cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
O Pumar, Carballido, Alfoz
O Pumar é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres).
Tiquión, As Somozas, As Somozas
Tiquión é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 10 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 5 eran homes e 5 eran mulleres.
Ken Follett
Ken Follett, nado o 5 de xuño de 1949 en Cardiff, é un escritor galés, autor de obras de suspense e novelas históricas. As vendas das súas obras superan os 100 millóns de copias, o cal o converte nunha das figuras máis importantes da literatura contemporánea.
Traxectoria
Naceu en Cardiff, mais ós dez anos a súa familia trasladouse a Londres. En 1967 foi admitido no University College of London, onde estudou Filosofía e entrou en contacto con movementos de esquerdas, espertándose así o seu interese pola política.
Foi neste momento cando comezou a escribir, como unha afección para o seu tempo de lecer. Con Eye of the needle, publicada en 1978 chegaría para o autor o éxito e o recoñecemento internacional.
Sería tamén nestes derradeiros anos da década dos 70, e nos primeiros 80, cando se uniu de xeito máis estreito co Partido Laborista británico. A súa segunda muller é hoxe deputada desta formación no parlamento británico.
Obra
Tras Eye of the needle e o éxito acadado con esta obra, Follett comezaría a centrarse no xénero da espionaxe e a intriga, libros de lectura áxil e rápida, como Triangle,The key to Rebecca, Lie down with lions, The Man from St. Petersburg, A dangerous fortune, On wings of eagles e The Third Twin.
En 2007 presentou a segunda parte, World Without End.
Listaxe
dereita|miniatura|200px|Estatua de Ken Follett en [[Vitoria-Gasteiz, Euscadi.]] A súa obra completa é a seguinte:
Unión Liberal (1858)
A Unión Liberal foi un partido político español fundado en 1858 por Leopoldo O'Donnell coa intención de aglutinar en torno ó mesmo ós moderados non absolutistas e ós progresistas menos exaltados nun intento de ocupar o centro político da época, durante o reinado de Sabela II de España.
Historia e características
En novembro de 1858 constitúese oficialmente o partido, nun acto do teatro Novedades de Madrid, aínda que en decembro de 1854, Cánovas del Castillo pronunciou un discurso nas Cortes Constituíntes no que algúns historiadores ven anunciado o proxecto e incluso o nome da futura Unión Liberal. Pola súas características, que só se poden deducir da acción política cotiá, non era un partido de ideais, senón pragmático, que tiña por principios básicos conservar a monarquía como forma de goberno, pero alonxándoa das tentacións absolutistas, reformarndo a administración pública nun sentido centralista e ofrecendo certo grao de multipartidismo ós Moderados e Progesistas. Ademais, pretendía a reforma da lei de prensa -que non chegou a realizar- e o manteñemento dunha política económica de fortes investimentos públicos.
Tralas eleccións a Cortes do 20 de setembro de 1858, a Unión Liberal ocupou a maioría dos escanos, o que lle permitiu manterse no poder ata a revolución de 1868 e a chegada do Sexenio Democrático.
A Unión Liberal agrupábase en torno á personalidade de O'Donnell e á man férrea do seu Ministro de Gobernación, José Posada Herrera. Ó mesmo perteneceron tamén figuras como Eduardo Gasset Artime, Francisco Serrano Domínguez, Juan Manuel de Manzanedo, Juan Prim, Manuel Silvela ou Antonio Cánovas del Castillo. A orixe social dos seus membros era moi dispar: nobres, avogados, empresarios, comerciantes, banqueiros, militares e funcionarios. Para manter o control da opinión pública, a Unión Liberal sotíñase en xornais como La Época, El Diario Español e La Correspondencia de España.
Natureza morta con cebolas
Natureza morta con cebolas (Nature morte aux oignons ) é un cadro do francés Paul Cézanne, pintado entre 1895 e 1900. Está realizado en óleo sobre lenzo e mide 66 cm de alto e 81 cm de largo. Estivo no Museo de Jeu de Paume e actualmente atópase no Museo de Orsay de París, Francia.
O xénero do bodegón é un dos favoritos de Cézanne, xunto á paisaxe e mailo retrato. Dentro del, son os seus temas predilectos as mazás e mailos froiteiros. Este en concreto pintouno en plena etapa de madurez (década de 1890).
Ibis sagrado
O ibis sagrado (Threskiornis aethiopicus) é unha especie de ave pelecaniforme da familia Threskiornithidae propia de rexións de África e Asia.
Características
Posúe unha plumaxe branca no tronco, na base das ás, ventre e cola, e negra na testa e nos extremos das ás, que en reposo superan o longo da cola. De costumes diúrnas e gregarias, habita nas beiras dos ríos, lagos e augas estancadas, asociado con outras aves acuáticas de semellantes hábitos alimenticios como as cegoñas ou o marabú. Aliméntase principalmente de insectos e miñocas, ademais de crustáceos e pequenos réptiles, ós que captura co seu longo peteiro curvo.
Trigal, As Somozas, As Somozas
Trigal é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 2 eran homes e 5 eran mulleres.
CONCACAF
A CONCACAF, acrónimo en inglés de Confederation of North, Central American and Caribbean Association Football, é o organismo que reúne ás asociacións nacionais de fútbol de América do Norte, América Central, as illas do Caribe e os estados suramericanos de Güiana, Suriname e o departamento francés da Güiana francesa.
Esta é unha das seis confederacións que compoñen a FIFA e foi fundada en 1961 na Cidade de México (México) como resultado da fusión da NAFC e a CCCF. O organismo encárgase da organización de competicións de equipos nacionais e clubs, así como dos torneos de clasificación para os Mundiais de fútbol anivel do continente.
Membros asociados
40 asociacións nacionais de fútbol pertencen á CONCACAF distribuídas en confederaciones subordinadas á primeira.
Clasificacións para os Mundiais de fútbol
Só dez membros da CONCACAF conseguiron clasificarse para os Mundiais desde o seu nacemento en 1930, e deses dez, seis só o fixeron nunha ocasión. A mellor clasificación dunha selección membro da Confederación foi o terceiro lugar dos Estados Unidos conseguido en 1930. Até os cuartos de final chegou EUA nunha ocasión máis en 2002, México nos dous mundiais que organizou, en 1970 e 1986, e Cuba na súa única aparición nun mundial en 1938.
