cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Feelies
The Feelies rara vez traballou con produtores externos, aínda que Peter Buck de R.E.M. coproduciu o seu segundo álbum The Good Earth, un dos seus traballos máis exitosos. Nos anos 80 tocaban frecuentemente no Maxwell's, unha sala de concertos e bar/restaurnte en Hoboken.
Cartier
O apelido Cartier pódese referir a:
Limnodromus semipalmatus
Limnodromus semipalmatus é unha especie de ave caradriformes da familia dos escolopácidos, unha das tres incluídas no xénero Limnodromus.
Descrición
A especie foi descrita en 1848 polo zoólogo e químico inglés Edward Blyth, baixo o nome de Macrorhamphus semipalmatus.
Sinónimo
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polo sinónimo:
Características
Os adultos teñen as patas escuras, e o pico recto longo e escuro, pero algo máis curto que do mazarico escolopáceo (Limnodromus scolopaceus). A plumaxe é de cor marrón polas partes superiores e avermellada polas inferiores na época da reprodución. A cola ten un patrón listado branco e negro. A plumaxe de inverno é en gran parte gris.
Distribución
O seu hábitat de reprodución son as zonas húmidas cubertas de herba no norte do interior de Asia (Siberia e Manchuria). Migra no inverno ao sueste de Asia, e tan ao sur como o norte de Australia, aínda que as áreas tanto de reprodución como de invernada son pouco coñecidas. Encóntrase sempre nas costas durante a migración e a invernada.
Dieta
Aliméntanse mediante sondaxe en augas pouco profundas ou no barro húmido. Comen principalmente insectos, moluscos, crustáceos e vermes mariños, pero tamén un pouco de material vexetal.
Ameazas
Limnodromus semipalmatus pode ser particularmente vulnerábel á perda de hábitat nos seus lugares de cría como resultado da drenaxe das zonas húmidas para a agricultura, ou o seu secado como consecuencia do cambio climático.
Tamén pode ser vulnerábel á caza, á contaminación e outras presións, tanto nos lugares de cría como de invernada. A perda e degradación das zonas húmidas ao longo da súa ruta migratoria é unha ameaza potencial, especialmente no mar Amarelo, onde o 40 % está en fase de migración cara ao norte.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais cualifica o status desta especie como NT (case ameazada) porque, aínda que está bastante estendida, ten unha poboación en xeral moderadamente pequena e pénsase que esta está en declive, debido principalmente á destrución dos seus lugares de invernada. No futuro pode producirse un descenso da poboación aínda máis rápido debido ao cambio climático.
Pilatus PC-6 Porter
Desenvolvemento
O 4 de maio de 1959 o primeiro prototipo, impulsado por un motor de pistóns de 340 cabalos, realizou o seu voo de estrea. A principios de maio de 1961 o primeiro Turbo Porter, impulsado por un motor turbohélice Turbomeca Astazou II, realizou o seu primeiro voo. En comparación coa anterior encarnación con motor de pistóns, o Turbo Porter tiña unha maior capacidade e velocidade máxima, ademais de beneficiarse das funcións de manexo automático do motor. Eses beneficios producíronse a expensas dun maior custo de compra inicial e un maior consumo de combustible. Tanto a versión de pistóns como de turbina do PC-6 fixéronse rapidamente coñecidas polas súas capacidades STOL, precisando tan só unha curta carreira de engalaxe antes de alzar o voo.
Os primeiros modelos do PC-6 con turbinas estaban equipados co motor Astazou II pero houbo queixas sobre a fiabilidade dese motor. Outra das primeiras plantas de potencia dispoñibles para o PC-6 foi o Garrett Air Research TPE 331. Algúns operadores como Air America elixiron modernizar os seus PC-6 co motor TPE 331 en lugar do Astazou II. En maio de 1996 o primeiro PC-6 en ser equipado co motor Pratt & Whitney Canada PT6A realizou o seu voo de estrea.
No ano 2017 Pilatus anunciou que deixaría de fabricar o PC-6. A compañía aceptaría pedidos ata 2018 e contaba con pechar a liña de montaxe en 2019, pero debido á pandemia de COVID-19 o avión seguiu en produción ata 2022. Nos 63 anos de produción fabricáronse un total de 604 aparellos.
O amante de Lady Chatterley
O amante de Lady Chatterley pode referirse a:
Samil, Arca, O Pino
Samil ou Saamil é un lugar da parroquia de Arca no concello coruñés do Pino, na comarca de Arzúa. Segundo o IGE, en 2019 tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
A uns 180 metros en liña recta ao noroeste atópase o núcleo de Samil de Arriba, de dimensións moito maiores e xa na parroquia de Castrofeito, polo que a esta poboación tamén se lle coñece como Samil de Abaixo. Outros topónimos dos arredores son Campo da Pepa e A Toxeira (ao norte), As Caneiras (ao oeste) e o Coto de Pazos (ao leste).
Chama a atención neste lugar un hórreo de boas dimensións que pentence á tipoloxía dos hórreos do Pino.
A curta distancia, a uns 1.100 m cara ao nordés, nace na Chousa de Abeas o rego do Burgo.
Xogos Olímpicos de 2024
Os Xogos Olímpicos de 2024 (en francés: Jeux olympiques de 2024), oficialmente os Xogos da XXXIII Olimpiada (en francés: Jeux de la XXXIIIe Olympiade) e tamén coñecidos como París 2024, son un evento multideportivo internacional que se celebrará do 26 de xullo ao 11 de agosto de 2024 con París como a súa principal cidade anfitrioa, xunto con outras 16 cidades repartidas pola Francia metropolitana e outra no territorio francés de ultramar de Tahití como subsedes.
París foi galardonado cos Xogos na 131ª Sesión do Comité Olímpico Internacional (COI) en Lima, Perú, o 13 de setembro de 2017. Debido ás múltiples candidaturas retiradas, que deixaron só París e aos Ánxeles en liza, o COI aprobou un proceso para conceder simultaneamente a organización do envento 2024 e 2028. Despois de acoller anteriormente os Xogos Olímpicos de 1900 e 1924, París converterase na segunda cidade en acoller os Xogos Olímpicos de verán tres veces despois de Londres (1908, 1948 e 1912). Estes Xogos marcarán o centenario dos Xogos de París de 1924, os sextos Xogos Olímpicos organizados por Francia (tres de verán e tres de inverno) e os primeiros Xogos Olímpicos en Francia desde os Xogos Olímpicos de inverno de 1992 en Albertville. Estes Xogos presentarán o debut do breakdance como evento olímpico.
