cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Galadriel
Literatura
En ambas as versións Celeborn desempeña un importante papel nas Batallas de Beleriand. Tanto Celeborn coma Galadriel deixaran Beleriand antes da Guerra da Cólera, mais rexeitaron o perdón ofrecido polos Valar. Galadriel refusou por orgullo e por tanto seguiu afectada pola Prohibición.
Celeborn e Galadriel viaxaron primeiro a Lindon, onde gobernaron un grupo de Elfos, probabelmente na forma dun feudo baixo a rexencia de Gil-galad. Despois desprazáronse cara ao leste e fundaron (ou foron acollidos nel) o reino de Eregion ou Hollin. Nesta altura entraron en contacto cun asentamento Nandorin no val do Anduin, que despois sería Lothlórien. Máis tarde abandonaron Eregion por mor das minas de Khazad-dûm e pasaron a ser señores de Lothlórien. Agora Celebrimbor gobernaba Eregion. Celeborn e Galadriel tiveron unha filla, Celebrían, que no futuro casaría con Elrond Medio-Elfo de Valfendido, o cal convertería a Galadriel e o seu esposo Celeborn nos avós dos xemelgos Elladan e Elrohir e da irmá máis nova destes, Arwen Undómiel, futura Raíña do Reino Reunificado de Gondor e Arnor.
Durante a Segunda Idade, cando se forxaron os Aneis de Poder, Galadriel desconfiaba de Annatar, o sabio que guiaba a Celebrimbor e os demais Noldor de Eregion. Máis tarde resultou que a súa desconfianza estaba xustificada, xa que acabou revelándose como Sauron, que finxía ser un emisario do Vala Aulë. Cando Sauron atacou Eregion, encomendouse a Galadriel a custodia dun dos Tres Aneis dos Elfos, Nenya, o Anel de Auga. Sabedora do poder de Sauron, e desexando frustralo, non usou o Anel mentres o Anel Único permaneceu nas súas mans. Porén, durante a Terceira Idade, cando o Anel Único estaba perdido, púxoo en uso. O seu poder seica estaba ligado ao Espello de Galadriel, un grande cunco de auga que amosaba visións do pasado, presente e futuro. Tamén podería telo usado para a defensa de Lórien, e o anel seica a axudou a facer de Lórien un belo refuxio para os Nandor. Galadriel mantívose constantemente alerta contra Sauron e a miúdo loitaba con el no seu pensamento. Dise que Sauron desexaba fortemente ollar dentro da súa mente, mais mentres non tivese o Anel Único, seríalle imposíbel.
N'A Irmandade do Anel, Galadriel hospedou os personaxes principais após a súa fuxida de Moria. Cando se reuniu coa Irmandade na súa morada arbórea de Caras Galadhon, someteu a cada membro a unha ollada escrutadora, pondo a proba a súa resolución, aínda que Boromir considerou esta proba como unha tentación. Á súa vez, ela foi posta a proba máis tarde cando Frodo Bulseiro ofreceu deixar o Anel ao seu cargo. Sabendo que a súa influencia corruptora a convertería en "grandiosa e terríbel", e lembrando as ambicións que a trouxeran á Terra Media, rexeitou o Anel e aceptou o seu destino de esvaecerse para deixar paso ao dominio dos Homes e volver por fin a Valinor. Cando a Irmandade partiu, concedeu a cada membro un agasallo e unha capa Élfica, e abasteceu o grupo con botes e provisións.
O mesmo día en que a Irmandade partiu de Lórien, chegou Gandalf, transportado pola aguia Gwaihir. Alí, Galadriel sandou as súas feridas e deulle unha nova vestimenta branca, que indicaba o seu novo status de líder dos Istari. Durante as derradeiras batallas da Guerra do Anel, Lórien foi sitiada tres veces polos exércitos de Dol Guldur. Dise que Lórien resistiu os ataques grazas á coraxe dos seus habitantes, mais sobre todo, "o poder que residía alí era grande de máis para que ninguén o superase, agás se o mesmo Sauron tivese vido".
Após a morte de Sauron, Celeborn dirixiu as hostes de Lórien alén do Anduin e capturou Dol Guldur. Daquela Galadriel adiantouse e "derrubou os seus muros e deixou ao descuberto os seus foxos". Desde entón e durante toda a Terceira Idade do Mundo, Galadriel foi considerada a máis grandiosa dos Eldar.
Atravesou o Gran Mar a bordo do derradeiro barco xunto con Elrond, Gandalf, Círdan, e os Portadores do Anel Bilbo e Frodo Bulseiro, pondo así fin á Terceira Idade. Deixou atrás ao seu marido Celeborn, que partiría tamén máis adiante (a versión orixinal de Tolkien difire neste punto da versión cinematográfica de Peter Jackson, na que Celeborn semella seguila no mesmo barco). Foi o feito de ter rexeitado o Anel Único o que levantou a Prohibición (xunto cos servizos prestados na guerra contra Sauron) e por iso se lle permitiu finalmente volver. De todos os exiliados Noldor, ela foi a única de importancia en volver a Valinor. Por entón tiña máis de 7.000 anos, idade só superada por Círdan o Construtor de Barcos.
Adaptacións
No filme animado O Señor dos Aneis de Ralph Bakshi de 1978 a voz de Galadriel foi posta por Annette Crosbie, e por Marian Diamond no serial producido pola BBC Radio en 1981.
miniatura|160px|[[Cate Blanchett, intérprete de Galadriel na triloxía cinematográfica d`O Señor dos Aneos realizada polo cineasta Peter Jackson]] Na triloxía cinematográfica de Peter Jackson, o papel de Galadriel recaeu en Cate Blanchett. Nesta adaptación, Galadriel narra o prólogo, explicando a creación dos Aneis de Poder e a Guerra da Última Alianza. Nun principio considerouse que Frodo ou Gandalf narrasen o Prólogo, mais despois abandonouse a idea: Frodo naceu milleiros de anos despois de que acontecesen os feitos, e Gandalf non se atopaba na Terra Media naquel momento; os magos chegaron aproximadamente mil anos após a fin do período do Prólogo. Deste xeito, Galadriel narra o Prólogo, xa que coñece de primeira man a historia e tomou parte activa nos seus acontecementos.
