cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Oncorhynchus
Reprodución
miniatura|Oncorhynchus nerka femia (arriba) e macho (abaixo) na época da reprodución. Nótense as mandíbulas ganchudas do macho. miniatura|Oncorhynchus nerka macho, fóra da época de reprodución. miniatura|Oncorhynchus clarki. miniatura|Oncorhynchus keta. miniatura|Oncorhynchus kisutch.
Glicosilación química
Tioglicósidos
Os tioglicósidos usados en reaccións de glicosilación como doantes poden ser activados baixo un amplo rango de condicións, moi notablemente usando NIS/AgOTf.
Oncorhynchus
Reprodución
Durante a época da reprodución mostran un forte dimorfismo sexual e, a miúdo, unha coloración moi viva.
As especies anádromas morren despois de reproducírense.
15 de marzo
O 15 de marzo é o 74º día do ano do calendario gregoriano e o 75º nos anos bisestos. Quedan 291 días para finalizar o ano.
Nacementos
miniatura|100px|Nicolas Louis de Lacaille.
Mortes
miniatura|100px|H.P. Lovecraft.
Notas
Os 366 días do ano
Tiaminase
A tiaminase, ou tiamina piridinilase, é unha transferase que cataliza a reacción:
Oncorhynchus
Taxonomía
O xénero foi descrito en 1861 polo naturalista estadounidense George Suckley (1830–1869).
Glicosilación química
Tricloroacetimidatos
Os tricloroacetimidatos foron introducidos e explorados primeiramente por Schmidt en 1980 e desde entón fixéronse moi populares para a síntese de glicósidos. O uso de tricloroacetimidatos proporciona moitas vantaxes incluíndo unha fácil formación, reactividade e resultado estereoquímico. Os O-glicosil tricloroacetimidatos son preparados por adición de tricloroacetonitrilo (Cl3CCN) baixo condicións básicas a un grupo hidroxilo anomérico libre.
Tiaminase
Esta enzima está implicada na degradación da tiamina ou vitamina B1.
Glicosilación química
Tricloroacetimidatos
centro|miniatura|600px
Praia de Carnota
miniatura|Praia de Carnota|250px
Oncorhynchus
Taxonomía
O nome do xénero deriva do grego antigo ὅγκος ónkos, "gancho", e ῥύγχος rhýnchos, "fociño", en referencia ás fauces ganchudas dos machos na temporada de apareamento.
Praia de Carnota
A praia de Carnota é un areal localizado no litoral do concello coruñés de Carnota. Cos seus máis de sete quilómetros de lonxitude, está considerada como a máis grande de Galicia. Con baixamar o areal supera os 500 metros de longo nalgúns tramos.
Oncorhynchus
Especies
Como en todos os salmónidos, a taxonomía das especies de cada xénero é moi controvertida. Algunhas das especies de Oncorhynchus son moi variábeis, e describíronse un bo número de taxa hoxe obsoletos. En 1989, estudos morfolóxicos e xenéticos realizados por Gerald Smith e Ralph Stearley indican que as troitas da conca do Pacífico son xeneticamente máis próximas ao salmón do Pacífico que a Salmo trutta ou ao salmón do Atlántico (Salmo salar) da conca do Atlántico.
Praia de Carnota
A súa lagoa interior e zona de marismas e dunas dálle acubillo a unha gran variedade de aves migratorias, o que fai especialmente perigoso a deterioración ecolóxica á que vén sendo sometida nos últimos anos -foi unha das afectadas pola marea negra do Prestige-.
Oncorhynchus
Especies
Así, en 1989, as autoridades taxonómicas cambiaron á troita arco iris e a outras troitas da conca do Pacífico ao xénero Oncorhynchus. Na actualidade recoñécense 12 especies e numerosas subespecies neste xénero:
Praia de Carnota
A praia de Carnota forma un espazo natural xunto co Monte Pindo o espazo natural Carnota - Monte Pindo catalogado como zona especial de conservación (ZEC) da Rede Natura 2000. O espazo ten unha superficie de 4.629 ha. e abrangue aos concellos de Carnota, Mazaricos, Cee e Dumbría, entre as rías de Corcubión e a de Muros e Noia.
Oncorhynchus
Especies
Porén, o World Register of Marine Species só admite sete:
Balkan Bulgarian Airlines
Balkan Airlines (en búlgaro Балкан) foi unha compañía aérea estatal de Bulgaria que existiu entre 1947 e 2002.
Durante a década de 1970 o avión convertérase nun importante medio de transporte en Europa, pero tras a caída do comunismo na Europa do Leste, a empresa tivo inestabilidade financeira.
Oncorhynchus
Especies
Nota: Para outras clasificacións véxanse as bases de datos indicadas nas ligazóns externas.
Balkan Bulgarian Airlines
A pesar de reorganizar a súa administración e continuar as operacións, tras o cambio de milenio e unha controvertida privatización, declarouse en bancarrota en 2002.
Tiaminase
Encóntrase nunha ampla variedade de organismos, que van desde plantas1 como fieitos dos xéneros Pteridium e Marsilea, peixes, peixes, como a carpa común e a carpa vermella, até bacterias como Bacillus subtilis, e unha bolboreta africana, Anaphe venata.
O consumo humano destas plantas ou animais crus —a tiaminase desnaturalízase cociñando coa calor— pode inducir a deficiencia de vitamina B1, cuxa forma extrema é o beriberi. Este factor antivitamínico dificilmente é perigoso para os humanos que raramente consomen estas plantas e animais crus5.
O papel da tiaminase é incerto. Porén, crese que protexe os fieitos dos insectos.
Hai outro enzima, a aminopirimidina aminohidrolase, anteriormente chamada "tiaminase II", que máis ben participa nunha vía de rescate de nucleótidos preservando o grupo pirimidina en lugar da degradación completa da molécula.
Glicosilación química
Tricloroacetimidatos
Os grupos activadores típicos para as reaccións de glicosilación que usan tricloroacetimidatos son BF3•OEt2 ou TMSOTf.
Produtos sintéticos notables
Velaquí algúns exemplos dalgunhas dianas notables obtidas por medio dunha serie de reaccións de glicosilación.
centre|miniatura|600px|Un polipiranósido.
