cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Campo (física)
Historicamente foi introducido para explicar a acción a distancia das forzas gravitacionais, eléctricas e magnéticas, aínda que co tempo o seu significado estendeuse substancialmente para describir variacións de temperatura, tensións mecánicas dun corpo, propagación de ondas... Por exemplo, pódese falar de campo gravitacional, que atribúe un potencial gravitacional a cada punto do espazo. As isotermas ou isóbaras mostradas diariamente nos partes meteorolóxicos son unha imaxe dun campo de temperaturas ou térmico e de presións, respectivamente, nun plano da superficie terrestre.
Adiabena
miniatura|Mapa que sitúa Adiabena,[[Gordiana (ou Corduena), Osroena, Sofena, Comaxena e Atropatena na época do apoxeo de Armenia so Tigranes II.]]
Campo (física)
Os campos clasificanse por simetrías de espazo-tempo ou por simetrías internas.
A Teoría de Campos reférese usualmente á construción da dinámica dun campo, isto é, á especificación de como un campo muda co tempo. Usualmente, iso faise en se deseñando unha Lagranxiana ou unha Hamiltoniana (de William Rowan Hamilton) do campo, e tratándoo como na Mecánica clásica (ou na Mecánica cuántica) dun sistema cun infinito número de graos de liberdade.
Campos escalares, vectoriais e tensoriais
Unha clasificación posible atendendo á forma matemática dos campos é:
Adiabena
Adiabena (ܚܕܝܐܒ, en siríaco) foi un antigo reino, tributario de Partia en Mesopotamia, no sul do actual Curdistán, Arbela era a súa capital. Os seus gobernantes convertéronse ao xudaísmo no século I. A raíña Helena, logo da súa conversión ao xudaísmo trasladouse a Xerusalén e construíu dous palacios, para ela e para o seu fillo, na parte norte da cidade, e doaron fondos para o Templo
SOA
SOA é o acrónimo inglés para o concepto Service Oriented Architecture (Arquitectura orientada ós servizos en galego). Este concepto é empregado na arquitectura de programación, que define o emprego de servizos para darlle soporte e solución ós requisitos dos negocios e empresas.
Características
O obxectivo da arquitectura SOA é a creación de sistemas electrónicos que se poidan escalar, e que mostren o negocio da organización o máis fielmente posible. Para iso defínese un estándar de definición e invocación dos servizos, o que facilita a interacción entre os diferentes sistemas propios ou cos sistemas externos á compañía.
SOA define as seguintes capas de programación ou tipos de servizos:
Deseño e Desenvolvemento SOA
A metodoloxía de modelado e deseño para as aplicacións SOA coñécese coma análise e deseño orientado ós servizos.
A arquitectura orientada ós servizos é tanto un marco de traballo para o desenvolvemento do software coma un marco de traballo de implantación.
Para que un proxecto SOA teña éxito, os programadores do software teñen que orientarse cara esta mentalidade de crear servizos comúns para a implantación tecnolóxica dos procesos de negocio.
O desenvolvemento de sistemas empregando SOA require un compromiso con este modelo en termos de planificación, ferramentas e infraestrutura. Cando a maioría de usuarios e programadores falan dunha arquitectura orientada ós servizos, están falando dun conxunto de servizos residentes en Internet ou nunha Intranet.
Existen diversos estándares relacionados cos servizos web. Por exemplo:
Non obstante un sistema SOA non necesariamente teñen que empregar estes estándares para ser "orientado ós servizos", mais é aconsellado o seu uso.
Linguaxes de programación de alto nivel
As linguaxes de programación de alto nivel coma BPEL o W-coordination levan o concepto de servizo un paso máis adiante, ó proporcionar métodos de definición e soporte para os fluxos de traballo e procesos de negocio.
Beneficios
Os beneficios que pode obter unha organización que adopte SOA son:
ExPASy
ExPASy é un portal de recursos bioinformáticos xestionado polo Instituto Suízo de Bioinformática (Swiss Institute of Bioinformatics, SIB) e en particular polo SIB Web Team. É un portal integrado e extensible no que se poden acceder a moitas fontes científicas, bases de datos e ferramentas de software de diferentes áreas das ciencias da vida. Os científicos poden acceder a unha ampla gama de recursos de moi diferentes dominios, como a proteómica, xenómica, filoxenia/evolución, bioloxía de sistemas, xenética de poboacións, e a transcritómica. Cada un dos recursos (bases de datos, ferramentas informáticas descargables baseadas en páxinas web) albérganos de forma descentralizada distintos grupos do SIB e institucións asociadas. Un só portal web proporciona un punto de entrada común a un amplo rango de recursos desenvolvidos e operados por moitos grupos diferentes do SIB e institucións externas. O portal presenta unha función de busca dos recursos seleccionados. Internamente, a dispoñibilidade e uso dos recursos está monitorizada. O portal está pensado tanto para o seu uso por expertos coma por persoas non familiarizdas cun dominio específico das ciencias da vida, e a nova inerface da web proporciona unha guía visual para os novatos no uso de ExPASy.
Historia
Orixinalmente, ExPASy denominábase Expert Protein Analysis System, Sistema de Análise de Proteínas Experto, e actuaba como un servidor proteómico para analizar secuencias e estruturas de proteínas e información de electroforese en xel bidimensional (electroforese Page 2D). Entre outras cousas, ExPASy referencia a base de datos sobre coñecementos sobre sucuencias de proteínas, UniProtKB/Swiss-Prot, e o seu suplemento anotado por computador, UniProtKB/TrEMBL.
ExPASy foi a primeira páxina web das ciencias da vida.
O 5 de abril de 2007 ExPASy fora consultada mil millóns de veces desde que se instalou o 1 de agosto de 1993.
Alternativa Popular Canaria
Alternativa Popular Canaria (APC) é un partido nacionalista canario de esquerda formado en 2002, membro do Movemento de Liberación Nacional de Canarias (MLNC). A súa creación foi impulsada pola organización xuvenil Azarug e algúns partidos de ámbito municipal, así como persoas a título individual procedentes de organizacións da esquerda nacionalista.
