cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Motociclismo de velocidade
As motocicletas deben presentar unha serie de características como son a estabilidade, a alta velocidade (tanto en recta como en paso por curva), alta aceleración, gran freada, fácil manobrabilidade e baixo peso.
Unha carreira desta modalidade normalmente consta dun ou dous días de adestramentos formados por varias sesións (libres e oficiais) nas que os pilotos intentan dar unha volta ao circuíto o máis rápido posible, a cal determinará a súa posición na grella de saída da carreira propiamente dita.
Pélope
A escápula de Pélope
Esa escápula de marfil sería despois obxecto de culto, convertida nunha reliquia que se exhibía en Pisa, na Élide. E no transcurso da Guerra de Troia, o adiviño Héleno, coñecedor dos oráculos de Troia, explicou a Agamenón qué facer para asegurar a caída da cidade:
Motociclismo de velocidade
Tras a volta de arrequecemento, fórmase a grella de saída, e a carreira empeza cando se apaga o semáforo vermello. Os pilotos deben virar un número determinado de voltas ao circuíto, ou ben virar a maior cantidade de voltas nun tempo determinado. A carreira finaliza coa tradicional bandeira a cadros.
Dentro dun mesmo evento poden haber distintas carreiras dependendo do tipo de motocicleta e das súas cilindradas, e nalgúns deles dispútanse varias mangas para cada categoría.
Ligazóns externas
Road racing Wegrace Roadracing Roadracing
Saskatchewan
Saskatchewan é unha provincia do oeste do Canadá. É a provincia central das Pradarías canadenses. A súa capital é Regina, aínda que a súa cidade máis poboada é Saskatoon. A maior parte da súa poboación concéntrase na parte sur da provincia.
A agricultura é unha parte fundamental na economía de Saskatchewan, sobre todo o trigo, do que se cultiva o 45% de todo o Canadá. Outra fonte fundamental da economía da provincia é a minería. Saskatchewan é a maior produtora de uranio do mundo.
O nome da provincia provén do río Saskatchewan, cuxo nome deriva do cree: kisiskāciwani-sīpiy, que significa "río de curso veloz"
Xeografía
A grandes liñas, Saskatchewan parece un cuadrilátero, cun área de 588.276,09 km². Con todo, debido ao seu tamaño, os bordos do límite do paralelo 49° e o 60° norte parecen encorvados. Ademais, o límite Leste da provincia está parcialmente torcido en lugar de seguir unha liña lonxitudinal, cando as liñas de corrección foron ideadas por topógrafos antes do programa (1880-1928). Saskatchewan limita ao oeste con Alberta, ao norte cos Territorios do Noroeste, ao leste con Manitoba, e ao sur cos estados norteamericanos de Montana e Dacota do Norte. Saskatchewan distínguese por ser a única provincia canadense onde ningunha das súas fronteiras correspóndense con trazos xeográficos físicos. É tamén unha das dúas únicas provincias sen saída ao mar, xunto con Alberta.
Saskatchewan está formada por dúas rexións naturais principais: o Escudo Canadense no norte e as Chairas Interiores no sur. O norte de Saskatchewan está cuberto principalmente polo bosque boreal excepto as Dunas de Area do Lago Athabasca, as dunas de area activas máis grandes do mundo ao norte do paralelo 58°, adxacentes á beira sur do lago Athabasca. O sur de Saskatchewan contén outra área con dunas de area coñecidas como "os Grandes Outeiros de Area" que cobren 300 km². Os Outeiros do Ciprés (Cypress Hills), localizadas no bordo suroeste de Saskatchewan e Killdeer Badlands (Parque Natural de Grasslands) son áreas da provincia que permaneceron sen conxelarse durante o último período de glaciación.
O punto máis alto da provincia, con 1.468 metros de altitude, está localizado nos Outeiros do Ciprés. O punto máis baixo, con 213 metros, está na beira de lago Athabasca no extremo norte. A provincia ten nove concas fluviais distintas  formadas por varios ríos que desembocan en augas do océano Ártico, baía de Hudson e golfo de México.
Clima
Saskatchewan está lonxe de calquera masa significativa de auga. Isto, combinado coa súa latitude norte produce un verán frío tipo clima continental húmido (Clasificación climática de Köppen Dfb) na metade este, e clima de estepa de seco a semiárido (clasificación Köppen Bsk) na parte occidental da provincia. Os veráns poden ser moi quentes, con temperaturas por encima de 32°C durante o día. Refachos de ventos cálidos do sur procedentes dos Estados Unidos durante a maior parte de xullo e agosto. Aínda que os invernos poden ser moi fríos, con temperaturas máximas que non superan os -17 °C durante semanas, os ventos chinook (ventos cálidos e húmidos) a miúdo sopran do sur, traendo períodos de tempo suave. A precipitación anual promedia de 12 a 18 polgadas ao longo da provincia, co groso da choiva durante xuño, xullo e agosto.
Historia
miniatura|250px|dereita|Río Saskatchewan Antes da chegada dos europeos, Saskatchewan atopábase habitada polas tribos Athabaskan, Algonquiana, e síux. O primeiro europeo en instalarse en Saskatchewan foi Henry Kelsey en 1690, que navegou ao longo do río Saskatchewan nun intento por traficar pel, comprándolla aos indíxenas da zona. O primeiro establecemento de orixe europea foi a Compañía da Baía de Hudson, situada en Cumberland House e fundada por Samuel Hearne en 1774.
A mediados do século XIX, as expedicións científicas lideradas por John Palliser e Henry Youle Hind exploraron a rexión da pradería provincial.
Na década de 1870, o Goberno do Canadá formou os Territorios do Noroeste para administrar ao vasto territorio comprendido entre a Columbia Británica e Manitoba. O goberno accedeu tamén á firma dunha serie de tratados cos nativoamericanos da súa contorna, o que fomentou a relación entre as "Primeiras Nacións" (en inglés, "First Nations"), como se coñecen hoxe en día, e a Coroa. Pouco despois, as Primeiras Nacións veríanse arrastradas a certas reservas.