Candidaturas
Após estas retiradas, a Xunta Executiva do COI reuniuse o 9 de xuño de 2017 en Lausana, Suíza, para discutir os procesos de licitación de 2024 e 2028. Na reunión, o Comité Olímpico Internacional propuxo formalmente elixir as cidades anfitrioas olímpicas de 2024 e 2028 ao mesmo tempo, unha proposta que unha Sesión Extraordinaria do COI aprobou o 11 de xullo de 2017 O COI estableceu un proceso polo que os comités de candidatura de Os Ánxeles 2024 e París 2024 se reuniron co COI para discutir quen acollería os Xogos en 2024 e 2028. Tras a decisión de conceder os dous Xogos simultaneamente, París foi seleccionado como o anfitrión para 2024 e os Ánxeles para os seguintes Xogos.
Votación
París foi seleccionada como sede o 13 de setembro de 2017 na 131ª Sesión do COI en Lima. Os dous membros franceses co COI, Guy Drut e Tony Estanguet, non puideron votar debido ao regulamento da Carta Olímpica.
Clásica de Pascua
A Clásica de Pascua é unha proba ciclista de afeccionados, que ten lugar na vila de Padrón e arredores o luns de Pascua. Está organizada polo Club Ciclista Padronés. Forma parte do calendario nacional da Real Federación Española de Ciclismo.
Isabel Gago
Isabel Gago, nada en Lisboa o 30 de maio de 1913 e finada o 8 de maio de 2012, foi a segunda muller en estudar enxeñaría en Portugal e a primeira muller docente en enxeñaría química.
Traxectoria
Como filla dun capitán do exército morto en Flandres durante a primeira guerra mundial, Gago puido asistir ao Instituto de Odivelas, no norte de Lisboa, unha escola reservada ás fillas dos oficiais do exército, que naquela época chamábase Instituto Feminino de Educación e Traballo. Entrou no colexio como interna en 1922, á idade de oito anos. Tras cinco anos de ensino primario e dous de secundaria, Gago trasladouse ao Instituto Maria Amália Vaz de Carvalho de Lisboa, xa que non tiña a certeza de poder terminar o bacharelato en Odivelas. En 1933 ingresou no Instituto Superior Técnico (IST) de Lisboa, converténdose en 1939 nunha das dúas primeiras mulleres que se licenciaron na especialidade de enxeñaría química.
Carreira
Tras a súa gradación, Gago seguiu traballando no IST ata a súa xubilación, en 1984, á idade de 70 anos. Converteuse na primeira muller profesora da súa materia en Portugal, impartindo clases teóricas e prácticas de química xeral e no campo da electroquímica e a  electrometalurgia, aínda que a súa falta de titulación superior fixo que nunca se lle permitise chamarse a si mesma profesora e fóra sempre unha "Primeira axudante". Na súa carreira, Gago enfrontouse a importantes problemas, xa que nin a sociedade portuguesa nin os seus compañeiros de traballo aceptaban ás mulleres que desexaban desenvolver actividades profesionais, especialmente no exclusivo mundo masculino da enxeñería. Na década de 1940 construíu un laboratorio de análise portátil ( Laboratório de Análises Portátil) para utilizalo no campo, nunha maleta de madeira que podía servir de mesa de traballo para que as análises fixésense apoiados nos xeonllos do operario. Nos anos 60, formou parte do equipo académico que desenvolveu o laboratorio da Universidade de Lourenço Marques en Mozambique.
Premios e recoñecementos
En 2011, na celebración do centenario do Instituto Superior Técnico, foi homenaxeada, xunto con Maria Amélia Chaves (primeira muller graduada en enxeñería civil, polo mesmo Instituto) e Sílvia Brito Costa (primeira muller profesora de enxeñería).
Copa menstrual
As primeiras patentes rexístranse dende 1867, mentres que os primeiros casos de comercialización déronse na década de 1930 nos Estados Unidos. Estes dispositivos comercializáronse de maneira intermitente durante o século XX até a década de 1980, co xurdimento da marca The Keeper. A copa menstrual pode adquirirse en máis de 99 países, malia que a taxa de uso segue sendo baixa.
En termos sanitarios, a copa menstrual é considerada un dispositivo seguro e aceptábel para a hixiene menstrual. Con todo, poden aparecer síntomas coma dor, irritación da canle vaxinal e lesións leves. Non se probou unha relación co aumento de enfermidades ou patoloxías específicas, como a síndrome de shock tóxico ou a endometriose. Porén, si se observaron beneficios, como unha menor taxa de candidiase e vaxinose bacteriana.
Século XIX
esquerda|miniatura|Primeira patente coñecida de «saco catamenial», creada por S, L. Hockert e autorizada en 1867, Estados Unidos. O primeiro antecedente coñecido dun dispositivo afín á copa menstrual é o «saco catamenial», patentado en 1867 en Chicago, Estados Unidos, por S, L. Hockert. O invento consistía en cinco estruturas unidas de uso interno e externo. Dentro da vaxina colocábase unha especie de saco de goma e un anel que rodeaba o colo uterino e suxeitaba o saco, feito de goma ou outro material que Hockert consideraba apto. A este anel uniase un arame que percorría a canle vaxinal até saír ao exterior, curvábase cara arriba e terminaba nunha almofada na parte baixa do abdome.
Todo o dispositivo sostíñase cun cinto atado sobre a cadeira. O saco podía ser o suficientemente longo para saír ao exterior polo orificio vaxinal, e dentro dela colocábanse esponxas para absorber o fluxo. Segundo a patente, o arame podía ser de prata ou «outro material adecuado», cunha lonxitude regulábel mediante un parafuso. A almofada era de prata, goma ou materiais similares.
