cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Zopherus
Especies
Charles A. Triplehorn recoñeceu 19 especies na súa monografía de 1972:
As Cabazas, San Lourenzo de Oliveira, Ponteareas
As Cabazas é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Oliveira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
A Camba, San Lourenzo de Oliveira, Ponteareas
A Camba é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Oliveira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 19 habitantes (10 homes e 9 mulleres).
Seguridade
Os termos seguridade (do latín securĭtāte) ou seguranza refírense a unha acción que non presenta risco ou a prevención del. Tamén pode representar confianza cara a alguén ou algo.
Coma prevención de riscos
Referíndose á seguridade como prevención de riscos podémonos referir a varios tipos, por exemplo:
Laboral
miniatura|Traballador cumprindo coas medidas de seguridade laboral. A seguridade laboral ten como obxectivo evitar os riscos no traballo mediante medidas de protección como cascos, luvas, sinais de advertencia etc.
Social
A seguridade social consiste nun conxunto de políticas sociais cuxo fin é amparar e asistir o cidadán e a súa familia en situacións como a vellez, a doenza e o desemprego.
En Internet
A seguridade en Internet refírese á protección dos teus datos nun sitio web. Para que calquera persoa que entre nun sitio web saiba o uso dos seus datos os sitios web están obrigados a ter unha política de privacidade e a avisar aos que entren no sitio web deses términos mediante un banner.
Coma confianza
A seguridade coma confianza refírese á crenza en que unha persoa ou grupo será capaz e desexará actuar de xeito adecuado nunha determinada situación. Tamén se pode referir a crer que a calidade dun produto será satisfactoria.
Vilabrille, Pezós, Pezós
Vilabrille é un lugar da parroquia de Pezós no concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias.
Situado nas proximidades do río Augüeira, a 348 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 3 km da vila, e capital do concello, de Pezós e en 2021 tiña unha poboación de 8 habitantes.
Zopheridae
miniatura|[[Aulonium ruficorne (Colydiinae)]]
Zopheridae (zoféridos) é unha familia de escaravellos que creceu considerablemente nos últimos anos pola incorporación de membros doutras familias; estas familias anteriores eran os Monommatidae e os Colydiidae, que agora están incluídos en Zopheridae como subfamilias ou (no último caso) incluso como tribo da subfamilia Zopherinae. Algúns autores aceptan ata seis subfamilias dentro do grupo, mentres que outros inclúen todas menos Colydiinae dentro de Zopherinae.
A familia ten aproximadamente 190 xéneros e 1700 especies, que se encontran por todo o mundo. Un gran número de membros da familia aliméntanse de madeira podre ou de fungos asociados coa madeira podre, aínda que algúns membros de Colydiinae son predadores ou aliméntanse de tecidos vexetais de raíces, talos, pedúnculos de flores e froitas.
Os fósiles máis antigos son Paleoendeitoma (subfamilia Colydiinae, tribo Synchitini) e Cretomysteria que datan de inicios do Cretáceo tardío (Cenomaniano) en ámbar birmano de Myanmar.
Xéneros
Estes 89 xéneros pertencen á familia Zopheridae:
Fontes de datos: i = ITIS, c = Catalogue of Life, g = GBIF, b = Bugguide.net
Vitiaz (1862)
miniatura|280px|A corveta imperial rusa Vitiaz
A Vitiaz (en ruso Витязь) foi unha corveta da Mariña imperial rusa que efectuou unha dupla circunnavegación (1870 - 1883-1885).
Visitou os Estados Unidos de América nunha misión diplomática ao mando do vicealmirante Stepan Lesovsky (1863-1864), prestou servizo no mar Mediterráneo en 1864 e no océano Pacífico (1870-1874) e rearmada en 1871. Foi renomeada como Skobelev (Скобелев) en 1882, e empregada como buque escola a partir dese ano.
Estudos de Ciencia, Tecnoloxía e Xénero
Os Estudos de Ciencia, Tecnoloxía e Xénero abordan de forma interdisciplinar o desenvolvemento histórico e os efectos sociais da ciencia e a tecnoloxía desde unha perspectiva de xénero. Intégranse nos estudos de Ciencia, Tecnoloxía e Sociedade.
Neurociencia
A neurociencia (tamén en plural, neurociencias) é o estudo científico do sistema nervioso. É a rama das ciencias que estudia a embrioloxía, a anatomía, a fisioloxía, a bioquímica, a farmacoloxía, etc., do sistema nervioso. dereita|miniatura|293x293px|Gravado de [[Santiago Ramón y Cajal (1899) de neuronas (célula de Purkinje) no cerebelo dunha pomba.]]
O sistema nervioso está formado por miles de millóns de neuronas conectadas entre si e con outros sistemas do corpo. O sistema nervioso central inclúe o cerebro, a medula espiñal e a retina. Está conectado co resto do corpo a través do sistema nervioso periférico.
Estudos de Ciencia, Tecnoloxía e Xénero
Historia
Os Estudos de ciencia, tecnoloxía e xénero, no contexto socio-político da chamada "segunda onda" do feminismo, xorden da necesidade de estudar o papel das mulleres na ciencia e reescribir así a Historia da ciencia. Desde entón, Mulleres en ciencia foi unha das áreas de estudo máis importantes e frutíferas en ciencia, tecnoloxía e xénero, que continúa hoxe día, realizando o labor de recuperar unha xenealoxía de mulleres en ciencia a través da recuperación de biografías e achegas concretas de mulleres científicas.
Neurociencia
Termo
Ás veces, o termo é empregado como sinónimo de neurobioloxía, a rama da bioloxía que investiga todos os aspectos do cerebro e do sistema nervioso. Algúns científicos distinguen o termo neurociencias do mundo anglófono (neuroscience) usado máis como sinónimo de neurobioloxía (neurobiology) e o empregado en Iberoamérica, existindo certa controversia coa terminoloxía de raíz similar (por exemplo psiquism/psiquismo ).
