cal non está o ourizo azul. Aquí, o Gardián forma equipo xunto a Espio, Charmy, Vector e Mighty, loitando contra os malvados plans do Dr. Robotnik, tratando unha vez máis de deter o seu robot máis poderoso: Metal Sonic.
Sonic R para Sega Saturn e PC. Knuckles e os seus amigos competían a pé por unhas cantas carreiras con gráficos en 3D.
En consolas de 128 bits
En Sonic Adventure, o Dr. Robotnik destrúe a Master Emerald para liberar a un Deus Destrutor que se atopaba encerrado no interior da xema. Este deus, chamado Chaos, espalla as pezas da Esmeralda Principal por todo o planeta Mobius, polo que Knuckles debe abandonar Angel Island e percorrer o planeta para encontrar todos e cada un dos fragmentos da poderosa xoia, e así poder annovala.
Sonic Riders é a derradeira incursión de Sonic na velocidade, usando unhas táboas voadoras (Extreme Gear). Knuckles, neste videoxogo, actúa coma un dos personaxes tipo "Poder".
En portátiles (agás Sega Game Gear)
Sonic Advance foi o primeiro xogo típico de Sonic para a Game Boy Advance. Nel Knuckles volve aos contornos 2D. O seu estilo gráfico era distinto, xa que Knuckles e mais os seus compañeiros aparecen de maneira similar ao anime.
Sonic Advance 2 ten poucas variacións con respecto á primeira entrega.
En Sonic Advance 3, Knuckles actúa coma personaxe non apta para o xogo, podendo formar equipo con Sonic, Tails, Amy ou Cream.
Sonic N é a conversión de Sonic Advance para a N-Gage. O xogo non se alterou en absoluto, mais adaptouse á pantalla da consola.
Broadcast (grupo musical)
Broadcast foi unha banda inglesa de electrónica indie fundada en Birmingham no ano 1995 por Trish Keenan (voces, teclados e guitarra) e James Cargill (baixo). O grupo publicou tres álbums, ademais de varios EPs e sinxelos, sendo editado o seu primeiro álbum de estudio, The Noise Made by People, no ano 2000. O seu estilo musical mesturaba elementos do rock psicodélico estadounidense dos anos 60 con música electrónica, incorportando samples de varias fontes, gañando o status de banda de culto. Trala morte de Trish Keenan a banda non volveu a actuar, aínda que levaba xa daquela un tempo nunha paréntese na súa actividade.
Outros membros do grupo foron Roj Stevens (teclados), Tim Felton (guitarra) e os baterías Steve Perkins, Keith York, Phil Jenkins, Jeremy Barnes e Neil Bullock. No ano 2005 Broadcast era un dúo formado por Keenan e Cargill e tras a inesperada morte en 2011 da primeira, James Cargill tiña quedado como único membro de Broadcast.
Keenan finou o 14 de xaneiro de 2011, cando contaba 42 anos, debido a complicacións derivadas dunha pneumonía debida ao virus H1N1. Cargill, o único membro que quedou, dixo nunha entrevista de 2011 na revista Under the Radar que estaba a desenvolver un novo álbum de estudio de Broadcast, aproveitando gravacións feitas por Keenan pouco antes da súa morte. Máis tarde afirmou: «Trish deixou moitas gravacións, catro-pistas e cousas así, e estiven traballando con iso. É complicado, e ao mesmo tempo estou implicado niso. É marabilloso, pero tamén teño unha sensación de perda. O próximo que vou sacar con Trish vai ser máis unha sorte de monumento e tributo a ela que esa obsesión que eu adoitaba sufrir de facer álbums.» A día de hoxe, o álbum non ten sido realizado.
Broadcast figurou nos créditos da banda sonora do filme de 2012 Berberian Sound Studio, que foi publicado o 7 de xaneiro de 2013.
Warp Records reeditou toda a discografía da banda en marzo de 2015.
Medalla
miniatura|Medalla de [[ouro]] Aínda que tanto na forma como no material existen múltiples excepcións, as medallas tenden a ser discos metálicos, similares en aparencia ás moedas, aínda que usualmente de maior diámetro e relevo pronunciado.
Esta voz ten a súa orixe na latina Metallum e así chamamos a aquelas pezas antigas, que segundo a máis corrente opinión, eran a moeda, que se usaba nos seus respectivos tempos. Iso é certo fóra daquelas que en Italia e noutras partes chámanse Medallóns, as cales verosimilmente non eran moedas, senón daquelas arreboladizas que se adoitan ver e esparexer ao pobo nas aclamacións dos reis ou son fabricadas con ocasión dalgún gran suceso e repártense como dons.
