cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Resolución 1769 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas
A resolución establece a creación dun continxente de 26.000 soldados das Nacións Unidas e a Unión Africana (UNAMID - Misión de Nacións Unidas e a Unión Africana en Darfur) que tratará de establecer a paz no Sudán e substituirá aos 7.000 membros da Misión da Unión Africana no Sudán. Despois de rexeitar un primeiro borrador de resolución que incluía sancións ao goberno sudanés, leste aceptou o texto definitivo que non recolle sanción algunha.
A resolución insta a que en trinta días os distintos Estados teña listas as súas propostas de tropas para fixar o continxente.
A proposta foi na súa orixe iniciativa dun texto de Francia, Reino Unido e Eslovaquia que contou co apoio expreso de Estados Unidos e invocouse ao Capítulo VII da Carta das Nacións Unidas que permite o uso da forza para a propia defensa.
Thomas MacDonagh
Thomas MacDonagh (en Tomás Mac Donnchadha), nado en Cloughjordan (Tipperary do Norte) o 1 de febreiro de 1878 e finado en Dublín o 3 de maio de 1916, foi un nacionalista irlandés, poeta, dramaturgo e un dos líderes do Alzamento de Pascua de 1916.
Biografía
Thomas MacDonagh interesouse polo gaélico irlandés, trasladándose a Dublín a estudar. Na capital irlandesa fíxose membro da Conradh na Gaeilge (Liga Gaélica) e fixo amizade con Eoin MacNeill e Patrick Pearse, este último fixo que ingresara a traballar na Escola St. Enda (Scoil Éanna) en Ranelagh (Condado de Dublín) en 1908, onde se realizaba un ensino bilingüe inglés-irlandés. Pouco despois foi lector da Universidade Nacional de Irlanda, e en 1910 foi nomeado titor do xove poeta Joseph Plunkett, tamén membro da Liga Gaèlica. En 1912 casou con Muriel Gifford, unha muller protestante que se converteu ao catolicismo, con ela tería un fillo en 1913 ao cal chamaron Donagh.
A pesar de que o seu nome figura como un dos sete dirixentes do Alzamento de Pascua de 1916, a realidade é que incorporouse máis tarde ao grupo, en abril de 1916, cando o Alzamento xa estaba en marcha. Quizais se debe ao feito de que era un acabado de chegar no IRB, mais Thomas Clarke promoveu o seu ascenso, axudado pola súa amizade con Pearse e Plunkett. Deste xeito, foi un dos signatarios da Proclamación de Pascua.
Durante a revolta, o seu rexemento situouse na fábrica de galletas Jacob, onde se lle uniu o veterano feniano John MacBride. A pesar de ser un dos rexementos máis numerosos, tiña pouca experiencia en combate e o 30 de abril recibiu a orde de renderse ás forzas británicas. Foi xulgado por un tribunal militar, condenado a morte e fusilado o 3 de maio de 1916.
A súa viúva morreu mentres nadaba en Skerries (Condado de Dublín, en xullo de 1917. O seu fillo, Donagh MacDonagh, foi un coñecido escritor e xuíz, finou en 1968.
San Xosé, Costa Rica
San Xosé (en castelán San José) é a capital e a cidade principal de Costa Rica. É tamén a capital da provincia homónima. Está situada no centro do país, nun planalto montañoso a 1.161 m sobre o nivel do mar, o que tempera o clima tropical do territorio.
Samognat
Samognat é unha vila francesa do departamento do Ain, na rexión de Ródano-Alpes.
San Xosé, Costa Rica
Consonte o censo do ano 2006, o municipio (cantón) de San Xosé tiña 339.588 habitantes, cosa que indica o seu rápido medramento os últimos anos, xa que en 1950 apenas alcanzaba os 87.000. Mais a área metropolitana supera os 2.500.000 de habitantes.
Xeografía
A cidade fica no centro do país, na meseta do Valle Central, a 1.161 m de altitude media. Dista 130 quilómetros de Puerto Limón, na costa do Mar Caribe e 115 km de Puntarenas, no litoral do Océano Pacífico.
Historia
Fundado en 1737, San Xosé era un pequeno poboado de escasa importancia arredor de 1824, ano no que o primeiro xefe de estado de Costa Rica, o liberal Juan Mora Fernández, decidiu delocar para aquí o goberno, que antes residía en Cartago, a antiga capital colonial, para convertela nunha cidade de novo cuño. Era unha época de grande euforia na recentemente independizada Federación de Centroamérica, da que Costa Rica era un dos estados integrantes. A nova capital medrou con rapidez, estendéndose polo val. A causa da súa orixe serodia no século XVIII, en San Xosé non fican apenas vestixios de arquitectura colonial, tan habitual noutras capitais de Latinoamérica. No 9 de agosto de 1884, San Xosé tornouse na primeira cidade da América Latina que foi iluminada por enerxía eléctrica.
Lugares de interese
Como sitios destacados da cidade han de se cita os edificios do Banco Central de Costa Rica e do Banco Nacional (este último moito máis alto que as edificacións dos arredoress, algo que conforma o perfil peculiar da urbe), o parque metropolitano de La Sabana ou a Avenida Central (rúa peonal que é unha das principais áreas comerciais da cidade). O Parque Morazán e a Praza da Cultura son visitados por miles de traballadores e turistas cada día. Outros edificios salientes do centro urbano son o Teatro Nacional de Costa Rica e o Teatro Melico Salazar, centros da vida cultural, e a Catedral. Na parte sur, debemos lembrar a Clínica Bíblica (un hospital privado) e a estación do Ferrocarril del Pacífico.
A cidade posúe varios museos, como o Museo do Ouro, con mostras das antigas civilizacións precolombianas; o Museo de Arte e Deseño Contemporáneo, o Museo de Xade, o Museo Nacional, dedicado á historia do país, o Museo de Arte Costarriqueño etc.
San Xosé ten unha animada vida nocturna en zonas como El Pueblo, a Calle de la Amargura de San Pedro, Heredia, Escazú e Santa Ana.
Nas aforas da cidade está situado o Xardín Botánico Lankester, de 11 hectáreas, no que sobresae a colección de orquídeas.
