cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fernand Braudel
Traxectoria
En 1923 iniciouse como profesor de historia en Bar-Le-Duc. Despois viaxou a Alxer, entón unha colonia francesa, a ensinar historia. Durante devandita estancia coñeceu por diversos seminarios a Henri Berr e Henri Hauser. De regreso en Francia en 1932, traballou como profesor de escola secundaria, e atopouse con Lucien Febvre, o cofundador da publicación Annales, mestre que tería unha grande influencia no seu traballo. É nesta estancia onde se interesou e fascinou por vez primeira polo Mediterráneo. Despois regresou a París e entre 1932 e 1935 a dar clases nos liceos Pasteur, Condorcet e Henry IV.
Emar
Sobre o -1300 foi trasladado da súa localización inicial a un lugar non demasiado distante ao oeste (uns 500 metros), un chisco máis elevada, debido a unha mudanza de curso do río, traslado obra do rei hitita Suppiluliumas I ou do seu fillo Mursilis II e foi a capital do chamado país de Ashtata, vasalo do reino de Karkemish. A monarquía de Emar foi establecida sobre o século –XIII, pero o poder efectivo permaneceu en mans do consello de anciáns e os clans. O sistema feudal coñecido como ilku era similar ao de Ugarit.
Batallás, Astureses, Boborás
Batallás é un lugar da parroquia de Astureses no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 16 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 2 eran homes e 14 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 16 habitantes (2 homes e 14 mulleres).
Emar
As taboíñas mencionan os anos de desastres, guerras e a venda de propiedades ou de rapaces como escravos para facer fronte á fame durante os anos de desastres.
A orixe da monarquía é pouco coñecida, dado que a cidade non tiña antecedentes monárquicos. Probabelmente estea relacionado co establecemento dunha fortaleza defensiva contra o incremento do poder de Asiria. Un dos textos explica un golpe de estado durante o reino dun dos seis reis que tivo a cidade, no que participaron activamente os hupsu, un grupo social marxinado. Sobre o -1200 menciónanse ataques de grupos hurritas e dun grupo descoñecido chamado os tarwu, talvez un grupo dos pobos do mar; tamén os arameos tiñan incidencia na zona neste tempo. Non hai dúbida que os asirios non tiveron que ver no final da cidade que se produciu sobre o -1187, debido ao lume, como testemuñan as escavacións.
Fernand Braudel
Brasil
Cara a 1935 viaxou a São Paulo para fundar a cátedra universitaria de historia, invitado por Julio de Mesquita Filho, quen invitou tamén a Claude Lévi-Strauss. O resultado de devanditos esforzos colectivos foi a Universidade de São Paulo. Braudel aseguraría que foi un dos períodos máis felices da súa vida a estancia en América Latina, a cal estivo presente durante toda a súa vida nas súas apreciacións e comentarios.
Emar
En época bizantina repoboouse e chamouse Barbalissos, e baixo os árabes foi chamada Balis.
Fernand Braudel
Volta a Europa e participación na guerra
En 1939, ao estalar a Segunda guerra mundial alistouse no exército, pero foi capturado en 1940 e feito prisioneiro de guerra en Alemaña, nun campamento preto de Lübeck, tamén na cidadela de Maguncia, onde, traballando só coa propia memoria, sentou as bases do seu futuro gran traballo La Méditerranée et le Monde Méditerranéen a l'époque de Philippe II (en galego, O Mediterráneo e o mundo mediterráneo na época de Filipe II). Logo da guerra, traballou con Febvre nunha nova universidade, fundada separadamente da de Sorbona, dedicado á historia social e económica.
Emar
O moderno lugar de Tell Meskéné foi escavado por Jean-Claude Margueron entre 1972 e 1976 e sacáronse á luz templos (entre eles o chamado templo de Devin onde se atopou unha biblioteca con textos sagrados rituais e literarios) e casas e 900 taboíñas cuneiformes, moitas escritas en acadio, un centenar en hurrita e un par en hitita. Actualmente coñécense preto de 1200. Os estudos serían publicados por Daniel Arnaud nos anos oitenta do século XX. En 1996 recomezaron as escavacións, baixo a dirección do alemán Uwe Finkbeiner.
Fernand Braudel
Volta a Europa e participación na guerra
En 1962, escribiu unha Historia das civilizacións, como base para un curso básico de historia, pero o seu rexeitamento da narrativa tradicional baseada nos eventos superficiais, era demasiado radical para o Ministerio francés de educación, que o rexeitou.
Contra a historia tradicional, que narraba acontecementos principalmente políticos, Braudel pretendía escribir unha historia que, na súa soada visión do tempo histórico en tres niveis, puxera en énfase a "longa duración" e a conxuntura, desplazando a curta duración, os acontecementos. Consideraba a estes a espuma da onda da Historia. Era necesario estudar os grandes procesos da historia para posuír unha comprensión cabal e profunda dela. A obra máis representativa desta postura é La Méditerranée, libro divido en tres seccións, un para a longa duración, outro para a mediana e para rematar a curta duración, os acontecementos e personaxes da historia máis tradicional, como o foi o mesmo Filipe II.
Outro punto a destacar da súa postura coa historia vese noutra importante obra súa, constituída polos tres volumes de Civilisation Matérielle, Economie et Capitalisme, XVe-XVIIIe, o primeiro dos cales publicouse en 1979.
Braudel foi considerado como un dos máis grandes historiadores modernos, destacable pola énfase con que marca o papel dos factores socio-económicos na creación e narración da historia e pola unión que propuña entre as diferentes ciencias sociais, en que traballou toda a súa vida.
Linguas tucanas
As linguas tucanas son unha familia de linguas orixinarias de Colombia, o Brasil, Ecuador e o Perú.
Faysal bin Abdelaziz Al Saud
miniatura|dereita|Faysal bin Abdelaziz Al Saud.
Linguas tucanas
Clasificación
Existen dúas ducias de linguas tucanas:
Benjamin Mkapa
Benjamin William Mkapa, nado en Ndanda, Rexión de Mtwara, o 12 de novembro de 1938 e finado en Dar es Salaam o 24 de xullo de 2020, foi un político tanzano, que foi presidente de Tanzania dende 1995 ata 2005. Pertencía ao Partido Revolucionario do Estado. Foi considerado un dos grandes pacificadores do leste de África.
