cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
José López Rodríguez (futbolista)
Como adestrador
Na tempada 1982/83 dirixiu o Pontevedra en Terceira. O equipo proclamouse campión do seu grupo pero caeu na primeira rolda da fase de ascenso contra o Eibar. En 1984 volveu ao Racing de Ferrol, que acababa de descender a Terceira. Estivo á fronte do equipo verde dúas campañas, quedando na primeira delas terceiro e oitavo na seguinte. En 1986 pasou ao CD Lalín, en Terceira, onde estivo unha tempada, fichando a continuación polo CD As Pontes, de Segunda B.
Despois de dúas tempadas nas Pontes, regresou ao Racing de Ferrol para a 1989/90 de Segunda B. Os malos resultados fixeron que o equipo se xogase a permanencia na derradeira xornada fronte ao Leganés. O equipo madrileño marcoulle 7 goles aos ferroláns nun duro partido que acabou con tres xogadores verdes expulsados (Buyo, Toño Rivas e Javi) e co partido suspendido no minuto 77 despois dunha batalla campal. Tras o descenso foi substituído no banco por Cholo Pardo, e asinou contrato coa SD Burela, á que adestrou durante dúas tempadas en Terceira, estando a piques de entrar na promoción de ascenso a Segunda B na primeira delas. Na tempada 1992/93 adestrou por segunda vez ao CD As Pontes, co que acabou descendendo a Terceira.
En novembro de 1993 púxose por cuarta vez á fronte do Racing de Ferrol, despois da destitución de Fernando Vázquez. Colleu o equipo na oitava posición e deixouno ao remate da tempada na 13ª, momento no que presentou a súa dimisión. Durante as súas catro etapas como adestrador no Racing converteuse no técnico que máis encontros oficiais dirixiu na historia do club, sendo superado xa no século XXI por Luis César Sampedro. Na tempada 1994/95 dirixiu por segunda vez a SD Burela, na Terceira División, e aínda volveu por terceira vez en febreiro de 1996, permanecendo tres meses á fronte do equipo, ao que non puido salvar do descenso á Rexional Preferente.
En xaneiro de 2004 substituíu a Petete no banco do Xove Lago, na Terceira División, descendendo ao remate da tempada. Comezou a seguinte tempada no club pero deixouno en outubro.
Palmarés
Real Murcia
Zopilote
O zopilote ou urubú (Coragyps atratus) é a única especie do xénero Coragyps. É unha ave accipitriforme, aínda que algunhas clasificacións inclúeno na orde ciconiformes, e un dos máis abondosos membros da familia dos voitres do Novo Mundo (Cathartidae). Esténdese dende o sur dos Estados Unidos até o sur de América. Non está emparentado cos voitres do Vello Mundo, e as similitudes con eles son derivadas da evolución converxente debido aos hábitos alimentarios necrófagos.
Malia a súa aparencia e nomes similares, esta especie non ten relación co voitre negro eurasiático (Aegypius monachus). Esta última especie pertence á subfamilia dos voitres do Vello Mundo (Aegypiinae), que é á súa vez parte da familia Accipitridae (a cal inclúe ás aguias, falcóns, miñatos e gabiáns), mentres que a especie americana é parte da familia dos voitres do Novo Mundo (Cathartidae). Habita áreas relativamente abertas como bosques illados e terras con matogueiras. Ten unha envergadura de ás de 1,67 m, e unha plumaxe negra, pescozo e cabeza grises e sen plumas, e un peteiro curto e en forma de gancho.
É un preeiro, pero tamén se alimenta de ovos e animais recentemente nados. Nos lugares poboados polo home aliméntase ademais en vertedoiros. Atopa o seu alimento usando a súa aguda vista ou seguindo a outros voitres que posúen o sentido do olfacto. Ó faltarlle a sirinxe, o órgano vocal das aves, os únicos sons que pode producir son gruñidos ou siseos de frecuencia baixa. Pon os seus ovos en covas, árbores ocas, ou simplemente no chan. Xeralmente ten 2 crías ó ano, que alimenta mediante a regurxitación. Nos Estados Unidos, o voitre recibe protección legal polo Migratory Bird Treaty Act. Este voitre apareceu ademais nalgúns códices maias.
Laguna del Marquesado
Laguna del Marquesado é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. No ano 2009 vivían 56 habitantes.
Demografía
Evolución da poboación de Laguna del Marquesado desde a década 1991 ata 2009:
Adapter (padrón de deseño)
Adapter (tamén chamado wrapper ou adaptador) e un padrón de deseño estrutural que serve para transformar unha interface noutra compatible coa clase na que se quere utilizar.
Motivación
Algunhas veces unha clase deseñada para ser reusada non pode selo por que a súa interface non coincide coa interface específica que require unha determinada aplicación. Un adaptador permite as clases traballar conxuntamente con normalidade. O adaptador traduce as chamadas a súa interface en chamadas o interface orixinal, e a cantidade de código necesario para facelo é habitualmente pequeno. O adaptador é tamén responsable de transformar as chamadas. Un exemplo disto sería que unha clase proporcionase valores booleanos na forma de cadeas “true” ou ”false” pero a clase dende a que se vai utilizar necesite eses valores en formato 1 e 0, desta forma a clase adaptadora realizaría o cambio.
Estrutura
Temos dúas posibles opcións a hora de abordar este padrón: miniatura|300px|Opción 1. miniatura|300px|Diagrama secuencia Opción 1. miniatura|300px|Diagrama obxectos Opción 1. miniatura|300px|Opción 2. miniatura|300px|Diagrama secuencia Opción 2. miniatura|300px|Diagrama obxectos Opción 2.
Exemplo
miniatura|300px|Exemplo de uso. No seguinte exemplo queremos que unha clase cliente sexa capaz de comprobar o estado dunha rede de auga e de electricidade nun determinado punto.
É neste punto onde se introduce o padrón adaptador, para permitir a comprobación en base aos valores proporcionados pola outra clase.
Arcole
Arcole é unha localidade e comune italiana de 6.015 habitantes, situada na provincia de Verona, unha das sete provincias da rexión do Véneto.