Máis adiante nos filmes, a miúdo Galadriel semella consultar telepaticamente con Elrond (probabelmente polo feito de os dous posuíren un dos Tres Aneis). Nos libros danse indicios de que ambos poden comunicarse coa mente, mais isto adoita ocorrer cando se achan o un na presenza do outro, e os exemplos dos filmes, especialmente a conversa con Elrond n'As Dúas Torres, non teñen un equivalente directo nos libros. No filme envíalle mensaxes a Frodo; cando a Irmandade penetra nas fragas de Lórien, Frodo ouve unha voz que di: "Frodo, o vires onda nós é coma os pasos da Perdición! Traes aquí un grande mal, portador do anel." Máis tarde, mentres se lle ouve falar coa Irmandade, di telepaticamente a Frodo, "Benvido, Frodo da Comarca... aquel que viu o Ollo!" Tamén Boromir afirma ter ouvido a súa voz falarlle de seu pai e da caída de Gondor, engadindo que, "Mesmo agora resta esperanza."
Sobre o escenario, Galadriel foi interpretada por Rebecca Jackson Mendoza na produción musical para teatro d'O Señor dos Aneis de 3 horas de duración representada en Toronto, estreada en 2006. Máis tarde o musical trasladouse ao Theatre Royal da londiniense Drury Lane e, após un laborioso traballo de reescrita, tivo a súa preestrea o 9 de maio de 2007, e a súa estrea o 19 de xuño dese mesmo ano. Laura Michelle Kelly volveu ao escenario como Galadriel, baixo a dirección de Matthew Warchus.
No videoxogo The Lord of the Rings: The Battle for Middle-earth II, pode elixirse a Galadriel como heroe, a un prezo de 10.000 recursos (o máis caro dos Heroes, xunto con Sauron, e ten o aspecto con que se ve a si mesma sostendo o Anel nos filmes), após ter obtido o Anel, cando se selecciona a opción personalizada de "Ring heroes". Porén, só está dispoñíbel para bandos bos (Ananos, Elfos e Homes).
Trazos
miniatura|225px|esquerda|Representación de [[Lindon (Terra Media)|Lindon, lugar onde viviu Galadriel durante un tempo segundo unha versión da súa historia escrita por J. R. R. Tolkien en 1969 ou posteriormente.]] Dicían os Dúnedain que a súa altura era de dous rangar, ou "alturas de home" - uns 193 cm. Porén, o trazo máis notábel de Galadriel é o seu belo cabelo longo, dourado-prateado. Os Elfos de Tirion dicían que capturara o resplandor das propias Dúas Árbores Laurelin e Telperion. "Mesmo entre os Eldar era considerada fermosa, e o seu cabelo tense por marabilla sen igual. É dourado como o de seu pai e o da súa devanceira Indis, aínda que máis abundante e resplandecente, pois o seu ouro está tocado por algunha memoria da prata estelar de súa nai; e os Eldar din que a luz das Dúas Árbores, Laurelin e Telperion, quedara atrapada nas súas mechas." Foi obxecto de grande admiración por parte de Fëanor, e poida que o inspirase na creación dos Silmarils. " Moitos pensaban que este dito deu a Fëanor a idea de encerrar e unir a luz das Árbores, o cal máis adiante se materializaría polas súas mans na forma dos Silmarils. Pois Fëanor contemplaba o cabelo de Galadriel con abraio e deleite." Porén, ela nunca correspondeu á admiración de Fëanor coa xenerosidade que amosa con Gimli o Anano n'A Irmandade do Anel. Fëanor pregáralle tres veces por unha mecha, e tres veces rexeitou ela darlle nin sequera un cabelo. Dise que estes dous parentes, considerados os máis grandiosos dos Eldar de Valinor, mantiveron por sempre a súa mutua inimizade.
De xeito similar, o seu carácter era unha mestura de trazos das distintas familias dos Eldar dos que ela descendía. Amosaba o orgullo e a ambición dos Noldor, mais nela víanse temperados pola amabilidade e a profundidade dos Vanyar. Compartía estas últimas virtudes con seu pai Finarfin e seu irmán Finrod. "Era orgullosa, forte e tenaz, como eran todos os descendentes de Finwë agás Finarfin; e ao igual que seu irmán Finrod, de toda a súa parentela o máis próximo ao seu corazón, soñaba con terras e dominios distantes que puidese gobernar ao seu antollo sen supervisión. Con todo, nun nivel máis profundo moraba nela o espírito nobre e xeneroso dos Vanyar, e unha reverencia polos Valar que non podía esquecer. Desde os seus anos máis temperáns, contou co marabilloso don de poder esculcar a mente dos demais, mais xulgábaos con piedade e comprensión, e non agochaba a súa boa vontade a ninguén agás Fëanor. Nel percibía unha escuridade que odiaba e temía, aínda que non percibiu que a sombra do mesmo mal entrara nas mentes de todos os Noldor, e na súa propia." A súa compaixón por Gimli o Anano en Lothlórien, cando reprendeu ao seu marido Celeborn por estar tentado de lamentar a súa decisión de deixar entrar ao Anano nesa terra, gañou o corazón de Gimli para sempre.
Nomes e títulos
Galadriel era coñecida orixinariamente como Artanis e Nerwen, en referencia á súa altura e forza; Galadriel é a versión Sindarinizada da forma Alatáriel do Quenya Telerin, nome que lle deu Celeborn, aludindo ao seu cabelo dourado-prateado.
O nome Galadhriel era usado fóra de Lórien por aqueles que non coñecían os días antigos e o pasado de Galadriel, confundindo a forma galad coa palabra Sindarin galadh e o nome dos Galadhrim, o pobo de Lórien.
Como gobernante de Lothlóiren, era coñecida por numerosos títulos; entre eles "Dama de Lórien", "Dama do Bosque" e "Raíña Galadriel". Tamén recibía os nomes de "Dama da Luz" e "Dama branca", facendo alusión á súa clara pel e capas brancas que lle daban un aspecto resplandecente.
