cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
San Salvador, Bahamas
A moderna Illa de San Salvador, coñecida tamén como Illa Watling (Waitling Island), é unha das illas que integran o arquipélago das Illas Bahamas. Waitling foi o nome oficial da illa ata 1925, ano no cal rebautizóuse oficialmente co nome actual de San Salvador, co fin de consolidar a crenza de que nela realizara Cristovo Colón o primeiro desembarco en América, o 12 de outubro de 1492. En 1986, con todo, a National Geographic Society sustuvo que Cayo Samaná (Samana Cay) era o sitio máis probable do primeiro desembarco de Colón, e da localización da illa chamada Guanahani.
Historia
O Reino Unido tomou control das illas que hoxe se chaman as Bahamas a comezos do século XVII. Un dos seus principais colonos foi John Watling (ás veces referido como George Watling), de quen as illa tomou inicialmente o seu nome.
En 1925 era outra illa, hoxe chamada Illa Gato, a que levaba o nome "San Salvador". Ese ano foille quitada para atribuírllo á illa Waitling, ante a crenza de que era máis probable que Colón chegase a Waitling que á Illa Gato, entre outras cousas polas descricións inseres no seu diario.
Hoxe, grazas ás súas moitas praias, a illa volveuse un importante centro turístico. Ten unha poboación aproximada de 1.000 habitantes, e o seu principal centro habitado é Cockburn Town, sede do goberno local.
O Centro de Investigacións Gerace (Gerace Research Center), antes Estación de Campo Bahamas, atópase na zona norte, na costa de Porto de Graham (Graham's Harbour). Centos de estudantes e investigadores utilizan a estación cada ano como base para o estudos sobre mares tropicais, tanto nas áreas de xeoloxía, bioloxía e arqueoloxía.
A illa ten gran cantidade de arrecifes que permiten observar con snorquels unha gran variedade de especies de peixes.
Marinduque
Historia
Segundo unha lenda, a illa de Marinduque formouse como consecuencia dun tráxico romance entre dúas persoas: Mariin e Gatduke. O pai de Mariin, un xefe local, non aprobaba esta unión e ordenou a decapitación de Gatduke. Antes de que isto sucedese, a parella adentrouse no mar e afogouse, formando a illa agora chamada "Marinduque".
Con todo, a teoría máis aceptada da etimoloxía do nome da provincia é unha corrupción hispanizada de 'malindig' ou 'malindug', que significa "alto" ou "elegante", en referencia a un volcán potencialmente activo do sur da illa, o Monte Malindig.
Durante as ocupacións española e americana, Marinduque formaba parte da provincia de Balayan (agora Batangas) no século XVI, de Mindoro no século XVII, e tivo un período breve como provincia independente en 1901, cando chegaron os americanos.
Durante a Guerra filipino-americana, Marinduque foi a primeira illa en ter campos de concentración americanos. Marinduque é o sitio da batalla de Pulang Lupa, onde 250 soldados filipinos comandados polo coronel Máximo Abad, derrotou a unha forza máis pequena de 54 soldados de infantería americanos. É unha das poucas batallas durante a pacificación de Filipinas, onde a tenacidade e a valentía dos filipinos prevalecen sobre os ben armados norteamericanos. O coronel Abad logo de capturar aos estadounidenses rendeuse máis tarde o 15 de abril de 1901 por orde do xeneral Emilio Aguinaldo debido á captura do gobernador Martín Lardizabal e outros dous funcionarios que foron retidos como reféns polos norteamericanos en Fort Santiago.
En 1902, a Comisión Filipino-estadounidense anexou as illas de Mindoro (agora dúas provincias separadas) e a provincia de Lubang (agora parte de Mindoro Occidental).
O 21 de febreiro de 1920, o Congreso de Filipinas aprobou a lei 2280 da República de Filipinas, restablecendo Marinduque como unha provincia separada.
En 1942, as forzas imperiais xaponesas desembarcaron en Marinduque.
En 1945, tropas americanas e filipinas combinadas liberaron á provincia das forzas xaponesas. Dúas axencias do goberno foron estacionadas na provincia durante o período americano, o Exército da Commonwealth de Filipinas e a Policía de Filipinas.
Xeografía
Marinduque é considerado como o centro xeográfico do arquipélago filipino polo Luzon Datum de 1911, a nai de todas as enquisas xeodésicas de Filipinas. A provincia é unha illa en "forma de corazón" cunha superficie total de 952´58 km², situada entre a Baía de Tayabas no norte e o Mar de Sibuyan ao sur. Sepárase da península de Bondoc en Quezón polo paso de Mompong. Ao oeste de Marinduque atópase o estreito de Táboas, que o separa da illa de Mindoro. Algunhas das illas máis pequenas ao nordés son illa Polo, illa Maniwaya, e illa Mompong. A porción do suroeste inclúe as illas de Tres Reyes e a illa Elefante.
Divisións administrativas
Marinduque componse de 6 municipios, subdividido en 218 barangay. Un único distrito lexislativo abarca todas as cidades.
Boac é a capital da provincia. Aínda que é a segunda cidade máis poboado logo de Santa Cruz, Boac segue sendo o centro da industria, a cultura, a economía e a educación. A maioría das oficinas gobernamentais e privadas están no municipio de Boac. Tamén limita cos cinco municipios. Mogpog ao Norte, Santa Cruz ao Nordés, Torrijos ao Leste, Buenavista ao Sur e Gasan ao Suroeste. Boac chámase así pola palabra tagala, biak, que significa dividido, debido ao río que divide a cidade de norte a sur.
Gasan é o Centro Cultural da provincia. considerado como un dos municipios máis limpos e máis verdes de Filipinas, a terra de Gasan cobre unha reserva forestal na parte oriental. Tamén é a porta de entrada á illa de Mindoro.
