cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Mark Arm
Primeiras bandas
Despois do fin de Mr. Epp and the Calculations, Mark Arm e Steve Turner (que fixéranse grandes amigos) uníronse á banda Limp Richerds durante unhas semanas. Despois diso, Arm e Turner recrutaron a Jeff Ament, Stone Gossard e Alex Vincent para formar a banda Green River. Green River editou dous EPs e un álbum antes de separarse. Steve Turner deixou a banda para rematar os seus estudos, e Arm tivo que formar unha nova banda. Despois de que Turner volvese, eles retomaron o seu proxecto paralelo a Green River, The Thrown Ups.
Mudhoney
Arm e Turner formaron, xunto co batería Dan Peters e o baixista Matt Lukin (antigo membro de Melvins), Mudhoney. En 1988 Sub Pop editou o primeiro sinxelo da banda, "Touch Me I'm Sick". Despois dunha longa xira e un EP, Mudhoney editou o seu álbum de debut, Mudhoney, en 1989. O seu seguinte traballo, Every Good Boy Deserves Fudge, chegou pouco despois, xusto antes do estoupido do grunge, grazas á edición do Nevermind de Nirvana. Na época, Sub Pop, a súa discográfica, estaba "ao bordo da quebra, tendo problemas para pagar a súa banda estrela, atrasando gravemente o lanzamento do álbum ata xullo de 1991". En 1992, a banda asinou por unha multinacional, Reprise Records, e editou Piece of Cake. O álbum non vendeu ben debido á combinación do son intransixente da banda e á sobresaturación do xénero; segundo Stephen Turner, no disco nótase "con que facilidade lles chegaran as cousas... as cancións estaban medio cocidas... e Mark non estaba no seu mellor momento".
Traballo en solitario e proxectos paralelos
Arm editou "The Freewheelin' Mark Arm" como un sinxelo en solitario no ano 1990. Foi vocalista e guitarrista na banda Bloodloss e vocalista no supergrupo de Seattle The Monkeywrench. Nesta banda tocaban ademais de Arm e o seu compañeiro en Mudhoney Steve Turner, Tim Kerr (Lord Hi Fixers, Big Boys, Poison 13), Tom Price (Gas Huffer) e Martin Bland (Bloodloss). Arm tamén apareceu coma convidade en varios álbums, sendo o máis destacable o EP de Alice in Chains Sap, editado en 1992.
En 1998 apareceu na banda sonora da película Velvet Goldmine con Ron Asheton, Mike Watt, Thurston Moore e Steve Shelley baixo o nome Wylde Ratttz.
No ano 2000 Arm, Turner, Peters, Scott McCaughey, Tom Price e Bill Henderson gravaron o álbum The New Original Sonic Sound baixo o nome The New Strychnines, formado por 16 temas coa lendaria banda dos 60 de Seattle The Sonics. O disco foi editado polo selo Book Records.
No 2004 xirou con MC5, suplindo a Rob Tyner na voz.
En 2013 cantou na versión do tema de The Scientists "Set It on Fire" para o álbum de Melvins Everybody Loves Sausages.
Le placard
Le placard é un filme francés dirixido por Francis Veber que foi estreado no 2001. Conta a historia dun home que pretende ser homosexual para manter o seu traballo, con absurdas e inexplicables consecuencias.
Alta Baviera
Subdivisións administrativas
A rexión de Oberbayern está dividida en vinte distritos (kreise) e 3 cidades independentes (Kreisfreie Städte), que non pertencen a distrito ningún.
Xelís de Toro
Xosé Luís de Toro Santos, máis coñecido como Xelís de Toro, nado en Santiago de Compostela o 9 de outubro de 1962, é un escritor e artista multimedia.
Traxectoria
O seu pai é de Formariz (provincia de Zamora) e a súa nai de Falapaso (Camboño, Lousame). Seu irmán, Suso de Toro, tamén é escritor.
É licenciado en Filoloxía Galega pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi lector de galego nas universidades de Birmingham (1991-93) e Oxford (1993-97). En 1990 fundou Edicións Positivas xunto con Paco Macías. Foi cantante do grupo Os Quinindiolas. Realizou performances multimedia con Terminal e O buscapeixe. Foi colaborador habitual de Vieiros e reside en Inglaterra, onde traballa como editor internacional freelance. Forma parte do proxecto Laboratoro, que mestura música improvisada, poesía e movemento.
Morales del Vino
miniatura|300px|Vista panorámica.
Morales del Vino é unha poboación española da provincia de Zamora, na comunidade de Castela e León. A súa poboación, a inicios de 2007, superaba os 2.400 habitantes, pero a inicios dos 90 era de tan só 1200. Este aumento, consecuencia da creación de zonas residenciais próximas á cidade de Zamora, implicou un gran desenvolvemento urbanístico. Debido a isto trátase actualmente da cuarta localidade da provincia de Zamora cun maior número de habitantes. Tamén son destacables algúns dos índices socioeconómicos, que sitúan a Morales del Vino como a localidade de maior poder adquisitivo na provincia e a media de poboación máis nova.
Preto da vila está a aldea de Pontejos del Vino, pedanía de Morales, con restos romanos na súa fonte.
Paisaxe, xeografía e clima
miniatura|esquerda|A [[Vía da Prata desde o campanario da Ermida.]]
A fauna salvaxe que se pode atopar está composta de raposos, donicelas, coellos e lebres, roedores e pode atoparse raramente algún xabaril. Ademais, hai ras e sapos nas zonas húmidas, así como cobras de auga. Outro elemento da paisaxe, sen ser fauna salvaxe, son os rabaños de ovellas castelás que pastan nos campos.
Xeoloxicamente, aséntase en zonas sedimentarias da Era Terciaria, xeralmente conglomerados, margas e areniscas, con escasos afloramentos rochosos.
O clima de Morales del Vino é tipicamente mediterráneo continentalizado, con escasas choivas (400 l/m² anuais), concentradas no outono e primavera, e temperaturas extremas, podéndose superar os 40 °C no verán e por baixo de -10 °C no inverno. Os días de néboa situada no val do Douro son frecuentes no inverno, mantendo días moi fríos. No verán non é raro que se escape algunha tormenta con aparello eléctrico e trombas de auga, pero o normal é que as precipitacións sexan de frontes e de borrascas atlánticas. Tamén neva, normalmente unha ou dúas veces ao ano, asociados con entradas de aire do Polo N.