A colonización da provincia colleu voo cando a Canadian Pacific Railway (Ferrovía Canadense do Pacífico) foi construída a comezos dos anos 1880, e o goberno federal dividiu á terra conforme á Medición do dominio terrestre, outorgando parcelas libres a colonos voluntariosos. A policía montada do noroeste edificou uns cantos postos e fortificacións ó longo de Saskatchewan, entre os que destacan: Fort Walsh nos Montes Cipreses, e Wood Mountain, posto no centro meridional de Saskatchewan, preto da fronteira con Estados Unidos.
En 1876, seguindo á Batalla do Pequeno Corno Grande o cacique dos Lakota, Touro Sentado, guiou á súa xente cara a Wood Mountain, cuxa reserva fundouse en 1914.
Moitos integrantes dos Métis, que non foran sinatarios de tratado algún, trasladáronse ao distrito de Saskatchewan Rivers, ao norte da actual Saskatoon, tras a Rebelión do Red River que tivo lugar en Manitoba en 1870. A comezos da década de 1880, o goberno do Canadá se negouse a oír as queixas dos Métis, que partían de temas vinculados á ocupación territorial. Finalmente, en 1885, os Métis, comandados por Louis Riel, provocaron a Rebelión do Noroeste en reclamo dun goberno provisional. Foron vencidos pola milicia canadense asentada nas praderías do "Canadian Pacific Railway". Riel rendeuse e foi declarado culpable de traizón nunha corte de Regina. Terminaría por ser executado o 16 de novembro de 1885. miniatura|200px|esquerda|Xuízo a Louis Riel. Sasckatchewan, [[1885]] Co arribo de máis colonos á rexión, a poboación foi crecendo, e Saskatchewan pasou a ser considerada unha provincia o 1 de setembro de 1905; o día de inauguración foi o 4 dese mes.
O Homestead Act permitía aos colonos adquirir millas cadradas de terra para o cerramento de facendas, e ofrecía un cuarto adicional tras realizar o labor inicial de devandita concesión. A inmigración chegou á cima en 1910 e, a pesar das dificultades da vida fronteiriza e do seu afastamento respecto da cidade e as súas vantaxes, conseguiuse establecer unha sociedade agraria próspera e estable.
En 1913 a Asociación de Criadores de Gando de Saskatchewan logrou establecerse como a primeira organización agrícola da provincia. A convención fundacional de 1913 fixara, para entón, tres obxectivos principais que servirían de orientación: vixiar a lexislación; seguir os intereses da CG na forma máis honorable e lexítima posible; e suxerir ao parlamento o cambio de condicións e requisitos cando o estime conveniente. En 1970, a primeira reunión anual no Canadá tivo lugar en Regina.
Economía
A economía de Saskatchewan é tradicionalmente agrícola; con todo, a emerxente diversificación propiciou que agora esta actividade, xunto á silvicultura, a pesca e a caza constitúan tan só o 6,8% do PIB da provincia. O trigo é a colleita máis común, e quizais o único representativo de Saskatchewan, pero outros cereais como a canela, liño, centeo, avea, ervellaca, lentellas, millo pequeno, e cebada son tamén producidos.
O PIB de Saskatchewan era en 2003 de 32 mil millóns de dólares canadenses, con sectores económicos que se dividían do seguinte xeito:
As firmas importantes do sector privado que se atopan en Sasckatchewan inclúen á Hill family's Harvard Developments, a Saskatchewan Wheat Pool, a Concentra Financial Services, a metalúrxica Ipsco (aínda que a súa base operacional asentase en Lisle, un suburbio de Chicago), a produtora de instrumental rural Brandt Industries, PotashCorp e Cameco.
A Crown corporation inclúe ás entidades máis destacadas da provincia: SaskTel, SaskEnergy (maior provedora de gas natural), e SaskPower. O Bombardier opera no NATO Flying Training Centre (centro de adestramento aéreo) en 15 Wing, próximo a Moose Jaw. Bombardier foi premiada cun contrato a longo prazo a fins dos anos 1990, cun monto de 2,8 mil millóns do goberno federal, pola compra de equipamento aeronáutico militar e a xestión de adestramento.
Política
Saskatchewan posúe a mesma forma de goberno que as outras provincias canadenses, co seu Tenente-Gobernador (que representa á monarquía), o Premier (Primeiro Ministro), e unha lexislatura unicameral.
Durante moitos anos, Saskatchewan foi unha das provincias do Canadá con maior tendencia á ideoloxía esquerdista, reflectindo a vontade de moitos dos seus cidadáns en cuestións de alienación dos intereses do gran capital. En 1944, Tommy Douglas converteuse en "Premier", establecendo consigo ao primeiro goberno socialista rexional de Norteamérica. A maior parte dos seus MAL (Membros da Asemblea Lexislativa) representaban a pequenos pobos e predios rurais. Baixo o seu Cooperative Commonwealth Federation, o goberno de Saskatchewan faría desta a primeira provincia en contar con servizo de atención médica xeral —facturado ata ese entón como imposto rexional. En 1961, Douglas abdicou do seu cargo para ser o primeiro líder político federal do Novo Partido Democrático.
Ao longo do período de posguerra, a CCF e os seus sucesores, os Novos Demócratas de Saskatchewan dominaron o campo político da man de Douglas, Allan Blakeney e Roy Romanow, todos servindo como "Premiers" durante un tempo, e transformándose en figuras nacionais. A urbanización desde a segunda guerra mundial alterara a economía provincial ao desposuírlle da súa base agrícola, o que ocasionou unha lixeira emigración dos campos á cidade. Como resultado, houbo un correspondente cambio na ideoloxía do NDS, que pasaría a preocuparse máis dos asuntos urbanos que dos rurais.