Antonio Goy Díaz
Antonio Goy Díaz, nado en Lugo en 1900 e finado en Almería en 1976, foi un xornalista e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Goy Ulloa. En 1917 comezou a colaborar na prensa de Lugo no xornal La Idea Moderna, dirixiu a revista Juvenilia (1918), foi redactor de La Provincia e dende 1931 de El Progreso, do que chegou a ser redactor-xefe, e foi presidente da Asociación da Prensa de Lugo. Oficial de telégrafos dende 1918, foi xefe de telégrafos de Foz nos anos vinte. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 dirixiu o semanario falanxista Azul ata xuño de 1937, cando foi nomeado delegado provincial de prensa do Estado. Foi subdelegado do Estado para Prensa e Propaganda de Lugo. Dende 1947 exerceu un tempo como xefe do Corpo de Telégrafos de Madrid, á vez que cultivou a súa vocación como escritor. En 1964 foi nomeado Delgado-xefe provincial do Centro de Telecomunicación de Almería.
Vida persoal
Casou con Isabel Veloso Calvo en 1923.
Cuartel
miniatura|220x220px|Antigo cuartel en [[Dublín]] No ámbito militar, recibe o nome de cuartel o edificio destinado a dar residencia aos soldados. Tamén fai referencia ao destacamento, gornición, estancia e permanencia das tropas nalgún punto.
Historia
miniatura|220x220px|Antigo acuartelamento en [[Oulu, Finlandia.]] Hai un certo número de restos de cuarteis do exército romano en fortalezas de fronteira tales como Housesteads e Vindolanda. Destes e de fontes romanas contemporáneas podemos ver que os fundamentos da vida nun campo militar continuaron sendo constantes durante miles de anos.
Antes de 1780, estes tipos de vivendas non eran coñecidos cumpridamente en Gran Bretaña.
Os cuarteis en forma de bloques de edificios foron utilizados para aloxar a tropas en fortalezas no Canadá superior.
Actualidade (Estados Unidos)
Mentres están no adestramento básico e ás veces o adestramento de continuación, os efectivos militares viven en cuarteis. Os corpos de mariña de Estados Unidos, así como a forza aérea (salvo os aprendices de oficial), teñen unidades de adestramento básico separadas por xénero. Isto diferencia o exército dos Estados Unidos, dos gardacostas e da mariña de guerra, onde os recrutas masculinos e femininos adestran e comparten os cuarteis durante o período básico, pero sepáranse durante o tempo persoal e ao apagar as luces. Con todo, todas as ramas do exército integran a membros masculinos e femininos despois do campo de probas e da primeira asignación.
A tendencia de hoxe en día nos militares de Estados Unidos é conter soamente aos solteiros alistados de baixa gradación en cuarteis a menos que estea requirido por razóns de necesidade militar. Espérase que os suboficiais solteiros e os mozos de máis alta gradación alistados atopen xeralmente aloxamento fóra da base. Os que residen en cuarteis agora gozan xeralmente de cuartos individuais de acordo ás pautas do Ministerio de Defensa dos Estados Unidos. O corpo de mariña é a miúdo a excepción a esta práctica.
Convección do manto
A litosfera da superficie da Terra cabalga sobre a astenosfera e as dúas forman os compoñentes do manto superior. A litosfera divídese nunha serie de placas que están continuamente creándose e consumíndose nos seus límites de placa. A acreción prodúcese a medida que o manto se agrega aos bordos de crecemento dunha placa, asociado coa expansión do fondo oceánico. Este material engadido quente arrefríase por condución e convección de calor. Nos bordos de consumo da placa, o material contráese térmicamente até volverse denso, e afúndese baixo o seu propio peso no proceso de subdución, xeralmente nunha fosa oceánica.
A codia oceánica subducida desencadea o vulcanismo, aínda que os mecanismos básicos son variados. O vulcanismo pode ocorrer debido a procesos que agregan flotabilidad ao parcialmente fundido manto, o que causaría un fluxo cara arriba da masa parcial fundida debido a unha diminución na súa densidade. A convección secundaria pode causar vulcanismo superficial como consecuencia da extensión intraplacas e plumas do manto.
A convección do manto fai que as placas tectónicas se movan ao redor da superficie da Terra. Este proceso semella ter sido moito máis activo durante o período Hadeico, o que resultou nunha clasificación gravitacional do ferro fundido máis pesado, níquel e sulfuros cara ao núcleo, e minerais de silicato máis liviáns no manto.
Tipos de convección
Aínda que agora está ben aceptado que as laxas de subducción cruzan a zona de transición do manto e descenden até o manto inferior, o debate sobre a existencia e continuidade das plumas persiste, con importantes implicacións para o estilo de convección do manto. Este debate está vinculado á controversia acerca de si o vulcanismo intraplaca é causado por procesos superficiais do manto superior ou por plumas do manto inferior. Moitos estudos de xeoquímica argumentaron que as lavas que irromperon nas áreas intraplaca son diferentes en composición das derivadas superficiais de basaltos de dorsais oceánicas (mid-ocean ridge basalts, MORB). Especificamente, tipicamente teñen elevadas proporcións de 3He /4He. Ao ser un nucleido primordial, o 3He non se produce naturalmente na terra. Tamén se escapa rapidamente da atmosfera terrestre cando entra en erupción. A elevada relación 3He /4He de basaltos de illas oceánicas (Ocean Island Basalts, OIB) suxire que deben de proceder dunha parte da terra que non sexa previamente fundida e reprocesada da mesma maneira que o foi a fonte MORB. Isto interpretouse como dunha orixe nunha rexión diferente, menos ben mesturada, que se suxire como o manto inferior. Outros, con todo, sinalaron que as diferenzas xeoquímicas poderían indicar a inclusión dun pequeno compoñente de material próximo á superficie da litosfera.