Evolución demográfica:
Monumentos
miniatura|esquerda|Igrexa da Asunción. miniatura|dereita|Ermida do Cristo de Morales del Vino.
Entre o seu patrimonio destaca a igrexa parroquial, dedicada á Asunción. Foi acabada en 1522, co que aparecen elementos arquitectónicos do gótico tardío, como a estrutura de nervios que coroa o altar maior ou o Pórtico Sur. De séculos posteriores é a Capela do Bispo de Luelmo. Outro punto importante a destacar na igrexa é o seu portada norte, raro exemplo de Plateresco na provincia de Zamora, e de importante valor artístico. No interior, o retablo principal é de arte renacentista ou manierista. O barroco atopa un bo exemplo de formas e relevos na Capela do Bispo, e no espectacular órgano, recentemente restaurado e que merece a pena escoitar nalgún concerto esporádico que lle dá certo uso.
Tamén se poden atopar numerosas casas con escudos e brasóns, entre os que destaca o Palacio do Bispo, en El Cortinal, así como arquitectura popular en barro, adobe e en pedra de "mollar", a típica arenisca amarelada ou laranxa que conforma as casas da Terra do Viño e a veciña Salamanca.
Destaca a presenza de adegas de gran profundidade, frescas e bonitas, para a elaboración do viño que dá o apelido ao pobo.
O pobo conta coa coñecida ermida de El Cristo de Morales, á beira da Ruta da Prata, onde cada 9 de maio se celebra unha romaría de gran tradición e devoción en Zamora e na Terra do Viño. A ermida acolle un Cristo medieval rodeado dun retablo barroco nunha edificación con elementos barrocos, como o teito da bóveda. Está aberta ao público, e a pradaría, con árbores e bancos, serve de repouso para viaxantes e de merendeiro.
Festas e eventos
miniatura|dereita|"O Maio" dos [[Quintos]]
A festividade principal de Morales del Vino é o 9 de maio, e celébrase a romaría do Cristo de Morales na citada ermida. Consiste na procesión até a ermida da Virxe desde a Igrexa da Ascensión de Morales, e alí, cun ambiente de casetas (entre elas cabe destacar a tradicional caseta dos quintos), postos de rosquillas e abelás e algún carrusel, celébrase durante o día a romaría. Pola noite, as verbenas animan as festas. Tamén os touros, na vila, son outro punto forte da festa.
Outras festas que celebra Morales son Los Quintos, que comeza coa Festividade dos Maios e a caseta dos quintos, continuando xa en Nadal co aguinaldo a véspera do Día de Reis, e tocando e bailando polas rúas o día de Reis tras a misa, con baile á noitiña.
Industria e hostalaría
O pobo conta na actualidade con numerosas empresas de diversos sectores, destacando o sector agroalimentario, con algúns dos mellores queixos da D.O. Queixo Zamorano, embutidos e xamóns, doces e pan, pero tamén é rechamante o tecido industrial creado. Hai un pequeno polígono industrial á beira da N-630 onde se asentan algunhas empresas. Na vila tamén hai talleres, carpintaría, marmoraría, fábrica de mobles, ITV, varios supermercados e tendas de alimentación, farmacia, bazar, bancos e caixas,tenda de motos...
En hostalaría, pódese atopar unha ampla variedade de puntos onde comer ou cear, desde comida rápida até alta cociña pasando polos pratos máis tradicionais da zona, como un bo bacallau, cocido ou as boas carnes de cordeiro ou tenreira da provincia. Tamén se poden tomar tapas e cafés, así como unhas copas pola noite.
Centros públicos
A Casa Consistorial de Morales del Vino sitúase nunha casa grande antiga da praza da Ermida, na saída pola rúa Cortinal, onde se atopan actualmente as dependencias do Xuíz de Paz, Secretario, Consultorio Médico e as oficinas do concello.
Morales del Vino conta cun colexio público,independente do C.R.A. Moraleja del Vino, onde se pode cursar até 6º de primaria.
O Edificio de Usos Múltiples, titularidade do Concello, ademais conta cunha sala de computadores con conexión a internet ADSL gratuíta e unha Biblioteca Pública que permanece aberta as tardes dos días laborables. Tamén na Praza atópase a oficina de Correos e outras dependencias do concello.
Igualmente hai unha residencia da terceira idade, unha residencia para discapacitados psíquicos (ASPROSUB) e un centro de día para estes, un consultorio médico de SACYL con dous doutores, unha gardaría, un club de xubilados e o concello desenvolve diversos talleres de inserción de emprego no Edificio de Usos Múltiples da Praza Maior. Está prevista a edificación dun Centro de Saúde.
Comunicacións e infraestruturas
A Morales del Vino pódese chegar na estrada desde Zamora ou Salamanca pola N-630 (km 285), en tren a estación en funcionamento máis próxima é Zamora e se se prefire chegar en avión, o aeroporto internacional máis próximo é Valladolid (110 km) ou o nacional de Salamanca (75 km).
Remesar, A Estrada
San Cristovo de Remesar é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2011 tiña unha poboación de 135 persoas (72 mulleres e 63 homes), distribuída en 10 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 246 habitantes. En 1842 tiña unha poboación de feito de 212 persoas.
Morales del Vino
Comunicacións e infraestruturas
As comunicacións por estrada con Valladolid (103 km) e Madrid (257 km) son posibles pola Autovía do Douro A-11, desde Zamora, e cara a Portugal pódese ir desde Zamora pola N-122 cara a Braganza (120 km) e pola estrada autonómica de Zamora-Fermoselle e Ricobayo-Miranda do Douro.
Remesar, A Estrada
Xeografía
Está situada na aba do monte Sisalto, no val do río Ulla. Limita coas parroquias de Orazo, Agar, Loimil, San Tomé de Ancorados, Riobó e Oca.
Patrimonio
O castro de Remesar está situado a carón da igrexa. Nel foron atopados restos de muíños de man.
