cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Declaración Balfour
Finais de 1917: Progreso dunha guerra máis ampla
Durante o período das discusións do Gabinete de guerra británico que levaron á declaración, a guerra máis ampla chegara a un período de estancamento. Na Fronte Occidental, a marea estaría inicialmente a favor das Potencias Centrais durante a primavera de 1918, antes de decidirse a favor dos Aliados a partir de xullo de 1918 en adiante. Aínda que os Estados Unidos declarara a guerra a Alemaña na primavera de 1917, non sufrirían as súas primeiras baixas ata o 2 de novembro de 1917, momento no que o presidente Wilson aínda estaría esperando evitar o envío de grandes continxentes de tropas á guerra. As forzas rusas estaban distraídas pola recente revolución rusa e o crecente apoio á facción bolxevique, pero a República Rusa de Aleksandr Kerenskii permaneceu na guerra e só se retirou despois da etapa final da revolución o 7 de novembro de 1917.
Historiografía
Avi Shlaim di que hai dúas principais escolas de pensamento sobre as orixes da Declaración Balfour: unha representada por Leonard Stein e a outra por Mayir Vereté. Sinala que Stein non chega a conclusións claras, que se sobreentende na súa narración que a declaración foi causada pola actividade e a habilidade dos sionistas; mentres que, segundo Vereté, foi polo traballo dos pragmáticos obstinados motivados polos intereses imperiais británicos no Medio Oriente. Gran parte da erudición moderna, sobre a decisión de emitir a declaración, céntrase no movemento sionista e as rivalidades dentro del, cun debate clave para saber se o papel de Weizmann foi decisivo ou se os británicos probablemente emitisen unha declaración similar en calquera caso. Máis recentemente, o historiador Martin Kramer ha argumentado que asegurar o asentimento dos aliados de Gran Bretaña (Francia e Estados Unidos) e do Vaticano, que controlaba moitos Lugares Santos cristiáns en Palestina, era unha condición previa necesaria da Declaración Balfour; e os ensaios de Gutwein, un xiro a unha vella idea, afirmando que o achegamento de Sykes aos sionistas era para perseguir unha axenda política radical en nome do goberno británico.
Os cálculos xeopolíticos detrás da decisión de emitir a declaración foron debatidos e discutidos nos anos posteriores. Algúns historiadores sosteñen que a decisión do goberno británico reflicte o que James Gelvin chama «antisemitismo patricio», a sobreestimación do poder xudeu tanto nos Estados Unidos como en Rusia. Ademais, os británicos pretendían evitar a previsible presión francesa para unha administración internacional.
Os británicos crían que expresar o seu apoio sería atractivo para os xudeus en Alemaña e particularmente nos Estados Unidos, dado que dous dos asesores máis achegados de Woodrow Wilson eran coñecidos como ávidos sionistas; tamén esperaban animar o apoio da gran poboación xudía en Rusia.
Lloyd George, nas súas Memorias publicadas en 1939, unha lista de nove factores que motivaron a súa decisión como Primeiro Ministro para emitir a declaración, incluíndo a opinión de que unha presenza xudía en Palestina fortalecería a posición de Gran Bretaña sobre a canle de Suez e reforzaría o camiño cara o dominio imperial de Gran Bretaña na India. Lloyd George dixo á Comisión Real Palestina en 1937 que a declaración foi realizada «debido a razóns propagandísticas [...] en particular, a simpatía xudía confirmaría o apoio dos xudeus estadounidenses, e faría máis difícil para Alemaña reducir os seus compromisos militares e mellorar a súa posición económica na fronte oriental».
Abril a xuño: Discusións aliadas
Segundo Schneer, Sykes tiña como obxectivo a mobilización do sionismo á causa da soberanía británica en Palestina para ter argumentos, para poñer a Francia en apoio dese obxectivo. Neste punto, os sionistas aínda ignoraban o acordo Sykes-Picot, aínda que tiñan as súas sospeitas. En canto aos árabes, citando a Stein (das notas de Sokolow da reunión), Schneer escribiu que Sykes dixo:
O Gabinete de guerra acordara previamente permitir que un destacamento de tropas musulmás francesas acompañase ás forzas británicas cando finalmente entrasen en Palestina. Os franceses elixiron a Picot como Alto Comisionado francés para o pronto territorio ocupado de Siria e Palestina. Os británicos designaron a Sykes como oficial político principal da Forza Expedicionaria Exipcia. O 3 de abril de 1917, Sykes reuniuse con Lloyd George, Curzon e Hankey para recibir as súas instrucións a este respecto, a saber, manter aos franceses do seu lado mentres premia por unha Palestina británica e «o Primeiro Ministro suxeriu que Sir Mark Sykes non debería comprometerse politicamente cos árabes, e particularmente ningún [compromiso] con respecto a Palestina».
No camiño cara a oriente, Sykes primeiro foi a Francia, chegando algúns días logo de Sokolow, quen mentres tanto se atopou con Picot e outros funcionarios franceses (segundo Schneer, cada un de parte de Sykes e de Picot, representando ao seu goberno respectivo, tratando de socavar o acordo Sykes-Picot a expensas do outro. «Os franceses están decididos a tomar a totalidade de Palestina», informou Sokolow a Weizmann) e logo convenceron ao Ministerio de Relacións Exteriores de Francia de aceptar para o seu estudo unha declaración de obxectivos sionistas, os seus «desiderata con respecto a facilidades de colonización, autonomía comunal, dereitos de lingua e o establecemento dunha compañía legalmente constituída xudía».
Xuño e xullo: Decisión de preparar unha declaración
miniatura|Unha copia do borrador inicial da declaración, de Lord Rothschild, xunto coa súa carta de presentación, 18 de xullo de 1917, desde os arquivos do gabinete de guerra británico. O 13 de xuño de 1917, o xefe do departamento de Asuntos do Medio Oriente do Ministerio de Relacións Exteriores, Ronald Graham, coñeceu que os tres políticos máis importantes (o Primeiro Ministro, o Ministro de Relacións Exteriores e o Subsecretario Parlamentario de Relacións Exteriores, Lord Robert Cecil) estaban todos a favor de apoiar ao Movemento Sionista; o mesmo día, Weizmann escribira a Graham para avogar por unha declaración pública.
