cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Xogos florais
Roma (173 AC – Caída do imperio romano)
Recibiron o nome de Ludi Floreales, naceron como parte do seu calendario de ludi, ou celebracións que se ían facendo ao longo do ano. Actividades periódicas que co paso do tempo se acumularon ata 66 días ao ano. Non obstante, estes xogos nos cales os poetas romanos competían entre si, instituídos no 173 antes de Cristo, pasaron ao esquecemento tras a caída do Imperio.
Francia - Tolosa
Poucos datos existen para poder estabelecer cando se celebraron por primeira vez, mais existe información anterior ao ano 1323. Neste ano é cando sete personalidades reunidas en Tolosa convocan a súa celebración o 1 de maio de 1324. O seu obxectivo era recuperar o estilo trobadoresco dos séculos XII e XIII xa que consideraban a forma e a lingua dese período a chave para unificar a antiga lingua provenzal da poesía trobadoresca, dividida naquel momento en diversos dialectos. Os galardóns representaban flores:
A maiores, a quen gañase o primeiro premio convertíano en bacharel da Gaia Ciencia e se alguén gañaba os tres, outorgábanlle a distinción de doutor. Ramón Vidal de Besalú obtivo o primeiro premio no certame de 1324.
O dato curioso é que estes xogos, primeiramente costeados con diñeiro publico, acadaron un maior esplendor cando unha dama francesa cedeu o seu patrimonio coa finalidade de que se celebrasen cada ano.
Barcelona
Fundados no ano 1393 e costeados polo Rei, foron celebrados tomando a base dos franceses, mais perderanse por mor dos acontecementos da época como a guerra e a Peste.
Os xogos foron recuperados no ano 1859, o máis representativo foi o lema baixo o que se celebraron, o “Patri, Fides, Amor”, que representaba os tres premios máis importantes dos que constaba o certame: a Flor Natural, premio de honra ao mellor poema amoroso; a Rosa de ouro, ao mellor poema patriótico, e a Violeta de ouro e prata ao mellor poema relixioso. A recuperación dos xogos cataláns e o seu grande apoio social e político contribuíu a elevar o prestixio da lingua e literatura catalá. Serían os que alentaron a Galiza a promover de forma semellante a literatura e afirmar a súa identidade.
A imitación destes convocáronse tamén en Valencia e tamén en cidades de lingua castelá.
Xogos florais en Galiza
Moito antes da celebración oficial duns xogos florais, existían xa en Galiza certames organizados por mosteiros, universidades e municipios (séculos XVII e XVIII) co gallo da canonización duns santos, matrimonio dun rei, a memoria dun fundador... En Galiza os máis soados foron os do Colexio de Teólogos de Fonseca para a honra da figura do arcebispo que o creou. Estes consérvanse grazas ao labor de Neira de Mosquera que os deu a coñecer nas súas Monografías de Santiago publicadas no 1850.
As herdeiras destes certames foron as Festas Minervais que nas décadas de 1950 e 1960 se converteron nunha grande actividade literaria, promotora da lingua e literatura galega e que axudaron á resistencia cultural fronte o franquismo.
A Coruña
miniatura|Album de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861.
Foron impulsados polo mesmo espírito romántico que impulsou os cataláns. Celebráronse o 2 de xullo de 1861, a instancias dos escritores Benito Vicetto e os irmáns Antonio e Francisco María de la Iglesia, baixo o patrocinio de Juana de Vega e costeados por José Pascual López Cortón, quen amosando a súa grande xenerosidade publicou todos os traballos premiados xunto cunha antoloxía de poetas coetáneos nun volume chamado Álbum de la Caridad e doou os beneficios obtidos da súa venda á Asociación da Beneficencia da Coruña.
Pontevedra
Pouco tempo despois dos celebrados na Coruña, celebráronse os primeiros xogos florais de Pontevedra o 11 de agosto de 1861. O tribunal foi formado por sete xuíces mantedores, sendo cada un dunha das sete cidades máis importantes de Galiza (Santiago, Coruña, Vigo, Ourense, Ferrol, Lugo e Tui).
Dentro dos premios outorgados, destacou A noite de Xan Xoán de Francisco Fernández Anciles e a composición A la Patria de Antonio Corzo y Barrera. O accésit foi adxudicado a Vicente Gregorio Aspa pola lectura da súa Oda a la Patria. Tamén foron premios Ricardo Aparicio y Soriano, Luís María de Urcullu e Luís Rodríguez Seoane.
Copiando a idea coruñesa, Pontevedra elaborou o chamado Álbum de las composiciones premiadas en los Juegos Florales de Pontevedra en la noche del 11 de Agosto de 1861. Outras edicións destacábeis dos xogos en Pontevedra foron as dos anos 1880 (co gallo da Exposición Rexional de 1880), 1882, 1884 e 1886.
Santiago de Compostela
A cidade do apóstolo, tras a súa tradición cos certames das Festas Minervais, celebrou no ano 1875 (coincidindo coa Exposición Rexional de 1875) unha nova edición de xogos florais no que interviron figuras moi destacadas como Manuel Murguía, Valentín Lamas Carvajal e Salvador Golpe Varela. Neste certame participou e foi premiado Ramón María del Valle-Inclán e Bermúdez, pai de Ramón Valle Peña, máis coñecido no mundo literario como Ramón María del Valle-Inclán.
Ourense
Realizados por primeira vez o día 8 de outubro de 1876 na cidade das Burgas, serviron para celebrar o segundo centenario do nacemento de Benito Jerónimo Feijóo y Montenegro. O certame constou de catro premios: O primeiro, que constaba de catro mil reais, era para o que escribise o mellor «Estudio crítico das obras do P. M. Fray Benito Feijóo». O segundo, dotado con mil reais, para o autor da mellor e máis completa biografía do mesmo. O terceiro, consistente nunha Rosa de Ouro, sería para a mellor oda en castelán, que festexou ao pai Feijóo como filósofo. O último premio consistía nun Pensamento de Ouro e Prata, e estaba reservado para o autor da mellor poesía (en galego) dedicada a Galiza.