En 2003 celegbrouse a súa primeira asemblea e nas eleccións autonómicas de 2003 obtivo 6.737 votos, un 0,73 %, mentres que nas eleccións municipais do mesmo ano obtivo un concelleiro en Santa Úrsula (Tenerife). En La Orotava presentouse como Iniciativa por La Orotava (Ipo) con Los Verdes de Canarias e obtivo cinco concelleiros. Nas eleccións ao Parlamento Europeo de xuño de 2004, Alternativa Popular Canaria pediu o voto para a coalición Europa dos Pobos.
O 25 e o 26 de xuño de 2005 o partido celebrou a súa II Asemblea Nacional, e o 16 de setembro de 2006 a III Asemblea Nacional. En 2006 sufriu en Tenerife unha división da que xurdiu un novo partido chamado Alternativa Nacionalista Canaria.
Nas eleccións ao Parlamento das Canarias de 2007 presentouse en coalición con Alternativa Ciudadana 25 de Mayo e obtivo 4.824 votos, o 0,51 %. Nas eleccións municipais perdeu o seu concelleiro en Santa Úrsula e en La Orotava gañou tres concelleiros. Tanto no Cabido de Tenerife como nos concellos de Santa Cruz de Tenerife, San Cristóbal de la Laguna, Granadilla de Abona, Buenavista del Norte e Tacoronte, apoiou a Alternativa Sí se Puede por Tenerife, opción política na que se integra a Alternativa Popular Canaria.
Na súa primeira Conferencia Nacional, en 2008, decidiu non participar nas Eleccións Xerais de España de 2011 e centrar todos os seus esforzos na consolidación de Alternativa Sí se Puede por Tenerife de cara ás seguintes convocatorias electorais de carácter local e autonómico. Nas eleccións ao Parlamento Europeo de 2009 pediu o voto para a Iniciativa Internacionalista.
Notas
<div class="reflist references-column-count references-column-count-2" style="-moz-column-count: 2; list-style-type: decimal;">
Alondras Club de Fútbol
O Alondras Club de Fútbol é un club de fútbol do concello de Cangas, na provincia de Pontevedra. Foi fundado en 1951 e xoga no grupo I da Terceira División.
Inicios do fútbol en Cangas
Antes da fundación do primeiro Alondras FC había outros equipos na vila, como o Cangas FC (que xogou os seus partidos en Liméns até 1922, en que o concello lle alugou un terreo en Rodeira), o Lancia FC, Tucho FC, Unión FC, Numancia, Sierra Morena, Morrazo, Baleata, Anduriña, Sisi FC ou Yoyo FC
Co paso do tempo o campo de Rodeira quedou vello, e ante o problema de construír un novo viuse a necesidade de crear un equipo forte. O nome foi decidido cun partido entre xogadores veteranos e mozos. As dúas propostas ("Las Alondras" e "Las Castigadoras") foran tomados de dous espectáculos de varietés da época. O primeiro partido do equipo foi xogado o 15 de maio de 1928 en Moaña ante o Recreo Marítimo de Meira, que gañou o Alondras por 4 a 3.
O 6 de decembro de 1928 constituíuse oficialmente a S.D. Alondras F.C. coa redacción do regulamento, sendo os socios fundadores Güido Paganini Picasso (primeiro secretario), José Pérez Barros (primeiro presidente), Ramón Ocaña Larrin, Francisco Fernández Cervera e Luciano Barreiro Fernández.
O 21 de abril de 1929 inaugurouse o campo de San Roque nun partido fronte ao Unión Sporting Club de Vigo, con vitoria do Alondras por 3 a 2.
En xuño de 1929 foi incluído nun dos catro grupos do Campionato da Serie C de Galicia, xunto ao Ciosvin, Moaña, Bueu e Beluso. Malia que o campión do grupo rematou sendo o Ciosvin, na Asemblea de Fútbol de Galicia celebrada en setembro decidiuse premiar tamén ao Moaña e o Alondras polo seu bo papel no campionato. Así, o grupo 3º da Serie B quedou formado polo Alondras, Moaña, Español, Alfonso XIII e Ciosvin.
Nese campionato rematou segundo, se ben o Español fora en principio descualificado pero posteriormente foi recoñecido como campión. A Federación decidiu que Español e Alondras participasen na liguiña de ascenso. Ao remate da campaña os xogadores Pazó e Montes ficharon polo Celta de Vigo.
Na campaña 1930-31 o Alondras quedou campión da Serie B, participando na promoción de ascenso á Serie A, con xogadores como Bermúdez, Ignacio, Mella, Petouto, Tucho, Mella, Pery, Minao, Lamas, Marcial, Cervera ou Lao.
Os dous fracasos consecutivos e a marcha de xogadores importantes a equipos como o Celta e o Atlético de Madrid provocou unha desmoralización colectiva. Así, tras varias derrotas, o equipo decidiu retirarse da Serie B o 4 de outubro de 1931.
En novembro dese mesmo ano organizouse un partido benéfico a prol das familias dos náufragos do motor Dolores. Porén, en xullo de 1932, tralo naufraxio do motor Azaña, no que faleceron 22 mariñeiros cangueses, non se logrou xuntar un número suficiente de xogadores, rematando así a curta vida do Alondras FC.
Segunda etapa: Nace o actual Alondras CF
O 11 de setembro de 1951 elixiuse a primeira Xunta Directiva, formada por Luis González Rodríguez (presidente), Marcelino González Mariño (vicepresidente), José Graña Giráldez (secretario), Andrés Pérez Barros (tesoureiro), David Varela Bastón (contador), Antonio Gallego Fernández, Luis Baliño García e Román Núñez Fontán (vogais). Os adestradores eran Daniel Gallego Fernández e Marcial Oreiro Fuente.
O primeiro partido disputouse no campo da empresa Massó, enfrontándose o 7 de outubro ao Coruxo, gañando o Alondras por 4 a 2, con goles de Azpeitia (3) e Tito (1). O equipo estaba formado por Angelín, Gallego, Gaspar, Xono, Paquito, Marcial, Azpeitia, Tito, Ricardo, Pote e Felecho. Nese mesmo mes contratouse como adestrador a Bermúdez, que fora gardameta do Celta, Atlético de Madrid e Valencia.