Enxebre orde da vieira
A Enxebre Orde da Vieira é un grupo asociado ao Centro Gallego de Madrid fundado en 1967 coa finalidade de reunir os galegos que vivían en Madrid para defender e apoiar todo o relacionado con Galicia. Non poñen limitacións ideolóxicas, mais o grupo en si podería considerarse elitista; o amor a Galicia é a razón de existencia da Orde, máis non é o único tema tratado polos representantes da mesma. Normalmente xúntanse unha vez ao ano nunha comida na época do Entroido
Marinduque
Divisións administrativas
Santa Cruz é o máis grande dos seis municipios, tanto en superficie como en poboación. Considérase como un municipio secundario logo de Boac (xa que é a capital). Xunto con Boac, é tamén un municipio de primeira clase con industrias establecidas e rutinas comerciais.
Mogpog é a Porta Principal da Provincia a través do Porto de Balanacán. É o fogar orixinal dos Ritos Morentinos de Cuaresma e Kangga Festiva. Mogpog recibiu o nome da palabra tagalo, mag-aapog ou fabricantes de fornos, abundantes no municipio.
Enxebre orde da vieira
Inicios e evolución
A Enxebre Orde da Vieira nace como unha representación da galeguidade levada a cabo por uns universitarios residentes en Madrid, cando no verán de 1967 participaron nun encontro na praia de Panxón, en Vigo. O grupo de galegos que organizou a reunión residían tamén en Madrid, e eran coñecidos como os "Borobó" e os "Madrigallegos".
O obxectivo principal da Orde nas súas orixes era xuntar os galegos afincados en Madrid e apoiar todo o relacionado con Galicia. Pretendíase abrir un grupo de encontro sen limitacións ideolóxicas para potenciar o orgullo de seren galegos, orgullo que se vira afectado noutros tempos, así como defender e solidarizarse coa terra galega; debido a esta finalidade rexeitan os cargos e é un Consello quen dirixe o grupo. Con todo isto, os seus membros pertencen á elite galega en Madrid ou a partidos políticos, principalmente de dereitas.
O nome da Enxebre Orde da Vieira fai referencia á simboloxía tradicional da cultura galega. O termo enxebre fai referencia á parte máis arraigada da cultura tradicional co propósito de conducila cara a modernidade a través dos camiños da cultura. A vieira relaciónase cos camiños xacobeos que conectan Galicia con Europa, así como coa emigración, coa Galicia mariñeira, artesá e gastronómica.
A Orde ten organizado exposicións de diferentes pintores galegos en Madrid e presentacións literarias. Porén, o acto anual máis destacado é o Capítulo Xeral Ordinario, que se celebra no Entroido, por ser esta unha das festas máis típicas da cultura tradicional galega. Dito acto pode ser considerado o máis representativo da galeguidade na diáspora. Nel cítanse tanto os galegos máis importantes de Madrid como doutras Comunidades Autónomas, da propia Galicia, e mesmo de diferentes países europeos e americanos. Alén deste encontro, a Orde ten organizado Capítulos Extraordinarios en Santiago de Compostela cada ano santo; tamén se celebraron en cidades como Río de Janeiro, México DF, Lisboa, Nova York, Bos Aires, Roma e Galway (Irlanda).
O 6 de abril de 1989, 21 anos despois da creación da Enxebre Orde da Vieira, fundouse Asociación Cultural da Vieira, co obxectivo de difundir a cultura e a lingua galega tanto para os galegos como para o resto de españois interesados. Esta Asociación foi elixida como centro colaborador da Xunta no ano 2000.
Actividade
Mencionase neste apartado unha listaxe das actividades realizadas pola Enxebre Orde da Vieira e a Asociación Cultural da Vieira.
Segundo os propios membros da Orde, a actividade lograda defínese da seguinte maneira:"A Orde conseguiu todo e non conseguiu nada. Non buscamos honores, nin poder, nin diñeiro... e nada temos. Pola contra, buscamos mellorar a imaxe de Galicia no mundo e entre os seus propios cidadáns, queríamos impedir que caera no esquecemento entre os que tiveron que abandonala, aumentar a súa autoestima e a admiración dos demais cara ela, cara a súa cultura, a súa terra e as súas xentes. Tampouco aquí o conseguimos todo, mais estamos satisfeitos; e, en todo caso, aínda temos forzas para seguir loitando. EL CONSELLO DE LA ORDEN Madrid, Marzo de 2015"
Segundo os membros, o resultado dos 48 anos de actividade foi prestar atención a un colectivo galego que non adoita integrarse nos propios centros galegos; loitaron pola recuperación da galeguidade activa; a relación entre galegos do exterior e do interior de Galicia; potenciaron o orgullo de seren galegos; a adopción de persoas que senten predilección por Galicia, así como a expansión da galeguidade e do espírito xacobeo por diferentes países.
Representantes da Orde
O ingreso dos novos membros é acordado polo Consello da Orde e supón un recoñecemento de méritos como galegos, mais tamén o compromiso de facer máis por Galicia. Cada membro debe pagar integramente os seus gastos.
A Orde conta con membros tanto en España, como en América, Asia e outros países de Europa. Cabe destacar que entre os seus membros atópanse altos cargos como ex-ministros, ministros, o xefe do Estado maior da defensa, o secretario de migración da Xunta, xuristas e demais personalidades da elite que mostran a posición política e ideolóxica do grupo.
Recital de recibimento
Ante o pleno do Consello, acto público e solemne, ten lugar o seguinte procedemento :
Xuventude Comunista
A Unión de Juventudes Comunistas de España, ou Juventud Comunista, é a organización xuvenil do Partido Comunista de España. En Galiza, toma o nome de Xuventude Comunista.
Segundo os seus documentos
A Xuventude Comunista é a organización xuvenil do Partido Comunista de Galicia. Independente no organizativo e autónoma no político, a Xuventude Comunista considérase unha organización-escola de comunistas, de cadros, de activistas capaces de levar a bo fin a extensión da loita ideolóxica, política e económica pola superación do sistema capitalista e as súas contradicións.