O Partido Liberal de Saskatchewan foi o principal no poder durante gran parte dos primeiros anos de vida da provincia, liderando de 1905 a 1929 e de 1934 a 1944. Emerxeu novamente en 1964, pero se volveu insignificante tras a derrota do goberno liberal de Ross Thatcher en 1971. O Partido Progresivo Conservador de Saskatchewan, encabezado por Grant Devín, substituíu gradualmente aos liberais como o novo rival do NDS, conseguindo unha humillante vitoria na "Masacre do luns pola noite" (Monday Night Massacre) de 1982. Porén, a popularidade dos Conservadores caeu en picada por mor dos grandes déficits, aliándose co goberno federal de Mulroney en 1991. Moitos membros da MAL, incluíndo a algúns ministros de gabinete, foron declarados culpables de apropiación de fondos públicos, polo que o PC foi suspendido, aínda que recentemente anunciou a súa intención de postularse á próxima elección provincial. miniatura|250px|dereita|Maioría conservadora en Sasckatchewan. Eleccións federales do Canadá 2006 Actualmente, a oposición oficial na provincia represéntaa o Partido de Saskatchewan, unha nova facción política fundada en 1997 e comprendendo aos antigos simpatizantes dos "Tories" e dos primeiros liberais, e ata dalgúns neodemócratas frustrados pola incapacidade de evolución do NDS en materia de economía e poboación. O actual Premier de Saskatchewan é o neodemócrata Lorne Calvert, cuxo goberno foi reelixido na elección xeral da provincia en 2003, por unha pequena maioría —o NDS acadou 30 dun total de 58 escanos da Asemblea Lexislativa, mentres que o PS acadou os 28 restantes. Os primeiros representan a cidades e pobos, e os segundos céntranse maioritariamente na defensa do ámbito rural. As "Primeiras Nacións" e os Métis áchanse involucrados na política e outras institucións pero a súa representación é moi escasa. Un longo debate entre os círculos académicos canadenses xira ao redor de se a extensión do sufraxio ás "Primeiras Nacións" inadvertidamente "regulariza" o seu papel de membro das nacións que asinaron tratados internacionais coa Coroa en momentos onde a etnia local era diferente.
Ademais dos tres longos períodos do NDS como goberno provincial, Saskatchewan inclínase máis cara ao dereito de política federal. Das 14 dependencias federais da provincia, 12 son comunmente ocupadas por membros conservadores do Parlamento. Mentres que Saskatchewan dispón dunha maioría gobernamental do NDS, o NDS federal foi desprazado da provincia durante dúas eleccións consecutivas. Os únicos liberais son o Ministro de Finanzas Ralph Goodale, e Gary Merasty, primeiro Xefe Supremo do Consello Superior de Prince Albert, cuxa elección trouxo á boia alegacións dunha posible fraude.
O centenario
En 2005, Saskatchewan celebrou o seu centenario. Para tal efecto, a Royal Canadian Mint puxo en circulación unha moeda de 5 dólares conmemorativa que describía aos campos de trigo do Canadá. Ademais, editouse outra moeda de 25 centavos de dólar de similar aparencia. A raíña Isabel II asistiu á cerimonia, e Joni Mitchell publicou un álbum en homenaxe a Saskatchewan.
Demografía
Mentres que os europeos compoñen a maioría da poboación, os aborixes representan a unha minoría bastante considerable. As etnias que non pertencen a ningún dos devanditos grupos son, en proporción, insignificantes.
miniatura|500px|dereita|Poboación de Saskatchewan desde [[1901]] Fonte: Statistics Canada
Orixe étnica Nota: As anteriores estatísticas inclúen unha combinación de respostas múltiples e individuais do censo de 2001, polo que non suman o 100%.
Municipios
miniatura|200px|dereita|[[Xeografía|Mapa xeográfico de Saskatchewan]] Os dez municipios máis grandes conforme a poboación
A seguinte listaxe non inclúe a Lloydminster, que ten unha poboación total de 23.632 habitantes e esténdese a ambos os dous lados da fronteira con Alberta. De acordo ao censo de 2001, só 7.840 persoas vivían no sector pertencente a Saskatchewan, o que situaría a esta cidade no undécimo lugar respecto dos municipios máis grandes da provincia. Todas as comunidades relacionadas son consideradas cidades pola provincia, coa excepción de Corman Park, que é unha municipalidade rural. Os municipios da provincia cunha poboación de 5.000 ou máis habitantes reciben o status oficial de cidade.
Educación
A primeira educación nas praderías foi impartida dentro do grupo familiar da Primeira Nación ou as primeiras familias de comerciantes de peles. Había só uns poucos misioneiros ou escolas de postos de comercio establecidas na Terra de Rupert, máis tarde coñecida como os Territorios do Noroeste.
En 1886 fórmanse os 76 primeiros distritos escolares dos Territorios do Noroeste e a primeira reunión do Consello de Educación. O forte incremento da inmigración conduciu á formación de bloque étnicos. As comunidades buscan para os seus fillos unha educación similar á das escolas dos seus lugares de procedencia. Constrúense cabanas de troncos e residencias para as asembleas da comunidade, escolas, igrexas, bailes e reunións.
Os prósperos anos vinte e os agricultores que se estableceron con éxito nas súas facendas proporcionan o financiamento para estandarizar a educación. Os libros de texto, as escolas normais para profesores educados formalmente, plans de estudo escolares, programas arquitectónicos estatais de escolas de arte, proporcionan continuidade en toda a provincia. O inglés como a lingua escolar axuda a proporcionar a estabilidade económica ao poder comunicarse uns con outros, e os bens poden ser cambiados e vendidos nunha lingua común. O número de escolas de distrito individuais ao longo de Saskatchewan alcanzou aproximadamente o número de 5.000, á altura das escolas de distrito individuais do sistema educativo a finais dos anos 1940.