Cátedra
miniatura|227x227px|Cátedra episcopal construída en estilo [[Neoclasicismo|neoclásico, Igrexa Principal da Administración de Campos, no Brasil.]] Unha cátedra (do latín cathĕdra, á súa vez do grego καϑέδρα, "cadeira") é unha peza de mobiliario que se configura nun asento de espaldar alto, poltrona ou trono, que vén dos tempos anteriores ó gótico,  aínda que o seu uso se popularizara nesa época, e que servía para que as persoas máis ilustres sentasen nela, que podía ser cuberto por un baldaquino e ser colocado nun local estrado ou máis elevado dun recinto público onde podía ser vista á distancia.
Cristianismo
No cristianismo, a cátedra é o símbolo do maxisterio episcopal e da alta autoridade eclesiástica. Desta acepción xorde a expresión latina ex cathedra, que denota unha manifestación feita a partir da autoridade revisada pola cátedra.
A denominación de igrexa catedral a un templo católico é atribuída en razón de alí se sentar o bispo na súa cátedra.
Ensino superior
Por extensión de sentido, tamén se denomina cátedra a posición do profesor dunha institución de ensino superior ou universidade que ten carácter contratual permanente, destinada ó ensino e investigación nunha determinada disciplina científica nunha universidade e á coordinación dese ensino e investigación. O profesor universitario medieval ensinaba sentado na cátedra colocada nun plano superior.
Fractura da diáfise umeral
200px|miniaturadaimagem|[[Úmero humano. A diáfise umeral é a parte alongada e fina do óso.]]
Para outro tipo de fractura no úmero: Fractura umeral
A fractura da diáfise umeral é unha fractura que afecta á parte diafisaria do óso do mesmo nome, o úmero. O tratamento deste tipo de fracturas adoita ser ortopédico. Soamente nos casos máis graves o tratamento é mediante cirurxía. A fractura diafisaria do terzo medio en persoas novas é unha das indicacións de tratamento cirurxico. Tamén son subsidiarios de tratamento cirúrxico as persoas obesas, xa que o tratamento ortopédico nestes doentes sería de moi difícil control. As fracturas da diáfise umeral poden presentar adoito moitas complicacións, xa que por este óso pasan nervios, arterias e veas importantes para o organismo. O principal problema neste tipo de fracturas é a lesión do nervio radial
A Abeleira, Xirazga, Beariz
A Abeleira é un lugar da parroquia de Xirazga, no concello de Beariz, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 36 habitantes, 14 homes e 22 mulleres; o que supón unha diminución no número de efectivos.
Juscelino Kubitschek
Juscelino Kubitschek de Oliveira, nado en Diamantina o 12 de setembro de 1902 e morto en Resende o 22 de agosto de 1976, foi presidente do Brasil de 1956 ata 1961. O seu goberno estivo marcado pola inauguración de Brasilia, a actual capital do Brasil, o 21 de abril de 1960.
O goberno como presidente
Antes de comezar o goberno, ocorreu unha tentativa de rebelión militar en Jacareacanga, cidade do estado do Pará, que non tivo éxito. Juscelino controlou a rebelión, prendeu os seus líderes e despois os amnistiou, nunha tentativa de conciliación.
As tentativas de conciliación foron unha característica do seu goberno: evitar que se radicalizasen os descontentos e rebelións. Non legalizou o Partido Comunista (que estaba na clandestinidade dende 1948) pero tampouco perseguiu os seus líderes. Para conter os descontentos da Mariña e da Forza Aérea, que reclamaban melloras nos seus equipamentos, adquiriu o primeiro navío portaavións brasileiro, o Minas Gerais. Non se enfrontou as oligarquías rurais brasileiras, pero como resposta ós reclamos da reforma agraria no Nordeste brasileiro, creou a Superintendencia do Desenvolvemento do Nordeste (SUDENE). Finalmente, para crear empregos no Brasil, incentivou a instalación de fábricas de automóbiles, como a SIMCA, a Volkswagen, a DKW, a Ford e outras.
A política de implantación de industrias e crecemento económico foi sintetizada nunha frase: facer 50 anos de desenvolvemento en 5 anos de goberno, ou 50 anos en 5. A construción de Brasilia formou parte do proceso de interiorizar o desenvolvemento: abríronse estradas, como a Belém-Brasilia, para ligar puntos do Brasil á nova capital, creando novas zonas de poboación, plantacións e comercio de produtos.
Despois da presidencia
Juscelino foi elixido senador polo estado de Goiás en 1962 e tiña o desexo de disputar novamente a presidencia. Pero co golpe militar de 1964 os seus dereitos políticos foron tirados polos militares, e Juscelino decidiu se exilar voluntariamente. Tentou articular no exterior a chamada fronte ampla de oposición ó golpe militar, pero non tivo éxito. En 1976 volveu ó Brasil, pero faleceu nun accidente de automóbil na Estrada Presidente Dutra (BR-116) próxima á cidade de Resende, no estado do Río de Xaneiro. Dos gobernantes do Brasil entre 1945 e 1964, apenas Juscelino e Eurico Gaspar Dutra lograron terminar os entón 5 anos de mandato presidencial. Juscelino é lembrado como un dos gobernantes máis democráticos da historia brasileira.
Yanqui U.X.O.
Yanqui U.X.O. é o terceiro álbum da banda canadense de post-rock Godspeed You! Black Emperor, publicado o 4 de novembro de 2002 a través do selo Constellation Records. Foi producido e gravado polo músico Steve Albini no estudio Electrical Audio de Chicago, Illinois a finais de 2001. Este álbum marca a primeira edición do grupo tras alterar lixeiramente o seu nome (movendo o signo de exclamación do "emperor" ao "you"), ademais de ser o seu primeiro traballo gravado fóra do Canadá.
Yanqui U.X.O. é o disco da banda que levantou máis división entre a crítica. Mentres que algúns medios, como Allmusic, loubaron a edición como o mellor traballo do grupo, outros, como Pitchfork Media, ridiculizárono pola súa "lentiude e falta de invención". Pouco despois da publicación do álbum, a banda anunciou un hiato indefinido durante o cal os seus membros adicaríanse a outros proxectos musicais.
Xunta Superior de Galicia (1836)
A Xunta Superior de Galicia de 1836 foi unha xunta constituída na cidade da Coruña polos carlistas galegos, ao comezo da primeira guerra carlista, e que foi presidida por Xosé María Bermúdez Acevedo, Señor de Ramiráns e Vilardefrancos, así como Rexedor Perpetuo de Ferrol.