O 1 de outubro o xurado reuniuse no salón do Instituto de Segunda Enseñanza para examinar os textos “inéditos e orixinais” presentados ao Certame. Nese mesmo acto chegouse á determinación de invalidar os traballos presentados ao premio da mellor biografía, xa que ningún dos presentados reunía os requisitos exixíbeis. O día do certame unicamente foron entregados os premios poéticos, concedendo o Pensamento de Ouro e Prata á poesía A Galicia, de Valentín Lamas Carvajal. A Rosa de Ouro foi outorgada a Emilia Pardo Bazán, pola súa Oda a Feijóo. En 1901 celebráronse outros novos xogos florais en Ourense.
Vigo
miniatura|300px|Xogos florais de 1883 no [[Teatro Tamberlick de Vigo, baixo a presidencia de Emilio Castelar.]] Datan do 24 de xuño de 1883. O discurso de apertura foi pronunciado por Manuel Fernández de Herba e finalizado este, nomeouse aos poetas laureados. Recibiu a Flor Natural José María Ortega Morejón, polo seu poema Numancia. O resto dos premios distribuíronse da seguinte forma:
O poeta Benito Losada Astray foi galardoado coa Escribanía e a Pluma de Prata pola súa lenda A estrela de Vera. A Copa de prata foi entregada ao poeta Daniel Balaciart y Formo pola súa composición A las Glorias de la Marina Española. A Coroa de Loureiro de Prata e Ouro foi para Manuel Martínez González polo seu romance Fernán Pérez Churruchao.
Por outra banda, o xurado decidiu premiar ao poeta vigués, Nicolás Taboada Fernández, pola súa composición A Vigo cunha copa de prata cicelada. Outros poetas premiados foron Manuel Diego Santos, por Al trabajo; Juan Pastor Aycart ou Manuel Comellas, pola súa obra poética A Galicia. O ano anterior, este mesmo poeta, fora laureado na Coruña co poema Cidade de cristal.
Betanzos
miniatura|dereita|"Xogos Froraes" de Betanzos, 1918 A primeira edición tivo lugar en agosto de 1886, mais debido á escasa difusión a data inicial foi posposta. Por outra banda, das oito categorías que había nun principio, máis da metade quedaron baleiras. Fronte a esta falta de tempo e o apuro do realización do certame, houbo diversas críticas, especialmente dos políticos locais.
Entre os premiados destacan Enrique Labarta Pose coa Flor Natural e diploma de subscritor polo poema ''¡Probe Jan! ¡probe Janiño! ¡probe gaitero de Bayo!; Eduardo Pato y Martínez,por Primavera e Manuel Amor Meilán pola poesía titulada Galicia''. Tamén foron laureados autores como Rogelio Cibeira ou novamente Enrique Labarta Pose por unha categoría humorística sobre temas de baile. Na modalidade da mellor lenda dedicada á Virxe o premiado foi Eladio Rodríguez González, pola lenda O Puzo d'o Lago.
Do mesmo modo que A Coruña publicou o seu Album de la Caridad e Pontevedra o Álbum de las composiciones premiadas, Betanzos publicou Galicia: revista regional, que dirixía Andrés Martínez Salazar.
Tui
Celebrados en xuño de 1891, este certame provocou un grande impulso na concienciación da identidade galega, tanto no ámbito social coma no político. Nesta data o Rexurdimento xa era unha realidade é os xogos contribuíron a un maior recoñecemento público da lingua e literatura galegas, sendo considerados o primeiro acto público desenvolvido integramente en galego.
No acto participaron, entre outros, os grandes representantes do Rexionalismo naquela época como Manuel Murguía, destacado polo seu discurso enaltecedor da nacionalidade galega, Alfredo Brañas, Salvador Cabeza de León, José Tarrío, Juan Barcia Caballero, Manuel Lago González ou Manuel Carlos Vidal Rodríguez. Premiados:
Lugo
Aínda que non se sabe con claridade a data en que se iniciaron, suponse que foi na década dos 70 do século XIX. Os xogos florais de Lugo son aínda un misterio historiográfico, practicamente nada é o que se sabe de eles. Hai noticia da celebración de Floralias en Lugo no 1894 e 1896 (coincidindo coa Exposición Rexional de 1896), promovidos por Manuel Becerra Bermúdez e pénsase que a idade de ouro destes certames foi entre 1870 e 1918 aproximadamente. Cómpre destacar tamén que os xogos adoitaban celebrarse no marco das festas do San Froilán.
Filomena Dato Muruais, famosa poeta da época, foi mantedora dos xogos florais lucenses (co incentivo de proclamar e reclamar os dereitos da muller a través dun discurso que tivo repercusión na época). Nos xogos de 1891 os poetas A.J. Pereira e L.González gañaron o premio e o accésit.
Xogos galego-portugueses
As conexións galego-portuguesas vénse reflectidas neste contorno, coa celebración en distintas localidades lusas dos xogos florais galego-portugueses. Algunha das edicións con máis repercusión foi a de Guimarães en 1958, na que foi premiado o galego Xosé María Álvarez Blázquez.
Neste aspecto, na década de 1920, destacou a figura de Alfredo Guisado, quen fomentou as relacións entre portugueses e nacionalistas galegos, intervindo en varias publicacións galegas e portuguesas e mostrando un grande apoio á celebración destes xogos.
Buenos Aires
En 1968 a colectividade galega de Buenos Aires organiza,aproveitando a celebración do Día Nacional de Galiza, os Xogos Florais do Idioma Galego. Constaban de 4 premios (“Rosalía”, “Pondal”, “Rañas” e “Cornide”), e foron organizados por Manuel Puente. O seu mantedor foi Xosé Luís Méndez Ferrín. Os principais poetas premiados foron Celso Emilio Ferreiro, Xosé Sesto López e Manuel María Fernández Teixeiro.
Estes xogos non só tiñan unha intención literaria, senón que tamén eran un “enfrontamento” á tiranía brutal que sufría Galiza dende había 30 anos, e unha denuncia da perda da identidade galega por causa da castelanización (tamén un dos principais obxectivos do Centro Gallego de Bos Aires).
Os xogos foron un chamamento a todos os galegos do mundo para defender a propia terra, seguir promovendo esta tradición e continuar coa labor iniciada no Rexurdimento.