Quelonioideos
miniatura|Chelonia mydas comendo. miniatura|Chelonia mydas aflorando á superficie. miniatura|Tartarugas verdes hawaianas inmaturas en augas pouco profundas. miniatura|Tartaruga mariña escavando o niño nunha praia. miniatura|Tartarugas mariñas inmaturas nadando polo fondo mariño.
CONCACAF
Clasificacións para os Mundiais de fútbol
A seguinte táboa amosa os representantes da CONCACAF en cada edición da Copa do Mundo, ordenados por número de aparicións:
Quelonioideos
Os quelonioideos (Chelonioidea) son unha superfamilia de tartarugas (Testudines) que comprende as tartarugas mariñas. Consta de dúas familias actuais, quelónidos ou queloníidos (Cheloniidae) e dermoquélidos ou dermoquelíidos (Dermochelyidae).
Coñecidas xa desde o cretáceo, hai máis de 75 millóns de anos, acuualmente só sobreviven sete especies, das que cinco foron citadas nas augas galegas. Plenamente adaptadas á vida no mar en ambientes tropicais e subtropicais, chegan ás veces ás costas atlánticas europeas como divagantes. Porén, no mar Mediterráneo hai poboacións estábeis, aínda que hoxe moi reducidas, de tres destas especies, que crían en afastadas praias, especialmente na zona oriental.
Algunhas especies viven en case todos os océanos e fan grandes migracións, como a tartaruga mariña verde, a tartaruga mariña común, a tartaruga mariña carei, ou a tartaruga de coiro, mentres que outras teñen unha distribución máis limitada, como a tartaruga mariña olivácea e a tartaruga mariña pequena, e unha, a Natator depressus, encóntrase unicamente na costa norte de Australia.
CONCACAF
Seleccións nacionais
Calculados pola FIFA baseado nos partidos xogados nos últimos catro anos.
Clasificación de clubs
Clasificación calculada polo IFFHS en base a partidos xogados durante o último ano.
Quelonioideos
Características
Toda a súa vida transcorre no mar, e unicamente saen a terra as femias para faceren a desova. Non teñen dentes, que substituíron por bicos cortantes na parte superior da boca. Tampouco teñen oídos externos, senón só un oído interno, moi eficiente. Os pulmóns poden conteren a respiración durante uns dez minutos, e entón as tartarugas soben á superficie para respiraren. O colo está conformado por 8 vértebras, e pódeno retraer dentro da cobertura, pero en xeral ten pouca mobilidade.
As tartarugas mariñas poden vivir de 50 a 80 anos segundo a especie.
Reprodución
As tartarugas mariñas maduras sexualmente á idade de 6 a 8 anos. Os machos adoitan seren algo menores que as femias e teñen a cola máis longa e ancha. Na época da reprodución concéntranse os machos nin augas próximas ás praias de cría, esperando a que cheguen as femias para reproducírense. Os machos montan sobre as femias, e crávanlle as garras para o apareamento, introducindo o seu pene, que sae da cloaca, na abertura cloacal da femia. Rematado o apareamento, as femias esperan á noite para saíren a terra, desprazándose pola praia con moita dificultade até encontrar un lugar axeitado, lonxe do efecto das mareas, onde escavan un amplo burato na area, utilizando para iso as catro extremidades, e logo outro máis pequeno, usando só as traseiras, onde depositan entre 60 e 240 ovos, segundo a especie e o tamaño do animal.
Incubación
A temperatura do niño é o factor determinante do sexo das tartarugas. A incubación pode durar entre 40 e 70 días. Os ovos enfróntanse a perigos como cans, mareas altas, recolectores de ovos para a súa posterior venda, e turistas cravando parasois ou facendo castelos de area.
As tartarugas acabadas de nacer tratan de emerxer na noite cando non hai tantos depredadores e a temperatura é baixa. As pequenas tartarugas sempre esperan até que todas as súas irmás salgan do ovo, polo que se dirixen sempre xuntas cara ao mar.
Alimentación e crecemento
As tartarugas de terra son herbívoras; as de auga doce, carnívoras e as mariñas, omnívoras.
Adoitan migrar constantemente entre as zonas de alimentación e as de reprodución. Normalmente encóntranse nas zonas de reprodución en inverno e nas de alimentación en verán.
As tartarugas mariñas teñen un crecemento ininterrompido durante toda a súa vida. Ao nacer, poden pesar uns 50 g; nun ano, xa pesan 2 kg; aos 3 anos, 20 kg, chegando aos 300 kg na madurez sexual.
Taxonomía e evolución
As tartarugas mariñas, xunto con outras tartarugas, forman parte da orde dos testudinos Testudines.
As sete especies de tartarugas mariñas son: Natator depressus, Chelonia mydas (tartaruga mariña verde), Eretmochelys imbricata (tartaruga carei), Lepidochelys kempii (tartaruga mariña de Kemp), L. olivacea (tartaruga mariña olivácea), Dermochelys coriacea (tartaruga mariña real ou tartaruga mariña de coiro) e Caretta caretta (tartaruga mariña común). Todas as especies pertencen á familia Cheloniidae, excepto Dermochelys coriacea, que pertence á familia Dermochelyidae' da que é o seu único membro.
As especies distínguense principalmente pola súa anatomía: por exemplo, as escamas prefrontais na cabeza, o número e a forma dos escudos da cobertura (coiraza), e o tipo de escudos inframarxinales do plastrón. A tartaruga mariña real é a única tartaruga mariña que non ten unha cobertura dura; en cambio, leva un mosaico de pequenas placas óseas debaixo da súa pel acoirada. É a tartaruga mariña máis grande, de 1,8 a 2,1 m de lonxitude e 0,91 a 1,5 m de anchura na madurez, e pode chagar a pesar até 590 kg. As outras especies son menores, alcanzando a súa maioría entre 0,61 a 1,2 m de lonxitude, e son, proporcionalmente, máis estreitas.