A igrexa parroquial, de estilo románico, está datada entre os séculos XII e XIII. Dela destaca a súa fachada románica con arco apuntado sobre dúas columnas de capitel. No adro da igrexa hai un cruceiro con pedestal cúbico, unha columna octogonal lisa, capitel con volutas e follas de acanto e cruz latina de brazos redondos co cristo crucificado no anverso.
Festas
A festa patronal celébrase o día 10 de xullo. Tamén se celebra o San Ramón o primeiro sábado de setembro.
Vipera
Vipera é un xénero de serpes da familia Viperidae integrado por diversas víboras pezoñentas amplamente estendidas pola rexión paleártica (Europa, norte de Asia e a África mediterránea).
A chantada de víboras poden provocar a morte da vítima, ás veces incluso de persoas. A víbora é o único animal realmente perigoso de Galicia.
Especies
thumb|240px|[[Vipera palaestinae]] Segundo The Reptile Database:
Nicetas Euxeniano
Nicetas Euxeniano  (en latín Nicetas Eugenianus, en grego Νικήτας) foi un poeta bizantino que viviu probabelmente a finais do século XII.
Ligazóns externas
Datos sobre esta obra en Eschenburg:Manual of classical literature.
A Travesa de Ledro, Nodar, Friol
A Travesa de Ledro é un lugar da parroquia de Nodar no concello lugués de Friol na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2020 tiña 8 habitantes (5 homes e 3 mulleres).
Masa visceral
Nos moluscos denomínase masa visceral ou saco visceral ao conxunto que agrupa a maioría das vísceras, é dicir, os órganos internos. A masa visceral está cuberta por unha delgada túnica chamada manto, que é o encargado de segregar a cuncha da maioría dos moluscos, que pode ser externa ou interna, segundo os casos (ou mesmo estar ausente), e que serve de protección e/ou esqueleto e/ou de reguladora da flotación (como, por exemplo, nas sepias).
Sa, O Condado, Padrenda
Sa é un lugar da parroquia do Condado no concello ourensán de Padrenda na comarca da Terra de Celanova. Tiña 27 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 16 eran homes e 11 eran mulleres.
Barro, San Miguel de Presqueiras, Forcarei
Barro é un lugar da parroquia de San Miguel de Presqueiras, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 21 habitantes deles 12 homes e 9 eran mulleres, o que supón que diminuíu a poboación desde 2007.
Ribeira, A Estrada
Santa Mariña de Ribeira é unha parroquia que se localiza no concello da Estrada. Segundo o IGE en 2013 tiña 298 habitantes (140 homes e 158 mulleres), distribuídos en 11 entidades, o que supón unha diminución respecto de 1986 cando tiña 314 habitantes.
Unobtainium
Unobtainium é un termo usado en inglés (como se fose derivado do latín) para describir calquera material que posúa propiedades extraordinarias, únicas ou imposibles de obter actualmente no mundo real e que polo tanto é unobtainable, "inobtible" (pois procede deste termo inglés que significa "imposible de obter"). Este tipo de materiais son recorrentes na ciencia ficción. A súa versión en galego podería ser inobtanio, inobtenio ou inobtinio segundo se utilice a vogal temática a (como en Titanio), e (como en Rutenio) ou i (como en Actinio), aínda que debería ser calquera das dúas últimas pois procedería dun verbo (obter) da segunda conxugación.
Por exemplo, o "scrith", material que se usaría na construción dun anel ó redor do mundo, requiriría soportar forzas de tensión e compresión que van alén dos esforzos que as leis físicas convencionais permiten de momento para calquera material real. Outros exemplos poden ser os materiais dos que estarían feitos os cascos das naves de Star Trek ou Star Wars. Terían que soportar temperaturas de millóns de graos, cousa imposible para calquera material coñecido (fundiríanse e evaporaríanse).
Unobtainium
Sergei Georgievich Zakharov
Sergei Zakharov, nado en Mikolaiv o 1 de maio de 1950, é un cantante ruso.
Traxectoria
Zakharov naceu en Ucraína nunha familia de militares. En 1971 entrou no departamento de opereta da Academia Rusa de Música Gnessin en Moscova na clase de Margarita Josephovna Landa, e aínda sendo estudante entrou como solista na Orquestra de Variedades do Estado dirixida por Leonid Utiosov. En 1974 gañou a competición internacional Orfeo de Ouro de Bulgaria e en 1976 actuou no filme musical Nebesnye lastochki, traballou posteriormente no Music Hall de Leningrado e desde 1985 de forma independente, primeiro co seu propio conxunto e desde 1991 co pianista Alexander Kogan. Gravou álbums con cancións pop, baladas e temas operísticos.
Peleas de Abajo
Peleas de Abajo é unha poboación española da provincia de Zamora na comunidade de Castela e León. Existen dous núcleos de poboación, que son Peleas de Abajo, o principal, e A Mañá, integrado hoxe en Jambrina, e cunha poboación de 12 habitantes.
O principal punto de interese é a igrexa parroquial da nosa Señora da Asunción, de orixe románico aínda que rematada entre os séculos XVI e XVII, salvo a torre, que é de construción moderna e que recentemente foi forrada de pedra.
O pobo vive a súa principal festa o 16 de xullo en honra á Virxe do Carme, que dá nome á residencia de anciáns con que conta a localidade.
Felice Centofanti
Felice Centofanti, nado en Teramo o 23 de maio de 1969, é un exfutbolista italiano. Xogaba de defensa e o seu primeiro equipo foi o Teramo Calcio.
Lingua achang
O achang (Mönghsa, en achang) é unha lingua da familia sino-tibetana do grupo tibetano-birmanés falada na China e Myanmar.
ISO/DIS 639-3: acn
Escrita
Na China está recoñecida como nacionalidade, pero nunca se creou unha escrita para a lingua. En Myanmar apareceron algúns libros de carácter relixioso, destaca a tradución do Novo Testamento (1992).
Historia
Os achang proceden orixinariamente dos vales do Jinsha, Langcang e Nujiang no noroeste de Yunnan. No século II comezan a emigran ao oeste do Nujiang. Entre o século VII e o XIII o territorio achang controlárono principados dai e nanzhao. No século XIII asentáronse en Longchuan. En 1368 comeza o control político chinés do seu territorio.