En 1836 Xosé María Bermúdez que, xunto a súa esposa, Xacoba de Cisneros Puga, máis coñecida como a Condesa de Gimonde, foron dos máis fervorosos partidarios galegos do infante Carlos María Isidro de Borbón, o irmán de Fernando VII, tratou de organizar unhas milicias galegas para proclamar rei de España ao Duque de Molina, o infante Carlos, en detrimento da súa sobriña Isabel II.
Penedo, Pedrouzos, Castro Caldelas
Penedo é un lugar da parroquia de Pedrouzos no concello ourensán de Castro Caldelas na comarca da Terra de Caldelas. Tiña 1 habitante no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, que era home. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 4 habitantes (2 homes e 2 mulleres).
Malburgo, Millarada, Forcarei
Malburgo é un lugar da parroquia de San Amedio da Millarada, no concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes, na provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 55 habitantes, deles 30 eran homes e 35 eran mulleres; o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Grobas, Millarada, Forcarei
Grobas é un lugar da parroquia de San Amedio de Millarada, no concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes, na provincia de Pontevedra. Está deshabitado desde 1960.
Características
Localízase nas proximidades do río Grobas a 600 metros de altitude na Serra do Candán nunha depresión entre o monte do Coco e o alto de San Bieito. Malia a súa localización nunha zona agreste a súa poboación mantiña un nivel de vida superior ás outras aldeas da comarca grazas á venda de carbón de carballo e á explotación do estaño.
Escalo
Un escalo é un peixe de río, Squalius carolitertii. Amais, como topónimo Escalo pode referirse a:
División de Honra B de Rugby 2004-2005
Formato de competición
Nesta edición o número de participantes medrou de dez a dezaseis, e o formato de competición tivo un troco salientable, xa que o torneo dividiuse en dous grupos de oito equipos cada un. Esta división de natureza xeográfica tivo como obxectivo que os equipos tivesen menos desprazamentos e que fosen máis curtos, para reducir gastos. O "Grupo 1" estivo formado por oito equipos da metade norte de España, mentres que o "Grupo 2" estivo formado por oito equipos da metade sur de España incluíndo a Madrid.
Cada grupo funcionou como unha competición independente cunha única fase de liga regular, trala cal os dous primeiros equipos da táboa acadaron o dereito a disputar unha fase de ascenso á División de Honra cos dous primeiros equipos do outro grupo. Por outra banda, o peor equipo de cada grupo perdeu a categoría de xeito directo, e o penúltimo tivo que disputar unha eliminatoria de promoción pola permanencia contra equipos da Primeira Nacional.
A liga regular contou con 14 xornadas divididas en dúas voltas nas que cada equipo xogou dúas veces contra cada rival do seu grupo, unha vez como local e outra como visitante, sumando dous puntos por vitoria e un por empate.
Grupo 2
Posicións de promoción de ascenso (1º e 2º). Posición de promoción de permanencia (7º). Posición de descenso directo (8º).
PX - Partidos xogados PG - Partidos gañados PE - Partidos empatados PP - Partidos perdidos
PF - Puntos a favor PC - Puntos en contra
Fase de ascenso
O campión da categoría foi o Ordizia Rugby Elkartea, que acadou o ascenso á División de Honra co finalista Barcelona Universitari Club. O Durango e o CAR acadaron a permanencia superando nas eliminatorias pola permanencia ó At.San Sebantián e ó CAR Cáceres respectivamente.
Sotero, papa
Sotero, chamado logo santo Sotero, nado en Fondi e morto posiblemente en Roma en abril de 174, foi bispo cristián desa diocese entre os anos 165 e 174.
Vida e pontificado
Pouco se sabe da vida e do pontificado de Sotero, que coincidiu cunha das maiores épocas de represión contra o cristianismo, nos tempos do emperador Marco Aurelio. O Liber pontificalis sinala que naceu na vila de Fondi, e que descendía dunha familia de gregos.
Crese tamén que foi quen ordenou que fose necesario un sacerdote para bendicir o sacramento do matrimonio, para que tivese validez, e quen lle prohibiu ás mulleres tocar os obxectos sagrados ou esparexer incenso durante os rituais.
Parroquias en Galicia
Non hai ningunha parroquia en Galicia baixo a avogación de san Sotero.
Lista de monarcas de Galicia
miniatura|dereita|230px|Escudo do Reino de Galicia ilustrado no L´armorial Le Blancq. [[Bibliothèque nationale de France. 1560.]]
A primeira persoa a asumir o título de rei en Galicia foi o monarca suevo Hermerico, quen conseguiu de Roma no ano 409 o goberno da provincia romana de Gallaecia. A súa dinastía instaura primeiramente un Reino Suevo en canto que a monarquía e a elite detentadora do poder eran suevas. Porén, durante o século V d.C o entendemento cos máis numerosos aristócratas galaicos e a adopción do catolicismo romano consolidan finalmente un Reino de Galicia, como porá de relevo Gregorio de Tours, que é o primeiro erudito que o denomina Galliciense Regnum, a finais do século VI, e os seus reis como reis de Galicia.
Reis suevos de Galicia (409-585)
miniatura|dereita|250px|Mapa da provincia romana da Gallaeciae', a comezos do [[século V, inmediatamente anterior á chegada dos suevos.]] miniatura|dereita|250px|Dominios da monarquía sueva, e extensión do [[Reino de Galicia arredor do ano 500.]]
Primeira liñaxe real (409-456)
Reis durante a Guerra Civil Sueva (456-469)
'''Período final da monarquía sueva (550-585)
Reis visigodos de Galicia, Septimania e España
miniatura|dereita|250px|Mapa político do Suroeste europeo arredor do ano 600 d.C onde se reflicten tres diferentes territorios baixo goberno visigodo; Galicia (Gallaecia), España (Hispania), e [[Septimania.]] miniatura|dereita|250px|Mapa político do noroeste da Península Ibérica tras a substitución da España visigoda, pola musulmá. Galicia aparece gobernada por numerosos señores territoriais cristiáns que tentan impoñer a súa autoridade sobre os demais.