As tartarugas mariñas constitúen unha radiación única que se separou das outras tartarugas hai polo menos 110 millóns de anos.
O home e as tartarugas mariñas
O home mataou tartarugas mariñas para obter todo o que elas producen: carne, pel, carei, ovos... Por iso houbo masacres de tartarugas, e agora a maioría das especies están en vías de extinción. Actualmente nalgúns lugares consérvanse as praias de desova como parques nacionais ou reservas protexidas.
Os ovos de tartaruga cómense na India. En Suramérica, o aceite extraído das tartarugas ten un gran valor como aceite para lámpadas. Noutros lugares úsase a coiraza para fabricar instrumentos musicais.
Pagouse un alto prezo cos masacres, xa que en tres séculos matáronse 100 millóns de tartarugas verdes.
Tamén a WWF está axudando a protexer ás tartarugas mariñas con maior risco de extinguirse, facendo doazóns ás organizacións que as protexen.
Diorita
miniatura|dereita|250px|Diorita. A diorita é unha rocha ígnea composta de feldespato e un ou varios minerais do grupo da mica, da anfibolita e do piroxeno. Emprégase xeralmente na construción cas mesmas aplicacións que un granito.
Composición
Na diorita oligoclásica, o feldespato é a oligoclasio; na diorita andesítica é a andesina. Por outra banda, segundo sexa o segundo compoñente, a diorita clasifícase como micácea, anfibólica ou piroxénica.
Mapa xeolóxico
Un mapa xeolóxico é a representación sobre un plano topográfico dos accidentes xeolóxicos que afloran na superficie terrestre. Sn o resultado da proxecciónsobe u plano normqalmente topográfico os valores de extensión dos materiais e agrupación de materias xeolóxicos e das relacións xeolóxicas entre eles, ofrecendo información da zona superficial ou subsuperficial. As diferentes rochas ou as formacións xeolóxicas e as súas idades represéntanse mediante unha trama de cores que as identifican. No mapa xeolóxico tamén se representan as deformacións sufridas polas estruturas xeolóxicas tales como fallas, dobras ou foliacións. Estas estruturas, do ámbito da tectónica, represéntanse no mapa con diferentes símbolos que xunto coa trama de cores son explicados na lenda.
Orixinalmente foron desenvolvidos para aplicar o estudo das ciencias xeolóxicas en traballos de campo, e os mapas xeolóxicos son hoxe ferramentas de traballo que permiten o desenvolvemento de proxectos de exploración e produción de hidrocarburos como o petróleo e o gas natural, minerais e auga, entre outros. Un dos primeiros xeólogos en crear un mapa xeolóxico foi o inglés William Smith.
Técnicas de mapeo
miniatura|250px|Xeólogos tomando notas durante unha xeira de campo na comisión xeolóxica Nº 3, YPF S.E. miniatura|250px|Símbolos de representación de diferentes tipos de dobramentos nos mapas xeolóxicos.
Mapa de campo e fotografía aérea
A fotografía vertical desde un helicóptero utilízase a miúdo para relevar un terreo que se quere estudar xeoloxicamente. Estas fotografías ensámblanse logo e contrástanse co mapa da zona. Esta nova información que se agrega sobre o mapa permite observar elevacións do terreo, e como se relacionan entre si (a que distancia se encontran as formacións etc).
Notas de campo
As notas de campo son as observacións directas que se fan nas xeiras de exploración. O xeólogo apunta nun caderno o que observa no terreo, información que logo tamén servirá para completar a construción do mapa xeolóxico.
Simboloxía do mapa
Os mapas xeolóxicos, para a súa correcta interpretación, incorporan unha lenda na que se describen os símbolos e cores que aparecen no mapa xunto cunha explicación do seu significado. En ocasións adoita incluír columnas estratigráficas e cortes xeolóxicos.
Mostras
No traballo de campo o xeólogo recolle mostras das diferentes formacións rochosas que afloran en superficie. Nun primeiro momento realiza un recoñecemento visual que se complementará posteriormente cun estudo microscópico que determine a composición mineral e textura de cada mostra. O obxectivo final é clasificar correctamente as formacións litolóxicas que se representarán no mapa.
Fotografía
A fotografía, feita sobre o terreo ou aérea, é unha ferramenta de gran valor para a realización de mapas xeolóxicos, xa que axuda a comprender o terreo sobre o que se está traballando.
Historia
miniatura|250px|O famoso mapa xeolóxico de Smith. miniatura|250px|Mapa xeolóxico de Colombia, Ecuador e Venezuela en 1890.
O mapa xeolóxico máis antigo que se preserva a día de hoxe é o Papiro das minas (1150 a. C.) do Antigo Exipto exposto no Museo Exipcio de Turín. Mostra a distribución local de diversos tipos de rocha e as súas características litolóxicas na rexión mineira do uadi Hammamat. Tamén contén información sobre diversas canteiras, minas de ouro e pozos de auga. Foi preparado para unha expedición de Ramsés IV. Tamén na Grecia antiga hai esbozos de mapas xeolóxicos utilizados na construción de canais.
A partir do século XVII iníciase o desenvolvemento dos mapas xeolóxicos modernos, que van pasando sucesivamente por varias etapas: primeiro aparecen mapas xeognósticos que representan a litoloxía e minerais de interese mineiro, despois mapas cronolóxicos, que representan a idade dos materiais, mapas estruturais, que incluían información estrutural, especialmente das zonas pregadas montañosas, e mapas nacionais e rexionais, que pretendían coñecer ben os recursos naturais dun país para a súa posible explotación, e mapas temáticos sobre aspectos determinados de interese.
Entre os primeiros mapas xeolóxicos da Modernidade, está o dos Estados Unidos, elaborado en 1809 por William Maclure. O primeiro mapa xeolóxico de Gran Bretaña foi creado por William Smith en 1815.