As medallas son emitidas con diversos fins e así existen: O estudo das medallas, a súa autenticidade, orixe, clasificación etc., constitúe o obxecto da medallística, unha rama da numismática. No Renacemento chamábanse "medallas" a todas aquelas moedas da antigüidade que xa non estaban en circulación e por tanto non tiñan valor de cambio. Aínda que a forma é xeralmente redonda, con todo non faltan medallas ovais, poligonais, cadradas etc. A materia de que se compoñen é o ouro, a prata, o chumbo, o estaño, o platino, o níquel e o cobre pero tamén as hai de cristal e de barro cocido. En casos raros e especialmente durante o asedio a unha praza, fabricábanse moedas de coiro, papel ou ferro (obsidionais).
O Pazo, Santa Comba do Trevoedo, Maside
O Pazo é un lugar da parroquia de Santa Comba do Trevoedo no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 24 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 12 mulleres.
Villasdardo
Villasdardo é un municipio español da comarca de Tierra de Ledesma, na provincia de Salamanca, Castela e León.
Etimoloxía
O seu nome provén da lingua leonesa medieval, estando rexistrado no século XIII como Villares Sordo e no XV como Villares Dardo, derivando diso a actual denominación. Así, Villares traduciríase en leonés cun dobre significado: "pobos" ou "casas", sendo esta última a acepción máis axustada ao caso, descoñecéndose o significado da segunda parte do nome.
Historia
A fundación do actual Villasdardo débese aos reis leoneses, que fundaron esta localidade na Alta Idade Media. Posteriormente, no século XVI, foi señorío de Fernán Álvarez Abarca, médico real.
Berja
O termo municipal de Berja, linda ao leste limita cos municipios de Dalías e El Ejido, ao sur co de Adra, ao oeste coa provincia de Granada, e ao norte cos municipios de Alcolea, Laujar de Andarax e Fondón.
Os seus barrios son entre outros: Castala, Benejí, Alcaudique, Río Grande, Río Chico, Hirmes, San Roque, Balanegra e La Peñarrodada.
Guntín de Pallares
O topónimo galego Guntín de Pallares pode referirse a:
Susan Sontag
Susan Sontag, nada en Nova York o 16 de xaneiro de 1933 e finada na mesma cidade o 28 de decembro de 2004, foi unha novelista e ensaísta norteamericana. Aínda que se dedicou principalmente á súa carreira literaria e ensaística, exerceu a docencia e dirixiu filmes e obras teatrais.
Traxectoria
Sontag, que recibiu ó nacer o nome de Susan Rosenblatt, naceu en Nova York. Era filla de dous xudeus americanos, Mildred Jacobsen e Jack Rosenblatt, o cal se dedicaba ó comercio de peles na China, onde faleceu a causa dunha tuberculose cando Susan contaba con cinco anos de idade. Sete anos despois, súa nai contraeu matrimonio con Nathan Sontag e desde ese momento Susan e a súa irmá Judith adoptaron o apelido do seu padrasto.
Sontag creceu en Tucson, Arizona e, posteriormente, nos Ánxeles, onde se graduou na North Hollywood High School, á idade de 15 anos. Proseguiu os estudos nas universidades de Berkeley, Chicago,París e Harvard.
Durante a súa estancia en Chicago, con 17 anos, Sontag contrae matrimonio con Philip Rieff, tras un noivado de tan só dez días. A parella tivo un fillo, David Rieff, quen se convertería posteriormente no editor de súa nai na editorial Farrar Straus and Giroux. O matrimonio entre Sontag e Riff tivo unha duración de oito anos, tras os cales se divorciaron en 1958.
Os últimos anos da súa vida mantivo unha relación de parella coa famosa fotógrafa Annie Leibowitz.
Sontag faleceu o 28 de decembro de 2004, no hospital Memorial Sloan Kettering de Nova York, á idade de 71 anos, debido a complicacións dunha Síndrome mielodisplásica que desembocou nunha leucemia mielóxena aguda. Susan sobrevivira anteriormente a un avanzado cancro de mama cando tiña 43 anos.
Está enterrada no cemiterio parisiense de Montparnasse.
Obra
Deuse a coñecer cunha recompilación de ensaios e artigos, Against interpretation and other essays (Contra a interpretación,1964), á que seguiron os ensaios Styles of radical will (1969), On photography (Sobre a fotografía, 1975), Illness as metaphor (A enfermidade como metáfora, 1978), Under the sign of Saturn (Baixo o signo de Saturno, 1980) e AIDS and its metaphors (A SIDA e as súas metáforas, 1989).