Durante o século XIX seguiron a rexistrarse patentes de recolectores internos. En 1876, George E. Johnston inventou unha copa unida a un saco exterior en que se recollía o sangue. O distintivo era o sistema de dúas recámaras internas. Unha acumulaba o ar, o que permitiría que a copa se expandise dentro do corpo, e a outra, en contacto co cérvix, recollía a menstruación. Baixo a copa situábanse dous condutos: un, sen saída, para o ar, e outro para redirixir o fluído cara a un saco externo. O saco debía de atarse de xeito que resultase cómodo. En 1884, unha patente de Hiram G. Farr describía unha copa de metal, cun sistema de recámaras, unida a un apéndice oco e brando que levaría o fluxo cara a unha bolsa exterior. Un anuncio deste modelo apareceu na revista estadounidense American Druggist co nome de «soporte de útero».
En 1892, Julius J. Wernier rexistrou un colector menstrual regulábel mediante tubos telescópicos, o que permitía ser adaptado conforme a profundidade da vaxina. A copa e os tubos aos que estaba unida eran flexíbeis, e levaban o líquido a un receptáculo de goma ou tea impermeabilizada que se podía baleirar cando estiver cheo. Tres anos despois, Philip W. Dautrich patentou un saco tubular de dobre entrada., Este, introducido na canle vaxinal, sostiña o cérvix cun extremo en forma de anel groso, o cal saía ao exterior. Para evitar que se derramase o fluxo menstrual, o outro extremo dispoñía dunha pinza que se podía abrir para evacuar o contido. O aparello estaba provisto dun sistema de cintos que percorrían a cadeira e a entreperna, e o saco podía situarse cara adiante, atrás ou de lado. En 1898, Seth Beach propuxo un dispositivo con forma de globo, cun colo alongado e cónico e un anel no extremo que rodeaba a entrada do útero. O interior tiña fendas que creaban cámaras para acumular o fluído.
Século xx
Nas primeiras décadas do século XX, a maioría dos deseños centráronse en mellorar a estrutura interna. En 1903, Lee H. Mallaleiu describiu unha copa cun anel, un corpo flexíbel en forma de túnel e unha válvula cunha esfera para evitar derramamentos. En 1907 patentouse un pesario cun cabo firme como colector menstrual. Creado por Louise Nelson, describiuno como un tubo cunha capa externa de goma e unha interna de goma máis branda. No interior desta última coseríase unha esponxa para colleitar o sangue. John Jorgenson propuxo en 1917 un modelo de metal con forma de cilindro oco e un extremo hemisférico pechado. Un ano despois, Lester E. Norquist patentou un aparello catamenial con forma de copa alargada, con aberturas laterais, que terminaba nun apéndice en forma de anel plano. Tamén recomendaba o uso dun material absorbente no interior do aparello, preferentemente unha esponxa. En 1928, Emil Spardel inscribiu unha copa encartábel unida a unha bolsa exterior mediante un cabo tubular.
Lester J. Goddard rexistrou en 1932 un «receptáculo vaxinal». A diferenza dos seus antecesores, este deseño, sen orificios, estaba fabricado nunha soa peza de caucho sintético brando que non debería de entrar en contacto co cérvix. Ese mesmo ano Charles F. Emery Jr. licenciou un modelo de aparello sanitario cunha embocadura, un corpo en forma de bolsa que colleitaba o fluxo e un remate de pinza dobrada para evitar fugas. A patente de Arthur F. Hagedorn, de 1935, baseada no modelo de Goddard, incluía un patrón sobre a cara externa para facilitar a suxeición ás paredes vaxinais. Tamén tiña modificacións no deseño do aro co fin de mellorar a distribución da presión do ar na canle vaxinal. Un modelo de copa con cabo en forma de botón foi rexistrado ese ano por John Robert Manegold.
Primeiros modelos comerciais
Durante a década de 1930 comezou a produción das primeiras marcas comerciais. Algunhas eran a Daintette Cup, fabricada por The Dainty Maid Inc. en Middlefield, Connecticut, e a Foldene Cup, por Foldene Inc. en Cleveland, Ohio. Ambas tiñan un molde moi similar, mais variaban en cor e tamaño. En 1937, a inventora e actriz estadounidense Leona Chalmers patentou un modelo que, a diferenza dos anteriores, era de caucho vulcanizado e presentaba pequenas aberturas baixo o aro para liberar presión. Lanzou o seu produto baixo a marca Tass-ette, mais durante a Segunda Guerra Mundial a carencia de caucho como materia prima prexudicou a súa produción.
A barreira cultural sobre a sexualidade feminina impedía incorporar métodos internos de xestión menstrual como as copas ou os tampóns, patentados e lanzados nesta década. Tamén existía preocupación sobre a seguridade destes dispositivos e a posibilidade de que «rompesen o hime, estimulasen sexualmente [á muller] e fomentasen a promiscuidade».
En 1950, Chalmers documentou un segundo modelo con cambios na composición do material. Desta volta empregábase caucho brando, que permitía maior flexibilidade no encartado, e mais aditivos para que a copa volvese á súa forma orixinal unha vez inserida. Outro punto característico era o patrón de liñas entrecruzadas e en forma de espiral sobre o aro e corpo da copa, o que garantía unha mellor succión. Outro modelo patentado na época foi o de Adele Gordon en 1952. Tratábase dunha «trampa catamenial», composta dunha copa de boca ampla e cónica que rodeaba o cérvix e o tramo superior da canle vaxinal. Deste xeito, recollía o fluxo menstrual nun saco.
Nesta época, Chalmers traballou co empresario Robert Oreck, quen fundou a compañía Tassette Inc. para comercializar o seu modelo de copa co nome de Tassette. A promoción do produto destacaba a sensación de «frescura» que brindaba e a súa forma «bonita». Publicitouse mediante anuncios na prensa, foi a primeira publicidade radiofónica dun produto menstrual nos EE. UU. con aval médico. Tamén se alugou un espazo en Times Square, co que se converteu no primeiro anuncio deste espazo neoiorquino dedicado a un artigo menstrual. Aínda que a copa logrou entrar no mercado, houbo certa resistencia á idea de lavar e reutilizar un dispositivo xenital e optouse polo uso do tampón descartábel. A revista especializada Obstetrics & Gynecology publicou unha serie de notas entre 1959 e 1963 que avaliaban o modelo de Chalmers e concluíu que «a copa probou ser segura, hixiénica e cómoda». Destacou os seus beneficios e a maior seguridade fronte a produtos como tampóns e compresas sanitarias.