En España o mapa xeolóxico nacional elabórao o Instituto Xeolóxico e Mineiro de España (IGME). As súas orixes parten da «Comisión para a Carta Xeolóxica de Madrid e Xeral do Reino», fundada por Isabel II de España no ano 1849. Entre 1873 e 1910 pasou a denominarse «Comisión do Mapa Xeolóxico de España» e desde 1910 recibiu o nome de «Instituto Xeolóxico de España». Durante uns anos, entre 1988 e 2001, denominouse «Instituto Tecnolóxico Xeomineiro de España» (ITGE). Hoxe denomínase Instituto Xeolóxico e Mineiro de España.
O Mapa petrográfico do Reino de Galicia publicouse en 1835 e foi o primeiro de España desas características. Foi obra do enxñeiro de minas Guillermo Schultz ao servizo do Instituto Xeolóxico e Mineiro de España. Esa obra serviu de base para a elaboración 130 anos despois do mapa xeolóxico de Galicia actual, de Isidro Parga Pondal. Este fundou en 1940 o Laboratorio xeolóxico de Laxe, que fixo importantes contribucións ao coñecemento da xeoloxía de Galicia.
En América do Sur, un dos primeiros mapas xeolóxicos foi o realizado en 1907, formando parte dun informe sobre o descubrimento de petróleo na Arxentina.
Aeroporto de Trapani-Birgi
O aeroporto Vincenzo Florio de Trapani-Birgi é un aeroporto civil e militar que serve á cidade italiana de Trapani, en Sicilia. Está situado entre Trapani e Marsala e é un dos cinco aeroportos civís da illa, aínda que tamén é usado para propósitos militares. No ano 2017 usaron o aeroporto un total de 1 292 957 pasaxeiros. Foi bautizado na honra do político e emprendedor siciliano Vincenzo Florio Sr.
Cacheiro
O topónimo galego Cacheiro pode referirse a:
Astyanax cordovae
Astyanax cordovae é unha especie de peixe da familia Characidae da orde dos Characiformes.
Hábitat
Vive en zonas de clima temperado de América do Sur: río Primero, no oeste da Arxentina.
Carbonato
miniatura|dereita|200px|Modelo de ión de carbonato, CO32− Os carbonatos son os sales do ácido carbónico ou ésteres co grupo R-O-C(=O)-O-R'. Os sales teñen en común o anión CO32- e derívanse do hipotético ácido carbónico H2CO3. Segundo o pH (a acidez da disolución) están en equilibrio co bicarbonato e o dióxido de carbono.
Características
A maioría dos carbonatos, á parte dos carbonatos dos metais alcalinos, son pouco solubles en auga. Debido a esta característica son importantes en xeoquímica e forman parte de moitos minerais e rocas.
Xaime Mountbatten-Windsor
Xaime, conde de Wessex (James Alexander Philip Theo Mountbatten-Windsor; nado o 17 de decembro de 2007) é un membro da Familia Real Británica. É o segundo fillo e único varón de Eduardo de Wessex e da súa dona, Sofía Rhys-Jones. É undécimo na liña de sucesión ao trono. Non utiliza o tratamento de Alteza Real.
Carbonato
Características
O carbonato máis abundante é o carbonato cálcico (CaCO3) que se atopa en diferentes formas como calcita, aragonita (unha modificación formada a altas temperaturas), na forma maciza como calcario, como mineral metamórfico en forma de mármore é é xeralmente o cemento natural das arenitas.
Substituíndo unha parte do calcio por magnesio obtense a dolomita CaMg(CO3)2 que recibe o seu nome por unha formación rocosa nos alpes onde abunda.
Moitos carbonatos son inestábeis a altas temperaturas e perden dióxido de carbono mentres se transforman en óxidos.
Lentellais, O Bolo
San Simón de Lentellais é unha parroquia que se localiza no norte do concello do Bolo. Segundo o IGE en 2014 tiña 79 habitantes (42 homes e 37 mulleres), 80 menos ca en 2004 (86 homes e 73 mulleres), e 95 menos ca en 1999. Ten dúas entidades de poboación.
O Carballiño, Cesantes, Redondela
O Carballiño  é un lugar da parroquia de Cesantes no concello pontevedrés de Redondela na Comarca de Vigo. Segundo o IGE en 2013 tiña 823 habitantes (405 homes e 418 mulleres), 22 máis ca en 2010 e 41 menos ca en 2004.
Proxecto ROTHR
O proxecto ROTHR (do inglés Remote Over the Horizon Radar, Radar Remoto sobre o Horizonte) é un proxecto de radar feito pola Armada dos Estados Unidos.
Foi desenvolto durante a guerra fría para detectar un posible ataque nuclear balístico da URSS sobre América. Debido á curvatura da superficie do planeta os radares convencionais non poden detectar obxectos que se esconden tralo horizonte. Os ROTHR para poder facer este tipo de detección utilizan a ionosfera como espello para reflectir impulsos electromagnéticos que doutro xeito non puidesen chegar máis aló do horizonte.
O aspecto remoto do sistema consiste en poder determinar cal será o espazo que vai observar. As ondas parten do transmisor cara á ionosfera. Rebota nesta e en obxectos que estean no área de observación. Estas rebotarían no obxecto e chegarían ao receptor.
A empresa Raytheon construíu o último sistema ROTHR en Juana Díaz, Porto Rico. A instalación emisora abrangue 34 antenas de 71 a 125 pés de altura e a receptora de 100 acres de terreo cubertos por 372 pares de antenasde 19 pés de alto en Fort Allen (Vieques), tamén en Porto Rico.
Vilachave, As Somozas, As Somozas
Vilachave é un lugar da parroquia das Somozas no concello coruñés das Somozas na comarca de Ferrol. Tiña 27 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 16 eran homes e 11 eran mulleres.
Spider-Man 2
Spider-Man 2 é un filme estadounidense de superheroes dirixido por Sam Raimi que foi estreado no 2004. Segunda parte da serie de filmes baseados nos personaxes da banda deseñada Spider-Man.