En 1952 estableceuse un distrito autónomo para os achang do condado de Fusa, e entre 1953 e 1954 formáronse tres distritos máis para os achang dos condados de Luxi e Lianghe.
Linguas triquis
O triqui ou trique é unha macrolingua pertencente á familia otomangueana que se fala no occidente do estado de Oaxaca, México, aínda que posúe tamén unha comunidade lingüística en varios núcleos urbanos do centro do país e os estados de Sonora e Baixa California, onde os indíxenas triqui traballan nos campos de cultivo.
Clasificación
As linguas triquis, xunto coa lingua mixteca e a lingua cuicateca, forman parte do grupo lingüístico mixtecano da gran familia otomangueana.
Kaspar von Barth
Kaspar von Barth, nado en Küstrin, Brandeburgo, en 1587 e finado en Leipzig o 17 de setembro de 1658, foi un erudito e humanista alemán.
Traxectoria
Foi un neno precoz que estudou en Gotha, Eisenach, Wittenberg e Jena e logo de rematar os seus estudos viaxou por case todos os países europeos. Independente de máis para aceptar un posto regular, viviu alternativamente en Halle e na propiedade que tiña en Sellerhausen, preto de Leipzig.
L.I.E. (filme)
L.I.E. é un filme estadounidense de 2001 dirixido por Michael Cuesta. Conta a relación entre Howie, un problemático rapaz de 15 anos, e un home de mediana idade coñecido como "Big John". O título é un acrónimo de Long Island Expressway. Está protagonizado por Paul Dano, no seu primeiro papel principal como Howie, e Brian Cox como John. Segundo o director, o filme trata sobre a exploración da sexualidade.
Valledupar
Atópase ó nordeste da Costa Atlántica colombiana, a beiras do río Guatapurí, no val do río Cesar formado pola Serra Nevada de Santa Marta ó oeste e a serranía do Perijá polo leste.
A cidade é un importante centro para a produción agrícola, agroindustrial e gandeira na rexión comprendida entre o norte do departamento do Cesar e o sur do departamento de La Guajira, no punto intermedio das dúas concas de explotación carbonífera máis grandes do país.
Xabier Deive
Xabier Deive, nado en Narón o 14 de maio de 1970, é un actor galego que conta cunha ampla experiencia interpretativa.
Traxectoria
miniatura|Xabier Deive en Sede de mal. Ten traballado en multitude de curtametraxes a longas entre as que destacan as recentes En teoría (2006), de Lídia Fraga, xunto con Ernesto Chao e O menor dos males (2007), de Antonio Hernández, con Carmen Maura, Roberto Álvarez e Antonio Durán "Morris" entre outros.
En teatro participou en espectáculos coas compañías Caroza Teatro, Teatro Maltés, Ollomoltranvía, Galería Cía de Teatro e Uvegá Teatro.
No medio televisivo destaca o seu papel n' A vida por diante, aínda que tamén colaborou con aparicións episódicas noutras series galegas como Mareas vivas, Galicia Express ou Pratos combinados.
Pedro Uralde
Pedro Uralde Hernáez, nado Vitoria o 2 de marzo de 1958, é un exfutbolista español. Xogaba de dianteiro e foi internacional coa selección española.
Traxectoria
O debut de Pello Uralde na Primeira División produciuse o 3 de febreiro de 1980 nunha histórica goleada por 4-0 da Real Sociedad fronte ao seu gran rival o Athletic Club. Esa tempada da súa debut Uralde xogou só 3 partidos co primeiro equipo da Real Sociedade. A tempada seguinte, a de 1980–81 Uralde formou parte activa do persoal, disputando 29 partidos de Liga, marcando 7 goles e obtendo co equipo realista o primeiro título de Liga da súa historia.
Os primeiros anos de profesional de Uralde na Real Sociedad resultaron tamén os máis exitosos da súa carreira. Uralde formou parte do equipo que gañou dous títulos consecutivos de Liga, unha Supercopa de España e logrou un posto de semifinalista na Copa de Europa de 1983. Tras eses anos dourados a Real Sociedad asentouse nas seguintes tempadas en postos máis modestos da clasificación (6º e 7º), pero ata 1986 Uralde seguiu garantindo todas as tempadas unha media de 10 goles no equipo realista.
No verán de 1986 Uralde protagonizou unha sonora fichaxe ao abandonar a Real Sociedad e asinar polo Atlético de Madrid. Abolírase en España recentemente o dereito de retención polo que un club no que se formou un futbolista podía evitar que ese mesmo futbolista marchase. Os clubs de fútbol acordaran nun pacto de cabaleiros manter ese dereito, pero precisamente esa tempada o Atlético de Madrid rompeu ese pacto tácito fichando a Uralde e a outros xogadores como Julio Salinas e Elduayen.
A estancia de Uralde no Atlético de Madrid foi curta e non moi exitosa xa que non cumpriu as expectativas que creara a súa fichaxe e non callou no equipo brancovermello, rompendo así a traxectoria ascendente das últimas tempadas. Uralde só marcou 8 goles esa tempada, que a nivel de club foi discreta. O Atlético de Madrid quedou fóra da loita polo título (acabou a tempada nunha discreta sétima posición). Na Copa a campaña foi boa, xa que o club alcanzou a final, pero foi precisamente o ex equipo de Uralde, a Real Sociedad a que evitou por penaltis que os colchoneiros levasen o título. Ao final desa tempada, Jesús Gil fíxose coa presidencia do club e Uralde, que non entraba nos seus plans de futuro, foi vendido ao Athletic de Bilbao.
En 1987 Uralde regresa ao País Vasco fichando polo Athletic de Bilbao, que se marcou a política de reunir no club aos mellores xogadores vascos. En Bilbao Uralde recupera o pulso perdido no Atlético de Madrid e vive os seus anos de madurez como futbolista, que se ven ensombrecidos en parte pola súa falta de títulos. A tempada 1987–88 obtén os mellores números da súa carreira. Titular indiscutible, xoga tódolos partidos da tempada, é o xogador que máis minutos xoga no Athletic e con 15 goles, convértese no máximo goleador do equipo. O Athletic realiza ademais unha meritoria campaña e coa súa 4º posto obtén a clasificación para a Copa da UEFA. A tempada seguinte os seus rexistros seguen sendo bos, con 13 goles, aínda que o Athletic obtén unha peor clasificación (7º). Con todo, a tempada 1989–90 perde a titularidade no equipo e acaba a tempada con só 6 goles e sendo moi discutido. Con 32 anos de idade, Uralde, finaliza a súa etapa no Athletic e ficha polo Deportivo da Coruña, por aquel entón na Segunda División.