É autora tamén de varias obras narrativas (The Benefactor -O benefactor-, 1963; I, Etcetera - Eu etcétera-, 1978; The way we live now, 1991; The Volcano lover : a romance (O amante do volcán, 1995); In America: a novel -En América-, 2000.
Foi tamén directora de cinema. En 1974 rodou o documental Promised Lands e en 1983 Unguided Tour.
Foi directora das obra teatral Xacobe e o seu amo, (Milan Kundera, 1985). En 1993 desprazouse a Saraxevo para montar a obra teatral Á espera de Godot (Samuel Beckett, 1949). En 2003 tamén escribiu Regarding the pain of others.
Lexislatura constituínte de España
A Lexislatura Constituínte de España comeza o 19 de xuño de 1977, tras a vitoria da maioría simple da UCD nas eleccións xerais.
O novo goberno, presidido por Adolfo Suárez, culmina o proceso de Transición, levado a cabo despois da morte do ditador Francisco Franco, propíciase así a redacción da Constitución española de 1978.
As novas Cortes inauguráronse o 22 de xullo
Eleccións municipais en Lalín
miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Lalín]]
Corporacións democráticas en Lalín desde a aprobación da Constitución de 1978.
Lexislatura constituínte de España
Economía
Máis dun millón de españois seguían en paro e o 25 de outubro de 1977, subscribíronse os denominados Pactos da Moncloa. O 11 de novembro creouse o Fondo de Garantía de Depósitos.
Política social
O 15 de outubro de 1977 o Consello de Ministros aprobou a Lei de Amnistía
Estado das autonomías
Aprobáronse os réximes pre-autonómicos de Cataluña e País Vasco.
Royal Headache (álbum)
Royal Headache é o álbum de estrea da banda australiana de punk rock Royal Headache, publicado o 1 de xaneiro de 2011 a través dos selos R.I.P Society, XVIII Records e What's Your Rupture?.
Eleccións municipais no Grove
1991
thumb|280px|O alcalde entre 1991 e 1995, Miguel Taboada -segundo pola dereita-, e tres membros do seu equipo de goberno
Charles-François Daubigny
Charles-François Daubigny, nado o 15 de febreiro de 1817 en París e finado na mesma cidade o 19 de febreiro de 1878, foi un dos pintores da Escola de Barbizon, e é considerado un importante precursor do Impresionismo.
Traxectoria
Daubigny naceu no seo dunha familia de pintores. A arte foille ensinada polo seu pai, Edmond François Daubigny, e polo seu tío, o miniaturista Pierre Daubigny.
Nos seus comezos Daubigny pintaba nun estilo tradicional, pero isto cambiou a partir de 1843 cando estableceuse en Barbizon para traballar na natureza. Aínda máis importante foi o seu encontro con Camille Corot en 1852 en Optevoz (Isère). Sobre o seu famoso bote «Botin», que el adaptara como estudo flotante, pintou ao longo do Sena e o Oise, xeralmente na rexión ao redor de Auvers. De 1852 en diante influenciouse por Gustave Courbet.
En 1866, Daubigny visitou Inglaterra, e retornou ao devandito país en 1870 escapando dos trastornos da Guerra Franco-prusiana. En Londres coñeceu a Claude Monet, e xuntos viaxaron aos Países Baixos. De regreso en Auvers, coñeceu a Paul Cézanne, outro importante impresionista. Crese que todos estes novos artistas foron influenciados por Daubigny.
Os cadros máis finos de Daubigny foron pintados entre 1864 e 1874, na súa maioría conformados por coidadas paisaxes con árbores, ríos e algúns patos. Dise que cando a Daubigny gustábanlle as súas pinturas agregaba un pato ou dous, polo que o número de patos indicaría a maior ou menor calidade artística das súas obras. Un dos seus ditos máis coñecidos é «Os mellores cadros non venden», ao ver frecuentemente que os seus máis finos logros eran pouco entendidos. Daubigny é preferido principalmente polas súas vistas fluviais. miniatura|Pintura típica de Seine e Oise, 1868
A pincelada un tanto solta, «mal acabada» segundo os académicos, produciu vaivéns na súa estimación; participou nos Salóns oficiais con desiguais resultados. Xa maduro, foi invitado a participar no Xurado dalgún dos devanditos certames; nalgunha ocasión renunciou a tal honor en solidariedade cos impresionistas, cuxas obras eran masivamente excluídas.
Os seus traballos máis ambiciosos son: Paisaxe primaveral (1857; Louvre), Bordo de Cúrea, Morvan (1864); Villerville sur Mer (1864); Luz de lúa (1865); Andrsy sur Oise (1868); e Retorno desde a esclusa (1878).