Sinopse
Pasaron dous anos dende que Peter Parker se deixou con Mary Jane Watson, o seu grande amor, e decidiu asumir as súas responsabilidades como Spider-Man. Peter debe afrontar novos desafíos mentres loita contra o don e a maldición dos seus poderes equilibrando as súas dúas identidades: o escorregadizo superheroe Spider-Man e o estudante universitario. As relacións coas persoas que máis aprecia están agora en perigo de ser descubertas coa aparición do poderoso malvado de múltiples tentáculos Doctor Octopus, "Doc Ock". A súa atracción por M.J. faise máis forte mentres loita contra o impulso de abandonar a súa vida secreta e declararlle o seu amor. Mentres tanto, M.J. seguiu coa súa vida. Embarcouse de cheo na súa carreira de actriz e ten un novo home na súa vida. A relación de Peter co seu mellor amigo Harry Osborn afástase polos crecentes desexos de vinganza de Harry contra Spider-Man, ó que considera responsábel da morte do seu pai.
Cacheiros
O topónimo galego Cacheiros pode referirse a:
Carracci
Hai varios persoeiros que levan o apelido Carracci:
Paradela, O Bolo
San Sebastián de Paradela é unha parroquia que se localiza no leste do concello do Bolo. Segundo o INE en 2010 tiña 7 habitantes (4 homes e 3 mulleres), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 16 habitantes.
Eliximos Narón Electores
Eliximos Narón Electores (ENE) é un grupo político local baseado no concello de Narón e vinculado a Podemos. Presentouse ás eleccións municipais de 2015 en Narón cun orzamento para a campaña electoral de 900,34 euros obtendo un representante. En 2016 o representante de ELE Alfonso Casal Pita foi reprobado cos 20 votos dos demais partidos acusado de facer moitas fotocopias e de publicar o nome de funcionarios do concello en redes sociais.
Francisco Pereira García
Francisco Pereira García, nado na Estrada e finado na mesma vila o 24 de marzo de 1881, foi un farmacéutico e político galego.
Traxectoria
No Sexenio Democrático foi militante do Partido Liberal, elixido deputado provincial polo distrito da Estrada en 1871 e 1872, o 22 de xuño de 1871 foi nomeado presidente da Deputación de Pontevedra. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Tabeirós en 1872. Na Restauración volveu ser elixido deputado provincial polo distrito da Estrada en 1877 e 1878.
Chocolate Express
Chocolate Express é unha empresa galega de alimentación con sede na Coruña adicada á elaboración, comercialización e transformación de cacao e café.
Historia
Os inicios da empresa están nunha viaxe do fundador Camilo Blanco á Exposición Internacional de Barcelona de 1929, onde mercou a maquinaria. O nome da empresa Express, púxollo en recordo ao tren nocturno express que unía Madrid con Galiza.
A primeira sede da empresa estaba na rúa Rego da Auga. A empresa foi mercada posteriormente por Aurelio Ruenes Blanco que a trasladou ao número 10 da Praza de Lugo. En 1997 os actuais propietarios e terceira xeración de Aurelio Ruenes levaron o negocio ao polígono de Pocomaco.
A montaña de Sainte-Victoire, vista dende Bibémus
A montaña de Sainte-Victoire, vista dende Bibémus é un cadro do pintor francés Paul Cézanne. Está realizado en óleo sobre lenzo. Mide 65 cm de alto e 81 cm de largo. Foi pintado entre 1898 e 1900. Actualmente, atópase no Museo de Arte de Baltimore, Estados Unidos.
Esta obra pertence ao xénero paisaxístico, un dos favoritos de Cézanne, xunto ao bodegón e mailo retrato. É, ademais, un dos seus temas predilectos: a montaña de Sainte-Victoire, macizo calcáreo do sur de Francia, entre os departamentos de Bocas do Ródano e Var. Cézanne, cos seus cadros, fíxoa famosa.
Adicoulle numerosos cadros en dúas épocas distintas: de 1882 a 1890 e de 1901 ata a súa morte. Esta visión dende Bibémus enmárcase na súa segunda época.
Cézanne non pretendía unha representación estática da paisaxe. Quería lograr a unidade entre a cor, a composición, a superficie e a tectónica. Ademais, buscaba dar unha base teórica ás súas experiencias e experimentos.
Dolomita
A dolomita é un mineral composto de carbonato de calcio e magnesio [CaMg(CO3)2]. Recibe o seu nome na honra do xeólogo francés Déodat Gratiet de Dolomieu.
Características
Abunda na natureza en forma de rochas dolomíticas e utilízase como fonte de magnesio e para a fabricación de materiais refractarios. É de cor rosa e raia branca, con brillo vítreo algo perlado, posúe dureza 3,5 a 4 na escala de Mohs. A súa densidade varía entre 2,86 a 3,10. Cristaliza no sistema hexagonal, xeralmente en romboedros. amén se utiliza como fundente en metalurxia, manufactura de cerámica, pinturas e cargas brancas, como compoñente para fabricar o vidro.
Antigo alto alemán
miniatura|Primeira páxina do [[cantar de Hildebrando.]] O termo antigo alto alemán (en alemán: Althochdeutsch) refírese á fase máis temperá da lingua alemá e convencionalmente cobre o período desde preto do 500 ata o 1050. Textos escritos non aparecen ata a segunda metade do século VIII, aínda que algunhas palabras e nomes atopáronse en textos en latín antes de dita data. Por esta razón, algúns tratan o período anterior a 750 como 'prehistórico', e datan o principio do antigo alto alemán propiamente desde o 750.
A principal diferenza entre o antigo alto alemán e os dialectos xermánicos occidentais dos que se desenvolveu, é que sufriu o segundo cambio consonántico ou zweite Lautverschiebung. Isto adoita datarse moi aproximadamente desde finais do século V e principios do século VI, por tanto datando o comezo do antigo alto alemán ao redor do 500. O resultado desta evolución dos sons é que o sistema de consonantes alemán permaneceu diferente de todas as outras linguas xermánicas occidentais, incluíndo o inglés e o baixo alemán. Gramaticalmente, con todo, o antigo alto alemán permaneceu moi similar ao inglés antigo e ao saxón antigo.
Cara á metade do século XI, as numerosas vogais diferentes que se atopaban en sílabas sen énfase reducíronse todas a 'e'. Xa que estas vogais eran parte das terminacións gramaticais nos substantivos e verbos, a súa perda levou a unha radical simplificación da gramática flexional do alemán. Por conseguinte, o ano 1050 considérase como o principio do período do alto alemán medio, aínda que case non houbo textos en alemán durante os seguinte cen anos. Exemplo de redución de vogais en sílabas sen énfase: (As formas en alemán moderno destas palabras son, en termos xerais, as mesmas que no alto alemán medio.)