Forma e vigor da convección
miniatura|Simulación en 2D da convección do manto Na Terra, o número de Rayleigh para convección dentro do manto da Terra estímase da orde 107, o que indica unha convección vigorosa. Este valor corresponde á convección do manto completo (é dicir, a convección que se estende desde a superficie da Terra até o bordo co núcleo). Nunha escala global, a expresión superficial desta convección son os movementos das placas tectónicas e, polo tanto, ten velocidades duns poucos cm/ano. As velocidades poden ser máis rápidas para a convección a pequena escala que se produce en rexións de baixa viscosidade debaixo da litosfera, e máis lentas no manto inferior onde as viscosidades son máis grandes. Un ciclo de convección superficial simple toma da orde de 50 millóns de anos, aínda que a convección máis profunda pode estar máis preto de 200 millóns de anos.
Na actualidade, crese que a convección de manto completo inclúe o declive a grande escala debaixo das Américas e do Pacífico occidental, ambas as rexións cunha longa historia de subducción, e o fluxo de emerxencia debaixo do Pacífico central e África, que presentan unha topografía dinámica compatible co elevamiento. Este patrón de fluxo a grande escala tamén é consistente cos movementos das placas tectónicas, que son a expresión superficial da convección no manto da Terra e actualmente indican unha converxencia de grao-2 cara ao Pacífico occidental e as Américas, e a diverxencia afástase do Pacífico central e de África. A persistencia da diverxencia tectónica neta fóra de África e do Pacífico durante os últimos 250 millóns de anos indica a estabilidade a longo prazo deste patrón xeral de fluxo do manto, e é consistente con outros estudos  que suxiren unha estabilidade a longo prazo das rexións LLSVP do manto inferior que forman a base destes xurdimentos.
Fluencia no mando
Dado que o manto está composto principalmente de olivino, as características reolóxicas do manto son en gran parte as deste mineral. Ademais, debido ás temperaturas e presións variables entre o manto inferior e superior, pódense producir unha variedade de procesos de fluencia, dominando a dislocación no manto inferior e a fluencia difusional dominando ocasionalmente no manto superior. Emporiso, hai unha grande rexión de transición nos procesos de fluencia entre o manto superior e inferior e incluso dentro de cada sección, as propiedades da fluencia poden cambiar fortemente coa localización e, polo tanto, coa temperatura e a presión. Nas rexions de fluencia da lei de potencia, a ecuación de fluencia axustada aos datos con n = 3–4 é estándar.
Convección do manto noutros corpos celestes
Un proceso similar de convección lenta probablemente ocorra (ou ocorreu) no interior doutros planetas (por exemplo, Venus, Marte) e algúns satélites (por exemplo, Europa, Encélado).
Pedro Armas
Pedro Ramón Armas Diéguez, nado en 1959 en São Paulo, é un xeógrafo, profesor universitario e político galego.
Traxectoria
Naceu no seo dunha familia galega emigrada no Brasil que ao pouco regresou a Galicia, establecéndose na Coruña. Licenciouse en xeografía pola Universidade de Santiago de Compostela e é profesor de humanidades na Universidade da Coruña e asemade é dende 2009 vicepresidente da Comisión Interuniversitaria de Galicia. Militou no PSdeG e foi director da Alta Inspección de Educación do Estado na Delegación do Goberno e delegado provincial de Educación (2005-2009). Dentro do partido foi vicesecretario da agrupación local socialista da Coruña e membro da executiva do PSdeG dende 2013  ata que deixou o partido, incorporándose ao pouco tempo a Podemos. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura de Alternativa dos Veciños ao concello da Coruña.
Breogán Riobóo
Alexo Breogán Riobóo Lois, nado na Gándara (Narón) o 28 de xullo de 1986, é un traballador social e político galego vinculado ao pensamento nacionalista. Foi o primeiro Secretario Xeral de Podemos Galicia, cargo que conseguiu logo dunhas eleccións primarias nas que encabezaba a candidatura "Claro Que Podemos Galicia".
Traxectoria académica
Fixo a educación infantil no Colexio San Rosendo e a educación primaria no CEIP San Xoán de Filgueira. Fixo a Educación Secundaria Obrigatoria, con mención bilingüe francés-castelán, e o Bacharelato Científico-Técnico no IES Sofía Casanova de Ferrol.
Comezou Ciencias Empresariais na Universidade de Santiago de Compostela (campus de Lugo), e continuounos na Escola Universitaria de Estudos Empresariais da Universidade da Coruña, aínda que non finalizou a carreira ao comezar a traballar a tempo completo de xeito continuado.
No ano 2016 retoma a súa traxectoria académica, iniciando o Grao en Traballo Social pola Universidade de Vigo, no campus de Ourense. Finaliza os seus estudos no ano 2020 presentando o seu traballo de fin de grado titulado: Aspectos éticos e formativos da asistencia persoal en España. Durante a realización do grao obtivo diferentes premios e distincións académicas da Xunta de Galicia polas súas cualificacións no curso 2017/2018, no curso 2018/2019 , así como o premio de fin de grao para o alumnado que rematara os seus estudos no ano 2020.
Posteriormente, realizou o mestrado de formación do profesorado na UNED no curso 2020/2021, antes de iniciar o doutoramento na Universidade de Vigo en outubro de 2021. Dende o 1 de decembro dese ano traballa como investigador predoutoral na Facultade de Educación e Traballo Social tras conseguir un contrato FPU do Ministerio de Universidades.
Traxectoria social e política
Comezou a súa actividade política aos 16 anos como militante de Galiza Nova logo da catástrofe do Prestige, no ano 2002. Foi membro dos Comités Abertos de Faculdade na Escola Universitaria de Estudos Empresariais da Universidade da Coruña, onde formou parte do Claustro Universitario. Participou da refundición dos CAF nos Comités, logo da unión cos Comités Abertos de Escola.
No 2007 causou baixa de Galiza Nova por diferenzas coa dirección local do Bloque Nacionalista Galego de Ferrol, quedando á marxe da actividade política e mantendo a súa involucración a nivel estudantil. Posteriormente, e logo da marcha de 165 membros dos Comités, colaborou na constitución da Liga Estudantil Galega.
Entre o 2011 e o 2015, mentres traballaba como teleoperador, foi delegado sindical e membro do Comité de Empresa de Teleperformance A Coruña pola Confederación Intersindical Galega.