É unha organización democrática, internacionalista, laica, revolucionaria e republicana que loita polos intereses da clase obreira na súa mocidade, formada por e polos xoves comunistas residentes na nación galega.
A Xuventude Comunista basea a súa teoría e práctica no materialismo histórico e dialéctico e no socialismo científico, tendo como principios o internacionalismo proletario, a loita contra o capitalismo, o imperialismo, o patriarcado e a explotación da clase traballadora, así coma o dereito de autodeterminación dos pobos, a preservación da natureza, a fin do fascismo, da xenofobia, da homofobia e de calquera das inxustizas do xénero humano, e como base ideolóxica o marxismo-leninismo e as achegas dos movementos de liberación e dos procesos revolucionarios que teñen contribuído ao progreso da humanidade.
Nacemento
O 14 de novembro de 1921, uníronse os dous partidos comunistas, o Partido Comunista Español e o Partido Comunista Obreiro de España, dando lugar ao Partido Comunista de España (PCE). Este mesmo mes, fusionáronse as dúas organizacións de mozos/as comunistas, sementando os cimentos da “Unión de Juventudes Comunistas de España” (UJCE). O primeiro Secretario Xeral da organización foi Tiburcio Pico. No ano 1922 apareceu o primeiro voceiro, chamado O Xove Comunista. Durante estes anos centrou a súa actividade política na denuncia do carácter imperialista da Guerra de Marrocos.
Durante a ditadura de Primo de Rivera, sufriron persecucións e clandestinidade, e un proceso de constante absorción de cadros dirixentes por parte do Partido, que non paraba de sufrir baixas por mor dos encarceramentos. Isto debeuse a que a UJCE, o PCE, xunto con anarquistas da CNT foron os únicos que se opuxeron a dita ditadura, apoiada pola coroa e consentida por todo o resto de forzas do espectro político, incluídos o PSOE e UXT.
IIª República e guerra civil
Os comunistas opuxéronse á proclamación da república o 14 de abril de 1931 por considerala unha república burguesa e por tanto allea aos intereses das clases traballadoras. Isto provocou que ficaran illados do resto de forzas da esquerda durante os primeiros anos da República.
No 1933 reorganízase en células de empresas, barrios e vilas. Coa vitoria nazi en Alemaña e seguindo o mandato da Internacional Comunista comézase a construír o xermolo do futuro Frente Popular. Constituíuse o Comité Nacional Contra a Guerra e o Fascismo, auspiciado polo PCE, a UJCE e coa Confederación Xeral de Traballadores Unitaria para as eleccións de 1933, obtendo pobres resultados, porén si incrementaron os votos comparando coas eleccións de 1931.
Nestes anos, a Xuventude Comunista organizábase xa de forma sectorial, creando células en fábricas, empresas, centros de estudo, barrios e vilas, no canto de crear organizacións territoriais, aínda que estas existían para posibilitar a coordinación entre as células.
A formación das Juventudes Socialistas Unificadas
No VII Congreso da Internacional Comunista e o VI Congreso da Interacional Xuvenil Comunista, confirman esta orientación unitaria, relanzando as políticas encamiñadas a artellar a unidade entre todas as organizacións obreiras.
En canto ás relacións internacionais, a JSU ingresou na Internacional Xuvenil Socialista (IXS), pactando previamente un achegamento entre esta e a Internacional Xuvenil Comunista (IXC), mantendo tamén relacións intensas coa IXC. Ambas organizacións internacionais tomaron o exemplo da JSU en España como guía na estratexia de formación do partido único do proletariado.
A JSU foi a organización xuvenil máis forte do bando republicano, con 250 000 militantes ao comezar a guerra e máis de medio millón ao finalizar a mesmo. Organizou os seus propios batallóns, destacando na defensa de Madrid. Na liña defendida polo PCE, apostou firmemente pola creación do Exército Popular da República, enfrontándose así a troskistas do POUM e anarquistas da CNT.
En outono do 1938, sectores socialistas, temerosos da influencia comunista na JSU, decidiron reorganizar as Xuventudes Socialistas.
A Ditadura Franquista
Após a caída da República ante as tropas franquistas, a JSU pasou de novo á clandestinidade durante case 40 anos. Na posguerra apoiaron a loita armada contra o réxime. Os guerrilleiros vinculados ao PCE e á JSU fixaron como obxectivo prioritario axudar os mozos e as mozas a escaparen da represión, así como derrubar o goberno franquista. Os ataques dos maquis dirixíronse sobre todo contra as institucións represivas, policía, Garda Civil e cárceres.
En outubro do 1945, trala segunda guerra mundial, constitúese en Londres a Federación Mundial da Xuventude Democrática (FMXD) agrupando a organizacións xuvenís de 63 países. A JSU foi unha das organizacións fundadoras. O principal membro desta federación foi a Komsomol Soviética (Xuventude Comunista da Unión Soviética)
Namentres, xoves socialistas ligados ao PSOE celebraron seu I Congreso en Francia. Así a JSU perdeu definitivamente o seu carácter unitario.
Ao longo dos anos 50, e por mor da formación das Xuventudes Socialistas, a JSU vaise vencellando paseñinamente ao PCE.
A reconstitución da Xuventude Comunista
No VI Congreso do PCE, no marco da estratexia de chegar a todos os ámbitos da sociedade tralo crecemento da influencia do PCE na sociedade, a creación das CCOO, decídese a reorganización da organización xuvenil comunista.
