cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Figueira
Historia
No libro do Xénese (3:7), Adán e mais Eva agochan con follas de figueira que están nus, despois de seren sorprendidos por pecadentos. Na antiga Roma considerábana unha árbore sagrada, xa que o seu mito fundacional, Rómulo e Remo foron aleitados pola loba Luperca baixo dunha figueira. thumb|left|180px|Figueira a medrar sobre dun toro dun [[lamigueiro do Cáucaso (Zelkova carpinifolia).]]
Cultivo e usos
Ademais de coma froito fresco de tempada, os figos consumíronse tradicionalmente tras someterse á técnica do secado, este foi o xeito máis común de conservar a froita. A froita seca ou pasa, e en especial os figos, era un alimento especialmente valorado. O proceso permitía dilatar o seu consumo no tempo e cubrir momentos nos cales a escaseza de alimento era notoria. As súas follas téñense usado para alimentar o gado.
Hai basicamente tres variedades de figueiras cultivadas:
Propiedades
O seu látex («leite de figo») usouse antigamente para combater caries dentais e espullas da pel. Tamén se empregou para callar o leite. Descríbense tamén moitas «virtudes» en farmacopea popular que poderían non ter máis interese que o puramente folclórico.
Taxonomía
Ficus carica foi descrita por Carl von Linné e publicado en Species Plantarum, vol. 2, p. 1059 en 1753. Ficus, do latín ficus que designaba tanto a figueira coma o seu "froito", o figo.
carica, outro vocábulo latín para o figo; orixinario da Caria (Καρία en grego antigo), unha rexión histórica situada ao suroeste da actual Turquía. Só ten un aceptado: Ficus carica subsp. rupestris (Hausskn. ex Boiss.) Browicz
Ana y los siete
Ana y los siete é unha serie de televisión emitida por Televisión Española entre 2002 e 2005 e que ten como protagonista a Ana Obregón.
En 2012, TVE decidiu volver a emitir a serie en substitución do magacine +Gente durante o verán pola falta de presuposto. Desde o 3 de xullo de 2012 é emitida de luns a venres polas tardes antes da segunda edición do Telediario.
Sinopse
Ana é unha stripper que consegue por accidente o traballo de aia nunha luxosa mansión onde vive un adiñeirado viúvo con sete fillos (de diferentes idades, desde a moza universitaria á nena de cinco anos), o seu mordomo e a cociñeira. Nela, escondendo a súa "dobre vida", sofre numerosas aventuras e namórase do viúvo.
Xente no rodicio
Xente no rodicio é un libro de contos de Xosé Neira Vilas, publicado en 1965 por Editorial Galaxia na colección Illa Nova. Nesta obra recóllese unha escolma de vinte contos, de condensadas historia cheas de intención e engano. O conto supón un pasado absoluto, xa que desde as primeiras liñas se parte dunha acción definitivamente ocorrida e o desenlace vén a ser, a un tempo, a exposición e o nó. Esta singularidade abondaría para o diferenciar da novela.
O libro
Os contos do volume amosan unha mestura de desengano, humor e piedade, tan propia do pobo galego. Neira Vilas revela padecer esa orientación ao triste e ao frustrado, a amargura da vida tan típica dese tempo. O libro mantén uns valores creativos derivados da participación na vida e do interese por afondar na problemática do home e do mundo galego. Os procedementos dos que se vale o autor son o ambiente esquemático e estilo rápido.
O elemento que se repite nos vinte relatos que conforman o libro é o contexto rural, que comparte espazo co home e a muller campesiña, coa pobreza, a fame e a miseria.
O ambiente que nos presenta é case sempre dramático e moi problemático, un ambiente que impulsa aos personaxes a contarnos as súas desgrazas ou as desgrazas alleas. Na obra tamén se mostra unha procura obsesiva da infancia non vivida, e preséntase unha visión de Galicia dende a perspectiva dun neno, "pero modificada polo senso crítico e pola consciencia dun adulto "
Narración
O narrador preséntase como unha testemuña que introduce o relato e conta a historia como un monólogo do protagonista. E é o mesmo narrador quen pecha o relato. Está técnica permítelle plasmar ao autor a realidade campesiña desde múltiples ángulos, polo que o resultado final sae moi enriquecido pola suma das diversas perspectivas.
Os relatos teñen unha estrutura similar: non se detén na descrición de ambientes ou escenarios, xa que o que predomina é o tratamento realista do que poderían ser os habitantes dunha aldea pecha e opresiva, condenados á emigración ou á autodestrución.
Nesta obra Xosé Neira Vilas evoca a época da posguerra, despois da guerra civil española.
Cabeceira municipal
Cabeceira municipal é un termo xenérico utilizado en diversos países para a unha localidade ou cidade que concentra as autoridades administrativas dunha rexión o territorio que é coñecido como concello ou xunta. É unha capital municipal o sede administrativa da municipalidade, a cabeceira goberna outras poboacións dentro do concello.
Moscán, Moscán, O Páramo
Moscán é un lugar da parroquia de Moscán, no concello lugués do Páramo na comarca de Sarria. Segundo o IGE, en 2017 tiña 60 habitantes (36 homes e 24 mulleres).
Martin Gardner
Martin Gardner, nado en Tulsa, Oklahoma, o 21 de outubro de 1914 e finado en Norman, Oklahoma, o 22 de maio de 2010, foi un divulgador científico, polímata, ilusionista e filósofo da ciencia estadounidense, moi popular polos seus libros de matemática recreativa. O día do seu nacemento, o 21 de outubro, celébrase o Día de Martin Gardner.
Traxectoria
Acadou sona grazas á súa columna mensual Mathematical games, publicada na revista de divulgación científica Scientific American entre decembro de 1956 e maio de 1986. Ao corrers* deses trinta anos tratou os temas máis importantes e os paradoxos das matemáticas modernas, como os algoritmos xenéticos de John Holland ou o xogo da vida de John Conway, co que gañou un lugar no mundo da matemática mercé á evidente calidade divulgativa dos seus escritos.