Pese o cesamento dos monarcas suevos polos reis visigodos no ano 585, Galicia continúa a ter unha condición diferente do resto de provincias visigodas peninsulares, tal é o caso que a documentación visigoda denota tres entidades políticas, Galicia (Gallaecia), España (Hispania) e Septimania derivadas da antiga condición política destas. Así, o estado visigodo conformouse de tres antigos reinos, chegando o caso de que Galicia e España estean rexidos por diferentes reis, como o caso de Éxica e Vitiza.
Señores con atribución reais na Galicia altomedieval
Os reis "usurpadores" (768-791)
Reis con sede na cidade de Oviedo
Consolidado o poder rexio, Afonso II ordena establecer a corte do reino no modesto lugar de Oveto, na rexión de Asturias, centro-norte do reino da Galicia altomedieval. A carencia de institucións previas como un bispado, ou un influente pasado aristocrático, foron as razóns que motivaron a escolla deste lugar por Afonso II, dende entón os reis de Galicia titularíanse maiormente como reis ovetenses en virtude da situación da sede real en Oveto, ata o seu cesamento no ano 910.
miniatura|dereita|250px|Mapa político do Noroeste da [[Península Ibérica a finais do século IX.]]
A dinastía dos Ramírez (842-910)
Reis con sede na cidade de León
Se con Afonso III o vello campamento romano de Legio (León) comezou a adquirir relevancia en detrimento do antigo Oveto (Oviedo), baixo o goberno dos seus herdeiros consolidouse definitivamente como sede rexia dos monarcas da Galicia altomedieval. Será primeiramente García I, fillo de Afonso III en exercer o poder real dende a nova capital. Dende entón, os reis galaicos deixarán de empregar o título de reis ovetenses polo de legionenses a razón da súa sede na cidade de León.
miniatura|250px|Mapa político do noroeste peninsular no ano [[1064. O espazo do reino da Galicia altomedieval é rexido por Sancha e Fernando I, mentres España (Hispania) atópase dividida en taifas.]]
A dinastía dos Ordóñez (910-1037)
Economía de Israel
A economía de Israel baséase nun sistema capitalista moderno implantado nun país novo e caracterízase por un sector público relativamente importante e un sector de alta tecnoloxía en rápido crecemento. As empresas israelís, principalmente nos sectores citados, son moi apreciadas nos mercados financeiros mundiais: o país é o segundo país en número de empresas que cotizan no Nasdaq.
A pesar de pobre en recursos naturais, importando principalmente petróleo, carbón e gran, Israel desenvolveu intensivamente a agricultura e o sector industrial nos últimos 20 anos.
Notas
ইসরায়েল
Lista de monarcas de Galicia
Reis de Galicia co condado portucalense
miniatura|250px|Mapa político do noroeste peninsular onde se aprecia a creba da Galicia altomedieval, así como os novos reinos de [[reino de Castela|Castela e León a finais do século XI. Segue, con todo, a existir unha diferenza agora conceptual entre Galicia e España (Hispania).]]
Dinastía Ximena ou de Navarra (1065-1111)
Reis de Galicia e León
Á morte de Afonso VII no ano 1157 divide as súas posesións entre os seus fillos. Así, mentres Fernando herda os reinos de Galicia e León, o seu irmán herda os reinos de Castela e reino de Toledo. Cabe subliñar que o territorio do Reino de Galicia se viu de novo reducido no ano 1128, ano no que Afonso Henriques gaña a independencia do condado portucalense, conformándose como un novo reino e deixando, por tanto, de pertencer ao reino galego.
miniatura|250px|Mapa político do noroeste peninsular trala morte de [[Afonso VII (1157), nel apréciase a división dos seus estados entre os seus fillos, Fernando (rei de Galicia e León) e Sancho (rei de Castela e Toledo). Tamén se aprecia a expansión dos reinos cristiáns á custa das taifas musulmás, e a separación definitiva de Portugal respecto do Reino de Galicia.]]
Reis de Galicia-León e Castela-Toledo
Dinastía Trastámara
Miguel de Lira
Miguel Domingo García Martínez, coñecido como Miguel de Lira, nado en Lira (Carnota) en 1964, é un actor galego.
Inicios
Comezou a interesarse pola interpretación cando estudaba Dereito en Compostela. Estudou interpretación, teatro e dicción con Martin Adejemian, Jesús Aladrén, Begoña Valle, Xan Cejudo e Fernando Balboa, entre outros. É cofundador da compañía de teatro galego Chévere, en que traballou activamente como actor, director e produtor dende 1986.
Debutou na televisión en 1989, no programa de humor Velaí... da Televisión de Galicia. Ese ano debutou tamén no cinema, no papel de Suso en Urxa. En 1991 uniuse ao elenco de Unha de romanos. A partir de 1999 gañou gran popularidade en Galicia coa serie Mareas Vivas no papel de Evaristo Currás, un personaxe secundario que chegou a adquirir gran protagonismo e acabou por converterse nun dos favoritos do público.
Rexión pseudoautosómica
miniatura|Detalle dunha extensión dunha metafase humana. Unha rexión na rexión pseudoautosómica do brazo curto do cromosoma X (esquerda) e do cromosoma Y (arriba á dereita) foi detectada por [[hibridación in situ fluorescente (FISH) (verde). Os cromosomas están tinguidos de vermello.]] As rexións pseudoautosómicas, PAR1 e PAR2 son secuencias homólogas de nucleótidos situadas nos cromosomas X e Y. (PAR = Pseudoautosomal Region).
Miguel de Lira
Anos 2000
Despois de Mareas Vivas e dunha pequena aparición na serie Periodistas, protagonizou o filme de 2002 sobre narcotráfico, Entre bateas, de Jorge Coira, polo que foi candidato a mellor actor nos Premios Mestre Mateo de 2002. Ademais tivo papeis secundarios nas películas O lapis do carpinteiro (2003), O agasallo de Silvia (2003), Secuestrados en Xeorxia (2003), Galatasaray-Dépor (2005) e Un franco, 14 pesetas (2006). Apareceu tamén con pequenos papeis nas series Pepe Carvalho, As leis de Celavella e A vida por diante, ata que en 2006 protagonizou a comedia de situación Pepe o inglés, que estivo dúas temporadas en antena.