Os seus seguidores e alumnos foron: o seu fillo Karl (quen en ocasións pintaba tan ben que os seus traballos poden confundirse cos do seu pai, aínda que poucas veces igualouno en mestría), Oudinot, Delpy e Damoye.
Leghemoglobina
miniatura|280px|Leghemoglobina de [[soia.]] A leghemoglobina (ou legoglobina) é unha proteína transportadora de oxíxeno, que leva un grupo hemo (hemoproteína) e atópase nos nódulos radiculares que realizan a fixación do nitróxeno das plantas leguminosas. A proteína tamén pode unirse ao nitróxeno. Prodúcena as leguminosas en resposta á colonización das raíces por bacterias fixadoras de nitróxeno, chamadas rizobios, como parte dunha interacción simbiótica entre a planta e a bacteria. As raíces non colonizadas por rizobios non sintetizan leghemoglobina. A leghemoglobina ten grandes semellanzas químicas e estruturais coa hemoglobina, e, igual que esta, ten cor vermella. A molécula completa (proteína + cofactor hemo) crese xeralmente que é o produto da colaboración da planta e a bacteria, xa que a apoproteína (parte proteica) é producida pola planta e o grupo hemo (un anel de porfirina con ferro) é producido pola bacteria. Porén, non está de todo claro, xa que algunhas evidencias suxiren que o grupo hemo é tamén producido pola planta.
En plantas infectadas con Rhizobium, (como a alfalfa ou a soia), a presenza de oxíxeno nos nódulos das raíces reduce a actividade do encima nitroxenase, que realiza a fixación do nitróxeno atmosférico, e que é moi sensible ao oxíxeno. A idea tradicional é que a leghemoglobina tampona as concentracións de oxíxeno libre no citoplasma das células da planta infectadas para asegurar que sexa baixa e favorecer o funcionamento dos nódulos radiculares. A leghemoglobina ten unha alta afinidade polo oxíxeno (cunha KM de 0,01 µM), unhas dez veces maior que a da cadea β da hemoglobina humana. Isto fai que as concentracións de oxíxeno sexan baixas dabondo como para que a nitroxenase poida funcionar, pero á vez altas dabondo como para que se dispoña de oxíxeno para a respiración.
Outras plantas como Casuarina sp que é unha planta actinorrizal (establece simbiose coa actinobacteria Frankia), producen nos seus nódulos radiculares simbióticos unha hemoglobina en vez de leghemoglobina.
Lectina tipo C
Unha lectina tipo C (CLEC) é un tipo de dominio proteico de unión a carbohidratos de proteínas lectinas. A designación tipo C refírese ao seu requirimento de calcio para unirse. As proteínas que conteñen dominios de lectina tipo C teñen unha gama diversa de funcións incluíndo a adhesión célula a célula, resposta inmune a patóxenos e apoptose.
Clasificación
Drickamer et al. clasificaron as lectinas tipo C en 7 subgrupos (do I ao VII) baseándose na orde de varios dominios proteicos en cada proteína. Esta clasificación foi posteriormente actualizada en 2002, engadíndose a ela sete subgrupos adicionais (do VIII ao XIV). Máis recentemente, engadíronse tres subgrupos máis (do XV ao XVII).
Entre os CLEC están os seguintes:
Os "receptores de tipo lectina da célula NK" están moi estreitamente relacionados con este grupo:
Outras proteínas que conteñen este dominio son:
Slay Tracks (1933-1969)
Slay Tracks (1933-1969) (tamén coñecido só como Slay Tracks) é o EP de estrea da banda estadounidense de indie rock Pavement. O grupo, que naquel momento estaba formado polos membros fundadores Stephen Malkmus (guitarra, voces) e Scott Kannberg (guitarra), gravou Slay Tracks co produtor e futuro integrante Gary Young (batería) nunha sesión de catro horas. O EP lanzouse nun disco de vinilo de 7" a través do propio selo da banda Treble Kicker en 1989. A música de Slay Tracks está influenciada por grupos de indie e punk rock como Swell Maps e The Fall, e moitas das letras están inspiradas na vida no lugar de orixe da banda, en Stockton, California.
Aínda que só se fabricaron 1 000 copias de Slay Tracks, o EP foi un éxito no underground. En xeral tivo unha boa resposta entre os críticos, aínda que a meirande parte das críticas iniciais proviñan de publicacións independentes. As cancións de Slay Tracks aparecerían posteriormente no recompilatorio de 1993 Westing (By Musket and Sextant), acadando unha audiencia máis ampla que a inicial edición limitada do EP.