Dialectos
dereita|260px|miniatura|Área onde se falou o antigo alto alemán no [[Sacro Imperio Romano Xermánico arredor do 950.]] Non había un estándar ou unha variedade suprarrexional do antigo alto alemán. Cada texto está escrito nun dialecto en particular, ou nalgúns casos nunha mestura deles. En xeral, as principais divisións dos dialectos do antigo alto alemán parecen ser similares ás dos períodos posteriores e están baseadas en grupos territoriais establecidos e nos efectos da zweite Lautverschiebung, que permaneceron ata o día de hoxe. Pero debido a que a evidencia directa sobre o antigo alto alemán consiste soamente en manuscritos producidos nalgúns poucos importantes centros eclesiásticos, non hai información de isoglosas do tipo no que se basean os mapas dialectais modernos. Por esta razón, os dialectos do antigo alto alemán poden cualificarse como dialectos de mosteiro. Os principais dialectos do antigo alto alemán, coas súas respectivas dioceses e mosteiros: Hai algunhas diferenzas importantes entre a extensión xeográfica dos dialectos do antigo alto alemán e a do alemán moderno: Coa vitoria de Carlomagno sobre os lombardos en 776, toda a xente que falaba alto alemán fora incorporada ao Imperio Franco. Os saxóns e os frisóns tamén foron dominados por Carlomagno, co que todos os falantes de xermánico occidental do continente quedaron baixo o goberno dos francos. Con todo, xa que a linguaxe da administración e da igrexa era o latín, está unificación non levou a ningún desenvolvemento de variedade suprarrexional ningunha do alemán ata que naceu o alto alemán recente.
Textos
A fase temperá do período rexistrou unha considerábel actividade misioneira, e para o 800, todo o Imperio Franco fora cristianizado en principio. Todos os manuscritos que conteñen textos en antigo alto alemán foron escritos por escribas eclesiásticos, cuxa principal tarefa era escribir en latín máis que en alemán. Consecuentemente, a maioría dos textos en antigo alto alemán eran de natureza relixiosa e mostraban unha forte influencia do latín eclesiástico no vocabulario. De feito, a maioría dos textos en prosa sobreviventes son traducións de orixinais en latín. Mesmo traballos seculares, tales como o Hildebrandslied, preserváronse xeralmente porque foron escritos en follas sobrantes de códices relixiosos. Dise xeralmente que o texto en antigo alto alemán máis antigo é o Códice Abrogans, un glosario latín - antigo alto alemán datado entre 750 e o 780, probabelmente de Reichenau. Os Encantamentos de Merseburg do século VIII son os únicos vestixios da literatura xermana precristiá. Os textos máis temperáns non dependentes de orixinais en latín parecen ser o Hildebrandslied e a Pregaria de Wessobrunn, ambos escritos en manuscritos de principios do século IX, aínda que se asume que os textos se derivaban de copias anteriores. O bávaro Muspilli é o único sobrevivente do que debeu ser unha vasta tradición oral. Outros traballos importantes son os Evangelienbuch de Otfried von Weissenburg, o curto pero espléndido Ludwigslied e o Georgslied do século IX. A fronteira co alto alemán medio temperán (desde aprox. 1050) non está clara. O exemplo máis impresionante de literatura en alto alemán medio temperán é o Annolied.
Exemplos de textos
O Nosopai en tres dialectos do antigo alto alemán. Debido a que estas son traducións dun texto litúrxico, é mellor non consideralas como exemplos da linguaxe idiomático, pero mostran claramente a variación dialectal. Fonte: Braune/Ebbinghaus, Althochdeutsches Lesebuch, 15ª edn (Niemeyer, 1969)
Solbeira, Carballido, Alfoz
O Carballal é un lugar da parroquia de Carballido no concello lugués de Alfoz na comarca da Mariña Central. Segundo o IGE, en 2011 tiña 19 habitantes (9 homes e 10 mulleres).
Casasoá
O topónimo galego Casasoá pode referirse a:
Christopher Hill
John Edward Christopher Hill, nado en York o 6 de febreiro de 1912 e finado en Chipping Norton o 23 de febreiro de 2003, foi un académico e historiador marxista inglés, especializado na historia inglesa do século XVII. Entre 1965 e 1978 foi Master do Balliol College, na Universidade de Oxford.
Primeiros anos
Chris Hill naceu o 6 de febreiro de 1912 en Bishopthorpe Road, York, fillo de Edward Harold Hill e Janet Augusta (de solteira Dickinson). O seu pai era avogado e a familia era metodista devota. Asistiu á St Peter's School, York. Aos dezaseis anos realizou o exame de ingreso ao Balliol College da Universidade de Oxford. Os dous titores de historia que examinaron os seus artigos recoñeceron a súa habilidade e ofrecéronlle un posto para evitar por calquera medio que fose á Universidade de Cambridge. en 1931 Hill tomouse unhas longas vacacións en Friburgo, Alemaña, onde foi testemuño do ascenso do partido nazi, feito que máis tarde dixo que contribuíra á radicalización da súa política.
Matriculouse no Balliol College en 1931. En 1932, foille outorgado o premio Lothian. Graduouse cun grao de primeira clase como Bachelor of Arts en historia moderna en 1934. Mentres estaba en Balliol, Hill converteuse en marxista militante e uniuse ao Partido Comunista de Gran Bretaña o ano en que se graduou.
Inicio da carreira académica
Tras graduarse, converteuse en membro do All Souls College. En 1935, fixo unha viaxe de dez meses a Moscova. Alí aprendeu ruso e estudou historia soviética, particularmente a relacionada con Gran Bretaña. Tras volver a Inglaterra en 1936, aceptou un posto no ensino como lector axudante no University College of South Wales and Monmouthshire. Durante o seu tempo en Cardiff, intentou unirse ás Brigadas Internacionais para loitas na guerra civil española, mais foi rexeitado. En lugar diso, estivo activo axudando os refuxiados vascos desprazados pola guerra. Despois de dous anos en Cardiff, volveu ao Balliol College en 1938 como titor de historia.