Obra escrita publicada e contribucións
Unha das súas obras destacadas é The Annotated Alice, unha edición comentada das famosas historias Alicia no país das marabillas e Through the Looking-Glass de Lewis Carroll. Neste libro, Gardner proporciona notas ao pé de páxina que iluminan as referencias matemáticas, lóxicas e culturais contidas nos textos de Carroll. As súas anotacións axudan ao lector a apreciar a profundidade e o xenio das obras de Carroll, revelando moitas das súas sutís bromas e enigmas. A obra foi reeditada e ampliada, e traducida a numerosas linguas, entre elas o portugués.
Gardner tamén destacou na súa crítica á pseudociencia. Confrontou abertamente crenzas non científicas e enganos populares, defendendo o pensamento crítico e o método científico.
A súa influenza inspirou a creación do Movemento Skeptic nos Estados Unidos, que promove a educación científica.
As Cortiñas, Vilaboa, Valdoviño
As Cortiñas é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 17 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 8 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Bobby Roth
Jay Robert "Bobby" Roth, nado nos Ánxeles en 1950, é un director e produtor de series de televisión e de cine, ademais de guionista.
Traxectoria
Roth comezou a súa educación superior na Universidade de California en Berkeley, na carreira de filosofía e a escritura creativa antes de obter a súa Licenciatura en Cinema pola Universidade do Sur de California en 1972. Continuou a súa educación na Universidade de California nos Ánxeles matriculándose no mestrado de Belas Artes recibindo a súa licenciatura en produción cinematográfica en 1975. En 1976 escribiu, produciu e dirixiu a súa primeira película, Independence Day.
Dende entón, Roth escribiu, producido e dirixido decenas de series televisión (como Miami Vice, Lost, Fringe, Prison Break ou Criminal Minds) e longametraxes.
Durban
Historia
O 25 de decembro de 1497 o explorador portugués Vasco da Gama ancorou na actual localización da cidade e deulle o nome de Río de Natal, pero non deixou ningún asentamento europeo e o territorio seguiu pertencendo aos zulús.
Ligazóns externas
Web oficial de Durban (en inglés)
Ducado de Ceneda
O Ducado de Ceneda foi un dos ducados instituídos polos longobardos en Italia. Son escasas as informacións sobre as súas vicisitudes internas; durante o reino longobardo tivo un papel estratéxico rexional dun certo relevo, como testemuña a mesma erección a ducado, pola proximidade á cidade de Oderzo, que permaneceu longo tempo baixo control bizantino, pero xa non volveu ter un peso político relevante, encerrado como estaba entre os veciños e ben máis potentes ducados de Treviso, Vicenza e, sobre todo, do Friúl.
É incerta mesmo a data da institución do ducado; é posíbel que se remonte tanto no momento da conquista longobarda da zona, que tivo lugar nas primeiras fases da invasión guiada por Alboíno no 568, como en ocasión da destrución de Oderzo por parte de Grimoaldo (667), que repartiu as terras entre os habitantes Cividale, Treviso e, precisamente Ceneda. Na súa Historia Langobardorum (VI, 24), Paulo Diácono menciona só un duque de Ceneda: Orso, irmán do duque de Cividale Pedro e fillo de Muniquio, valoroso combatente que se distinguira na batalla perdida contra os eslavos polos longobardos liderados por Ferdulfo.
Ulterior proba da substancial marxinalidade do ducado é a relativamente tardía institución da correspondente diocese, establecida por Ceneda só na época do rei Liutprando (712-744) por transferencia da sede episcopal de Heraclea (outrora diocese de Oderzo)..
Pena do Boi, Vilaboa, Valdoviño
Pena do Boi é un lugar da parroquia de Vilaboa no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 27 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 17 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Nós (Uruguai)
Nós foi un periódico en lingua castelá que se publicou en Montevideo, Uruguai. Saíron en total catro números, entre o 1 de xuño de 1964 e o 1 de maio de 1965.
Historia e características
Co subtítulo Órgano Oficial de la Asociación Uruguaya de Hijos de Gallegos, estivo dirixido por Carlos A. Zubillaga Barrera e administrado por María del Rosario Losada.
Centrou a súa actividade en avogar polo recoñecemento do feito diferencial galego.
Non contiña ilustracións.
Colaboradores
Ana María Siri, Carlos A. Zubillaga Barrera, J. M. Zubillaga, José Diz Bértoa, Juan Carlos Mira, Julia Siri García, María Teresa Bernengo e Juana de Ibarbourou.
Difflugia
Difflugia é o xénero de maior tamaño das Arcellinida, un dos grupos de amebozoos Tubulinea. As especies de arcelínidos forman cunchas ou testas a patir de partículas minerais ou de elementos de orixe biolóxica (por exemplo frústulas de diatomeas), polo que se denominan comunmente amebas testadas. As Difflugia son especialmente comúns en pantanos e outros hábitats de auga doce.
As partículas utilizadas para construír a súa cuncha son recollidas polas amebas directamente do seu contorno, ou das súas presas. Durante a división celular estes elementos pasan ás células fillas, onde son ensamblados e pegados por un cemento orgánico que forma unha lámina. A testa ten unha soa abertura terminal, chamada pseudostoma. A forma da testa vai de esférica a alongada, ás veces con ornamentacións como cornos ou un colar, ou ambos os dous, como na especie Difflugia corona.
Difflugia utiliza pseudópodos para moverse e capturar as súas presas. A maioría das especies de Difflugia son heterótrofas, alimentándose de materia orgánica ou de varios microorganismos que depredan. Porén, hai algunhas especies que conteñen algas endosimbióticas e son, por tanto, mixotróficas, é dicir, combinan a autotrofia e a heterotrofia.
Os estudos filoxenéticos moleculares indican que o xénero Difflugia non é monofilético. A definición do xénero é problemática e futuras investigacións moi probablemente motivarán que se teña que facer unha revisión taxonómica xeral deste grupo.
''Parte deste artigo incorpora texto en dominio público procedente de: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "Difflugia". Encyclopædia Britannica (11ª ed.). Cambridge University Press.''