Tras a segunda guerra mundial, a transición de moitas escolas individuais a un menor número pero maiores e tecnolóxicamente modernas escolas de cidade produciuse como un medio de asegurar a educación técnica. Os autobuses escolares, as estradas, e os vehículos familiares crean a facilidade e a accesibilidade dun cambio demográfico a vilas e cidades máis grandes. Colleitadoras e tractores supuxeron que o agricultor poida manexar con éxito máis dun cuarto sección de terra, e prodúcese un cambio de granxas familiares e colleitas de subsistencia a grandes cultivos en moitas seccións de terra. Xa non hai necesidade de comunidades cada 10 ó 16 quilómetros de separación ou dentro do alcance dun carro e un cabalo. Esta evolución aínda segue e segundo a análise da primavera de 2007, outras 50 escolas consolidadas rurais afrontan agora o peche inminente.
Os vales escolares (certificado polo cal ofrécese aos pais a posibilidade de pagar pola educación dos seus fillos nunha escola da súa opción, en lugar a escola pública á que foron asignados) foron propostos recentemente como un medio de permitir a competencia entre escolas rurais e facer practicable a operación de escolas cooperativas en áreas rurais.
Editorial Bruguera
Historia
Foi creada en 1910 como El Gato Negro. A pesar da súa disolución en 1986 e o relanzamento como selo editorial dentro do Grupo Zeta, en 2006 desapareceu do mercado. O grupo Penguin Random House, actual dono dos dereitos da editorial, anunciou a súa intención de relanzar historietas baixo o selo Bruguera.
Charleston, Carolina do Sur
Charleston é unha cidade dos condados de Berkeley e de Charleston no estado de Carolina do Sur (Estados Unidos). A cidade serve como capital do condado e é a cidade máis grande do condado de Charleston. A cidade foi fundada como Charlestown ou Charles Towne, Carolina en 1670, e trasladouse á súa actual localización en 1680. Ata 1800, Charleston era a quinta cidade máis grande de Norteamérica, detrás de Filadelfia, Nova York, Boston, e Quebec. Adoptou o seu actual nome en 1783. Tamén coñecido como a cidade santa (debido á prominencia de igrexas, como se observa ao ver os numerosos campanarios que puntean o horizonte da cidade).
En 2007, a poboación estimada da cidade era de case 120.000 habitantes, facéndoa a segunda cidade máis populosa de Carolina do Sur detrás da capital do estado, Columbia. Estímase que a poboación da área metropolitana de Charleston e de Charleston norte é de 603.178 habitantes en 2007 (inclúe as poboacións dos condados de Charleston, de Berkeley, e do condado de Dorchester). Isto aliña Charleston-Norte e Charleston como a segunda área metropolitana individual máis grande do estado detrás de Columbia. Cerca do 80% da poboación vive dentro da cidade e nas urbanizacións adxacentes (poboación ano 2000: 423,410 habitantes).
A cidade de Charleston establécese no punto mediano da liña da costa do Sur de Carolina, na unión dos ríos Ashley e Cooper. O nome de Charleston derívase de Charles Towne, nomeado despois rei Carlos II de Inglaterra.
Xeografía
A cidade ten unha área total de 347,5 km², dos cales 251,2 km² son terra e 44,3 km² (o 15 %) son auga.
A cidade vella está situada nunha península no punto onde, o Ashley e o Cooper se xuntan para formar o océano Atlántico. A península enteira é moi baixa, algo del é material do terraplén, e como tal, alágase con frecuencia durante as choivas torrenciais, a época de tormentas e as mareas infrecuentemente altas. Os límites de cidade ampliáronse a través do río de Ashley da península que abarcaba a maioría de Ashley do oeste así como a illa de James e algo da illa de Johns. Os límites da cidade tamén se ampliaron a través do río Cooper que abarcaba a illa de Daniel e a área de Cainhoy.
Charleston do norte bloquea calquera extensión por encima da península, e o Mount Pleasant ocupa a terra directamente ao leste do río Cooper.
Os ríos (Wando, Cooper, Stono, e Ashley) son evidencia dunha liña de costa emerxente. É dicir os ríos orixinais tiñan unha liña máis baixa, pero a terra afundiuse creando un delta mergullado na boca do porto, e os ríos son profundos, producindo unha boa localización para un porto. O aumento de nivel do océano pode ser causado ao derreterse o xeo glacial durante o final da Idade de Xeo.
Clima
O verán é a estación máis húmida, case a metade das precipitacións anuais ocorren durante os meses do verán. O outono é relativamente quente. O inverno é curto e suave, e está caracterizado pola choiva ocasional. As tormentas de neve ocorren raramente. A temperatura máis alta rexistrada é de 40°C, o 2 de xuño de 1985, e a temperatura máis baixa rexistrada era de -12 °C o 21 de xaneiro de 1985.
Área Metropolitana
A área estatística metropolitana de Charleston consiste en tres condados: Charleston, Berkeley, e Dorchester. Tamén se compón de porcións de Georgetown, de Williamsburg, e dos condados de Colleton. En 2005 estimábase que os tres condados do centro neste metro tiñan unha poboación total de preto de 605.178 persoas. Charleston ten varios suburbios grandes. Charleston do norte está case tan poboado como Charleston e alíñase como a terceira cidade máis grande do estado. Mount Pleasant e Summerville son os seguintes suburbios máis grandes.
Nos resultados máis detallados do censo 2000, o Charleston-Norte da área metropolitana de Charleston tiña unha poboación de 549.033 habitantes, dos cales cerca do 78% vivía dentro da cidade central e na súa área urbana circundante. Naquela época, o Charleston-Norte da área de Charleston consistía en 423.410 persoas (incluíndo os suburbios).
Museos e atraccións históricas
miniatura|esquerda|350px|Boone Hall Como vella cidade colonial, Charleston ten unha variedade ampla de museos e de atraccións históricas. A vella casa de comercio en Charleston, rematada en 1771, é posiblemente o terceiro edificio colonial máis importante na nación (detrás de Faneuil Hall en Boston, Massachusetts e Independence Hall en Filadelfia, (Pensilvania). O edificio mostra un calabozo no que encarceraron a varios asinantes da declaración da independencia, e acontecementos sobre a vida de George Washington en 1791, e a ratificación da constitución dos Estados Unidos en 1788. Tamén serviu como edificio de correos, o primeiro edificio de correos da confederación, e foi utilizado polos gardacostas dos Estados Unidos.