O 19 de xuño, Balfour reuniuse con Lord Rothschild e Weizmann, e pediulles que presentaran unha fórmula para unha declaración.
Tras recibir o proxecto de declaración de Lord Rothschild presentado polo Ministerio de Relacións Exteriores o 18 de xullo, o asunto foi sometido a consideración formal do Gabinete.
Setembro e outubro: Consentimento estadounidense e aprobación do Gabinete de guerra
miniatura|Como parte das discusións do Gabinete de Guerra, buscáronse opinións de dez líderes xudeus «representativos». Os partidarios eran catro membros do equipo negociador sionista (Rothschild, Weizmann, Sokolow e Samuel), Stuart Samuel (o irmán máis vello de Herbert Samuel) e o rabino principal Joseph Hertz. Aqueles en contra eran Montagu, Philip Magnus, Claude Montefiore e Lionel Cohen. A decisión de emitir a declaración foi tomada polo Gabinete de guerra británico o 31 de outubro de 1917. Esta decisión seguiu á discusión en catro reunións do Gabinete de guerra (incluída a reunión do 31 de outubro) durante o espazo dos dous meses anteriores. Solicitouse o consentimento do Presidente dos Estados Unidos durante o mesmo período.
Con respecto ao Gabinete de guerra, para axudar ás discusións, a Secretaría do Gabinete solicitou aclaracións interministeriais, así como as opinións do presidente Woodrow Wilson e en outubro, presentacións formais de seis líderes sionistas e catro xudeus non sionistas.
Os extractos das actas destas catro reunións do Gabinete de guerra proporcionan unha descrición dos principais factores que os ministros consideraron:
miniatura|Acta do Gabinete de guerra británico, aprobando a emisión da declaración, 31 de outubro de 1917.
Autores e evolución do borrador
A desclasificación dos arquivos do goberno británico permitiu aos investigadores compoñer o proceso de redacción da declaración. No seu amplamente citado libro de 1961, Leonard Stein publicou catro versións previas da declaración.
A redacción comezou coas directrices de Weizmann ao equipo redactor sionista nunha carta do 20 de xuño de 1917, un día despois do seu encontro con Rothschild e Balfour. Propuxo que a declaración do goberno británico debía afirmar:
Un mes despois da recepción da moi reducida versión do 12 de xullo de Rothschild, Balfour propuxo varias emendas técnicas. As seguintes versións incluíron varias emendas substanciais máis: a primeira delas propúxose a finais de agosto por Lord Milner –un dos cinco membros orixinais do gabinete de guerra de Lloyd George e ministro sen carteira –quen reduciu o alcance xeográfico de toda Palestina a simplemente "en Palestina"; a segunda foi tamén de Milner xunto a Amery a comezos de outubro, engadindo dúas "cláusulas de salvagarda".
Os autores subsecuentes debateron sobre quen era realmente o «autor principal». No seu libro publicado postumamente en 1981, The Anglo-American Establishment, Carroll Quigley, profesor de historia da Universidade de Georgetown, explicou a súa opinión de que o autor principal da declaración era Lord Alfred Milner e, máis recentemente, William D. Rubinstein, profesor de Historia Moderna na Universidade de Aberystwyth, Gales, escribiu que o político conservador e pro-sionista Leo Amery, como Subsecretario do Gabinete de guerra británico en 1917, debería ser considerado o principal autor da declaración.
Versión final
A versión final da carta enviada por Arthur Balfour a Lord Rothschild foi a seguinte:
Termos
A versión acordada da declaración, unha sola oración de tan só 67 palabras, foi enviada nunha breve carta de Balfour a Walter Rothschild, para ser transmitida á Federación Sionista de Gran Bretaña e Irlanda o 2 de novembro de 1917. A declaración contiña catro cláusulas, das cales as dúas primeiras prometeron apoiar «o establecemento en Palestina dun fogar nacional para o pobo xudeu», seguidas de dúas «cláusulas de salvagarda» con respecto a «os dereitos civís e relixiosos das comunidades non xudías existentes en Palestina», e «os dereitos e o status político dos xudeus en calquera outro país».
Theodore Thomson Flynn
Theodore Thomson Flynn, nado en Coraki, Nova Gales do Sur, Australia, o 11 de outubro de 1883 e finado en Liss, Hampshire, Inglaterra, o 23 de outubro de 1968 foi un biólogo australiano que foi profesor en Tasmania e o Reino Unido.
Declaración Balfour
Fogar nacional para o pobo xudeu vs. Estado xudeu
A frase «fogar nacional» empregouse de xeito intencionado en lugar de «Estado» por oposición ao programa sionista dentro do gabinete británico, aínda que os principais arquitectos da declaración consideraron que un Estado xudeu xurdiría co tempo. O termo «fogar nacional» era intencionalmente ambiguo. Por exemplo, a expresión «fogar nacional» carecía de valor xurídico ou precedente no dereito internacional, polo que o seu significado non era claro en comparación con outros termos como «Estado».
Theodore Thomson Flynn
Traxectoria
T. T. Flynn naceu en Coraki, Nova Gales do Sur, Australia, fillo de Jessie B. (nacida Thomson) e John Flynn.
Declaración Balfour
Fogar nacional para o pobo xudeu vs. Estado xudeu
Buscouse unha explicación da redacción na correspondencia que conduciu á versión final da declaración. Tras a discusión do borrador inicial, o secretario do Gabinete, Mark Sykes, reuniuse cos negociadores sionistas para aclarar os seus obxectivos. O seu informe oficial ao gabinete declarou categóricamente que os sionistas non querían «establecer unha República xudía ou calquera outra forma de Estado en Palestina ou en calquera parte de Palestina», senón que preferían algunha forma de protectorado como estaba disposto no Mandato de Palestina.