No ano 2012 retomou o contacto coa política trala aparición da Alternativa Galega de Esquerda, formando parte da Coordinadora Local de ANOVA-Irmandade Nacionalista na cidade de A Coruña. Dimite de dito órgano meses antes das eleccións ao Parlamento Europeo de 2014. Pasadas estas eleccións toma contacto co Círculo de Podemos A Coruña, representándoo como un dos seus portavoces nos medios de comunicación. O 14 de febreiro de 2015, logo do proceso de primarias de Podemos, foi escollido Secretario Xeral de Podemos Galicia por unha ampla maioría e recibindo máis de 1.800 votos. Tras diferenzas coa dirección estatal de Podemos, entre outros aspectos, respecto á plurinacionalidade do Estado, é cesado do seu cargo en marzo de 2016 para celebrar unhas novas eleccións primarias.
Mentres cursa o Grao en Traballo Social na Universidade de Vigo é representante do estudantado no Consello de Departamento de Análise e intervención psicosocioeducativa, na Xunta de Facultade, na Xunta de Titulación, dende a que impulsa o cambio de nome do centro, e no Claustro Universitario.
Na actualidade, é novamente membro do Claustro Universitario da Universidade de Vigo en representación da Asociación do Persoal Investigador da UVigo, entidade da que é o seu secretario e membro fundador. Ademais, é membro da Comisión de Estudos Propios e do Comité de Ética da Investigación (CETIC) da propia universidade.
Stoner Witch
Stoner Witch é un álbum da banda estadounidense de sludge metal Melvins, editado en setembro de 1994 a través do selo Atlantic Records.
Pene
miniatura|200px|dereita|Representación artística dun pene, época romana.
O pene é o órgano masculino que intervén na excreción urinaria e en certas prácticas sexuais. O pene en erección, en especial a súa representación, recibe o nome de falo. Intervén na expulsión do esperma e os ouriños e a súa forma e tamaño depende do grao de excitación sexual e doutros factores externos. É por tanto un órgano cunha función dupla: sexual e excretora.
Alén diso, e derivado da súa representación da masculinidade, o falo ten un significado simbólico a nivel psíquico. Do mesmo xeito o falo cobra significado en manifestacións relixiosas, antropolóxicas e culturais.
Denominación
A palabra pene procede do latín penis, que significa "cola". Á súa vez, crese que este termo latino deriva do grego πέος. O termo falo provén do latín phallus, e este do grego φαλλός, o cal podería derivar do verbo fenicio phalla, que quere dicir "ser admirable", ou ben da palabra phalou, que significa "cousa secreta e oculta".
Na linguaxe familiar ou vulgar ten varios sinónimos en distintos idiomas. Camilo José Cela dedicou un volume do seu Diccionario Secreto aos diversos nomes do órgano en cuestión en lingua castelá. Como noutras palabras referentes ao aparato sexual -masculino ou feminino-, o recurso aos eufemismos e expresións metafóricas para designar o pene deu lugar a unha longa lista de sinónimos e denominacións figuradas e familiares, entre as cales están as seguintes: caralla, caralleta, carallo, cipote, fleme, gaita, garabatillo, maneto, minga, mingalla, mingallo, miñoca, mioca, moca, moco, nabo, óso, pau, paxaro, picha, pirola, pirolo, pirulí, pirulo, pisa, pisparro, pispilete, pistolo/pistola, pistolón, pita, pitilín, pito, pixa, porra, porro, rabo, rella, tolete, verga, vergallo.
Aspectos anatómicos e fisiolóxicos
miniatura|200px|esquerda|Esquema do aparato reprodutor masculino: 1.[[Vexiga urinaria. 2 Óso pubiano. 3 Pene. 4 Corpo cavernoso. 5 Glande. 6 Prepucio. 7 Uretra. 8 Colon sigmoides. 9 Recto. 10 Vesícula seminal 11 Conduto exaculador. 12 Próstata. 13 Glándula de Cowper. 14 Ano. 15 Vaso deferente. 16 Epidídimo. 17 Testículo. 18 Escroto.]] miniatura|200px|esquerda|Sección transversal do pene.
Anatomía
O aparato xenital masculino consta dun órgano par, o testículo, no que se producen os espermatozoides, e dunha longa serie de vías que transportan os espermatozoides por medio do líquido espermático dende o testículo ata o meato, situado no extremo do pene. Os testículos, en número de dous, alóxanse en sendas bolsas cutáneas exteriores ao abdome, chamadas escrotos. Deles parten os condutos deferentes, que finalizan ao unirse ao conduto excretor das vesículas seminais para constituíren o conduto exaculador. Dito conduto exaculador desemboca na uretra ao atravesaren a próstata. A uretra transporta o líquido espermático e a urina ata o extremo do pene, onde son expulsados ao exterior.
O pene consta dun segmento cilindroideo ou parte libre, que está pendurado por diante das bolsas do escroto, e dunha raíz suxeita ás ramas isquiopubianas e ao perineo. Estruturalmente o armazón fundamental do pene está constituído polos seus tres corpos eréctiles: dous corpos cavernosos e un corpo esponxoso.
Cada un dos corpos cavernosos é unha formación cilíndrica afiada polos seus extremos. Na parte libre do pene os corpos cavernosos discorren xuntos polo seu dorso ata que, ao chegaren á raíz, diverxen, aplicándose cada un deles á correspondente rama isquiopubiana, á cal quedan suxeitos polo correspondente músculo isquio-cavernoso. O corpo esponxoso é un longo cilindro cuxa metade anterior se incorpora á parte libre do pene, onde queda en posición ventral e entre os dous corpos cavernosos, mentres que a metade posterior se dispón ao longo da liña media do perineo anterior. O seu extremo posterior constitúe o bulbo esponxoso. No extremo contrario, o corpo esponxoso expándese en sentido dorso-lateral para constituír a glande ou bálano, de forma sensiblemente cónica en cuxo vértice se atopa o meato. A glande presenta unha falla ventral en forma de escote angular.