Cidades irmandadas
Entre outras:
Mazda
miniatura| Mazda (マツダ株式会社 Matsuda Kabushiki-gaisya) é un fabricante de automóbiles do Xapón, con sede principal en Hiroxima. En 2005, produciu case 800.000 automóbiles con vendas no Xapón, Europa, América do Sur e Norteamérica.
miniatura|[[Mazda 6 Wagon.]]
Historia da empresa
Mazda fundouse no Xapón en 1920 como Toyo Cork Kogyo co., Ltd. Orixinalmente fabricaba ferramentas e maquinaria pesada. Pero cambiou á fabricación de vehículos co primeiro modelo, o Mazda-Go en 1931.
O ano 1960 foi o aniversario de Mazda como fabricante de automóbiles. En só unha década, a marca progresou dun vehículo de 16 cabalos (12 kW) a un deportivo cun motor Wankel, o Mazda Cosmo. Mazda entrou no mercado dos Estados Unidos a finais desta década. Na década de 1970 tivo lugar a primeira crise económica de Mazda, que levou a Ford a comprar o 25% da empresa. O primeiro RX-7 lanzado en 1978 debía ser unha poderosa imaxe do liderado de Mazda, pero as súas vendas non remontaron ata principios da década de 1980.
A década de 1980 foi unha transición de Mazda como fabricante consolidado no mercado xaponés a unha parte do imperio global de Ford e a década máis produtiva para Mazda. Os primeiros modelos como o 323 (GLC nos Estados Unidos) ou o 626 foron un éxito rotundo, o 323 foi o coche máis vendido do Xapón por enriba do Toyota Corolla.
Mazda tamén contribuíu á liña de modelos de Ford, como por exemplo o Ford Probe baseado no MX-6. Mazda tamén empezou a deseñar o 626/MX-6 de cara 1988 nos Estados Unidos. Nun principio, a produción iniciouse cunha unión a fondo compartido con Ford chamado AutoAlliance International.
Mazda rematou a década co revolucionario deportivo Mazda MX-5, coche do ano 1989. Este modelo revitalizou o mercado dos deportivos que, dende a década dos 70, tiña que conformarse con coches de competición caros e pesados. A pesar das queixas a imitación que supoñía do Lotus Elan, o Miata foi un éxito dende entón, contando con tres xeracións e converténdose en icona da marca.
Mazda e Ford continuaron coa súa colaboración. En 1994 a serie-B de Mazda separouse nunha versión internacional (deseñada por Mazda) e outra cunha copia do Ford Ranger. En 1998, Mazda e Ford abriron unha fábrica en Thailandia chamada AutoAlliance Thailandia. Seguindo o esquema da fábrica de Hofu, AAT é unha fábrica moi importante para a compañía.
2001 foi un ano moi difícil para Mazda posto que aínda que os novos modelos xa estaban en desenvolvemento, a compañía non tería nada que ofrecer ata mediados de 2003. Unha vez os novos modelos saíron de fábrica, Mazda volveu recuperarse e o Mazda 6, o Mazda RX-8 e o Mazda 3 deron boa fe da súa popularidade e axudaron a cambiar a visión xeral da compañía. En 2004, Mazda superou as vendas do seu rival Mitsubishi Motors.
Turismos
miniatura|Mazda 6 de segunda xeración con carrocería sedán
Enrique Álvarez Abalde
Enrique Álvarez Abalde, nado en Teis (Vigo) en 1960 e finado o 16 de xullo de 2010, foi un militante comunista galego, preso político do PCE(r) na década de 1980.
Traxectoria
En 1987 foille diagnosticada esclerose múltiple avanzada. O mesmo lle pasou a outros dous presos políticos comunistas, Mercedes Herranz e Ernesto Fernández Portillo. Tras nove anos en prisión, en 1989 foi posto en liberdade condicional por enfermidade grave e incurábel. A finais da década de 1990 ingresou nun hospital xa de forma permanente.
Estaba interno no Hospital da Cruz Vermella de Vigo. En marzo de 2010 houbo protestas a prol da sanidade pública e contra o peche deste centro, no que se atopaban 70 enfermos graves, 6 dos cales, incluído Enrique, se negaron a abandonar o hospital.
Teoría da complexidade
A teoría da complexidade, chamada adoito simplemente complexidade, desafío da complexidade ou pensamento da complexidade, é unha noción utilizada en filosofía, epistemoloxía (por autores como Anthony Wilden e Edgar Morin),  física, bioloxía (por Henri Atlan), socioloxía, informática ou en ciencia da información.
A súa definición varía significativamente segundo a área de coñecemento. Trátase dunha visión interdisciplinar acerca dos sistemas complexos adaptativos, do comportamento emerxente de moitos sistemas, da complexidade das redes, da teoría do caos, do comportamento dos sistemas distanciados do equilibrio termodinámico e das súas facultades de autoorganización.
Sociedade Numismática Polaca
A Sociedade Numismática Polaca (en polaco: Polskie Towarzystwo Numizmatyczne –PTN–), anteriormente Sociedade Arqueolóxica e Numismática Polaca (Polskie Towarzystwo Archeologiczne i Numizmatyczne –PTAiN–), é unha asociación científica e cultural sen ánimo de lucro que reúne as persoas afeccionadas ao estudo e ao coleccionismo de moedas, medallas, condecoracións e outros obxectos afíns. Na súa configuración actual, estableceuse en Varsovia, Polonia, en 1991 e rexistrouse en 2002.
A PTN conta con 52 sucursais distribuídas por diferentes cidades de Polonia e ten arredor de 2.250 membros (2013). Consonte os seus estatutos, os obxectivos da Sociedade son a posta en contacto das persoas interesadas na numismática e noutros coleccionismos, a realización de investigacións científicas nese ámbito, a organización de eventos para a promoción da numismática, e a protección dos obxectos numismáticos como elementos culturais e do patrimonio nacional. O seu presidente no período 2019-2023 é o recoñecido numismático polaco Przemyslaw Ziemba.
Historia
As orixes desta entidade numismática polaca remóntanse a 1888, cando se fundou a Sociedade Numismática de Cracovia. Décadas despois, en 1915 estableceuse a Sociedade Numismática de Varsovia, en 1925 a Sociedade Numismática de Poznan e a Asociación Numismática de Lviv, e en 1935 a Sociedade Numismática de Bydgoszcz.