En xullo de 1952 acórdase coa empresa Massó a realización de obras para mellorar o campo, reinaugurado o 19 de marzo de 1953 fronte ao Celta de Vigo, xogando Gallego, Gaspar, Xono, Cereijo, Marcial, Angelín, Azpeitia, Tito, Ricardo, Pote, Toniques, Lagoa, Camiña, Lao Camiña, Fandiño e Tucho.
En 1953 créase o equipo xuvenil, sendo campións do seu grupo en 1955, dirixidos por Daniel Gallego, e 1956, dirixidos polo ex-céltico Deva.
Nesa época o Alondras participa activamente na vida social da vila, participando en partidos amigábeis durante as festas, en homenaxes a ex–xogadores ou campañas de axuda en Nadal.
O Campionato de Liga da Serie A de 1957-58 rematou co Pontevedra CF como campión, quedando o Alondras de 4º. Na Copa Galicia dese ano o Alondras foi eliminado na primeira eliminatoria polo Arousa.
Na tempada 1958-59 comezou no Campionato Galego de Afeccionados, estreándose cunha derrota fronte ao Coruxo e rematando en 5ª posición. Na Copa Galicia logrou o subcampionato, perdendo na final co Coruxo coa aliñación de Covelo, Mata, Piño, Acuña, Mariano, Camiña, Paco, Vavá, Polito, Careto, Valois II e Zamorita. Esa campaña os xuvenís Lito e Kubalita foron seleccionados pola Selección galega de fútbol.
Na campaña 195-60 o Alondras foi subcampión da Serie A, tras perder un dos últimos partidos en Cangas fronte ao Marín. Os xuvenís proclamáronse campións de grupo, clasificándose para a fase final do Campionato Galego. Lago Paganini foi convocado coa Selección Galega de xuvenís.
Década de 1960
Na tempada 1960-61, con José Soto Alonso como adestrador, logrouse o Subcampionato Galego de afeccionados. Os xuvenís foron de novo campións de grupo, participando na fase final. Na Serie A tamén foron subcampións, cos mesmos puntos que o Couto de Ourense, pero con peor coeficiente de goles.
Na liguiña de promoción participaron o Juvenil da Coruña, Arenal de Santiago, Couto de Ourense e Alondras. O campión foi o Couto e o segundo o Alondras, ascendendo os dous á 3ª división. A formación do Alondras contaba con Covelo, Piño, Pazolo, Nuco, José, Antonio, Herrerita, Chondo, Campanal, Lito, Espiño, Nores, Kubalita, Nicolás, Lago Paganini, Berto, Benito e Mariano.
Decidiuse a creación do filial, inscrito na categoría de modestos da zona de Pontevedra, para formar aos novos xogadores de cara ao equipo de terceira división.
A campaña, iniciada o 3 de setembro fronte ao Celta Turista, rematou co Alondras en 10ª posición.
O 11 de abril de 1962, tras once anos no cargo, dimitiu o presidente Luis González Rodríguez, sendo substituído por Luis Hernández Álvarez até a Asemblea Xeral, que o 1 de maio elixiu a Manuel Lagoa Barros.
Na tempada 1965–66 conseguiuse o Campionato Galego de Afeccionados logo de eliminar ao Bueu, Vilanova, Silva e Español da Coruña. A final xogouse o 27 de novembro (con vitoria do Español por 2 a 1) e o 7 de decembro (con vitoria do Alondras por 8 a 0). Como Campión Galego xogou o Campionato de España de Afeccionados, sendo derrotados polo Real Gijón por 3 a 2. O equipo estaba formado por Fonso, Vidal, Sangabriel, Rubio, José Antonio, Lito, Caeiro, Pazolo, Mermerías, Rafael, Gorís, Lago Paganini, Carlitos, Espiño II, José Luis, Modroño, Santiago, Espiño I, Roxo, Diego, Nores, Rancho, Tito, Luis, Fernando e Hernández. Ese mesmo ano disputouse o primeiro amigábel internacional, fronte ao Sport Clube Vianense no campo de Massó.
Na tempada 1968-69 o número de equipos da 3ª división foi aumentado até os 20 coa inclusión de equipos asturianos. Isto comportou un maior gasto nos desprazamentos, polo que se decidiu non participar na Copa Galicia.
Na tempada 1969-70 o Alondras participou por vez primeira na Copa de S. E. El Generalísimo, enfrontándose ao Cacabelense, que resultou vencedor. A 3ª división regresou aos 12 equipos, e o equipo, formado por Soliño, Suso, Pachucho, Sangabriel, Vidal, Pazolo, Quin, Sanromán, Tomé, Martínez, Del Río, Rubio, Miguel Angel, Chapela, José Luis, Eloy, Piter, Santomé, Chimé, Núñez, Montero, Waldo, Miguel, Toñito, Abalo e Nando, descendeu á serie A Rexional.
Nesa tempada creouse como filial o Cangués, que quedou campión do torneo Ría de Pontevedra e participou no Campionato Galego de Afeccionados.
Década de 1970
Na tempada 1970-71 o equipo rematou 4º na liga da serie A, formada por 20 equipos.
Logo de xuntar cartos, mercouse unha leira de 10.210 m² en Romarigo, nos que xunto a outros 620 doados por afeccionados e directivos se construiría o novo estadio. Para o financiamento das obras organizouse en xullo de 1970 un amigábel entre os futbolistas residentes e outros recoñecidos que veraneaban na vila, como Peiró, Ufarte, Santos, Roldán, Tucho de la Torre, Miguel Angel, De la Fuente, Ñito, Zamorita, Villar, Las Heras, ou Ibarreche.
O 19 de marzo de 1971 inaugurouse o Campo do Morrazo, fronte ao Sporting Salgueiro da 2ª división portuguesa con vitoria do Alondras por 3 a 1, coa aliñación inicial de Salnés, Quin, Chimé, José Luis, Pazolo, Vidal, Martínez, Mateos, Jones, Peiró e Del Río, entrando durante o partido Roca, José Eduardo, Costas, Miguel Angel, Pardavila e Cabral.