O 1º Secretario Xeral da nova UJCE foi Agustín Gómez Huerta. Nese momento a táctica da Xuventude Comunista foi organizar células (chamadas colectivos) ligadas ás células do Partido correspondentes. Vistas as dificultades para organizar un Congreso, dotouse dun Programa e dunhas Normas, mais non de órganos propios de dirección. A reconstituída UJCE, asumíase herdeira da JSU, declarábase marxista-leninista, dotándose dunha organización federal, con 3 organizacións autónomas: a Euzkadiko Gazteri Komunistak no País Vasco, a Joventut Comunista de Cataluña (organización xuvenil do PSUC) e a Xuventude Comunista Galega
A comezos dos anos 1970, e vista a implantación en todo o territorio do Estado Español, exponse dende o PCE a necesidade de artellar estatalmente a organización, convocando a I Conferencia da UJCE no 1970. Asemade, o 9 de xuño do mesmo ano, constitúese o Comité Nacional da Joventut Comunista de Catalunya
No ano 1975 celébrase a III Conferencia, en París, para celebrar apenas un ano despois, a IV Conferencia en Madrid xa finado Franco mais sendo aínda ilegal tanto o PCE como a súa organización xuvenil. Por mor disto, tivo que ser desconvocada no mesmo momento da súa apertura, ante os perigos que implicaba a súa realización. O Secretariado (8 persoas) é detido e levado aos sotos da Dirección Xeral de Seguridade na Porta do Sol, séndolles aplicada a Lei Antiterrorista e acusándoselles de promover a convocatoria do aínda ilegal 1 de maio. O ministro do Interior daquela era Manuel Fraga Iribarne
Finalmente a IV Conferencia celébrase en outubro dese mesmo ano (1976). Na mesma participaron case 200 delegados e delegadas que elixiron un Comité Central de 90 membros, representando esta a primeira tentativa seria de dotar á Xuventude Comunista dunha existencia real como organización unitaria. O galego Ángel Ezama sería elixido Secretario Xeral. Tras ter este que acudir ao Servizo militar foi substituído ao pouco polo catalán Domenech Martínez
O obxectivo formulado na conferencia foi o de acadar 100 000 militantes (o lema da Conferencia foi "Cara a Xuventude Comunista dos cen mil", "Hacia la UJCE de los cien mil"), así como o da publicación dun órgano de expresión "O manifesto" ("El Manifiesto"). Concíbese á Xuventude Comunista como unha ampla organización de masas, como movemento novo para a liberdade e o socialismo, con "unións" como organizacións de base e "federacións" en cada rexión ou nacionalidade. Cada unión foi concibida como espazos de formación, debate, lecer, e de definición de política. Aprobouse tamén a convocatoria dun I Congreso a finais do 1977.
Trala legalización do PCE o 9 de abril de 1977, a Xuventude Comunista, que carecía daquela de identidade xurídica propia ao marxe do PCE, rexistrará unha importante actividade sobre todo no ámbito estudantil, universidades e institutos.
Nas primeiras eleccións tralo Franquismo, en 1977, foi elixido deputado no Congreso Josep María Riera, incluído na lista do PSUC. Foi o único militante da historia da Xuventude Comunista que foi deputado no Parlamento Estatal.
A Transición
No I Congreso, celebrado finalmente en abril de 1978, e seguindo a estela do acontecido do PCE afloran tendencias socialdemócratas e anti-soviéticas da man da liña política definida por, entre outros, o secretario xeral do PCE, Santiago Carrillo, o eurocomunismo.
A pretensión de construír unha organización de masas derivou nunha estrutura con comités inestábeis, "unións" sen continuidade, imprevisión e sobre todo, unha feble liña ideolóxica. Por mor disto, trocouse o modelo organizativo, de cara a perfilalo mellor, onde xorden os "colectivos", que substituirían ás "unións". Renunciouse ao marxismo-leninismo e definiuse á organización como marxista-revolucionaria.
O obxectivo fixado foi o de desenvolver un movemento xuvenil democrático, axudando a consolidar á transición e a impulsar dentro da mesma as reivindicacións da xuventude. É esta unha Xuventude Comunista compenetrada co PCE e co seu proxecto eurocomunista, centrada no traballo institucional, onde de xeito destacábel se propuxo a creación dun "Consello Federal da Xuventude", xermolo do actual "Consello da Xuventude de España" para posibilitar a participacións das organizacións xuvenís.
Mentres o proceso autonómico non se perfilaba, as rexións non constituídas en nacionalidade, carecían de estrutura propia, sendo as federacións constituídas en base ás provincias.
No ano 1979 ten lugar a V Conferencia, na mesma profundízase a crise da organización, que xa se atopaba nun estado caótico. Xorden tendencias que propoñen a disolución da Xuventude Comunista nun movemento xuvenil definido como "antiautoritario" e "revolucionario". O líder desta tendencia era o secretario xeral da Xuventude Comunista de Andalucía, Francisco Garrido (deputado verde polas listas do PSOE na lexislatura 2004-2008). Garrido fora expulsado de Cuba durante a celebración do XI Festival Mundial da Xuventude e dos Estudantes na Habana por distribuír propaganda contra o goberno cubano e xuntarse con grupos opositores ligados ao exilio de Miami.
Estas tendencias serían derrotadas e os seus dirixentes abandonarían a Organización, ficando a liña política da mesma definida pola maioría eurocomunista.
Como vía para solucionar a crise, pediuse axuda ao PCE coa celebración dun Seminario Partido-Xuventude sobre política xuvenil para analizar a crise da Xuventude Comunista. Nela resolveuse que a definición da política xuvenil se realizaría de forma conxunta PCE-Xuventude, para o que se constitúe unha Comisión de Xuventude no Comité Central do PCE, da que formaría parte a Xuventude.
Durante os anos oitenta, o eixo estratéxico sería a loita pola paz e contra o imperialismo, destacando as mobilizacións anti-OTAN e contra o despregue de mísiles da mesma en Europa.
Nos II e III Congresos, anos 1981 e 1984 respectivamente, confírmase a tendencia eurocomunista, que ao igual que no caso do Partido, remataría por rachar a organización no interno e illala a nivel internacional.