En 1953 fundouse a Sociedade Arqueolóxica Polaca (Polskie Towarzystwo Archeologiczne –PTA–) como resultado, pola súa vez, da fusión de varias entidades: a Sociedade Arqueolóxica de Wroclaw, a Sociedade Prehistórica Polaca en Poznan, a Sociedade Numismática de Cracovia e a Sociedade Numismática de Varsovia (cuxas raíces se remontan a 1845). Esta nova entidade contaba na súa estrutura cunha sección de numismática que, por mor da crecente relevancia que foi adquirindo, acabou por segregarse da PTA e constituír, en 1971, a Sociedade Arqueolóxica e Numismática Polaca (Polskie Towarzystwo Archeologiczne i Numizmatyczne –PTAiN–).
A actual Sociedade Numismática Polaca (Polskie Towarzystwo Numizmatyczne –PTN–) estableceuse en 1991, a partir dunha reconstitución fundacional da PTAiN.
A Sociedade Numismática Polaca ten asinados diferentes acordos de colaboración con outras entidades similares de países da súa contorna, como a Sociedade Numismática Eslovaca e a Sociedade Numismática de Belarús, e é membro do Consello Internacional de Numismática (INC-CIN). Como integrante deste último organismo, encárgase da preparación do XVI Congreso Internacional de Numismática que terá lugar en Varsovia en setembro de 2022, en colaboración co Banco Nacional de Polonia, coa Universidade de Varsovia, co Museo Nacional de Varsovia e co Museo Nacional de Cracovia.
Biblioteca
A partir de 1953, o Círculo Numismático da rama de Varsovia da Sociedade Arqueolóxica Polaca comezou a crear unha biblioteca científica especializada, con exemplares tan sobranceiros e valiosos como Ivre Circa Rem Monetariam in Germania (1730), de Heinrici de Bunau; Mikolaja Kopernika rozprawy o monecie (1816), editado por J. Dmochowski; ''Polska. Dzieje i rzeczy jej rozpatrywane (1863), de Joachim Lelewel; Gabinet medalów polskich (1841-1845); ou Dawne monety polskie dynastyi Piastów i Jagiellonów'' (1883), de Kazimierz Stronczynski. Un cento destes orixinais dos séculos XVIII e XIX forman hoxe parte da biblioteca da PTN.
Trátase da biblioteca numismática máis completa de Polonia, con máis de 4.000 volumes, 184 cabeceiras de publicacións periódicas tanto polacas como estranxeiras e outros 64 títulos de boletíns emitidos polas sucursais da Sociedade Numismática Polaca e polos centros numismáticos rexionais.
Directores da PTAiN e da PTN
Estes son os directores da entidade, desde a súa constitución en 1971 como Sociedade Arqueolóxica e Numismática Polaca ata o presente, xa como Sociedade Numismática Polaca:
Eventos internacionais
A Sociedade Numismática Polaca é a organizadora das Conferencias Internacionais de Numismática celebradas na localidade de Supral con periodicidade bianual. En ocasións, estas conferencias dan lugar á súa correspondente publicación. As temáticas das últimas conferencias foron as seguintes:
Parada, Grixoa, Viana do Bolo
Parada é un lugar da parroquia de Grixoa, no concello ourensán de Viana do Bolo na comarca de Viana. Segundo o IGE, en 2015 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Sociedade Numismática Polaca
Eventos internacionais
Paralelamente, a PTN organizou dúas edicións do Simposio Internacional de Numismática, en Sanok:
Publicacións
A Sociedade Numismática Polaca tamén leva a cabo un amplo labor editorial. Desde 1965 edítase a publicación trimestral Biuletyn Numizmatyczny ("Boletín Numismático"), de carácter eminentemente divulgativo e distribuída entre os membros da sociedade e tamén adquirible en museos, noutras entidades e no comercio numismático, e tamén mediante subscrición.
Esta é unha escolma dalgunhas monografías publicadas pola Sociedade Numismática Polaca:
Nacho Castaño
Ignacio Castaño Gómez, nado en Vilagarcía de Arousa en 1972, é un actor de dobraxe e dramático galego, coñecido polo alcume de Nacho Castaño.
Traxectoria
Iniciouse como actor de dobraxe en 1986. Como actor debutou profesionalmente cun pequeno papel en Divinas palabras de José Luis García Sánchez. É irmán da tamén actriz Cristina Castaño e sobriño do xornalista deportivo Pepe Domingo Castaño.
Ultraviolence
Ultraviolence —en galego: Ultraviolencia— é o terceiro álbum de estudio da cantante e compositora estadounidense Lana Del Rey, lanzado o 13 de xuño de 2014 en Alemaña, nos Países Baixos e Suíza, mentres que en Norteamérica foi o 17 dese mesmo mes a través do selo discográfico Polydor Records e Interscope Records. Lana Del Rey desenvolveuse coma co-escritora todas as cancións recibindo axuda de Rick Nowels —quen xa tiña traballado con Del Rey no seu disco anterior Born to Die— ademais de incluír un novo colaborador, Dan Auerbach, que se encargou da maioría da produción.
Viburno
thumb|250px|[[Bóla de neve (''Viburnum opulus).]] thumb|250px|Viburnum lesquereuxii Os viburnos son plantas do xénero Viburnum, un xénero de fanerógamas con 150-175 especies de arbustos ou (en poucas especies) pequenas árbores que estaban anteriormente incluídos na familia Caprifoliaceae. Os tests xenéticos efectuados polo sistema APG II amosan que están correctamente clasificados na familia Adoxaceae.
Son nativos das rexións temperadas do Hemisferio Norte, cunhas poucas especies distribuídas nas zonas montañosas tropicais de América do Sur, sueste de Asia. En África, o xénero está confinado nas montañas do Atlas.
As flores prodúcense en corimbos de 5–15 cm de ancho, con flores brancas, beixes ou rosas de 3–5 mm de diámetro con cinco pétalos. O froito é unha drupa esférica de cor avermellada ou púrpura que contén unha soa semente que son o alimento dos paxaros e outros animais bravos. Viburno nome galego do latín Viburnum: nome xenérico do nome clásico latino dunha especie deste xénero, Viburnum lantana, chamada a "árbore camiñante".