En 1961, Warren E. Adams patentou un dispositivo catamenial descartábel con forma de saco fabricado en termoplástico flexíbel. O modelo, amais, incluía un aplicador en forma de tubo para facilitar a inserción. Un ano despois fíxoo Maurice E. Bakunin cun recipiente tubular, dobre recámara interna e un sistema de inflado. Entre os anos 1960 e 1970, o novo panorama social, relacionado coa revolución sexual e a aparición de anticonceptivos hormonais, forxou novos hábitos de consumo na xestión menstrual. Isto detectouse sobre todo na mocidade, que prefería os tampóns ás compresas. Entre 1965 e 1971, Barbara M. Waldron patentou dous deseños de copas baseados no de Chalmers, coa adición de catro nervaduras radiais para mellorar a suxeición. O primeiro era descartábel e incluía un aplicador, mentres que o segundo era reutilizábel. En 1974 patentouse un modelo que se podía empregar durante todo o período de xeito ininterrompido grazas ao seu sistema de válvula.
En 1969 Oreck refundou a súa empresa baixo o nome de Tassaway Inc. e lanzou á venda a copa Tassaway, a cal, a diferenza da súa predecesora, era descartábel. Isto permitíalle, por unha banda, unha mellor acollida por un público reticente a reutilizar un dispositivo menstrual, ademais dunha maior influencia de vendas ao ser constantemente substituídas. A nova estratexia comercial incluíu a aparición en revistas como Cosmopolitan ou Ms.Ebony, e o investimento en anuncios na televisión estadounidense. Deste xeito, converteuse nun dos primeiros produtos de hixiene menstrual en chegar á pantalla neste país. Tassaway Inc asinou un acordo de distribución nalgunhas cadeas de supermercados e farmacias, e mesmo chegou a Europa.
Estabelecemento no mercado
alt=|miniatura|The Keeper (dereita), fabricada en látex, presente no mercado desde 1987. Á esquerda, modelo Diva Cup, de silicona transparente. As bolsas de tea son para gardalas entre usos. Na década de 1970 caeu a venda de tampóns nos Estados Unidos polo rexistro de casos de síndrome de shock tóxico, asociados ao seu uso. Isto propiciou a consolidación dun sector que buscaba alternativas, entre elas, a copa menstrual. Outros factores eran a difusión de ideas sobre ecoloxía e espiritualidade asociadas á menstruación. En 1987, Lou Crawford comezou a fabricar a copa de látex The Keeper, en Cincinnati, Estados Unidos, que na actualidade segue no mercado. A presentación orixinal incluía dous talles: un para usuarias nulíparas e outro, máis grande, para as que xa experimentaran partos vaxinais. A Administración de Medicamentos e Alimentos (FDA) requiriu advertir sobre unha posíbel alerxia ao látex.
En 1989 a empresa australiana Chattan Australia Pty Ltd. desenvolveu Gynaeseal, un colector menstrual descartábel de látex con aplicador e colector de plástico chamado «tampón diafragma». O deseño era similar a un disco menstrual e estaba orientado a persoas que practicaban planificación familiar natural, o que permitía a penetración durante a menstruación.
Deseño e uso
esquerda|miniatura|250x250px|As copas menstruais teñen diferentes tamaños. Á dereita da imaxe, unha regra permite comparar a súa altura.
Descrición e talles
Os materiais inclúen o látex (modelo The Keeper) ou a silicona hipoalergénica. As dimensións medias son de 6 cm de longo e 4,2 cm de diámetro na súa parte máis ancha, cunha capacidade de almacenamento de entre 10 e 38 ml, aínda que tamén existen modelos de até 66 ml. A vida útil do produto pode alcanzar os dez anos de uso.
Para elixir o modelo de copa, cunha lonxitude e capacidade adecuadas, cómpre ter en conta diversos factores. Algúns deles son a idade, a fortaleza dos músculos do chan pélvico, a lonxitude da canle vaxinal até o cérvix e o volume medio de fluxo menstrual. A selección pódese facer de maneira conxunta nunha consulta médica. Como regra xeral, os talles pequenos son para menores de trinta anos sen partos vaxinais, mentres que os grandes están indicados para maiores desta idade, con fluxo menstrual abundante ou que xa tiveron partos vaxinais.
As copas menstruais adoitan ter forma de campá e poden atoparse con moldes asimétricos, con forma de bulbo, con válvula para a drenaxe ou con sistema antiderrames e plegables.
Como utilizar a copa menstrual
miniatura|266x266px|A copa menstrual debe enxaugarse con [[Auga potable|auga potábel e coas mans limpas cada vez que se retira do corpo.]] Para inserir a copa, debe encartarse sobre si mesma, coas mans limpas. Pódese facilitar a inserción mollándoa con auga ou cun lubrificante a base de auga. Xa dentro da vaxina, pode ser virada para despregala por completo e cree o baleiro que impedirá as filtracións, a uns centímetros do cérvix. Se a copa está colocada correctamente, non se debe sentir. Para extraela, coas mans limpas debe suxeitarse a copa desde a base, non desde o cabo. Cos dedos matapiollos e furabolos, apertarase para romper o baleiro e sacala da vaxina. O contido deposítase no inodoro ou no lavabo.