Estudos de Ciencia, Tecnoloxía e Xénero
Historia
Grazas a estes esforzos, e seguindo a Sandra Harding, pásase da cuestión da muller na ciencia á cuestión da ciencia no feminismo, iniciando unha tradición analítica multidisciplinar das barreiras sexistas e androcéntricas que mantiveron afastada á muller na ciencia; das consecuencias sociais e políticas que devandito afastamento supuxo; e dos rumbos sexistas e androcéntricos de que se atopan impregnados tanto a linguaxe como a práctica científica.
Neurociencia
Temas de investigación
A investigación en neurociencia é esencialmente interdisciplinar e transdisciplinar, e céntrase nun conxunto de temas e preguntas.
Estudos de Ciencia, Tecnoloxía e Xénero
Historia
Da necesidade de analizar e explicar todas estas cuestións xorden diversos enfoques teóricos que van configurando o campo da epistemoloxía feminista.
Mallólica
miniatura| Placa con decoración zoomórfica, maiólica arcaica do século XIV en [[Umbría (Italia ), no Museo de Santa Maria della Scala en Siena .]] A mallólica ou maiólica (do italiano Maiolica, anteriormente majorica, do latín Majorica = Mallorca) é unha cerámica cun acabado vidroso especial. A terracota é a base do traballo cerámico e aplícase un esmalte metálico composto por sílice, cinzas sódicas, chumbo e estaño.
Estudos de Ciencia, Tecnoloxía e Xénero
Áreas de estudo
A biomedicina, como organismo biopolítico de control, produción e regulación do corpo institucionalizado a partir do Medicamento moderno desde do século XIX e ao longo de todo o século XX, representa un espazo de análise ineludible da formulación e práctica científico-tecnolóxica sobre o corpo, en xeral, e sobre o corpo da muller en particular.
Mallólica
Historia
En base aos escritos de Dante Alighieri e Leonardo Da Vinci, a palabra maiolica significa Mallorca,  illa que durante o a Idade Media foi o centro de exportación máis importante do Mediterráneo para este tipo de cerámica mourisca. É o termo italiano xeral usado para definir arxila cocida vidrada con estaño, decorada con óxidos metálicos pintados sobre verniz sen cobre. A cerámica mallólica ou maiólica foi un achado casual durante os intentos de crear unha porcelana similar á que se fabricou en China con caolín.
Coñécese unha técnica semellante no antigo Exipto e Siria desde a antigüidade. Máis tarde, os oleiros reinventárona coa intención de imitar a porcelana chinesa, tan apreciada. Pola súa banda, os árabes aprendérona destas civilizacións durante o século X, e no século XIII xa a estenderan por toda a Península Ibérica e Sicilia, de onde pasou a Italia. Na cidade de Faenza, preto de Rávena, evolucionou dun xeito especial e obtívose unha cerámica mallólica de gran perfección, até o punto de que o nome da cidade converteuse en sinónimo de louza de calidade superior (en distintos idiomas, faiança, faença, fayenza, faience, fayence ). Esta cidade ten un Museo Internacional de Cerámica.
Estudos de Ciencia, Tecnoloxía e Xénero
Áreas de estudo
Existen multitude de campos de aplicación para a análise do discurso e a práctica biomédica, así como das tecnoloxías desenvolvidas pola biomedicina para o tratamento do corpo, desde o punto de vista de xénero e feminista. Algúns son: a sexoloxía, as tecnoloxías e políticas reprodutivas ou dereitos reprodutivos, as tecnoloxías de asistencia ao parto ou medicalización do parto, as tecnoloxías de reprodución asistida ou as tecnoloxías de asignación/reasignación de sexo.
Mallólica
Historia
As primeiras mallólicas estaban feitas de terracota amarelada, cubertas cun esmalte composto por unha capa de pintura esmaltada mesturada con po de cuarzo. A cerámica mallólica producida polos pobos islámicos estaba decorada con pigmentos compostos de cobre ou manganeso, dependendo de se querían darlle unha cor marrón ou verde respectivamente.
Engadindo certa confusión sobre o nome, durante o século XVII os ingleses comezaron a escribir maiólica/mallólica con J, como majolica e hoxe o termo é empregado con dous significados, o da cerámica hispano-itálica de orixe mourisca, e a un tipo de cerámica vitoriana de mediados e finais do século XIX tamén coñecida como maiólica/mallólica/majolica feita por un proceso máis sinxelo polo que se aplicaban esmaltes de chumbo de cor directamente a un molde de arxila, normalmente moldeada en relevo, dando lugar a unhas pezas de cores brillantes, resistentes e económicas, tanto útiles como decorativas, normalmente de estilo naturalista. Este tipo de mallólica foi presentada ao público na Grande Exposición de Londres de 1851, posteriormente amplamente copiado e producido en serie por Minton & Co., e a maiores tamén desenvolveu e exhibiu na mesma Exposición de 1851 outro produto esmaltado en estaño a imitación da mallólica italiana que tamén chamaron majolica.
Ana Cristina Silva
Ana Cristina Conceição da Silva, nada en Vila Franca de Xira en 1964, é unha docente e escritora portuguesa, doutora en psicoloxía polo ISPA, desde 1992. Publicou dez novelas.
Paredes, San Lourenzo de Oliveira, Ponteareas
Paredes é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Oliveira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 23 habitantes (9 homes e 14 mulleres).
Abdou Thiam
Abdou Thiam, nado o 13 de agosto de 1998 en Senegal, é un xogador de baloncesto profesional senegalés que xoga no Juaristi ISB da Liga LEB Ouro.
Traxectoria
A ilusión de Abdou era ser xogador profesional de baloncesto e ocorréuselle que a mellor forma de promocionarse era publicando un vídeo en YouTube onde se mostraba realizando mates nunha canastra en Dakar. O seu vídeo non pasou desapercibido e recibiu chamadas de diferentes equipos europeos, recalando finalmente nas Canarias, onde tras un curto periplo aterrou en Betanzos.
Chegou dende Senegal con 18 anos e durante 3 tempadas formaría parte do Santo Domingo de Betanzos en liga EBA, onde ademais de mellorar as súas condicións técnicas e tácticas axudáronlle en fortalecer o seu impoñente físico (á súa chegada pesaba só 86 quilogramos e medía 2.11 metros).