Faysal bin Abdelaziz Al Saud
Faysal bin Abdelaziz Al Saud (en árabe فيصل بن عبدالعزيز آل سعود), tamén chamado Faisal ibn Abd al-Aziz, nado en Riad probábelmente en 1906 e finado o 25 de marzo de 1975, foi o cuarto fillo de Ibn Saud e o terceiro rei de Arabia Saudita.
Linguas tucanas
Clasificación
A maioría das linguas fálanse, ou faláronse, en Colombia.
Faysal bin Abdelaziz Al Saud
Traxectoria
En 1925, comandando un exército de leais sauditas, obtivo unha decisiva vitoria sobre Hejaz. Como recompensa, foi feito gobernador de Hejaz ao ano seguinte. En 1932 aceptou o cargo de Ministro de Asuntos Exteriores.
Despois de que as Nacións Unidas dividisen Palestina, Faysal pediu ao seu pai que rompese as súas relacións cos Estados Unidos, pero foi ignorado. A saúde de Saud empeorou, e Faysal tomou o posto de rexente o 4 de marzo de 1964. O 2 de novembro dese ano converteuse en rei despois de que o seu irmán fose deposto.
Faysal introduciu algunhas reformas, como a televisión e a escolarización feminina, ás que se opuxeron moitos sauditas, incluíndo os membros da familia real, pois ambas foron consideradas contrarias ao islam. En 1967, tras a vitoria israelí na Guerras dos Seis Días, sentiuse derrotado e nunca volveu sorrir.
En 1973, comezou un programa para incrementar o poder militar de Arabia Saudita. O 17 de outubro, retirou o pretróleo saudita dos mercados mundiais, cuadruplicando o seu prezo. Esta acción foi a principal culpábel da Crise Enerxética de 1973. En 1974 foi nomeado Home do Ano pola revista Time.
Asasinato
O 25 de marzo de 1975 foi asasinado a tiros polo seu sobriño Faysal bin Musaed por razóns aínda descoñecidas. Especulouse con que quería vingar o seu irmán máis vello Khalid, que morreu nun encontro contra as forzas de seguridade en 1966. Aínda que se falou de varias teorías sobre conspiracións, unha investigación descubriu que o príncipe Faysal bin Musaed supostamente actuou só.
O príncipe Musaed estaba xunto a unha delegación kuwaití que agardaba para reunirse co rei. O rei Faysal encamiñábase cara a eles cando Musaed sacou unha pistola e disparou sobre el.
Musaed foi capturado inmediatamente e inicialmente declarado demente. Máis tarde foi acusado de rexicidio e, en xuño de 1975, foi decapitado na praza pública de Riyadh.
Faysal foi sucedido polo seu irmán Khalid bin Abdul Aziz.
En 1979, a cidade de Lyallpur, en Paquistán, foi renomeada como Faysalabad no seu honor. A Mesquita Faysal en Islamabad tamén recibiu o seu nome. A maior estrada de Karachi foi renomeada Shahrah-e-Faisal e unha zona residencial próxima ao Aeroporto de Karachi foi renomeada como Colonia do Shah Faysal.
Larazo, Larazo, Vila de Cruces
Larazo é un lugar da parroquia de Larazo, no concello pontevedrés de Vila de Cruces, na comarca do Deza. Segundo o INE, en 2008 tiña 31 habitantes (14 homes e 17 mulleres), o que supón unha diminución de 10 habitantes con respecto ao ano 2000.
Herciana Matmuja
Herciana Matmuja, tamén coñecida como Hersiana Matmuja ou Hersi Matmuja é unha cantora albanesa, gañadora da 52 edición do Festivali i Këngës. En 2014 representa a Albania no Festival de Eurovisión 2014 coa canción "One Night's Anger".
A Cheira
O topónimo galego A Cheira pode referirse a:
All Tomorrow's Parties
All Tomorrow's Parties (comunmente coñecido como ATP) foi unha organización baseada en Londres que promoveu festivais, concertos e gravacións por todo o mundo durante máis de dez anos. Fundouna en 2001 Barry Hogan para preparar o primeiro All Tomorrow's Parties Festival que tivo lugar nas colonias de vacacións de Camber Sands, East Sussex, cun cartel comisariado por Mogwai.
O festival celebrouse en Reino Unido, Estados Unidos e Australia, e foi comisariado polos seguintes artistas: Deerhunter, TV on the Radio, Yeah Yeah Yeahs, The National, The Drones, Greg Dulli (Afghan Whigs), Jeff Mangum (Neutral Milk Hotel), Battles, Caribou, Les Savy Fav, Amos, Animal Collective, Godspeed You! Black Emperor, Jim Jarmusch, Pavement, The Flaming Lips, The Breeders, Nick Cave & The Bad Seeds, Mike Patton & Melvins, My Bloody Valentine, Explosions in the Sky, Pitchfork Media, Portishead, Fennesz, Dirty Three, Thurston Moore, The Shins, Sleater-Kinney, Dinosaur Jr., Devendra Banhart, Mudhoney, The Mars Volta, Vincent Gallo, Slint, Jake & Dinos Chapman, Stephen Malkmus, Mogwai, Tortoise, Shellac, Sonic Youth, Autechre, Modest Mouse e Matt Groening.
Tardajos
Tardajos é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 834 habitantes (INE 2012).
Escamosos
A dos escamosos (Squamata) é unha orde de saurópsidos (réptiles) diápsidos que inclúe os lagartos, camaleóns, iguanas e formas afíns, as serpentes e os ánguidos ou cobras cegas.
Evolutivamente é a orde máis recente de réptiles. Son tamén os réptiles actuais que alcanzaron maior éxito ecolóxico e os que máis especies inclúe, máis de 5 000.
Descrición
A orde foi descrita en 1811 polo zoólogo especializado en herpetoloxía, taxónomo e ilustrador alemán Nicolaus Michael Oppel, na súa obra Die Ordnungen, Familien und Gattungen der Reptilien, als Prodrom einer Naturgeschichte derselben (As ordes, familias e xéneros dos réptiles, como un pródromo dunha Historia Natural dos mesmos).