Theodore Thomson Flynn
Traxectoria
Comezou a traballar como lector de bioloxía na Universidade de Tasmania en 1909, pasando a ser profesor desta disciplina en 1911, e ensinando alí até 1930. Casou con Lily Mary (Marelle) Young o 23 de xaneiro de 1909.
Declaración Balfour
Fogar nacional para o pobo xudeu vs. Estado xudeu
Ao aprobar a Declaración Balfour, Leopold Amery, un dos secretarios do Gabinete de Guerra Británico de 1917-18, testificou baixo xuramento ante o Comité Angloamericano de Investigación en xaneiro de 1946, do seu coñecemento persoal que:
David Lloyd George, que era primeiro ministro no momento da declaración, dixo á Comisión Real Palestina en 1937 que se pensaba que Palestina podería converterse nunha Commonwealth xudía sempre e cando os xudeus «se houberan convertido nunha maioría definida dos habitantes».
Theodore Thomson Flynn
Traxectoria
Despois da Belfast Blitz (durante a chamada guerra relampo, bombardeo sostido do Reino Unido pola Alemaña nazi entre o 7 de setembro de 1940 e o 16 de maio de 1941), Flynn foi o director de sinistros da cidade.
Declaración Balfour
Fogar nacional para o pobo xudeu vs. Estado xudeu
Tanto a Organización Sionista como o goberno británico adicaron os seus esforzos a negar que a súa intención fora establecer un Estado durante as décadas seguintes, incluso no Libro Branco de 1922 de Winston Churchill. Porén, en privado, moitos funcionarios británicos estaban de acordo coa interpretación dos sionistas de que un Estado se establecería cando se alcanzara unha maioría xudía; en particular, nunha reunión privada celebrada o 22 de xullo de 1922 na casa de Balfour, Richard Meinertzhagen afirma que tanto Balfour como Lloyd George admitiron que un eventual Estado xudeu sempre fora a súa intención. Nótese, porén, que Meinertzhagen foi obxecto de críticas, notablemente por Brian Garfield, quen sinala: «el pretende que os seus extensos "diarios" eran expedientes de acontecementos mentres que estaban ocorrendo. Pero, de feito, son memorias, creadas e recreadas moito despois dos acontecementos, co retrospectiva do autor (e, con frecuencia, ficticias)».
Theodore Thomson Flynn
Traxectoria
Faleceu en Liss, Hampshire, Inglaterra, o 23 de outubro de 1968.
Declaración Balfour
Alcance do Fogar Nacional «en Palestina»
A elección de declarar tal patria encontraríase «en Palestina» en lugar de «de Palestina» tampouco foi un accidente. Con respecto ao alcance do Fogar Nacional xudeu, o borrador inicial da declaración, contido nunha carta enviada por Rothschild a Balfour, referíase ao principio de que «Palestina debería ser reconstituída como o Fogar Nacional do pobo xudeu». No texto final, seguindo a emenda de Lord Milner, a palabra «reconstituída» foi eliminada e substituída por «en».
Theodore Thomson Flynn
Abreviatura
A abreviatura Flynn emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Declaración Balfour
Alcance do Fogar Nacional «en Palestina»
Deste xeito, este texto evitaba comprometer a totalidade de Palestina ao Fogar Nacional xudeu, resultando en controversias en anos futuros sobre o alcance previsto. Isto foi subsecuentemente clarificado polo Libro Branco de Churchill de 1922, que escribiu que «os termos da declaración mencionada non contemplan que Palestina na súa totalidade debe converterse nun Fogar Nacional xudeu, senón que tal Fogar debe ser fundado ‹en Palestina›».
A declaración non incluía límites xeográficos para Palestina. Tras o final da guerra, tres documentos (a declaración, a correspondencia Hussein-McMahon e o acordo Sykes-Picot) convertéronse na base das negociacións para establecer os límites de Palestina.
Dereitos civís e relixiosos das comunidades non xudías en Palestina
A primeira cláusula de salvagarda da declaración referíase á protección dos dereitos civís e relixiosos dos non xudeus en Palestina. A cláusula fora redactada xunto coa segunda salvagarda de Leo Amery en discusión con Lord Milner, coa intención de «ir a unha distancia razoable para reunirse cos obxectores, tanto xudeus como pro-árabes, sen menoscabar a substancia da declaración proposta».
Os «non xudeus» constituían o 90% da poboación de Palestina. Ronald Storrs, gobernador militar británico de Xerusalén entre 1917 e 1920, describiu que esta comunidade observara que «non foran nomeados como árabes, musulmáns ou cristiáns, senón agrupados baixo a negativa e humillante definición de "comunidades non xudías" e relegadas a condicións subordinadas». Tamén sinalouse que non había ningunha referencia á protección do «status político» ou os dereitos políticos destas comunidades, como existía na subseguinte salvagarda relativa aos xudeus noutros países. Esta protección foi frecuentemente comparada co compromiso coa comunidade xudía, e ao longo dos anos empregáronse unha variedade de termos para referirse a estas dúas obrigacións xuntas.