Uclés
miniatura|300px|dereita|Localización da [[provincia de Cuenca.]] miniatura|350px|Vista do mosteiro de Uclés desde o oeste, cos restos do castelo á dereita e as murallas na ladeira. Uclés é un concello da provincia de Cuenca na comunidade de Castela-A Mancha. Esténdese por unha área de 64.61 km² onde no ano 2007 vivían 257 habitantes.
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
No Cities to Love
No Cities to Love é o oitavo álbum da banda estadounidense de punk rock Sleater-Kinney, publicado o 20 de xaneiro de 2015 a través do selo Sub Pop Records. É o seu primeiro disco tras unha década de hiato e da edición do seu traballo The Woods en 2005. O álbum recibiu boas críticas e foi incluído en varias listas de mellores álbums de 2015.
Gravación e edición
O álbumm foi gravado en segredo principalmente en Tiny Telephone Recordings, en San Francisco, con sesións adicionais en Electrokitty, Seattle e Kung Fu Bakery, Portland. Foi producido por John Goodmanson.
Os Acivros, Santa Cruz de Moeche, Moeche
Os Acivros (chamada en ocasións Alcibrai) é un lugar da parroquia de Santa Cruz de Moeche no concello Coruñés de Moeche na comarca de Ferrol. Tiña 2 habitantes no ano 2008 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que supón unha diminución con relación ao ano 1999 cando tiña 4 habitantes.
Marina Silva
María Osmarina Marina Silva Vaz de Lima, nada en Río Branco (Acre) o 8 de febreiro de 1958, é unha ambientalista e política brasileira.
Traxectoria
Marina Silva era compañeira de Chico Mendes, que foi asasinado por defender o medio ambiente da Amazonia. Ela foi membro do Partido dos Traballadores (PT), ata 19 de agosto de 2009 e serviu como unha senadora antes de tornarse ministra de Medio Ambiente en 2003. En 1996, Marina Silva gañou o Premio Ambiental Goldman para América do Sur e Central. En 2007, o Programa das Nacións Unidas para o Medio Ambiente a nomeou unha dos Campións da Terra, e o Premio Sophie 2009. Correndo nas eleccións de 2010 no Brasil para o Partido Verde (PV), gañou 19,33% dos votos populares.
En 2010 foi nomeada pola revista Foreign Policy canda a Cécile Duflot, Monica Frassoni, Elizabeth Maio e Renate Künast, na súa lista dos mellores pensadores mundiais, por tornar o Verde un tema principal. En 2012 foi unha das oito persoas escollidas para cargar a bandeira na cerimonia de apertura dos Xogos Olímpicos de Londres.
En abril de 2014, Eduardo Campos anunciou a súa candidatura para as eleccións presidenciais brasileiras, nomeando Marina Silva como candidata á vicepresidencia. Tras a morte de Campos nun accidente de avión en 13 de agosto, foi escollida para ser a candidata do Partido Socialista á presidencia do Brasil nas eleccións de outubro de 2014.
ATC Código A14
Unha sección do Sistema de Clasificación Química Anatómico-Terapéutica.
A SISTEMA DIXESTIVO E METABOLISMO
Nitrobacter
Nitrobacter é un xénero de bacterias de forma principalmente bacilar, gramnegativas, e quimioautótrofas.
Nitrobacter xoga un importante papel no ciclo do nitróxeno ao oxidar nitritos a nitratos no solo. A diferenza das plantas, nas que a transferencia de electróns na fotosíntese proporciona enerxía para a fixación do carbono, Nitrobacter usa a enerxía da oxidación de ións nitrito,, en ións nitrato, , para satisfacer as súas necesidades de enerxía. Nitrobacter fixa o dióxido de carbono pola vía do ciclo de Calvin para obter os seus requirimentos de carbono.
Nitrobacter ten un pH óptimo entre 7,3 e 7,5, e morre a temperaturas superiores a 49 °C ou inferiores a 0 °C.
Algunhas fontes clasifican o xénero Nitrobacter dentro da familia Nitrobacteraceae (en vez da Bradyrhizobiaceae). As espacies do xénero Nitrobacter inclúen Nitrobacter winogradskyi, Nitrobacter hamburgensis, Nitrobacter vulgaris e Nitrobacter alkalicus. De acordo con Grundmann, Nitrobacter parece crecer optimamente a 38 °C e a pH 7,9, pero Holt afirma que o seu crecemento óptimo dáse a 28 °C e a pHs entre 5,8 e 8,5 e ten un pH óptimo entre 7,6 e 7,8. Nitrobacter pertence á subclase das α-Proteobacteria.
Nitrobacter pode ter forma de bacilo, de pera ou pleomórfica. As células reprodúcense normalmente por xemación (Holt, 1993). Nas células que crecen litotroficamente ou mixotroficamente atópanse carboxisomas, que son orgánulos que axudan á fixación do carbono. Tamén teñen gránulos para o almacenamento de PHB e polifosfatos. Cando están presentes á vez nitritos e substancias orgánicas, as células poden ter un crecemento bifásico, no que usan primeiro o nitrito, e despois hai unha fase de retardo, e despois oxídase a materia orgánica. O crecemento quimioorganótrofo é lento e desequilibrado, polo que se forman máis gránulos de poli-β-hidroxibutirato (PHB), que distorsionan a forma e tamaño das células.
Nitrobacter xoga un papel esencial na acuapónica. A bacteria Nitrosomonas actúa primeiro convertendo o amoníaco en nitritos, e despois Nitrobacter converte os nitritos en nitratos, que son doadamente absorbibles polas plantas.
Mosteiro da Serra do Pilar
O Mosteiro da Serra do Pilar atópase no alto da serra do Pilar, na freguesía de Santa Marinha, cidade e concello de Vila Nova de Gaia, distrito do Porto, en Portugal.
Historia
No inicio do século XVI, o Mosteiro de Grijó atopábase en ruínas e, en 1535, Xoán III de Portugal, o reformador do Mosteiro de Santa Cruz de Coímbra e o Prior-Mor, D. Bento de Abrantes, concertaran a transferencia daqueles Agostinianos para a serra de São Nicolau, en Gaia.