Janet Gardner
Janet Patricia Gardner, nada en Juneau (Alasca) o 21 de marzo de 1962, é unha música e compositora estadounidense, coñecida popularmente por ser a vocalista da banda de glam metal Vixen.
Traxectoria
dereita|miniatura|Vixen en 2014.
É filla de Rulon B. Gardner, enxeñeiro civil que traballou durante anos no Servizo Forestal dos Estados Unidos en Alasca e Utah, pero na súa gran maioría en Bozeman (Montana), onde Janet creceu. A súa nai Margaret era unha pianista dunha igrexa dos Santo dos Últimos Días. Desde moi pequena uniuse a varios coros escolares, onde ademais aprendeu a tocar o piano e a guitarra.
Iniciou a súa carreira en 1980 cando foi convidada pola guitarrista Jan Kuehnemund a unirse a Vixen, logo de vela cantar nun pub. Ao ano seguinte fixo a súa primeira aparición xunto a Vixen na película Hardbodies, personificando á banda de ficción Diaper Rash.
En 1988 e logo de asinar co selo EMI Music, alcanzou a fama xunto á banda grazas aos seus discos Vixen e Rev It Up, pero ao pouco tempo separáronse por diferenzas musicais. En 1997 e xunto a Roxy Petrucci reformaron a agrupación e gravaron Tangerine, pero ao non posuír a autorización de Jan disolvéronse en 1999.
En 2004 participou na reunión de Vixen para o programa de televisión Bands Reunited da canle VH1. Anos despois e xunto a Share Pedersen, Roxy e Gina Stile decidiron crear unha nova versión de Vixen chamada simplemente VXN, pero para non ter problemas con Jan por asuntos de dereitos de autoría, cambiárono a JSRG. En decembro de 2013 xunto a Roxy, Share e Gina refundaron Vixen, como unha maneira de manter o legado de Jan, que faleceu de cancro dous meses antes. Doutra banda, en 2017 publicou até agora o único disco de estudo epónimo da súa carreira en solitario. O 16 de xaneiro de 2019, publicou en Facebook que a súa retirada de Vixen quedou definitiva.
Eduard von Zambaur
Eduard Karl Max Ritter von Zambaur, nado o 11 de maio de 1866 en Podgórze, Cracovia, e finado o 10 de outubro de 1947 en Graz, foi un orientalista, numismático e oficial do exército austríaco.
Como militar
De 1890 a 1893 foi instrutor na escola de cadetes de Viena, desde 1897 na Academia Militar Teresiana e a partir de 1913 na Escola Militar de Maribor.
Paralelamente á súa actividade militar, entre 1890 e 1895 frecuentou a Academia Real e Imperial de Linguas Orientais (Kaiserlich-königliche Akademie für Orientalische Sprachen) en Viena, onde aprendeu árabe, turco e persa.
Durante a primeira guerra mundial foi o representante militar do Imperio Austrohúngaro en Constantinopla. En 1917 foi ascendido ao rango de coronel e dous anos despois retirouse do servizo activo. Con todo, entre 1920 e 1925 foi o responsable do servizo de tradución da sección austríaca da Comisión Interaliada de Reparacións.
Como orientalista e numismático
Os intereses de von Zambaur como orientalista non se limitaron ao coñecemento das linguas orientais, senón a aspectos históricos e numismáticos dos pobos da área islámica.
Ao seu regreso a Austria logo do seu retiro como representante militar en Constantinopla, en outono de 1918, unha boa parte da súa colección de moedas perdeuse preto da fronteira austríaca en Galicia, e os exemplares que conservou viuse na obriga de venderllos ao Museo de Historia da Arte de Viena, por mor das dificultades económicas que padecía. Nesta época foi cando escribiu o traballo máis salientable da súa traxectoria: Manuel de généalogie et de chronologie pour l’histoire de l’Islam.
En 1901 ingresou na Sociedade Numismática Austríaca e en 1929 foi elixido o seu presidente, posto que mantivo ata pouco antes da súa morte, en 1947.
Alien Sex Fiend
Alien Sex Fiend é unha banda inglesa de deathrock formada en Londres en 1982. A formación actual do grupo está composta por Nik Fiend e Mrs. Fiend.
Luis Tudanca
Luis Tudanca Fernández, nado en Burgos o 25 de maio de 1978, é un político español do PSOE, desde 2008 é deputado por Burgos e secretario xeral do PSOE de Castela e León desde outubro de 2014. .
Labialización
Exemplos
Como se pode ver, o mayo labializa sempre, o papago só en certos contextos e o náhuatl non labializa nunca.
-44
Acontecementos
miniatura|esquerda|225px|Denario do -44 con efixie de César
White Trash Heroes
White Trash Heroes é o cuarto e derradeiro álbum de estudio da banda estadounidense de indie rock Archers of Loaf, publicado o 22 de setembro de 1998 a través do selo Alias Records.
Elías López Armesto
Elías López Armesto, coñecido como Pájaro, nado en Teilán (Bóveda) en 1911 e finado na mesma parroquia en 1949, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Corte Interamericana de Dereitos Humanos
miniatura|Comisión de Xustiza na Corte Interamericana de Dereitos Humanos. A Corte Interamericana de Dereitos Humanos é un órgano xudicial autónomo que ten a súa sede en San Xosé de Costa Rica, cuxo propósito é aplicar e interpretar a Convención Americana sobre Dereitos Humanos e outros tratados de dereitos humanos. Forma parte do chamado Sistema interamericano de protección de dereitos humanos.
Funcións
A Corte exerce competencia contenciosa e consultiva.
Os idiomas oficiais da Corte son os da OEA, é dicir, español, inglés, portugués e francés. Os idiomas de traballo son os que acorde a Corte cada ano. Con todo, para un caso determinado, pode adoptarse tamén como idioma de traballo o dunha das partes, sempre que sexa oficial.
Competencia contenciosa
A Corte ten competencia para coñecer de calquera caso relativo á interpretación e aplicación das disposicións da Convención Americana sobre Dereitos Humanos que lle sexa sometido, sempre que os Estados partes no caso recoñezan ou tivesen recoñecido devandita competencia, por declaración especial ou por convención especial.