Balfour declarou en febreiro de 1919 que Palestina se consideraba un caso excepcional no que «deliberadamente e con razón nos negamos a aceptar o principio de autodeterminación», aínda que considerou que a política proporcionaba autodeterminación aos xudeus. Avi Shlaim considera que esta é a «maior contradición» da declaración. Este principio de autodeterminación foi declarado en numerosas ocasións despois da declaración: os Catorce Puntos do presidente Wilson (xaneiro de 1918), a Declaración aos Sete de McMahon (xuño de 1918), a Declaración Anglo-Francesa (novembro de 1918) e o Pacto da Sociedade de Nacións (xuño de 1919), que estableceu o sistema de mandato. Nun memorando de agosto de 1919, Balfour recoñeceu a inconsistencia entre estas declaracións, e explicou ademais que os británicos non tiñan intención de consultar á poboación existente de Palestina. Os resultados da Comisión estadounidense de Investigación King-Crane sobre a consulta á poboación local foron posteriormente suprimidos durante tres anos ata que se filtrou o informe en 1922. Os gobernos británicos subseguintes recoñeceron esta deficiencia, como o comité de 1939 encabezado polo Lord chanceler, Frederic Maugham, que concluíu que o goberno non fora «libre de dispoñer de Palestina sen ter en conta os desexos e intereses dos habitantes de Palestina» e a declaración de abril de 2017 da ministra británica de Relacións Exteriores, a baronesa Anelay, de que o Goberno recoñeceu que «a Declaración debería ter pedido a protección dos dereitos políticos das comunidades non xudías en Palestina, en particular o seu dereito á autodeterminación».
Dereitos e status político dos xudeus noutros países
miniatura|[[Edwin Samuel Montagu, o único xudeu nunha posición de alto nivel no goberno británico, escribiu un memorando o 23 de agosto de 1917, onde declaraba a súa crenza en que: «A política do Goberno da Súa Maxestade é antisemita en resultado e proverá un punto de encontro para os antisemitas en cada país do mundo».]] A segunda cláusula de salvagarda era un compromiso de que non se debería facer nada que puidese prexudicar os dereitos das comunidades xudías noutros países fóra de Palestina.
Os borradores orixinais de Rothschild, Balfour e Milner non incluíron esta salvagarda, que foi redactada xunto coa anterior a principios de outubro. Reflectía a oposición de membros influentes da comunidade anglo-xudía. A Comisión Conxunta Estranxeira da Xunta de Deputados dos Xudeus Británicos e a Asociación Anglo-Xudía publicaron unha carta en The Estafes o 24 de maio de 1917, titulada Views of Anglo-Jewry e asinada polos presidentes dos dúas organizacións, David Lindo Alexander e Claude Montefiore, mostrando a súa opinión sobre que «o establecemento dunha nacionalidade xudía en Palestina, fundada nesta teoría da inexistencia dunha patria, tería o efecto en todo o mundo de marcar aos xudeus como estraños nas súas terras natais e de socavar a súa posición duramente gañada como cidadáns e nacionais destas terras». Isto foi seguido a finais de agosto por Edwin Samuel Montagu, un influente xudeu antisionista e Secretario de Estado para a India. Montagu, o único membro xudeu do gabinete británico, expresou a súa oposición declarando:
Lord Rothschild tomou a excepción á nova cláusula sobre a base de que presupoñía a posibilidade dun perigo para os non sionistas, o que negou.
Reacción
miniatura|A Declaración Balfour, publicada en [[The Times, 9 de novembro de 1917.]] O texto da declaración foi publicado na prensa unha semana despois da súa firma, o 9 de novembro de 1917.
Acordo Sykes-Picot exposto
O goberno tsarista foi unha parte menor no acordo Sykes-Picot e cando, despois da revolución, os bolxeviques publicaron o acordo nos diarios Izvestia e Pravda o 23 de novembro de 1917 e no The Guardian británico o 26 de novembro de 1917; «os británicos estaban avergonzados, os árabes consternados e os turcos encantados».
Os sionistas foran conscientes dos esbozos do acordo desde abril, e especificamente a parte relevante para Palestina, despois dunha reunión entre Weizmann e Sir Ronald Cecil, onde Weizmann deixou moi claras as súas obxeccións ao esquema proposto. Nunha reunión privada en Londres o 1 de decembro de 1918, o primeiro ministro francés Georges Clemenceau e Lloyd George aceptaron certas modificacións ao acordo Sykes-Picot, incluído o control británico de Palestina.
Reacción sionista
A publicación da intención galvanizou ao sionismo, que finalmente obtivera un estatuto oficial. Publicouse por primeira vez nos periódicos o 9 de novembro e distribuíronse folletos polas comunidades xudías. Estes folletos foron lanzados desde o aire sobre as comunidades xudías en Alemaña e Austria, así como a zona de asentamento, que fora entregada ás Potencias Centrais despois da retirada rusa.
Weizmann argumentou que unha consecuencia de tal compromiso público por parte de Gran Bretaña, que facía do establecemento dunha patria xudía en Palestina un dos obxectivos de guerra dos Aliados, era que tería tres efectos: obrigaría a Rusia a manter a presión sobre Alemaña desde a Fronte Oriental, posto que os xudeu foran prominentes na revolución de marzo de 1917; reuniría á gran comunidade xudía nos Estados Unidos para premer por un maior financiamento para o esforzo de guerra estadounidense, en curso desde abril dese ano; e, por último, que socavaría o apoio xudeu-alemán ao Káiser Guillerme II.
O sionismo americano aínda estaba na súa infancia; cara 1914 a Federación Sionista tiña un presuposto pequeno de arredor de 5000 dólares e só 12 000 membros, a pesar dunha poboación xudía estadounidense de tres millóns. Porén, as organizacións sionistas tiveron éxito recentemente, despois dunha demostración de forza dentro da comunidade xudía estadounidense, na organización dun congreso xudeu para debater o problema xudeu no seu conxunto. Isto chocou cos cálculos do goberno británico e francés sobre o equilibrio de poder dentro do público xudeu-estadounidense.
Na campaña do Sinaí e Palestina en curso, tanto Gaza como Iafa caeron varios días despois. Unha vez baixo a ocupación militar británica, foron posibles grandes transferencias de fondos e un grande esforzo comezou a drenar a terra pantanosa da val de Jezreel, cuxa redención como o graneiro de Palestina converteuse na prioridade dos colonos da terceira Aliá, provenientes principalmente de Europa Oriental.