O Carme, Mondoñedo
Nosa Señora do Carme é unha parroquia do concello de Mondoñedo na comarca da Mariña Central, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 128 habitantes, deles 62 eran homes e 66 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Historia
A parroquia foi creada en 1895, segregándose os seus lugares de Santiago de Mondoñedo.
Festas
Festas de Nosa Señora do Carme (días 15 e 16 de xullo).
480
Outros
Historia ano a ano
Die Frau ohne Schatten
Die Frau ohne Schatten (en galego A muller sen sombra) é unha ópera en 3 actos con música de Richard Strauss e libreto en alemán de Hugo von Hofmannsthal baseada na novela de Johann Wolfgang von Goethe Unterhaltungen deutscher Ausgewanderten. A súa estrea tivo lugar na Wiener Staatsoper de Viena o 10 de outubro de 1919 baixo a batuta de Franz Schalk.
La Victoria
La Victoria pode referirse a:
Margarita López Pardo
Margarita López Pardo, nada en Ferrol o 29 de xuño de 1942, é unha mestra e política galega, do PPdeG.
Traxectoria
Mestra de primaria, nas Xerais de 1989 foi elixida senadora pola provincia da Coruña nas listas do PPdeG. Permeneceu unicamente catro anos, ata 1993 na Cámara Alta.
Posteriormente foi concelleira na corporación municipal de Ferrol, dende 1993 ata 1999, cando ocupou a concellería de Limpeza no goberno de Juan Blanco, de ata 2003, co PPdeG na oposición, e a partir de 2003 e ata 2007 como concelleira no goberno de Juan Juncal.
Vida persoal
Casada, ten dous fillos.
STS-40
Características
STS-40, con sete astronautas a bordo (Bryan D. O'Connor, comandante, Sidney M. Gutierrez, piloto, os especialistas de misión James P. Bagian, Tamara E. Jernigan, Margaret R. Seddon e os especialistas de carga F. Drew Gaffney e Millie Hughes-Fulford), foi lanzada co módulo SLS-1 (Spacelab Life Sciences 1) adicado ás ciencias biolóxicas. Estudáronse desde aspectos fisiolóxicos dos efectos da microgravedade nos astronautas ata diversos aspectos biolóxicos en animais.
O transbordador regresou a terra no Base Edwards da Forza Aérea o 14 de xuño de 1991.
A Couboeira, Mondoñedo
Santa María Madanela da Couboeira é unha parroquia do concello de Mondoñedo na comarca da Mariña Central, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 79 habitantes, deles 35 eran homes e 44 eran mulleres, o que supón unha diminución de 4 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Hythe, Kent
miniatura|280px|Rúa principal de Hythe Hythe é unha parroquia civil e vila do condado de Kent (Inglaterra).
Xeografía
Segundo a Oficina Nacional de Estatística británica, a parroquia de Hythe ocupa unha superficie de 12,27 km².
E segundo o censo de 2001, a vila de Hythe tiña 14 170 habitantes (45,94% varóns, 54,06% mulleres) polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 1 154,85 hab/km².
A cidade conta con edificios medievais e xeorxianos, así como unha igrexa saxo-normanda nun outeiro próximo, e cun paseo marítimo victoriano. Hythe estivo noutra época defendida por dous castelos, Saltwood e Lympne. O Hythe Town Hall (Casa do Concello de Hythe``), un edificio de estilo neoclásico, completouse en 1794.
O mercado de Hythe antigamente establecíase na Market Square (hoxe Red Lion Square) cerca de onde agora hai un mercado de agricultores cada segundo e cuarto sábado do mes. Hythe ten clubs de xardinaría, equitación, birlos, tenis, crícket, fútbol, ​​squash e vela.
Demografía
Dos 14 170 habitantes de 2001, o 16,82% eran menores de 16 anos, o 68% tiñan entre 16 e 74 e o 15,19% eran maiores de 74. A media de idade era de 45,78 anos. Do total de habitantes con 16 o máis anos, o 22,64% estaban solteiros, o 55,84% casados e o 21,52% divorciados ou viúvos.
O 93,7% dos habitantes eran orixinarios do Reino Unido. Do resto, os orixinarios de países europeos comprendían o 2,65% da poboación, mentres que o 3,66% nacera noutros lugares. Segundo o seu grupo étnico, o 98,28% eran brancos, o 0,51% mestizos, o 0,88% asiáticos, o 0,13% negros, o 0,11% chineses e o 0,1% doutros. O cristianismo era profesado polo 78,3% da poboación, o budismo polo 0,28%, o hinduísmo polo 0,54%, o xudaísmo polo 0,15%, o islamismo polo 0,1%, o sikhismo polo 0,02% e outras relixións polo 0,28%. O 13,07% eran non relixiosos, e o 7,25% no marcaron ningunha opción no censo.
5 857 habitantes eran economicamente activos, 5 587 deles (o 95,39%) empregados e 270 (o 4,61%) desempregados. Había 6 388 fogares con residentes, 228 baleiros e 104 eran aloxamentos de vacacións ou segundas residencias.
Historia
No famoso Cinque Port, Hythe unha vez tivo un importante porto que, no transcurso de 300 anos, na actualidade desapareu debido á sedimentación. O Cinque Port central, situado entre Hastings e New Romney ao oeste e Dover e Sandwich ao leste.
Segundo Edward Hasted, na súa obra The History and Topographical Survey of the County of Kent (1778–99), unha frota francesa acercouse a Hythe en 1293 e desembarcaron 200 homes, pero "os habitantes da cidade enfontráronse a eles e matáronos a todos; a flota izou as velas e non fixo máis intentos".
En 1348 a peste negra asolou a Hythe e, en 1400, a peste reduciu aínda máis a súa poboación.
Hythe non ten escudo de armas; pero o selo da súa corporación municipal presenta unha embarcación antiga cun mastro, dous homes nel (un tocando un corno) e dous homes acostados no brazo da verga.
A cervexa en Hythe
Hythe foi a sede da empresa cerveceira Mackeson Brewery que, despois de varios cambios de propiedade, pechou en 1968. Foi o lugar onde naceu a Mackeson Stout, un tipo de cervexa elaborada por primeira vez en 1909, que se converteu nunha marca nacional. Mackeson Stout xa non se elabora localmente, senón que se fabrica baixo licenza por unha das principais cervexeiras de Inglaterras.