Etimoloxía
O nome científico Squaqmata está formado pola unión dos elementos do latín científico squam- e -ata, tirados do latín clásico squmāma, "escama", e do sufixo latino -ata, indicando plural, respectivamente. Literalmente: "os que teñen escamas".
Curación de contidos
A curación de contidos (tradución literal do termo anglosaxón content curation) é o proceso mediante o cal se busca información, filtrándoa, agrupándoa, valorándoa e compartíndoa na procura dunha maior calidade. Este proceso é levado a cabo por un curador (content curator). Esta tendencia xorde das estratexias de mercadotecnia de contidos incorporados recentemente polas empresas ós seus plans de mercadotecnia 2.0, para cubrir as necesidades que algúns buscadores de contido en Internet como Google teñen imposto co fin de pór en valor a información que aportan os sitios web, para así garantir experiencias de máxima calidade durante a navegación pola rede. Segundo Javier Guallar "a curación de contidos vén ser como a actualización na segunda década do século XXI do vello problema de como acceder mellor á información".
Definición
O termo Curación de contidos non dispón dunha definición consistente ; pero seguindo o traballo de Laguens pódese tomar a súa definición como punto de referencia: "'É unha actividade ou proceso continuo, dirixido polo criterio dun experto humano e asistido por ferramentas ou sistemas informáticos, consistente en buscar, filtrar, organizar e compartir contidos de calidade de fontes dixitais en liña (medios dixitais, redes sociais...) sobre un tema específico co fin de achegar un valor significativo e relevante a unha audiencia determinada.'"En conclusión, a curación de contidos correspóndese cun proceso que trata de filtrar información cun obxectivo claro e ben definido.
Escamosos
Clasificación
A orde dos escamosos comprende, de acordo coa clasificación tradicional, as tres subordes seguintes, coas infraordes que se indican:
Curación de contidos
Definición
Complementando esta definición, a curación de contidos implica :
Escamosos
Clasificación
Suborde Lacertilia (antes saurios) - lagartos
Suborde Serpentes (ou ofidios) - serpentes
Curación de contidos
Historia
Cando comezou a expandirse o mundo dos blogs xurdiron dúas necesidades: o manexo de moitas fontes de información e o arquivo e difusión de recursos de interese. Estes tiñan como finalidade levar a cabo unha xestión eficaz da información. E realmente foi o que conseguiron, xa que grazas á satisfacción destas dúas necesidades, as persoas dedicámonos ao cultivo da información en vez de recoller toda a información que se nos presentaba diante.
Escamosos
Clasificación
Suborde Amphisbaenia - cobras cegas
Curación de contidos
Historia
A expresión "content curation" ten a súa orixe nun artigo de Rohit Barghava do ano 2009. Este artigo é un manifesto onde se resalta que, ante o incremento continuo da información en Internet e tamén debido a que os sistemas automatizados dificilmente poden atopar contido de calidade, xorde a necesidade de ter uns profesionais que sexan expertos, non na creación de máis contidos, senón en dar sentido á información que outros crearon, atopando, filtrando e compartindo contidos de calidade relevantes para os seus usuarios ou clientes. A definición que se fai no manifesto de curador de contidos di que é alguén que atopa, agrupa, organiza e comparte continuamente o mellor e máis relevante contido sobre un tema en liña.
Escamosos
Clasificación
Ademais, cabe citar o clado extinto Polyglyphanodontia, que parece ser o taxon irmán de Scleroglossa.
Curación de contidos
Historia
Tres son os problemas que favoreceron a aparición da curación de contidos:
Escamosos
Características
miniatura|240px|[[Cranio xeneralizado dun escamoso. Trátase dun cranio diápsido modificado, xa que a fenestra inferior está aberta por debaixo j: xugal, p: parietal, po: postorbital, q: cadrado, sq: escamoso.]]
Curación de contidos
Proceso
Pese a non existir un único modelo teórico que regule o proceso de curación de contidos, pois cada individuo pode escollelo en función das súas necesidades e capacidades, podemos tomar catro momentos fundamentais a partir do Método das 4S :
Metodoloxía
A metodoloxía amosa un proceso dividido en varias fases: filtrado, análise e distribución.
Escamosos
Características
Aínda que os escamosos conservan numerosos caracteres reptilianos primitivos, presentan varias especializacións que faltan no seu grupo irmán, os tuataras, e ás que pode atribuírse en parte o éxito que alcanzaron.
Por exemplo, a parte superior da mandíbula superior está rixidamente unida ao cranio, pero no maxilar inferior posúe un óso cadrado móbil que comunica o seu movemento aos ósos da mandíbula, o que favorece a deglutición das presas; os cranios con esta propiedade coñécense co nome de "cranio cinético". Así mesmo, posúen un par de órganos copuladores exclusivos.
Existe unha tendencia xeral á redución das patas, fenómeno que tivo lugar de maneira independente en case a metade das familias actuais de lagartos e, por suposto, nas serpentes e nos anfisbénidos.
Os escamosos caracterízanse pola muda da súa pel.
Posúen dous órganos de Jacobson de estrutura complexa e de grande importancia funcional. Trátase de estruturas ocas en forma de bóveda situadas na zona anterior do padal comunicadas coa cavidade bucal por medio dun estreito conduto. As partículas olorosas son levadas aos condutos de dito órgano mediante a punta da lingua, que é bífida nas serpentes e en moitos lagartos. Os órganos de Jacobson están innervados por unha rama individualizada do nervio olfactorio. Estes órganos participan tamén no recoñecemento sexual e no seguimento do rastro deixado polas presas.
Moitas especies son capaces de romper e desprender a súa cola cando se ven en perigo ou son capturados por un depredador; esta capacidade, denominada autotomía, débese á presenza de planos especiais de ruptura das vértebras caudais; ditos planos de ruptura danse tamén nas tuataras, pero non nas serpentes. Tras a autotomía, a cola rexenérase.