Tras o final da serie participou en curtas como Temporada 92-93 (2007), filmes como Hotel Tivoli (2007), Os xirasoles cegos (2008), A noite que deixou de chover (2008) ou Un bo home (2009) entre outros, e actuou na popular serie de Antena 3 Los hombres de Paco, onde fixo de Félix Montejo, o psiquiatra do protagonista. Ademais colaborou co grupo de rap Dios ke te crew, no seu disco Xénese, interpretando ao Cabo Ameneiro, un garda civil que interrompe unha festa do grupo.
Anos 2010
En 2010 traballou no filme A sinapse do códice e na premiada miniserie dirixida por Dani de la Torre, Mar Libre. Ao ano seguinte protagonizou xunto a Sergio Zearreta o filme Crebinsky, do director Enrique Otero. A súa interpretación de Feodor Crebinsky neste filme valeulle un Premio Mestre Mateo ao mellor actor. Tras iso, participou nas películas No habrá paz para los malvados, Todo é silencio e Personal Movie e protagonizou Somos xente honrada, de Alejandro Marzoa, traballo co que gañou o seu segundo Mestre Mateo ao mellor actor.
En 2014 apareceu no filme de Alfonso Zarauza, Os fenómenos e interpretou a Cibrán "o Castizo" en A esmorga, de Ignacio Vilar, adaptación da famosa novela A esmorga, de Eduardo Blanco Amor. Por este papel volveu estar nomeado ao Mestre Mateo ao mellor actor, galardón que esta vez recaeu no seu compañeiro de elenco, Morris. Ademais ese mesmo ano protagonizou Códice, unha miniserie na que interpretou o electricista da Catedral de Santiago de Compostela, autor do famoso roubo do Códice Calixtino.
En 2015 fixo o rol do alcalde Mendoza na serie Hospital Real e en 2016 tivo un pequeno papel en María (e os demais), de Nelly Reguera e interpretou a Telmo Vilar na serie Augasquentes.
En 2017 logrou outra candidatura aos Mestre Mateo, este vez ao mellor actor secundario, polo seu traballo en Dhogs, de Andrés Goteira. Ademais actuou en La dama del cuadro, de Juan Miguel del Castillo.
En 2019 interpretou a Teo, na serie de Antena 3, Matadero e retomou o papel do Cabo Ameneiro no novo disco de Dios ke te crew, O ciclo da serpe. Após participar na obra de teatro Eroski Paraíso, formou tamén parte da adaptación cinematográfica dirixida por Jorge Coira.
Familia
É irmán do que fora alcalde de Carnota, Xosé Manuel García.
Filmografía
miniatura|200px|Miguel de Lira nunha homenaxe a [[John Balan]]
Galardóns e nomeamentos
miniatura|300x300px|Entrevista en [[Nós Televisión|Nós TV.]]
Rexión pseudoautosómica
As rexións pseudoautosómicas reciben ese nome porque calquera xene localizado neles (ata agora descubríronse 29) hérdase igual que calquera xene autosómico. A PAR1 comprende 2,6 Mpb do extremo do brazo curto dos cromosomas X e Y dos humanos e simios (os cromosomas X e Y teñen 155 Mpb e 59 Mpb, respectivamente, en total). A PAR2 localízase nos extremos dos brazos longos, e ocupa 320 kbp. Os cromosomas X e Y só poden recombinarse polas rexións pseudoautosómicas.
Herdanza e funcións
Os machos normais de mamíferos teñen dúas copias destes xenes: unha na rexión pseudoautosómica do seu cromosoma Y, a outra na porción correspondente do cromosoma X. As femias normais tamén posúen dúas copias dos xenes pseudoautosómicos, xa que cada un dos seus cromosomas X contén unha rexión pseudoautosómica. O sobrecruzamento entre os cromosomas X e Y está normalmente restrinxido ás rexións pseudoautosómicas; así, os xenes pseudoautosómicos mostran un patrón de herdanza autosómico en lugar de ligado ao sexo. Deste xeito, as femias poden herdar un alelo presente orixinalmente no cromosoma Y dos seus pais, e os machos poden herdar un alelo orixinalmente presente no cromosoma X do seu pai.
A función destas rexións pseudoautosómicas é que permiten que os cromosomas X e Y se apareen e segreguen apropiadamente durante a meiose nos machos.
Xenes
Os xenes pseudoautosómicos encóntranse en dúas localizacións: PAR1 e PAR2. Pénsase que evolucionaron independentemente.
PAR1
Nos ratos algúns xenes PAR1 foron transferidos a autosomas.
Patoloxía
O apareamento (sinapse) dos cromosomas X e Y e o sobrecruzamento (recombinación xenética) entre as súas rexións pseudoautosómicas parecen ser necesarias para a progresión normal da meiose nos machos. Deste modo, as células nas que a recombinación X-Y non ten lugar non poden completar a súa meiose. A desemellanza estrutural e/ou xenética (debida á hibridación ou mutación) entre as rexións pseudoautosómicas dos cromosomas X e Y pode interferir o apareamento e a recombinación, e consecuentemente causa a infertilidade dos machos.
O xene SHOX na rexión PAR1 é o xene que máis frecuentemente está asociado e mellor comprendido en relación con trastornos humanos, pero todos os xenes pseudoautosómicos escapan da inactivación X (inactivación dun dos dous cromosomas X) e son, por tanto, candidatos a teren efectos de dosificación de xenes en condicións de aneuploidía dos cromosomas sexuais (45,X, 47,XXX, 47,XXY, 47,XYY etc.).
As delecións foron asociadas tamén coa discondrosteose de Léri-Weill e a deformidade de Madelung.
Sancho I de León
Sancho I, o Craso, tamén coñecido como Sancho II, finado no ano 966, foi rei de Galicia en dous períodos 956-958 e 960-966.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Miniatura de Sancho I. Tumbo A, [[Catedral de Santiago de Compostela.]] Irmán de Ordoño III e fillo de Ramiro II. Foi coroado na Catedral de Santiago de Compostela. Contou co apoio de parte da nobreza galega, pero foi basculando as súas alianzas cara o conde castelán Fernán González e o Reino de Navarra. Isto provocou unha grande contestación, o que derivou no seu destroamento e a coroación de Ordoño IV en Santiago de Compostela. Nesta sublevación da aristocracia, aínda que tivo como foco principal Castela, foi de importancia a participación de nobres galegos.