O Deportivo da Coruña era por aquel entón un modesto equipo que levaba case dúas décadas estancado na Segunda División. Uralde formou parte do persoal que a tempada 1990–91 logrou para os deportivistas o histórico ascenso á Primeira División. Na tempada 1991–92 axudou coa súa veteranía a que o Deportivo lograse in-extremis manterse na Primeira División. Esa mesma tempada retirouse do fútbol activo con 34 anos de idade.
Selección nacional
Uralde foi internacional coa selección española en 3 ocasións. O seu debut produciuse o 28 de abril de 1982 no partido España 2 - 0 Suíza, preparatorio para o Mundial de España 1982. Formou parte da convocatoria da selección española para devandito Mundial, onde chegou a xogar o seu segundo partido como internacional. O seu terceiro e último partido como internacional foi o 15 de outubro de 1986, fronte a Alemaña. Desde entón non volveu ser convocado. Non chegou a marcar ningún gol como internacional.
Uralde tamén participou en dous partidos amigábeis coa selección de Euskadi, coa que marcou 2 goles.
Ácido úrico
miniatura|Ácido úrico na forma tautomérica ceto. miniatura|Ácido úrico na forma tautomérica [[enol.]] O ácido úrico é unha substancia química orgánica cíclica de orixe natural a carácter fortemente ácido do grupo das purinas, formado por un anel de pirimidina e outro de imidazol, con fórmula C5H4N4O3. Fórmase como subproduto do metabolismo das purinas. Os seus sales chámanse uratos. O seu exceso en sangue pode orixinar gota ou cálculos renais.
Alexa Internet
Alexa Internet, Inc. e unha subsidiaria da compañía Amazon.com con sede en California. E coñecida por operar no sitio web alexa.com que prove información acerca da cantidade de visitas que recibe un sitio web e as clasifica. Alexa recolle información dos usuarios que teñen instalado Alexa Toolbar, que lles permite xerar estatísticas acerca da cantidade de visitas e dos enlaces relacionados.
Ácido úrico
O home e os primates eliminan nos ouriños ácido úrico (pero o residuo nitroxenado principal é a urea), xa que carecen do encima uricase que o transforma en alantoína, presente noutros mamíferos. Os réptiles e aves eliminan ácido úrico como residuo nitroxenado principal.
Alexa Internet
Alexa tamén proporciona unha gráfica onde se pode apreciar o crecemento/decrecemento das visitas a unha páxina web, ademais de información diaria (só das 100.000 primeiras páxinas da clasificación), media semanal e media nos últimos 12 meses.
Ácido úrico
Foi descuberto en 1773 por Carl Wilhelm Scheele e Torbern Bergman nos ouriños e nos cálculos de vexiga. Hoxe o ácido úrico pode sintetizarse a partir da hipoxantina por medio do encima xantina oxidase.
Alexa Internet
Historia
Alexa Internet foi fundada en 1996 por Brewster Kahle e Bruce Gilliat. O nome foi escollido en homenaxe á Biblioteca de Alexandría, trazando un paralelo entre o maior coñecemento da antigüidade e o potencial de Internet.
Ácido úrico
Bioquímica
O ácido úrico é un ácido diprótico con pKa1=5,4 e pKa2=10,3. A pH moi básicos forma un ión urato con dúas cargas negativas, pero a pH fisiolóxico o urato só ten unha carga. Estudos de difracción de raios X de cristais de urato demostraron que cando está ionizado desprotónase nos nitróxenos das posicións 1 e 3 (grupos NH) e non nos hidroxilos.
A solubilidade do ácido úrico en auga é baixa, o que facilita a súa precipitación, como sucede na gota e na formación de cálculos.
Patoloxía
No corpo humano o ácido úrico fórmase no metabolismo degradativo das purinas, e en condicións fisiolóxicas é eliminado nos riles polos ouriños. Cando existe unha concentración elevada de ácido úrico en sangue fálase de hiperuricemia. No plasma humano considérase normal unha concentración entre 3.6 mg/dL (~214 µmol/L) e 8.3 mg/dL (~494 µmol/L) segundo a American Medical Association. A concentracións sanguíneas de polo menos 0,1 g/l pode precipitar e acumularse nas articulacións e no tecido conectivo, causando a patoloxia coñecida como gota. A síndrome de Lesch-Nyhan tamén está asociada con altos niveis séricos de ácido úrico.
Os seus niveis nos ouriños poden aumentar en caso de que se incremente o metabolismo das purinas, come sucede na distrofia muscular, ou en condicións de elevada lise celular como en procesos tumorais ou despois dunha quimioterapia.
Nos últimos anos descubríronse datos contrapostos sobre os beneficios e prexuízos do ácido úrico. En doses fisiolóxicas normais pode funcionar como antioxidante contra os radicais hidroxilo ou o peroxi-nitrito producido nas inflamacións. Pero con concentracións cronicamente elevadas, pode desencadear un estado preinflamatorio no endotelio vascular, hipertensión e insulino-resistencia, que é unha complicación común en diabéticos. Nos diabéticos o consumo de frutosa eleva os niveis de ácido úrico máis rapidamente ca a glicosa ou sacarosa.
A Trabe de Ouro (revista)
A Trabe de Ouro é unha revista galega de pensamento crítico, publicada por Sotelo Blanco Edicións desde 1990 con periodicidade trimestral.
Nas súas páxinas hai artigos de análise sociopolítica e pensamento, textos literarios inéditos, crítica de libros, e actualidade cultural. O seu director é o escritor Xosé Luís Méndez Ferrín, e no seu Consello de Redacción aparecen profesores, novelistas, poetas e xornalistas de diferentes xeracións e intereses, como Xosé Manuel Beiras, Olegario Sotelo Blanco ou Antón Figueroa Lorenzana.