Basicamente, coñece dos casos en que se alegue que un dos Estados partes violou un dereito ou liberdade protexidos pola Convención, sendo necesario que se esgotaran os procedementos previstos na mesma.
As persoas, grupos ou entidades que non son Estados non teñen capacidade de presentar casos ante a Corte, pero se poden recorrer ante a Comisión Interamericana de Dereitos Humanos. A Comisión pode levar un asunto ante a Corte, sempre que o Estado cuestionado acepte a súa competencia. De todas as maneiras, a Comisión debe comparecer en todos os casos ante a Corte.
O procedemento ante a Corte é de carácter contraditorio. Termina cunha sentenza motivada, obrigatoria, definitiva e inapelábel. Se a parte dispositiva non expresa en todo ou en parte a opinión unánime dos xuíces, calquera destes ten dereito a que se agregue á decisión xudicial a súa opinión disidente ou individual.
En caso de desacordo sobre o sentido ou alcance da decisión xudicial, a Corte interpretarao a solicitude de calquera das partes, sempre que a devandita solicitude se presente dentro dos noventa días a partir da data da notificación da decisión.
Competencia consultiva
Os Estados membros da OEA poden consultar á Corte acerca da interpretación da Corte Interamericana de Dereitos Humanos ou doutros tratados concernentes á protección dos dereitos humanos nos Estados americanos. Ademais, poden consultala, nos que lles compete, os órganos da Organización dos Estados Americanos.
Composición
A Corte está composta de sete xuíces, nacionais dos Estados membros da OEA, elixidos a título persoal entre xuristas da máis alta autoridade moral, de recoñecida competencia en materia de dereitos humanos, que reunan as condicións requiridas para o exercicio das máis elevadas funcións xudiciais conforme á lei do país do cal sexan nacionais ou do Estado que os propoña como candidatos. Non pode haber máis dun xuíz da mesma nacionalidade.
Os xuíces da Corte son electos para un mandato de seis anos e só poden ser reelectos unha vez. O xuíz electo para substituír a outro cuxo mandato non expirou, completa tal mandato.
No ano (2005) foron parte da Corte:
Sargón de Acad
miniatura|Imperio de Sargón Sargón de Acad ou Sargón o Grande foi un rei acadio do século XXIV ou XXIII a. c., artífice do primeiro imperio da historia así como do surximento da primeira monarquía como tal, con independencia da cidade-estado e do templo que ata entón dominaran Mesopotamia. O seu imperio acadio supuxo a entrada de novos conceptos sociopolíticos na civilización mesopotámica e converténdose nun modelo para futuros estados así como difundiu a civilización mesopotámica en torno súa determinando o desenvolvemento cultural en todo o Oriente próximo antigo, Sargón sería divinizado séculos despois da súa morte.
Corte Interamericana de Dereitos Humanos
Composición
Actualmente (2007) forman parte da Corte:
Sargón de Acad
A súa orixe énos descoñecida, segundo as lendas mesopotámicas era fillo dunha sacerdotisa e dun pai descoñecido, ao nacer os sacerdotes depositárono nunha canastra que deixaron abandonada á súa sorte no Éufrates, descuberto polo xardineiro real, adoptouno como fillo e xa maior entrou na corte do rei de Kish.
Enfrontado ao rei Urzababa de Kish, tomou o poder e logo lanzouse contra o seu veciño inimigo de Uruk(levando a seu rei Lugalzagesi nunha picota ao templo de Enlil) estableceu a súa propia capital, Acad e remataría conquistando toda Mesopotamia, Elam e  Siria, detal forma que uniu o golfo Pérsico o mar Mediterráneo tras varias campañas.
Convertido en rei de Sumer e de Acad puido vivir en calquera cidade prestixiosa pero quixo indicar que seu reino inauguraba unha nova era e por iso fundou, non moi lonxe de Kish, a súa nova capital, Acad ou Agade(que aínda non atoparon os arqueólogos) onde fixo un gran porto fluvial. Converteu o acadio en lingua oficial pero sen ferir a susceptibilidade dos vencidos, xa que conservaron as súas autoridades, e as súas divindades respectadas, xa que se proclamou o "unxido de Anu" e "vigairo de Enlil", chamando á súa propia filla Enheduanna (autora dun himno á deusa Inanna) e chegando a un sincretismo coas divindades sumerias, así Inanna pasou a chamarse Ishtar, Utu chamouse Samash,etc pero modificándoos pasando de personificacións locais de forzas da natureza a personalidades cósmicas, responsables da marcha ordenada non só da natureza senón tamén da historia e da sociedade ao convertelos en seres "morais".
Creou un imperio centralizado, establecendo a súa capital en Acad e lexitimando o seu poder soberano mediante o control militar e o monopolio comercial do Estado (sobre os produtos que Mesopotamia tiña que importar, como madeiras e pedras) tolerando s anteriores autoridades (excepto cando estas eran demasiado perigosas como Lugalzagesi) e colocándolles un vicerrei en cada cidade, este posto estivo ocupado por familiares de Sargón, como a sacerdotisa Enheduanna en Ur, que representaban o imperio ante as autoridades locais. Unha vez establecida a súa supremacía en Sumer Sargón neutralizou os dous veciños que o puñan en perigo, Eblan e Awan, atacándoos no seu propio terreo no norte de Siria. Trala campaña militar contra deles contentouse cun xuramento de fidelidade e un tributo, o que lle permitiu ter acceso directo a minerais e madeiras que antes tiñan que importar a Mesopotamia. Para conquistar Awan, no suroeste de Irán, tívoo máis difícil.
Terceira división española 2016/17
A tempada 2016–17 da Terceira División de España foi a 83.º edición deste torneo. Iniciouse en agosto de 2016 e finalizou en xuño de 2017 coas eliminatorias de promoción finais.