O corpo esponxoso está percorrido en toda a súa lonxitude pola uretra peneana, que desemboca no meato. A uretra presenta dúas dilatacións: unha anterior (a fosa navicular), próxima ao meato, e outra posterior (a fosa bulbar), próxima ao bulbo. A parte libre do pene está cuberto por unha pel moi fina e elástica que no seu extremo anterior, no canto de fixarse no contorno do meato urinario, se invaxina continuándose cunha folla mucosa ata rematar xusto por debaixo da coroa da glande. Esta vaíña así constituída chámase prepucio. Un freo tamén elástico liga o devandito escote da glande co punto ventral do anel prepucial. En condicións normais o anel prepucial é o bastante grande para permitir que a glande se exteriorice cando a pel do pene é retraída cara a raíz do membro, como acontece durante a erección. A estreitura do prepucio é coñecida como estenose prepucial ou fimose. A cuberta do pene inclúe, como no escroto, un estrato muscular liso, chamado dartos. Cubrindo este estrato hai unha capa de tecido celular subcutáneo extraordinariamente laxo que permite o deslizamento da pel sobre a fascia penis, vaíña fibrosa que envolve o complexo antes descrito dos corpos eréctiles. Sobre a fascia penis corre a vea dorsal superficial, que recolle o sangue cutáneo, e en posición lateral, as dúas arterias dorsais, mentres que a vea dorsal profunda vai en posición subfascial. Por dentro de cada un dos corpos cavernosos discorre a correspondente arteria cavernosa, que deriva da arteria pudenda interna.
O pene humano carece de baculum, un óso que se encontra no pene de moitas especies de mamíferos e cuxa función é a de facer posíbel a erección. O pene humano, a diferenza dos doutros primates, pendura fóra da cavidade abdominal, e con iso exponse a posibles lesións. Entra dentro do posible que os nosos antepasados tivesen baculum, como tantos outros mamíferos actuais, e que o perdesen xunto co pregadura da pel abdominal que o cubría. Porén non se coñecen fósiles de ósos do pene entre os antepasados do home moderno e esta posibilidade faise indemostrable.
A seguinte táboa reflicte as diferenzas anatómicas entre mamíferos domésticos no que se refire ao aparato reprodutor masculino:
Idade de Bronce atlántica
dereita A Idade de Bronce atlántica é un complexo cultural da Idade de Bronce que se produciu entre os anos -1300 e -700 en zonas da Europa atlántica como Portugal, Andalucía, Galicia, Armórica e as Illas Británicas.
Pene
Fisioloxía
Os nervios pudendos proporcionan respostas sensoriais que manteñen a erección durante a estimulación xenital, e que proveñen na súa meirande parte dos receptores táctiles cutáneos existentes na glande. A emisión e a exaculación son considerados os estadios finais do acto sexual masculino. Cando a estimulación sexual se fai moi intensa as contraccións rítmicas no conduto deferente e na ampola impulsan aos espermatozoides cara ao conduto exaculador, e a continuación segrégase líquido prostático e contráense as vesículas seminais. Este proceso chámase emisión. A exaculación é a expulsión do líquido ao exterior a través do pene. Durante a exaculación péchase o esfínter vesical para evitar a saída da urina da vesícula e o retroceso do seme, e prodúcense contraccións musculares que conducen o líquido seminal ao longo do pene. A exaculación adoita ir acompañada dunha sensación pracenteira chamada orgasmo. A exaculación prodúcese normalmente co pene en erección, pero tamén pode acontecer en semierección ou co pene en estado fláccido. Certos estados patolóxicos poden provocar que se produza un orgasmo sen exaculación ou unha exaculación sen orgasmo. Os orgasmos múltiples son excepcionais e sempre acontecen durante a adolescencia e en homes de ata 20 anos de idade, tras un período de aprendizaxe e adestramento no que aprenden a separar exaculación de orgasmo.
Idade de Bronce atlántica
Comercio
A Idade de Bronce atlántica está marcada polo intercambio económico e cultural, que levou a un alto grao de semellanza entre culturas como se pode comprobar nas comunidades costeiras dende Galicia ata Escocia, incluíndo o uso frecuente de pedras como cabalos de Frisia, a construcións de castelos en cantís, ou a arquitectura doméstica caracterizada pola casas redondas. Os contactos comerciais abranguían dende Suecia e Dinamarca ata o mar Mediterráneo. Este período estivo definido polos centros rexionais de produción de metais, unidos por un comercio marítimo regular dalgúns dos produtos. Os maiores centros estaban no sur de Inglaterra e Irlanda, noroeste de Francia, e o oeste de Iberia.
San Mamés
O termo de San Mamés, que equivale ó termo galego San Mamede, pódese atopar en distintos lugares de España.
Idade de Bronce atlántica
Comercio
Os obxectos relacionados con esta cultura foron atopados frecuentemente formando cúmulos, ou depositados en áreas rituais, usualmente preto da auga, como en ríos, lagoas e pantanos. Entre os elementos máis destacables pertencentes a este complexo cultural, están as machadas de bronce, ás veces enterradas formando grandes cúmulos na Bretaña e Galicia, puntas de lanzas, escudos e espadas. Ademais, tamén son comúns os obxectos de festexo das elites: asadores articulados, caldeiros e ganchos para a carne, atopados entre Portugal e Escocia.
Clipper (linguaxe de programación)
A diferenza doutras linguaxes xBase, Clipper nunca contou cun modo intérprete similar ao de dBase, e as súas utilidades para manexo de base de datos entregábanse co código fonte. Como moitos outras linguaxes xBase, Clipper en realidade non é un compilador puro, pois traduce o código fonte a P-code (tamén chamado pseudocódigo) que é interpretado por unha máquina virtual. Este sistema é rápido pero non tanto como o sería un compilador puro que xerase ensamblador. Por iso sempre necesita ter os ficheiros de runtime.
Dusty Springfield
Mary Isabel Catherine Bernadette Ou'Brien, Orde do Imperio Británico, nada en Hampstead (Londres) o 16 de abril de 1939 e finada en Henley-on-Thames (Oxfordshire) o 2 de marzo de 1999, foi unha cantante inglesa de pop soul, máis coñecida como Dusty Springfield.