Durante a tempada 2018-19 en liga EBA, o xogador senegalés promedió 30 minutos de xogo nos que anotou 17.6 puntos e capturou 14.3 rebotes para unha valoración media de 29 puntos.
En xuño de 2019, o Leyma Coruña anuncia a fichaxe do pivote senegalés para as súas filas na tempada 2019/2020.
Para a tempada 2021-22, foi cedido ao Juaristi ISB da liga LEB Oro.
Reserva de fauna de Dja
A reserva de fauna de Dja (en Réserve de faune du Dja) é un sitio Patrimonio da Humanidade que se atopa no sur do Camerún. Foi declarado pola UNESCO ano ano 1987. Os motivos para a súa inscrición inclúen a biodiversidade de especies presentes no parque, a presenza de cinco especies ameazadas de mamíferos, e a falta de perturbación dentro do parque. Está xestionado por Servizo de Conservación de Dja, que está dirixido por un conservador. A reserva recibe un apoio significativo para a súa xestión de moitos proxectos financiados por socios internacionais e defensores da conservación no Camerún.
Xeoloxía
O río Dja rodea case por completo a reserva e forma un límite natural de 560 000 ha.
As Eiras, San Lourenzo de Oliveira, Ponteareas
As Eiras é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Oliveira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 28 habitantes (11 homes e 17 mulleres).
Prémio Fernando Namora
O Premio Literario Fernando Namora é un premio portugués literario instituído pola Sociedade Estoril Sol, en homenaxe ao escritor co mesmo nome.
Baía do Astrolabio
A baía do Astrolabio é unha gran baía na costa sur da provincia de Madang, Papúa-Nova Guinea.
Xeografía
Forma parte do mar de Bismarck fronte á costa norte de Papua-Nova Guinea, e é un porto natural para a cidade de Madang, a capital da provincia homónima.
Historia
Foi descuberta en 1827 polo explorador francés Jules Dumont d'Urville e denominada co nome do seu navío.
Este barco levaba o nome doutro, o Austrolabe do tamén explorador francés Jean-François de La Pérouse.
Pombeiras, San Lourenzo de Oliveira, Ponteareas
Pombeiras é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Oliveira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado.
Baía do Astrolabio
Historia
O astrolabio, oome co que se denomianron estas barcos, é un instrumento para navegar polo mar.
A Pedreira, San Lourenzo de Oliveira, Ponteareas
A Pedreira é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Oliveira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 16 habitantes (8 homes e 8 mulleres).
Anosmia
A anosmia é a perda total do olfacto. En galego hai varios sinónimos como aosmia, anodmia, anosfrasia, anosfresia ou anestesia olfactiva, recollidos no Diccionario galego de termos médicos da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia; a hiposmia é un sinónimo parcial, referido á diminución do olfacto, causada por danos ou lesión no nervio olfactivo, obstrución das fosas nasais ou outras doenzas.
Síntomas
Ademais da incapacidade para sentir os cheiros, a anosmia tamén prexudica o gusto. O motivo é que a lingua é capaz de identificar as seguintes características: sabor doce, salgado, acedo, amargo e umami ou glutamato. Como non é posíbel diferenciar unha substancia da outra (unha lambetada con azucre doutra sen el, por exemplo) a través do olfacto, o paciente con anosmia identificará as dúas substancias como iguais.
Tipos de anosmia
Existen dous tipos de anosmia: a parcial e a permanente:
Causas
Un grande número de condicións poden causar perda do olfacto, entre elas as máis comúns son:
Prevención
Para as persoas que non teñen doenzas, sempre é bo evitar accidentes que poidan afectar a rexión da cabeza. A persoa con enfermidade debe ter especial coidado co gas de cociña, os alimentos estragados e a depresión.
Vincent de Beauvais
Vincent de Beauvais, en latín Vincentius Bellovacensis, nado cara a 1190 e finado arredor de 1264/1267, foi un frade da orde dos predicadores dominicos soado por escribir a enciclopedia Speculum Majus, moi empregada na Idade Media.
Duke Sam
Samuel Carrera, nado no Porriño, é un rapeiro galego, coñecido co nome artístico de  Duke Sam.
Vincent de Beauvais
Traxectoria
Ignórase practicamente todo sobre a súa vida, incluíndo as datas exactas do seu nacemento e da súa morte. Conxecturas sitúano primeiro na casa dos dominicos de París entre 1215 e 1220, e posteriormente no mosteiro dominico de Beauvais en Picardía, fundado por Luís IX de Francia. Con todo, é máis seguro que ocupase o posto de "lector" no mosteiro de Royaumont en Oise (na localidade actual de Asnières-sur-Oise), non lonxe de París, fundado igualmente por Luís IX entre 1228 e 1235. O rei lía libros compilados por Vincent, e daba os fondos para conseguir copias dos autores que lle pedisen. A raíña Margarita, o seu fillo Felipe e o seu xenro, Teobaldo V de Champaña (Teobaldo II de Navarra), son nomeados entre os que lle encargaban a composición dos seus "pequenos traballos", especialmente De Institutione Principum.
Duke Sam
Traxectoria
Comezou a súa carreira no hip hop escribindo as súas primeiras rimas e a facendo as primeiras gravacións na casa. Aínda que Duke Sam levaba xa varios anos en activo, destacado como un dos mellores freestylers nas batallas comunitarias, o seu debut discográfico chegou en 2006, cando coñeceu a Puto Coke quen se ofreceu para producir e gravar o seu primeiro disco titulado "Origami". Un ano despois, xunto con Dikeyti (produtor e MC), formou o seu propio colectivo artístico, estudio e selo independente baixo o nome de "Track Asedio". Track Asedio consolidouse en Galicia como unha sólida plataforma para artistas de hip hop e que hoxe conta con numerosos MCs, produtores e disc-jóckeis así como varios discos autoeditados que suman centos de vendas e miles de descargas. Duke Sam foi un dos artistas hip hop máis prolíficos e activos do panorama galego. As letras destacan a acidez e o sarcasmo que pon nas súas críticas, de marcado carácter social e reivindicativo aínda que tamén cheo de boas mensaxes.
Río Riofrío
O Riofrío é un río de 7 quilómetros da Terra Eo-Navia en Asturias.