A fortaleza Fort Moultrie, que foi importante nunha derrota crítica para os Británicos na guerra revolucionaria americana, e Fort Sumter, neste sitio comezouse a guerra civil. O Patriot´s point un museo naval situado en Mount Pleasant, é a sede do USS Yorktown así como varios outros navios. Hai tamén varias plantacións antigas na área, incluíndo a plantación de Boone Hall Plantation, Drayton Hall, Magnolia Plantation e Middleton Place.
O primeiro museo de Charleston é o Gibbes Museum of Art, dunha das máis vellas organizacións de arte do país e o fogar de 10.000 obras de arte. O Charleston Museum o primeiro museo de América. Outras atraccións inclúen o acuario de Carolina do Sur, o xardín do pantano de Audubon ou os Xardíns do Ciprés. miniatura|dereita|250px|Gibbes Museum of Art
Basilio Cegarra
Basilio Cegarra Martínez, nado en Vigo, é un historiador da arte, profesor de historia e escritor en lingua galega.
Carlos Portomeñe
Carlos Anxo Portomeñe Pérez, nado en Lugo o 11 de decembro de 1968, é un artesán e político galego.
Traxectoria
Licenciado en ciencias políticas pola Universidade de Santiago de Compostela. Militante do Partido Comunista de Galicia, foi o seu secretario xeral entre 2004 e 2012 e mais é membro do Comité Central do Partido Comunista de España. Encabezou a lista da Alternativa Cidadá de Esquerdas nas eleccións municipais de 2015 en Lugo e accedeu á corporación municipal, repetindo posto nas eleccións municipais de 2019. Colabora en Mundo Obrero.
Artesán de profesión, realizou deseños de máscaras para diferentes espectáculos teatrais, incluíndo producións do Centro Dramático Galego.
Río Celeiro
O río Celeiro é un río que nace na parroquia de Vilar, no concello de Sarria, na provincia de Lugo. Desemboca no río Sarria. O Río Celeiro recibe o nome tamén de río da Chanca ou de Rañoá.
Presidente de Estonia
Estonia é unha república parlamentaria na que o presidente é unha figura cerimonial sen poder executivo. O presidente está obrigado a suspender a súa adhesión a calquera partido político para exercer o seu mandato. Ao asumir o cargo, a autoridade e as funcións do presidente en todos os demais cargos electos ou designados cesan automaticamente. Estas medidas deberían axudar teoricamente ao presidente a funcionar dunha forma máis independente e imparcial.
O presidente é elixido polo Riigikogu ou un órgano electoral especial para un mandato de cinco anos. O corpo electoral convócase no caso de que ningún candidato consiga unha maioría de dous terzos no Riigikogu despois de tres xornadas de votacións. O órgano electoral, que está formado por todos os membros do Riigikogu e representantes electos de todos os autogobernos locais (polo menos un representante por cada municipio, pero non máis de 10 representantes segundo o número de cidadáns con dereito a voto residentes no municipio), elixe o presidente, escollendo entre os dous candidatos coa maior porcentaxe de votos.
O presidente ocupa o cargo durante cinco anos. Poden ser elixidos calquera número de veces, pero non máis de dúas veces consecutivamente.
Historia
Os autores da primeira constitución estoniana, cos recordos dos abusos de poder dos emperadores rusos, trataron de evitar concentrar demasiado o poder en mans dunha persoa. Isto acabou provocando a creación dun sistema ultraparlamentario. O poder do Parlamento (Riigikogu) era practicamente ilimitado. Ata 1934, o xefe de Estado era o "Ancián do Estado" (Riigivanem), que tamén exercía como presidente de iure do goberno. Non obstante, non podería desempeñar un papel de equilibrio en caso de conflito entre o Parlamento e o Goberno. O Ancián do Estado e o Goberno dependían completamente do Parlamento. As funcións que normalmente exerce un presidente nos sistemas parlamentarios dividíronse entre o portavoz do Riigikogu, o Ancián do Estado e o goberno.
Segundo a constitución de 1938, se o presidente estivera algunha vez incapacitado ou doutro xeito non puidese exercer as súas funcións, as súas funcións serían asumidas polo primeiro ministro baixo o título de "primeiro ministro en funcións do presidente". De acordo con esta disposición, Vares asumiu as funcións do presidente para dar sanción legal á anexión formal de Estonia pola Unión Soviética en agosto. Non obstante, durante os tempos de guerra ou incapacitación que duran máis de seis meses, a constitución prevé a elección dun presidente en funcións polo Consello Electoral. O Consello Electoral reuniuse en segredo o 20 de abril de 1944 e determinou que o nomeamento de Vares como primeiro ministro en 1940 era ilegal segundo a constitución de 1938. O Consello elixiu a Jüri Uluots como presidente interino o 21 de abril. Uluots nomeo a Otto Tief como primeiro ministro. Posteriormente, Sief foi arrestado polas forzas soviéticas que liberaron o país dos nazis en setembro.
Despois de que Estonia recuperase a independencia, adoptouse unha nova constitución que se baseaba nunha mestura dos documentos de 1920 e 1938. Durante a redacción da nova constitución, inicialmente estaba previsto empregar o título antigo e máis tradicional de Ancián do Estado, para o xefe do Estado. Non obstante, o termo máis moderno de presidente foi elixido despois de consultas públicas. Houbo seis eleccións presidenciais (en 1992, 1996, 2001, 2006, 2011 e 2016). Nas catro primeiras eleccións o parlamento non elixiu o presidente e as eleccións pasaron á asemblea electoral. Lennart Meri foi elixido en 1992 (esta elección, a diferenza das posteriores, tivo unha rolda pública) e foi reelixido en 1996, derrotando a Arnold Rüütel as dúas veces. O propio Rüütel converteuse no próximo presidente no 2001. No 2006, Toomas Hendrik Ilves gañou as eleccións e foi reelixido polo parlamento en 2011. Kersti Kaljulaid foi elixido presidente en 2016.