Galería de imaxes de cunchas de Galicia
Imaxes de cunchas de Galicia (moluscos)
Penaboi, Paradela, Meis
Penaboi é un lugar da parroquia de Paradela no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 51 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 25 eran mulleres e 26 homes, o que representa un aumento respecto ós anos 2010, cando tiña 50 veciños, e 2005, cando eran 44.
Formas infinitas do verbo
As formas infinitas, tamén denominadas impersoais ou amodotemporais, caracterízanse pola ausencia de sufixo de modo e tempo e de sufixo de número e persoa (a excepción do infinitivo conxugado), presentando só morfema de aspecto. O Participio presenta flexión de xénero e número. Sintacticamente non poden ser nunca verbo principal.
Valores
As formas infinitas poden expresar calquera valor de modo ou tempo. Segundo o contexto poden expresar unha acción:
Estas formas opoñeránse polo aspecto:
EcoRI
EcoRI (lido "eco erre un") é un encima endonuclease illado de certas cepas da bacteria Escherichia coli, que forma parte do sistema de restrición-modificación bacteriano, que defende ás bacterias contra a presenza de ADN alleo vírico.
O seu nome consta de Eco, que fai referencia á bacteria E. coli de onde procede, R, que fai referencia á cepa RY13 de onde se obtivo, e I, o número romano 1, xa que foi o primeiro encima de restrición obtido nesa cepa.
En bioloxía molecular o EcoRI utilízase como un encima de restrición moi útil en experimentación e biotecnoloxía. O encima crea extremos no ADN en que unha das cadeas en cada lado, no extremo 5', é algo máis longa e sobresae ou colga, que se denominan extremos pegañentos, cohesivos ou adherentes, xa que as partes que sobreaen son complementarias en bases. O encima sempre recoñece e corta na mesma secuencia de nucleótidos do ADN, que é GAATTC, a cal ten unha simetría rotacional, xa que a súa secuencia complementaria é CTTAAG.
Estrutura
EcoRI contén o motivo PD..D/EXK no seu centro activo igual que moitos outros encimas de restrición. miniatura|Estrutura cristalina de EcoRI. Dímero unido ao ADN.
O encima é un homodímero dunha subunidade de 31 kilodaltons que consta dun dominio globular de arquitectura α/β. Cada subunidade contén un bucle que sobresae do dominio globular e rodea o ADN cando se une a el. miniatura|175px|Sitio de recoñecemento de EcoRI co patrón de corte indicado pola liña verde.
EcoRI foi cocristalizado coa secuencia que normalmente corta. Estes cristais foron utilizados para resolver a estrutura do complexo. A estrutura cristalina resolta mostrou que as subunidades do homodímero interaccionan co ADN simetricamente. No complexo, dúas hélices α de cada subunidade xúntanse para formar un paquete de catro hélices. Nas hélices que interaccionan están os residuos Glu144 e Arg145, os cales interaccionan formando un anel que se cre que permite a comunicación entre os dous centros activos do encima.
Usos
Os encimas de restrición como EcoRI utilízanse nunha ampla variedade de técnicas de xenética molecular como a clonación de xenes, exame do ADN e deleción de seccións do ADN in vitro. Os encimas de restrición como EcoRI que xeran extremos cohesivos no ADN utilízanse a miúdo para cortar o ADN e despois volvelo a ligar cunha ADN ligase, xa que a complementariedade dos extremos cohesivos fan que a ligazón sexa máis eficiente. EcoRI pode mostrar tamén unha actividade de corte non específica de sitio, chamada actividade estrela (star activity), o cal depende das condicións nas que se realice a reacción. As condicións nas que se pode inducir a actividade estrela ao utilizar EcoRI son as baixas concentracións de sales, alta concentración de glicerol, cantidades excesivas de encima, alto pH (basicidade) e contaminación con certos solventes orgánicos. Noutras condicións corta no seu sitio de recoñecemento normal GAATTC, orixinando os produtos da táboa.
Kike Sola
Enrique Sola Clemente, coñecido coma Kike Sola, nado en Cascante (Navarra) o 25 de febreiro de 1986, é un exfutbolista navarro que xogaba como delanteiro centro.
Biografía
Formouse nas canteiras do Athletic Club e do CA Osasuna, debutou no primeiro equipo na Primeira División no ano 2007, marcando dous goles no partido no seu debut ante o Real Betis Balompié en Sevilla.
No verán de 2009, foi cedido durante unha temporada ao CD Numancia, da Segunda División de España. Posteriormente marchou a metade da temporada 2009-2010 ao Levadiakos FC grego tras non contar con moitos minutos no equipo soriano.
O 3 de xullo de 2013, fíxose oficial a súa fichaxe polo Athletic Club por catro millóns de euros.
Praia de Caldebarcos
A praia de Caldebarcos é un pequeno areal situado no litoral do lugar da Gándara de Caldebarcos, na parroquia de San Mamede de Carnota, no concello de Carnota. Está preto da praia de Carnota.
Gandarela, Santa María de Neda, Neda
Gandarela é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 41 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 21 homes e 20 mulleres.
Praia de Caldebarcos
Características
É unha praia rústica na desembocadura do río Valdebois xunto a unha zona húmida protexida como espazo natural. Nunha contorna semiurbana, constitúe o areal máis setentrional do municipio. Presenta as mesmas características físicas que as próximas de Carnota e Lariño. Posúe condicións excepcionais para a práctica de deportes náuticos como o surf ou o windsurf debido aos frecuentes ventos e brisas costeiras. A súa area é fina. A praia está illada, carece de paseo marítimo, e principalmente está composta por rochas e area banca e dourada. O estado habitual do mar é de ondadas medias. O conxunto formado polas marismas, a praia e a zona intermareal constitúe un espazo natural de gran valor ecolóxico. A praia de Caldebarcos conta con servizo de autobús interurbano. Non dispón de aparcadoiro. O acceso a pé, desde a estrada AC-550, moi próxima, é fácil. As sinalizacións de perigo son claramente visíbeis. O hospital máis achegado é o Hospital Virxe da Xunqueira, que se encontra a 19 km, no concello de Cee.
Historia
Nos seus arrecifes afundiron varias naves da Armada Invencíbel na súa viaxe para conquistar Inglaterra en 1596.