Orixe e evolución
Os escamosos apareceron a finais do triásico e constitúen un grupo máis antigo do que se supoñnía; porén, ningunha das familias actuais é muoi anterior ao Cretáceo; a primeira serpente é do Cretáceo superior, e o grupo non parece que se diversificara até o oligoceno.
Período tinita
dereita|250px|miniatura|Anverso da [[Paleta de Narmer-]] O Período tinita ou protodinástico da Historia do Exipto Antigo vai desde o a unificación dos dous reinos, arredor de -3150, até a creación do Imperio Antigo de Exipto no -2700 coa III Dinastía.
Escamosos
Filoxenia
Cladograma segundo unha análise de Evans e Wang en 2010:
Período tinita
Historia e características
Segundo a lista de reis transmitida por Manetón, o primeiro faraón que unificou Exipto foi Menes. Con anterioridade existira un rei Escorpión (supostamente), que foi seguido por Ka, por Narmer e por Aha. Un destes dous últimos, posibelmente Narmer, é o Menes de que fala Manetón. O feito mítico da unificación está reflectido na paleta de lousa do rei Narmer, atopada en Hieracómpolis, que é probabelmente, o documento histórico máis importante de toda a historia de Exipto. A pose do rei, a punto de partirlle o cranio cunha maza a un inimigo, serviu de modelo para retratar os faraóns dos tres milenios posteriores. A tumba máis antiga de Saqqara é a de Aha. Este período durou uns cinco séculos e durante el reinaron a I e II dinastías. Unha vez establecida a unión do norte e o sur, aínda que precaria, procedeuse a protexer as fronteiras contra os libios, que tentaron continuamente penetrar desde o oeste, subir polo Nilo até á Nubia (Dzer chegou á segunda catarata), e ocupar o Sinaí. A capital trasladouse de Tinis a Menfis e a necrópole de Abydos a Saqqara a partir da II dinastía.
Escamosos
Filoxenia
miniatura|250px|[[Ophiophagus hannah, unha cobra.]]
Período tinita
Historia e características
Parece como se o uso da escrita se difundise precisamente a partir do comezo da I dinastía. Usábase principalmente para indicar o nome do ano.
As prácticas funerarias dos campesiños terían sido as mesmas dos tempos predinásticos, Cando a fins do Período Predinástico algunhas das sepulturas se converteron en tumbas máis amplas ese introduciron os ataúdes, a "momificación" natural das areas do deserto non se producía, polo que foi preciso deseñar procedementos específicos de momificación para asegurar a inmortalidade dos faraóns. As tumbas destes chámanse mastabas (palabra que provén da palabra exipcia moderna para "banco", porque á distancia asemellan un banco de lama). Nunha tumba en mastaba, escavábase unha cámara profunda que despois se revestía con pedra, ladrillos de lama ou madeira. Na superficie, a lama era empillada e ficaba marcando o local claramente.
Curación de contidos
Metodoloxía
A curación de contidos apóiase no uso dunha serie de ferramentas que facilitan e completan o proceso. Non se encontran clasificacións sobre estas ferramentas, pero si tipoloxías que poden axudar á clarificación delas na actualidade. No ámbito francófono divídense estas ferramentas en dous grupos: aquelas que organizan a vixilancia e aquelas que difunden os resultados. No ámbito anglosaxón distínguese entre aquelas ferramentas empregadas para a agregación social de noticias, autocuración, curación e marcadores sociais, liñas de tempo, RRS...
Fariñeira Teixidor
miniatura|240px|Fariñeira Texidor. A fariñeira Texidor (en Farinera Teixidor) é un edificio modernista proxectado por Rafael Masó i Valentí no ano 1910 na rúa Santa Eugènia, 42, de Xirona. É unha das obras máis representativas do Modernismo da cidade.
José Casal Aboy
José Casal Aboy, finado en Tui o 1 de xullo de 1969, foi un médico e político galego.
Curación de contidos
Curador de contidos
Partindo dunha definición estándar, un "curador de contidos" é aquela persoa que escolle, xestiona, filtra e distribúe a que, baixo o seu criterio persoal, é a mellor información que circula pola Rede. Segundo Manuela Caro e Julián Marquina, un curador de contidos "colle contidos orixinais para dalos ás masas de maneira retocada e con valor engadido". A súa difusión pode ter un dobre obxectivo:
No mes de setembro do ano 2009, o experto en mercadotecnia e Social Media Rohit Bhartagava introduciu o termo "content curator" como nova figura profesional. Este debe contar coas seguintes habilidades:
Provincias da Arxentina
miniatura|300px|Provincias da Arxentina. Os territorios en laranxa non están baixo soberanía arxentina efectiva: ou ben forman parte do Reino Unido ([[Illas do Atlántico Sur) ou trátase dun reclamo en suspenso (Antártida Arxentina)]] Actualmente, a Arxentina ten 23 provincias e unha cidade autónoma:
Curación de contidos
Curador de contidos
Pola súa parte, Mariana Fossatti destaca como competencias imprescindibles en todo bo curador "ser bo lector, bo redactor, levarse ben coas tecnoloxías sen necesidade de ser técnico ou programador; é dicir, levarse ben coas interfaces ao uso mesturado con algo máis humanístico".
José Casal Aboy
Traxectoria
Fillo de Manuel Casal Sayáns. Foi médico titular do concello de Tomiño. Concelleiro en Tui e segundo tenente-alcalde nos anos sesenta, foi nomeado alcalde de Tui o 19 de xullo de 1965, permanecendo até o 22 de marzo de 1969. Foi deputado provincial.
Curación de contidos
Curador de contidos
A figura do curador de contidos sostense na necesidade, fronte ó asolagamento de contidos ó que estamos sometidos, da existencia dunha figura que identifique os contidos que realizan novas achegas de calidade ó coñecemento dun campo científico. Os curadores son figuras clave á hora de xeraren novos debates e proporen interrogantes en canto ós modos de xerar contidos, reducindo o intrusismo no debate científico. Ademais, aportan opinións no campo concreto no que se moven, sendo expertos neste ámbito e aportando un plus de confianza ás novas achegas.