Górnik Zabrze
O Górnik Zabrze é un club de fútbol polaco da cidade de Zabrze. Fundouse en 1948 e compite na Ekstraklasa.
Estadio
O actual estadio do equipo é o Ernest Pohl, con capacidade para 17.722 espectadores.
A Calle, Goián, Tomiño
A Calle é un lugar da parroquia de Goián, no concello de Tomiño. Pertencía á extinguida parroquia de Santiago de Tollo, fusionada en 1760.
Comenza na actual praza da Igrexa ou Pintor Antonio Fernández ata o cruceiro da Calle, no cruzamento do camiño a Fontela. Ten unha lonxitude duns oitocentos metros e un ancho medio de douscentos. Na súa metade atópase a Praza do Correo. Nesta praza, ademais de ser parada das delixencias de Tui á Guarda, encóntrase unha edificación en pedra chamada a casa do "Ti Piepe". Hoxe en día a casa das do correo é tamén a taberna propiedade da parroquia de Santiago de Tollo, poxada tódolos anos ó mellor ofertante, chegando a pagaren polo seu alugamento 200 reais de billón. Este diñeiro era para axudar a pagar os impostos de sisa, segundo se menciona no catastro de Ensenada.
Almorfe, A Carballeira, Nogueira de Ramuín
Almorfe é un lugar da parroquia da Carballeira, no concello ourensán de Nogueira de Ramuín, na comarca de Ourense. Segundo o INE, no 2008 tiña 30 habitantes (11 homes e 19 mulleres), o mesmo número de habitantes que no ano 2000.
Guisande, San Miguel de Presqueiras, Forcarei
Guisande é un lugar da parroquia de San Miguel de Presqueiras, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE en 2008 tiña 92 habitantes (42 homes e 50 mulleres).
Alicia Borrás
Alicia Borrás Sanjurjo, nada en Vigo, é unha escritora galega.
Traxectoria
Profesionalmente ten traballado como actriz de dobraxe para cinema e para televisión. Posteriormente reorientou a súa carreira ao teatro, e foi profesora de arte dramática en distintas escolas e obradoiros de Vigo e Nigrán. Como escritora, ten publicado en galego e en castelán.
Ikastola
miniatura|dereita|220px|Ikastola Armentia, en [[Gasteiz.]] Unha ikastola é un tipo de escola que dá ensino integral en éuscaro e está presente en todo Euskal Herria (maioritariamente no País Vasco, tamén presente en Navarra e en Iparralde ).
Festa da Ikastola
En cada territorio histórico, anualmente faise unha festa multitudinaria destinada a conseguir fondos para axudar economicamente ás ikastolas organizadoras, ou para sufragar a creación de novas ikastolas :
Historia
A partir de 1960 e até 1975, deuse o gran crecemento das ikastolas. En 1964 creouse a primeira ikastola no País Vasco francés e en 1965 foi excepcionalmente legalizada unha ikastola en Bilbao.
En 1968 un Decreto constata a realidade da existencia de "numerosos nenos inscritos en centros non autorizados" e de "varios milleiros de nenos que asisten a centros que escapan de todo control". Ditos alumnos non podían obter o "Libro de Escolaridade" polo que tiñan vetado o acceso a estudos medios e superiores, polo que as asociacións de pais conseguiron o apoio da Igrexa legalizándose as ikastolas baixo a responsabilidade das parroquias e ordes relixiosas, constituíndose ademais algunhas como centros privados legais. En dito ano produciuse un feito de enorme importancia para o idioma vasco, pois procedeuse á súa unificación e normalización lingüística.
En 1969 fundouse a Federación Diocesana de Ikastolas converténdose coa chegada da democracia en 1978 nunha federación secular.
En outubro de 1980, a Conselleiría de Educación do Goberno Vasco firmou co Ministerio de Educación e Ciencia (MEC) o Convenio de Ikastolas regulándose así 1.738 aulas no País Vasco.
Federación
As ikastolas teñen un carácter autónomo e colaboran entre si a través das federacións de ikastolas. A Confederación de Ikastolas traballa a través de cinco federacións.
Morgade, San Miguel de Presqueiras, Forcarei
Morgade é un lugar da parroquia de San Miguel de Presqueiras, no concello pontevedrés de Forcarei. Segundo o IGE do 2008 tiña 74 habitantes deles 36 homes e 38 eran mulleres, o que supón que aumentou a poboación desde 2007.
Bragadela, Mougás, Oia
Bragadela é un lugar da parroquia de Mougás, no concello pontevedrés de Oia, na comarca do Baixo Miño. Segundo o IGE, en 2022 tiña 51 habitantes (25 homes e 26 mulleres).
Rodrigo Leão
Rodrigo Leão, nado en Lisboa en 1964, é un músico, instrumentista de teclado e baixo, e compositor portugués, cofundador do grupo Sétima Legião e compoñente tamén de Madredeus.
Traxectoria
En 1982 fundou a banda Sétima Legião xunto con Pedro Ayres Magalhães e Gabriel Gomes, membros de Madredeus. O nome escollido era o da lexión romana que foi a Lusitania. Dita banda sería unha grande innovación ao mesturar música folk con electrónica. Aquela experiencia mudou a concepción da música moderna portuguesa ao explorar un campo orixinal e novidoso.
Como artista en solitario segue un camiño instrumental que combina teclados electrónicos e instrumentos de corda clásicos, inspirado ao mesmo tempo pola música erudita e a música minimalista contemporánea. Suspende temporalmente os Sétima Legião entre 1993 e 1996 debido á falta de tempo polo crecente éxito do seu primeiro álbum en solitario. Abandona definitivamente os Madredeus no 1994 para dedicarse por completo á súa carreira en solitario e á preparar os álbums Mysterium (1995) e Theatrum (1996).
En 2004 editou Cinema, disco considerado polo editor da revista americana Billboard un dos mellores editados nese ano. Neste traballo participaron Beth Gibbons e Riuychi Sakamoto.