Listaxe de cancións
Todos os temas copostos por Stephen Malkmus.
Javier Escribano Rodríguez
Javier Escribano Rodríguez, nado na Coruña o 9 de xaneiro de 1981, foi deputado do PPdeG no parlamento de Galiza.
Traxectoria
Estudou parcialmente economía na Universidade da Coruña. Afiliouse ao Partido Popular de Galicia en 1999, onde foi progresando ara chegar a presidente de Novas Xeracións da provincia da Coruña, coordinador rexional destas para Galiza, presidente da Asociación Libre de Estudantes (ALE) da Universidade da Coruña e membro da Xunta Directiva Rexional do PPdeG.
En outubro de 2011 dimitiu como deputado autonómico logo de saberse que estaba a ser investigado pola xustiza no denominado caso Area, por tráfico de influencias e suborno.
Batalla de Fort Sumter
A Batalla de Fort Sumter foi un bombardeo realizado entre o 12 e o 13 de abril de 1861 polo exército dos Estados Confederados coa finalidade de expulsar a gornición federal que ocupada o Fort Sumter na baía de Charleston en Carolina do Sur. Esta batalla, que non causou ningunha baixa, marca o comezo da Guerra de Secesión (1861-1865) nos Estados Unidos, o conflito máis sanguento de tódalas acontecidas en territorio americano.
As negociacións previas trataron de pactar a rendición das tropas que ocupaban o forte e as condicións do mesmo. Para ámbolos dous bandos, as accións previas tiñan como obxectivo estimular as tropas e convencer aos estados que aínda estaban indecisos a que se unisen á súa causa, intentando presentar ao adversario como o agresor no caso de que finalmente a guerra se fixese efectiva. O conflito comezou a xestarse co enfrontamento do gobernador de Carolina do Sur, Francis Wilkinson Pickens, co Presidente dos Estados Unidos en funcións, o demócrata James Buchanan. Este enfrontamento continuou posteriormente a través do Presidente do Goberno confederado Jefferson Davis co Presidente estadounidense Abraham Lincoln.
Após varios meses de negociacións, o ataque ao forte provocou a mobilización do exército federal por parte de Abraham Lincoln e precipitou ao país á unha guerra fraticida.
Guxín
O topónimo galego Guxín pode referirse a:
A Pobanza, Santa Comba do Trevoedo, Maside
A Pobanza é un lugar da parroquia de Santa Comba do Trevoedo no concello ourensán de Maside na comarca do Carballiño. Tiña 5 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 3 mulleres.
Arquidiocese católica latina de Lviv
miniatura|dereita|300px|Procesión católica latina en Lviv. A arquidiocese de Lviv dos latinos (en latín Archidioecesis Leopolitana Latinorum) é unha sé metropolitana católica latina. En 2004 tiña 154.000 bautizados dun total de 5 000 000 habitantes. O seu arcebispo, dende 2008, é Mieczysław Mokrzycki.
A metrópole de Halych
Non antes do 1361 fora erixida a diocese de Halych ou Halicz. O 8 de abril de 1363 o papa Urbano V escribiu ao bispo de Gniezno para insistirlle en que o rei Casimiro III de Polonia debería construír unha catedral na cidade de Lviv, que tiña sido tomada recentemente ao Imperio Ruso, cuxa Igrexa estaba en cisma.
Porén, cartas de Gregorio XI con data do 13 de febreiro de 1375 mencionan aínda á arquidiocese metropolitana de Halich, que tiña como sufragáneas ás dioceses de Przemyśl, Włodzimierz, Chełm, Kamyanets, Lviv e Kíiv, e que xunto a elas constituía a metrópole de Halych.
Traslado da sé a Lviv
Non foi até o 28 de agosto de 1412 (outras fontes dan decembro de 1414), coa bula «In eminenti specula» do antipapa Xoán XXIII, que a sé arquiepiscopal de Halyč foi trasladada a Lviv, unindo as dúas dioceses baixo o nome da segunda.
Lamas, Carelle, Sobrado
Lamas é un lugar da parroquia de Carelle, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 6 habitantes (4 homes e 2 mulleres).
Jaime Rey de Roa
Jaime Rey de Roa, nado en Arzúa o 29 de xullo de 1942 e finado en Santiago de Compostela o 25 de xuño de 2016, foi un naturalista e político galego.