O proxecto inicial tivo a dirección de Diogo de Castilho e João de Ruão, comezando as obras en 1538. Estendéronse até 1670, co remate da Igrexa da Nosa Señora do Pilar.
Posteriormente, no contexto da Guerra Civil Portuguesa, cando ocorreu o cerco do Porto (xullo de 1832 - agosto de 1833), as tropas liberais instaláronse nas dependencias do mosteiro, proporcionando apoio ás forzas liberais sitiadas da outro beira do río Douro.
Ó final do conflito, froito dos constantes ataques que sufriu, atopábase en deplorábel estado de ruína, caendo en abandono. En 1834, foi creada a "Real Irmandade de Nossa Senhora do Pilar" e, en 1925, o "Grupo de Amigos do Mosteiro da Serra do Pilar" que gradualmente foron procedendo á recuperación do conxunto, recualificado como espazo museolóxico.
Bernasconi
miniatura|Bernasconi Bernasconi é un municipio da provincia da Pampa na Arxentina. A súa poboación é de 1781 habitantes.
Historia
A zona habitábana orixinalmente indios pampas, arredor de 1880 comeza o asentamento de poboación de orixe europea procedente doutras zonas da Arxentina, aínda que 1888 é a data oficial da súa fundación. En 1891 chegou o ferrocarril á localidade, que viu amentar a súa poboación. En 1909 emigrou unha colonia xudía de 1400 persoas ao municipio. O municipio conta cunha emisora de radio de FM e en 1925 fundouse o primeiro semanario, La Voz del Sur. O instituto de educación secundaria data de 1960. Entre 1896 e 1900 viviu neste municipio, concretamente en Cruz Colorada, Castelao, onde seu pai rexentaba unha pulpería.
Shaka
Shaka, nado ao redor de 1787 e finado en 1828, foi un xefe zulú, que transformou un pequeno clan nunha nación que abranguía o territorio entre os ríos Phongolo e Mzimkhulu.
Traxectoria
Foi o primeiro, aínda que ilexítimo, fillo do xefe zulú Senzangakona e Nandi, filla do anterior xefe dos langeni. Desposuído polo seu pai, pasou seis anos no kraal do pai, constantemente ridiculizado polos seus pequenos xenitais. Despois de que se lles permitise matar unha ovella, el e a súa nai volveron cos langeni e ao non seren benvidos foron en 1802 co seu tío ao clan emDletsheni dirixido directamente polo poderoso e o ancián rei Jobe de Mthethwa, do que tamén dependían os zulús, ao que sucedeu o seu fillo Dingiswayo, e foi xa no seu reinado cando se incorporou ao rexemento iziCwe aos 23 anos. Serviu como guerreiro durante seis anos, distinguíndose pola súa coraxe e chegando a xeneral. Exiliado por unha tentativa fracasada de suplantar a seu pai, volveu con novas ideas sobre a organización militar, en particular o rexemento (impi) e a cadea de mando.
Á morte de Senzangakona, Digiswayo axudou a Shaka a derrotar o seu irmán e asumir o liderado en 1816. Shaka instituíu un sistema militar semellante ao de Dingiswayo. Substituíu a azagaia longa (asegai) por outra máis curta cunha folla máis larga (iklwa) e introduciu un escudo, máis curto, feito de pel de vaca, suprimiu as sandalias e instaurou unha férrea disciplina e un cambio nas tácticas militares, dividiu os rexementos (impi) en catro grupos que durante a batalla formaban o contorno dunha cabeza de boi, o primeiro grupo enfrontábase directamente co inimigo, os grupos segundo e terceiro rodeábao nun movemento circular, o que evitaba a fuxida do exército inimigo, e o cuarto formaba a reserva. Todos os rexementos tiñan ao seu servizo un grupo de aprovisionamento formado por rapaces que aínda non estaban en idade militar.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 85ª edición dos Óscar
200px|miniatura|[[Michael Haneke, director do filme gañador]] Esta é unha lista dos filmes propostos na 85ª edición dos Óscar para o mellor filme en lingua non inglesa. A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas (AMPAS) convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar un filme para o Óscar ó mellor filme internacional cada ano dende que o premio foi creado na edición de 1956. O premio é presentado anualmente pola Academia para un filme producido fóra dos Estados Unidos cun diálogo maioritariamente en lingua non inglesa. O Comité do Premio Internacional de Longametraxes supervisa o proceso e revisa todos os filmes enviados.
Os filmes candidatos debían terse estreado nos cinemas dos seus respectivos países entre o 1 de outubro de 2011 e o 30 de setembro de 2012.
Shaka
Traxectoria
En 1817 traizoou a Digiswayo ao se aliar con Zwide, rei do clan Ndwandwe. Logo da vitoria de Zwide, Shaka enfrontouse con el, venceu na batalla de Gqokli Hill, a pesar de estar en inferioridade numérica. En 1820 na batalla do río Mhlatuze atacou a Zwide mentres cruzaba o río, vencéndoo e dirixíndose á capital dos Ndwandwe, matando a Zwide e provocando a fuga de moitos Ndwandwe cara ao norte. Sen ningunha forza que se lle puidese enfrontar Shaka seguiu conquistando novos territorios nunha política de terra queimada, destruíndo centos de aldeas e asasinando aos seus habitantes, o que provocou o desprazamento de milleiros de refuxiados e que rexións enteiras quedasen desertas, no que se coñece como o Mfecane
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 85ª edición dos Óscar
O 8 de outubro de 2012, a Academia anunciou a listaxe final de filmes elixibles, cun récord de 71. Kenya enviou un filme por primeira vez e Camboxa o seu segundo filme 18 anos despois do primeiro.
Shaka
Traxectoria
Dingane, o seu medio irmán, matouno logo da morte da súa nai, que levou a Shaka a matanzas entre o seu propio pobo.
Filmes propostos ó mellor filme internacional na 85ª edición dos Óscar
A lista curta de nove candidatos anunciouse en decembro de 2012 e os cinco candidatos (Austria, o Canadá, Chile, Dinamarca e Noruega) anunciáronse o 10 de xaneiro de 2013. O filme austríaco Amour de Michael Haneke gañou o premio.