Anglesey
Anglesey (Ynys Môn) é unha illa e condado de Gales, Gran Bretaña.
Situada no oeste de Gales, separada de terra firme polo estreito de Menai, dúas pontes conéctana co resto de Gales. A capital é Llangefni e Holyhead a vila máis poboada (situada na illa de Holy Land). O condado ten 66.829 habitantes e 715 km². Anglesey é a illa máis grande de Gales e a a sétima máis grande das Illas Británicas, Anglesey é tamén a illa máis grande do Mar de Irlanda por superficie, e a segunda illa máis poboada (logo da Illa de Man). A poboación no censo de 2011 era de 69.751 habitantes.
Historia
Posteriormente invadírona os viquingos, saxóns e normandos. No século XIII Eduardo I de Inglaterra conquistou Anglesey.
Hai numerosos monumentos megalíticos e menhires en Anglesey, dando testemuño da presenza dos seres humanos xa na prehistoria.
Historicamente, Anglesey asociouse durante moito tempo cos druidas. No ano 60 d.C. o xeneral romano Gaio Suetonio Paulino decidiu acabar co poder dos druídas e atacou a illa, destruíndo o santuario e as lubres (arboredas sagradas). As noticias da revolta de Boudica alcanzáronlle xusto logo da súa vitoria, facéndolle retirar a súa armada antes de consolidar a súa conquista. A illa foi finalmente incluída no Imperio romano polo gobernador Cneo Xulo Agricola no ano 78 d.C. Os romanos chamaron á illa Mona.
Môn é o nome galés para Anglesey. Provén do británico enisis mona, aparecendo por primeira vez durante a éra romana como 'Mona'. É Mona para Tácito (Ann. xiv. 29, Agr. xiv. 18), Plinio o Vello (iv. 16) e Dión Casio (62). Chámaselle Môn Mam Cymru (Môn, Nai de Gales) por Giraldus Cambrensis, pola afirmada capacidade da fértil terra para producir suficiente comida para toda Gales. Realmente, a afirmación estaba probablemente máis dirixida a unha capacidade para manter a Gwynedd. Clas Merddin e Y fêl Ynys (Illa Mel) son outros nomes. De acordo coas Tríades (67), Anglesey foi nun principio parte do continente. Quedan 28 crónlechs na meseta con vistas ao mar; por exemplo a Plâs Newydd. Os druidas foron atacados no ano 61 por Suetonio Paulino e outra vez no 78 por Agrícola. A actual estrada que discorre desde Holyhead ata Llanfairpwllgwyngyll podería ser nas súas orixes unha calzada romana. A illa foi agrupada por Tolomeo con Irlanda ("Hibernia") en lugar de con Gran Bretaña ("Albion").
Río Grande do Norte
Río Grande do Norte é un estado brasileiro localizado na Rexión Nordeste. Limita ao norte e leste con Océano Atlántico, ao sur con Paraíba e ao oeste con Ceará. Ocupa unha superficie de 53.306,80 km². A súa capital é Natal. A súa superficie total é un pouco maior que as da Costa Rica e da Croacia.
Anglesey
Historia
Ao final do período romano, finais do século IV e principios do século V, os piratas de Irlanda colonizaron Anglesey e a próxima península de Llŷn (Llŷn en galés). En resposta, un xefe militar británico do norte de Gran Bretaña chamado Cunedda dirixiuse á zona e comezou o proceso de expulsar aos irlandeses. Este proceso foi continuado polo seu fillo Einion Yrth ap Cunedda e o seu neto Cadwallon Lawhir ata que os últimos irlandeses foron derrotados na batalla do ano 470. Como illa, Môn tiña unha boa posición defensiva, e por isto foi a sede da corte ou Llys dos reis e príncipes de Gwynedd en Aberffraw. Agás dun saqueo devastador Danés no ano 853, continuou coa súa situación ata o século XIII, cando as melloras nos navíos ingleses fixérona indefendible.
Río Grande do Norte
Xeografía
Máis de 80% do seu territorio presenta unha altitude menor que 300 metros. O seu clima é tropical, pero cunha distinción: na franxa litoral leste é máis chuvioso, e no interior, despois do Planalto da Borborema, é semiárido. Moitos ríos do estado non son perennes, e desaparecen cando dos meses máis secos. Os ríos principais do estado son: Mossoró, Apodi, Assu, Piranhas e Potengi. A capital do estado, Natal, está situada xunto á foz do río Potengi.
Economía
Os principais produtos do estado son o petróleo (é o segundo estado brasileiro en produción total) e o sal mariño. Na agropecuaria, destácase a fruticultura irrigada na rexión da Chapada do Apodi, principalmente para exportación. Xa a gandería abastece parcialmente o consumo local.
Na industria, destácase o parque téxtil e a extracción de petróleo cru e gas natural (o estado non ten refinerías). Ata recentemente, pola súa proximidade coa Liña do Ecuador, o estado ten sido peza importante no Programa Espacial Brasileiro. Alí está a base de lanzamento de foguetes meteorolóxicos da Barreira do Inferno, que xa lanzou máis de 2 mil foguetes e globos sonda dende 1965.
Turismo
O turismo é unha fonte de renda importante principalmente para a capital do estado, pero tamén para outros municipios do litoral, como São Miguel do Gostoso. O bo tempo atrae turistas brasileiros e estranxeiros ás súas praias. Os paseos de bugre (un automóbil feito co chasis e motor do VW escarabello, rodas largas e sen teito) nas dunas de Genipabú xa son coñecidos ata mesmo fóra do Brasil.
Pero todo isto non é suficiente para garantir a mellora da renda nos municipios máis pobres do interior do estado, que sofren coas secas periódicas, que duran meses seguidos e provocan éxodo rural.
National Gallery
miniatura|225px|Interior da National Gallery dende a súa entrada principal.