Vincent de Beauvais
Traxectoria
A obra máis importante de Vincent de Beauvais foi Speculum Majus (Espello Maior), unha gran compilación dos coñecementos da Idade Media. Está formada por tres partes: Speculum Naturale (Espello Natural, formado por 32 libros), o Speculum Doctrinale (Espello Doctrinal, formado por 17 libros) e o Speculum Historiale (Espello Histórico, formado por 31 libros). Estas obras foron reeditadas numerosas veces até o Renacemento.
Río Riofrío
Percorrido
Nace a 650 metros de altitude sobre o nivel do mar na aba oriental da Pena dos Xugos, na parroquia de Serandías nas proximidades da aldea de Cabanas Trabazas, Serandías, Boal|Cabanas Trabazas na serra da Penouta e fai de límite natural entre Boal e Coaña para abocar, tras facer un percorrido de 7 km, no río Navía á altura do encoro de Arbón, pretiño de El Villar de Serandías
Francisco Zas
Francisco Javier Zas Couce, nado na Coruña o 19 de febreiro de 1972, é un ex-taekwondista galego. Foi campión de Europa, seis veces campión de España e competiu nos Xogos Olímpicos de 2000 en Sydney.
Lista de canles de Twitch con máis seguidores
A seguinte táboa enumera as 50 canles máis seguidas en Twitch a día 15 de abril de 2021, co total redondeado aos cen mil seguidores máis próximos, así como as actividades principais e o país de orixe de cada un, a denominación das respectivas canles e se o/a streamer está transmitindo na plataforma ou non. Un † indicaría que a canle xa non está activa na plataforma. O streamer con máis seguidores que emite en galego é Pablo Rodriguez Vila, que pertence á comunidade de Twitch en galego.
Récords
David Cánovas, "TheGrefg", streamer español, logrou superar a cantidade máxima de espectadores en Twitch, con 2.4 millóns de espectadores o 11 de xaneiro de 2021, na presentación da súa skin propia de Fortnite.
Vincent de Beauvais
Outras obras
Outras obras de Vincent de Beauvais son:
Francisco Zas
Traxectoria
Comezou a practicar taekwondo da man do adestrador Manuel Barreto, que lle ofreceu unha bolsa para se adestrar no seu ximnasio da Coruña, o Gimnastic Center. En 1987 proclamouse campión de España de peso galo en categoría júnior e foi preseleccionado para os Xogos Olímpicos de 1988 en Seúl, aínda que finalmente non foi escollido. En xuño de 1988, na capital turca de Ancara, proclamouse subcampión de Europa júnior do peso pluma.
Vincent de Beauvais
Outras obras
O tratado sobre a formación dos fillos dos nobres é o tratado pedagóxico sistematizado máis importante da Idade Media.
Tamén lle foi atribuída a autoría do Speculum Humanae Salvationis.
Francisco Zas
Traxectoria
Posteriormente recibiu unha bolsa para se preparar na Residencia Joaquín Blume de Madrid e foi subcampión de España en 1989, no peso galo. En 1991 proclamouse campión de España en peso pluma, ao vencer na final a Hipólito Rodríguez, e repetiu título en 1993. Tamén en 1993 logrou o ouro na Copa de Europa e nos Xogos Mundiais da Haia, e o bronce no Campionato do Mundo celebrado en Nova York.
En 1994 foi subcampión de España e campión de Europa no certame disputado en Zagreb. En 1995 proclamouse campión de España por terceira vez, revalidando o título ao ano seguinte, no que ademais foi medalla de bronce no Campionato de Europa disputado en Helsinqui. En 1998, 1999 e 2000, gañou tres novos Campionatos de España e clasificouse para os Xogos Olímpicos de 2000 en Sydney. Antes da cita olímpica foi medalla de bronce tanto no Campionato do Mundo de 1999 disputado en Edmonton, como no Campionato de Europa de 2000 celebrado en Patras.
Xa nos Xogos Olímpicos caeu na primeira rolda contra o australiano Carlo Massimino, nun combate no que ademais rompeu o ligamento cruzado anterior, rematando así a súa carreira deportiva.
Gran Premio de Miami
O Gran Premio de Miami é un Gran Premio de Fórmula 1 que se celebrou por primeira vez durante a tempada, co evento tivo lugar no Autódromo Internacional de Miami cun contrato de dez anos.
Historia
En 2018, presentouse unha proposta para que a cidade de Miami aloxara o Gran Premio de Miami como unha rolda do Campionato Mundial de Fórmula 1, sendo proposta como primeira cita para a carreira. Despois de que xurdisen complicacións debido aos plans de construción e desenvolvemento de PortMiami, presentouse unha proposta para unha carreira de 2021 no Hard Rock Stadium. Despois, a pista trasladouse desde o centro da cidade ata un sitio preto do Hard Rock Stadium e os seus aparcadoiros próximos. A carreira non chegou ao calendario de 2021, xa que a Fórmula Un optou por unha carreira nun circuíto urbano en Jeddah para o Gran Premio de Arabia Saudita. O evento formará parte do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2022, e a carreira terá lugar no Autódromo Internacional de Miami cun contrato de dez anos. O Gran Premio terá lugar o 8 de maio.
Circuíto
O circuíto deseñouse especificamente para o evento, con varios deseños potenciais de pistas propostos e probados. O propietario do estadio, Stephen Ross, levaba varios anos intentando conseguir o Gran Premio de Miami antes de ter éxito.
Xanthogaleruca luteola
Xanthogaleruca luteola é unha especie de escaravello da familia dos crisomélidos nativo de Europa pero invasivo noutras partes do mundo.
Descrición
miniatura|Vista lateral O imago (escaravello adulto) é de 6–8 mm de longo e de cor de amarelo a verde cunha mancha na cabeza, unha marca con forma de reloxo de area e dous puntos no pronoto e unha banda escura ancha ao longo do bordo dos élitros. As larvas son xeralmente brancas, ocasionalmente negras e amarelas, con múltiples ringleiras de puntos no dorso e nos laterais e de menos de 13 mm de longo. As pupas son laranxas-amarelas con quetas negras. Os ovos son amarelos e póñenos en grupos fusiformes de menos de 25 unidades no envés das follas de olmos.