Funcións constitucionais
O presidente da República de Estonia:
A diferenza dos seus homólogos noutras repúblicas parlamentarias, o presidente non é o xefe executivo. Pola contra, a Constitución atribúe explicitamente ao goberno o poder executivo.
A Cabana, As Enchousas, As Somozas
A Cabana é un lugar da parroquia das Enchousas no concello coruñés das Somozas, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 8 habitantes (4 homes e 4 mulleres).
Ver, Prevesos, Castro de Rei
Ver é un lugar da parroquia de Prevesos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá.
Jared Harris
Primeiros anos e educación
Harris naceu en Londres, sendo un dos tres fillos do actor irlandés Richard Harris e da actriz galesa Elizabeth Rees-Williams. O seu irmán máis novo, Jamie Harris tamén é actor, e o seu irmán máis vello Damian Harris, é director de cine.
Harris conseguiu o "Bachelor of Fine Arts" na Universidade Duke en 1983.
La Semana
La Semana foi o nome de varias publicacións:
Estación da Mezquita-A Vilavella
A Mezquita - A Vilavella é unha estación de tren de Adif, situada na Vilavella, no concello da Mezquita, provincia de Ourense. Está situada na liña A Coruña-Madrid.
Dende o peche da liña Ourense-Pobra de Seabra nos recortes do sector ferroviario producidos polo Goberno en xuño de 2013, esta estación non ten servizos ferroviarios.
Xesús Pereiras
Xesús Pereiras López, nado en Monterroso en 1960, é un biólogo e escritor galego.
Traxectoria
Licenciado en Bioloxía. Reside en Santiago de Compostela. Ten participado en diferentes proxectos de investigación sobre os incendios, na área de Ecoloxía do Departamento de Bioloxía Fundamental da Universidade de Santiago, na que se ten doutorado cunha tese sobre a rexeneración das comunidades de mato incendiadas. Está vinculado ao movemento ecoloxista como membro de ADEGA, e do equipo de redacción da revista Cerna. Actualmente é profesor universitario en Lugo.
Experimento
miniatura|Cada neno pasa por experimentos rudimentarios para aprender como funciona o mundo. Un experimento é un procedemento ordenado que se realiza para verificar, refutar ou establecer a validez dunha hipótese relacionada cun determinado fenómeno. Achegan coñecemento sobre a causa e efecto, demostrando cal é o resultado cando se manipula unha variable (factor) particular. O obxectivo e escala dos experimentos varían moito dun a outro, pero sempre seguen un procedemento repetible e unha análise lóxica dos resultados. Un neno pode levar a cabo experimentos básicos, por exemplo, para entender a natureza da gravidade, mentres que un equipo de científicos pode estar a investigar sistematicamente durante anos para avanzar no coñecemento dun fenómeno. O uso dos experimentos varía considerablemente entre as ciencias naturais e sociais; con respecto á primeira, o experimento constitúe un dos elementos clave do método científico.
Cada repetición do experimento denomínase proba ou ensaio.
Experimentación
A experimentación é a aplicación do método científico na contrastación das hipótese de traballo nas condicións controladas do laboratorio. Deste xeito, cambiando a presenza ou a intensidade daqueles fenómenos que se consideran causas, pódese verificar que producen os efectos previstos nunha hipótese. O rexistro e a medida das causas e dos efectos mediante instrumentos científicos dan lugar á verificación dunha hipótese, e por tanto dos teoremas. Mentres que o observación debe esperar a produción espontánea dun fenómeno, a experimentación permite reproducir os efectos, producindo as causas adecuadas no laboratorio, o que pon ao alcance de todos a verificación dos teoremas. Esta proposición é a base do método empírico: isto é, un teorema pode ser comprobado por todos se se segue, nos experimentos, o método científico.
Visión xeral
No método científico, un experimento é un procedemento empírico que arbitra modelos ou hipóteses competidoras. Os investigadores tamén utilizan o experimento para probar teorías existentes ou novas hipóteses para apoialas ou  refutarlas.
Un experimento normalmente proba unha hipótese, que é a expectativa de como funciona un proceso ou fenómeno particular. Non obstante, un experimento tamén pode ter como obxectivo responder a unha pregunta "que pasa se?", sen unha esperanza específica sobre o que revela o experimento ou confirmar resultados anteriores. Se se realiza un experimento con coidado, os resultados adoitan apoiar ou desaprobar a hipótese. Segundo algunhas filosofías da ciencia, un experimento nunca pode "demostrar" unha hipótese, só pode engadir soporte. Doutra banda, un experimento que proporciona un contraexemplo pode refutar unha teoría ou hipótese, pero sempre se pode rescatar unha teoría mediante modificacións ad hoc adecuadas á conta da simplicidade. Un experimento tamén debe controlar os posibles factores de confusión: calquera factor que marque a precisión ou a repetibilidade do experimento ou a capacidade de interpretar os resultados. O conflito elimínase habitualmente mediante controis científicos e / ou, en experimentos aleatorios, mediante asignación aleatoria.
En enxeñería e ciencias físicas, os experimentos son un compoñente primario do método científico. Utilízanse para probar teorías e hipóteses sobre como funcionan os procesos físicos en condicións particulares (por exemplo, se un proceso de enxeñería particular pode producir un composto químico desexado). Tipicamente, os experimentos nestes campos céntranse na replicación de procedementos idénticos coa esperanza de producir resultados idénticos en cada replicación. A asignación aleatoria non é infrecuente.
Lemoa
Deste concello era o SD Lemona, equipo de fútbol desaparecido en 2012.
Enrique Costas Márquez
Enrique Costas Márquez, nado en Morgadáns (Gondomar) en 1861 e finado en Santiago de Compostela o 3 de xullo de 1925, foi un sacerdote e xornalista galego.