Hythe Ranges é un campo de adestranamento militar que ocupa unha gran parte da costa de Hythe. O acceso a esta sección da costa está restrinxido cando hai bandeiras vermellas.
Galería de imaxes de Valga
Galería de imaxes do concello de Valga na provincia de Pontevedra.
O legendarium de Tolkien
Orixe do termo
Un legendarium é unha compilación de lendas. En principio, este escuro substantivo latino adoitaba utilizarse en varias linguas europeas para describir os textos que detallaban lendas das vidas de santos. Un exemplo que chegou ata os nosos días é o Legendarium de Anjou, que data do século XIV.
Uso do termo por parte de Tolkien
Tolkien usou o termo legendarium para se referir á súa obra en varias das súas cartas:
Uso posterior do termo
O uso do termo nos estudos académicos sobre Tolkien vai desde o título dun libro acerca da materia (Tolkien's Legendarium), á introdución de Christopher Tolkien para a serie The History of Middle-earth, na que fala sobre o "'legendarium' principal", e á seguinte descrición contida na J. R. R. Tolkien Encyclopedia: "The History of Middle-earth é un estudo lonxitudinal do desenvolvemento e elaboración do legendarium de Tolkien a través dos seus manuscritos transcritos, con comentarios de texto da man do editor, Christopher Tolkien."
Zuia
250px|miniatura|Vista de Zuia Zuia é un concello de Áraba, no País Vasco. Pertence á cuadrilla de Zuia e tiña en 2014 unha poboación de 2.427 habitantes.
Igual que no resto da comarca, a gandería e a silvicultura foron as actividades económicas por excelencia da zona. Aínda que hoxe en día é un sector pouco representativo, aínda se manteñen importantes explotacións de ovino e vacún. Nalgunhas delas, en Sarria e Markina, elabórase queixo Idiazabal. Ademais ten certa importancia o sector apícola, coa produción de mel e derivados, que se promocionan no Museo do Mel de Murgia.
Bile (mito)
250px|miniatura|dereita|Bile segundo unha intelixencia artificial. Bile ou Bilé é un personaxe do Lebor Gabála Érenn, un compendio medieval sobre os mitos fundacionais dos irlandeses (ou gaels) e que tamén está presente nas xenealoxías de John O'Hart, que se basean nesa tradición. É descrito como rei de Galicia, un devanceiro dos gaels, fillo de Breogán e pai de Milesius, tamén chamado Míl Espáine. Míl Espáine é o suposto devanceiro de tódolos irlandeses. Malia que isto é considerado como un mito, a teoría da conquista de Irlanda por pobos provenientes da península Ibérica en tempos prehistóricos concorda cun estudo xenético elaborado en 2006 na Universidade de Oxford, que concluíu que a maioría da poboación das illas británicas é descendente de granxeiros e pescadores neolíticos orixinarios das rexións norteñas da península Ibérica.
Precursores
Denomínanse como precursores aqueles escritores que desenvolveron a súa actividade literaria entre os anos 1833 e 1863. Son as voces ilustradas e patrióticas dos galegos que denuncian a situación da lingua e a cultura galegas. A súa temática é máis próxima ao realismo xa que primordialmente reflicten acontecementos que lles toca vivir a eles e aos do seu redor. Reciben este nome por cumpriren o papel de iniciadores da literatura galega e o renacemento da súa cultura. Os precursores desenvolven órganos xornalistas na lingua galega e así prepararon o terreo para a chegada do Rexurdimento pleno.
Río Asón
260px|miniatura|Fervenza do río Asón. O Asón é un río situado no norte de España, na cornixa Cantábrica, que discorre por zona oriental de Cantabria e desemboca no Mar Cantábrico.
Características
miniatura|Paisaxe [[karst|kárstica, cunha cascada de máis de 50 metros de altura'']]
Atlas C
Atlas C, tamén coñecido co código XSM-65C, foi un mísil balístico intercontinental de proba pertencente á familia de foguetes Atlas, formada en primeiro lugar por mísiles e máis tarde por foguetes espaciais. Foi a última iteración experimental antes da entrada en produción.
Precursores
Descrición
Manuel Murguía (1833-1923) non destacou como escritor en galego pero foi unha das figuras máis importantes deste período de cambio en Galiza. Foi un dos mellores defensores do galego e senta as bases que permiten definir a Galiza como nación. En 1886 publica o libro Los Precursores, obra na que fai unha descrición de varios personaxes da vida cultural galega, como Antolín Faraldo, Aurelio Aguirre, Leonardo Sánchez Deus, Félix Moreno Astray, Eduardo Pondal, Antonio Cendón, Rosalía Castro, Serafín Avendaño e por último, Benito Vicetto. Este concede a esta xeración de 1846 o “descubrimento” de Galicia.
Murguía situaba a Antolín Faraldo como un dos máis importantes porque tiña unha reflexión sistemática e ordenada. Estes fundaron periódicos con cabeceiras como: El Centinela de Galicia e El Iris de Galicia. Reivindican a recuperación da unidade galega e queren unha única representación, cousa que non se cumpre pola subdivisión de provincias.
Contexto histórico
No século XIX xorde un movemento de carácter filolóxico e literario baseado na defensa do galego como lingua literaria, chamado Rexurdimento. Ocorreron acontecementos inaugurais como os Xogos Florais da Coruña (1861) e a publicación de Cantares gallegos (1863) escrito por Rosalía de Castro, que foi a primeira obra escrita en galego na súa totalidade. A aparición deste fenómeno está relacionada as ideoloxías galeguistas da época (provincialismo e rexionalismo). Está marcado tamén pola creación das primeiras gramáticas e dicionarios. Os Xogos Florais tiñan como obxectivo fomentar a literatura galega e tiveron unha importante influencia na cultura de Galiza xa que defendían a supervivencia do idioma. Neles premiábase a mellor obra escrita en galego. Coa Guerra da Independencia contra os franceses aumenta o sentimento de identidade galega e sae a palestra a primeira promoción galeguista (a cabeza de Antolín Faraldo).
miniatura|esquerda|200px|Los precursores de Murguía.