Na campaña 1972/1973, logo de eliminar ao Bueu, Atlético Pontevedrés, San Martín, Portonovo (tras un partido de desempate), Caselas e Payosaco, logrouse o Campionato Galego de Afeccionados. Na final o Alondras perdeu na Coruña por 1 a 0, pero na volta venceu por 5 a 0. No Campionato de España debutouse fronte á Cultural y Deportiva Leonesa, con derrota en León por 2 a 1 e vitoria en Cangas por 1 a 0. Na seguinte rolda enfrontouse ao Erandio, perdendo en Bilbao por 4 a 0 e en Cangas por 0 a 3.
O equipo estaba adestrado por José Luis Álvarez, quen contaba con Casimiro, José Luis, Pucho, Pazolo, Zoco, Carballo, Carballo II, Del Río, Lago, Lagoa, Abalo, Lito I, Arieta, Roa, Miguel Angel, Ducho, Tano, Chimé, Pijuán, Ricardo, Mella, Cabral, Piter, Rey, Gallego I, Gallego II, Barcia, Juan, Quino I, Quino II, Paredes, Suso, Blach, Calo, Apolinar, Piñeiro I, Piñeiro II e Vilas.
Ao ano seguinte o Caselas eliminou o Alondras nas semifinais, pero na tempada 1976-77 logrouse de novo o Campionato Galego de Afeccionados, logo de eliminar ao Bueu, Arcade, Atlético Pontevedrés, Portonovo, Boiro e Verín, gañando a final fronte o Esteirana.
Actualidade
Logo de varios anos en rexional preferente, na actualidade está consolidado na 3ª División, participando sen éxito na fase de ascenso a 2ªB nas tempadas 2001-02, 2006-07, 2011-12 e 2017-18.
Estadio
250px|miniatura|Exterior do estadio O Estadio do Morrazo, con capacidade para 2.500 persoas, ten céspede artificial e é propiedade do equipo ( cedido durante 25 anos ao Concello de Cangas ).
Mascota
O Sardiñón é a mascota do equipo.
O Valiño, Álvare, A Pastoriza
O Valiño é un lugar da parroquia de Álvare no concello lugués da Pastoriza na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 6 habitantes (3 homes e 3 mulleres).
Isidro Liarte Lausín
Isidro Liarte Lausín, nado en Arándiga (Provincia de Zaragoza) en 1892 e finado en Oviedo o 26 de decembro de 1936, foi un político español.
Traxectoria
Membro de Alianza Republicana. Na Segunda República foi nomeado gobernador civil de Almería o 12 de xuño de 1932, permanecendo no cargo até novembro, cando foi nomeado gobernador de Xaén o 6 de novembro, permanecendo no cargo até o 19 de febreiro de 1933 cando foi nomeado gobernador de Toledo até o 13 de setembro en que foi nomeado gobernador de Valladolid. Despois foi gobernador de Pontevedra o 13 de outubro de 1933, permanecendo no cargo até o 12 de decembro dese ano. Afiliado a Izquierda Republicana, foi nomeado gobernador de Baleares o 22 de febreiro de 1936 permanecendo no cargo até o 5 de xullo, cando foi nomeado gobernador de Asturias. Foi asasinado o 26 de decembro de 1936.
Distrito de Coímbra
Distrito de Coímbra Localización do Distrito de Coímbra O Distrito de Coímbra é un distrito portugués, pertencente na súa maior parte á provincia tradicional da Beira Litoral, aínda que varios concellos da súa parte leste se reparten entre as provincias da Beira Alta e da Beira Baixa. Limita ao norte co Distrito de Aveiro e o Distrito de Viseu, ao leste co Distrito da Guarda e o Distrito de Castelo Branco, ao sur co Distrito de Leiria e ao oeste co Océano Atlántico. Abrangue unha área de 3947 km², sendo así o 12º maior distrito portugués. Conta cunha poboación residente de 436.056 habitantes (2006), e a súa capital é a cidade de Coímbra.
Subdivisións
O distrito de Coímbra subdivídese nos seguintes 17 concellos:
Na división de Portugal en NUTS II, o distrito atópase integrado na Rexión Centro e dividido en dúas subrexións, unha das cales integra concellos pertencentes ao Distrito de Leiria: Baixo Mondego e Pinhal Interior Norte. En resumo:
Xeografía física
A principal característica xeográfica do distrito de Coímbra é o val do río Mondego, que domina a paisaxe en todo o occidente do distrito e constitúe, xunto cos vales de dous dos seus afluentes, o río Alva e o río Ceira, as principais características da zona oriental. O distrito divídese, pois, en dúas metades.
Pola metade occidental esténdese unha chaira costeira, atravesada ao sur polo curso inferior do Mondego. Esta área prolonga a chaira costeira do distrito de Aveiro e ten a maior altitude (non moito máis de 200 m) no Cabo Mondego, preto da Figueira da Foz. Na metade oriental, polo contrario, éntrase na serra. No noroeste desta área, o relevo aínda non é moi pronunciado, e soamente na Serra do Buçaco se acadan os 549 m de altitude. Máis ao sueste domina o sistema montañoso da serra da Estrela, onde a Serra da Lousã sobe até os 1205 m de altitude, e a Serra do Açor até os 1418 m. O distrito termina en plena vertente occidental da serra da Estrela, a pouco máis de 10 km das maiores altitudes do territorio continental portugués.
Como xa se veu, o río Mondego domina a hidrografía, correndo de nordeste a suroeste no curso superior e de leste a oeste no curso inferior, onde está rodeado de terreos asolagadizos. Todo o distrito está integrado na súa conca hidrográfica, agás o litoral norte e o extremo sueste, e todos os outros ríos principais son afluentes seus. O río Alva atravesa a zona oriental do distrito, de leste a oeste, ao igual que o río Ceira, un pouco máis ao sur. O río Corvo, á súa vez, flúe de sur a norte, indo desaugar no río Ceira moi preto de Coímbra, e o mesmo fan o río Soure e o río Carnide ao oeste. Todos estes ríos son afluentes da marxe esquerda do Mondego, que practicamente non ten afluentes na marxe dereita no distrito de Coímbra. A única excepción é un pequeno río que nace no Buçaco: o Botão. No sueste do distrito, o regato da Pampilhosa é afluente da marxe dereita do río Zêzere, e o seu val xa pertence á conca do Texo. O propio Zêzere serve de fronteira co distrito de Castelo Branco.