Controversias
A Academia iraniana confirmou a súa participación o 21 de setembro de 2012, indicando que considerou boicotear os Óscars por mor do vídeo de YouTube Innocence of Muslims que se orixinou nos Estados Unidos, e planeou enviar unha carta por ese motivo. O 24 de setembro anunciouse que o comité de selección oficial de Irán escollera Yek Habbeh Ghand de Reza Mirkarimi como proposta. O mesmo día, o xefe da axencia do goberno iraniano que controlaba o cinema chamou ao boicot e Reuters informou de que o ministro Mohammad Hosseini confirmou que Irán boicotearía os premios.
Geo-IK
miniatura|256px|Unha maqueta dun satélite Geo-IK. Geo-IK, tamén coñecidos como Musson (índice GRAU 11F621), foi unha serie de satélites xeodésicos soviéticos e logo rusos. Eran os sucesores dos satélites Sfera.
Características
Os satélites Geo-IK eran satélites en órbita baixa lanzados para mellorar a precisión dos mapas da época. Foron lanzados entre 1981 e 1994 usando foguetes Tsiklon-3 e normalmente había entre un e dous satélites operativos en órbita. As súas órbitas típicas eran circulares, de 1500 km de altura e entre 73,6 e 82,6 graos de inclinación orbital. Tiñan unha masa duns 1500 kg e alimentábanse mediante paneis solares. O corpo principal dos satélites estaba formada por un cilindro cun mastro nun dos extremos para estabilizarse mediante gradente gravitatorio e antenas e paneles solares formando unha saia arredor do satélite no outro extremo. Os instrumentos e a carga útil iban nun contedor presurizado e termicamente controlado dentro do cilindro. O tempo de vida de cada satélite era de entre 1 e 2 anos. Foron sucedidos polos satélites Geo-IK-2.
Instrumentos
Os Geo-IK dispoñían de varios sistemas para facer as súas medicións:
Os instrumentos eran operados normalmente durante cinco días á semana, deixando os dous restantes para planificación.
Aeroporto de Londres-Gatwick
O Aeroporto de Londres–Gatwick é un aeroporto internacional situado a 5 km do centro de Crawley, no condado de West Sussex, e a 47,5 km do centro de Londres. Trátase do segundo aeroporto máis grande de Londres e o segundo máis ocupado (por tráfico aéreo) do Reino Unido (logo de Heathrow). Gatwick é o principal aeroporto europeo para os voos de punto-a-punto e ten a pista dun só uso máis activa do mundo, cun máximo de 55 movementos de aeronaves por hora. As súas dúas terminais (Norte e Sur) ocupan unha superficie de 98 000 m² e 16 000 m² respectivamente. En 2013, 35,4 millóns de pasaxeiros pasaron polo aeroporto.
¿Hay alguien ahí?
¿Hay alguien ahí? é o oitavo disco que a banda ourensá de Los Suaves publicou, e o segundo en directo. Foi gravado durante os concertos da xira 1994–1996 e mesturado nos Estudios Kiros durante o mes de setembro de 1995.
O curioso deste álbum é que se publicaron tres edicións: un triplo CD, un dobre CD (no que se eliminou o terceiro CD que fora gravado nun concerto especial nos estudios Kirios con temas que non formaban parte do repertorio habitual) e unha edición sinxela de 11 temas dun só disco. Este último debeuse a unha denuncia entre discográficas, que obrigou a Polygram a publicar unha versión do álbum cos temas da banda da súa etapa na compañía.
O grupo dedicoulle o álbum a Rory Gallagher.
Igrexas en Gotland
Das igrexas da illa sueca de Gotland, 93 (a gran maioría) son medievais. 92 delas están situadas en zonas rurais, estando só a catedral de Visby dentro da cidade amurallada de Visby, a capital e maior poboación da illa. Porén, durante a Idade Media, a cantidade de igrexas foi incluso maior, con 12 en Visby e 4 máis nas zonas rurais. Algunhas destas aínda son visibles como ruínas máis ou menos ben conservadas.
Antecedentes
Gotland comezou a abandonar gradualmente o paganismo nórdico e a adoptar o cristianismo durante o século XI. As primeiras igrexas en ser construídas na illa foron de madeira, feitas á maneira das stavkirke. Ningunha delas sobreviviu intacta. Os restos mellor conservados, hoxe en día no Museo sueco de historia, son as da stavkirke de Hemse. Descubríronse restos e evidencias arqueolóxicas das primeiras stavkirke en dez sitios diferentes de Gotland. Os restos apuntan a unha decoración artística que lembra á arte viquinga.
As igrexas de pedra comezaron a substituír as de madeira durante o século XII. Esas igrexas eran de estilo románico, con influencias que procedían principalmente da arquitectura danesa e do oeste de Alemaña, aínda que nun número limitado tamén do Imperio Bizantino. De xeito importante, a construción da catedral de Lund, en Escania, estableceu unha fonte de influencias na veciñanza relativa. Do mesmo xeito, o establecemento en 1164 do mosteiro cisterciense de Roma, en Gotland, trouxo importantes influencias cistercienses ao seguinte período de construción de igrexas. Estas igrexas románicas foron ás veces decoradas internamente con frescos. Aquí tamén as influencias veñen máis a miúdo do oeste e do sur, pero ás veces tamén dende Rusia. De xeito semellante, as igrexas foron adornadas con esculturas de pedra, destacando as decoradas pías bautismais. Aquí tamén, as influencias veñen tanto do leste como do oeste, pero os propios escultores parece que eran nativos de Gotland. Finalmente, algunhas igrexas tamén presentan ocasionalmente esculturas de madeira, como cruces triunfais. Estas amosan un estilo occidental máis uniformemente marcado, con influencias de Francia ou o oeste de Alemaña.