Clipper (linguaxe de programación)
As primeiras versións denomínanse versións estacionales por facer referencia a unha estación do ano nos seus nomes oficiais. Todas elas nomeábanse como compiladores dBase. Estas foron:
Idade de Bronce atlántica
Comercio
A orixe da cultura celta foi atribuída a este período no ano 2008 por John T. Koch e apoiada por Barry Cunliffe, os cales argumentaron que o desenvolvemento do celta debíase a que era unha lingua franca atlántica, que máis tarde se espallaría polo resto de Europa, pero esta teoría contradí a máis aceptada orixe dos celtas na cultura de Hallstatt.
Dusty Springfield
Gozou dunha gran popularidade durante a década de 1960, representando o lado máis sofisticado do Swinging London e sendo considerada unha icona polo movemento mod. A comezos da década de 1970 converteuse nun símbolo para a cultura lesbiana tras facer pública a súa bisexualidade. Tras unha etapa de menor relevancia, recobrou notoriedade a finais dos anos 80 grazas ás súas colaboracións co dúo Pet Shop Boys.
Traxectoria
O seu pai, admirador da música clásica e o jazz, transmitiulle a súa paixón pola música, e xa desde nova Dusty comezou a mostrar interese polo jazz, o blues e en especial pola estadounidense Peggy Lee, a quen tomou como referencia para a súa carreira como cantante.
Clipper (linguaxe de programación)
Clipper 5.0 supón un salto cualitativo da linguaxe, aínda que comeza con mal pié. Dada a popularidade cada vez maior (Summer 87 foi utilizada ata o ano 2000 como ferramenta de desenvolvemento), decídese centrarse máis en ampliar a linguaxe que en ser un compilador mellorado de dBase. Se implementan os pseudoobjetos e outras melloras... pero o produto lánzase con numerosos bugs que fan que o público obxectivo se retraiga e siga usando Summer87, moito máis estable. A 5.01 corrixe moitos destes problemas, pero non será ata a 5.2 que se produza o envorque masivo. As versións 5 de Nantucket son:
Dusty Springfield
Traxectoria
En 1959 formou un grupo vocal feminino chamado The Lana Sisters. Tras a súa disolución ese mesmo ano, creou un grupo de folk chamado The Springfields xunto ao seu irmán Dion e a Tim Field, momento tras o cal os dous irmáns cambiarían os seus nomes artísticos polos de Tom Springfield e Dusty Springfield. O grupo obtivo un grande éxito tanto no seu país como nos EUA con cancións como "Silver Threads and Golden Needless", "Island of Dreams" ou "Bambino".
Clipper (linguaxe de programación)
O xigante do soft Computer Associates adquire Nantucket e lánzase a mellorar o produto afianzado as características herdadas de C, en particular o tipo de datos code-block (literalmente bloque de código, un híbrido entre as macros de dBase, a avaliación de cadeas de caracteres e os punteiros de funcións). Outra das melloras procedentes da 5.0 é o sistema de Replaceable Database Drivers (RDD ou drivers reemplazables de base de datos), que permite cunha soa sentenza cambiar entre diferentes normas de base de datos. A aparición da versión 5.2, cunha carreira frenética de subversiones (con melloras e corrección de erros) ata a 5.2c, marca o comezo da migración masiva de quen aínda permanecían en Summer'87. Devirá na versión de Clipper máis usada da historia. Pola contra a súa sucesora, 5.3, a pesar de implementar melloras, cae nun erro de vulto, ao non ter en conta a compatibilidade con polo menos as máis populares librerías de Clipper (tanto comerciais como freeware), e ao consumir máis recursos de DOS.
Pene
Fisioloxía
miniatura|200px|esquerda|Morfoloxía externa dos xenitais masculinos. miniatura|200px|esquerda|Morfoloxía externa típica do pene en erección.
Clipper (linguaxe de programación)
Computer Associates decide abandonar Clipper ante a puxanza de Microsoft Windows, e envorca parte do desenvolvemento de Clipper (o proxecto Aspen de Nantucket) na súa nova ferramenta CA-Visual Objects, que se presenta case á vez que Clipper 5.3 Pero o abandono da síntaxis xBase e o non prover unha ferramenta de migración adecuada, unido ao alto prezo do produto (que ademais debía competir con outros produtos da propia casa, un deles baseado en BASIC), fai que o groso de programadores Clipper opten por permanecer en 5.2/5.3 con librerías de terceiros como FiveWin ou migren a ferramentas xBase como Visual FoxPro a medida que o mercado DOS vai reducíndose.
O 22 de abril de 2002 Computer Associates e GrafX Software anuncian que alcanzaron un acordo de licenciamiento, mercadotecnia e desenvolvemento de dúas das súas linguaxes de desenvolvemento: CA-Clipper e CA-Visual Objects.
Unha das principais características que axudou ao éxito de Clipper foi a posibilidade de expandir a linguaxe con rutinas en C e ensablador. Varias delas, como CodeBase ou Apollo son RDDs. Coa aparición de Windows desenvolvéronse varias para portar as aplicacións Clipper a Windows. Delas a máis popular é a española FiveWin (http://www.fivetechsoft.com), empregada nos produtos líderes de contabilidade en España.
Ademais, o uso de linkadores alternativos permitiron mellorar o rendemento do EXE xerado. O máis aclamado é Blinker, que engade un extensor de DOS con modo protexido (é utilizado con numerosas linguaxes e compiladores). Engadiu soporte para compilar programas e librerías para Windows.
Na actualidade a linguaxe Clipper está sendo activamente implementado e estendido por varios proxectos e vendedores. Entre os proxectos de software libre podemos destacar Clip, Harbour e xHarbour. Entre os compiladores comerciais Xbase++ e FlagShip. E Outros produtos como "MEDIATOR" que lle brindan a posibildad de conectarse a Servidores de bases de datos relacionales como Ms-SQL, MySQL e Oracle.
Varias desas implementaciones son portables grazas ao seu desenvolvemento en C (DOS, Windows, Linux (32 e 64 bits), Unix (32 e 64 bits), e Mac VOS X), soportando varias extensións da linguaxe, contan con varias extensións da linguaxe, e varios Replaceable Database Drivers (RDD) que soportan os formatos máis populares, como DBF, DBTNTX, DBFCDX (FoxPro e Comix), MachSix (Apollo), SQL, e máis. Todas estas novas implementaciones manteñen a completa compatibilidade coa síntasix estándar xBase, á vez que ofrecen programación orientada a obxectos e síntaxis orientada ao destino como SQLExecute.