Traxectoria
Irmán de Carolino Costas Márquez. Estudou no Seminario de Zaragoza e pasou despois ao de Santiago de Compostela. En 1896 foi nomeado canónico arquiveiro da catedral de Mondoñedo. Foi arcipreste e deán da catedral de Mondoñedo e catedrático de Metafísica e Ética no Seminario. Leu o discurso inaugural do curso 1892-93 en Santiago de Compostela, sobre o tema "Existe en el hombre un principio de vida distinto de la materia de su cuerpo. Este principio de vida, que informa la materia de nuestro cuerpo, es independiente de la misma". Fundou e dirixiu os periódicos La Defensa, El Pensamiento Católico e El Cruzado e foi redactor xefe de Acción Social.
Osteoxénese imperfecta
En medicina, a osteoxénese imperfecta ou osteoxenia imperfecta (tamén chamada ósos de cristal) é unha desorde xenética que afecta principalmente ós ósos. É un trastorno conxénito, é dicir, presente ó nacer, que se caracteriza por unha fraxilidade de ósos excesiva. A súa severidade pode abranguer dende leve até grave. Quen porta o defecto ten menos coláxeno do normal ou é dunha menor calidade e como é unha proteína importante na estrutura dos ósos, causa unha fraxilidade e debilidade pouco usual dos ósos. O diagnóstico é radiolóxico, mesmo antes do parto. Outros síntomas pode incluír unha tinguidura azul no branco dos ollos, baixa estatura, hipermobilidade, xordeira, problemas respiratorios e problemas nos dentes. Outras complicacións poden ser a disección da arteria cervical e a disección aórtica.
Goente, Goente, As Pontes de García Rodríguez
Goente é un lugar da parroquia de Goente no concello coruñés das Pontes de García Rodríguez na comarca do Eume. Tiña 126 habitantes no ano 2014 segundo datos do IGE, dos cales 62 eran homes e 64 eran mulleres.
Modo de execución
É habitual nun computador que existan varios modos ou niveis de execución. Esta diferenciación faise por motivos de seguridade. Normalmente existen dous niveis: privilexiado e non privilexiado. Cando un código é executado en modo non privilexiado, non pode acceder a todo o mapa de memoria e só pode executar un subconxunto das instrucións existentes. En modo privilexiado, non hai ningunha restrición.
Para que a isto sexa posible, eficaz e seguro, a distinción do modo de execución faise por hardware: un ou varios bits no rexistro de estado da unidade de control indican o nivel de execución. O procedemento habitual de salto dun nivel a outro é o seguinte:
Reem Frainah
Reem Omar Frainah (ريم عمر فرينة: ), máis coñecida como Reem Frainah, é unha activista dos dereitos humanos de Palestina. É tamén a Directora Executiva da Asociación Aisha para a Protección da Muller e do Neno.
Traxectoria
Reem Frainah traballou no campo da protección das mulleres e dos nenos en Palestina desde 1993. Ademais do seu activismo, estudou matemáticas na universidade. Despois de rematar a súa licenciatura, traballou como mestra na escola primaria. A través dun curso de formación dun ano no Gaza Community Mental Health Program (GCMHP, en galego Programa de Saúde Mental da Comunidade de Gaza), púxose en contacto con Eyad al-Sarraj. A través de el, interesouse na psicoloxía, e en 2011, rematou a súa Mestría en psicoloxía na Universidade Al-Azhar de Gaza. A súa disertación centrouse nas "tendencias cara o compromiso relixioso e a súa relación co axuste marital dunha mostra de parellas na cidade de Gaza."
Un dos programas dentro do GCMHP converteuse na Asociación Aisha para a Protección da Muller e do Neno (AISHA), unha organización independente de mulleres palestinas que traballa para conseguir a integración de xénero a través do apoderamento económico e o apoio psicosocial ós grupos marxinados na Franxa de Gaza co foco na cidade de Gaza e a Zona norte. Cando AISHA se converteu nunha institución independente en 2009, Frainah foi nomeada Coordinadora do Programa. Converteuse na Directora Executiva de AISHA en 2013.
Led Zeppelin (álbum)
Led Zeppelin, lanzado no 12 de xaneiro de 1969, foi o primeiro disco da banda de rock inglesa Led Zeppelin. Este álbum foi toda unha revolución musical do seu tempo e é considerado como un dos mellores discos debut do rock, creando unha nova interpretación deste xénero. Nel o grupo crea o que sería unha dinámica no resto das súas producións, a fusión do rock e o blues. No disco tamén aparecen riffs virtuosos, folk e influencias da música da costa oeste americana.
Listaxe de cancións
Dise que Robert Plant participou na escritura das cancións, pero que non apaceceu nos créditos por motivos contractuais, xa que aínda tiña contrato coa CBS.
Motor de rotor bobinado
Un motor de rotor bobinado é un tipo de motor eléctrico no que o estator posúe as mesmas características que un de motor de rotor en curtocircuíto, mais o rotor constrúe insertando un debanado trifásico nas rañuras dun núcleo cilíndrico de chapas magnéticas. Este devandado conéctase normalmente en estrela e os tres terminais restantes conéctanse a tres aneis rozantes. Unhas vasoiras fregan estes aneis e permiten conectar unhas resistencias externas en serie co fin de poder limitar a corrente rotatoria.
Tipos de rañuras
No rotor bobinado empréganse rañuras abertas e sobre todo semipechadas de forma rectangular cunha profundidade de aproximadamente 3 a 4 veces o ancho. Aínda que tamén hai outros tipos.
As rañuras abertas teñen a vantaxe de que as bobinas poden colocarse na súa posición a través da parte superior da rañura, e deste xeito, a bobina é máis sinxelo metela e sacala. Pero as rañuras abertas aumentan a relutancia do circuíto magnético polo que en moitas ocasións, resultan máis axeitadas as rañuras semicerradas; estas rañuras permiten que se coloquen nelas bobinas previamente construídas, pero estas han de ter un ancho non superior á metade do ancho da rañura, polo que a montaxe da bobina será algo máis custosa. De todos os xeitos e debido ás mellores condicións magnéticas obtidas coas rañuras semicerradas, estas son as máis utilizadas nos motores de rotor bobinado para medianas e grandes potencias.