A Xuventude Comunista fora perdendo os vencellos coas organizacións xuvenís do campo socialista, así como coas organizacións xuvenís comunistas máis combativas de Europa. Isto provocou un distanciamento coa FMXD, distanciamento que chegou até o punto de xunto co MCJF (xuventude comunista de Francia), a FGCI (xuventude comunista de Italia) e outras organizacións identificadas co eurocomunismo, un Festival Mediterráneo da Xuventude, como alternativa ao Festival Mundial da Xuventude e dos Estudantes, organizado pola FMXD.
A ruptura interna producírase xa en Cataluña, onde unha parte da organización oposta ao eurocomunismo foi expulsada, formando o Partido dos Comunistas de Cataluña (PCC) en 1982 coa súa respectiva organización xuvenil, os Colectivos de Xoves Comunistas de Cataluña (CJC-C).
Anos despois, entre 1984 e 1986 produciuse a mesma ruptura no conxunto do España coa expulsión ou saída dos elementos opostos ao eurocomunismo.
Deste xeito, en xaneiro de 1984, tivo lugar o chamado Congreso da Unidade dos Comunistas, que resultaría da fundación do Partido Comunistas dos Pobos de España (PCPE) que recoñecería como referente catalán ao anteriormente mencionado PCC. Un ano despois formaríanse os Colectivos de Xoves Comunistas (CXC). Isto supuxo unha boa perda para a Xuventude Comunista, sobre todo nas zonas de maior implantación da organización.
A Organización xuvenil do PCPE, os CJC-CMC, serían admitidos na Federación Mundial da Xuventude Democrática (FMXD)
En 1988 celebrouse o IV Congreso da Xuventude Comunista. Nel tiveron especial relevancia as mobilizacións estudantís dos anos anteriores contra as leis educativas do goberno do PSOE nas que a Xuventude Comunista estivo amplamente implicada o que lle deu a moitos militantes unha grande experiencia na loita en frontes de masas, que serían incorporados a tarefas políticas na Unión.
Neste Congreso preparouse a Plataforma Xuvenil polo Emprego, unhas das experiencias unitarias máis importantes dos xoves de esquerdas dende o Franquismo, que protagonizaría manifestacións masivas como a do 1 de decembro de 1988, que xuntou a case 200 milleiros de mozos e mozas e serviu como prólogo á histórica folga xeral do 14 de decembro.
A finais dos 1980, como resultado da experiencia unitaria de Esquerda Unida, celebrouse un novo Congreso de Unidade en maio de 1988, onde a maioría dos CJC-CMC integrarianse na Unión, e nalgunhas comunidades autónomas tamén a organización xuvenil de Bandera Roja.
A Xuventude Comunista na actualidade
En xuño de 1990, a Xuventude Comunista afrontou un duro debate no seu V Congreso, motivado polo colapso das primeiras experiencias socialistas (o chamado socialismo real) e a caída do Muro de Berlín. A posición derrotada foi a que apostaba pola necesidade de diluír a existencia da organización comunista como tal, ou incluso disolvela totalmente en favor dunha nova organización xuvenil de Esquerda Unida, o que provocou o seu abandono da organización. O Secretario Xeral foi Enrique Santiago, quen posteriormente sería coñecido por encabezar a candidatura alternativa a Gaspar Llamazares na VIII Asemblea Federal de Esquerda Unida.
O XIII Congreso do PCE en decembro de 1991, a Xuventude Comunista veu recoñecida a súa independencia organizativa e a súa autonomía política, e o seu vencello no estratéxico ao PCE. A XC xogou un importante papel fronte aos sectores que propuñan a disolución do Partido.
En marzo de 1992, na III Asemblea de Esquerda Unida foi recoñecida como organización política adherida á coalición, e defendeu as teses de Julio Anguita contrarias a constituírse como partido político e favorábeis a pasar da fase de coalición á fase de movemento político e social.
Nestas datas, o principal traballo consistiu en mobilizacións contra a Primeira Guerra do Golfo e contra a chamada Lei Corcuera (Lei de Seguridade Cidadá) promovida polo goberno socialista formando en cada caso a Iniciativa Xuvenil pola Paz e a Iniciativa Xuvenil polas Liberdades
Os anos 90 foron extremadamente convulsos para tódalas organización marxistas, e en especial para a Xuventude Comunista. Produciuse o desmantelamento da organización en practicamente todas as CC AA, ben co apoio táctico do PCE ou contando coa súa pasividade
Só as federacións madrileña e andaluza permaneceron con estruturas estábeis, porén, non foron alleas á crise e víronse sacudidas por escisións moitas veces sacudidas polos conflitos internos do PCE. No VIII Congreso, en 1999, conseguiuse cambiar esta tendencia e afrontar a reconstrución da organización.
Durante os anos 90, os debates centráronse na adopción do marxismo-leninismo como definición ideolóxica (VI Congreso, 1993), a aplicación da unidade de acción e a sectorialización (VIII Congreso, 1999) e como culminación parcial do proceso, a asunción do centralismo democrático como principio organizativo (IX Congreso, 2003)
Na VIII Asemblea de Esquerda Unida, a Xuventude Comunista e o Partido apoiaron o movemento polo cambio xeral e a rexeneración de Esquerda Unida, encabezado por Enrique Santiago e Virgínia Díaz.
En decembro do 2006, celebrouse o X Congreso, profundando no marxismo-leninismo como base ideolóxica e reforzando o centralismo democrático, así como mellorar o sistema de sectorialización.
O traballo actual da Xuventude Comunista é a reconstrución da identidade de clase, a loita pola República ligada á democracia participativa, así como o recoñecemento do dereito dos pobos á súa autodeterminación, tanto no Estado Español como no resto do mundo.
En Galiza
A Xuventude Comunista é a organización galega da UJCE, así como o referente xuvenil do Partido Comunista de Galicia.