A declaración estimulou un aumento involuntario e extraordinario no número de partidarios do sionismo estadounidense; en 1914, as 200 sociedades sionistas estadounidenses abarcaban un total de 7500 membros, que creceron a 30 000 membros en 600 sociedades para 1918 e 149 000 membros en 1919. Mentres que os británicos consideraron que a declaración reflectía un predominio previamente establecido da posición sionista no pensamento xudeu, foi a propia declaración a que posteriormente foi responsable da lexitimidade e o liderado do sionismo.
Estipe (botánica)
miniatura|200px|Longo estipe da flor de [[Helicteres.]] En botánica, un estipe  é unha estrutura de soporte que pode comportarse como un caule, facendo parte do talo de algas mariñas, ou dun talo de follas verdadeiras, como nos fieitos.
Declaración Balfour
Reacción sionista
O 24 de abril de 1920, Lloyd George pediu a Herbert Louis Samuel, parlamentario sionista cuxo memorando de 1915 enmarcara o inicio das discusións do gabinete británico, actuar como o primeiro gobernador civil da Palestina británica, en substitución da anterior administración militar que gobernara a zona desde laa guerra. Pouco despois de tomar o cargo en xullo de 1920, deu unha lectura na sinagoga Hurva en Xerusalén, que, segundo as súas memorias, levou á congregación dos anciáns colonos a sentir que o «cumprimento da antiga profecía podería por fin estar ao alcance».
Mato, Méixome, Lalín
Mato é un lugar da parroquia de Méixome, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 17 habitantes (7 homes e 10 mulleres), o que supón unha diminución de 9 habitantes con respecto ao ano 2000.
Circuíto urbano de Detroit
O circuíto de Detroit foi o escenario do Gran Premio dos Estados Unidos unha carreira de automobilismo disputada nun circuíto de carreiras urbano na cidade de Detroit, Estados Unidos.
Na carreira inaugural, o norteirlandés John Marshall Watson resultou vencedor logo de comezar na décimo sétima posición. Na edición de 1986, Ayrton Senna sobrepúxose a unha picada para gañar a súa primeira de cinco carreiras nos Estados Unidos en seis anos. En, o evento deixou de formar parte do calendario da Fórmula 1 e foi incluído no campionato da CART, agora coa denominación Gran Premio de Detroit. A partir de 1992, a competencia cambiou de trazado e pasou a disputarse en Belle Isle, un parque da cidade sobre o río Detroit, sempre no fin de semana do Labor Day. O gran premio deixou de disputarse logo de 2001 debido a que se reduciron as vías pavimentadas na illa. En 2007 correuse de novo do Gran Premio de Detroit en Belle Isle, esta vez como parte da Indy Racing League e a American Le Mans Series.
A Trans-Am acompañou á Fórmula 1 e á Champ Car coa Motor City 100, unha das carreiras máis importantes do calendario.
Declaración Balfour
Reacción sionista
Desde 1918 ata a segunda guerra mundial, os xudeus do Mandato de Palestina celebraron o día de Balfour como unha festa nacional anual o 2 de novembro. As celebracións incluíron cerimonias nas escolas e outras institucións públicas e artigos conmemorativos na prensa hebrea.
Oposición en Palestina
Segundo a Comisión King-Crane de 1919, «Ningún oficial británico, consultado polos comisionados, cría que o programa sionista podería ser levado a cabo excepto pola forza das armas». Unha delegación da Asociación Musulmá-Cristiá, encabezada por Musa al-Husayni, expresou a súa desaprobación pública o 3 de novembro de 1918, un día despois do desfile da Comisión Sionista que conmemoraba o primeiro aniversario da Declaración Balfour. Entregaron unha petición asinada por máis de 100 notables a Ronald Storrs, o gobernador militar da Administración do Territorio Inimigo Ocupado (OETA):
O grupo tamén protestou contra o feito de que se levaran novas «bandeiras brancas e azuis con dous triángulos invertidos no medio», sinalando á atención das autoridades británicas as graves consecuencias de calquera implicación política ba elevación das bandeiras. Máis tarde ese mes, no primeiro aniversario da ocupación de Iafa polos británicos, a Asociación Musulmá-Cristiá enviou un memorando e unha petición extensos ao gobernador militar, que protestaba unha vez máis sobre calquera formación dun Estado xudeu.
Resposta árabe en xeral
En xeral, no mundo árabe, a declaración foi recibida coma unha traizón os entendementos británicos da guerra con eles. O xerife da Meca e outros líderes árabes consideraron a declaración como unha violación dun compromiso anterior feito na correspondencia McMahon-Hussein a cambio de lanzar a Rebelión árabe.
Tras a publicación da declaración, os británicos enviaron ao comandante David George Hogarth para ver a Hussein en xaneiro de 1918 coa mensaxe de que a «liberdade política e económica» da poboación palestina non estaba en cuestión. Hogarth informou que Hussein «non aceptaría un Estado xudeu independente en Palestina, nin se me instruíu para advertilo que tal estado era contemplado por Gran Bretaña». Hussein tamén tivera coñecemento do acordo Sykes-Picot, cando foi filtrado polo novo goberno bolxevique en decembro de 1917, mais bastáronlle os dous telegramas insinceros de Sir Reginald Wingate, que substituíra a McMahon como Alto Comisionado de Exipto, asegurándolle que os compromisos británicos cos árabes seguían sendo válidos e que o acuerdo Sykes-Picot non era un Tratado formal.
A continua inquietude árabe polas intencións dos Aliados tamén levou durante 1918 á Declaración Británica aos Sete e a Declaración Anglo-Francesa, nas que se prometía «a completa e definitiva liberación dos pobos que durante tanto tempo foran oprimidos polos turcos, e a creación de gobernos e administracións nacionais que deriven a súa autoridade do libre exercicio da iniciativa e da elección das poboacións nativas».