Provincias da Arxentina
dereita|250px
Curación de contidos
Curador de contidos
Polo tanto, un curador de contidos sería un intermediario crítico do coñecemento, que busca, selecciona e comparte de forma ininterrompida material valioso sobre o seu campo de coñecemento, buscando  manter un continuo fluxo de material.
Curación de contidos en educación
Na actualidade existen diversas ferramentas que facilitan a obtención, filtrado e organización de información para compartila con outros. Estas ferramentas tamén se integraron rapidamente ao ámbito educativo. Entre elas están as seguintes:
Elaiza
Elaiza é unha banda musical alemá de Berlín, que representará á Alemaña no Festival de Eurovisión 2014, na Dinamarca, coa súa canción "Is it Right" (en galego: É Certo). A líder do grupo é Ela (Elżbieta Steinmetz), ela naceu na Ucraína e é de orixe polaca e ucraína.
Andrewsarchus
Andrewsarchus é un xénero extinto de mamífero que viviu durante o Eoceno medio no que é agora é Mongolia Interior, na China. Só se recoñece unha especie, A. mongoliensis, coñecida por un cranio de gran tamaño descuberto en 1923 durante as expedicións a Asia central polo Museo Americano de Historia Natural (AMNH). Xeralmente clasificado como un mesoniquio dende a súa descrición orixinal, estudos máis recentes clasifícano como un artiodáctilo, e máis especificamente, como un membro do clado dos cetancodontamorfos, estreitamente relacionado con entelodontes, hipopótamos e cetáceos. miniatura|240x240px|Reconstrución dun Andrewsarchus.
Galiza, Estoril
Galiza é unha aldea localizada na unión das freguesías de Cascais e Estoril, no distrito e área metropolitana de Lisboa, Portugal. Pertenceu ata 1915 á freguesía de Alcabideche, sendo desanexada desta para formar a nova freguesía do Estoril. Recibe o seu nome, á semellanza doutras localidades portuguesas, por ser poboada orixinalmente por galegos. Inclúe os sitios do Monte Leite, Bairro Novo do Pinhal e Alto dos Gaios.
Limita a norte coa localidade de Pau Gordo, a nascente coa Alapraia, a sur con São João do Estoril e a poñente co Estoril. A pesar da súa antiguidade, a notoriedade e desenvolvemento de São João do Estoril levan a que, na actualidade, se inclúa xeograficamente mentres parte desta localidade.
Na aldea celebrouse, en 1957, o V Congreso do Partido Comunista Portugués, que aprobou o primeiro programa e estatutos do partido e recibiu saúdos doutros partidos comunistas.
Teodosio Baquero Fortes
Teodosio Baquero Fortes foi un avogado e político galego.
Departamento de Cher
Cher (18) é un departamento francés situado no centro de Francia, que pertence á rexión Centro-Val de Loira. Debe o seu nome ao río Cher, afluente do Loira.
As súas principais cidades son Bourges (capital do departamento), Saint-Amand-Montrond e Vierzon.
A Arnoia
A Arnoia é un concello da provincia de Ourense, pertencente á comarca do Ribeiro. Segundo o IGE en 2016 tiña 1002 habitantes (1040 en 2014). O seu xentilicio (véxase no Galizionario) é «».
Xeografía
Limita ao noroeste con Ribadavia, ao nordeste con Castrelo de Miño, ao leste con Cartelle, ao sueste con Gomesende e ao suroeste con Cortegada. Localízase na unión do río Arnoia, que divide o concello en dúas partes, co Miño.
A zona nordeste do concello é a máis escarpada, onde se localiza o Coto de Novelle (712 m). Nela hai bosques de piñeiros e frondosas. O canón do río Arnoia é escarpado e con fervenzas.
A zona suroeste, que forman os vales de Santo Amaro, San Vicente e Remuiño, ten unha altura media de só 80 m.
Historia
As primeiras probas da poboación deste lugar é o abrigo paleolítico dos Chaos, baixo o beirado dun penedo, situado na desembocadura do río Arnoia no Miño. Hai restos de poboados castrexos da Idade de Bronce. O castro de Lapela está nun outeiro a carón da desembocadura do Arnoia. Na súa acrópole ten dúas pilas megalíticas. O castro de Carnós, ou da Cibdade, ten unhas dimensións de 200 x 170 m, sen contar cos foxos.
En agosto de 1978 foron atopadas dúas aras romanas, conservadas no museo provincial. Son dúas aras votivas de granito, atopadas en Sendín. Unha ten a inscrición IOVI ('a Xúpiter'), e a outra SOLI ('ao Sol'). Que nos indica unha forte romanización do val, xa Florentino López Cuevillas teoriza con que se atopase un santuario prerromano no Coto Novelle, lugar de onde se extraía volframio.
No seu libro Historia de Celanova y sus anejos o P. De la Cueva, no século XVII, fala dos restos dun mosteiro en Outeirocruz que se fundara estando vivo san Rosendo e que ditas terras lle foran doadas polo seu irmán Hermenexildo Gutiérrez (do cal se conserva en Celanova unha pequena capela prerrománica) e fundara un pequeno cenobio.
Mais adiante, aínda na Idade media, sábese da existencia dun mosteiro feminino (talvez os restos do que debeu ser un mosteiro familiar mixto da alta idade media), xa que nun documento do século XIII a abadesa do mosteiro de Arnoia afora a Fernán Pérez a herdade e viña de Soberal, a terra de Agromallo e a posesión monacal de Aveiro.
En Remuíño consérvase un edificio coñecido como a Casa do Inquisidor, que conserva un escudo coas armas da Inquisición. Máis que para o uso do Tribunal, a súa finalidade era a residencia do administrador dos bens na zona do Ribeiro do Tribunal, que non pasaron ao Goberno até 1859.
Outros pazos ou casas grandes son a casa do Rial, a casa dos Valdés en Outeiro Cruz, con escudo heráldico dos Armada, Araújo, Losada e da Inquisición. A casa dos Uxía en Quinteiros, con catro escudos. A casa da Señora, en Lapela, con dous escudos: un coas armas dos Sarmiento, Armada, Araújo e Feijóo, e no segundo os dos Castro.