Ayu-mi-x 6 -Gold-
Ayu-mi-x 6 -Gold- é un álbum de remixes da cantante xaponesa Ayumi Hamasaki, lanzado o 26 de marzo do ano 2008 (o mesmo día que "Ayu-mi-x 6 -Silver-") baixo o selo avex trax e producido por Max Matsuura. Este é o sexto título da serie de álbums "ayu-mi-x" e o seu primeiro álbum de remixes en catro anos, xa que en 2004 lanzara MY STORY Classical.
Composto organofosforado
Un composto organofosforado ou composto de organofósforo é un composto orgánico degradable que contén enlaces fósforo-carbono (o cal exclúe aos ésteres de fosfato e de fosfito, que carecen dese enlace), utilizados principalmente no control de pragas como alternativa aos hidrocarburos clorados que persisten no medio ambiente. A química dos organofosforados é a ciencia que estuda as propiedades e a reactividade dos compostos organofosforados. O fósforo comparte o grupo 15 da táboa periódica co nitróxeno e outros elementos. Os compostos de nitróxeno e os compostos de fósforo son similares.
Estado de oxidación, número de coordinación e valencia
Para axudar a establecer os enlaces dun átomo de fósforo nun composto organofosforado empréganse tres números.
Estado de oxidación ou número de oxidación: Nun modelo de enlace iónico, é a carga iónica que queda en cada átomo despois de aplicar unhas regras que asignan os pares de electróns compartidos aos átomos máis electronegativos. O fósforo pode adoptar diversos estados de oxidación, e é habitual clasificar os compostos organofosforados segundo sexan derivados do fósforo (V) ou do fósforo (III), que son as clases predominantes de compostos de fósforo.
Na nomenclatura de substitución da IUPAC, unha nomenclatura descritiva que aínda se utiliza pouco, para nomear os compostos de fósforo e outros elementos que non presentan o número de enlace estándar emprégase a convención λ (lambda). Xunto a ela emprégase o número de coordinación.
O número de coordinación, que se representa polas letras gregas sigma σ ou δ cun superíndice, é o número de átomos aos que está directamente enlazado o átomo central, ou o número de enlaces σ que forma o átomo central. O número de coordinación δ do fósforo pode variar entre 1 e 6.
Na convención lambda, o número total de enlaces n entre un elemento e os seus átomos veciños indícase como λn, chamado valencia λ. O símbolo λ5-fosfano indica que o fósforo se enlaza con cinco hidróxenos, é dicir, o símbolo λ utilízase para indicar que o fósforo presenta un estado de valencia non estándar (o estándar é 3) e o superíndice indica cinco enlaces con hidróxeno.
Neste sistema, a fosfina ou fosfano é un composto σ3λ3. Nun composto σmλn, o átomo de fósforo está unido a m átomos por medio dun total de n enlaces.
Unha clasificación dos compostos organofosforados, segundo o número de coordinación
Na táboa da dereita móstranse diversos grupos de compostos organofosforados, segundo o seu diferente número de coordinación (NC) e as súas valencias lambda, λ.
Ésteres de fosfato e amidas
Os ésteres fosfato teñen a estrutura xeral P(=O)(O)3 na que o fósforo ten estado de oxidación 5+, P (V). Estas especies químicas son de grande importancia tecnolóxica como axentes ignífugos e plastificantes. Debido a que carecen dun enlace P-C, estes compostos non son tecnicamente compostos organofosforados, senón ésteres do ácido fosfórico, pero conteñen parte orgánica, polo que se mencionan aquí. Na natureza atópanse moitos derivados, como a fosfatidilcolina. Os ésteres fosfóricos son sintetizados por alcohólise de oxicloruro de fósforo. Tamén se coñece unha variedade de derivados mixtos amido-alcoxo, por exemplo a ciclofosfamida, que é un medicamento de importancia médica contra o cancro. Tamén están os derivados que conteñen o grupo tiofosforilo (P=S) entre os que se encontra o pesticida malatión. Os organofosforados preparados a maior escala son os ditiofosfatos de cinc, uns aditivos para aceite de motor. Prodúcense anualmente varios millóns de quilogramos deste complexo de coordinación pola reacción de alcohois con pentasulfuro de fósforo.
miniatura|centro|800px|Algúns compostos organofosforados e compostos relacionados: [[fosfatidilcolina, malatión, ciclofosfamida, trifenilfosfato e ditiofosfato de cinc.]]
No medio ambiente, estes compostos degrádanse por hidrólise para producir finalmente o fosfato e o alcohol ou a amina orgánica da que se derivan.
Ácidos fosfónico, fosfínico e os seus ésteres
Os fosfonatos son ésteres do ácido fosfórico e teñen a fórmula xeral RP(=O)(O)2. Os fosfonatos teñen moitas aplicacións técnicas, como por exemplo, o glifosato, que é un herbicida. Coa fórmula (HO)2P(O)CH2NHCH2CO2H, este derivado da glicina é un dos herbicidas máis utilizados. Os bifosfonatos (tamén chamados bisfosfonatos, denominación correcta da IUPAC) son unha clase de fármacos para tratar a osteoporose. O gas nervioso axente sarín, que contén os enlaces C-P e F-P, é un fosfonato.
Os fosfinatos con dous enlaces C-P, teñen a fórmula xeral R2P(=O)(O). Un membro comercialmente significativo é o herbicida glufosinato. Similar ao glifosato que se mencionou anteriormente, ten a estrutura CH3P(O)(OH)CH2CH2CH(NH2)CO2H.
centro|800 px|miniatura|Exemplos ilustrativos de fosfonatos e fosfinatos na orde indicada: [[Sarín (fosfinato), glifosato (fosfonato), fosfomicina (fosfonato), ácido zoledrónico (fosfonato) e glufosinato (fosfinato). En disolución acuosa, os ácidos fosfónicos ionízanse para dar os correspondentes organofosfonatos.]]
A reacción de Michaelis-Arbuzov é o principal método para a síntese destes compostos. Por exemplo, o dimetilmetilfosfonato (ver figura anterior) xorde da reorganización de trimetilfosfito, que é catalizada polo ioduro de metilo. Na reacción de Horner-Wadsworth-Emmons e na homologación de Seyferth-Gilbert, os fosfonatos utilízanse en reaccións con compostos carbonilo. A reacción de Kabachnik-Campos é un método para a preparación de aminofosfonatos. Estes compostos conteñen un enlace moi inerte entre o fósforo e o carbono. En consecuencia, hidrolízanse para dar derivados do ácido fosfónico e fosfínico, pero non fosfato.