Durante o século XIII, iniciáronse traballos de reconstrución en varias desas primeiras igrexas e tamén encargáronse outras novas. Gotland estaba gozando dun período de prosperidade grazas ao aumento do comercio, e, posiblemente, debido ao seu papel de zona de parada para os cruzados que partían cara a costa leste do Báltico. As igrexas fixéronse máis grandes e elaboradas. O estilo comezou a cambiar en favor do gótico, aínda que poucas igrexas en Gotland amosan un estilo gótico pronunciado. As partes máis elaboradas desas igrexas adoitan a ser os portais, principalmente os portais principais orientados cara o sur. As súas torres son tamén máis altas e elaboradas que as torres anteriores (sendo a miúdo deseñadas tamén con propósito defensivo). Outra característica típica é o coro cadrado que carece de ábsida e no seu lugar ten un muro oriental recto con tres fiestras. Internamente, os frescos e as esculturas de madeira continuaron a gañar en popularidade, ademais de vidreiras. As influencias artísticas viñeron a través de Visby principalmente dende o oeste de Alemaña. Ao final deste período Gotland entrou nunha etapa de decadencia económica. Tras a peste negra, a invasión da illa por parte de Valdemar IV de Dinamarca e da batalla de Visby (1361), e dun descenso xeral no comercio, moitas igrexas quedaron sen rematar. Polo tanto, varias igrexas de Gotland amosan unha forma peculiar, onde o coro é gótico e desproporcionalmente grande en comparación co resto da igrexa de estilo románico. Neses casos, a reconstrución da igrexa comezou polo coro pero tivo que deterse antes de poder rematarse.
A actividade de construción de igrexas en Gotland polo tanto tivo lugar nun período aproximado de 250 anos, dende a redor do ano 1100 ata o 1350. Ata principios do século XIII o ritmo de construción foi comparable ao do resto de Escandinavia. A partir de entón tanto o número como o tamaño das novas igrexas incrementouse de forma significativa, ata que a construción parou completamente ao final da Idade Media.
Só unhas poucas das igrexas construídas en Gotland foron alteradas en boa medida dende o final da Idade Media, algo infrecuente no contexto europeo, xa que as igrexas medievais foron en xeral fortemente reconstruídas ou renovadas durante o século XIX. As igrexas parroquiais medievais de Gotland forman o conxunto de igrexas mellor onservadas de Suecia, e de feito en toda a rexión do Báltico.
Durante o século XX construíronse un pequeno número de igrexas novas, principalmente en Visby. A gran maioría das igrexas de Gotland pertencen á Igrexa luterana de Suecia e á diocese de Visby.
As igrexas
A menos que se especifique o contrario, as igrexas de Gotland noméanse pola súa localidade.
Ducado de Treviso
O Ducado de Treviso foi un dos ducados instituídos polos longobardos en Italia. Son escasas as informacións sobre as súas vicisitudes internas; durante o reino longobardo tivo un peso político relevante só en certas ocasións e grazas á personalidade dalgún duque particular, encerrado como estaba entre os veciños e ben máis potentes ducados de Vicenza e do Friúl.
Lost (tempada 3)
A terceira tempada da serie de televisión estadounidense Lost comezou a transmitirse nos Estados Unidos e Canadá o 4 de outubro de 2006, concluíndo o 23 de maio de 2007 tras 23 episodios. Esta tempada segue as historias do grupo de sobreviventes que foron abandonados nunha illa remota no Pacífico Sur. No universo de Perdidos, a tempada ten lugar do 28 de novembro ao 23 de decembro de 2004. Os produtores declararon que, dado que a primeira tempada é a introdución dos sobreviventes e a segunda tempada do zapón, a terceira tempada é a dos Outros, un grupo de habitantes da misteriosa illa.
En resposta ás queixas sobre o calendario de das tempadas anteriores, os episodios foron transmitidos orixinariamente en dous bloques sen reposicións. en Estados Unidos o primeiro bloque consta de seis episodios, emitidos os mércores ás nove da noite e despois de doce semanas descanso, a tempada continuou co resto de dezaseis episodios ás dez. Ademais, foron emitidos tres episodios especiais que mostraban resumos do acontecido anteriormente: "Lost: A Tale of Survival" emitido unha semana antes da estrea, "Lost Survivor Guide" emitido antes do segundo bloque e "Lost: The Answers" emitido antes do final. A tempada en DVD foi sacada á venda baixo o título de Lost: The Complete Third Season – The Unexplored Experience o 11 de decembro de 2007, dispoñible en DVD ou seis Blu Ray.
Resumo da tempada
275px|miniatura|Latas de comida [[Iniciativa Dharma|Dharma no set da serie.]] Locke, Desmond Hume e o Mr. Eko sobreviviron á explosión do zapón. Mais o Mr. Eko non tardará en morrer a causa do o que parece un fume negro. Jack, Kate e Sawyer, pola súa banda, están en cativerio como prisioneiros de Os Outros, o primeiro nunha estraña habitación, ao coidado dunha muller chamada Juliet e os outros pechados en dúas gaiolas. Despois de facer un experimento con Sawyer este descobre que non están na illa de sempre, senón nunha que se atopa fronte a ela máis pequena.
Ao pouco desvélanse as intencións de Benjamin Linus (líder dos outros, que se deu a coñecer na anterior tempada como Henry Gale), que quere que Jack o opere dun tumor nas costas que o matará nunha semana como moito. Despois de varias tentativas de convencelo e chantaxe Jack, que culminan coa petición persoal de Kate a Jack, xa que se non o operaba matarían a Sawyer (con quen comezara un pequeno enredo amoroso) accede. Finalmente en medio da operación Jack téndelle unha trampa a Ben e consegue que Kate e Sawyer dean fuxido grazas á axuda do médico, que lle tendeu unha trampa a Ben. Finalmente Jack quedase só cos Outros, volvendo con eles á illa principal.