A National Gallery ou Galería Nacional é o principal museo de arte de Londres, sito na parte norte de Trafalgar Square. Exhibe pintura europea de 1250 a 1900, prodecente da colección nacional de arte do Reino Unido. A colección permanente, que consta de 2,300 pinturas, pertence ao Estado británico, polo que a entrada é publica, só sendo necesario pagar para asistir a determinadas exposicións especiais. Ten entre 4 e 5 millóns de visitantes ao ano.
Maila ser fundada sen unha colección real que a sustentase, a National Gallery converteuse nunha galería de arte de sona internacional dende a súa fundación en 1824. Foi conformada inicialmente polos seus primeiros directores, incluído o pintor Sir Charles Lock Eastlake, e aumentada con doazóns privadas, que hoxe en día compoñen dous terzos da súa colección permanente. Aínda que de tamaño reducido en comparación con outras pinacotecas coma o Louvre, a National Gallery destaca por amosar obras mestras de toda a Historia da Arte occidental, sendo posible admirar a través da súa colección a evolución dos estilos pictóricos dende o comezo do Renacemento ata o Postimpresionismo. A galería orixinal do século XIX baseábase fundamentalmente na arte italiana e no neerlandesa, pero pouco a pouco foi adquirindo obras de arte moderna.
A galería foi aloxada en tres edificios diferentes, cada un dos cales resultou co tempo pouco axeitado para os propósitos expositivos. O edificio actual foi comezado por Williams Wilkins e sufriu notables ampliacións, cuxas obras principais foron a cargo de Edward Middleton Barry e Robert Venturi. Dende 2002 e ata 2006, o director da institución foi Charles Saumarez Smith. Dende decembro de 2007, o prestixioso historiador de arte Nicholas Penny está á fronte da galería.
Colección
miniatura|esquerda|225px|[[Venus do espello, de Velázquez.]] miniatura|esquerda|225px|[[A Virxe das Rochas, de Leonardo da Vinci, posterior á copia do Louvre.]] miniatura|dereita|225px|[[O matrimonio Arnolfini, de Jan van Eyck.]]
Fronte á riqueza asimétrica de moitos museos de orixe real, a National Gallery é un museo bastante homoxéneo en calidade e variedade, cunha mostra moi extensa da historia da pintura. A súa política foi sumamente ríxida: adquirir só pinturas (non hai esculturas nin obxectos decorativos coma noutros museos) e sempre da máxima calidade. Asemade, hai que considerar as achegas do coleccionismo privado. Nos séculos XVIII e XIX a aristocracia británica foi seguramente a máis activa de Europa adquirindo obras mestras europeas, e gradualmente, moitas destas obras foron ingresando na National Gallery.
A colección do Renacemento italiano é moi famosa e está considerada coma o exemplo máis completo desta arte fóra de Italia. Así, algúns artistas italianos teñen maior presenza nesta galería que noutros museos de sona do seu país. Destacan as obras de Piero della Francesca, a colección de Rafael e as pinturas de Tiziano, na súa maior parte procedentes da súa etapa xuvenil.
A colección holandesa do século XVII é tamén considerable, con abundantes obras de Rembrandt. A colección de pintura española é reducida en número, pero abrangue obras fundamentais dende Bartolomé Bermejo ata Goya. Destaca a Venus do espello, de Diego Velázquez.
Entre as obras máis destacadas que se poden ver nesta pinacoteca atópanse:
Les Rallizes Dénudés
Les Rallizes Dénudés foi unha influente banda xaponesa de rock psicodélico. Formouse no ano 1967 e foi coñecida polos seus lazos coas compañías de teatro de vangarda e os grups políticos de esquerda, así coma os seus espectaculares directos con luces estroboscópicas e bolas de espellos no escenario, polo que chegaron a ser comparados con The Velvet Underground.
Data de caducidade
En boa parte dos alimentos envasados debe indicarse na etiquetaxe o prazo que establece o fabricante durante o cal o alimento resulta seguro para o consumidor. A data límite deste prazo é o que denominamos data de caducidade.
Noutros casos, nos que non existe ese perigo sanitario, o fabricante debe indicar a data de consumo preferente, tamén chamada data de duración mínima, que expresa o período de tempo durante o cal o fabricante garante que o alimento mantén as características organolépticas propias. Neste caso preténdese informar ó consumidor de aspectos de calidade do produto, non de seguridade alimentaria.
A forma de expresa-la data de caducidade está definida polo Regulamento (UE) 1169/2011 do Parlamento Europeo e do Consello de 25 de outubro de 2011, sobre a información alimentaria facilitada ó consumidor (DOUE L 304, de 22.11.2011).
Debe estar indicada mediante a lenda “data de caducidade”, seguida da mesma data ou dunha referencia ó lugar onde estea impresa na etiqueta. A expresión da data de caducidade constará do día, mes e, eventualmente, ano, nesta orde.
A data de caducidade irá sempre acompañada da descrición das condicións de conservación que deben respectarse (nos circuítos de distribución e no domicilio do consumidor). Referímonos ás temperaturas de conservación (refrixeración ou conxelación) e integridade do envase.
A indicación da data de caducidade deberá estar impresa de forma clara, perfectamente lexible e ben visible. Nunca se deberán admitir produtos alimenticios nos que estea manipulada ou tapada con calquera outra marca ou etiqueta (como tal, coa etiqueta do prezo).
Fabricantes, distribuidores e inspección oficial son os responsables de que se cumpra a Norma, pero son os consumidores quen deben exercita-lo seu dereito de comprar un produto cando cumpra as súas esixencias ou de rexeitalo cando se lle negue unha información á que ten dereito.
Notas
A indicación das datas de caducidade ou de consumo preferente é obrigatoria para os alimentos envasados. Quérese dicir que nos alimentos non envasados (presentación habitual da carne fresca, do peixe fresco, froitas, verduras e hortalizas, conxelados a granel etc.) non teñen a obriga de indicalas.
Debe terse presente, igualmente, que o envoltorio no que se entregan estes alimentos ó consumidor (papel, bolsas plásticas etc.) non se considera envase, e polo tanto non ten por qué incluír esta información.
No caso dos moluscos bivalvos vivos (mexillón, ameixas, ostra, navalla etc.) a Norma obriga a indica-la data de envasado e permite substituí-la data de caducidade pola expresión “Estes moluscos estarán vivos no momento da súa venda”.