O Xuncal
O topónimo O Xuncal pode referirse a varios lugares de Galicia:
Faith (álbum de The Cure)
Faith é o terceiro álbum da banda inglesa The Cure, editado o día 10 de abril de 1981. A súa temática xira ao redor da falta de fe do líder do grupo, Robert Smith, e o seu empeño por atoparse con ela.
Faith foi relanzado o 25 de abril de 2005 como parte das series Deluxe da discográfica Universal. A nova edición, con dous CDs, inclúe unha versión remasterizada do LP original, e a canción "Carnage Visors" no primeiro CD, e unha colección de demos, canciones ao vivo e o sinxelo "Charlotte Sometimes", que non fou incluído en ningún dos álbums da banda no segundo CD.
Félix González Carballeda
Félix González Carballeda, finado o 8 de xullo de 1888, foi un avogado e político español.
Traxectoria
Empregado no Ministerio de Graza e Xustiza. Foi notario en Madrid. Na Restauración militou no Partido Conservador e foi elixido deputado polo distrito de Ponteareas nas eleccións de 1879 e polo de Celanova nas eleccións de 1884.
Alcioneo
miniatura|Atenea loitando contra Alcioneo, mentres Xea, a nai deste, pide clemencia (Altar de Pérgamo, Berlín)
Na mitoloxía grega, Alcioneo ou Alción (en grego, Άλκυονεύς), era un xigante de inmenso tamaño e forza terrible, fillo -como o resto dos Xigantes- de Xea (a Terra) e Urano (o Ceo).
Os Xigantes, incitados por Xea como vinganza pola sorte sufrida polos Ciclopes e os Hecatonquiros, tamén fillos seus, rebeláronse contra Zeus e o resto dos deuses olímpicos nunha guerra coñecida como Xigantomaquia, na que foron derrotados e mortos. Aínda que os Xigantes foran de raza divina, eran mortais, pero sempre que foran feridos simultaneamente por un deus e un mortal, polo que Zeus chamou ó seu lado ó heroe Heracles.
Alcioneo e Porfirión foron os principais protagonistas do enfrontamento. Alcioneo tiña a propiedade da inmortalidade mentres loitase na terra onde nacera (Palene, na actual Macedonia), por iso erguíase de novo unha e outra vez tras ser ferido polas frechas de Heracles (envelenadas co sangue da Hidra de Lerna). Aconsellado por Atenea, Heracles logrou sacar a Alcioneo da súa terra e así conseguiu acabar con el. As distintas fontes dan dúas explicacións: para uns arrastrouno ata fóra do seu territorio; para outros, Heracles simulou fuxir enganando ó xigante, que ó perseguilo non se deu de conta que estaba fóra da súa terra.
Durante esta persecución, Alcioneo lanzou unha rocha enorme contra Heracles, esmagando a 24 dos compañeiros deste. Nalgún texto explícase que o propio Heracles rexeitou a rocha coa súa clava, matando así ó xigante. Píndaro afirma que a rocha podía verse no istmo de Corinto.
As fillas de Alcioneo (Alcipe, Ante, Asteria, Ctonia, Drimo, Metone, Palene e Phtonia ou Fostonia), chamadas as Alciónides, botáronse ó mar, desesperadas pola morte do pai, e foron trasformadas pola deusa Anfítrite en picapeixes (Alcedo atthis, da familia dos Alcedínidos).
Atenulfo III de Benevento
Traxectoria
O seu irmán máis novo Landulfo o Vermello sucedeu ao copríncipe Atenulfo en 939 ou 940. Cando o Landulfo máis vello morreu o 10 de abril de 943, o Landulfo máis novo enviou ao seu irmán máis vello Atenulfo a Benevento e a Landulfo, fillo do seu tío Atenulfo a Capua. Temerosos polas súas vidas, fóronse refuxiar onda Guaimaro II de Salerno e Landulfo o Vermello converteuse en príncipe en solitario.
Atenulfo III casou con Rotilda, filla de Guaimaro II e a súa promeira muller. Foi un matrimonio diplomático.
Lista de etimoloxías dos concellos de Galicia
Nesta páxina recóllense as seccións de Toponimia que analizan a etimoloxía dos nomes dos concellos de Galicia. Para outras localidades, que deberían estar agrupadas na Categoría:Topónimos galegos con etimoloxía, esta información aparecerá nos seus respectivos artigos.
A Gudiña
Topónimo derivado do antropónimo xermánico Gotina.
Bibliografía
Para cada concello, véxase na súa sección de referencias. En xeral, os autores máis relevantes ou repetidos son:
Embolia
miniatura|250px|Trombos coronarios atopados nunha operación de corazón. Cada frecha indica un trombo. Chamase embolia ou embolismo a unha obstrución brusca producida nun vaso sanguíneo polo desprazamento dun corpo estraño, orgánico ou non, que circula no torrente sanguíneo, procedente doutra parte do corpo ou introducido desde o exterior. Os síntomas son dor, palidez, ausencia de pulso, parálise e alteracións da sensibilidade.
O corpo estraño, denominado émbolo pode ser de distinta natureza e orixe:
Segundo o órgano que afecte recibe diferentes nomes: embolia cerebral, pulmonar, coronaria etc.
Dependendo de onde teña lugar, varían os cadros e as manifestacións clínicas. Cando o émbolo para nunha arteríola, a circulación colateral adoita restablece o fluxo sanguíneo; se a arteria é dun calibre importante, ou a rexión efectúa funcións esenciais, a doenza pode resultar mortal.
Por veces recórrese a provocar unha embolia nunha área concreta para evitar unha hemorraxia excesiva durante unha intervención cirúrxica, como sería o caso da extirpación dun tumor. A esta técnica denomínase embolización terapéutica e consiste na introdución dun émbolo artificial na arteria que irriga o tumor.
Osorezan no Stooges Kyo
Osorezan no Stooges Kyo é un álbum de estudio da banda xaponesa de noise rock Boredoms, publicado en marzo de 1988 a través do selo Selfish Records.
Killian Hayes
Killian Deron Antron Hayes, nado o 27 de xullo de 2001 en Lakeland, Florida, é un xogador franco-estadounidense de baloncesto profesional que xoga nos Detroit Pistons da National Basketball Association (NBA).