Traxectoria
Fillo de Emilio Rey Sánchez. Licenciado en Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e na do Escorial. Foi conselleiro de Agricultura, Gandería e Montes (1982-1983) e de Agricultura, Pesca e Alimentación (1983-1984). Foi presidente da Xunta Reitora do Parque Natural do Complexo Dunar de Corrubedo e Lagoas de Carregal e Vixán, secretario de Adena / WWF en Galicia e presidente da Asociación Nacional Frisona. Coordinou o suplemento medio ambiental Ozono publicado por El Correo Gallego. Recibiu o Premio Xunta de Galicia de Medio Ambiente e Conservación da Natureza e o Premio Bandeira Europea do Medio Ambiente.
Xoán I de Escocia
Xoán (II) de Balliol ou Xoán de Balliol, tamén coñecido como Xoán I de Escocia (en escocés Iain Bailiol; en inglés John Balliol) nado en 1248 e finado no Château-Gaillard en 1315. Foi de facto rei de Escocia entre 1292 e 1296. Fillo de Devorguilla de Galloway e de Xoán de Balliol.
Acceso ao trono
miniatura|right|200px|Xoán de Balliol e a súa esposa. Trala morte do rei Alexandre III de Escocia en 1285, Margarida “a dama de Noruega” herdou o trono escocés, circunstancia que aproveitou o rei Eduardo I de Inglaterra para intentar casar ao seu fillo Eduardo con Margarida e así anexionarse o Reino de Escocia. Antes de celebrarse a voda en 1290, Margarida morre e comezan as tensións entre as dúas liñaxes máis importantes da aristocracia escocesa (os Balliol e os Bruce). Sen acadar un acordo, o futuro Roberto I de Escocia, V Señor de Annandale, e Xoán de Balliol, descendente da filla máis vella de David. Jonh Balliol reclamou o seu dereito como neto de David; Xoán e Roberto disputáronse a coroa. Houbo enfrontamentos continuos entre as dúas familias ata que Xoán de Balliol conseguiu coa axuda de Eduardo I facerse co trono escocés, ao que accedeu co nome de Xoán I o 17 de novembro de 1292.
Reinado
A partir dese momento Escocia estivo ao servizo do Inglaterra. Isto tróuxolle problemas ao seu reinado pois non podía tomar decisións sen pasar pola aprobación do rei inglés. Pouco tempo despois, en 1265, o rei Xoán buscou a alianza con Francia, aproveitando que este reino estaba en guerra con Inglaterra, polo que Escocia negou o seu exército aos ingleses para combater contra Francia, en lugar disto, preparáronse para combater contra eles, desafortunadamente Eduardo I soubo do pacto e decidiu invadir Escocia. Tras sufrir unha derrota na batalla de Dunbar, Xoán viuse forzado a abdicar e foi encarcerado en 1297 xunto co seu fillo Eduardo na Salt Tower.
Últimos anos
Despois de dous anos en prisión Xoán de Balliol foi liberado, en xullo de 1299, grazas ao Papa Bonifacio VIII pero prohibíuselle regresar a Escocia e foi obrigado a negociar a paz entre Francia e Inglaterra. Baillol acordou vivir en Francia, onde tiña terras e propiedades. Aínda que nunca volveu a Escocia, o seu pobo recordábao como un precursor da guerra de Independencia de Escocia e como lexítimo rei.
SM-sarja
A SM-Sarja foi a máxima competición de hóckey sobre xeo de Finlandia entre 1928 e 1975, ano no que foi substituída pola actual SM-liiga. SM-sarja é a abreviatura de Suomen mestaruussarja, "Series do Campionato Finlandés".
Historia
A primeira tempada da SM-sarja tivo lugar en 1928, sendo disputado en formato de copa. O campión desta primeira edición, e polo tanto o primeiro campión finés de hóckey sobre xeo, foi o Viipurin Reipas. A SM-sarja foi cancelada en 1930 debido ao mal inverno en Finlandia. Tamén foi candelada en 1940, 1942 e durante a tempada de 1944 por mor da Guerra de Inverno e a Guerra de Continuación.
A SM-sarja era xogada baixo os principios de afeccionados, polo que os clubs non tiñan que pagar aos seus xogadores máis aló da compensación por salarios perdidos. Porén, cando o hóckey sobre xeo evolucionou en Finlandia, algúns equipos comezaron a ser tratados como empresas. Nos anos 1960, dúas das principais fábricas de Finlandia, UPO e Rosenlew crearon os seus propios equipos de hóckey sobre xeo, o Upon Pallo e o Rosenlewin Urheilijat -38. Estes equipos estaban ao cargo dos fondos das compañías e os xogadores foron mercados aos equipos veciños. Este sería o primeiro paso cara ao profesionalismo.