Canto á idioma da etiquetaxe, a Norma impón a expresa-la información obrigatoria (entre outras, o marcado de datas) en castelán, como mínimo, polo que o habitual será que a forma na que poidamos ler esta información nos produtos que adquirimos habitualmente será “Fecha de caducidade” ou “Consumir preferentemente antes del / antes del fin de”.
Alan Perlis
Alan Jay Perlis, nado o 1 de abril de 1922 en Pittsburgh e finado en Connecticut o 7 de febreiro de 1990, foi un catedrático estadounidense de ciencias da computación que gañou o Premio Turing en 1966 e foi presidente da Asociación para a Maquinaria Computacional (ACM) de 1962 a 1964.
Casaminoácido
Os casaminoácidos son unha mestura de aminoácidos e algúns péptidos moi pequenos obtidos da hidrólise ácida da proteína caseína do leite. Utilízanse en microbioloxía como ingrediente de medios de crecemento microbiano. A mestura contén todos os aminoácidos esenciais excepto o triptófano, que queda destruído pola dixestión con ácido sulfútrico ou ácido clorhídrico.
Os casaminoácidos son similares á triptona; esta última diferénciase en que sufriu unha hidrólise encimática incompleta e presenta algúns oligopéptidos, mentres que nos casaminoácidos o que predomina son os aminoácidos libres.
Usos
Os casaminoácidos subministran unha fonte de nitróxeno de orixe proteica completamdente hidrolizada. Contén unha pequena cantidade de cistina. O triptófano e as vitaminas son destruídas polo tratamento ácido. Os restantes aminoácidos (en distintas cantidades) son unha fonte de nutrientes para varios microorganismos. Os aminoácidos son moi solubles e axeitados para o seu uso en cultivos de tecidos. O contido de sales é xeralmentre do 30 a 40%. Os casaminoácidos poden atoparse na vacina DTaP da marca Daptacel ou utilízanse na súa fabricación.
Explorer I
miniatura|300px|William H. Pickering, James A. Van Allen e Wernher von Braun cunha maqueta do Explorer 1 O Explorer I ou Explorer 1, oficialmente Satellite 1958 Alpha, foi o primeiro satélite artificial posto en órbita terrestre polos Estados Unidos.
Historia e características
Lanzouse ás 22:48 horas EST dun 31 de xaneiro de 1958 desde Cabo Canaveral sobre un foguete Juno I como parte do programa norteamericano para o Ano Xeofísico Internacional e como reflexo do lanzamento do Sputnik 1 producido catro meses antes desde o Cosmódromo de Baikonur soviético.
A tecnoloxía do Explorer 1 fora deseñada por un equipo de científicos dirixidos por James Van Allen, e o satélite permitiu descubrir unha rexión de radiación que rodea a Terra e leva o seu nome, cinto de Van Allen.
Vimieiro
O termo vimieiro adoita referirse a dous tipos de salgueiro dos que se tiran os vimes empregados en cestaría:
O topónimo Vimieiro pode referirse a:
Administrador de Infraestruturas Ferroviarias
miniatura|260px|Xerencia norte. miniatura|260px|Coche de ADIF.
O Administrador de Infraestruturas Ferroviarias (en castelán: Administrador de Infraestructuras Ferroviarias), máis coñecido como Adif, é unha entidade pública empresarial dependente inicialmente do Ministerio de Fomento de España (hoxe Ministerio de Transportes, Mobilidade e Axenda Urbana), que ten como obxectivo a construción de liñas de ferrocarril e a xestión da súa explotación.
Adif herdou a infraestrutura das extintas RENFE (2005) e FEVE (2013), polo que é propietaria da maioría de liñas de ferrocarril de España.
A data de 31 de decembro de 2015 administraba 15 384 quilómetros de vías e 1 903 estacións, 41 delas por Adif AV (alta velocidade). Tamén herdou as funcións da empresa pública GIF.
Historia
A división de RENFE fíxose efectiva o 1 de xaneiro de 2005 entre dúas empresas: A división tivo algunhas particularidades como, por exemplo, que a venda de billetes en estacións ata agora é competencia de Adif, en contra do que ocorre noutros administradores de infraestruturas (AENA, estacións de autobús...), e que as estacións exclusivamente de proximidades son propiedade de Adif pero son xestionadas por Renfe. Isto é posible debido a que as redes de proximidades non son obxectivo da libre competencia.
A partir do 1 de xaneiro de 2014 o Real Decreto 15/2013 divide ao Adif en dúas sociedades: Segundo os medios, o obxectivo fundamental da segregación é o cumprimento das modificacións operadas polo Sistema Europeo de Contas e os novos criterios contables establecidos no mesmo, que esixe ás empresas públicas que polo menos o 50 % dos gastos estean cubertos pola súa actividade comercial (e non por subvencións) para que o seu pasivo non compute como déficit. Mantense unha estrutura organizativa única.
Xerencias operativas
Adif controla o tráfico ferroviario en España a través de seis xerencias operativas, encadradas na Dirección Ejecutiva de Circulación e localizadas en:
Actividades e funcións
As principais actividades de Adif son tres:
Rede ferroviaria
Todas as liñas que pertencían a RENFE na súa escisión pasaron a titularidade estatal, sendo administradas por Adif. Á rede orixinal únense as liñas que foron construídas desde a creación de Adif.
Esta rede componse de todas as liñas de vía ancha de España, fóra das liñas Barcelona-Vallès e Lleida-La Pobla de Segur, de carácter rexional e pertencentes a FGC. Tamén inclúe unha liña de vía estreita, a Liña C9 de Proximidades Madrid.
Infraestruturas para mercancías
Adif mantén unha ampla rede de infraestruturas e terminais para o tratamento de mercancías. As instalacións de mercadorías divídense en dous grupos, 1 e 2, dependendo dos servizos que ofrezan.
Nas instalacións de mercancías, ademais dos labores típicos dunha estación ferroviaria, pódense realizar todo tipo de manobras, transbordo de mercancías, manipulación de colectores, almacenaxe, planificación, alugueiro de medios auxiliares, limpeza de material, aparcadoiro de vehículos etc.