En 2005, os newsgroups de Usenet relativos a Clipper comp.lang.clipper e comp.lang.clipper.visual-objects seguen activos.
Dozer
Dozer é unha banda de stoner rock sueca procedente da cidade de Borlänge e fundada no ano 1995.
Pene
Morfoloxía
Na cultura popular é habitual considerar que o tamaño do pene está relacionado coa masculinidade. Aínda así, non ten moita relación coa capacidade reprodutiva e sexual dun individuo, agás casos extremos.
Clipper (linguaxe de programación)
Programación en Clipper
Un sinxelo ola mundo:
Pene
Morfoloxía
Un estudo presentado no Congreso Nacional de Androloxía celebrado en Alacant no 2001 realizou medicións en 572 homes entre os 22 e os 75 anos de idade, cunha idade media de 53. A lonxitude media en flaccidez foi de 8,75 cm; en extensión máxima de 12,43; e en rixidez de 13,58. Entre os homes estudados a lonxitude mínima en erección foi de 8,2 cm e a máxima de 19,6. A circunferencia media do pene en erección foi de 11,25 cm, cunha mínima medida de 7 cm e unha máxima de 17 cm. O tamaño do pene tamén varía ao longo da vida: aumenta de tamaño dende a puberdade ata os 20 anos, e diminúe ao longo da terceira idade.
Clipper (linguaxe de programación)
Programación en Clipper
Unha máscara simple de entrada de base de datos:
Dozer
Inicios
Despois da súa fundación en 1995, Dozer comezou a tocar en centros xuvenís locais e a actuar de abreconcertos dalgúns grupos que pasaban pola súa cidade natal. En 1998 a banda gravou un EP compartido co grupo estadounidense Unida. O EP foi orixinalmente editado polo selo MeteorCity e foi reeditado en 2005.
Chegada ao éxito
Intentando asegurar un contrato discográfico enviaron unha cinta demo a Man's Ruin Records, un selo moi influente na escena do stoner rock da época. Frank Kozik, o dono de Man's Ruin, quedou realente impresionado e a banda rapidamente gravou un álbum. No ano 2000 Dozer publicou o seu álbum de estrea, In The Tail of a Comet, que foi gravado por só 500 dólares. O seu segundo traballo, Madre De Dios, foi publicado a través de Man's Ruin en 2001, xunto cunha versión en vinilo lanzada por Molten Universe. Man's Ruin Records botaría o peche pouco despois desa edición.
Pene
Morfoloxía
O tamaño do pene varía moito entre as especies, mesmo entre aquelas moi relacionadas. Por exemplo, o pene erecto dun gorila adulto ten uns 4 cm, mentres que o do chimpancé, cuxo tamaño corporal é significativamente menor, mide aproximadamente o duplo. O chimpancé común (Pan troglodytes) ten o terceiro pene máis grande entre os grandes simios. O pene humano e máis grande có do chimpancé común, tanto en termos absolutos como proporcionalmente ao tamaño corporal.
Dozer
Chegada ao éxito
Para o seu terceiro disco o grupo traballou co produtor sueco Chips Kiesbye, coñecido polo seu traballo con bandas como The Hellacopters. Call It Conspiracy apareceu no ano 2003 a través do selo local Molten Universe e foi ben recibido polos medios. Pouco despois do lanzamento do álbum Erik Bäckwall deixou o grupo e foi substituído por Karl Daniel Lidén de Demon Cleaner. nese tempo Dozer tamén rodou un vídeo para o sinxelo "Rising".
Pene
Morfoloxía
Con arredor de 2 m, o pene da balea azul é o máis grande de todo o reino animal, mais proporcionalmente ao seu tamaño, o percebe ten o pene máis longo: unhas vinte veces a lonxitude total do animal. Os gorilas posúen penes relativamente pequenos, aínda que o de menor tamaño entre os vertebrados pertence á musaraña, cuns 5 mm. Entre as aves, só as pertencentes á superorde paleognathae (tinamúes, avestruces, casuarios etc) e á familia anátidos (parrulos, gansos, cisnes etc) posúen pene e a súa estrutura é diferente á do pene dos mamíferos. O parrulo de lagoa arxentino (Oxyura vittata) ten o pene máis longo entre os vertebrados proporcionalmente á masa corporal: o seu membro viril está enrolado no estado fláccido, e en estado erecto é común que mida a metade da lonxitude do seu corpo, quer dicir uns 20 cm. Crese que tamaños tan importantes poden ter relación coa competencia existente entre estas aves promiscuas.
Dusty Springfield
A época dourada
Tras a separación de The Springfields, Dusty iniciaría a súa carreira en solitario en 1963 co single "I Only Want To Be With You", canción con claras influencias dos grupos femininos de soul da Motown ou os producidos por Phil Spector. Neste tema, ademais de cantar, Dusty involucrouse na produción e os arranxos, algo que a partir de entón sería unha constante ao longo da súa carreira. O sinxelo logrou un destacado éxito, levándoa a ser a cantante máis coñecida no seu país e unha referencia para moitas mozas británicas, quen imitaban o seu peiteado e a súa maquillaxe.
Pene
Morfoloxía
A maioría dos marsupiais, agás as dúas especies máis grandes de canguros, teñen o pene bifurcado, separado en dúas columnas e rematado en dúas puntas. Os machos da orde dos réptiles squamata (que inclúe lagartos e serpes) caracterízanse por ter hemipenes, quer dicir, o seu aparato reprodutor consta de dous penes. O golfiño ten control prénsil sobre o seu pene e pode usalo como un apéndice sensorial co cal sonda o fondo do mar.
A estrutura homóloga do pene nos insectos macho é coñecida como aedeagus.
Dusty Springfield
A época dourada
O éxito seguiulle acompañando durante o ano seguinte co seu primeiro álbum A Girl Called Dusty e con singles como "Wishin' and Hopin", "I Just Don't Know How to do with Myself" ou "All Cried Out". No mesmo ano protagonizou un incidente tras negarse a actuar en Suráfrica se non se permitía que ao seu concerto asistisen persoas de raza negra, motivando a súa saída do país africano e a demanda ao goberno tras as presións recibidas para que actuase.