Distribución
Estes escaravellos son comúns na rexión paleártica oeste desde Portugal a Asia central. Son indíxenas de Europa, pero foron introducidos accidentalmente en América do Norte e Australia, e están agora moi estendidos e son pragas graves en Australia e partes de América do Norte.
Ecoloxía
X. luteola é unha praga grave do olmo. Tanto os adultos coma as larvas aliméntanse das follas nacentes do olmo. As infestacións fortes repetidas raramente matan a árbore, pero debilítana, facéndoa máis vulnerable a enfermidades. As ramas que caen favorecen a proliferación dos escaravellos da codia dos olmos (Scolytus multistriatus e S. schevyrewi); os escaravellos son vectores da enfermidade holandesa do olmo ou grafiose, orixinada por fungos.
Os X. luteola están activos en primavera cando as temperaturas soben aos 11ª C. De feito, o tempo é un dos factores limitantes máis importantes no crecemento das poboacións desta especie. Unha xeada de finais de primavera ou un longo inverno poden exterminar colonias enteiras. Os imagos saen dos seus sitios de hibernación (a miúdo casas) e as femias poñen os ovos no envés das follas dos olmos. Os ovos fan eclosión pasada unha semana e as larvas aliméntanse inmediatamente no envés das follas. Este estadio larvario dura entre dous e tres semanas, ao final das cales as larvas migran á parte inferior das árbores buscando gretas na codia nas cales pupar. A seguinte xeración sae a metade do verán despois de dúas ou tres semanas de pupación, e empeza a alimentarse das follas. As femias poden poñer uns 800 ovos, pero esta oviposición pode ser interrompida por un acurtamento do fotoperíodo a menos de 14 horas, inducindo un breve período de alimentación antes de que empecen a buscar un sitio para hibernar.
Os hóspedes son olmos como Ulmus minor 'Atinia', Ulmus glabra, Ulmus americana, Ulmus pumila e Ulmus parvifolia, así como híbridos complexos como o 'Homestead'. Tamén se informou da súa presenza en Zelkova serrata.
Cando X. luteola pon os ovos, U. minor libera un composto volátil vexetal que atrae a avespa parasitoide de ovos Oomyzus gallerucae. U. minor pode distinguir entre as secrecións do oviduto (pequenas moléculas proteináceas) e os danos que ocorren no curso natural da oviposición, liberando en consecuencia diferentes volátiles despois da detección dos compostos do oviduto. En canto a O. gallerucae, esta pode distinguir entre tres conxuntos diferentes de volátiles e só é atraída polos da oviposición. As femias grávidas de X. luteola tamén responden, pero inversamente: son atraídas polos volátiles que indican materrial do Ulmus non danado e/ou non ovipositado. Os estudos de expresión xénica nas plantas indicaron que interveñen un gran número de xenes no proceso de resposta á oviposición. (Ver Interaccións tritróficas na defensa das plantas.)
Souto, San Lourenzo de Oliveira, Ponteareas
Souto é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Oliveira, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 39 habitantes (16 homes e 23 mulleres).
Xanthogaleruca luteola
Ecoloxía
Durante a alimentación das femias grávidas nas follas de olmo, a planta libera ácido xasmónico.
Síntomas
O primeiro e máis aparente síntoma de infestación é a esqueletización das follas causada pola alimentación das larvas do escaravello. Deixan intactos os bordos externos e os nervios das follas, o que lle acaba dando ás follas unha aparencia reticular. As áreas arredor do sitio de alimentación van secando e morrendo, causando a caída prematura da folla. Os adultos, por outra parte, mastigan a folla creando buracos pequenos de forma irregular nas follas que están crecendo. As árbores que perden as follas adoitan desenvolver un segundo conxunto de follas, que serán tamén comidas cando se produza a seguinte xeración de escaravellos.
Controis
En América do Norte teñen poucos inimigos naturais, pero en Europa, as larvas son a miúdo fortemente depredadas pola avespa calcidoide Oomyzus gallerucae. A aplicación de insecticidas é pouco útil porque no momento en que a infestación é aparente xa é demasiado tarde para que o insecticida sexa efectivo. Porén, os troncos de árbores tratados con insecticidas poden limitar a repetición da infestación no seguinte ano ao matar as larvas cando descenden antes da hibernación. A inxección do solo presenta unha alternativa non invasiva ás inxeccións no tronco cun efecto de dous anos sobre a poboación de X. luteola.
Como os escaravellos infestan as casas para pasaren o inverno se están preto dunha zona con árbores infestadas, suxeriuse que se selen todas as posibles fírgoas e gretas nas casas por onde poidan entrar. Desaconséllase o uso de insecticidas a non ser que se formen colonias realmente grandes.
Alice Waddington
Alice Waddington, nada Irene Lago Clavero o 31 de xullo de 1990 en Bilbao, é unha directora de cine, escritora, fotógrafa e deseñadora de vestiario española, que desenvolveu a maior parte do seu traballo no campo do cine moderno. O seu estilo de dirección está definido por unha aproximación contemporánea á era de ouro das grandes producións de terror (1920–1970) das compañías de cine clásicas como Hammer Films ou Universal, mesturado con humor surrealista actual e ás veces cine musical.
Speculum Maius
Speculum Maius é o nome da enciclopedia medieval de Vincent de Beauvais, unha das obras de referencia máis ambiciosas da época, con aproximadamente 3 millóns de palabras. O seu título, que significa Gran espello, resume a pretensión de reflectir por escrito todo o coñecemento dispoñíbel. Publicado no século XIII, gozou dunha considerable difusión até o Renacemento.
Alice Waddington
Traxectoria
Naceu en Bilbao co nome de Irene, sendo filla dunha psicóloga catalá e un profesor galego, e adoptou o nome artístico de Alice Waddington aos 16 anos, cando era asistente do director de fotografía Quique López. Aos 18 anos comezou a estudar publicidade na Universidade do País Vasco, onde comezou a realizar fotografías de promoción e a dirixir filmacións de moda como fotógrafa e axudante de fotografía para as edicións españolas de Harper's Bazaar e Neo2 entre outras.