Non se deben empregar os músculos do solo pelviano para facer descender a copa pola canle vaxinal debido ao risco de prolapso. Para ser reutilizada debe limparse con auga potábel. Se se retirar nun baño público e non houber acceso a unha billa, pódese empregar papel hixiénico. Como factor de seguridade, o uso continuo non debe superar as doce horas. De maneira preventiva, pode ser introducida nun momento próximo á menstruación para evitar as perdas do primeiro día. Pode ser colocada en crequenas, en pé ou cunha perna levantada. esquerda|miniatura|230x230px|Unha copa esterilizada por fervura. A desinfección pode facerse ao principio e ao final do sangrado, en función do material e das instrucións do fabricante. O método máis habitual é a ebulición entre tres e dez minutos en auga potábel. O obxectivo é a diminución da carga de microorganismos: bacterias, fungos e virus. Non se deben empregar lixivia ou auga osixenada porque poden resultar corrosivos para a copa, nin se deben utilizar xabóns con fragrancias, xeles antibacterianos ou alcol, para evitar posíbeis irritacións na vaxina. Así mesmo, débese gardar a copa preferibelmente nunha bolsa de tea transpirábel e non expola ao sol, á humidade ou a temperaturas extremas.
A copa podería adquirir un ton avermellado ou amarelado pola acumulación de ferro no sangue. Pódese destinguir cunha solución rebaixada de auga oxigenada durante unhas oito horas
Condicións de uso
Segundo a anatomía de cada persoa, tanto a copa coma os tampóns poden estirar o hime. Porén, isto non afecta en absoluto á virxindade, pois isto último está relacionado co primeiro coito e non con métodos de xestión menstrual. Algunhas fontes estiman que o produto pode ser dificultoso para quen aínda non experimentasen penetración vaxinal ou non coñezan suficientemente a súa anatomía, xa que para colocala deben de manipularse os xenitais.
Non se aconsella o uso da copa menstrual no caso de prolapso uterino, ou se a distancia da canle vaxinal é menor a cinco centímetros. Tampouco pode ser utilizada por persoas que padecesen mutilación xenital feminina con infibulación. Algunhas patoloxías poden afectar o uso da copa, coma o vaxinismo, o mioma uterino, a endometriose ou algunhas variacións da posición uterina. Nestes casos é aconsellábel solicitar unha consulta de xinecoloxía.
É importante lembrar que a copa, como calquera outro artigo de hixiene feminina, non ten ningunha función anticonceptiva. Tampouco protexe de infeccións de transmisión sexual, mais pode utilizarse en conxunto con métodos de contracepción coma o anel vaginal ou o DIU. A copa pode empregarse para a recolección de menstruación destinada a estudos in vitro e con outros propósitos clínicos, como o manexo da fístula vesicovaxinal e enterovaxinal. Convén consultar cun ou cunha profesional da saúde se se quixer empregar para controlar o sangrado post parto ou post aborto,  mais a recomendación habitual é evitar o seu uso nestes casos.
O produto require certa manipulación sen contacto visual directo, polo que utilizalas pode resultar traballoso para persoas con discapacidade motriz. Existen alternativas para estes casos, como copas cun cabo flexíbel que rompe o baleiro cando se extrae do corpo. Robyn Steward, no seu libro The Autism Friendly Guide to Periods, revelou tras unha enquisa a cen persoas con autismo que estas prefiren xestionar o período mediante a copa, a roupa interior menstrual ou as compresas sanitarias de tea, especialmente en casos de hipersensibilidade sensorial.
Estándar, regulación e certificación
esquerda|miniatura|250x250px|Copa menstrual (centro) comparada con tampóns con e sen aplicador. Non existe un estándar internacional para a fabricación de copas menstruales nin testeos específicos de calidade. Con todo, si hai certo consenso sobre utilizar materiais de calidade, como a silicona médica. Un aliñamento habitual sobre os dispositivos de silicona é que sexan biocompatibles e libres de axentes nocivos como látex, plástico, PVC, acrílico, acrilato, BPA, ftalato, elastómero e polietileno. Os estándares aplicábeis da Organización Internacional de Normalización (ISO) inclúen o ISO 10993-5 (citotoxicidade), o ISO 10993-10 (irritación intracutánea), o ISO 10993- 11 (toxicidade sistémica aguda) ou os ISO 13485 e ISO 14024 de etiquetaxe ambiental.
Algunhas empresas e organizacións que avaliaron copas menstruais son o Instituto Federal de Avaliación de Riscos (BfR) de Alemaña, Farmacopea dos Estados Unidos, aSociété Générale de Surveillance (SGS) en Suíza e as certificacións TÜV (Alemaña). A Organización Mundial da Propiedade Intelectual clasifícaas como dispositivos de clase dez, xunto con outros utilizados para menstruación, partos e anticoncepción.
A lexislación varía segundo o país ou a rexión. Os organismos reguladores nacionais poden catalogalas como produtos de uso médico, terapéutico, hixiénico ou produto de consumo, de acordo aos seus criterios.
Estudos
miniatura|Copa menstrual visíbel nunha [[radiografía. ]] A revista médica The Lancet publicou en 2019 unha revisión de bibliografía de 43 estudos da copa menstrual, e non atopou relación directa entre o seu uso e o desenvolvemento de enfermidades, infeccións ou alteracións da canle vaxinal e cérvix.
Esa mesma revista advirte que a porcentaxe de candidiase e vaxinose bacteriana é similar ou menor ao dos demais métodos de xestión menstrual. Crese que o baleiro que crea dentro do corpo xera un ambiente anaeróbico, co que limita o osíxeno e prevén o desenvolvemento de bacterias. De feito, ao non perturbar a calidade da microbiota vaxinal, non debería interferir cos niveis de humidade ou pH estables da mucosa, xa que recolle o fluxo sen absorbelo.
Sobre a posibilidade de expulsión ou movemento accidental do DIU, a recomendación xeral a modo de prevención é a de asegurarse de romper o baleiro da copa antes de retirala do corpo.
Non existen probas da relación entre o uso de copa menstrual e a enfermidade pélvica inflamatoria (EPI) ou a endometriose. Porén, coma no caso dos tampóns, si se teñen dado casos illados de shock tóxico (SST).
Mercado, economía e demografía
A copa menstrual experimentou un aumento na súa demanda, malia non supoñer unha opción habitual. De feito, hai quen non coñece o seu funcionamento ou mesmo que non sabe da súa existencia. Poden adquirirse en comercio en liña, en tendas especializadas, en supermercados e en farmacias.