A Xuventude Comunista tivo na Galiza pouca presenza ao longo da historia. Foi a partir de 1999 que se comezou a reorganizar a organización galega da Xuventude Comunista, paseñiñamente ao comezo e con máis vigor posteriormente.
Hoxe en día, a Xuventude Comunista conta con presenza nas 4 provincias, en todas as cidades galegas, así como en varias vilas do país. Tras a IV Conferencia Nacional celebrada o 22 de xuño de 2013 elixiuse unha nova dirección encabezada por Begoña Rodríguez co horizonte posto en continuar o proceso de consolidación e crecemento da organización dos últimos anos.
Das JSU
A JSU non chegou a realizar o seu Congreso de Unificación previsto para agosto do 1936 por mor da guerra civil.
Polar Satellite Launch Vehicle
Polar Satellite Launch Vehicle ou PSLV é o nome dun modelo de foguete espacial da India deseñado para ser capaz de lanzar cargas medias en órbitas polares.
Características
O PSLV forma parte da terceira xeración de lanzadores indios, ao igual que o GSLV. A súa función orixinal era enviar satélites de observación a órbitas polares. Ten a particularidade de ser o único foguete, xunto co GSLV, que alterna etapas de propelente sólido e líquido.
O foguete ten varias versións dependendo de se utiliza aceleradores de propelente sólido ou non e de variantes principalmente na primeira e cuarta etapas. As principais variantes son:
Zenobia de Armenia
Zenobia de Armenia ou Zenobia a Íbera (ზენობია) (fl. século I) foi unha princesa real da dinastía Pharnavaziana do reino de Iberia que foi raíña de Armenia do 51 ao 53 e do 54 ao 55 durante o reinado do seu home, o rei Radamisto.
Traxectoria
Mitríades reinou en Armenia ata que Radamisto usurpou o trono tras unha invasión por sorpresa, o seu marido destruíu á toda a familia da súa muller, e el converteuse no rei de Armenia no ano 51 e Zenobia na raíña, os armenios rebeláronse co apoio do príncipe Tiridates I e finalmente logrou derrotar a Radamisto, que segundo relata Tácito tivo que fuxir de a cabalo coa súa dona, que estaba embarazada que resistiu a primeira parte da viaxe, pero logo xa non se vía en condicións de seguir camiño e desaxaba unha morte con honra antes que ser unha cativa, o home resístese pero finalmente dálle morte cunha espada e bótaa no río Araxes pero Zenobia aínda vive e uns pastores cúrana e tras recuperarse condúcena diante Tiridates que a recibe gratamente e a trata como corresponde a unha raíña.
Galería
A traxedia de Zenobia foi motivo artístico de moitas pinturas e óperas
L'Arcusgi
L'Arcusgi, fundado en 1984 é un grupo corso de música con raices tradicionais. O grupo, das rexións de Bastia e Lucianna, destaca pola música tradicional polifónica. L'Arcusgi é o nome que recibían os pequenos arcabuces utilizados no século XVIII polo exército de Pasquale Paoli, que loitaba pola independencia de Córsega. En consonancia co nome escollido o grupo caracterízase polo seu compromiso político e cultural co Nacionalismo corso e coa lingua do seu país.
O grupo comezou estando formado por un guitarrista e catro cantantes pero ao longo do tempo foi evolucionando ata a actualidade, cando o compoñen tres músicos e nove cantantes.
Pedraza, Monterroso
Santa María de Pedraza é unha parroquia do concello de Monterroso na comarca da Ulloa, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 154 habitantes, deles 77 eran homes e 77 eran mulleres, o que supón unha diminución de 7 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Patrimonio
A igrexa de Santa María de Pedraza foi construída orixinalmente en estilo románico, conservando aínda algúns canzorros, pero foi modificada durante o século XIX. Destacan os seus dous retablos de estilo neoclásico.
Na parroquia atópase a capela de San Lourenzo, o templo máis antigo do concello de Monterroso. Foi construída no ano 1127 e aínda conserva trazos prerrománicos, como a súa porta principal. Nos séculos XVIII e XIX sufriu importantes reformas. Conserva varios canzorros da obra románica con figuras zoomórficas e antropomórficas.
Forbes
miniatura|220px|dereita|Logo de Forbes. miniatura|220px|dereita|Edificio de Forbes na [[Quinta Avenida de Nova York.]] Forbes é unha revista publicada nos Estados Unidos, especializada no mundo dos negocios e as finanzas. Foi fundada no ano 1917 por B.C Forbes. Cada ano publica listaxes que espertan grande interese no eido dos negocios como Forbes 400, Forbes 500 e Fortune 500. A súa sede central atópase na Quinta Avenida de Nova York. Anualmente e dende 1986, a revista Forbes publica a súa listaxe das persoas máis adiñeiradas do mundo (The World's Richest People). A revista publicou tamén outras listaxes relacionadas, como a de personaxes de ficción millonarios, listaxes de compañías segundo os seus beneficios, persoas ricas por países o por sectores económicos, entre outras.
Ichirō Mizuki
Ichirō Mizuki (水木一郎, Mizuki Ichirou), nado como Toshio Hayakawa (早川俊夫, Hayakawa Toshio) en Toquio o 7 de xaneiro de 1948 e finado o 6 de decembro de 2022, coñecido como Aniki e O rei do anison, foi un cantante de música anison, compositor e actor xaponés.
Traxectoria
Ichirō Mizuki naceu en Toquio, e graduouse na Setagaya Gakuen School. En 1968 conseguiu o seu primeiro número un en vendas por Kimi ni sasageru Boku no Uta, e en 1986 debutou como actor en Jikuu Senshi Spielvan.
En 2000, formou o grupo de anison xaponés JAM Project con outras rapazas, Hironobu Kageyama, Masaaki Endou, Eizo Sakamoto e Rica Matsumoto.