Ademais, os trens poden recibir varios servizos nas instalacións de Adif, como subministración de area e combustible.
Aegithalos
Aegithalos é un xénero de aves da orde dos paseriformes, subordo dos páseros, infraorde dos paséridos, e superfamilia dos silvioideos, o tipo da familia dos exitálidos (Aegithalidae).
Distribución
As especies de Aegithalus distribúense por Eurasia, desde a China e Taiwán até a Europa Occidental, pasando polo sueste asiático e Asia Meridional.
Na península Ibérica (incluída Galicia) só se presenta Aegithalos caudatus, o ferreiriño subeliño ou ferreiriño rabilongo.
Descrición
O xénero foi descrito en 1804 polo médico e naturalista francés Johann Herrmann.
Etimoloxía
O nome científico Aegithalus está tirado do grego antigo αιγίθαλλος ou αιγίθαλος aigíthallos, aigíthālos, nome dun paxaro do familia dos páridos.
Este nome grego foi citado por Aristóteles, que describe na súa obra Historia dos animais ou Investigacións sobre os animais (en grego Περὶ Τὰ Ζῷα Ἱστορίαι, en latín Historia animalium) varios paxaros con este nome.
Emisor
Nun proceso de comunicación, emisor é o que produce unha mensaxe realizada de acordo coas regras dun código específico. O emisor é a persoa ou aparello que codifica determinada información e que orixina así a mensaxe, que se envía a continuación por medio dun canal a un receptor.
Florentino Pérez
Florentino Pérez Rodríguez, nado en Madrid o 8 de marzo de 1947, é un enxeñeiro de camiños, empresario español, presidente da empresa construtora ACS e actual presidente do Real Madrid.
Política e empresa
Enxeñeiro titulado pola Universidade Politécnica de Madrid. Exerceu como profesor de Fundamentos Físicos das Técnicas. En 1976 pasou a ser delegado de Servizos de Saneamento e Medio Ambiente do Concello de Madrid.
Ingresou en Unión de Centro Democrático en 1979, sendo elixido concelleiro por Madrid e Director xeral de Infraestruturas de Transporte do Ministerio de Transportes, Turismo e Comunicacións. En 1981 pasou a ser subsecretario do Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación. Cesou en 1982 tras a derrota de UCD nas eleccións xenerais.
Real Madrid
O 19 de febreiro de 1995 disputoulle a presidencia do Real Madrid a Ramón Mendoza, quen o derrotou nas eleccións por unha estreita marxe. No 2000 presentouse de novo ás eleccións á presidencia do Real Madrid, derrotando por 16.469 votos contra 13.302 ao daquela presidente Lorenzo Sanz. Foi reelixido en 2004 co 94,2% dos votos.
O 1 de xuño de 2009, Pérez é investido como novo presidente do club ao non presentarse ningún candidato, xa que días antes, Juan Onieva e Eduardo García retiraran as súas candidaturas. Un día despois, o 2 de xuño, presenta a súa primeira fichaxe, o ex-adestrador do Villareal CF Manuel Pellegrini.
Gaspar Melchor de Jovellanos
Baltasar Melchor Gaspar María de Jove Llanos y Ramírez, máis coñecido como Gaspar Melchor de Jovellanos, nado en Xixón o 5 de xaneiro de 1744 e finado en Veiga (Navia) o 28 de novembro de 1811, foi un escritor e político asturiano.
Traxectoria
Foi fillo de Francisco Gregorio de Jovellanos (1706-1779) e Francisca Apolinaria de Jove-Ramírez de Miranda, descendente do marqués de San Esteban e dos marqueses de Valdecarzana. Tivo oito irmáns, entre eles a poeta Xosefa Xovellanos.
En 1757 comezou os estudos de Filosofía na Universidade de Oviedo, e en 1760, baixo a protección do bispo local, foi a Ávila para comezar os estudos de leis e canons e en 1764 foi ao Colexio Maior San Ildefonso de Alcalá onde consegue o doutoramento en canons con vinte e un anos. Logo de licenciarse ocupou en 1767 a praza de maxistrado da Real Audiencia de Sevilla. En 1775 foi un dos promotores da Sociedad Patriótica Sevillana, da que secretario de artes e oficios.
En 1778 conseguiu o traslado á Real Audiencia de Madrid, en parte grazas á influencia do duque de Alba, a quen tratara en Sevilla. En Madrid entra na tertulia de Campomanes, e en 1780 entrou no Consello de Ordes Militares. En 1782 formou parte da comisión que puxo en marcha o Banco de San Carlos, foi membro da xunta de comercio da Sociedade Económica de Amigos do País de Madrid e dende decembro de 1784 o seu director. Plenamente integrado na vida cultural madrileño foi membro da Real Academia da Historia (1779), da Real Academia de San Fernando (1780) e da Real Academia Española (1781). Tras a caída do seu amigo Francisco de Cabarrus, Jovellanos viuse obrigado a marchar da Corte, establécese na súa cidade natal.
En 1790 redactou un Informe sobre espectáculos que lle encargara a Academia da Historia e viaxa por Asturias, Cantabria e País Vasco para coñecer a situación das minas de carbón e as perspectivas do seu consumo, Jovellanos xa se mostrara favorable ao aumento da produción, para o que era preciso liberalizar a explotación de mineral. tras as súas viaxes mineiras presentou nove informes cos resultados da súa comisión e conseguiu que se liberalizase parcialmente en 1793.
Entre 1790 e 1791 viaxa varias veces a Salamanca para encargarse da reforma dos Colexios das Ordes. Como subdelegado de camiños en Asturias (1792) tentou acelerar a conclusión das obras da estrada a Castela (que comezara en 1771), na procura de finalizar co illamento de Xixón, pero a falta de fondos imposibilitaría o seu remate.
A iniciativa de Jovellanos creouse en 1794 o Real Instituto Asturiano de Náutica e Minerealoxía en Xixón, no que tentou aplicar as ideas da Ilustración no ensino, dándolle prioridade ás ensinanzas prácticas.