Never Seen the Light of Day
Never Seen the Light of Day é o cuarto álbum da banda sueca de garage rock Mando Diao, editado en Suecia o 22 de outubro do 2007 polo selo EMI. Foi gravado no ano 2007, mentres a banda se atopaba no medio dunha extensa xira por todo o mundo. Foi bautizado Never Seen The Light Of Day (nunca vista a luz do día) porque a banda cría que non sería editado, e, polo tanto, que non vería a luz do día.
O Xuncal, Santa Cristina da Ramallosa, Baiona
O Xuncal é un lugar da parroquia de Santa Cristina da Ramallosa, no concello de Baiona. Segundo o IGE, no ano 2008 tiña 232 habitantes.
Recibe o seu nome (ó igual que o da parroquia) polas súas características xeográficas e xeolóxicas. Debido a grande abundancia que houbo (e nalgúns sitios hai) de xuncos e ramallos, así coma terreos pantanosos e xunqueiras. Estes terreos dan á zona unha gran riqueza e variedade de flora e fauna.
O Xuncal divídese en dous polo río Groba que vai desembocar á praia Ladeira. Durante a posguerra, no período da autarquía do franquismo, construíronse en dito río dous muíños. Na actualidade un deles desapareceu por mor da construción do Club de Tenis Monterreal, e o outro foi restaurado para facer nel un restaurante.
Romualdo I de Benevento
Romualdo I (tamén escrito Romoald e en italiano Romoaldo), duque de Benevento (662-677), era o fillo de Grimoaldo, rei dos longobardos.
Traxectoria
Recibiu Benevento cando o seu pai usurpou o trono en 662. Grimoaldo mandou á esposa do deposto rei Perctarito, Rodelinda, e ao seu fillo Cunincperto á corte do seu fillo en Benevento.
Romualdo desposou á súa irmá Gisa co emperador bizantino Constante II. Os bizantinos estaban a cercar Benevento e a valente defensa da cidade de Romualdo estaba a sucumbir, cando Grimoaldo se presentou e derrotaron a ameaza bizantina. Romualdo daquela tomou Taranto e Brindisi, limitando moito a influencia bizantina nesa rexión. Recibiu axuda militar da horda búlgara Alcek, que residía no sur da península desde a caída de Roma. A cambio deulles dereitos de pasto en 667.
Romualdo nunca viu o reino que o seu pai gañara e tan ben defendera, Perctarito volveu e parou o seu reinado.
Sucedeuno o fillo que tivo con Teodrada, filla do duque Lopo de Friúl, Grimoaldo II.
Aeroporto de Guadalaxara
O aeroporto internacional de Guadalaxara, oficialmente coñecido como aeroporto internacional de Guadalaxara Miguel Hidalgo y Costilla, é o principal aeroporto da segunda cidade máis grande de México, Guadalaxara. Inaugurado en 1966, está situado a 16 quilómetros ao sur do centro da cidade. No ano 2016 usaron o aeroporto 11 395 800 pasaxeiros, e en 2017 12 808 000. Trátase do terceiro aeroporto máis concorrido en termos de pasaxeiros do país, tras o de Cidade de México e o de Cancún, e o segundo en voos de carga.
O aeroporto de Guadalaxara está formado por dúas pistas e unha única terminal. É un centro de conexións para a aeroliña mexicana Volaris, actuando como unha porta de entrada principal cara os Estados Unidos. Tamén é unha cidade focal para Aeroméxico, Interjet e VivaAerobus. O aeroporto ofrece voos cara destinos dentro de México, Centroamérica e os Estados Unidos. Foi bautizado na honra de Miguel Hidalgo, sacerdote e militar que destaco no comezo da Guerra de Independencia de México.
Maciñeira, Santa María de Neda, Neda
Maciñeira é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 51 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 25 homes e 26 mulleres.
The Last King of Scotland
The Last King of Scotland é un filme xermano-británico dirixido por Kevin Macdonald que foi estreado no 2006. Está baseado na novela The Last King of Scotland de Giles Foden.
Sinopse
Nun incrible xiro do destino, un médico escocés (James McAvoy), nunha misión médica en Uganda, vese irremediablemente unido a un temible personaxe, o recentemente nomeado presidente de Uganda Idi Amin (Forest Whitaker).
Participio
O Participio é unha forma infinita do verbo. É a forma verbal menos marcada e comparte co adxectivo as seguintes características:
Presidente de Malta
Así como os monarcas británicos, o Presidente de Malta é un xefe de estado constitucional, posto que o poder executivo correspóndelle ao Primeiro Ministro. O Presidente é elixido por unha Cámara de representantes (maltés Kamra tar-Rappreżentanti) unicameral. A primeira muller que ocupou o cargo de Presidente foi Agatha Barbara, antiga ministra de Traballo. A actual Presidenta é Marie-Louise Coleiro Preca.
Participio
Funcións
Sintacticamente pode ter as seguintes funcións:
Presidente de Malta
Esta é a lista dos presidentes de Malta despois de 1974.
Participio
Formas
Os participios regulares presentan o seguinte paradigma:
Ácido petroselínico
O ácido petroselínico é un ácido graxo que aparece de forma natural en varias graxas animais e graxas e aceites vexetais. É un po branco que se comercializa. Quimicamente, clasifícase como monoinsaturado e omega-12, abreviado co número lipídico de 18:1 cis-6. Ten a fórmula CH3(CH2)10CH=CH(CH2)4COOH. É un isómero posicional do ácido oleico. Chámase petroselínico porque deriva do aceite de Petroselinum, que é o perexil.
Distribución na natureza
O ácido petroselínico foi illado primeiramente do aceite de sementes de perexil en 1909. Aparece en grandes cantidades en plantas das familias das Apiaceae, Araliaceae, Griselinia (Griseliniaceae) e en Garryaceae. Nas Picramniaceae, o ácido petroselínico é acompañado polo ácido tarírico. Ademais, atópase en menores cantidades noutras varias graxas de orixe animal e vexetal, incluíndo fontes humanas.