Pene
Variacións temporais
Ao longo da vida do home o comportamento dos xenitais experimenta variacións notables: diminúe a cantidade de esperma emitido en cada exaculación e a súa calidade, e emprégase máis tempo en completar unha erección. Entre os 40 e os 70 anos de idade a porcentaxe de homes que non teñen problemas de impotencia descende do 60% ao 30%. No referente ás dimensións, o pene tamén sofre cambios a partir dos 30 anos de idade:
Dusty Springfield
A época dourada
Dusty mantivo a súa notoriedade durante os seguintes anos, colocando nos primeiros postos das listas de éxitos cancións como "You Don't Have to Say You Love Me", que alcanzou o número un no Reino Unido e que se mantivo no top ten durante 13 semanas seguidas. Outros singles emblemáticos deste período foron "Sunny", "Losing You" ou "The Look of Love", canción composta por Burt Bacharach e Hal David e que foi o tema principal da banda sonora da película Casino Royale. Tamén presentou un programa na televisión británica dedicado ao soul chamado The Sound of Motown.
Pene
Patoloxías
128px 137px
Dusty Springfield
A época dourada
Cara a 1967 Dusty comezaría a perder popularidade a causa do auxe do rock psicodélico e a cultura hippie, expóndose un novo enfoque á súa música para adecuarse á nova situación. Así, dous anos máis tarde gravaría o seu álbum máis emblemático, Dusty in Memphis. Con este disco, Dusty non conseguiu recuperar o éxito masivo, pero obtivo o recoñecemento dos críticos, quen o sinalaron como o seu mellor traballo, chegando a miúdo a figurar nas listas dos mellores álbums da historia do rock. O tema máis coñecido do disco, "Son of a Preacher Man" foi versionado por Aretha Franklin pouco despois.
Dozer
Tempos recentes
En 2005 Dozer gravou o seu cuarto álbum, Through The Eyes Of Heathens, nos Seawolf Studios en Helsinqui. O disco foi publicado a través de Small Stone Records, selo co que a banda asinara anteriormente ese mesmo ano. O álbum inclúe o tema "Until Man Exists No More" que conta coas voces de Troy Sanders de Mastodon. A comezos de 2006 Lidén deixou a banda e foi substituído por Olle Mårthans.
Dusty Springfield
Segunda mocidade
A súa colaboración entre Dusty e o dúo pop continuou co álbum Reputation (1990), que Pet Shop Boys escribiron e produciron para ela; nel estaba presente o son tecno pop característico do dúo e serviu para relanzar a carreira de Dusty.
Últimos anos
En 1994 Quentin Tarantino rescataría o clásico "Son of a Preacher Man" para incluílo na banda sonora da súa película Pulp Fiction, e no mesmo ano editouse un documental sobre a súa vida titulado Full Circle.
Un ano máis tarde gravaría o seu último disco en estudo, A Very Fine Love, e pouco máis tarde foille diagnosticado un cancro de mama, co que loitou até o día da súa morte, o 2 de marzo de 1999 aos 59 anos. No día da súa morte a raíña Isabel II do Reino Unido ía concederlle a Orde do Imperio Británico. Poucos días despois, entraría de maneira póstuma no Salón da Fama do Rock nunha cerimonia en Nova York.
Dozer
Tempos recentes
Dozer publicou o seu quinto álbum, Beyond Colossal, a finais do ano 2008, ao que lle seguiu unha pequena xira por Europa. Dozer adoita saír de xira frecuentemente e ten realizados máis de 300 concertos xunto con bandas como Mastodon, Rollins Band, Hellacopters, Spiritual Beggars, Clutch, Unida, Zeke, Nebula ou Entombed.
En novembro de 2009 Dozer tocou o que, segundo o seu guitarrista Tommi Holappa, podería ter sido o seu derradeiro concerto. A banda entrou nun hiato indefinido debido a que o vocalista Fredrik Norden regresou aos seus estudos, continuando o resto dos membros traballando cos seus proxectos paralelos. O 21 de novembro de 2012 a banda anunciou a través da súa web a súa volta á actividade.
Pene
Patoloxías
Pene non circuncidado (esquerda) e circuncidado (dereita) 128px 137px
Hipospadias uretral (esquerda) e parafimose (dereita) 139px 100px
Enfermidade de Peyronie (esquerda) e chancroide (dereita)
Existe unha serie de doenzas que afectan ao pene en maior ou menor medida. Algunhas delas son de transmisión sexual, pero outras teñen outras orixes ou mesmo poden ser de tipo conxénito. Entre outras, existen as seguintes:
Psicanálise
O analista junguiano Robert M. Stein mostra a diferenza entre o pene como órgano e Falo, o deus que personifica o tipo especial de enerxía impulsiva e explosiva á que os homes son especialmente susceptibles. Dende esta perspectiva, a atención do home á súa potencia fálica, tendente á penetración como exploración, vai en detrimento da vertente afectiva da súa alma, que percibe a penetración como fusión.
Relixión e superstición
miniatura|100px|[[Hermes, en Siphnos.]]
Ao longo da historia practicamente todas as relixións empregaron o falo como símbolo de fecundidade, moitas veces herdado de substratos mitolóxicos anteriores aos que se lles daba un tratamento asimilador á nova fe.
No imperio exipcio atopáronse exvotos con forma fálica a Hathor, divindade asociada ao sexo e á fertilidade. Na antiga Grecia celebrábanse festas en honor de Baco, nas que se consumían pasteis en forma de falo e tortas con forma de embigo. As bacantes executaban danzas lascivas e místicas. O culto ao falo foi introducido na Etruria por sacerdotes gregos baixo o nome de Baco e Liber, e nel levábanse a cabo tamén cerimonias de desfloración e de cura da infertilidade.
Entre os indios as representacións do falo atópanse sobre os muros dos templos. En ocasións era levado como ornamento ou como amuleto, era obxecto de veneración e posuía virtudes medicinais.