Pasado un tempo, Jack semella que comeza a sentir algo por Juliet, a pesar de que ela é un dos seus captadores e de que as súas lealdades non están claras. Por outra banda, despois de cruzar a distancia entre as dúas illas, Kate e Sawyer conseguen regresar ao campamento, e convencen a Locke e a Sayid para viaxar a través da illa e tentar liberar a Jack. A súa sorpresa é que cando chegan, Jack parece ter un trato amigable con Os Outros, cos que se atopa como se fose un máis deles. Debido a iso Locke tenta falar con el, descubrindo que despois da operación, Ben Linus concedeulle a Jack a posibilidade de abandonar a illa nun submarino, polo que ao chegar ao seu destino pediría axuda para o resto dos sobreviventes. Locke, que non quere marchar da illa, destrúe o submarino de Os Outros, o que causa un gran balbordo. Entón Os Outros apresan a Locke e en privado Ben comentalle que xa agardaba que el estouparía o submarino (xa que non quería que Jack marchase da illa). Finalmente John decide acompañar aos Outros xa que necesita atopar respostas). Kate, Sayid, Jack e a propia Juliet regresan ao campamento.
Porén, a presenza desta última no campamento causa un gran malestar, mais Jack deféndea e o resto deciden darlle un voto de confianza, que de todos os xeitos se acabará cando Sawyer (grazas a Locke, que di ser un infiltrado nos Outros) consegue demostrar que ela segue ao servizo de Ben, mais ao final Juliet consegue gañarse a confianza do grupo.
Ducado de Treviso
É incerta a data da institución do ducado, aínda que é probábel que se remonte á época mesma da conquista longobarda da área, que tivo lugar nas primeiras fases da invasión liderada por Alboíno no 568. O ducado en efecto figura xa entre os que pouco despois do decenio de interregno, ao redor do 590, se rebelaron contra o rei Autario, apoiando a campaña conxunta de francos e bizantinos para eliminar o novo dominio longobardo en Italia. O duque de Treviso, probabelmente xa o Ulfario mencionado por Paulo Diácono na súa Historia Langobardorum (IV, 3), uniuse á revolta nunha segunda fase (590), logo que a primeira ofensiva franco-bizantina, apoiada por unha vintena de duques longobardos, obtivera algúns éxitos contra Autario, ata o punto de obrigalo a atrincheirarse na capital, Pavía. O soberano, con todo, deu feito rapidamente para rematar a campaña militar, no mesmo 590, obrigando aos invasores a se retiraren. Ulfario rebelouse novamente poucos anos despois, a mediados dos anos noventa, contra o sucesor de Autario, Axilulfo. Líder desta vez da revolta, xunto cos duques de Bérgamo e de Verona, resultou novamente derrotado ao redor do 602-603, cando Axilulfo cercou a capital do ducado, a conquistou e prendeu a Ulfario. O duque, desta volta, foi axustizado.
Lost (tempada 3)
Resumo da tempada
Despois disto un novo personaxe aparece na illa, Naomi, que aparentemente sobrevive á caída do seu helicóptero grazas ao seu paracaídas. Di que foi enviada á illa por Penny Widmore (a namorada de Desmond) e ten un radio coa que se pode comunicar cun barco de rescate, porén non poden facer nada polas interferencias. Despois de investigar a radio Sayid descobre un erro no sistema de interceptación de comunicacións dos Outros que podería levarlles a ser rescatados, para iso teñen que ir a unha estación Dharma que está somerxida no mar. Charlie e Desmond ofrecense voluntarios para ir a ela e desactivar as interferencias. Mentres Jack con todo o grupo diríxense á torre de radio para contactar con radio unha vez que Charlie e Desmond consigan o seu obxectivo.
A tempada finaliza cando Charlie logra contactar con Penélope dende a estación submarina, mais ela dille que non coñece a Naomi, xusto nese instante o membro dos outros Mikhail aparece e lanza unha granada que fai unha fenda na cámara na que se atopa Charlie. Desmond ao oir a Charlie corre rapidamente a salvalo pero xa é imposible, mais Charlie alcanza a transmitirlle a Desmond o de Naomi xusto antes de morrer afogado. Doutra banda, Jack consegue contactar por radio co barco de Naomi.
Na última escena da tempada Jack atópase con Kate nos arredores dun aeroporto, dicíndolle que hai que volver a "A Illa". Kate négase e dille que non vale a pena. É o primeiro dos flashforward da serie.
Ducado de Treviso
Pouco menos dun século máis tarde, o ducado veuse novamente envolto nunha rebelión contra o lexitimo soberano. Tratábase desta volta da sublevación liderada por Alachis, duque de Trento, entre o 688 e o 690. O rebelde deu reunido en torno a si a toda a área oriental da Longobardia Maior (a Austria), onde eran máis fortes as tendencias autonomistas, filo-arianas e militaristas entre os duques longobardos. Paulo Diácono precisa que Alachis someteu as varias sedes ducais "en parte coas promesas, en parte coa forza" e, no caso de Treviso, especifica que se tratou dunha ocupación (Historia Langobardorum V, 39). A revolta foi, con todo, sufocada en pouco tempo, no 690, polo rei Cuniperto, que venceu e matou o usurpador en batalla.
Lost (tempada 3)
Recepción
O primeiro bloque de episodios da tempado foi criticado polo púbico por expor demasiados misterios e non proporcionar suficientes respostas, ou o polas poucas aparición de moitas das personaxes principais das anteriores tempadas. Por exemplo Locke, interpretado por Terry O'Quinn, apareceu en só catorce dos vinte a tres episodios mentres que a estrela invitada M. C. Gainey, que interpeta a Lost. Ademais a reacción a dous novos personaxes, Nikki e Paulo, foi en xeral negativa, incluso chegando a recoñecer o propio Lindelof que o mozo foi "universalmente desprezado" polos fans.
Ducado de Treviso
Durante a época ducal, Treviso estaba dotada dunha importante ceca para a cuñaxe de moeda. O aumento da súa importancia e a súa estratéxica posición xeográfica valéronlle, no reinado de Desiderio, o privilexio de poder emitir moedas longobardas: tremissis de ouro. A ceca continuou a traballar mesmo despois da caída do reino longobardo (774), baixo os carolinxios. Ao día seguinte da conquista da Longobardia Maior por parte de Carlos Magno, o duque de Treviso Estabilinio estivo entre os promotores da revolta contra o emperador liderada polo duque de Friúl, Rotgaudo (776); o rei franco, con todo, sufocou doadamente a rebelión. Preto de Treviso Carlos Magno festexou a Pascua o 14 de abril de 776, a sanción pola derrota total dos revoltosos.