No Mondego existe un grande encoro, o encoro da Aguieira, que serve de fronteira co distrito de Viseu, e outro bastante máis pequeno, o encoro da Raiva. No Alva existe o encoro do Rei de Moinhos e o encoro de Fronhas. O Ceira é represado polo encoro do Alto de Ceira e polo encoro de Monte Redondo. Os outros encoros do distrito son o de Santa Luzia na ribeira da Pampilhosa e o do Cabril, no río Zêzere.
A costa é en xeral areosa e baixa, con excepción do Cabo Mondego. Ao norte esténdense dunas extensas, que se prolongan varios quilómetros para o interior, sementadas de pequenas lagoas. A porción máis ao norte do litoral do distrito, no concello de Mira, é xa unha parte afastada do sistema lagunar da ría de Aveiro, e case todo o noroeste do distrito pertence á conca hidrográfica ría de Aveiro - río Vouga.
The Lion King
The Lion King é o trixésimo segundo filme de animación producido por Walt Disney Pictures. O filme estreado o 24 de xuño de 1994 e distribuído por Buena Vista Pictures nos cines dos Estados Unidos.
A trama, baseada no relato de Hamlet de William Shakespeare e pasaxes da Biblia, xira en torno a un león cativo chamado Simba que debe aprender sobre o seu lugar no "ciclo de vida", loitando contra varios obstáculos para se converter no lexítimo rei e suceder o seu pai no trono.
O filme é un musical cuxas cancións foron compostas polo compositor Elton John e o letrista Tim Rice. A banda sonora, e unha das súas cancións, gañou o Premio Oscar da Academia de cine estadounidense.
Sinopse
A historia de The Lion King acontece na sabana África, onde o líder dos animais do lugar é un león, Mufasa. Simba, o seu fillo, é o sucesor que está aprendendo o que deberá facer cando tome o relevo no seu cargo. Pero o seu tío Scar (Jeremy Irons) intentará facerse co poder matando a Mufasa e mais a Simba. O pequeno león, que consegue fuxir, bótase as culpas da morte de seu pai. Cando se atopa con Timon e Pumbaa, estes ensínanlle a vivir segundo o estilo do Hakuna Matata, sen preocupacións. Tempo despois, cando xa é grande, Simba retorna ao seu fogar para loitar contra Scar e así recuperar o trono.
Frente de Liberación Popular
A Frente de Liberación Popular (FLP), máis coñecido por FELIPE, foi unha organización política clandestina antifranquista que actuou en España entre 1958 e 1969.
A maioría dos seus integrantes proviñan das formacións estudantís clandestinas das universidades, tiña o seu modelo nas concepcións políticas próximas ao socialismo democrático radical de corte occidental, así como a movementos cristiáns de base. Apoiaba tamén os movementos emerxentes do Terceiro Mundo, quedaron fortemente influídos polo triunfo de Fidel Castro e criticaba o intervencionismo soviético en Hungría ou Checoslovaquia. Apoiou a folga xeral convocada polo Partido Comunista de España o 18 de xuño de 1959.
Víctor Becerra Herráiz
Víctor Manuel Becerra Herráiz, finado en Madrid o 13 de maio de 1981, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Manuel Becerra Fernández. Avogado. Foi nomeado gobernador civil de Pontevedra o 20 de decembro de 1933, permanecendo no cargo até o 28 de maio de 1934. O 21 de decembro de 1935 foi nomeado gobernador civil de Cáceres, permanecendo no cargo até o 4 de febreiro de 1936. Nas eleccións de febreiro de 1936 participou na candidatura de Centro pola provincia da Coruña que encabezaba Manuel Iglesias Corral.
Senado romano
O senado (do latín "senex, senis", ancián) foi unha das institucións do goberno da Roma antiga. Orixinouse como unha institución consultiva da monarquía romana, formado exclusivamente por patricios (un representante de cada gens), e adquiriu maiores prerrogativas coa República, en que pasou a referendar a través da súa auctoritas os actos dos cónsules, estendendo a súa competencia aos actos doutros maxistrados e Comicios, temas relixiosos, conflitos entre maxistrados, policía, crimes con pena capital cando esta era conmutada, cuestións militares e financeiras e tratados internacionais.
Na República
A mediados da época republicana o senado contaba cuns 300 membros; estaba composto por todos os cidadáns que exerceran maxistraturas curuis —cónsules, pretores e edís, os conscripti—, así como dos patres, as cabezas das familias patricias. Adicionalmente, os censores podían incluír senadores que non exerceran maxistraturas, aínda que estes tiñan restrinxido o seu dereito de tomar a palabra e eran denominados senatores pedarii.
No século -III o Senado sufriu as modificacións propias da nova situación. Os asentos senatoriais continuaron nas mans dos censores e todos os maxistrados curuis que abandonaban o seu cargo accedían ao Senado.
O Senado pasou de ser un corpo consultivo dos cónsules, ao principio da República (e subordinado a estes en moitos aspectos), a ser unha corporación de gobernantes, sen dependencia de ninguén. O Senado dirixía a guerra a través dos cónsules, e toda a política da República.
Co tempo o Senado asumiu o nomeamento de diversos cargos curuis, o que implicaba a designación dos seus propios membros, e ademais influíu cada vez máis nos censores. Mantívose a distinción entre Senadores patricios e plebeos.
A desaparición da figura do ditador permitiu ao Senado ocupar certas funcións en casos graves, en especial o conferir aos cónsules facultades especiais, similares á Ditadura, por tempo limitado.
Xulio César, despois de derrotar o seu rival Pompeio e os seus aliados, a maior parte das familias senatoriais tradicionais, procedeu a incrementar o número de senadores ata case 1000, promovendo á orde senatorial a familias ecuestres, mandos militares, centurións de orixe proletaria do seu exército, e provinciais, como o seu conselleiro financeiro Cornelio Balbo, natural de Gades (Cádiz, España); aos ollos da nobilitas senatorial supervivente do bando pompeiano e de moitos partidarios de César isto era unha aberración, e iso foi unha das causas do asasinato de César.