Contexto cultural e aceptación
miniatura|300x300px|Unha nena ensina unha copa menstrual nunha aula. O acompañamento e a educación son necesarios para unha maior aceptación deste método de xestión menstrual. A barreira cultural sobre conceptos de virxindade e sexualidade pode dificultar o acceso e a aceptación deste dispositivo por crenzas persoais, relixiosas ou culturais. Nalgúns países do sur de Asia a copa é considerada «inapropiada» ou «inaceptábel» pola asociación da inserción desta coa penetración.
O uso de copa menstrual non esta moi difundido en culturas en que a virxindade da muller é un requirimento para o matrimonio. Témese que poida «romper» o hime ou causar «a perda da virxinidade». Isto ten como consecuencia que a copa poida ser percibida como apta só para mulleres casadas.
Outros preconceptos inclúen a posibilidade de non poder inserir o dispositivo, que este fique atoado na canle vaxinal, se perda ou se estrague dentro desta, ou mesmo poida afectar a fertilidade.
Non existe consenso respecto ao uso da copa en lugares e rexións con dificultades para o acceso á auga potábel. Estímase que non é un método adecuado para quen non teñan acceso a un baño en condicións sanitarias, tanto para persoas que viven en refuxios temporais como que manteñan traballos pouco convencionais.
A copa introduciuse en poboacións de persoas refuxiadas e, a nivel estrutural, reducen o gasto de auga para a hixiene, un recurso escaso nestes asentamentos. En lugares cunha taxa baixa de educación en xestión menstrual, atópanse preconceptos erróneos, como que se trata dun método anticonceptivo ou que pode «danar o hime», o que fai que se prohiba o seu uso dentro das familias.
Impacto social
miniatura|350x350px|Mulleres de Meru, [[Kenya, examinando unha copa menstrual.]] A copa menstrual utilizouse como parte de políticas públicas sobre saúde reprodutiva e sexual, e tamén para a prevención do absentismo escolar, particularmente en lugares en desenvolvemento. Tamén son artigos de interese de organizacións sociais dedicadas á promoción de saúde e benestar menstrual.
As filtracións accidentais son unha preocupación especialmente en idade escolar, xa que se percibe a exposición pública destas manchas como algo «vergoñento». A copa menstrual forneceu unha maior seguridade ao evitar fugas. Así, manifestouse máis tranquilidade ao non ter que continuar mantendo certas precaucións para evitar o manchado. Á súa vez, deuse un aumento na comodidade e confianza, debido a que a copa menstrual reduce a presenza de olores.
A copa ten especial interese en certas correntes do feminismo, especialmente no posfeminismo e no ecofeminismo. Este método de hixiene require coñecer a anatomía, o que se pode considerar como «unha forma de apoderamento». No ciberactivismo, as representacións gráficas de copas menstruales utilizáronse para promover mensaxes ecoloxistas e ecofeministas.
Impacto ambiental
miniatura|250x250px|Copa menstrual (arriba) xunto a outros métodos reutilizábeis: compresas sanitarias de tea (centro) e roupa interior absorbente (abaixo) O uso da copa menstrual adoita estar relacionado cunha perspectiva ecoloxista. Penelope Phillips-Howard, autora líder do estudo publicado en The Lancet, sostén que «as copas menstruais contribuirán a reducir a contaminación por refugallos plásticos (procedentes) do uso de produtos sanitarios descartábeis». Fronte a isto, valórase de maneira positiva a natureza reutilizábel da copa, xa que dita característica vólvea «ambientalmente sustentábel».
Outros métodos reutilizábeis de xestión menstrual inclúen as compresas sanitarias de tea, a roupa interior menstrual e os tampóns de esponxa mariña. Así mesmo, foi incluída en proxectos de leis de promoción de métodos de xestión menstrual respectuosos co medio ambiente e coa saúde.
Sobre o fin da súa vida útil, aínda non se estudou a biodegradabilidade da copa. Respecto ao consumo de auga, unha copa require de media dous litros por ciclo para a súa hixiene, fronte aos quince necesarios para lavar as compresas de tea. A diferenza das compresas sanitarias e os tampóns, a copa non afecta á corta de bosques para a súa fabricación. esquerda|miniatura|250x250px|A copa menstrual é reutilizábel, polo que non xera residuos inorgánicos durante a súa vida útil, a diferenza de métodos descartábeis como as compresas sanitarias e os tampóns. Tense rexistrada a práctica de utilizar o fluxo menstrual como fertilizante de plantas, de maneira análoga á fariña de sangue (produto comercial fabricado con restos da industria cárnica). Debido á presenza de nitróxeno, fósforo e potasio na composición do sangue, ten un efecto beneficioso para o solo. Con todo, posto que a menstruación posúe tamén restos de tecidos e secrecións vaxinais, así como cantidades variábeis de calcio, ferro e sodio, é difícil prever o impacto na xardinaría. Isto podería converterse nun potencial risco biolóxico polas bacterias propias da microbiota vaginal e pola posibilidade de albergar virus como o VIH e os das hepatites B ou C. Para evitar o aumento da salinidade no solo, o procedemento habitual é rebaixar previamente a menstruación en auga.
Galician Freaky Film Festival
O Galician Freaky Film Festival (xeralmente abreviado GFFF) é un festival internacional de cinema fantástico, terror, ciencia ficción, suspense, animación e outros xéneros asociados ao cinema friqui (máis usado no cinema co termo inglés freak), que se celebra anualmente en Vigo desde o ano 2017.
Desde o ano 2020 o festival é membro de Proxecta (Coordinadora galega de festivais de cinema), de Pantalla (Federación estatal de coordinadoras de festivais de cinema e contidos audiovisuais) e de Rías Baixas Film Fest.
Premiados por edición
=== 2020: #3 edition ===
Público
=== 2019: #2 edition ===
=== 2018: #1 edition ===
2017: #0 edition
Edición sen premios.
Thomas David Jones
Thomas David Jones, nado en Baltimore, Maryland, o 22 de xaneiro de 1955, é un astronauta estadounidense retirado que formou parte das misións STS-59, STS-68, STS-80 e STS-98.