As rañuras en forma rectangular, son dentes de forma trapezoidal, estreitos na base e máis anchos na cabeza: esta forma non é a mellor dende o punto de vista magnético, xa que na base do dente existirá maior densidade de fluxo magnético e si se quere evitar a saturación magnética na base do dente, o resto deste non se utilizará a pleno rendemento; por outro lado, existe o perigo de que se a base do dente é demasiado estreita pode quedar sometida a un excesivo esforzo mecánico cando xira a máquina. Canto menor é o diámetro do rotor, maior será o estreitamento do dente debido á forma rectangular das rañuras; por esta razón, os rotores para motores de pequena potencia constrúense con dentes paralelos e rañuras trapezoidais.
Esta forma de rañuras non pode conter axeitadamente os condutores de sección rectangular pero resulta moi apropiada para aloxar condutores de sección circular que son, precisamente, os que se empregan para máquinas de pequena potencia.
Elíxese a forma rectangular porque resulta a máis adecuada para conter as barras rectangulares de cobre que se empregan para constituír as bobinas e ademais esta forma pode adaptarse doadamente para conter os condutores de sección circular.
En canto á forma construtiva da bobina do rotor, utilízase moitas veces a bobina de barril ou de cesta empregando tamén nas bobinas de inducido de corrente continua e, noutras ocasións, a bobina en varios planos, exclusiva de corrente alterna.
Existen diferentes sistemas de fixación das cabezas de bobina rotórica mediante zunchos e soportes de fixación:
Placa de características
O principio de funcionamento é exactamente igual que o do rotor en curtocircuíto, pero agora é posible a regulación directa da corrente rotórica e con ela, a propia corrente do estator.
Este sistema ten a vantaxe de que non é necesario diminuír a tensión no estator para diminuír o fluxo e, con el, a corrente rotórica, que sempre trae consigo unha redución do par motor.
Arranque
O arranque faise en sucesivos chanzos, obtendo un arranque con corrente suave no estator cun bo par de arranque. Calculando axeitadamente o valor das resistencias rotóricas, mesmo se pode chegar a obter un arranque co par máximo.
Ao modificar a resistencia do rotor, o deslizamento faise maior e a curva característica par-velocidade desprázase.
O grande inconveniente que presentan estes motores fronte aos de gaiola de rotor en curtocircuíto é que resultan bastante máis caros e necesitan dun maior mantemento. Na actualidade o control electrónico dos motores asíncronos de rotor en curtocircuíto desprazou en case todas as aplicacións ao motor de rotor bobinado, quedando este último para casos especiais onde se requira un par de arranque moi elevado (grúas, instalacións de media tensión etc.).
Gonzalo Díaz Díaz
Gonzalo Díaz Díaz, nado en Albacete o 16 de maio de 1931 é un filósofo español, investigador científico do Consello Superior de Investigacións Científicas.
Traxectoria
Quedou cego en 1939. Licenciouse en Filosofía e Letras pola Universidade de Murcia, para doutorarse máis tarde na Universidade de Friburgo de Brisgovia, cunha tese titulada ''Begriff und Problem der Situation. Eine Untersuchung im Rahmen des Jaspers’schen Denkes''.
É autor dos sete volumes de Hombres y Documentos de la Filosofía Española (Consello Superior de Investigacións Científicas, 1980-2003). Neles reúne unha serie de entradas biográficas dos principais filósofos da historia de España —incluíndose nesta os territorios pertencentes aos vicerreinados americanos e aqueles filósofos oriúndos da península ibérica antes da independencia de Portugal— xunto cun apartado relativo as súas obras e publicacións. En 1992 concedéuselle o Premio Humboldt de Investigación. Tamén foi autor de Bibliografía filosófica hispánica (1901-1970) (CSIC, 1982), canda Ceferino Santos Escudero.
Süper Lig
O nacemento desta competición supuxo a unificación de varios torneos rexionais que ata entón levábanse a cabo no país. O resultado foi unha liga dominada polos clubs da cidade de Istambul, que entre 1959 e 2012 acadaron 49 dos 56 títulos disputados. Os 3 clubs máis laureados desta liga son o Fenerbahçe SK, o Galatasaray SK e o Beşiktaş JK (con 18, 18 e 13 títulos respectivamente), os 3 da cidade de Istambul, seguidos do Trabzonspor (6 títulos) e do Bursaspor (1 título). Os 3 grandes equipos de Istambul son tamén os únicos que levan disputadas tódalas edicións da Süper Lig.
Clubs participantes
miniatura|Fogar do Fenerbahce.
Na súa edición 2011-2012, os 18 clubs participantes son os seguintes:
Campións
Na seguinte táboa amósase o palmarés da liga turca de fútbol segundo o número de títulos acadados por cada club.
Peche patronal
O peche ou paro patronal, tamén coñecido polo seu nome inglés de lockout (literalmente "pechar e deixar fóra"), expresión utilizada en inglés para se referir ao apagado ou posta fóra de servizo dunha máquina) é unha medida de acción directa que consiste na paralización total ou parcial das actividades dun ou varios establecementos ou actividades económicas, por decisión do empresario ou patrón. O peche patronal pode estar dirixido contra os traballadores, especialmente os sindicatos, para evadir as súas peticións laborais, ou contra o Estado, coa fin de forzalo a cambiar determinada política pública, ou como expresión de descontento contra determinado goberno.
A Organización Internacional do Traballo (OIT) definiu o lockout como "o peche total ou parcial dun ou máis lugares de traballo, ou a obstaculización da actividade normal dos empregados, por un ou máis empregadores coa intención de forzar ou resistir demandas ou expresar queixas, ou apoiar a outros empregadores nas súas demandas ou queixas".