Durante a guerra da Independencia houbo forte resistencia popular, loitando contra as tropas francesas que, ao mando do xeneral Loison, ían desde Ribadavia a Allariz. Ante esa resistencia, en febreiro fixo matar a varios relixiosos e varios civís, segundo consta nas actas de defuncións da parroquia.
O 25 de febreiro de 1873, durante a terceira guerra carlista, o Batallón de Cazadores de Galicia enfrontouse por esta zona aos partidarios de Carlos VII. Para evitar que cruzasen o río Miño, o Batallón decretou o peche das barcas de dito río de Castrelo e Porto Corveira. Os Carlistas incendiaran o rexistro civil e apropiáranse de bens de consumo, ademais de esixir 6.000 reais ao alcalde da Arnoia.
Durante a década de 1940 A Arnoia, como a maioría dos concellos galegos, sufriu unha forte emigración, maioritariamente cara á Arxentina e o Uruguai, onde se crearon o Centro Arnoia de Bos Aires e o Centro Arnoia de Montevideo, desde os cales se enviaron cartos para paliar certas deficiencias do concello. Amais doutras achegas menores, os de Bos Aires financiaron a chegada da luz eléctrica, e os de Montevideo construíron a Torre do Reloxo que serviu para fixar a hora xa que os veciños se pelexaban polo tempo que botaban uns e outros usando o regadío.
En menor número outros veciños dirixíronse a Venezuela, México, Brasil, Suíza, Alemaña, Francia, e mesmo Holanda e o Reino Unido. Tamén cara ás zonas máis industriais da península, como Madrid, Vitoria e Barcelona, e mesmo de Galiza, como Vigo. Actualmente segue baixando a poboación rural debido á falla de horizontes económicos viables.
Patrimonio
A igrexa parroquial de San Salvador foi construída en 1612, segundo se le nunha inscrición da fachada. O seu retablo, de construción popular, é obra dun carpinteiro local. Destaca unha fiestra románica, ao parecer procedente da capela que existía anterior­mente no mesmo lugar. No interior hai dous escudos de armas, un deles da Inquisición.
A casa reitoral é o antigo priorado, que dependía do mosteiro de Celanova; ostenta as armas da abadía fundada por san Rosendo: a cruz, o compás e o espello.
Hai varias capelas: a capela de San Roque data do século XVIII. A capela da Nosa Señora da Asunción, en Lapela. A capela de Santo Antón, en Remuiño. A capela de San Amaro data dos séculos XII e XV, con bóveda de pedra no presbiterio de estilo románico. Na capela de San Miguel celébrase unha romería a primeiros de maio. Hai cruceiros no adro da parroquia, en Pumar (do século XVIII) e en San Roque (do século XIX). Hai petos de ánimas en Porqueira, San Amaro e Reza.
A torre do Reloxo foi inaugurada o 17 de agosto de 1945. É unha torre de granito de máis de 14 m de altura. Situada preto da capela de San Roque, foi realizada polo canteiro de Remuíño Manuel García Vermello, coñecido como Manuel de Trinidá. Consta de tres esferas, visibles desde os dous vales de Arnoia. Está coroada por unha campá, e a súa construción custou 17.000 pesetas.
Fora promovida xa cara a 1929 poloa colonia emigrante en Montevideo, para regular as horas de rego. Pero non foi até 1945 cando se reflectiu a doazón do reloxo público da Torre por parte do Centro Arnoia de Montevideo.
Parroquias
Hai anos o concello compúñase de tres parroquias: A Arnoia, Remuíño e Sande, máis tarde quedaron reducidas a dúas: A Arnoia e Remuíño.
Lugares da Arnoia
Para unha lista completa de todos os lugares do concello da Arnoia vexa: Lugares da Arnoia.
Primeiro Período Intermedio
O Primeiro Período Intermedio da historia de Exipto foi un século de anarquía que durou entre 2134 e 2040.
Co debilitamento do poder central entrouse nunha época turbulenta que Manetón caracteriza dicendo que en setenta días chegou a haber setenta reis. Os funcionarios foran creando os seus propios reinos, que sostiñan con exércitos privados. A ausencia dun poder unificador é observábel na arte deste período, no que se detectan variacións locais, así como lna literatura. As tentativas de recuperar a monarquía unificada en Heracleópolis mediante alianzas dos reinos meridionais frustrouse ao formar Tebas unha monarquía independente.
Outeiro de Laxe, Augas Santas, Allariz
Outeiro de Laxe é un lugar da parroquia de Augas Santas no concello ourensán de Allariz na comarca de Allariz - Maceda. Tiña 27 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Galego de Estatística, dos cales 13 eran homes e 14 mulleres.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Manuel Janeiro
Manuel Janeiro Casal, nado en Madrid O 10 de agosto de 1951, é un ilustrador e escritor en galego e castelán vinculado coa cultura galega.
Traxectoria
Desenvolve dende hai décadas o seu traballo en Galiza, tanto o de grafista e ilustrador coma o de escritor. Así mesmo, é profesor no Colexio Martín Códax. Realizou máis de tres mil cubertas para editoriais como Galaxia, Gredos ou institucións como o Consello da Cultura Galega ou a Real Academia Galega.
Lingua seediq
A lingua seediq é unha lingua formosana falada nas montañas do norte de Taiwán polo pobo seediq e o pobo taroko.
Variedades
O seediq consta de tres variedades principais (Tsukida 2005). Os membros de cada grupo dialectal refírense a si mesmos polo nome do seu dialeto, mentres que os amis os chaman "taroko".
Pirazina
A pirazina (ou piracina) é un composto químico orgánico aromático heterocíclico coa fórmula C4H4N2.
Cibreiro, Astureses, Boborás
Cibreiro é un lugar da parroquia de Astureses no concello ourensán de Boborás na comarca do Carballiño. Tiña 17 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 10 eran homes e 7 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 17 habitantes (10 homes e 7 mulleres).
Pirazina
Síntese
Existen moitos métodos para a síntese orgánica de pirazina e os seus derivados. Algúns deles están entre as reaccións de síntese máis antigas que aínda se usan.