Lost (tempada 3)
Recepción
A decisión de dividir a tempada e a posterior interrupción tamén foi moi criticada. Porén, o segundo bloque dos episodios foi xa aclamado pola crítica de novo, dando algunhas das ainsiadas respostas e matando ás personaxes de Nikki e Paulo. Tamén se anunciou a serie tería a súa fin dentro de tres tempadas máis, na sexta, esperando que así a xente se convencese de que os guionistas saben cara onde avanza a serie.
A terceira tempada foi nomeado para seis Premios Emmy, incluíndo dirección, guión, montaxe da imaxe e edición de son, e Terry O'Quinn (Locke) gañou o premio ao mellor actor secundario, sendo tamén nomeado á mesma categoría Michael Emerson (Ben). A tempada acadou unha media de 13,74 millóns de espectadores por episodio, décimo sétimo na clasificación de audiencias. O primeiro bloque tivo unha media de preto de catro millóns de televidentes máis que o segundo bloque, chegando o seu peor resultado co décimo cuarto que "só" conseguiu reunir a 11,52 millóns de espectadores. Con todo, Lost foi o programa máis gravado de 2007.
Eduardo Moreiras
Eduardo Moreiras Collazo, nado en Quiroga o 3 de xaneiro de 1914 e finado en Vigo o 28 de abril de 1991, foi un escritor galego.
Traxectoria
Ingresou na Real Academia Galega o 28 de xaneiro de 1978, a proposta de Francisco Fernández del Riego, Álvaro Cunqueiro e Marino Dónega, co discurso Poesía: Coñecimento da realidade, respondido por Fernández del Riego.
Vida persoal
Estivo casado trinta e dous anos con Olga Barreiro, con quen tivo tres fillos: Eduardo, Olga e Margarita Moreiras Barreiro. En 1982 casou en segundas nupcias coa poetisa Luz Pozo Garza.
Song Kang-ho
Song Kang-ho, nado en Gimhae o 17 de xaneiro de 1967, é un actor surcoreano.
Anacleto Valencia Lama
Anacleto Valencia Lama, nado en Garabelos (Baltar) en 1876 e finado en Vigo o 31 de outubro de 1933, foi un empresario galego.
Traxectoria
Foi o primeiro fillo de José Valencia e Sabina Lama, unha familia de labregos propietarios de Garabelos. En 1910 trasladouse a Vigo, foi axente de embarques, e montou un hotel na Praza da Constitución en 1912, o que despois sería o Hotel Roma. Finou en Vigo o 31 de outubro de 1933.
Vida persoal
Casou con Teresa López Mandianes e foi pai de Olimpia Valencia.
Jean Marais
Jean Alfred Villain-Marais, nado o 11 de decembro de 1913 en Cherburgo-Octeville e finado o 8 de novembro de 1998 en Cannes, foi un actor, director, pintor, escultor e escritor francés máis coñecido como Jean Marais. No ano 1993, Jean Marais recibiu un César honorífico pola súa traxectoria profesional.
Jan Flinterman
Johannes Leonardus "Jan" Flinterman, nado na Haia o 2 de outubro de 1919 e finado en Leiden o 26 de decembro de 1992, foi un piloto da forza aérea neerlandesa durante a segunda guerra mundial e piloto de automobilismo. Xunto con Dries van der Lof, foi o primeiro piloto dos Países Baixos en competir na Fórmula 1.
Traxectoria
miniatura|esquerda|Flinterman (con lentes) xunto ao Maserati que pilotou no Gran Premio dos Países baixos de 1952. Flinterman participou nun Gran Premio do Campionato do Mundo, o Gran Premio dos Países Baixos de 1952, o 17 de agosto de 1952. Tivo que retirarse co seu Maserati cunha falla no eixe traseiro, puido cambiar ao coche do seu compañeiro de equipo, Chico Landi. Flinterman terminou a carreira no noveno lugar, sen lograr puntos de campionato.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Ducado de Vicenza
O Ducado de Vicenza foi un dos ducados instituídos polos longobardos en Italia. Son escasas as informacións sobre as súas vicisitudes internas; durante o reino longobardo tivo un papel estratéxico rexional dun certo relevo,
Historia e características
Vicenza estivo entre as primeiras cidades en caer baixo o dominio longobardo, durante a primeira fase da invasión guiada por Alboíno no outono do 568, e foi probabelmente elevada inmediatamente a sede ducal. No 688-690 o ducado veuse envolto na rebelión de Alachis, duque de Trento. O rebelde deu reunido ao seu redor toda a área oriental da Langobardia Maior (a Austria), onde máis fortes eran as tendencias autonomistas, filo-arianas e militaristas entre os duques longobardos. Paulo Diácono precisa que Alachis someteu as varias sedes ducais "en parte con promesas, en parte coa forza" e, no caso de Vicenza, narra que cando o usurpador se presentou ás portas da cidade os cidadáns presentaron batalla contra el. Con todo, vencéronos rapidamente, e pregáronse á alianza con el (Historia Langobardorum V, 39). A revolta foi reprimida en pouco tempo, no 690, polo rei Cuniperto, quen venceu e matou o usurpador en batalla.
Entre as personalidades máis relevantes ligadas ao ducado contamos con Vechtari, duque de Friúl do 663 ao 671, e sobre todo o duque Pedro, que no 732, durante o reinado de Liutprando e xunto co herdeiro ao trono Hildeprando, ten éxito na empresa de conquistar a capital dos bizantinos en Italia, Rávena. Logo da caída do reino longobardo, o duque de Vicenza Gaido estivo entre os promotores da revolta contra Carlos Magno liderada polo duque de Friúl, Rotgaudo (776); o rei franco, con todo, sufocou doadamente a rebelión.
Día das bromas
Día das bromas refírese a un día dedicado ás bromas:
Julian Bailey
Julian Bailey, nado o 9 de outubro de 1961 en Woolwich, Londres, é un expiloto de Fórmula 1 que correu para os equipos Tyrrell e Lotus.