No Imperio
Augusto, e os outros triúnviros, reduciron novamente o número de senadores a 300, aínda que mantiveron algúns dos nomeamentos de César, que tiñan a consideración de homines novi, pero as proscricións por eles emprendidas baleiraron os bancos do Senado, que foron enchidas coa promoción de partidarios dos triúnviros extraídos da orde ecuestre e do exército.
Terminada a guerra entre Augusto e Marco Antonio en 30 a.C., Augusto procedeu a cribar a lista de senadores, intentando recuperar como senadores aos superviventes das familias tradicionais, pero favorecendo tamén os seus partidarios, sen ter en conta a súa orixe, caso de Mecenas, Agripa, Planco ou Asinio Polión. Tamén incrementou os poderes nominais do Senado, transmitindo os poderes de elección de maxistrados das asembleas ou comitia ao senado, aínda que realmente reduciu os seus poderes, xa que case todas as provincias con exército pasaron ao control directo do emperador, as maxistraturas convertéronse en cargos honoríficos, e os candidatos a elas necesitaban do visto e prace do emperador, quen asumiu a potestade xurisdicional dos Comitia Tributa, polo que os Edictos imperiais se superpuxeron aos Senadoconsultos.
A partir de Claudio, numerosos provinciais, especialmente hispanos, foron admitidos no Senado, aínda que a estes novos senadores se lles impoñía o requisito de investir o censo mínimo senatorial -1.000.000 de sestercios- en propiedades rústicas en Italia, culminando o proceso coa elección dun emperador procedente dunha familia senatorial provincial hispana: Traxano.
Ao longo do Alto Imperio, as relacións entre os emperadores e os senadores foron as dunha tirapuxa continua, e, se ben é certo que moitos colaboradores dos emperadores eran senadores, o certo é que estes, aínda os máis respectuosos, tendían a deixar de lado as expectativas e desexos dos senadores. Ademais, os senadores tendían a ignorar que a verdadeira fonte de poder do estado romano era o exército, polo cal pasaban por curtos períodos de tempo. A consecuencia foi que algúns emperadores, como Tiberio, Calígula, Nerón, Domiciano, Hadriano ou Cómodo sostiveron relacións moi difíciles co Senado, e promoveron a persecución de moitos dos seus membros.
No Baixo Imperio, o Senado de Roma foi duplicado con outro igual a el creado por Constantino I na nova capital, Constantinopla (Istambul, Turquía), e converteuse nun simple club de notables.
miniatura|300px|Representación dunha reunión do Senado Romano: [[Marco Tulio Cicerón|Cicerón ataca a Catilina, nun fresco do século XIX]]
A súa desaparición
O senado romano desapareceu nos turbulentos anos do século VI nos que as tropas do rei ostrogodo Tótila loitaban á desesperada contra as tropas de imperiais de Xustiniano, dirixidas por Belisario, mentres que no resto dos reinos bárbaros nados da ruína de Roma, os senadores foron fundíndose progresivamente coa nobreza xermánica dirixente.
Nas cidades sometidas pola antiga Roma establecíase un Consello de Cen Anciáns (Centumviri), cada un dos cales era o cabeza de dez casas (dez casas = unha gens), de onde xorde a denominación.
Ángel Sobral
Ángel García Sobral, coñecido como Ángel Sobral ou O León de Xeve, nado en Xeve (Pontevedra) en 1908 e finado o 2 de agosto de 1986 na Piolla (tamén Pontevedra), foi un boxeador galego.
Traxectoria
miniatura|dereita|200px|Lápida no camposanto de Lérez, onde repousan os seus restos e mailos da súa muller. Fillo dunha familia agraria, en 1924 marchou emigrado ao Brasil, primeiro a Engenho Grande e logo a Niterói, onde traballou como panadeiro. Nesa cidade comezou a boxear como afeccionado, e logo de 10 combates vitorioso pasa a ser profesional na categoría dos pesos medios. Comezou a ter sona no Brasil, naquel momento un dos epicentros do boxeo a nivel mundial. Obtivo o premio Lacerda que outorga a Federación Brasileira de Boxeo e en 1930 regresou a Europa como deportista.
Chegou ao porto de Vigo e comezou a disputar combates en Galicia e España. Pelexou polo título de campión español en Vigo no mes de outubro dese mesmo ano, 1930, e consegueiuno por KO ao terceiro asalto. Iniciou así unha traxectoria de numerosos combates neses meses que o levaron a sufrir unha lesión nas mans, e a perder o combate polo campionato de España en 1932 fronte a Francisco Ros.
Despois dunha tempada de descanso e de adestramentos, recuperou o título español dos pesos medios de novo en Vigo, en setembro de 1933, ao derrotar o levantino Félix Gómez. Ese mesmo ano casou e estableceuse no lugar da Piolla, tamén na cidade de Pontevedra. Ao ano seguinte recaeu da súa lesión e perdeu algúns combates de relevancia, co que foi freando a súa carreira, aínda que consta que en 1935 aínda pelexou en Lisboa. Perdeu ademais o título dos pesos medios en decembro dese ano por non combater en prazo ante Toribio Nistal.
Nese mesmo ano 1935 conseguiu a través dunha amizade un posto de funcionario no Banco de España de Pontevedra. A guerra do 36 mobilizouno e é recrutouno polo bando nacionalista e foi destinado a Villablino. Logo da guerra xa non volveu pelexar. En 1949 solicitou unha excedencia por cinco anos e marchou emigrado a Brasil para vender tabaco no Río de Xaneiro. En 1954 reincorporouse no seu posto do Banco de España, pero inicialmente foi destinado a Barcelona e só posteriormente de novo a Pontevedra, de onde xa non marcharía ata a súa morte.
OGLE-2005-BLG-390Lb
miniatura|dereita|300px|Recreación da [[NASA do OGLE-2005-BLG-390Lb]]OGLE-2005-BLG-390Lb (OGLE-05-390Lb) é un planeta extrasolar que orbita a estrela OGLE-2005-BLG-390L, situada a 20.000 anos luz da Terra, na constelación de Saxitario, preto do centro da Vía Láctea. No momento do descubrimento era o exoplaneta máis parecido á Terra. O descubrimento do planeta polo Optical Gravitational Lensing Experiment ("Experimento de Lente Gravitatoria Óptica") anunciouse o 25 de xaneiro de 2006. Foi descuberto nos observatorios de ESO en Chile.
