cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gemini 10
Desenvolvemento da misión
A Gemini 10 separouse do GATV 10 ás 44 horas e 40 minutos do comezo da misión (14:00 EST do 20 de xullo) e manobrou para situarse a uns 15 metros do GATV 8, momento no que comezou a segunda caminata espacial. Ás 18:01 EST (48 horas e 41 minutos desde o comezo da misión) a cabina foi despresurizada de novo e Collins saíu de novo unido polo umbilical á súa nave para acercarse ó GATV 8, onde retirou o experimento de micrometeoritos. Durante o paseo espacial Collins perdeu a súa cámara, e retirou o experimento de micrometeoritos situado na Gemini 10, que tamén perdeu mentres entraba na cápsula. A duración do paseo espacial foi de 25 minutos, limitado pola falta de propelente na Gemini 10. Os zapóns pecháronse ás 18:40 e foron reabertas ás 19:53 para desfacerse de doce obxectos sobrantes antes da reentrada. Tras unhas tres horas manobrando para permanecer cerca do GATV 8, a tripulación levou a cabo unha manobra para axustar a anomalía verdadeira e minimizar as dispersións da reentrada atmosférica debidas ó disparo dos retrofoguetes, que tivo lugar ás 70 horas e 10 minutos no tempo da misión, durante a volta número 43. miniatura|O motor do GATV 10 funcionando, visto desde a Gemini 10. A cápsula amarou ás 16:07:05 EST do 21 de xullo a uns 5 km do punto previsto e a 875 km de Cabo Cañaveral, á vista do buque de recuperación, o portaavións Guadalcanal. A tripulación foi recuperada ás 16:34 e nave foi levada a bordo do portaavións ás 17:01. O tempo total de duración da misión foi de 70 horas, 46 minutos e 39 segundos, durante o cal se cumpriron tódolos obxectivos excepto as prácticas de atraque e o experimento de contraste do terreo debido á falta de propelente.
Marcelino Suárez González
Marcelino Suárez González, nado en Ayer en 1866 e finado no Barco de Valdeorras o 29 de agosto de 1949, foi un empresario galego.
Traxectoria
Comezou como dependente de comercio en Oviedo. Trasladouse a Coruña, onde puxo en marcha un comercio de materiais de construción. Despois montou no Barco de Valdeorras Caleras de Valdeorras. Casou en 1905 con Elena Quiroga Velarde, filla de Manuel Quiroga Vázquez. A súa filla Rosario Suárez Quiroga casou con Sergio Peñamaría de Llano.
Abragán, Abragán, O Corgo
Abragán é un lugar da parroquia de Abragán no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 13 habitantes (7 homes e 6 mulleres).
Batalla de Inglaterra
A batalla de Inglaterra foi unha das batallas máis importantes da segunda guerra mundial, librada entre as forzas aéreas do Reino Unido (RAF) e da Alemaña nazi (Luftwaffe) nos ceos de Gran Bretaña durante 1940 e 1941. Segundo os historiadores británicos, comeza o 10 de xullo de 1940 e remata o 31 de outubro de 1940, mentres que os alemáns din que durou dende agosto de 1940 ata maio de 1941; dependendo do que se considera batalla. Non obstante, os combates aéreos alcanzaron o seu cumio dende agosto ata outubro de 1940, onde sucederon as loitas decisivas. Trátase da primeira gran campaña militar loitada completamente por forzas aéreas.
O principal obxectivo das forzas alemás era o de obrigar a Reino Unido a chegar a un acordo de paz negociado. En xullo de 1940 comezou o bloqueo naval e aéreo, centrándose a Luftwaffe principalmente en convais costeiros, así como portos e centros marítimos como Portsmouth. O 1 de agosto a Luftwaffe foi dirixida para acadar a superioridade aérea sobre a RAF, co obxectivo de incapacitar o seu Mando de Caza; 12 días despois, trasladou os ataques aos aeródromos e infraestruturas da RAF. A medida que a batalla progresaba, a Luftwaffe tamén comezou a atacar fábricas relacionadas coa produción de avións e infraestruturas estratéxicas. Finalmente empregou bombardeos para aterrorizar á poboación sobre áreas de importancia política e sobre civís.
Os alemáns superaran rapidamente Francia e os Países Baixos, deixando ao Reino Unido enfrontándose á ameaza dunha invasión por mar. O alto mando alemán recoñeceu as dificultades dun ataque marítimo mentres a Royal Navy controlase o canal da Mancha e o mar do Norte. O 16 de xullo Hitler ordenou a preparación da Operación León Mariño como un potencial asalto anfibio e aerotransportado ao Reino Unido, que se levaría a cabo unha vez que a Luftwaffe tivese a superioridade aérea sobre o canal. En setembro, as incursións nocturnas do Mando de Bombardeo da RAF que perturbaron a preparación alemá de barcazas reconvertidas, e o fracaso da Luftwaffe ao intentar esmagar a RAF forzaron a Hitler a pospoñer e finalmente cancelar a Operación León Mariño. A Luftwaffe foi incapaz de manter as incursións á luz do día, pero as súas continuas operacións nocturnas no Reino Unido coñecéronse como o Blitz.