Óxidos de fosfina e compostos relacionados con enlace P-N
Os óxidos de fosfina (designación δ3λ3) teñen a estrutura xeral R3P=O con estado de oxidación formal 5+, P (V). Os óxidos de fosfina forman enlaces de hidróxeno e algúns, por tanto, son solubles en auga. O enlace P=O é moi polar cun momento dipolar de 4,51 D para o óxido de trifenilfosfina. Compostos relacionados cos óxidos de fosfina son as imidas (R3PNR') e calcoxenuros relacionados (R3PE, onde E= S, Se, Te). Estes compostos son algúns dos compostos organofosforados termicamente máis estables, pero poucos son útiles en cantidades significativas.
Sales de fosfonio e fosforanos
Os sales de fosfonio posúen a fórmula [PR4+]X-, xa que inclúen o ión fosfonio, R4P+. Estas especies son compostos tetraédricos de fósforo (V). Desde o punto de vista comercial, o membro máis importante é cloruro de tetraquis(hidroximetil)fosfonio, [P(CH2OH)4]Cl, que se utiliza como retardante do lume na industria téxtil. Prodúcense anualmente aproximadamente 2 millóns de quilogramos deste cloruro e do sulfato dese catión. Obtéñense por reacción de fosfinas con formaldehido en presenza dun ácido mineral:
Poden prepararse por alquilación e arilación de organofosfinas unha gran variedade de sales de fosfonio:
A metilación de trifenilfosfina é o primeiro paso na preparación do reactivo de Wittig.
centro|580px|miniatura|Compostos de fósforo (V): o ión fosfonio, P(CH2OH)4+, dúas estruturas de resonancia para o [[reactivo de Wittig, Ph3PCH2, e o pentafenilfosforano, un raro composto de pentaorganofósforo. Nota: Ph representa o grupo fenilo C6H5.]]
O composto parental fosforano (δ5λ5) teórico é PH5, pero non se coñece. Son bastante comúns outros compostos relacionados que conteñen haloxenuros e outros substituíntes orgánicos de fósforo. Os derivados con cinco substituíntes orgánicos son raros, aínda que é coñecido o P(C6H5)5, que deriva do tetrafenilfosfonio (P(C6H5)4) por reacción con fenillitio.
Os iluros de fósforo son fosforanos insaturados, coñecidos como reactivos de Wittig, por exemplo, CH2P(C6H5)3. Estes compostos derivan do fósforo tetraédrico (V) e considéranse relacionados cos óxidos de fosfina. Tamén se poden facer derivar dos sales de fosfonio, pero por desprotonación, non por alquilación.
Fosfitos, fosfonitos e fosfinitos
Os fosfitos, ás veces chamados ésteres fosforosos ou ésteres de fosfito, teñen a estrutura xeral P(O)3, e presentan o fósforo en estado de oxidación +3, P(III). Estas especies derivan da alcohólise do tricloruro de fósforo:
A reacción é xeral, polo que se coñecen un grande número de especies. Os fosfitos empréganse na reacción de Perkow e a reacción de Michaelis-Arbuzov. Tamén serven como ligandos na química organometálica.
Fosfinas
O principal composto da fosfinas é o PH3, chamado fosfina, aínda que o seu nome aconsellado pola IUPAC é fosfano. A substitución dun ou máis átomos de hidróxeno por un substituínte orgánico (alquilo, arilo), forma unha organofosfina, PH3−xRx, xeralmente chamada tamén fosfina.
540px|miniatura|centro|Varios compostos organofosforados reducidos: un complexo dun [[ligando pinza de organofosfina, a difosfina quiral utilizada en catálise homoxénea, a fosfina primaria, PhPH2, e o composto de fósforo (I), (PPh)5.]].
Comparación entre fosfinas e aminas
miniatura|120px|dereita|Fosfina terciaria. miniatura|120px|dereita|Amina terciaria.
O átomo de fósforo nas fosfinas ten un estado de oxidación formal de -3 (δ3 λ3; unido a tres átomos por medio de tres enlaces sinxelos), polo que o fósforo é análogo ao nitróxeno nas aminas. Igual que as aminas, as fosfinas teñen unha xeometría molecular piramidal trigonal, aínda que habitualmente con ángulos C-E-C máis pequenos (E = N, P), polo menos en ausencia de efectos estéricos. O ángulo de enlace C-P-C é de 98,6° para a trimetilfosfina, e aumenta ata 109,7° cando os grupos metilo se substitúen por grupos terc-butilo. Cando se utiliza como ligando, o volumen estérico das fosfinas terciarias avalíase polo seu ángulo do cono. A barreira á inversión é moito maior que nas aminas para que se produza un proceso como a inversión de nitróxeno, e polo tanto as fosfinas con tres substituíntes diferentes pódense separar en isómeros ópticos termicamente estables. As fosfinas son menos básicas que as aminas correspondentes, por exemplo, o ión fosfonio ten un pKa de -14 en comparación con 9,21 para o ión amonio; o trimetilfosfonio ten un pKa de 8,65 fronte a 9,76 para a trimetilamina. Con todo, a trifenilfosfina (pKa = 2,73) és máis básica que a trifenilamina (pKa = -5), principalmente debido a que o par solitario do nitróxeno en NPh3 está parcialmente deslocalizado nos tres aneis de fenilo. Porén, considerando que o par solitario do nitróxeno está deslocalizado no pirrol, o par solitario no átomo de fósforo no equivalente de fósforo do pirrol (chamado fosfol) non o está. A reactividade das fosfinas coincide coa das aminas en relación coa súa nucleofilicidade na formación de sales de fosfonio coa estrutura xeral PR4+X -. Esta propiedade utilízase na reacción de Appel para a conversión de alcohois en haloxenuros de alquilo. As fosfinas son oxidadas doadamente ao seu correspondente óxido de fosfina, mentres que os óxidos de amina se xeran menos facilmente. En parte por esta razón, as fosfinas moi rara vez se encontran na natureza.