A distribución nas especies de ácido petroselínico como ácido graxo principal utilízase en quimiosistemática como unha proba dunha estreita relación entre varias familias das ordes Apiales e Garryales. Xunto co ácido petroselínico, o ácido oleico estaba presente en todos os casos examinados.
Produción e comportamento químico
O isómero trans do ácido petroselínico denomínase ácido petroselaídico.
En análises químicas, o ácido petroselínico pode separarse doutros ácidos graxos por cromatografía de gas de metil ésteres; ademais, unha separación de isómeros insaturados é posible por arxentación en cromatografía en capa fina.
Usos
O ácido petroselínico pode utilizarse en cosmética.
Aceite de colza
miniatura|300px|Sementes de colza O aceite de colza extráese das sementes de dúas especies desta planta Brassica napus e Brassica rapa (ou Brassica campestris).
A colza cultívase na India desde hai, polo menos, 4000 anos, onde se aproveitou a planta como forraxe e como fariña da semente. Desde a India pasou a cultivarse na China e, non antes do século XIV, a Europa, aínda que aquí non se estendeu como cultivo a grande escala ata os anos 1930, cando tamén comezou a cultivarse no Canadá. Actualmente, Europa e o Canadá son os principais produtores de colza.
O obxectivo do cultivo é a produción de aceite e, como subproduto, de fariña de extracción que se utiliza como fonte proteica na alimentación animal.
Ponte Nova, Paradela, Meis
Ponte Nova é un lugar da parroquia de Paradela no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 48 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 30 eran mulleres e 18 homes, o que representa un descenso continuado respecto ós anos 2010, cando tiña 56 veciños, e 2005, cando eran 53.
Aceite de colza
Foi na China onde se comezou a extraer aceite das sementes da colza. Os primeiros aceites, naturais e sen refinar, tiñan un sabor amargo e desagradable, pero as modificacións introducidas posteriormente nas variedades cultivadas e no proceso de refinado conseguiron un aceite de sabor neutro.
A nivel mundial, a produción de aceite de colza representa o 15% do total de graxas comestibles, en terceiro lugar trala soia (30%) e a palma (23%). O aceite de colza, na súa variedade canola, é o máis consumido no Canadá e noutros países.
Francia, Inglaterra e Alemaña son os principais produtores de aceite de colza, mentres que o Canadá, os Estados Unidos, México e a Arxentina o son de aceite de canola. En España, a superficie destinada ó cultivo da colza descendeu en picado trala intoxicación ocorrida en 1981 vehiculada por este aceite: das 20.000 hectáreas que se cultivaban entón baixou á metade en 1985 e a menos de 5.000 en 1986. Logo foi recuperándose para alcanza-las 24.000 ha en 1990, 70.000 en 1994 e 97.000 en 1996, pero as cifras de 2009 volveron reducirse ás 21.740 ha. En Galicia ou non se cultiva esta especie ou non representa cantidades significativas, xa que non se cita nas estatísticas de produción agraria.
O destino da produción, referida a este último ano, foi principalmente para alimentación animal (10.238 toneladas) e a fabricación de aceite (7.111 toneladas).
Composición e usos
Coñécese, desde 1949, que este ácido graxo e, polo tanto, o aceite de colza, favorece a formación de depósitos graxos no corazón, polo que o principal uso do aceite de colza foi como lubricante, na fabricación de xabón, na industria siderúrxica e, actualmente, na fabricación de biocombustibles (biodiésel). Polas propiedades biodegradables deste aceite resulta tamén útil como base de pinturas, envases alimentarios, herbicidas etc. Un derivado do ácido erúcico, a erucamida, úsase como aditivo para facer película de polietileno e polipropileno extrusados.
A lexislación europea marca desde 1979 un contido máximo de ácido erucico, no aceite de colza destinado a consumo humano, do 5%.
O uso industrial do aceite de colza implica diferenzas de trato nos controis aduaneiros e nos aranceis a pagar nas importacións, polo que se obrigou a engadir aceite de rícino como desnaturalizante no que se importara para uso industrial ou, desde 1973, anilina ou nafténicos.
Canola
miniatura|300px|Plantación de canola en flor, en Alemaña A principios dos anos 1970 desenvolvéronse variedades de colza con baixos contidos en ácido erúcico, especialmente no Canadá onde se obtivo a variedade chamada canola que contén só entre o 1 e o 3% de ácido erúcico. Posteriormente desenvolvéronse novas variedades, chamadas alto oleico, nas que o nivel do erúcico se reducía a valores menores do 1%.
No aceite de colza natural, en bruto, o ácido oleico só alcanza concentracións da orde do 9-16%, mentres que na canola ascende a valores do 57-60% (similares ós do aceite de oliva, cun 55-80% de ácido oleico) e do 73-77% na variedade alto oleico. A este ácido graxo atribúeselle un efecto cardiosaludable.
Estas modificacións conseguiron producir un aceite que contén a menor porcentaxe de graxas saturadas entre tódolos aceites vexetais, con só un 7% de graxas saturadas fronte a un 61 % de graxas monoinsaturadas e un 11% de poliinsaturadas.
Outra vantaxe adicional desta variedade é que presenta, simultaneamente, niveis moi baixos de glucosinolatos na fariña, o que permite utilizar sen problemas a fariña de colza na formulación de pensos compostos para o gando, sen os problemas que representaban os glucosinolatos na alimentación animal.
Canola é unha marca rexistrada, desenvolvida polos científicos canadenses Baldur Stefansson e Richard Downey, entre os anos 1958 e 1974, e a empresa Canola Council of Canada. Segundo esta interpretación, o nome Canola non é un acrónimo senón que significaría aceite de Canadá, para diferencialo do aceite de colza que non cumpre os criterios regulamentarios de Canola Council of Canada, que debe designarse simplemente aceite de colza.
A segunda interpretación fai vi-lo nome do acrónimo formado polas primeiras letras de CANadian Oil Low Acid, é dicir, aceite canadense baixo en ácido.
Por mecanismos semellantes, tamén se lle coñece como LEAR oil, acrónimo de Low Erucic Acid Rapeseed (Semente de colza baixo en ácido erúcico).