Tras a alianza coa Francia revolucionaria, Manuel Godoy pretendía realizar certas reformas e contar cos máis importantes dos ilustrados, ofreceulle a Jovellanos o posto de embaixador en Rusia que este rexeitou, pero o 10 de novembro de 1797 aceptou o posto de ministro de Graza e Xustiza, dende alí tentou reformar da xustiza e diminuír a influencia da Inquisición, pero tras nove meses no goberno cesou o 16 de agosto de 1798 e volveu a Xixón. Alí proxectou a creación dunha Academia Asturiana que tería como función o estudo da historia e da lingua asturiana, e elaborou 200 papeletas de léxico do asturiano.
En decembro de 1800, tras a destitución de Mariano Luis de Urquijo como ministro de Estado e o regreso de Godoy ao poder, este ordenou a detención de Jovellanos o 13 de marzo de 1801 e o seu envío a Mallorca, primeiro ao mosteiro de Valldemossa e logo á prisión do castelo de Bellver. Durante os anos de prisión empeoraron os seus problemas físicos e aumentou a súa relixiosidade. Foi liberado o 6 de abril de 1808, tras o motín de Aranjuez. Rexeitou formar parte do goberno de Xosé Bonarparte e representou a Asturias na Xunta Central e dende alí contribuíu a reformar as Cortes. Tras instauración da Rexencia deixou Cádiz e chega a Muros o 6 de marzo de 1810, onde permaneceu varios meses e escribiu a xustificación política da súa actuación na Xunta Central, Memoria en defensa de la Junta Central, que se imprimiu na Oficina de don Francisco Cándido Pérez Prieto na Coruña. Vería publicada a primeira parte, no mes de setembro, mais non a segunda; os apéndices, que el consideraba dunha importancia crucial, non sairían ata finais de 1811, logo do falecemento de Jovellanos.
Logo da marcha dos franceses de Xixón, o 27 de xullo de 1811 deixou Galicia e volveu a Xixón, aínda que un contraataque dos franceses fixeron que tivera que marchar unha vez máis, xa enfermo de pulmonía morre en Veiga o 28 de novembro de 1811.
Obra
Jovellanos escribiu poesía e teatro, aínda que os seus principais escritos foron ensaios de economía, política, agricultura, filosofía e costumes elaborados dende o espírito reformador do despotismo ilustrado. Entre elas destacan o Informe sobre la ley agraria que escribiu nunha primeira versión en 1787 pero que non enviou ata 1784 á Sociedade de Amigos do País de Madrid, quen a remitiu ao Consello de Castela e que se publicou en 1795. Nela Jovellanos móstrase partidario de eliminar os obstáculos á libre iniciativa, que dividía en tres clases: políticos, morais e físicos. Entre eles estaban os baldíos, a Mesta, a fiscalidade, a falta de coñecementos útiles dos propietarios e labregos, as malas comunicacións e a falta de regadíos, canles e portos. Para corrixir esta situación Jovellanos propón que os baldíos e montes en man común pasaran a propiedade privada, disolver a Mesta, cercar os terreos, e que os arrendamentos estivesen baseados no pacto libre entre os colonos e os propietarios, ademais da limitación dos morgados e a supresión da amortización eclesiástica ou da eliminación das trabas sobre os agricultores, alén da reforma dos impostos. A isto habería que engadir a reforma do ensino, para o facer máis práctico, dándolle máis importancia ás materias científicas, e o investimento do Estado en obras públicas. Estas medidas crearían as condicións para a constitución dun mercado de terras, un aumento da produción e a creación dun mercado nacional unificado que posibilitarían que aumentase a poboación e o seu nivel de vida que serviría de base para o inicio da industrialización.
Memoria sobre espectáculos y diversiones públicas e Cartas del viaje de Asturias. Nelas lóuvase o valor da razón fronte ás crenzas, crítica a política da época e dá ideas para potenciar o comercio e a industria.
Durante a súa estadía en Sevilla foi un dos participantes na tertulia de Pablo de Olavide, o que influíu para que comezase a escribir poesía amoroso e redactou a primeira versión da traxedia El Pelayo (1769) e a comedia El delincuente honrado (1773). Tamén traduciu o primeiro libro de Paradise Lost (Os paraísos perdidos).
Jovellanos impulsou melloras na súa cidade natal, como a estrada Xixón-León, que significou o traslado do comercio marítimo de Avilés a Xixón.
Igón, A Ribeira, Cervantes
Igón é un lugar da parroquia da Ribeira no concello lugués de Cervantes na comarca dos Ancares. Segundo o IGE, en 2013 tiña cinco habitantes (tres homes e dúas mulleres). Compóñeno tres casas: casa da Castañeira, casa de Mourádigo e casa da Casoa.
Toponimia
A orixe do topónimo da aldea de Igón puido ser villa Iconi, nome xermánico dun posible fundador chamado Ico ou Igo. Nun documento que provén do mosteiro de Penamaior, en Becerreá, o nome da aldea aparece escrito como Ygon no 1309 e noutro do mosteiro de Carracedo do Bierzo como Eygon no 1384.
Tendo en conta o anterior, a antigüidade da aldea de Igón poderíase situar entre os séculos V e VII, durante o reinado suevo ou visigodo. O engadido do H en Higón é moi posterior e sen base etimolóxica, sendo probablemente castelanizado confundido por Higo (Figo).
Muraño patibranco
O muraño patibranco (Neomys fodiens), é o maior dos sorícidos que habitan en Galicia. Ten un tamaño que chega ata os 100 mm de lonxitude, cunha cola que pode chegar ata 3/4 do seu corpo. A súa pelaxe e escura e curta, a miúdo con mechóns brancos, posúe nas súas pernas e cola, pelos ríxidos que lle axudan a manter o equilibrio na auga. A súa pelaxe mantén burbullas de aire que contribúen a que este flote.
Fornax
Fornax ou Forno é unha constelación austral que foi inserida por Nicolas Louis de Lacaille baixo o nome de Fornax Chemica (latín para forno químico).
Muraño patibranco
O muraño ten saliva velenosa, o que fai del un dos poucos mamíferos velenosos aínda que non é quen de furar a pel de grandes mamíferos. É moi territorial, vive unha vida solitaria. Distribúese ao longo de Eurasia, dende Irlanda ata Corea do Norte.