Os precursores segundo Murguía
En esquema sería así:
Atlas C
Características
O Atlas C foi un modelo de probas, sucesor dos Atlas A e Atlas B, que non levaba oxiva funcional. Voou seis veces, con tres fallos, e deu lugar ao primeiro ICBM (mísil balístico intercontinental) despregado nos Estados Unidos. Co tempo o foguete evolucionaría para dar lugar a unha familia de lanzadores espaciais. Foi adicado a verificar os tanques de propelente de grosor mínimo e os sistemas de comunicación e usaba un motor exectable e un motor de sustentación no que se deu en chamar un foguete "de etapa e media". Podía levar unha carga de 70 kg a unha altura de 185 km.
Atlas C Able
O Atlas C Able consistía nun Atlas C cun foguete Able como segunda etapa e un Altair como terceira. Só intentou lanzarse unha vez, explotando na rampla de lanzamento durante unha proba de acendido estático o 24 de setembro de 1959.
Daniel Miller
Daniel Clayton Miller, nado o 1 de xullo de 1991 en Denver, Colorado, é un xogador profesional de baloncesto estadounidense que xoga para os Sendai 89ers da B.League xaponesa. Cunha estatura de 2,11 metros xoga na posición de pivote.
Traxectoria profesional
O 10 de agosto de 2014, anunciouse a súa fichaxe polo Obradoiro CAB da Liga ACB.
Club Deportivo Tenerife
O Club Deportivo Tenerife S.A.D. é un club de fútbol español da cidade de Santa Cruz de Tenerife, na illa de Tenerife, Canarias.
O equipo, que milita na Segunda división española, xogou 13 tempadas en Primeira División. Os seus grandes fitos deportivos son dous 5º postos na Liga (1993 e 1996), a disputa dunhas semifinais da Copa do Rei contra o Celta de Vigo e a disputa dunhas semifinais da Copa da UEFA contra o FC Schalke 04 en 1997.
É 23º na Clasificación histórica da Primeira división e 115º na Clasificación mundial de clubs da IFFHS.
Estadio
300px|miniatura|esquerda|Estadio Heliodoro Rodríguez Pérez. O estadio do Tenerife é o Estadio Heliodoro Rodríguez López, inaugurado o 25 de xullo de 1925. A súa capacidade é de 24.000 espectadores e as súas dimensións son de 107 por 70 metros, sendo o estadio máis grande das Canarias.
Qatar
Qatar  (en árabe: قطر), oficialmente o Estado de Qatar (en árabe: دولة قطر, Dawlat Qatar) é un país soberano localizado no oeste de Asia, ocupando a pequena Península de Qatar na costa noroeste da Península Arábiga. Ten fronteira terrestre con Arabia Saudita no sur, co resto do seu territorio rodeado polo Golfo Pérsico. Un estreito no Golfo Pérsico separa Qatar do seu veciño Bahrain, tamén compartindo fronteiras marítimas cos Emiratos Árabes Unidos e Irán. A capital é Doha, onde vive máis do 80% da poboación do país.
Club Deportivo Tenerife
Estadio
O 31 de agosto de 1952, o Heliodoro Rodríguez López estreou céspede nun amigable contra o Atlético de Madrid que finalizou con empate a un.
Qatar
A principios de 2017, a poboación total de Qatar era de 2,6 millóns: 313.000 cidadáns de Qatar e 2,3 millóns de expatriados. A súa relixión oficial é o islam. En termos de ingresos, o país ten o cuarto PIB (PPA) per cápita máis alto do mundo, e o sexto máis alto RNB per cápita (método Atlas). Qatar ten o terceiro IDH máis alto do mundo árabe. É unha economía de ingresos altos, apoiada polas terceiras reservas de gas natural e reservas de petróleo máis grande do mundo. Qatar é o maior exportador mundial de gas natural licuado, e o maior emisor de dióxido de carbono do mundo per cápita.
Club Deportivo Tenerife
Estadio
O estadio da capital estreará novo palco, situado na bancada de tribuna alta, isto sera realidade tras as obras de melloras do estadio que tamén incluirán as novas oficinas do club, a tenda oficial de leste e un museo, as instalacións estarán situadas na zona da bancada de popular e anfiteatro ao termo das obras.
Qatar
No século XXI, Qatar emerxeu como unha potencia media no mundo árabe grazas á súa riqueza de recursos, así como o seu grupo de medios de comunicación en expansión global, Al Jazeera Media Network, e, segundo se informa, apoiou financieiramente a varios grupos rebeldes durante a Primavera Árabe. Os dereitos humanos en Qatar considérase polos académicos e organizacións non gobernamentais como xeralmente pobres, con restricións ás liberdades civís como as liberdades de asociación, expresión e prensa, así como o seu trato a miles de traballadores migrantes que equivale a traballo forzoso para proxectos no país. O Mundial de Fútbol de 2022 concedido a Qatar en virtude de controvertidas circunstancias, converténdoo no primeiro país musulmán do mundo árabe en acoller o evento. Qatar acolleu os Xogos Asiáticos de 2006, e tamén acollerá os Xogos Asiáticos de 2030.
Etimoloxía
Plinio o Vello, un escritor romano, documentou o relato máis antigo relativo aos habitantes da península cara a mediados do século I d.C., referíndose a eles como Catharrei, unha designación que puido derivar do nome dun importante asentamento local. Un século despois, Ptolomeo produciu o primeiro mapa coñecido para representar a península, referíndose a ela como Catara. O mapa tamén facía referencia a unha cidade chamada "Cadara" ao leste da península. O termo "Catara" (habitantes, "Cataraei") utilizouse exclusivamente ata o século XVIII, despois de que "Katara" xurdira como a ortografía máis recoñecida. Finalmente, despois de varias variacións: "Katr", "Kattar" e 'Guttur': o derivado moderno Qatar adoptouse como nome do país.
Club Deportivo Tenerife
Himno
O himno do club foi composto polo grupo Los Huaracheros en 1962. Existe unha versión popular que é a que soa no estadio ao comezo de cada partido, así como unha versión sinfónica, interpretada pola Orquestra Sinfónica de Tenerife, que foi creada para conmemorar o 75º aniversario do club en 1997 e que soa ao final de cada partido.