Características do aceite de colza
miniatura|150px|Botella de aceite de canola O aceite de colza é moi insaturado e, por conseguinte, facilmente oxidable, polo que na indistria alimentaria adoita procederse á súa hidroxenación para evita-lo enranciamento.
Na cociña, desprende olores desagradables.
Rexeitamento do aceite de colza en España
En España, consérvase na memoria colectiva a implicación do aceite de colza na intoxicación masiva que tivo lugar en 1981 e que afectou máis de 20.000 persoas, causando a morte de entre 1.000 e 5.000 enfermos. Por este motivo, en España, non se utiliza como tal para uso alimentario. Cómpre advertir que a intoxicación non se debeu a ningún dos compoñentes propios deste aceite, senón a unha manobra fraudulenta de desviar para o consumo humano un aceite de colza destinado á industria siderúrxica, para o que fora desnaturalizado con anilinas.
Antes destes feitos si que se consumía, aínda que nunca foi moi popular, agás nas Canarias, onde se consumía en maiores proporcións.
Aeroporto de Madurai
O aeroporto de Madurai é un aeroporto que serve a Madurai e aos distritos que a rodean no estado indio de Tamil Nadu. Está situado preto da autoestrada estatal 37 a uns 12 quilómetros da estación de ferrocarril de Madurai. Foi inaugurado no ano 1957.
Suspensión
O termo suspensión, do latín suspensĭo, -ōnis, "acción e efecto de suspender, ou de interromper", pode referirse, entre outras cousas, a:
Ufa
Ufa ou Ufá (Уфа en ruso, Өфө en baskir) é unha cidade de Rusia, capital da república de Bashkortostán, situada na beira dos ríos Ufa e Bélaia, que conta cunha poboación de 1,064.200 habitantes (2010). A maioría dos habitantes da cidade son de etnia rusa (36'1%), tártara (28'3%) e baskir (17'1%).
Historia
Foi fundada como fortaleza en 1574 por Iván IV de Rusia "o terrible". No século XVIII converteuse nun salientable centro comercial e cultural da zona, e dende o ano 1781 tamén nun centro administrativo da rexión coñecida naquel entón como Oremburgo. O desenvolvemento industrial da cidade chegou co ferrocarril, que dende 1890 comunicou a cidade con boa parte do resto do imperio ruso. Durante a guerra civil rusa, Ufa foi temporalmente a capital do Goberno Provisional de Tódalas Rusias, un movemento antibolxevique. Uns anos despois, durante a segunda guerra mundial, a cidade tamén acolleu un tempo a capitalidade da República Socialista Soviética de Ucraína por mor da invasión dos nazis.
Deportes
As principais entidades deportivas da cidade son:
Dradas
O topónimo galego Dradas pode referirse a:
Mosteirón, Santa María de Neda, Neda
Mosteirón é un lugar da parroquia de Santa María de Neda no concello de Neda na provincia da Coruña. Tiña 36 habitantes no ano 2015 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 17 homes e 19 mulleres.
Piñeiros, Ferreira, San Sadurniño
Piñeiros é un lugar da parroquia de Ferreira no concello coruñés de San Sadurniño, na comarca de Ferrol. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Christkind
miniatura|O Christkind, 1893 O Christkind (Cristo Neno) é o personaxe lendario que segundo a cultura alemá trae agasallos aos nenos na noite do 24 ao 25 de decembro. É unha figura posterior a San Nicolao, creada coa Reforma protestante de 1535 onde Lutero impuxo a figura do mesmo neno Xesús como encargado de outorgar milagrosamente agasallos e unha árbore decorada entre os nenos protestantes durante a noite de Nadal, en base á crenza de que só Deus é capaz de outorgar a salvación, por medio da súa graza; a intercesión do papa, a Virxe María ou os Santos é inútil, de aí o rexeitamento ao seu culto e imaxe.
Figura
O Christkind é a representación de Xesucristo como un meniño louro, con alas de anxo e vestido branco, que baixa ás casas dos nenos durante a noite a deixar agasallos. No entando desde que os anxos de todo tipo dentro da tradición europea foron representados comunmente por mulleres, non só homes, o Christkind tamén adoptou unha aparencia feminina. Esta é a razón pola cal hoxe en día unha actriz é a encargada de representar ao Christkind na apertura do mercado de Nadal de Nürnberg. Así mesmo é común a denominación popular de Christkind a todos os nenos nados no 24 de decembro.
Veneración
Esta figura é venerada no Leste de Europa baixos os nomes de Ježíšek en Chequia, Ježiško en Eslovaquia e Jézuska en Hungría. Na época soviética iniciouse unha campaña para intentar desbancar a popularidade do Christkind en todas as súas formas polo Télapó, deidade eslava. A tradición segue a ser a máis popular en Alemaña, e nos países da Europa Central próximos a súa órbita cultural como Liechtenstein, Suíza e Austria. Na República de Alemaña a súa constante celebración estendeu o uso do termo para referirse como Christkind tamén aos tradicionais mercados do Nadal do sur do país. Nunha paradoxal evolución da celebración o Christkind goza de boa saúde na actualidade nos estados federados católicos do sur, perante a un retroceso na figura nos estados protestantes do norte en favor da publicidade a Santa Claus recibida desde os países anglosaxóns. . Na católica Austria a tradición chegou arredor de 1870 reemplazando á propia, consistente en antigas ofrendas aos espíritos gardián das casas. . Na actualidade é motivo de debate entre cristiáns e laicos no país situando ao Christkind como salvagarda dos valores máis cristiáns.
Recóllese as denominacións de Menino Jesus de Natal en Portugal, El niño Jesús en Colombia e Le petit Jesus na Francia.
Test de primalidade
miniatura|O 39.º [[número primo de Mersenne era o maior coñecido até a data de creación deste artigo.]] A cuestión da determinación de se un número n dado é primo é coñecida como o problema da primalidade. Un test de primalidade (ou recoñecemento da primalidade) é un algoritmo que, dado un número de entrada n, non consegue verificar a hipótese dun teorema cuxa conclusión é que n é composto.