Características físicas
OGLE-2005-BLG-390Lb orbita ao redor dunha estrela anana vermella a unha distancia de 2,5 UA, aproximadamente uns 380 millóns de quilómetros, algo menos que a distancia entre Xúpiter e o Sol. Até este descubrimento, non se encontrara ningún planeta extrasolar a maior distancia de 0,15 UA da súa estrela. O planeta ten un tempo de translación duns 10 anos terrestres. miniatura|dereita|300px|Situación do OGLE-2005-BLG-390L no espazo.
Estimouse que a masa do planeta é sobre cinco veces a da Terra (cun factor de incerteza de dúas). Algúns astrónomos especulan que pode ter un núcleo rochoso como o terrestre, cunha atmosfera tenue. A distancia á estrela, e a relativa temperatura baixa desta, dá como temperatura superficial do planeta ao redor dos -220 °C. Se é un mundo rochoso, esta temperatura deixaría a substancias volátiles, como o amoníaco, metano e nitróxeno, convertidos en sólidos por conxelación.
Michael Turner, director auxiliar para o directorio de ciencias físicas e matemáticas da National Science Foundation, dixo que "o equipo descubriu o planeta máis parecido á Terra". Anterior a este descubrimento, o máis pequeno dos planetas extrasolares (Gliese 876 d) tiña 7,5 veces a masa terrestre.
Handbook of the Mammals of the World
Handbook of the Mammals of the World (HMW) é unha serie de libros da editorial Lynx Edicions. Iniciada súa publicación en 2009 está previsto que conste de nove volumes. Cada familia de mamíferos é avaliada nunha introdución ampla, e inclúe fotografías e o mapa da área de distribución de cada unha das súas especies.
Este é o segundo proxecto importante e Lynx Edicions desde o lanzamento do Handbook of the Birds of the World (Manual das aves do mundo) en 1992.
Os editores principais son Russell Mittermeier e Don E. Wilson en asociación Conservation International, a Texas A&M University e a IUCN (Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais. Don E. Wilson é tamén un dos dous editores da obra de referencia Mammal Species of the World.
Volumes publicados
Iníciase cunha introdución á clase dos mamíferos por Don E. Wilson. A continuación trata as 13 familias e inclúe detalles da taxonomía, área de dispersión, hábitat, reprodución, comportamento e status de conservación de 254 especies, con máis de 400 fotografías en cor, 257 mapas de distribución e 33 láminas do artista catalán Toni Llobet. Abarca 6 ordes, con 17 familias, 54 xéneros e 279 especies. Inclúe 664 fotos en cor, 433 mapas de distribución e 56 láminas de Toni Llobet. Editado por Russell A. Mittermeier, Anthony B. Rylands e Don E. Wilson, trata as 17 familias dos primates, con 470 especies. Inclúe 57 láminas do artista inglés Stephen D. Nash. Cobre 19 familias, con 147 especies. As súas 30 láminas en cor que inclúe son de Toni Llobet. Comprende 375 especies das 21 familias que forman as 8 ordes destes animais, e inclúe 44 láminas de Toni Llobet. Editado por Don E. Wilson, Thomas E. Lacher Jr. e Russell A. Mittermeier, inicialmente pretendíase publicar un único volume de lagomorfos e roedores. Pero debido ao gran número de roedores para describir, Lynx Edicions organizou unha enquisa no verán e o outono de 2015 na que a maioría dos clientes se decidiu a favor de dous volumes. Neste descríbense as dúas familias dos lagomorfos e 25 de roedores, cun total 798 especies; inclúe tamén 60 lámoinas de Toni Llobet.
James McAvoy
James Andrew McAvoy nado o 21 de abril de 1979 en Glasgow é un actor de cine, televisión e teatro escocés. Tornouse coñecido polas súas participacións en filmes como The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe, The Last King of Scotland, Atonement e Wanted, tendo tamén participado en series televisivas como Band of Brothers e Shameless, nesta última, onde coñeceu a súa muller Anne-Marie Duff.
Os tempos inda non, non son chegados
Os tempos inda non, non son chegados é o primeiro álbum de estudio do grupo galego de folk A Quenlla. Foi publicado en 1986, baixo o selo Avalon Discos.
O deseño e as fotografías da cuberta son obras de José Luis Tejero.
James McAvoy
Biografía
James McAvoy naceu en Scotstoun, Glasgow. A súa nai, Elizabeth Johnstone, é enfermeira psiquiatra e o seu pai, tamén James McAvoy, obreiro. A súa irmá Joy forma parte da banda escocesa "Streetside". Os pais de James divorciáronse cando este tiña só sete anos, e foi entón cando se mudou para a casa dos seus avós maternos (Mary e James Johnstone), en Drumchapel. Asistiu á escola St. Thomas Aquinas, considerada unha escola católica, e durante seis anos ó Pace Youth Theatre. Graduouse no 2000 na "Royal Scottish Academy of Music and Drama".
Traxectoria
miniatura|dereita|200px|McAvoy no [[2007.]] A carreira cinematográfica de McAvoy comezou co filme de David Hayman The Near Room de 1995, e deseguido, en 1997, en Regeneration, de Pat Barkers. Aínda así, o actor gañou maior renome ó participar nas miniseries Band of Brothers e en Children of Dune (2003). No mesmo ano, participou en State of Play, de Paul Abbott, e no ano seguinte na serie de televisión Shameless, transmitida no Reino Unido no Channel 4, sendo nomeada esta última para o "British Comedy Award". En 2005, representou a personaxe Ben na obra "Breathing Corpses", no Royal Court Theatre, e no cinema interpretou o fauno no filme The Chronicles of Narnia: The Lion, the Witch and the Wardrobe. Tamén no 2005, participou no filme Wimbledon e na obra Macbeth.
No 2006, o actor tivo a oportunidade de actuar con Forest Whitaker no filme The Last King of Scotland, unha adaptación da novela homónima de Giles Foden, baseado na historia do poderoso ditador de Uganda Idi Amin, durante os anos 70. Este filme valeulle o nomeamento para un premio BAFTA ó mellor actor e o premio do European Film Awards ó mellor actor. McAvoy participou, no mesmo ano, en Starter for Ten.