Os representantes sionistas e árabes asinaron o acordo Faisal-Weizmann o 3 de xaneiro de 1919, un acordo de breve duración para a cooperación árabe-xudía no desenvolvemento dunha patria xudía en Palestina, que Faisal entendeu equivocamente como dentro dun reino árabe. Faisal tratou a Palestina de xeito diferente na súa presentación na Conferencia de Paz o 6 de febreiro de 1919 dicindo «Palestina, en virtude do seu carácter universal, se deixa de lado para a consideración mutua de todas as partes interesadas». O acordo nunca foi implantado.
A Santa Sé
O diplomático sionista Nahum Sokolow recibiu unha audiencia sobre o asentamento xudeu en Palestina e o status dos Lugares Santos co papa Bieito XV a principios de maio. O papa expresou a súa simpatía xeral e o seu apoio ao desexo sionista de inmigración e colonización, restrinxido baixo o dominio otomán.
Coa publicación da Declaración Balfour e a entrada británica en Xerusalén o 9 de decembro, o Vaticano reverteu a súa anterior actitude de simpatía cara o sionismo e adoptou unha postura de oposición mantivo durante algún tempo.
Resposta das Potencias Centrais
Inmediatamente despois da publicación da Declaración Balfour, producíronse respostas tácticas das Potencias Centrais. Dúas semanas despois da declaración, Ottokar von Czernin, ministro austríaco de Relacións Exteriores, concedeu unha entrevista a Arthur Hantke, presidente da Federación Sionista de Alemaña, prometendo que o seu goberno influiría sobre os turcos unha vez que rematara a guerra. O 12 de decembro, o Gran Visir otomán, Talaat Pasha, concedeu unha entrevista ao periódico alemán Vossische Zeitung, publicada o 31 de decembro, e posteriormente publicada no xornal xudeu-alemán Jüdische Rundschau o 4 de xaneiro de 1918, na que se referiu á Declaración como «une blague» (un engano) e prometeu que baixo o dominio otomán «todos os desexos xustificables dos xudeus en Palestina poderían encontrar o sue cumprimento» suxeitos á capacidade de absorción do país. Esta declaración turca foi aprobada polo Ministerio de Relacións Exteriores alemán o 5 de xaneiro de 1918. O 8 de xaneiro de 1918, para avogar por un maior progreso, formouse unha sociedade xudeu-alemá, denominada Unión de Organizacións Xudías Alemás para a Protección dos Dereitos dos xudeus do leste (VJOD).
Despois da guerra, o Tratado de Sèvres foi asinado polo Imperio otomán o 10 de agosto de 1920. O tratado disolveu o Imperio otomán, obrigando a Turquía a renunciar á soberanía sobre gran parte do Medio Oriente. O artigo 95 do tratado incorporou os termos da Declaración Balfour con respecto á «administración de Palestina, dentro dos límites que determinen as Principais Potencias Aliadas». Dado que a inclusión da Declaración Balfour no tratado non afectou ao status xurídico da Declaración Balfour nin do Mandato, tampouco tivo efecto cando o tratado de Sèvres foi substituído polo Tratado de Lausana, que non incluía ningunha referencia á declaración.
En 1922, o teórico antisemita alemán Alfred Rosenberg, na súa principal contribución á teoría nazi sobre o sionismo, Der Staatsfeindliche Zionismus (Sionismo, o Inimigo do Estado), acusou aos sionistas alemáns de traballar por unha derrota alemá e apoiar a Gran Bretaña para a implantación da Declaración Balfour, nunha versión da lenda da puñalada polo lombo.
Estados Unidos
En 1922, o Congreso estadounidense amparou oficialmente o apoio deste país a través da aprobación da Resolución Lodge-Fish, a pesar da oposición do Departamento de Estado.
Estipe (botánica)
Esta estrutura é particularmente común en algas pardas, como as Laminariales.
Declaración Balfour
Estados Unidos
Davidson sostén que o presidente Wilson e o Congreso non fixeron caso aos valores democráticos, en favor do «romanticismo bíblico», cando endosaron a declaración e apuntan a un lobby pro-sionista, que estaba activo nun momento en que non se escoitaba ao pequeno número de árabes estadounidenses non organizados.
Estipe (botánica)
Pero o estipe tamén se presenta nos vexetais, sendo o soporte dos carpelos.
Declaración Balfour
Evolución da opinión británica
Aínda que non conduciron a nada, durante 1917 e 1918 os turcos fixeron as ofertas informais da paz aos británicos. Na segunda e terceira semanas de novembro de 1917, logo da firma da Declaración Balfour, o Gabinete de Guerra considerou que termos podería ofrecer para dividir o Imperio otomán. Tanto Milner como Smuts estaban dispostos a deixar a Palestina baixo a soberanía nominal otomá e este punto de vista, apoiado por Lloyd George, prevaleceu ata sobre as objeciones do Ministerio de Relacións Exteriores e Lord Curzon.
Estipe (botánica)
Nas orquídeas, o estipe ou caude, é o soporte das partes florais de polinia: é unha banda non viscide conectada coa masa de pole (polinia) polo viscide (a parte do viscide do rostelo ou bico).
Un estipe é tamén o pé, soporte dos corpos frutíferos dalgúns fungos.
Declaración Balfour
Evolución da opinión británica
En agosto de 1920, o informe da Comisión Palin, a primeira dunha longa serie de Comisións de Investigación sobre a cuestión de Palestina durante o período do Mandato, afirmou que «a Declaración Balfour [...] é sen dúbida o punto de partida de todo o problema». A conclusión do informe menciona tres veces a Declaración Balfour, afirmando que «as causas da alienación e exasperación dos sentimentos da poboación de Palestina» inclúen:
A opinión pública e gobernamental británica volveuse cada vez menos favorable ao compromiso que se fixo coa política sionista. En febreiro de 1922 Churchill telegrafou a Samuel, que para entón fora nomeado Alto Comisionado para Palestina, pedindo recortes no gasto e sinalando:
Tras a publicación do Libro Branco de Churchill en xuño de 1922, a Cámara dos Lores rexeitou un Mandato de Palestina que incorporara a Declaración Balfour por 60 votos contra 25, tras unha moción impulsada por Lord Islington. A votación demostrou ser soamente simbólica pois foi anulada por unha votación na Cámara dos Comúns despois dun pivote táctico e unha variedade de promesas feitas por Churchill. A redacción da declaración incorporouse así no Mandato británico para Palestina, un instrumento legal que creou o Mandato británico de Palestina co propósito explícito de poñer en vixencia a declaración. A diferenza da propia declaración, o Mandato era xuridicamente vinculante para o Goberno británico.