Carreira
Entre os 20 e os 23 anos traballou como creativa publicitaria, produtora e editora de vídeos publicitarios nas axencias Leo Burnett Iberia e Social Noise, especializándose tamén como artista de storyboards dixitais. alt=Actress Ana Rujas on Alice Waddington's short film Disco Inferno|miniatura| A actriz Ana Rujas rodeada por un muro de lume de efectos especiais durante a rodaxe de Disco Inferno, curtametraxe dirixida por Waddington. En 2014, coa axuda da produtora executiva mexicana Yadira Ávalos, Waddington tomou un ano de descanso na axencia de publicidade para escribir e dirixir unha curtametraxe. Co apoio de patrocinadores, produciu o seu primeiro filme narrativo de 11 minutos, Disco Inferno (2015), que recibiu nomeamentos en 63 festivais internacionais de cine, varios deles especializados no xénero de terror como Palm Springs, Fantasía, Sitges. (Premio Noves Visions Short) ou o Fantastic Fest, que a premiou como Mellor Directora na súa categoría. Recibiu ademais outros once premios en festivales internacionais, cunha considerable presenza da curtametraxe en festivais estadounidenses e canadenses.
Speculum Maius
Estrutura
A obra foi amplamente difundida e conservada en diversos manuscritos. A crítica textual identificou as familias que transmitiron a obra: para a primeira e a segunda parte hai dúas, a versión Tournai e a Douai (a máis aceptada) mentres que para a terceira, a de maior éxito, ademais do exemplar Douai, consérvanse catro versións máis.
Alice Waddington
Carreira
En 2017 comezou a produción da súa primeira longametraxe, Paradise Hills, coa produtora española Nostromo Pictures. A película é un suspense de ciencia ficción escrito por Brian DeLeeuw e Nacho Vigalondo. Foi estreado en 2019.
Speculum Maius
Speculum Naturale
O primeiro volume narra como se produciu a Creación, seguindo o punto de vista do Xénese pero incorporando achados de diversos pensadores cristiáns e pagáns. Comeza explicando a doutrina da Santísima Trindade e as características dos anxos e máis tarde indica como foron creados e os atributos da luz e os catro elementos clásicos, a esencia de todo o que existe. Máis tarde recrea a traizón de Lucifer e reflexiona sobre o tempo e a cosmoloxía imperantes.
A medida que se achega á Terra, resume as nocións de xeografía da Idade Media e fai un compendio completo de seres vivos coñecidos, cada un con atributos médicos asociados. Finalmente, incorpora un tratado de anatomía humana.
Speculum Doutrinal
Este volume aborda cuestións relacionadas coa educación e os diferentes oficios, abranguendo tanto os conceptos básicos de trivium e quadrivium como as nocións das distintas ciencias. Inclúe un pequeno dicionario latino e algunhas das historias máis famosas da antigüidade greco-latina.
Nesta segunda parte tamén resume a súa filosofía, de carácter escolástico. Destacan os tratados das distintas virtudes. Máis tarde deu consellos sobre as artes prácticas, seguindo a división de coñecementos de Hugo de San Víctor. Tamén hai un capítulo relevante sobre música, que segue a Boecio.
Speculum Historiale
O terceiro volume resume a historia do mundo até 1250, seguindo de preto o Chronicon de Hélinand de Froidmont. Comeza cos relatos da Biblia, conta as lendas de Babilonia, detense principalmente na época grega e romana e continúa explicando os acontecementos máis importantes de Oriente. A continuación céntrase na Europa medieval, destacando a contribución de Carlomagno e dos distintos reinos. A sección tamén consta dunha lista de autores literarios famosos.
Rebecca Lancefield
Rebecca Craighill Lancefield, nada o 5 de xaneiro de 1895 e finada o 30 de febreiro de 1981, foi unha destacada microbióloga estadounidense. Ingresou no Instituto Rockefeller de Investigación Médica de Nova York en 1918, e foi profesora nese Instituto durante a súa longa carreira. Os seus traballos comprenden máis de 50 publicacións ao longo de 60 anos.
Traxectoria
Naceu en Fort Wadsworth, Staten Island, Nova York. Estudou no Wellesley College, Massachusetts e na Universidade de Columbia, Nova York. En Columbia, obtivo o seu doutoramento en 1925. Despois converteuse en profesora de microbioloxía na Universidade de Columbia de 1958 a 1965. En 1943, foi a segunda muller en ser presidenta da Asociación Americana de Bacteriólogos. En 1961, converteuse en presidenta da Asociación Americana de Inmunoloxía, a única muller que exerceu como presidenta desa asociación. En 1970 foi elixida para a Academia Nacional de Ciencias. En 1973 recibiu o doutoramento honoris causa en ciencias pola Universidade de Columbia.
Recoñecementos
Rebecca Lancefield é unha das cinco mulleres científicas (Florence Sabin, Gertrude Perlmann, Louise Pearce e Marie Maynard )que aparecen retratadas nun cadro da Universidade de Rockefeller en 2022, a primeira vez que mulleres científicas son retratadas nesta institución en 121 anos de historia.
Cybister tripunctatus
Cybister tripunctatus é unha especie de escaravellos ditíscidos que se encontran na India, illas Andaman e Nicobar, Sri Lanka, Afganistán, Bangladesh, Myanmar, Nepal, Paquistán, Bután, China, Chipre, Irán, Iraq, Xapón, Quirguicistán, Mongolia, Rusia, Siria, Taxiquistán, Turkmenistán, Italia, Turquía, Usbequistán e Europa.
Descrición
A subespecie nominal ten unha lonxitude típica duns 28 mm. É un escaravello grande carnívoro que come cágados, peixes e insectos acuáticos como ninfas de notonéctidos, Culex spp. e quironómidos e larvas das libélulas Pantala flavescens. Tamén se alimenta de conxéneres simpátricos como Cybister brevis e Cybister chinensis.
Subespecies
Identificáronse seis subespecies.
A subespecie orientalis ten unha lonxitude corporal de 24 a 29 mm. Encóntrase na China, a península de Corea, Taiwán e Xapón.