En xaneiro de 2008, o club fixo oficial o tema "Carnaval de Ilusión", himno á afección do CD Tenerife composto por dous afeccionados do club.
Qatar
Historia
Qatar forma un dos novos emiratos na Península Arábiga. Logo da dominación polos persas durante miles de anos e máis recentemente polos turcos otománs e finalmente polos británicos, Qatar converteuse nun estado independente o 3 de setembro de 1971. A diferenza dos emiratos máis próximos, Qatar rexeitou formar parte dos Emiratos Árabes Unidos ou de Arabia Saudita.
Tras a decisión británica de abandonar o golfo Pérsico en 1971, Qatar ingresou na Federación de Emiratos Árabes do Golfo Pérsico (1968). Obtida a súa independencia (1971), retirouse da Federación, asinou un tratado de amizade con Gran Bretaña e ingresou na Liga Árabe e na ONU (1971).
Cun incruento golpe de estado (1972), Ahmad b'Ao? foi deposto polo seu curmán o xeque Hammad al-Thani, que se mantén ata a actualidade no poder.
Xeografía
A península qatarí penetra 150 km dentro do golfo Pérsico desde Arabia Saudita. Gran parte do país é unha planicie baixa e estéril, cuberta de area. Ao sueste está o espectacular Khor ao Adaid ou "mar interior", unha área de dunas movedizas de area que rodean unha baía do golfo.
Organización territorial
thumb|250px|[[Ad-Dawhah (municipality)|Ad Dawhah (Doha), o concello máis poboado de Qatar.]] Desde 2014, Qatar está dividido en oito municipios (en árabe: baladiyah).
thumb|left|280px|Municipios de Qatar a partir de 2014
Para fins estatísticos, os municipios subdividíronse ademais en 98 zonas desde 2015, que á súa vez se subdividen en bloques.
Política
Qatar é un emirato. Segundo a Constitución de 1970, o poder executivo descansa no Consello de Ministros. A Majlis al-Shura (Asemblea Consultiva) ten competencias consultivas. O 29 de abril de 2003 Qatar aprobou por referendo unha nova Constitución. Nela prevese a elección dunha Asemblea Consultiva de 45 membros (dos cales 15 son designados polo emir) que poderá propor a adopción de leis, aprobar e emendar o orzamento, levar a cabo debates sobre a política do Goberno e facer preguntas aos ministros. A Constitución non prevé a creación de partidos políticos, pero se recoñece o dereito á liberdade de expresión e asociación, o dereito a un xuízo xusto, e consagra a liberdade de culto.
Economía
dereita|miniatura|200px|A riqueza de Qatar é máis visible na súa capital, Doha.
Antes do descubrimento do petróleo a economía de Qatar centrábase na pesca e a recolección de perlas. Porén, o descubrimento de reservas de petróleo, nos anos 1940, transformou completamente a economía da nación. Agora o país ten un alto nivel de vida, con moitos servizos sociais para os seus cidadáns e todas as comodidades de calquera nación moderna.
O ingreso nacional de Qatar deriva principalmente das exportacións de petróleo e gas natural. As reservas de petróleo do país están estimadas en 15 billóns de barrís (2.4 km³). A riqueza e nivel de vida dos qatarís son comparables ás de nacións de Europa Occidental. Qatar ten o máis alto PIB per cápita do mundo en desenvolvemento.
Demografía
miniatura|dereita|150px|Mapa de Qatar. Case todos os qatarís son musulmáns. Ademais de árabes, gran parte da poboación migrou desde varias nacións para traballar na industria petroleira do país. O árabe é o idioma oficial, pero o inglés é entendido amplamente. Hai máis de 10000 hispanoparlantes.
A poboación qatarí só conforma o 20 % dos habitantes nacidos no país. A maioría son traballadores estranxeiros vindos da India, de Irán ou de países norteafricanos. Os expatriados occidentais gozan dun elevado nivel de vida pero non participan na política do país. Os qatarís son partidarios da interpretación wahabita do islam sunita e son conservadores. Porén, as mulleres non están obrigadas a levar veo e teñen dereito a posuír carné de conducir. Os expatriados cristiáns gozan de liberdade de culto pero non están autorizados a promover o cristianismo.
Desde que a explotación petroleira lle permitiu a Qatar enriquecerse, a maior parte da súa poboación, que antes estivo constituída por beduínos nómades, é urbana. Cerca do 90 % dos qatarís residen en Doha, a capital, ou nas súas aforas; esta urbanización provocou unha despoboamento nas vilas do norte.
Cultura
miniatura|dereita|200px|Praia en Qatar. Qatar usa explicitamente a lei Wahhabi como a base do seu goberno e a vasta maioría dos seus cidadáns seguen esta específica doutrina islámica. Muhammad Ibn Abd Al-Wahhab fundou o Wahhabismo, unha versión puritana do islam que fai unha interpretación literal do Corán e a Sunnah.
Voto aprobatorio
miniatura|dereita|Nunhas eleccións con voto aprobatorio, o votante pode votar por calquera número de candidatos. O voto aprobatorio é un sistema de votación usado en eleccións, onde cada votante pode votar por tantos candidatos como desexe. É normalmente usado en elección nas que só pode haber un gañador. Pode ser usado en eleccións de gañador múltiple tamén, porén, nesta versión ten propiedades matemáticas moi diferentes, como embaixo se indica. O voto aprobatorio é unha forma primitiva de voto valorativo, onde as opcións do votante son extremadamente poucas: aceptar ou rexeitar. O voto aprobatorio evita a paradoxo presentada polo Teorema de imposibilidade de Arrow xa que non é un sistema de orde preferencial.
O método foi descrito nun ensaio de 1968 do astrónomo Guy Ottewll e publicado en 1977 baixo o nome de "The Arithmetic of Voting". O termo "voto aprobatorio" foi acuñado por Robert J. Weber en 1976, mais foi totalmente desenvolvido en 1977 e publicado en 1978 polo politicólogo Steven Brams e o matemático Peter Fishburn. Historicamente, algo semellante ó voto aprobatorio foi utilizado durante o século XIII na República de Venecia e nas eleccións parlamentarias da Inglaterra do século XIX. Ademais, as Nacións Unidas usan un proceso semellante para elixir ó seu Secretario Xeral. Aínda que proposto en países como os Estados Unidos, actualmente non é usado en ningunhas eleccións públicas.