Traxectoria
Jones graduouse en ciencias pola Academia da Forza Aérea dos Estados Unidos en Colorado Springs en 1977 e ten un doutoramento en ciencias planetarias pola Universidade de Arizona en Tucson en 1988.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en xaneiro de 1990, participando nas misións STS-59, STS-68, STS-80 e STS-98 e pasando 53,03 días no espazo.
O amante de lady Chatterley (filme de 2022)
O amante de lady Chatterley (en Lady Chatterley's Lover) é un filme británico-estadounidense de 2022 dirixido por Laure de Clermont-Tonnerre. O guión foi escrito por David Magee e baséase na novela homónima de D. H. Lawrence. Está protagonizado por Emma Corrin e Jack O'Connell.
O amante de lady Chatterley estreouse nos cinemas do Reino Unido e dos Estados Unidos o 25 de novembro de 2022, e despois foi estreado o 2 de decembro de 2022 a través de Netflix, onde conta cunha versión subtitulada en galego.
Faetón (carrozaría)
thumb|300px|[[Daimler Motor Company|Daimler Grafton Faetón (1897)]] thumb|300px|[[Cadillac V-16 con capota dobre (1932)]]
Un faetón é un estilo de automóbil aberto sen ningunha protección contra a intemperie, que foi popular dende os anos 1900 ata os anos 30. Orixinalmente, era o equivalente automotriz dunha carruaxe tirada por cabalos rápido e lixeiro co mesmo nome, o faetón.
O faetón de dobre capota foi un estilo popular nos Estados Unidos desde mediados da década de 1920 ata a primeira metade da década de 1930, caracterizado por ter un mamparo que separaba aos pasaxeiros traseiros do condutor e do pasaxeiro dianteiro.
Os Faetóns caeron en desgraza a medida que os coches pechados e os convertibles chegaron a estar amplamente dispoñibles durante a década de 1930. Co paso do tempo, o termo "faetón" fíxose tan amplo e flexiblemente aplicado que case calquera vehículo de dous eixes e unha carrozaría cun ou máis filas de asentos poderían chamarse faetón. Os convertibles e hardtop sen piares medios foron ás veces comercializados como "faetóns" despois da desaparición dos verdadeiros faetóns.
Historia
thumb|left|O [[Lyndon B. Johnson|Presidente Johnson nun Cadillac faetón en 1967]]
O termo "faetón" describía historicamente un carro aberto lixeiro de catro rodas. Cando chegaron os automóbiles, aplicouse a un bipraza lixeiro cunha carrozaría mínima. O termo era intercambiable con "spyder", derivado dunha forma lixeira de coche con este nome. Orixinalmente destinado a denotar un vehículo máis rápido e lixeiro que un turismo, os dous termos finalmente se converteronse en intercambiables.
Nestes coches era posible engadir unha capota abatible ou ríxida desmontable antes dunha viaxe para protexerse contra os elementos, e podían instalarse cortinas laterais ou pantallas unha vez que a parte superior estivese colocada. Era unha forma de protección temporal e parcial, en lugar da protección impermeable máis permanente que podía ofrecer un convertible. En consecuencia, un faetón era moito máis lixeiro que un convertible (un vehículo máis forte e mellor preparado para as inclemencias do tempo). Dado que a carrozaría estaba completamente aberta, era doado engadir ou eliminar unha fila extra de asentos onde quedaba espazo na construción orixinal.
Fons Vitae (Museu da Misericórdia do Porto)
Fons Vitae ( portugués : Fonte da Vida ) é un cadro anónimo da escola flamenga realizado entre 1515 e 1517. Este painel monumental pertenceu anteriormente ao retablo da capela da Confraría da Misericordia na Sé Catedral de Porto e hoxe está no Museu da Misericórdia do Porto.
Faetón (carrozaría)
Historia
Un faetón diferénciase dun convertible en que non ten portas corredizas nin ventás da carrozaría, e non ten un teito ríxido permanente.
Fons Vitae (Museu da Misericórdia do Porto)
Esta pintura ao óleo sobre madeira é a miúdo considerada unha obra mestra da pintura flamenga e é a peza máis importante deste museo do Porto.
Autoría e encomenda
É probábel que o painel fose encargado en Flandres polo rei D. Manuel ou por alguén da súa corte vinculado á Misericordia. Este rei foi de facto o principal impulsor da fundación da confraría e nese momento a cidade de Porto comezaba a ter grandes intercambios comerciais co norte de Europa.
Faetón (carrozaría)
Faetóns dobres e triplos
Tamén había fetóns dobres, con dúas filas de asentos, fetóns triplos ou mesmo fetóns pechados.
Fons Vitae (Museu da Misericórdia do Porto)
Autoría e encomenda
Non se coñece a identidade do pintor. Porén, os expertos atribúeno a Colijn de Coter ou a Bernaert van Orley.
Iconografía
O cadro segue a iconografía dun Fons vitae que representa unha alegoría da Eucaristía. A figura central é o corpo de Xesús cuxas feridas rezuman sangue que se acumula nunha fonte. Está flanqueado por María e o apóstolo Xoán que choran a súa morte. Arredor da fonte axeónllanse en oración varios personaxes, entre os que destacan, en primeiro plano, o rei D. Manuel I, a súa segunda muller María de Aragón e os Infantes e Infantas nacidos deste matrimonio.
Hoboken, Xeorxia
miniatura|300px|Casa do Concello e Departamento de Policía de Hoboken, Xeorxia
Broad Peak (filme)
Sinopse
O filme céntrase na vida de Maciej Berbeka, un montañeiro polaco, e o seu intento en ser o primeiro en escalar o Broad Peak do Karakorum durante o inverno.
Hoboken, Xeorxia
Hoboken é unha pequena cidade do condado de Brantley de Xeorxia, Estados Unidos.
Forma parte da Área estatística metropolitana de Brunswick, Xeorxia.
Xeografía
miniatura|250px|Localización do concello no condado de Brantley, e deste no estado de Xeorxia.
Hoboken está situada no oeste do condado de Brantley, a 31° 10′ 58″ N e 82° 8′ 2″ O.