A subespecie lateralis caracterízase por medir de 21 a 30 mm de longo e non está flanqueado con cilios e marxes posteriores no cuarto segmento metatarsal basal. Pronoto e élitros con marxes laterais avermelladas, marxes laterais dos élitros estendéndose ás epipleuras e incluíndoas.
A subespecie africanus vive en lagoas en retro-dunas, desembocaduras e lagoas residuais de pequenos ríos, preferiblemene de substratos lamacentos.
A subespecie asiaticus ten as seguintes características: cabeza negra, con iridescencia verdosa metálica. Pronoto negro e brillante con iridescencia verdosa metálica. Ten unha banda lateral amaelada no pronoto. Élitros de tons negros con iridescencia verdosa metálica e bordos laterais amarelos.
Suwałki
miniatura|250px|Casa do Concello miniatura|250px|Escudo miniatura|250px|Bandeira Suwałki (en Suvalkai; en Suwalken, entre 1941-1944 Sudauen) é unha cidade de Polonia.
Xeografía
Situada no noroeste de Polonia, a 170 msnm, o municipio ocupa unha superficie de 65,24 km².
Encóntrase a uns 30 km da fronteira con Lituania. Nas súas proximidades encóntrase a zona protexida Parque Nacional de Wigry.
Historia
A primeira mención da localidade de Suwałki data de 1688. En 1700 dividiuse en dúas: Małe Suwałki e Wielkie Suwałki (Pequena Suwałki e Gran Suwałki).
Cando pertencía ao Imperio ruso, a cidade converteuse, en 1867, na capital do gobernorato de Suwałki.
Durante a primeira guerra mundial, en 1915, os alemáns romperon a fronte rusa e Suwałki foi ocupada. A cidade e as áreas circundantes separáronse do resto das terras polacas e foron administradas directamente polo comandante militar alemán do exército Ober-Ost. As severas leis impostas polo mando militar alemán, e a tráxica situación económica dos civís conduciron á creación de varias organizacións secretas.
Despois do colapso das Potencias Centrais en novembro de 1918, o comandante local do Ober-Ost asinou un acordo co Consello Temporal da Rexión de Suwałki que, de facto, permitiu a incorporación da rexión a Polonia, aínda que o exército alemán permaneceu na zona e continuou a súa explotación económica. En febreiro de 1919 os seus habitantes puideron participar nas primeiras eleccións libres ao Sejm polaco, aínda que pouco despois os comandantes alemáns cambiaron de opinión. Expulsaron ás unidades militares polacas da zona e en maio pasaron o territorio á autoridade lituana.
A finais de xullo de 1919, a Conferencia de Paz de París concedeu a cidade a Polonia e os lituáns retiráronse.
Algunhas das terras habitadas por polacos quedaron no lado lituano da fronteira, mentres que varios pobos lituáns quedaron no lado polaco da chamada Liña Foch. Todo isto levou ao estalido do Levantamento de Sejny o 23 de agosto de 1919 contra as autoridades lituanas. Para asegurar o control da cidade, ao día seguiente entraron as primeiras unidades regulares do exército polaco en Suwałki, estalando unha breve guerra polaco-lituana e librándose durante varios días combates limitados polo control sobre Suwałki, Sejny e outras cidades da zona. A guerra terminou a mediados de setembro de 1920. As negociacións tiveron lugar en Suwałki, asinándose o denominado Acordo de Suwałki entre Polonia e Lituania o 7 de outubro de 1920.
Durante a guerra polaco-soviética, a cidade foi capturada poos comunistas e, despois da batalla de Varsovia, pasou de novo aos lituáns, aída que sería recuperada polo exército polaco, con escasas perdas, pouco despois.
No período de entreguerras, Suwałki converteuse nunha cidad autónoma dentro do voivodato de Białystok (1919-1939), dando como resultado un período de prosperidade, pasando a súa poboación de 16 780 habitantes en 1921 a case 25 000 en 1935]].
Até 1999 a cidade foi a capital do voivodato de Suwałki.
Nesta cidade naceu o director de cinema Andrzej Wajda.
Cidade irmandada
A cidade está irmandada coa cidade de Alytus en Lituania.
RU-38 (hóckey sobre xeo)
O Rosenlewin Urheilijat-38, tamén coñecido como RU-38, foi un equipo de hóckey sobre xeo da fábrica de Rosenlew de Pori, Finlandia. O equipo naceu en 1938, mais o seu equipo de hóckey sobre xeo comezou a súa actividade posteriormente. O RU-38 tiña diversas seccións e inicialmente o Rosenlew foi moi coñecido polo seu equipo de fútbol no verán e polo de bandy noo inverno. Na década de 1950 comezou a involucrarse máis seriamente no hóckey sobre xeo.
Suwałki
O corredor de Suwałki
O corredor de Suwałki' é unha franxa de territorio de 96 km na fronteira entre Lituania e Polonia. Toma o nome da próxima cidad polaca de Suwałi. A súa situación é estratéxica, xa que é a única vía de comunicación terrestre entre os países bálticos e o resto de Europa. No Oeste encóntrase o enclave ruso de Kaliningrado e cara ao Leste, Bielorrusia. A disolución da URSS propiciou a independencia das chamadas repúblicas bálticas, así como a súa integración na OTAN e na Unión Europea. A importancia estratéxica do corredor de Suwalłi reside en que, en caso de conflito entre a OTAN e Rusia, este corredor podería ser ocupado desde Kaliningrado.
Santi Moar
Santiago Moar Sánchez, coñecido como Santi Moar, nado en Ordes o 5 de setembro de 1993, é un futbolista galego que xoga como dianteiro e extremo no Phoenix Rising FC do USL Championship.
RU-38 (hóckey sobre xeo)
Trofeos colectivos
230px|miniatura|A [[Kanada-malja, trofeo entregado ao equipo campión de Finlandia. O RU-38 inscribiu unha vez o seu nome no trofeo.]]
Ramón Osorio Pita
Ramón Osorio Pita da Veiga, nado cara a 1859 e finado en Lugo o 2 de outubro de 1938, foi un agrarista e político galego.