Na síntese de pirazina Staedel–Rugheimer (1876) a 2-cloroacetofenona reacciona con amoníaco formando amino cetona, despois condensa e seguidamente oxídase a pirazina Unha variante é a síntese de pirazina de Gutknecht (1879), tamén baseada nesta autocondensación, pero que difire no modo en que se sintetiza a alfa-cetoamina.
A síntese de Gastaldi (1921) é outra variante:
Polaris (grupo musical)
Polaris é unha banda de rock alternativo formada como un proxecto musical único a mediados dos 90 involucrando a membros do grupo de indie rock de New Haven Miracle Legion. Foron encomendados especificamente para producir música para o programa de televisión de Nickelodeon The Adventures of Pete & Pete, que posteriormente foi compilada no primeiro e único álbum da banda. Case vinta anos despois de que o programa fose cancelado Polaris reapareceu coa súa primeira xira e un sinxelo en casete con dúas cancións novas.
Péptido non ribosómico
miniatura|dereita|O inmunosupresor [[ciclosporina é un exemplo de péptido non ribosómico.]] Os péptidos non ribosómicos son péptidos non sintetizados nos ribosomas senón por encimas. Hai moitos péptidos non sintetizados nos ribosomas, como o antioxidante glutatión, presente na maioría dos organismos aerobios, que utilizan diversos sistemas encimáticos para a súa síntese, pero o termo "péptido non ribosómico" xeralmente se reserva, máis especificamente, a aqueles que son sintetizados por unha familia de encimas chamados péptido non ribosómico sintetases, e deles é dos que tratará este artigo. Os péptidos non ribosómicos así definidos son metabolitos secundarios, xeralmente producidos por microorganismos como bacterias e certos fungos. Tamén se encontran en organismos superiores.
As péptido non ribosómico sintetases que sintetizan os péptidos non ribosómicos, a diferenza dos ribosomas, son independentes do ARN mensaxeiro. Cada un destes encimas pode sintetizar un só tipo de péptido. Son encimas modulares; cada módulo ten varios dominios e introduce un aminoácido durante a síntese.
Os péptidos non ribosómicos a miúdo teñen estruturas cíclicas ou ramificadas, e poden conter aminoácidos non proteinoxénicos entre os cales pode haber D -aminoácidos, ou aminoácidos con modificacións como grupos N-metil e N-formil, ou están glicosilados, acilados, haloxenados, ou hidroxilados. A ciclación de aminoácidos sobre o "esqueleto" do peptido é común, e dá lugar a oxazolinas e tiazolinas, e estas poden ser despois oxidadas ou reducidas. Ás veces, prodúcese a deshidratación de serinas, orixinando deshidroalanina. Este é só un exemplo das diversas manipulacións e variacións que poden presentar os péptidos non ribosómicos. Os péptidos non ribosómicos son moitas veces dímeros ou trímeros de secuencias idénticas unidas en cadea ou cicladas, ou mesmo ramificadas.
Os péptidos non ribosómicos son unha familia moi diversa de produtos naturais cunha ampla gama de actividades biolóxicas e propiedades farmacolóxicas. Moitas son toxinas, sideróforos, ou pigmentos. Utilízanse comercialmente péptidos non ribosómicos que son antibióticos, citostáticos, e inmunosupresores.
Biosíntese
Os péptidos non ribosómicos son sintetizados por un ou máis encimas péptido non ribosómico sintetases (NRPS). Os xenes das NRPS específicas para certos péptidos están usualmente organizados nun operón nas bacterias e en clústers xénicos en eucariotas. Porén, o primeiro péptido non ribosómico que se atopou foi a ciclosporina fúnxica, que é sintetizada por un só encima NRPS de 1,6 MDa. Estes encimas están organizados en módulos que son responsables cada un da introdución dun aminoácido adicional. Cada módulo consiste en varios dominios con funcións definidas, separados por curtas rexións espazadoras de aproximadamente 15 aminoácidos.
A biosíntese de péptidos non ribosómicos comparte moitas características coa de policétidos e de ácidos graxos. Debido a estas semellanzas en estrutura e mecanismo, algunhas péptido non ribosómico sintetases conteñen módulos de policétido sintase para a inserción de subunidades derivadas de acetato ou propionato na cadea do péptido.
Módulos
A orde dos módulos e dominios dunha péptido non ribosómico sintetase completa é a seguinte:
Procesamento
O péptido final é a miúdo modificado, por exemplo por glicosilación, acilación, haloxenación, ou hidroxilación. Os encimas responsables están xeralmente asociados ao complexo sintetase e os seus xenes están organizados nos mesmos operóns ou clusters de xenes.
Cebado e desbloqueo
Para ser funcional, a cadea lateral de 4'-fosfo-panteteína das moléculas de acil-CoA debe ser unida ao dominio PCP por 4'PP transferases (cebado) e o grupo acilo unido a xofre debe ser retirado por tioesterases (TE-II) especializadas asociadas (desbloqueo).
Especificidades de substrato
A maioría dos dominios teñen unha ampla especificidade de substratos e normalmente só o dominio A determina que aminoácido será incorporado nun módulo. Identificáronse dez aminoácidos que controlan a especificidade de substrato, que poden ser considerados unha especie de "codons" da síntese de péptidos non ribosómicos. O dominio de condensación C tamén se cre que ten especificidade de substrato, especialmente se está situado detrás dun módulo que contén un dominio epimerase E, no que funciona como un filtro para o isómero epimerizado.
Mestura con policétidos
Debido á semellanza coas policétido sintetases (PKS), moitos metabolitos secundarios son, de feito, fusións de péptidos non ribosómicos e policétidos. En esencia, isto ocorre cando módulos PK seguen a módulos NRP, e viceversa. Aínda que hai un alto grao de similitude entre os dominios PCP de ambos os tipos de sintetases, o mecanismo de condensación é diferente desde un punto de vista químico (condensación de Claisen en vez de transamidación).
La Libertad
La Libertad pode referirse a:
Selección de rugby de Kenya
A Selección de rugby de Kenya, alcumados os Simbas (do suahili: Leóns), representa a Kenya nas competicións oficiais de rugby. Aínda que non conseguiu participar na Copa do Mundo de Rugby, Kenya está considerada por World Rugby como o equipo de terceira categoría (Desenvolvemento 1).