Refuxiouse na corte de Navarra. Abd al-Rahman III acolleuno en Córdoba, onde o curou da súa extrema gordura grazas aos servizos do famoso médico e poeta xudeu Hadsai.
Entón, Sancho acudiu xunto da súa avoa, a raíña Toda de Navarra, a quen pediu axuda para recuperar o seu reino. Fixo un trato cos árabes Abd al-Rahman e Hasday ibn Saprut, que lle axudaron a tomar Zamora en 959. Máis tarde, co apoio da nobreza leonesa e navarra, expulsou do trono a Ordoño IV.
O rei tardou pouco en esquecerse do seu acordo cos musulmáns, que pasaron entón a apoiar a Ordoño IV, aínda que o seu enfrontamento non pasou esta vez dunhas cantas incursións de castigo. Nos últimos anos do seu reinado sucedéronse as rebelións nobiliarias e afianzouse a independencia dos condes casteláns e galegos.
Tentou aglutinar ao conxunto da nobreza galega co apoio de Rosendo de Celanova, a quen puxo á fronte da igrexa de Santiago, en substitución do bispo Sisnando, que foi encarcerado por orde de Sancho. Porén con el aparecen sobre todo os nobres leoneses de Monzón (os Ansúrez), Saldaña e Cea. Casou cunha dama da casa dos Ansúrez, Teresa. Intentou gañarse a confianza dos magnates galegos. Para iso desprazouse ás terras portucalenses con nulo éxito, xa que alí foi envelenado polo conde galaico-portugués Gonzalo Muñoz.
Deixou como herdeiro ao seu fillo de cinco anos Ramiro III, que non sería recoñecido en Galicia.
Petra Rudolf
Traxectoria
Petra Rudolf estudou física na Universidade Sapienza de Roma, onde se especializou en física do estado sólido. En 1987 uniuse ao Laboratorio Nacional de Ciencia de Superficies (TASC INFM). En 1993 mudouse á Universidade de Namur, Bélxica, onde recibiu o seu doutoramento en 1995 e logo pasou de investigadora posdoutoral a profesora antes de ocupar a cátedra de Física Experimental do Estado Sólido na Universidade de Groningen (2003), onde dirixe o grupo Surfaces and Thin Films do Zernike Institute for Advanced Materials. Os seus principais intereses na investigación céntranse nas áreas da física da materia condensada e a ciencia de superficies.
Ademais da súa investigación, Rudolf tamén é moi activa na difusión do coñecemento e sobre como os nesgos inconscientes impactan nas carreiras das mulleres na ciencia, e como mitigar esa influencia a través da defensa de programas de acción positiva. Os esforzos de Rudolf e os seus colegas foron fundamentais para instaurar o programa de bolsas Rosalind Franklin na Universidade de Groningen, que foi recoñecido co Premio á Diversidade 2018 da Asociación de Física dos Países Baixos.
Investigación
A investigación de Petra Rudolf céntrase na física de superficies de películas finas orgánicas, motores moleculares, nanocompostos, así como materiais 2D, para comprender mellor os fenómenos físicos e para posibles innovacións tecnolóxicas.
Recoñecementos
En 2018, Petra Rudolf foi elixida presidenta da European Physical Society (EPS).
Tamén foi Presidenta da Sociedade Belga de Física en 2000/2001 e foi elixida membro da Academia Alemá de Ciencias e Enxeñaría, membro honorario da Sociedade Física Italiana, membro do Instituto de Física e Fellow da American Physical Society.
Polo seu traballo en motores moleculares, recibiu o Premio Descartes 2007 da Comisión Europea.
En 2013 foi nomeada Oficial da Orde de Orange Nassau pola S. M. Raíña Beatriz dos Países Baixos.
Tamar Novas
Traxectoria
A súa familia é de Figueiroa (Arzúa) e Melide. Estudou Ciencias da Comunicación na Universidade de Santiago de Compostela.
A súa primeira experiencia interpretativa foi no ano 1999, na película A lingua das bolboretas, ás ordes de José Luis Cuerda. Pero o verdadeiro éxito e recoñecemento chegaríalle en 2004, da man de Alejandro Amenábar e a súa película Mar adentro. O seu papel nesta cinta, o de sobriño de Ramón Sampedro, valeulle un Premio Goya ó Mellor Actor Revelación, así coma o premio da Unión de Actores na mesma categoría.
En 2008 colaborou nas serie Cuenta Atrás (Cuatro) e La Señora (TVE), participando en varios episodios desta última.
En 2009 rodouse a película Los abrazos rotos, protagonizada por Penélope Cruz e dirixida por Pedro Almodóvar, na que interveu.
En 2010 participou na segunda tempada de Acusados (Telecinco), no papel de Jaime Holgado.
Vida persoal
Vive en Madrid desde mediados da década dos 2000.
Desde o ano 2012 é a parella da actriz Belén Cuesta, a quen coñeceu durante a rodaxe de Bandolera.
Premio Global ao Ensino
O Premio Global ao Ensino é un premio anual recompensado con 1 millón de dólares estadounidenses que está financiado pola Fundación Varkey. Está destinado a un mestre que fixese unha contribución excepcional á profesión. As candidaturas de profesores que cumpran os requirimentos específicos son abertos a todo o mundo, e os mestres tamén se poden nomear eles coñecen os criterios específicos son abertos ao mundialmente público, e os profesores tamén se poden propoñer eles mesmos.
Lista de premiados
!Imaxe !Ano !Nome !País !Ocupación
As Ventelas, Lebozán, Beariz
As Ventelas é un lugar da parroquia de Lebozán, pertence ao concello de Beariz, da comarca do Carballiño (provincia de Ourense).​ No ano 2008 tiña dezasete habitantes (dez homes e sete mulleres).
Xeografía
Probabelmente o seu nome teña que ver co feito de que é unha zona na que ventea moito duranto todo o ano.
Patrimonio material
dereita|miniatura|Mámoas da Bola.