A Ruta 82 dos Estados Unidos pasa pola cidade (chamada na localidade Main Street), que dista 14 km de Nahunta, a capital do condado, ao leste.
Segundo a Oficina do Censo dos Estados Unidos, Hoboken ten unha superficie total de 8,9 km 2, dos cales 0,04 km 2 (o 0,48 %), son augas.
Segundo o censo de 2020, a cidade tiña unha poboación de 480 habitantes, polo que a súa densidade de poboación nese ano era de 54,06 hab./km 2.
Historia
O nome da cidade probablemente sexa copiado de Hoboken, Nova Jersey.
A Asemblea Xeral de Xeorxia incorporou o lugar como a Cidade de Hoboken en 1920.
Broad Peak (filme)
Produción
A rodaxe comezou en 2018 e produciuse na cordilleira do Karakorum en Paquistán e nos Alpes italianos do Val de Aosta.
Hoboken, Xeorxia
Historia
Hoboken foi a primeira sede do condado de Brantley desde a formación do condado en 1920 até 1923, cando a sede foi transferida a Nahunta.
Eventos culturais
En Hoboken hai unha tradición continua de cantos periódicos da Arpa Sagrada que se mantén desde hai máis de 150 anos. Estes inclúen actualmente cantos mensuais e unha convención anual. A Arpa Sagrada é un libro de música coral sacra, escrita usando o sistema da cuarta nota, que se orixinou en Nova Inglaterra e despois foi levado á rexión sur dos Estados Unidos no século XIX.
Fons Vitae (Museu da Misericórdia do Porto)
Iconografía
Esta peculiar representación atopa paralelismos no Tríptico do baño místico do pintor flamengo Jean Bellegambe conservado no Palais des Beaux-Arts de Lille pero principalmente noutro cadro anónimo do século XVII na capela das Santas Chagas da Igrexa da Cividade en Braga. Nesta última, a base da fonte presenta unha inscrición extraída do Libro de Isaías: “haurietis aquas in gaudio de fontibus salvatoris” (E sacaredes con alegría augas das fontes da salvación).
Faetón (carrozaría)
Faetóns dobres e triplos
Un uso específico do termo "faetón" aplícase ao "faetón de dobre capota", un estilo de carrozaría no que os pasaxeiros traseiros estaban separados do condutor e dos pasaxeiros dianteiros por unha lona ou mamparo, a miúdo co seu propio parabrisas plegable.
Giacomo Filippo Foresti
miniatura|esquerda|150px| Mapamundi de Jacobus, P. (1503). Novissime hystoriarum omnium repercussiones. Venetiis: Albertinus di Lissona. Giacomo Filippo Foresti da Bergamo, nado en Solto Collina (Bérgamo) en 1434 e finado en Bérgamo en 1520, foi un monxe agustino coñecido como autor de varias obras impresas antigas importantes. Foi cronista e biblista.
Fons Vitae (Museu da Misericórdia do Porto)
Notas
<references group="" responsive="1">
Faetón (carrozaría)
Diminución da popularidade
thumb|[[Willys-Overland Jeepster (1948), o último faetón producido por un fabricante estadounidense]]
Giacomo Filippo Foresti
miniatura|esquerda|150px| Suplementum chronicarum, 1491 O seu Supplementum chronicarum (impreso por primeira vez en Venecia, 1483) foi un suplemento da crónica universal habitual; correu a numerosas edicións posteriores. Aínda que mestura figuras mitolóxicas, tratadas euhemerísticamente como históricas, en pé de igualdade cos heroes culturais cristiáns, con capítulos adicionais sobre as Sibilas e a Guerra de Troia, entre outras cousas, pensábase que contiña o perdido de Giovanni da Carignano. Traballou en contactos papais en Aviñón en 1306 con visitantes etíopes.
Faetón (carrozaría)
Diminución da popularidade
O faetón e os primeiros coches descubertos foron populares ata a década de 1930, despois serían substituídos en gran parte polos convertibles, que tamén tiñan un teito retráctil e tamén incluía ventás laterais para que o vehículo puidese pecharse por completo.
Giacomo Filippo Foresti
Investigacións recentes chamaron a atención sobre a Legenda Aurea e a carta do Preste Xoán como posibles fontes para a narración do episodio por Foresti, poñendo en dúbida a veracidade dunha embaixada de Etiopía en Europa nesta data, así como unha sección na Cronica Universalis de Galvano Fiamma, indicando pola contra que esta sección do relato de Foresti está baseada enteira e directamente, excluíndo outras fontes, no tratado cartográfico de Giovanni da Carignano.
Hoboken, Xeorxia
Eventos culturais
Twin Oaks Park, situado a 6 km fóra de Hoboken, acolle dúas convencións cada ano de bluegrass (un xénero que pertence ao conxunto de músicas tradicionais estadounidenses, orixinado nos anos 1940 na zona dos Apalaches). É un campamento de propiedade privada, onde persoas de todas partes poden levar os seus vehículos e escoitar os sons melódicos da música bluegrass.
Giacomo Filippo Foresti
O seu De claris mulieribus actualizou a obra de Boccaccio co mesmo título. Estaba dedicada a Beatriz de Aragón. Este libro, así como o Suplementum, influíron en moitas publicacións posteriores.
Tamén escribiu un coñecido confesionario.
Obra
miniatura|esquerda|150px|Confessionale seu interrogatorium, 1520
Faetón (carrozaría)
Diminución da popularidade
En 1952, un ano despois de que Willys-Overland Motors ofrecese por última vez o Jeepster, Chrysler construíu tres Imperial Parade Phaeton para uso cerimonial, un na cidade de Nova York, outro en Los Ángeles e un terceiro destinado á Casa Branca, pero que finalmente utilizouse para eventos en todo Estados Unidos. Estes eran faetóns de dobre capota feitos a medida no chasis estirado da Imperial Crown Limousine de Chrysler Corporation.
"Faetón" como nome do modelo
A finais da década de 1930, Buick incluíu un estilo de carrozaría "faetón convertible", que en realidade era un convertible de catro portas, xa que as portas tiñan fiestras corredizas e o coche podía estar totalmente pechado.