TUI fly Netherlands
TUI fly Netherlands, legalmente constituída como TUI Airlines Netherlands e anteriormente denominada Arkefly e Arke, é unha aeroliña chárter neerlandesa con sede en Schiphol-Rijk. É a filial neerlandesa do conglomerado alemán TUI Group e a súa base principal está no aeroporto de Ámsterdam-Schiphol.
Historia
No mes de outubro de 2013 Arkefly cambiou o seu nome para Arke coa intención de reflectir a súa asociación coa axencia de viaxes do mesmo nome.
Frota
miniatura|[[Boeing 737 Next Generation|Boeing 737-800]] miniatura|[[Boeing 787-8]] En decembro de 2020 a frota de TUI fly Netherlands estaba formada polos seguintes avións:
Dickinsonia
Dickinsonia é un enigmático organismo ediacarano que viviu hai preto de 560 a 550 millóns de anos. Tiña raias ou segmentos no corpo, era ancho e ovalado e atopáronse fósiles que chegan até un metro. A súa identidade é materia de controversia; algúns pensan que era un verme plano e segmentado, outros que era un coral brando, e algúns creen que era unha medusa, moitos mesmo argumentaron que eran liques, aínda que un estudo realizado no 2017 apunta a que tanto Dickinsonia como outros organismos ediacáridos similares figuran entre os primeiros animais.
Etimoloxía
Dickinsonia foi descrita por primeira vez por Reg Sprigg, o descubridor orixinal da biota de Ediacara en Australia, quen puxo ó xénero o nome de Ben Dickinson, o daquela Director de Minas de Australia do Sur e xefe do departamento no que traballaba Sprigg.
Descrición
esquerda|miniatura|Morfoloxía de Dickinsonia costata. Os fósiles de Dickinsonia coñécense só na forma de acuñación e moldes en capas de arenisca. Os espécimes atopados van dende uns poucos milímetros até arredor de 1 metro de lonxitude, e son ovoides no seu contorno, e dunha fracción dun milímetro a uns poucos milímetros de espesor. Dickinsonia ten o corpo con simetría bilateral, segmentado, redonda ou ovalada en liñas xerais, lixeiramente ampliado a un extremo (é dicir contorno en forma de ovo). Os segmentos están inclinados radialmente cara ós extremos ancho e estreito, a anchura e a lonxitude dos segmentos aumenta cara ó extremo ancho do fósil. Os segmentos están separados por crista delgada ou rañura ó longo do eixo de simetría en metades dereita e esquerda. Pero metades de esquerda e dereita organízanse nun patrón alternativo de acordo a deslizarse simetría de reflexión, por tanto estes "segmentos" son isómeros.
Componse dun número de segmentos en forma de nervios que saen dunha fenda central ou crista; estas costelas interdixítanse, producindo unha simetría de planeo. Os segmentos de Dickinsonia describíronse como "pneus", cámaras cheas dun líquido a alta presión ambiente, de forma análoga. Características nuns poucos exemplares foron interpretados como evidencia das fibras musculares lonxitudinais, e unha fibra medial do intestino, pero esta interpretación non alcanzou a aceptación.
Atopáronse rastros dos icnofósiles producidos por Dickinsonia, denominados Epibaion (E. costatus), pero a súa interpretación é demasiada insegura. Poden ser impresións do organismo mentres se apoiaba na superficie do sedimento quizais por un limo secretor, ou para a disolución dos microbios subxacentes co fin de os consumir.
Parque da Devesa
thumb|Paseo do parque. O Parque da Devesa (en Parc de la Devesa) é un parque urbano de Xirona e o meirande de Cataluña. Atópase entre o río Ter, o río Onyar e o Güell, no oeste do núcleo histórico da cidade de Xirona.
Características
thumb|O regato que rodea os xardíns. Ten unha extensión de 40 hectáreas, das cales nove son de paseos con sombras. O parque conta con máis de 2 500 plátanos, híbridos das especies oriental e occidental, que na súa maioría foron plantados por volta dos anos 1850. Dispostos a moi pouca distancia os uns dos outros, víronse obrigados a medrar máis en altura, acadando algúns os 60 m. Nun dos recunchos do parque atópanse os xardíns da Devesa, un espazo cercado por un rierolregato onde hai diferentes especies vexetais.
Tejada
Tejada é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 35 habitantes (INE 2012).
Guerra sucia na Arxentina na cultura
O impacto da guerra sucia na Arxentina sobre a cultura foi considerable, tanto dentro como fóra do país. Por unha banda a poboación en liñas xerais e a mocidade en particular, sentiuse fortemente afectada polos horrores revelados polas investigacións realizadas unha vez caído o goberno militar. Os dereitos humanos, a paz e a democracia, como ideais sociais, adquiriron unha valoración máxima na sociedade arxentina. Os programas educativos, en escolas, colexios e universidades incluíron o ensino das violacións de dereitos humanos durante a ditadura militar, denominada explicitamente con ese termo.
No campo artístico pode dicirse que a guerra sucia impactou todas as áreas e practicamente a todos os artistas dun modo ou outro.
Cine
Entre as películas realizadas sobre a temática da guerra sucia na Arxentina poden mencionarse:
Música
Durante a ditadura militar moitos artistas estiveron prohibidos e incluídos en listaxes negras. Logo da derrota na Guerra das Malvinas e a apertura do proceso electoral, os artistas censurados comezaron a retornar aos escenarios. Moitos deses recitais convertéronse en acontecementos culturais como os de Mercedes Sosa no Teatro Opera en 1982, Joan Manuel Serrat no Luna Park en 1983, e os de Silvio Rodríguez e Pablo Milanés en Obras en 1984.
Existen algunhas obras musicais que foron paradigmáticas da guerra sucia, como as cancións:
Escultura e monumentos
Tamén existen emotivas esculturas populares, anónimas ou colectivas, que en xeral foron colocadas nos centros clandestinos de detención. Entre elas destácanse a columna rodeada de corpos que emerxe das profundidades do CCD Club Atlético, ou as esculturas colocadas nas reixas da ESMA.