Servizo de guerra
Tralo inicio da segunda guerra mundial, uniuse ao exército británico. Foi nomeado segundo tenente na Infantería Lixeira de Oxfordshire e Buckinghamshire o 2 de novembro de 1940, con número de servizo 156590. Ese mesmo ano, tomou parte nun debate con moitos historiadores marxistas. Arredor desa época, Hill comezou a publicar os seus artigos e críticas sobre a historia inglesa do século XVII. O 19 de outubro de 1941, pasou ao corpo de intelixancia. Foi enviado ao Foreign Office dende 1943 ata o final da guerra.
Carreira posterior
Hill volveu á Universidade de Oxford trala guerra para continuar o seu traballo académico. En 1946, Hill e outros historiadores marxistas formaron o Grupo de Historiadores do Partido Comunista. En 1949 presentouse para a cátedra de historia na nova Universidade de Keele, mais foi rexeitado pola súa afiliación ao partido comunista. Axudou a crar a revista académica Past and Present en 1952, centrada en historia social.
Despois de 1956, a carreira de Hill medrou. Os seus estudos eran amplamente coñecidos e recoñecidos. Foi tamén o ano que publicou o seu primeiro libro académico, Economic Problems of the Church from Archbishop Whitgift to the Long Parliament. Estaba baseado no estudo de fontes impresas dispoñíbeis na Bodleian Library e en traballos producidos por outros historiadores académicos mais que na investigación de arquivos sobreviventes. En 1965 foi escollido Master do Balliol College. Mantívose no posto entre 1965 e 1978, cando se retirou e foi substituído por Anthony Kenny. Entre os seus alumnos en Balliol estivo Brian Manning, que continuou a desenvolver o coñecemento da revolución inglesa. En Oxford, tamén foi membro sénior na exclusiva Stubbs Society.
Moitos dos estudos máis destacados céntranse na historia inglesa do século XVII. Os seus libros inclúen Puritanism and Revolution (1958), Intellectual Origins of the English Revolution (1965 e revisado en 1996), The Century of Revolution (1961), AntiChrist in 17th-century England (1971) e The World Turned Upside Down (1972), entre outros.
Retirouse de Balliol en 1978 cando aceptou un posto a tempo completo por dous anos na Open University. Continuou a dar clases dende a súa casa en Sibford Ferris, Oxfordshire.
Nos últimos anos sufriu alzhéimer e requiría coidado constante. Faleceu o 23 de febreiro de 2003 de atrofia cerebral nunha residencia de Chipping Norton, Oxfordshire.
Vida privada
Hill casou con Inez Waugh (de solteira Bartlett) o 17 de xaneiro de 1944. Con vinte e tres anos, era a ex-esposa de Ian Anthony Waugh e filla dun oficial do exército, Gordon Bartlett. Xuntos tiveron unha filla, Fanny, que afogou mentres estaba de vacacións en España en 1986. O matrimonio rompeuse logo de dez anos.
A súa segunda esposa foi Bridget Irene Mason (de solteira Sutton), ex-esposa de Stephen Mason, colega historiador e comunista. Casaron o 2 de xaneiro de 1956. A súa primeira filla Kate faleceu nun accidente de tráfico en 1957. Tiveron outros dous fillos, Andrew (nado en 1958) e Dinah (nada en 1960).
Praza Dam
Localización e descrición
A praza Dam atópase no centro histórico de Ámsterdam, a uns 750 metros ó sur do principal centro de transportes da cidade, a Estación Central de Ámsterdam. É máis ou menos rectangular e esténdese uns 200 metros de oeste a leste, a uns 100 metros de norte a sur. Conecta as rúas Damrak e Rokin, que discorren ó longo do curso orixinal do río Amstel dende a Estación Central de Muntplein (Casa de Moeda da Praza) e Munttoren. A praza tamén marca o punto final doutras rúas moi transitadas, Nieuwendijk, Kalverstraat e Damstraat. Un pouco máis aló do recuncho nordeste atópase o principal barrio vermello, de Wallen.
No extremo oeste da praza atópase o neoclásico Palacio Real, que funcionou como casa do concello dende 1655 até a súa conversión en residencia real en 1808. Xunto a el están a igrexa gótica do século XV de Nieuwe Kerk (Igrexa Nova) e o Museo de Cera de Madame Tussaud. O Monumento Nacional, un piar de pedra branca deseñada por Jacobus Johannes Pieter Oud e construído en 1956 en lembranza das vítimas da segunda guerra mundial, domina o lado opuesto da praza. Tamén con vistas á praza están o NH Grand Hotel Krasnapolsky e os exclusivos grandes almacéns Bijenkorf. Estas atraccións convertieron a praza Dam nunha zona turística. A praza, ademais, está chea de pombas.
Alice B. Toklas
Alice Babette Toklas, nada en San Francisco (California) o 30 de abril de 1877 e finada en París o 7 de marzo de 1967, foi a parella, compañeira e confidente de Gertrude Stein.
Primeiros anos
Alice B. Toklas naceu en San Francisco nunha familia polaca xudía de clase media. O seu avó paterno era rabino, cuxo fillo Feivel (habitualmente coñecido como Ferdinand) Toklas se mudara a San Francisco en 1863. En 1876, Ferdinand Toklas casou con Emelia Levinsky e tiveron dous fillos, Alice e o seu irmán Clarence Ferdinand (1887-1924).
En 1890 a familia Toklas mudouse a Seattle, onde o seu pai era socio de Toklas, Singerman and Company. Toklas asistiu a escolas de Washington, incluído Mount Rainier Seminary, e durante un breve período estudou música na Universidade de Washington. Cando a súa nai enfermou, a familia volveu a San Francisco. A súa nai morreu en 1897, con 41 anos.