Papeis notábeis
Anime Tokusatsu Videoxogos
Peer Gynt (Grieg)
Peer Gynt son dúas suites compostas por Edvard Grieg en 1874 baseadas na súa propia música de escena para o obra de teatro Peer Gynt, do dramaturgo noruegués Henrik Ibsen. Dos 22 números, Edvard Grieg escolleu oito, arranxándoas e reorquestrándoas para a orquestra sinfónica.
Orixe
No 1874 o goberno noruegués concedeulle a Grieg un pago anual de 1.600 coroas. Grazas a isto, o compositor dispuxo de liberdade económica para poder centrarse nos seus propios proxectos. Este feito aconteceu xusto no ano, en que Ibsen comezaba a traballar na adaptación ó teatro da súa obra literaria Peer Gynt. Ibsen encargou a Grieg os arranxos musicais para a obra de teatro. O propio Grieg recoñeceu a dificultade de musicar a obra de Ibsen en diversas cartas na segunda metade do 1874 e no 1875. Mais finalmente a primeira representación foi o 24 de febreiro de 1876, no teatro Christiania; ó que non pudieron asistir nin o autor nin o compositor. A obra foi un éxito total acadando as 37 representacións, antes de que un lume destruirá os decorados e os vestiarios. No 1885 foi representada en Copenhagen e no 1892 e 1902 outra vez en Christiania. Para cada unha das novas representacións, Grieg revisou e modificou o acompañamento musical. Así no 1891 engadiu a segunda Suite. Sendo publicada a versión final no 1908. A obra musical acadou sona internacional e boas críticas.
Suite núm. 1
A '''Suite núm. 1 op. 46''', foi escrita en 1888. A estrutura é a seguinte (entre paréntese, a indicación metronómica):
Viansil, Lago, Valdoviño
Viansil é un lugar da parroquia de Lago no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 12 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 4 homes e 8 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2000 cando tiña 7 habitantes.
Peer Gynt (Grieg)
Suite núm. 2
A '''suite núm. 2, op. 55''', foi escrita en 1891. Grieg pensou orixinalmente en cinco pezas para a segunda suite, mais ó cabo quedou só con catro, renunciando a A Danza da filla do rei das montañas. A estrutura é a seguinte:
A Torre, Brión, Brión
A Torre é un lugar da parroquia de Brión no concello coruñés de Brión na comarca de Santiago. Tiña 32 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 16 eran homes e 16 eran mulleres.
Neste lugar están as Torres de Altamira.
Desiré Wilson
Desiré Randall Wilson (nada o 26 de novembro de 1953) é unha expiloto de carreiras de Suráfrica e unha das cinco mulleres que competiu na Fórmula 1. Nada en Brakpan, entrou nun Gran Premio do Campionato do Mundo de Fórmula Un en 1980 cun Williams FW07 non oficial preparado por RAM Racing, pero non conseguiu cualificar. Tamén participou na carreira fóra de campionato do Gran Premio de Suráfrica nun acordo único con Tyrrell Racing. Esta carreira non formou parte do campionato mundial de 1981 debido, en parte, á guerra FISA-FOCA. Clasificouse no 16º posto e, despois dun desastroso arranque no que calou o coche, avanzou pola pista baixo achoiva, pero cando secou a pista, caeu cara atrás e danou o coche cando tocou un muro mentres deixaba pasar ao líder da carreira.
Converteuse na única muller en gañar unha carreira de Fórmula Un de calquera tipo cando gañou no Circuíto de Brands Hatch no Campionato Británico Aurora de F1 en 1980. Como resultado deste logro, ten unha tribuna en Brands Hatch que leva o seu nome. Despois dos seus intentos na Fórmula Un, Wilson participou noutras disciplinas, incluída a CART e carreiras de coches deportivos. En 1982, Wilson entrou nas 500 Millas de Indianápolis, pero non conseguiu cualificar. Tampouco se clasificou para o Indy 500 de 1983 e 1984.
Está casada con seu compañeiro surafricano e construtor de circuítos, Alan Wilson.
Resultados completos no campionato británico de Fórmula 1
(key) (Carreiras en grosa indican pole position; carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados completos no Campionato Mundial de Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Resultados completos na Fórmula 1 fóra de campionato
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Iuri Onufriienko
Iuri Onufriienko, nado en Ryasne (Ucraína) o 6 de febreiro de 1961, é un cosmonauta ruso que formou parte das misións STS-108, STS-111 e Soiuz TM-23 e que foi membro da expedición 4 á Estación Espacial Internacional.
Traxectoria
Onufriienko graduouse na Escola Superior de Aviación Militar V.M. Komarov Eisk en 1982 como piloto-enxeñeiro. Gradououse tamén en cartografía en 1994 na Universidade do Estado de Moscova.
Foi seleccionado como cosmonauta en 1989, participando nas misións STS-108, STS-111 e Soiuz TM-23 e sendo membro da expedición 4 á Estación Espacial Internacional.
Neofascismo
miniatura|300x300px|Manifestación do grupo neofascista grego "[[Amencer Dourado" (decembro de 2010).]] Neofascismo é unha ideoloxía xurdida despois da segunda guerra mundial a cal inclúe elementos significativos do fascismo. O termo neofascista pode ser aplicado a grupos que expresen unha admiración específica por Benito Mussolini e pola Italia fascista. O neofascismo xeralmente inclúe nacionalismo, nativismo, anticomunismo e oposición ó sistema parlamentarista e á democracia liberal. A alegación de que un grupo sexa neofascista pode ser calorosamente contestada, particularmente se o termo foi usado como un epíteto político. Algúns réximes posteriores á segunda guerra mundial foron descritos como neofascistas por mor da súa natureza autoritaria, e, ás veces, pola súa fascinación pola ideoloxía e rituais fascistas.