Nos anos 1970 o concepto do hóckey sobre xeo afeccionado foi volvéndose obsoleto, xa que non había publicidade nos uniformes dos xogadores e máis cartos en xogo nos equipos, e en 1975 disputouse a derradeira tempada e foi substituída pola SM-liiga na tempada 1975-76.
O último equipo en gañar o campionato finlandés baixo a denominación de SM-sarja foi o Tappara de Tampere.
Senín, Carelle, Sobrado
Senín é un lugar da parroquia de Carelle, no concello coruñés de Sobrado, na comarca da Terra de Melide. Segundo o IGE, en 2014 tiña 10 habitantes (5 homes e 5 mulleres).
Francisco Javier Rodríguez Gil
Traxectoria
miniatura|250px|Diccionario Gallego-Castellano ([[PDF).]] Sobriño de Xosé Rodríguez González (coñecido como Matemático Rodríguez), naceu en Bermés en 1797. Cursou estudos eclesiásticos e xa ordenado sacerdote conviviu en Santiago de Compostela co seu tío, Xosé Rodríguez González, que influíu no seu talante liberal e no seu empeño en dignificar o galego. Foi membro destacado e bibliotecario da Real Sociedade Económica de Amigos do País de Santiago, e tamén rexentou algún tempo a biblioteca da Universidade.
O dicionario galego castelán
Dedicouse a recompilar un vocabulario galego, seguindo de cerca ao Padre Sarmiento e publicou varias entregas na revista Galicia. Revista Universal de este Reino, editada na Coruña polos irmáns De la Iglesia. Cando Francisco morreu, Antonio de la Iglesia recompilou as súas notas e publicounas en 1863.
Este primeiro dicionario galego, que conta con 3.834 entradas, aínda que só 2.184 son da autoría de Francisco Javier Rodríguez, foi a base dos publicados despois por Cuveiro Piñol e Marcial Valladares.
Stentor
O nome procede do heraldo grego da guerra de Troia Esténtor (Στέντωρ, Stentor), que tiña sona de ter unha voz moi alta (estentórea) que se sobrepoñía ás demais, de xeito análogo ás trompetas (forma deste protozoo), que se sobrepoñen a outros instrumentos.
Características
O corpo celular ten forma de corno cun anel de cilios prominentes arredor da beira da "campá" anterior (peristoma), que varren a comida (bacterias, algas, outros protozoos e mesmo rotíferos) e axudan a nadar, e que ten no centro o citostoma por onde entra a comida. Ademais, ten cilios pequenos por todo o corpo dispostos en ringleiras (cinetias). O corpo ten unha aparencia estriada debido a que presenta bandas alternantes de ectoplasma pigmentado e non pigmentado. O pigmento denomínase estentorina e permítelle ao protozoo ser sensible á luz.
Algúns destes organismos poden atinguir varios mm e ser visibles a simple vista. Stentor pode ter diversas cores; por exemplo, S. coeruleus é azul. Como moitos protozos de auga doce presenta vacúolos contráctiles osmorregulatorios, que almacenan e expulsan o exceso de auga que entra no seu corpo.
Teñen capacidade de rexeneración, xa que pequenos fragmentos da célula poden crecer orixinando a célula completa. Divídense por fisión binaria; o primeiro que se forma é a zona oral da célula filla (a outra conserva a súa zona oral), o macronúcleo faise ovoide e divídese en dous. Tamén poden realizar a conxugación, na cal se xuntan pola zona oral e intercambian micronúcleos.
Cada célula ten un macronúcleo xeralmente alongado en forma de varios nódulos unidos por filamentos e varios micronucleos (ata 40).
Ecoloxía
Son comúns en todo o mundo en ambientes de augas doces como lagos e ríos, e só S. multiformis foi atopado en augas mariñas, doces e ambientes terrestres. Viven normalmente sobre algas e detritos, xa que o extremo oposto á campá segrega unha substancia pegañenta para adherirse. Algunhas especies de Stentor poden vivir simbioticamente con certas especies de algas verdes (Chlorella). Stentor reacciona ás perturbacions externas contraéndose formando unha bóla. A contracción prodúcena unhas fibras contráctiles chamadas mionemas, que percorren todo o corpo desde o peristoma ao extremo oposto. Unhas poucas especies poden formar quistes de repouso. .
Sistemática
O xénero contén 20 especies descritas.
A especie tipo do xénero é Stentor muelleri Ehrenberg, 1831. De acordo coas recentes análises de filoxenia molecular, o xénero parece ser monofilético, e relacionado co xénero Blepharisma.