Santi Moar
Inicios en Galicia
Despois de debutar co Ordes na Terceira División en 2012, xogou dúas campañas en Preferente, nas filas do Sporting Sada. No 2014 puxo rumbo aos Estados Unidos para estudar na universidade e aprender inglés.
Chegada aos Estados Unidos
Xogou tres anos no fútbol universitario co equipo da Universidade de Pfeiffer, entre 2014 e 2016. Durante esa etapa disputou un total de 45 partidos, marcando 24 goles e repartindo 33 asistencias. Mentres estaba na universidade, tamén xogou co Charlotte Eagles na Premier Development League, marcando 8 goles en 16 partidos.
Ramón Osorio Pita
Traxectoria
Orixinario de San Pedro de Láncara. Fillo de Juan Diego Osorio de Albaredo Pardo de Aguiar e Amalia Pita da Veiga Becerra. Foi vicepresidente da I Asemblea Agraria de Galicia. Foi concelleiro de Lugo polo Partido Conservador. Finou en Lugo o 2 de outubro de 1938 aos 79 anos.
Santi Moar
Bethlehem Steel FC
O 17 de xaneiro de 2017 foi seleccionado na cuarta rolda (82º xeral) no SuperDraft da MLS polo Philadelphia Union. O 30 de xaneiro asinou co Bethlehem Steel FC, da United Soccer League de Filadelfia. Militou neste club ata novembro de 2018.
Ramón Osorio Pita
Vida persoal
Casou en primeiras núpcias con Dolores Pedrosa Pérez de Porras e foi pai de Gonzalo, Agustín, Ramón, José, Paz, Mercedes, Amalia, Ramona e Antonio Osorio Pedrosa. Volveu casar con Pilar López Cantabrana, que finou en 1923, e foi pai de María, Luis e Purificación Osorio López.
Santi Moar
Phoenix Rising FC
O 3 de decembro de 2019 foi anunciado como novo xogador do Phoenix Rising FC. Con este equipo rematou segundo na fase regular da Conferencia Oeste e disputou os playoffs. Acadou a final da Conferencia, onde se enfrontou ao El Paso Locomotive FC. O partido rematou en empate e Santi Moar foi o encargado de tirar o cuarto lanzamento na quenda de penaltis, co que o equipo logrou o título da conferencia.
A Cividá, Xinzo, Ponteareas
A Cividá é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 59 habitantes (24 homes e 35 mulleres).
European Venus Explorer
EVE foi unha proposta de misión de clase media no programa Cosmic Vision. O concepto da misión consistía nun orbitador e un globo que circunnavegarían o planeta ao longo dunha semana, e unha sonda de aterraxe que funcionaría durante aproximadamente unha hora na superficie.
Aínda que a VEP non foi escollida finalmente para a súa realización na quenda de selección de 2007 por motivos programáticos, a misión EVE foi sinalada como punto de referencia útil para futuras misións.
O Borraxeiro, Xinzo, Ponteareas
O Borraxeiro é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 65 habitantes (33 homes e 32 mulleres).
Speculum Humanae Salvationis
Speculum Humanae Salvationis é o título dunha obra anónima do século XIV onde se desenvolve a chamada tipoloxía bíblica, é dicir, a lectura do Antigo Testamento como prefiguración do Novo Testamento e onde os personaxes do primeiro son vistos como tipos ou espellos do segundo, sobre todo episodios da vida de Xesús.
Bouzalonga, Xinzo, Ponteareas
Bouzalonga é un lugar da parroquia de Xinzo, do concello pontevedrés de Ponteareas, na comarca do Condado. Segundo o IGE, en 2022 tiña 33 habitantes (12 homes e 21 mulleres).
Speculum Humanae Salvationis
O éxito da obra, escrita en latín, levou a que se conservasen numerosas copias manuscritas (350) e estampas como incunables (polo menos 16). Está considerado un dos libros máis populares da época no campo da teoloxía popular. Foi traducido ao francés, inglés, alemán, castelán, checo e holandés. miniatura| Exemplo de paralelismo tipolóxico entre a tentación de Cristo e [[Daniel (profeta)|Daniel nunha das páxinas do libro.]]
Estrutura
O libro comeza cun prólogo seguido de 42 capítulos de 100 liñas en verso cada un. Relatan un episodio relacionado con Cristo e tres historias anteriores que o prefiguran, con abundantes ilustracións dos catro relatos. Nalgunhas versións manuscritas, engadíronse tres capítulos adicionais: as etapas da Paixón de Xesús, as sete tristezas e as sete alegrías da Virxe, estas sen precedentes. Os capítulos inclúen oracións e pódense utilizar de forma autónoma para sermóns da misa. Cada páxina contén dúas columnas de texto con vinte e cinco liñas escritas por columna, con ilustracións ao comezo dalgunhas liñas e na parte superior do folio. miniatura| Páxina de texto coa estrutura habitual
Autoría
Na tradición medieval de obras colectivas e de non presumir dos propios obxectivos, o autor permanece voluntariamente no anonimato, como afirma no prefacio. Das alusións, porén, pódese deducir que se trata dun frade dominico e que se lle atribúe a dúas figuras. O primeiro é o de Ludolf de Saxonia, que escribiu unha vida comentada de Xesús na mesma liña que os episodios aquí escollidos. A outra opción é a de Vicent de Beauvais, autor do Speculum Maius, unha enciclopedia medieval, obra coa que comparte algunhas fontes de referencia e a quen un dos primeiros tradutores do texto ao francés, Jean Miélot, cita como autor.
Legado
As correspondencias entre tipos ou figuras da obra apareceron en numerosas obras posteriores, debido á enorme popularidade do libro. A parte iconográfica tamén tivo unha forte influencia. Aínda que cada exemplar tiña as súas propias variacións en canto a ilustracións (e gran variedade no coidado dos detalles ou materiais empregados segundo o prezo final que se fixará no libro), existe unha forte unidade de estilo entre os distintos debuxos. Estes foron influenciados por autores posteriores, como Rogier van der Weyden.
Mindaugas Kačinas
Mindaugas Kačinas, nado o 30 de xuño de 1993 en Klaipėda, é un xogador profesional de baloncesto lituano. Cunha altura de 2,04 m xoga na posición de ala. Actualmente xoga na Liga LEB.