Relación con Gertrude Stein
Cinco meses despois do devastador terremoto de San Francisco de 1906, Toklas deixou a cidade e marchou a París. Coñeceu a Stein en París o 8 de setembro de 1907, xusto o día que chegou á cidade. Xuntas formaron un grupo que atraeu a xeración de expatriados norteamericanos, como Ernest Hemingway, Thornton Wilder e Sherwood Anderson, así como pintores representativos do movemento de vangarda, como Picasso, Matisse e Braque.
Para Stein, Toklas foi a súa confidente, amante, cociñeira, secretaria, musa, editora, crítica e administradora, mais mantívose fóra dos focos, vivindo baixo a sombra de Stein durante moitos anos ata que Stein publicou as súas memorias en 1933 baixo o título The Autobiography of Alice B. Toklas. Este converteuse no maior éxito de vendas de Stein. Ambas pasaron o resto das súas vidas xuntas, ata o pasamento de Stein.
Despois de Stein
Logo da morte de Gertrude Stein en 1946, Toklas publicou o seu propio libro de memorias en 1954 nun volume que mestura episodios da súa vida con receitas, titulado The Alice B. Toklas Cookbook. A receita máis célebre que contén o libro (unha contribución do seu amigo Brion Gysin) chámase "Fudge de haxix", e é unha mestura de froitas, noces, especias e marihuana. Esta receita provocou que frecuentemente se chamase "brownie de Alice B. Toklas" os pasteis que se fan mesturando cánnabis nos ingredientes.
Este libro de receitas continuouse a editar dende que apareceu por primeira vez. A receita aparece na primeira edición e na edición británica do libro, mais foi eliminada nas impresións posteriores. En 1958 apareceu un segundo libro de receitas, mais Toklas non o consideraba como da súa autoría xa que o editor Poppy Cannon, da revista House Beautiful, o editara e modificara considerablemente. Ademais destes libros, Toklas tamén escribiu artigos para os diarios The New Republic e The New York Times.
En 1963 publicou a súa autobiografía, What Is Remembered, que remata abruptamente coa morte de Gertrude Stein, asentando así o feito de que Stein foi o amor da súa vida. Os seus anos de vellez foron difíciles debido á deterioración da súa saúde e aos problemas financeiros. Estes agraváronse polo feito de que os herdeiros de Stein lle quitaran as pinturas que lle deixara á súa morte. Máis tarde, Toklas converteuse ao catolicismo.
Cando faleceu, Toklas tiña 89 anos e foi enterrada no cemiterio do Père-Lachaise en París. O seu nome foi gravado na parte posterior da tumba de Stein.
Legado
I Love You, Alice B. Toklas, filme protagonizado por Peter Sellers estreado en 1968, recibe o seu nome polos brownies de cánnabis de Toklas, que teñen un papel significativo no argumento.
O Alice B. Toklas LGBT Democratic Club é unha organización política fundada en San Francisco en 1971.
Samuel Steward, que coñeceu a Toklas e Stein na década de 1930, editou Dear Sammy: Letters from Gertrude Stein and Alice B. Toklas (1977), e tamén escribiu dúas novelas de misterio con Stein e Toklas como personaxes, Murder Is Murder Is Murder (1985) e The Caravaggio Shawl (1989).
Nespereira
O termo nespereira pode referirse a:
Savannah Phillips
Savannah Anne Kathleen Phillips (Gloucester, Inglaterra, 29 de decembro de 2010) é a filla de Peter Phillips, fillo de Ana, Princesa Real, e Autumn Patricia Kelly. Ocupa a posición 15° na liña de sucesión ao trono.
Traxectoria
Naceu no hospital de Gloucestershire en Inglaterra. É a primeira bisneta da raíña Isabel II do Reino Unido e do seu marido o duque Filipe de Edimburgo. Non ten título real. Foi bautizada o 23 de abril de 2011 preto da residencia da súa avoa, Ana, Princesa Real.
Nespereira
Como topónimo:
Como apelido:
Alice B. Toklas
Legado
O San Francisco Board of Supervisors votou en 1989 renomear un bloque de Myrtle Street entre Polk Street e Van Ness Avenue en San Francisco como Alice B. Toklas Place, xa que Toklas naceu a un bloque de distancia de O'Farrell Street.
Toklas foi interpretada por Wilfrid Brambell no filme sueco de 1978 The Adventures of Picasso, por Linda Hunt no filme de 1987 Waiting for the Moon; por Alice Dvoráková na serie de televisión de 1993 The Young Indiana Jones Chronicles e por Thérèse Bourou-Rubinsztein no filme de 2011 Midnight in Paris.
Proxecto HAARP
O proxecto HAARP (do inglés High Frequency Active Auroral Research Program, Programa de Investigación de Aurora Activa de Alta Frecuencia) é unha investigación financiada pola Forza Aérea dos Estados Unidos, a Armada, a Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA) e a Universidade de Alasca, para "entender, simular e controla-los procesos ionosféricos que poderían cambiar o funcionamento das comunicacións e sistemas de vixilancia" (tales como a detección de mísiles). Iniciouse en 1993 para unha serie de experimentos durante vinte anos. É similar a numerosos quentadores ionosféricos existentes en todo o mundo, e ten un gran número de instrumentos de diagnóstico que se usan para mellora-lo coñecemento científico da dinámica ionosférica.
O funcionamento baséase na emisión de ondas electromagnéticas que rebotan na ionosfera e desprázanse a calquera lugar do globo.
As instalacións principais áchanse en Gakona, Alasca, na Estación de Investigación de HAARP (en inglés, HAARP Research Station), O principal dispositivo da Estación HAARP é o Instrumento de Investigación Ionosférica (IRI, polas súas siglas en inglés), un potente radiotransmisor de alta frecuencia que se emprega para modificar as propiedades nunha zona limitada da ionosfera. Os procesos que ocorren en dita zona son analizados mediante outros instrumentos, tales como radares UHF, VHF e de sondaxe dixital, e magnetómetros de saturación e de indución. Aínda que a Estación HAARP empezou a funcionar en 1993, o IRI actual opera desde o ano 2007 e o seu contratista principal foi BAE Advanced Technologies.
Ata 2008, HAARP gastara aproximadamente 250 millóns de dólares, financiados con impostos para a súa construción e custos operacionais.