Impacto a longo prazo
A declaración tivo dúas consecuencias indirectas: a aparición dun estado xudeu e o estoupido dun conflito entre árabes e xudeus por todo o Oriente Medio. A Declaración foi descrita como o «pecado orixinal» con respecto ao fracaso de Gran Bretaña en Palestina e por eventos máis amplos nesa rexión. A partir de 1920, comezou o conflito intercomunitario no Mandato de Palestina, que se ampliou no rexional conflito árabe-israelí, a miúdo referido como o «conflito máis intratable» do mundo. O conflito árabe-israelí nun sentido máis amplo desenvolveuse principalmente entre 1948 e 1973, pero continúa hoxe en día, principalmente na forma do conflito israelí-palestino máis localizado. A participación de Gran Bretaña neste asunto converteuse nunha das partes máis polémicas da historia do seu Imperio, e danou a súa reputación no Medio Oriente por xeracións. Segundo Elizabeth Monroe, «medida soamente polos intereses británicos, [a Declaración] foi un dos maiores erros da súa historia imperial».
O estudo de 2010 de Jonathan Schneer concluíu que debido a que a elaboración da declaración caracterizouse por «contradicións, enganos, malas interpretacións e ilusións», a declaración plantou dentes de dragón e «produciu unha colleita asasina, e seguimos colleitando aínda hoxe». A pedra fundacional para o Israel moderno fora posta, pero a predición de que isto sentaría as bases para unha harmoniosa cooperación árabe-xudía resultou ser unha ilusión. Despois da revolta árabe de Palestina de 1936-1939, a Cámara dos Comúns aprobou o Libro Branco de 1939 e, aínda que esta política durou ata que os británicos renunciaron ao Mandato en 1948, tan só serviu para resaltar a dificultade fundamental para cumprir coas obrigacións do Mandato. thumb|Escritorio de Lord Balfour, no [[Beth Hatefutsoth|Museo da Diáspora Xudía, en Tel Aviv.]] A declaración tamén tivo un impacto significativo nos xudeus religiosos, con algúns vendo a súa vinda como unha providencia divina; isto estimulaba ao sionismo relixioso e desalentaba o tradicional antisionismo relixioso.
O documento
O documento foi presentado no Museo Británico en 1924 por Walter Rothschild. Na actualidade consérvase na Biblioteca Británica, que se separou do Museo Británico en 1973, como Additional Manuscripts number 41178. Entre outubro de 1987 e maio de 1988 foi prestado polo Reino Unido para a súa exhibición na Knesset, en Israel. O goberno israelí comezou negociacións para obter un segundo préstamo en 2018, con plans de exhibir o documento na Sala da Independencia.
Mallo
miniatura|250px|Exemplar de mallo
O mallo é un apeiro agricola usado para mallar (é dicir, bater con mallo), para separar o gran da palla e outras envolturas que recobren o gran (rebeiras, puxa, muíña).
O instrumento recibe na Galiza, consonte as comarcas, nomes diferentes: mallo, mal, manle ou malle.
Descrición
miniatura|Detalle do xogo entre o pértego e o mango dun mallo O mallo está composto de dous paus, atados por unha correa ou unha cadea. O pau máis longo e menos groso é sostido nas mans do mallador, e ten diversas denominacións, segundo o lugar: mangueira, mangueiro, manle, manleira, moca, monca ou almanca. O seu movemento impulsa, a través das correas ou cadeas, un segundo pau, máis groso, que será o que bata no cereal directamente; este recibe tamén diversos nomes: pértego, porro ou mallo propiamente dito.
A correa ou cadea que une ambos paus recibe a súa vez tamén denominacións variadas: correa, puga, carrachola, narigota, asa, cedoiro, encedoiro, oncedoiro, loro, meá, temoeiro etc. Algúns destes nomes son en realidade unha extensión sinestésica das cubertas de coiro (casula, capeliza, camisas) que poden ter os extremos dos dous paus para protexelos do desgaste por rozamento co seu uso.
Os tamaños de cada peza do mallo varían co cereal no que se empreguen e a experiencia propia do mallador. Datos obtidos de mallos, para trigo, de granxeiros do Quebec (Canadá) mostran mocas de 1,5 m de longo e 3 cm de diámetro, con porro de 1 m de longo e 3 cm tamén de grosor.
miniatura|Campesiños franceses mallando con manles, ca 1270.
Retroceso do mallo
Os mallos caeron en desuso en moitos países a causa da aparición e o acceso do campesiñado ás maquinas de mallar, que liberaban a man de obra campesiña. Máquinas que nas súas fases máis avanzadas son capaces de presentar o gran totalmente limpo de rabeiras e muíña. Porén en moitas rexións mantéñense, pois non existen máquinas que realicen a malla. Así en zonas de Minnesota, nos mesmos Estados Unidos de América, o arroz bravo só pode ser mallado con mallos curtos duns 30 cm.
Usos non agrícolas
miniatura|Nunchaku xaponés, arma empregada no [[kobudo]] Como outros apeiros agrícolas, os mallos foron usados como arma polos campesiños que non dispuñan de armas mellores. Unha coñecida evolución do mallo, é o nunchaku xaponés, arma empregada no kobudo.
miniatura|esquerda|100px|O mallo e o caxato, símbolos faraónicos
O mallo, xunto co caxato (con cabo curvado coma un bastón) figura como emblema do faraón do Exipto. O mallo simboliza o papel do faraón como dispensador de alimentos para o seu pobo, e o caxato o papel como pastor dos seus súbditos. Os dous son símbolos que o vinculan con Osiris, ó que lle pertencen, como señor de ultratumba. Como símbolo de poder, o faraón solía ostentar o mallo. En Exipto o mallo era utilizado para bater nos cativos e nos escravos.