A necrópole megalítica da Bola está formada por dúas mámoas. No conxunto da Chancela hai varios petróglifos. Na eira hai varios horreos pertencentes a distintas familias, construídos na súa maioría en lousa. Hai tamén un muíño de herdeiros, restaurado, na estrada cara a Lebozán.
Hai unha abellariza nunha ladeira da parte mais moderna do lugar.
Cultura popular
Hai un refrán que predí o tempo que vai facer ao día seguinte: "Rubio cara ao mar, vellos a solar, rubio cara a Ribeira, vellos na paneira".
No disco I é verdade, i é mentira do grupo Leilía, aparece a peza "Palabra de casamento".​
Patrimonio natural
miniatura|Cabalos salvaxes nas Ventelas. miniatura|Cabalos salvaxes na contorna das Ventelas.
Hai unha gran variedade de fauna nos montes que rodean á aldea, mas no mesmo lugar non é estraño ver ou escoitar diferentes especies de aves, nocturnas ou diúrnas. A avifauna é variada, e habitualmente escóitase o gaio, o corvo, o pico verde, o cuco, o estorniño, a lavandeira branca, a avenoiteira, a avelaiona, os miñatos... Tamén hai mamíferos, e aínda que a súa presenza é máis habitual a última hora da tarde ou a primeira hora da mañá, hai corzos, cabalos e vacas bravas, xabarís, raposos ou teixugos. Entre os anfibios e réptiles están as salamandras, a víbora seoane, o lagarto das silvas... Entre a fauna, hai árbores como carballos, acivros, loureiros, bidueiros, castinheiros. Arbustos coma os toxos. Entre as flores pódese ver xacinto silvestre, tollemerendas...
Alén, Xirazga, Beariz
Alén é un lugar da parroquia de Xirazga, no concello de Beariz, na provincia de Ourense. No ano 2008 tiña 27 habitantes, 8 homes e 19 mulleres; o que supón unha diminución no número de efectivos.
Osceola
Osceola, nado como Billy Powell en 1804, e finado en xaneiro de 1838, foi un influente líder dos seminoles en Florida. De ascendencia mesturada, creek, escocés e inglés, foi criado como un creek pola súa nai segundo o sistema matrilineal da tribo. Migrou coa súa tribo a Florida cando era neno xunto con outros refuxiados Red Stick despois da súa derrota en 1814 na guerra creek.
En 1836, Osceola liderou unha pequena banda de guerreiros na resistencia seminole durante a segunda guerra seminole, cando os Estados Unidos tentaron deportar a tribo das súas terras en Florida. Converteuse en conselleiro de Micanopy, o principal xefe dos seminole dende 1825 até 1849. Osceola liderou a guerra de resistencia até que foi capturado en setembro de 1837 por engano, baixo unha bandeira de tregua, cando foi a un forte dos Estados Unidos para falar de paz. Por mor da súa fama, Osceola atraeu visitantes e pintores. Morreu poucos meses despois en prisión en Fort Moultrie, Charleston, Carolina do Sur, e o motivo declarado foi unha infección de malaria.
Millarada, Millarada, Forcarei
Millarada é un lugar da parroquia de San Amedio da Millarada, no concello de Forcarei, na comarca de Tabeirós - Terra de Montes, na provincia de Pontevedra. No ano 2007 tiña 14 habitantes, deles 8 eran homes e 6 eran mulleres; o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Pragmática Sanción de 1830
A Pragmática Sanción de 1830 foi unha pragmática sanción aprobada por Fernando VII de España o 29 de marzo de 1830 (publicada na Gaceta de Madrid o 3 de abril) que veu promulgar a Pragmática de 1789 aprobada polas Cortes daquel ano a instancias do rei Carlos IV e que, por razóns de política exterior, non chegou a entrar en vigor.
A Pragmática de 1789 anulaba o Auto acordado de 10 de maio de 1713 de Filipe V que, agás en casos moi extremos, imposibilitaba ás mulleres acceder ao Trono, polo que comunmente é denominada «Lei sálica» aínda que, tecnicamente, non o fose. A Pragmática Sanción de 1789 restablecía deste xeito o sistema de sucesión tradicional das Sete Partidas de Afonso X de Castela, segundo o cal as mulleres podían reinar se non tiñan irmáns homes.
A Pragmática de 1830, explicadas as razóns polas que se mantivo en segredo a Lei decretada por Carlos IV, limitábase a publicar o texto aprobado en 1789. En palabras do historiador Federico Suárez Verdeguer:
A Pragmática Sanción de 1789
En 1789 as Cortes aprobaron por unanimidade o retorno ao sistema de sucesión tradicional e o abandono da lei introducida por Filipe V en 1713. Con todo, a Pragmática que decretaba este cambio nunca chegaría a publicarse e, por tanto, non tivo plena validez xurídica. Isto debeuse a razóns de política exterior, segundo explicou o conde de Floridablanca, entón secretario de Estado:
Publicación da Pragmática
miniatura|Retrato de [[Fernando VII dacabalo (1829).]] Tras a morte da súa terceira esposa, María Josefa Amalia de Saxonia, o rei Fernando VII anunciou en setembro de 1829 que ía casar de novo. A elixida para ser a súa esposa foi a princesa napolitana María Cristina de Borbón-Dúas Sicilias, sobriña de Fernando e 22 anos máis novo ca el. Casaron o 10 de decembro e poucos meses despois Fernando VII facía pública a Pragmática Sanción de 1789 e deste xeito Fernando VII asegurábase que, se por fin tiña descendencia, aínda que fose nena, esta sucederíao. A principios de maio de 1830 anunciouse que a reina María Cristina estaba embarazada e o 10 de outubro de 1830 naceu unha nena, Isabel, polo que o seu irmán Carlos María Isidro, o herdeiro até entón, quedou fóra da sucesión ao trono, para gran consternación dos seus partidarios ultraabsolutistas.
Consecuencias
Os partidarios de Carlos María Isidro, denominados «carlistas», non se resignaron a que a recentemente nada Isabel fose a futura raíña e tentaron aproveitar a súa primeira oportunidade con motivo da enfermidade do rei Fernando, o que deu lugar aos denominados «sucesos de La Granja» do verán de 1832.