No 2007, apareceu en dous filmes aclamados polos críticos, Becoming Jane e Atonement, sendo este último baseado na novela homónima de Ian McEwan. McAvoy foi nomeado ó Globo de Ouro pola súa participación neste filme. Máis tarde, o actor participou en ''Penelope xunto con Cristina Ricci e Reese Witherspoon no 2008.
No 2008, McAvoy acadou gran notoriedade ó protagonizar o filme Wanted ó lado de Angelina Jolie e Morgan Freeman.
Vida persoal
miniatura|dereita|200px|McAvoy e Anne-Marie Duff nos premios [[BAFTA na Royal Opera House de Londres. Febreiro de 2007.]] Inicialmente McAvoy saíu coa actriz escocesa Emma Nielsen (nome artístico de Emma King). Eles comezaron a súa relación cando James tiña dezaseis anos, mais separáronse no 2003. Despois, el casou coa actriz Anne-Marie Duff, que coñeceu no elenco da serie Shameless. Eles actualmente viven en Stroud Green, en Londres. O 16 de xuño, Duff deu a luz o primoxénito da parella.
Unha das grandes paixóns de McAvoy é a ciencia ficción, que comezou a partir dos 11 anos de idade ao ler O Señor dos Aneis. Fóra da ciencia ficción o seu maior interese é o fútbol. Tamén é un gran seareiro do Celtic Football Club, afirmando que o papel dos seus soños sería interpretar o lendario Jimmy Johnstone. Por outra banda, non se considera católico practicante, mais si unha persoa espiritual.
Harry Potter e o misterio do príncipe (filme)
Harry Potter e o misterio do príncipe (en Harry Potter and the Half-Blood Prince) é un filme de fantasía e drama dirixido por David Yates e baseado na novela homónima escrita por J. K. Rowling. É o sexto filme da serie de filmes de Harry Potter. Foi escrito por Steve Kloves e producido por David Heyman e David Barron. A historia céntrase no sexto ano de Harry Potter na Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería, durante o que se obsesiona cun misterioso libro de texto, se namora e intenta conseguir un recordo que ten a clave para derrotar a Lord Voldemort. A película está protagonizada por Daniel Radcliffe como Harry Potter, con Rupert Grint e Emma Watson como os mellores amigos de Harry, Ron Weasley e Hermione Granger. O resto do elenco inclúe a Michael Gambon, Jim Broadbent, Alan Rickman, Tom Felton e Helena Bonham Carter.
O filme tivo a súa estrea no Reino Unido e os Estados Unidos o 15 de xullo de 2009. A recadación nas salas internacionais ascende a 933,9 millóns de dólares estadounidenses. Recibiu unha candidatura aos Premios Oscar pola Oscar á mellor fotografía, que finalmente gañou Avatar, e outra aos premios BAFTA aos mellores efectos especiais e ao mellor deseño de produción, ambos tamén gañados por Avatar. O misterio do príncipe é un dos filmes da saga mellor valorados pola crítica.
Estreouse na TVG, en galego, o 25 de decembro do 2013.
Sinopse
No sexto ano de Harry en Hogwarts, Lord Voldemort e os Devoradores da Morte aumentan o terror que provocan na poboación máxica e muggle. Albus Dumbledore persuade un vello amigo Horace Slughorn para que regrese a Hogwarts como profesor; non obstante, Dumbledore ten unha razón importante para que Slughorn cubra a vacante. Durante unha clase de Apócemas, Harry toma posesión dun libro de texto pertencente ao "Príncipe Mestizo" e cheo de anotacións ás marxes. Entrementres, Dumbledore e Harry manteñen reunións secretas co obxectivo de descubrir como destruír a Voldemort definitivamente.
Banda sonora
A banda sonora de Harry Potter e o misterio do príncipe lanzouse ao mercado o 14 de xullo de 2009. As pezas musicais foron compostas por Nicholas Hooper e dirixidas por Hooper e Alastair King. É a segunda banda sonora dun filme da saga Harry Potter feita por Hooper, que xa se encargara do filme anterior, Harry Potter e a Orde do Fénix. A banda sonora recibiu unha candidatura aos Premios Grammy na categoría de mellor álbum de banda sonora para unha película.
"Dumbledore's Farewell" emprégase de novo en Harry Potter e as reliquias da morte (2ª parte) durante as escena na que Harry ve os recordos de Snape no pensadoiro.
Mononucleose infecciosa
A mononucleose infecciosa é unha doenza infecciosa causada polo virus de Epstein-Barr (VEB) que pertence á mesma familia do virus do herpes. Con moita menos frecuencia pode ser producida polo cytomegalovirus e nun 1% dos casos por Toxoplasma gondii.
Televisión autonómica
miniatura|Logotipo de [[Televisión de Galicia.]] En España denomínase televisión autonómica a aquela canle de televisión pública que emite nun ámbito autonómico e está xestionada por unha comunidade autónoma.
Historia
Xurdiron a partir da Lei da Terceira Canle impulsada polo goberno de Felipe González. Esta tiña como obxectivo nun principio a creación dunha terceira canle de Televisión Española con desconexións para cada Comunidade, pero os gobernos autonómicos lográronse adiantar e rachar o monopolio de TVE. As primeiras televisións autonómicas en emitiren foron a catalá TV3 e a vasca ETB en 1983, e a TVG en 1985.
Listaxe de canles autonómicas:
Mononucleose infecciosa
Aparece máis frecuentemente en adolescentes e adultos mozos, e os síntomas que a caracterizan son febre, farinxite ou dor de gorxa, inflamación dos linfonodos e fatiga.
Policarpo I, bispo de Bizancio
Policarpo I (grego: Πολύκαρπος Α) foi un bispo de Bizancio. Sucedeu a Onésimo en 71, tras estar a sede vacante durante tres anos, e serviu neste posto durante dezaoito anos ata a súa morte en 89. Os seus derradeiros oito anos (desde o 81) pasaron baixo as persecucións do emperador Domiciano.
Bahrainona
Bahrainona (en نشيد البحرين الوطني), literalmente: O Noso Bahrain), é o himno nacional de Bahrain.