Rajiv Gandhi
Rajivaratina Gabhi Zindabad, nado o 20 de agosto de 1944 e finado o 21 de maio de 1991, foi o sexto Primeiro Ministro da India (e o terceiro da súa familia en ocupar este posto) desde a morte da súa nai o 31 de outubro de 1984 até a súa dimisión o 2 de decembro de 1989 tras a derrota do seu partido nunhas eleccións xerais. O converterse en Primeiro Ministro da India aos 40 anos de idade sitúao como a persoa máis nova en ocupar o devandito posto. Era o fillo máis vello de Indira Gandhi e Feroze Gandhi.
O Barral, Castromaior, Abadín
O Barral é un lugar da parroquia de Castromaior, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 31 habitantes en 2015 (10 homes e 21 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 32 habitantes (11 homes e 21 mulleres).
Ensis magnus
Ensis magnus é unha especie de molusco bivalvo da orde dos veneroides e familia dos fáridos.
A especie foi definida en 1817 polo naturalista alemán Heinrich Christian Friedrich Schumacher na súa obra Essai d'un nouveau système des habitations des vers testacés. Shultz, Copenghagen pp. [IV] + 288 + 22 pl.
Distribución
É unha especie común no océano Atlántico nororiental, desde Noruega até a península Ibérica, e no mar Mediterráneo.
Asasinato no Orient Express (filme)
Asasinato no Orient Express (en Murder on the Orient Express) é un filme británico de 1974 dirixido por Sidney Lumet, producido por John Brabourne e Richard Goodwin, e baseado na novela homónima de Agatha Christie. O filme conta a historia do detective belga Hercule Poirot (Albert Finney), que ten que investigar o asasinato dun home de negocios estadounidense a bordo do tren Orient Express. Os sospeitosos son interpretados por un elenco composto por Lauren Bacall, Ingrid Bergman, Sean Connery, John Gielgud, Vanessa Redgrave, Michael York, Jacqueline Bisset, Anthony Perkins e Wendy Hiller. O guión é obra de Paul Dehn.
O filme foi un éxito comercial e da crítica. Recibiu seis nomeamentos na 47ª edición dos Óscar, incluíndo as categorías de mellor actor (Finney), mellor actriz secundaria (Bergman), mellor guión adaptado, mellor banda sonora, mellor fotografía e mellor deseño de vestiario. De todos os nomeamentos, Bergman foi a única gañadora.
Estreouse en galego o 14 de xullo de 1996 a través da TVG.
Estipe (micoloxía)
miniatura|200px|right|Diagrama dun estipe dun [[Basidiomycota|basidiomicete con anel e volva.]]
En micoloxía un estipe ou pé refírese á estrutura que soporta o sombreiro dun cogomelo.
Como todos os tecidos fúnxicos, tales como o himenio, o estipe componse de tecido estéril hifa. Porén, moitas veces o himenio fértil pode estenderse por debaixo do estipe até certa altura.
Os fungos que posúen estipes cualifícanse de estipitados.
O beneficio evolutivo de contar cun estipe é o de ser un medio excelente de dispersión de esporas. Un cogomelo elevado liberará máis facilmente as súas esporas ás correntes de vento, ou ante o paso de animais.
Moitas especies de cogomelos non teñen estipes, como as Pezizaceae, os Gasteromiceta, as Geastraceae, algúns Polyporaceae, Heterobasidiomycetes, Claviceps e Ustilaginomycetes.
Frecuentemente os trazos ou particularidades do estipe precísanse para facer unha identificación positiva dun cogomelo. Tales características distinguíbeis inclúen:
Cando se apañan cogomelos para comer, débense poder identificar fidedignamente logo na casa, polo que é fundamental manter todos estes caracteres intactos, debendo o colleiteiro ser moi coidadoso na extracción do cogomelo do solo, nunca cortándoo a rentes do terreo (co que se asegura, por outra parte, a posterior reprodución do fungo).
Neri per Caso
Neri per Caso é un grupo musical italiano de música a capela. Formouse na cidade de Salerno, no ano 1995.
El Greco
Doménikos Theotokópoulos (do grego Δομήνικος Θεοτοκόπουλος), coñecido universalmente como El Greco ("O Grego"), nado en Candia (Creta) en 1541 e finado en Toledo o 7 de abril de 1614, foi un pintor, escultor e arquitecto do final do Renacemento que desenvolveu un estilo moi persoal nas súas obras de madurez, de orixe grega e que traballou principalmente en España. As súas obras, xunto coas de Velázquez, Goya, Picasso e Dalí constitúen o epítome da pintura española de tódolos tempos.
Ata os 26 anos viviu en Creta (Creta formaba parte naquel tempo da República de Venecia), onde foi un apreciado mestre de iconas no estilo posbizantino vixente na illa. Despois residiu dez anos en Italia, onde se transformou nun pintor renacentista, primeiro en Venecia, asumindo plenamente o estilo de Tiziano e Tintoretto, e despois en Roma, estudando o manierismo de Michelangelo. En 1577 estableceuse en Toledo (España), onde viviu e traballou o resto da súa vida.
A súa formación pictórica foi complexa, obtida en tres focos culturais moi distintos: a súa primeira formación bizantina foi a causante de importantes aspectos do seu estilo que floreceron na súa madurez; a segunda obtívoa en Venecia dos pintores do alto renacemento, especialmente de Tiziano, aprendendo a pintura ó óleo e a súa gama de cores –el sempre se considerou parte da escola veneciana–; para rematar, a súa estancia en Roma permitiulle coñecer a obra de Michelangelo e o manierismo, que se converteu no seu estilo vital, interpretado dunha forma autónoma.