Procedemento
Cada votante pode votar por tódalas opcións que queira, como máximo unha vez por opción. Isto é equivalente a dicir que cada votante pode "aprobar" ou "rexeitar" cada opción votando ou non por ela, e tamén é equivalente a dicir que é votar +1 ou 0 nun sistema de votación por rango. A opción con máis votos após o reconto gaña.
Exemplo
Imaxinemos que a poboación de Galiza vota a localización da súa capital. Para este exemplo, supoñamos que a poboación de Galiza está concentrada en catro cidades, sitas en todo o país, e que todo o electorado, que quere que a capital se estableza o máis preto posíbel da súa cidade, vive nestas catro.
As preferencias do electorado dividiríanse así:
Supoñendo que os votantes votaron polas súas dúas cidades favoritas e que Galiza ten 100 votantes, o resultado sería o seguinte:
Santiago de Compostela seguiría a se-la capital de Galiza por voto aprobatorio.
Potencial para o voto táctico
O voto aprobatorio pasa o criterio da monotonicidade, no que a elección dun candidato nunca reduce as posibilidades de gañar dese candidato. Sen dúbida, nunca hai un motivo para o voto táctico polo candidato X sen votar por tódolos candidatos que o votante prefira por riba do candidato de X. Tampouco é necesario votar por un candidato que lle guste menos ó votante que o candidato X para que X sexa elixido. Así, após que o votante decida a súa preferencia, só necesita decidir a cantos candidatos votará: en caso de n candidatos, vota aos seus k candidatos favoritos, onde 0 < k < n, sendo k decidido previamente (k =0 ou k= n é inútil). Se o votante pensa que os dous candidatos máis votados serán aqueles que están nas posicións p e q, que na súa lista de preferencias están situados p > q, debe elixir k entre p e q, por exemplo, votando por p e non por q.
Como o voto aprobatorio non ofrece un método de expresar cal é o candidato máis desexado entre tódolos votados, senón un feixe deles, anímase ós votantes a que analicen as preferencias dos votantes da súa comunidade e a usar esa información para decidir a qué candidato votar. Esta característica do voto aprobatorio fai que sexa difícil para os teóricos predicir como se desenvolverá a votación.
Unha posíbel táctica é que o votante unicamente vote polo seu candidato preferido, o que fará máis difícil que outros cadidatos gañen. Se tódolos chamados a urnas usan esta táctica, a votación vólvese un escrutinio uninominal maioritario, onde o candidato coa maioría de votos de primeira preferencia gaña.
Outra táctica é votar por tódolos candidatos se o votante prefire ó candidato que vai en cabeza, ou tamén votar polo candidato en cabeza se é preferido o que está en segunda posición. Cando tódolos chamados a urnas usan esta táctica, hai moitas posibilidades de que sexa elixido un gañador Condorcet. O voto aprobatorio non cumpre os criterios de Condorcet, é incluso posíbel que un perdedor Condocet sexa elixido.
Teoricamente, a táctica óptima é votar por aqueles candidatos ós que se prefiren en troques do que se espera que saia elixido na votación (a media ponderada da utilidade dos candidatos, tomando como peso as súas posibilidades de vitoria).
Nas eleccións de exemplo, se A Coruña é o rival máis forte de Santiago de Compostela, os votantes de Santiago só votarán pola súa cidade, xa que é a que leva vantaxe e prefiren que non haxa alternativa. Os votantes da Coruña e de Lugo retirarán o seu apoio a Santiago, o candidato máis forte, porque os santiagueses non apoian á Coruña. Os novos resultados serían:
Porén, se Vigo fora visto como o rival máis forte, os votantes de Vigo deixarían de apoiar a Santiago, mentres que os votantes da Coruña e Lugo apoiarían a Santiago por encima de Vigo. Os resultados serían:
Miguel López de Carrizosa y de Giles
Miguel López de Carrizosa y de Giles nado en Xerez da Fronteira, Cádiz o 14 de xuño de 1857 e finado en Madrid o 21 de xullo de 1919. Foi un político e avogado español e II marqués de Mochales. Foi Ministro de Abastecementos durante os dous días anteriores a súa morte.
Traxectoria
Fillo de Francisco Javier López de Carrizosa Pavón, I marqués de Mochales, e Rosario de Giles y Rivero. Casou con María de los Dolores Elduayen Martínez, filla de José Elduayen Gorriti, marquesa de Mos e Grande de España.
Carreira política
miniatura|Miguel López de Carrizosa, 1896.
Ricardo García Martínez
Ricardo García Martínez, coñecido como Cuca, nado en Sama (Langreu) o 23 de decembro de 1914 e finado o 10 de xullo de 1971, foi un futbolista español. Xogaba de dianteiro.
Traxectoria
Na tempada 1935–36 xogou co Racing de Santander en Primeira División, club co que descendeu a Segunda División na campaña 1939–40, pasada a Guerra Civil. Durante a súa estadía no club cántabro participou en 34 encontros e anotou 12 goles.
Na tempada 1941–42 foi contratado polo Deportivo da Coruña, onde xogou dúas tempadas na máxima categoría participando en 44 partidos e anotando 4 goles. Así, na tempada 1943–44, fichou polo Real Madrid CF, club no que estivo tan só unha campaña e onde xogou 8 partidos e anotou un gol.
Na tempada 1945–46 fichou polo Sporting de Gijón, onde xogou dúas campañas. Na tempada 1949–50 foi xogador do Real Oviedo, descendendo ao final da campaña á Segunda División.
Figueiras, Mondoñedo
San Martiño de Figueiras é unha parroquia do concello de Mondoñedo na comarca da Mariña Central, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 80 habitantes, deles 40 eran homes e 40 eran mulleres, o que supón unha diminución de 1 habitante en relación ao ano anterior, 2006.