España
En España, o réxime político de Francisco Franco “desfascistouse progresivamente durante preto de trinta anos”, formándose varios "grupúsculos" neofascistas en combate ó réxime a finais do anos 50 e 60. Trala morte de Franco, en novembro de 1975, iniciouse un período de transición para a Monarquía Constitucional durante o cal, entre 1976 e 1981, varios grupos neofascistas e de extrema dereita pasaron a desencadear accións de índole terrorista, cometendo 46 asasinatos e varios ataques á propiedade. En 1981, as autoridades españolas prenderon 141 militantes desas organizacións neofascistas.
Tenca
A tenca (Tinca tinca) é unha especie de peixe de auga doce e salobre da familia dos ciprínidos, que se encontra en Eurasia desde Europa Occidental incluíndo as Illas Británicas ao leste de Asia ata os ríos Obi e Ienisei. O seu interese en pesca deportiva provocou a súa introdución en cursos de auga de Chile, Australia, Nova Zelandia, África, Norteamérica, sueste asiático e recentemente no Brasil. Normalmente habita hábitats de augas doces de augas lentas, especialmente lagos e ríos de terrras baixas.
Ecoloxía
A tenca atópase con máis frecuencia en augas con substrato de arxila ou lama e abundante vexetación. Esta especie é rara en augas claras con substrato rochoso, e está ausente nas correntes rápidas. Tolera augas con baixa concentración de oxíxeno, e atópase en augas onde nin sequera a carpa pode sobrevivir. miniatura|esquerda|300px|Tencas exhibidas no "Subaqueous Vltava", Praga
As tencas aliméntanse principalmente de noite e comen preferentemente animais invertebrados como dípteros quironómidos, nos leitos de augas eutróficas e caracois e ameixas Pisidium en augas con moita vexetación.
É un peixe de augas temperadas que se reproduce a temperaturas superiores aos 18 °C. A posta de ovos pode chegar a alcanzar un peso superior ao 10% do peso da femia. A reprodución ten lugar en augas pouco fondas xeralmente entre plantas acuáticas, onde poden depositar os seus pegañosos ovos verdes, de 1 mm de diámetro. Os ovos permanecen pegados ás plantas ata a súa eclosión, que pode durar de 3 a 5 días, segundo a temperatura. A desova ten lugar normalmente en verán, e poden producir ata 300.000 ovos, normalmente menos. O crecemento é rápido, e os peixes poden alcanzar un peso de 0,11 kg no primeiro ano.
Morfoloxía
As tencas teñen unha forma robusta parecida á da carpa e a pel é de cor verde oliva, máis escura por ariba e case dourada por debaixo. A aleta caudal é de forma bastante cadrada. As outras aletas son arredondadas. A boca é terminal e máis ben estreita e ten en cada extremo pequenas barbas. O tamaño máximo do animal é de 70 cm, aínda que a maioría dos espécimes son moito menores. Os dentes farínxeos son uniseriais. Os ollos son pequenos e de cor de laranxa a vermello. O dimorfismo sexual é escaso, limitado a que as femias adultas teñen un perfil ventral máis convexo comparado co dos machos. Os machos son normalmente menores que as femias, e poden recoñecerse por teren as aletas inferiores máis curvadas e uns múscuculos ben distinguibles arredor da base das aletas, que están xeralmente ausentes nas femias.
Xavier Zubiri
Xabier Zubiri Apalategui, nado en Donostia o 4 de decembro de 1898 e finado en Madrid o 21 de setembro de 1983, foi un filósofo vasco e un dos máis importantes de España no século XX, cunha obra extraordinariamente creativa e consistente.
Tenca
Morfoloxía
A tenca ten moi poucas escamas, que están profundamente inseridas na grosa pel, facendo que sexa tan escorregadiza como unha anguía. As escamas son de pequeno tamaño; posúen máis de 80 delas na liña lateral. As aletas carecen de raios espiñosos. A textura do tegumento é bastante mucosa.
miniatura|esquerda|Tinca fósil
Tenca dourada
Unha variedade de tenca criada artificialmente é a chamada tenca dourada, que é popular como peixe ornamental para estanques. Esta forma varía en cor desde o dourado claro ao verde escuro, e algúns peixes teñen manchas negras ou vermellas nos flancos e aletas.
Importancia económica
As tencas son comestibles, e funcionan moi ben nas receitas para cociñar carpas. Son pescadas con cana e usadas como penso para especies predadoras como os centrárquidos. As tencas, especialmente a tenca dourada, so tamén peixes ornamentais en estanques e menos frecuentemente en acuarios.
Posúe grande interese en acuicultura: segundo a Organización de Produtores Piscicultores (OPP) a produción europea no ano 2000 alcanzou case 1.500 toneladas, correspondendo a Francia 700 ton (70,4%), seguida por España con 160 ton (16,1%), 116 ton en Alemaña (12,0%), e Bélxica con apenas 15 Tm (1,5%).
Xavier Zubiri
Traxectoria
Fixo os estudos secundarios na súa cidade natal até 1915. Trasladouse a Madrid para ingresar no Seminario Conciliar, onde foi alumno de Juan Zaragüeta. Comezou estudos na Universidade Central na Facultade de Filosofía e Letras, con profesores como José Ortega y Gasset ou Javier García Morente.
Lovaina e Roma
Entre 1920 e 1921 Zubiri trasladouse a Lovaina para ampliar os seus estudos filosóficos. Mentres, nun ínterim, en novembro de 1920, presentou na Universidade Pontificia de Roma a súa tese de doutoramento en teoloxía. En Lovaina trabou os primeiros contactos coa fenomenoloxía. De feito, Zubiri presentou a súa memoria de licenciatura en Lovaina sobre ese campo (Le problème de le objectivité d'après Edmund Husserl. I: La logique pure / O problema da obxectividade segundo Edmund Husserl, I: A lóxica pura). Antes de acabar o curso de 1921, en maio Zubiri leu a súa tese doutoral, Ensayo de una teoría fenomenológica del juicio, na Universidade Central madrileña, dirixida por Ortega. Ese mesmo ano foi ordenado sacerdote.