Templo mormón de Bogotá
miniatura|250px|dereita|Templo de Bogotá, Colombia. O Templo de Bogotá, Colombia é un dos templos construídos e operados pola Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días, o número 57 en operacións pola igrexa, o primeiro de Colombia, situado na cidade de Bogotá. Anunciado en 1984 xunto con outros catro templos, traería o número de templos no mundo a un total de 47, establecendo un récord de construcións de templos para a época, habendo construído en tres anos a mesma cantidade de templos que nos anos previos desde o seu fundación en 1830.
Historia
A doutrina SUD dos templos ten a súa orixe en 1832, dous anos logo da organización da igrexa, cando o seu fundador e primeiro profeta José Smith recibise unha revelación divina na que o Señor Xesús referíselle o desexo da construción de templos. En 1836 Smith e a igrexa completaron o templo de Kirtland, o primeiro templo SUD, na cidade de Kirtland, Ohio. Os primeiros misioneiros SUD con sé no Perú chegaron a Colombia en 1956. En 1968 estableceuse unha sé misional en Caracas, enviando misioneiros entre Venezuela e Colombia, ata 1971 cando se organizou a primeira misión SUD con sé en Bogotá. A Primeira Presidencia da igrexa anunciou a construción do templo na cidade de Bogotá na Conferencia Xeral de abril de 1984. Para o tempo da súa dedicación en 1999, o templo de Bogotá servía a membros da igrexa en Colombia, Panamá e Venezuela ata a dedicación do templo de Caracas en 2000. Na actualidade, só membros da igrexa en Colombia asisten ao templo de Bogotá.
Dedicación
O templo SUD da cidade de Bogotá foi dedicado para as súas actividades eclesiásticas en once sesións o 24 de abril de 1999, por Gordon B. Hinckley, presidente nese entón da igrexa SUD, ao que asistiron uns 11.000 membros da igrexa. Anterior a iso do 27 de marzo-18 de abril dese mesmo ano, a igrexa permitiu un percorrido público das instalacións e do interior do templo ao que asistiron unhas 127.000 persoas.
Características
Os templos da Igrexa de Xesucristo dos Santos dos Últimos Días son construídos co fin de prover ordenanzas e cerimonias consideradas sagradas para os seus membros e necesarias para a salvación individual e a exaltación familiar. Principios do Evanxeo (2000). (en español), páx. 256. Último acceso o 23 de marzo de 2008. O templo de Bogotá está a 16 km do centro de Bogotá, construído de granito brasileiro no exterior con motivos e deseños dos antigos incas. O terreo cobre unha área de 5.000 m2 rodeado por vexetación típica de Colombia, incluíndo árbores de eucalipto. O interior do templo conta con catro salóns para as ordenanzas SUD e tres salóns de sellamientos matrimoniais.
Fento mariño
O fento mariño (Asplenium marinum ou Asplenium auritum), é unha especie de fento pertencente á familia Aspleniaceae. Medra en todo o litoral atlántico europeo e mediterráneo. Aparece nas tres provincias costeiras galegas.
Descrición
É un fento con rizoma oblicuo, cuberto de páleas linear-lanceoladas, con ápice filiforme, de castaño-claras a castaño-escuras. Frondes de até 58 cm, en fascículos laxos; pecíolo xeralmente menor que a lámina, de castaño avermellado a negro acastañado; raque castaño avermellado, verdoso no ápice; lámina 8-37 x 2-8 cm, 1-pinnada,oblongo-lanceolada, coriácea, raramente membranácea; pinnas 1,25-3,5 x0,7-1,5 cm, até 40 a cada lado do raque, curtamente pecioluladas, sésiles ou decorrentes,ovadas, subromboidais ou oblongas, obtusas e asimétricas na base, coa marxe crenada, dentada ou serrada; nervios 2-4 veces bifurcados. Soros(2)6-12(18) por pinna, oblongos, largos, xeralmente non confluentes. Esporas (23)27-32(38) μm de diámetro, ovais, xeralmente con perisporio cristado, con cristas pouco elevadas, reticulado-verrugoso nas aréolas. Ten un número de cromosomas de 2n = 72; n = 36.
Hábitat
Atópase en cantís mariños abeirados das vagas, tanto calcarios coma silíceos; rara vez no interior. Litoral atlántico europeo. Adoita medrar nas fendas das rochas.
Distribución
Medra en todo a Europa atlántica, macaronésica, e en boa parte da beiramar mediterránea occidental. Na península ibérica aparece en toda a costa cantábrica e atlántica. Con pequenas poboación en Xirona, Illas Baleares e Valencia. En Galiza medra nas provincias da Coruña, Lugo e Pontevedra.