482
Outros
Historia ano a ano
Estación de San Clodio-Quiroga
San Clodio-Quiroga é unha estación de tren de Adif situada en San Clodio, no concello de Ribas de Sil, a escasos quilómetros de Quiroga. Ten servizos de longa e media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 333,5 da liña férrea de ancho ibérico que une León coa Coruña a 246 metros de altitude, entre as estacións do Freixeiro e Soldón-Sequeiros. O tramo é de vía única e está electrificado.
Aeroporto Philip S. W. Goldson
O aeroporto internacional Philip S. W. Goldson é un aeroporto que serve á Cidade de Belize, a cidade máis grande de Belize. Foi bautizado na honra do político Philip Stanley Wilberforce Goldson, que morreu no ano 2001.
Estación de San Clodio-Quiroga
Historia
A estación foi aberta ao tráfico o 4 de setembro de 1883 coa posta en marcha do tramo O Oural-Toural dos Vaos da liña que pretendía unir Palencia coa Coruña. As obras correron a cargo da Compañía dos Ferrocarrís de Asturias, Galicia e León ou AGL creada para continuar cos proxectos iniciados pola Compañía do Ferrocarril do Noroeste de España e xestionar as súas liñas. En 1885, a mala situación financeira de AGL tivo como consecuencia a súa absorción por parte de Norte. En 1941, a nacionalización do ferrocarril en España supuxo a desaparición desta última e a súa integración na reción creada Renfe.
Aeroporto Philip S. W. Goldson
O aeroporto Philip S. W. Goldson atópase a uns 30 minutos conducindo dende o centro da cidade, na vila de Ladyville. A súa elevación é de só 5 metros sonbreo o nivel do mar, o que significa que tanto o aeroporto como toda a Cidade de Belize corren o risco de sufrir graves inundacións. Poe esa razón a capital do país trasladouse a Belmopan. Cun crecemento estable de pasaxeiros, o aeroporto é o sétimo máis concorrido de Centroamérica.
Estación de San Clodio-Quiroga
Historia
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Juan Muntaner Roig
Juan Muntaner Roig, nado na Habana o 2 de febreiro de 1917 e finado en Barcelona o 30 de xullo de 2001, foi un futbolista cubano. Xogaba de centrocampista.
Estación de San Clodio-Quiroga
Longa distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Media distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Juan Muntaner Roig
Traxectoria
Naceu na Habana pero trasladouse sendo novo a Barcelona, onde se formou futbolisticamente, xogando no FC Gràcia e no CE Europa. Na tempada 1939–40 debutou co FC Barcelona en Primeira División.
Santo Domingo
Santo Domingo é a forma castelá para referirse a San Domingos. Como topónimo pode referirse a:
Longa Marcha 2D
Características
O Longa Marcha 2D é un lanzador orbital chinés de dúas etapas deseñado para poñer satélites en órbita baixa terrestre. Pode poñer ata 3500 kg de carga nunha órbita de 200 km de altura.
O Longa Marcha 2D é unha mellora do Longa Marcha 4.
Museo Galego do Entroido
O museo naceu coa intención de agrupar e preservar o carácter propio desta tradición de Galicia en xeral e das aldeas de Xinzo de Limia en particular. O MUGAE conta con dúas exposicións permanentes, unha dedicada ao Entroido e outra ao escritor Carlos Casares chamada «Os mundos de Carlos Casares». Ademais, nas súas instalacións tamén se encontra a sede da Asociación A Pantalla, máscara típica do Entroido de Xinzo de Limia.
O Entroido
Esta é a exposición central do museo e está situada na primeira planta do edificio. O percorrido por ela comeza na recepción, onde un gran taboleiro explica que é o Entroido, cal é a súa historia e cal é o seu símbolo por excelencia.
Para continuar o itinerario accedese a un corredor chamado «o corredor do ciclo do Entroido», onde se explican todos os ritos e celebracións que se levan a cabo durante o Entroido, tamén as fins de semana anteriores e posteriores: Fareleiro, Oleiro, Compadres e Comadres, Corredoiro, Entroido, Mércores de Cinsa e Piñata.
Rematado este corredor, éntrase a outro dedicado aos «Sons do Entroido», aquí explícanse tanto os sons tradicionais (as chocas, os axóuxeres, os conxuntos tradicionais de música e as cancións humorísticas), como os sons mais modernos (charangas, comparsas ou música moderna) que no Entroido, como en todo tipo de festexos, teñen a súa peculiar confrontación entre os entroideiros máis puros e tradicionais e os máis modernos.
Continuando co percorrido chégase ao corredor das «Personaxes peculiares» e da «Gastronomía do Entroido». Este corredor conta con mostras de diferentes personaxes peculiares de moitas aldeas de Galicia: Os Cabezudos, os Capuchos, os Mecos, as Gárgolas, as Madamas e Galáns, o Loro Ravachol, o Merdeiro ou Escabicheiro, o Felipeiro, o Cabreiro, o Oso de Salcedo, o Careto e o Frei Canedo. Ademais, móstrase unha representación das comidas típicas do Entroido como o cocido, o lacón con grelos e demais manxares feitos con porco; tamén se fala dos doces típicos desta festividade como as filloas, as roscas, a bica e as tradicionais orellas.
Para finalizar, éntrase na sala central, a máis importante de toda a exposición, a dedicada as «Raíñas do Entroido». Aquí encóntrase unha mostra dos traxes dos personaxes dos Entroidos máis coñecidos de Galicia: o Felo de Maceda, o Boteiro de Viana do Bolo, o Vergalleiro de Sarreaus, o Vellarrón de Riós, o Galo, a Mázcara de Manzaneda, o Peliqueiro de Laza, o Cigarrón de Verín, o Labardeiro de Mugares, Toén, o Troteiro de Bande, a Bonita de Sande, Cartelle, o Xeneral do Ulla, o Volante de Chantada e a Pantalla de Xinzo de Limia.
Os mundos de Carlos Casares
Esta exposición ten como obxectivo celebrar a vida e a obra do escritor limiao Carlos Casares facendo un percorrido pola súa obra e a súa vida a través das viaxes que realizou e as persoas as que coñeceu.
Manuel Seixas
Manuel García Seixas, coñecido como Manuel Seixas, nado en Vilagarcía de Arousa o 20 de xuño de 1961, é un profesor, escritor e músico galego.