O fracaso alemán ao intentar destruir as defensas aéreas británicas para forzar un armisticio (ou incluso unha rendición absoluta) foi a primeira gran derrota alemá na segunda guerra mundial é un punto de inflexión crucial no conflito.
Situación
Trala rendición de Francia e a evacuación de Dunquerque de forzas anglofrancesas, a guerra na Europa continental rematara, e só quedaba o Reino Unido para facer fronte ó Eixe. A Alemaña nazi quería chegar a un armisticio cos británicos, e había nas illas unha certa tendencia a non arrisca-la soberanía nunha longa guerra contra o aparentemente invencible réxime nazi, sobre todo polo recordo da primeira guerra mundial. Mais Winston Churchill, primeiro ministro británico, negouse tallantemente a chegar a unha paz que permitise a Alemaña asoballar a Inglaterra en calquera momento, e as preparacións da invasión de Gran Bretaña comenzaron no estado maior alemán.
Para invadir Gran Bretaña, Alemaña tiña que asegura-los mares destruíndo a inmensa frota do Imperio Británico, e para destruí-la frota primeiro tiña que asegurarse a superioridade aérea, e polo tanto aniquilar ás forzas aéreas e as industrias que as nutrían de avións. Alemaña tamén quería bombardear obxectivos estratéxicos para así mina-la moral do pobo británico, seguindo as teorías de "bombardeo estratéxico" que puxera en práctica durante a guerra civil española e a invasión de Polonia.
O mariscal do aire da Luftwaffe, Hermann Göring, chamou ó plan de ataque Adlerangriff ("Ataque de aguia"), que comezaría o 11 de agosto de 1940. Antes, dende o 10 de xullo que citan as fontes británicas, os alemáns porían a proba a capacidade da RAF no Canal da Mancha.
Luftwaffe
As forzas aéreas alemás, que estaban baixo o mando de Hermann Göring, organizouse en tres frotas:
Cada Luftflotte organizábase en Geschwader (ás) de 100 avións e estás dividíanse nun Stab (plana maior) e tres Gruppen (grupos) con 30 avións cada un. Á súa vez cada Gruppen tiña un Stabschwarm (plana maior de voo) e tres Staffen (escuadróns).
A finais de xuño de 1940 as tres frotas dispoñían de 1 215 bombardeiros (na súa maior parte He 111, Do 17 e Ju 88), 280 bombardeiros en picado Ju 87 Stuka, 755 cazas Bf 109, 225 cazas de longo alcance Bf 110 e 70 avións de recoñecemento, baseados en 53 aeródromos.
RAF
O Mando de Caza da RAF, baixo o mando do Mariscal en xefe do Aire sir Hugh Downing, estaba organizada en tres Grupos, pero debido a que a area de 11º Grupo era demasiado ampla e estaba situada moi preto das forzas alemás do norte de Francia, Downing decidiu crear un cuarto Grupo, o 10º.
O Mando de Caza estaba composta por 36 escuadróns equipados con 450 Hurricane, 250 Spitfire, uns poucos Blenheim e dous escuadróns de Defiant.
Os Grupos dividíanse en sectores e cada un deles tiña a súa propia sala de operacións e un aeródromo de sector como base principal. Dispoñían tamén doutros aeródromos usados para dispersar os avións e como pistas alternativas no caso de que o principal fose danado seriamente.
Fases da batalla
A batalla cubriu unha zona xeográfica cambiante, e houbo distintas opinións sobre datas significativas: cando o Ministerio do Aire propuxo o 8 de agosto como inicio, Dowding respostou que as operacións "fundíronse case insensiblemente entre si", e propuxo o 10 de xullo como o inicio do aumento de ataques. Coa precaución de que as fases derivan entre si e as datas non son firmes, o Royal Air Force Museum afirma que se poden identificar cinco fases principais:
Gran Premio de Hungría
O primeiro Gran Premio de Hungría disputouse o 21 de xuño de 1936 sobre un circuíto trazado nun parque cerca do centro de Budapest. Os construtores Mercedes-Benz, Auto Union e Ferrari enviaron tres automóbiles cada un e o evento atraeu a unha gran multitude. Con todo, a política e a próxima segunda Guerra Mundial significaron o final das competicións automobilísticas por máis de cincuenta anos.
Historia
O primeiro Gran Premio de Fórmula 1 a disputarse detrás do telón de ferro foi o Gran Premio de Hungría de 1986, no circuíto de Hungaroring, preto de Budapest. Esta carreira dispútase xeralmente a mediados do verán de Europa e ten a característica única que ata a data nunca choveu durante as competencias. Con todo, no Gran Premio do ano 2006, si choveu. Actualmente o Gran Premio de Hungría atrae afeccionados de diversos países da rexión que non teñen un Gran Premio local, por exemplo dos países escandinavos.
Debido á natureza da pista, estreita, sinuosa e frecuentemente empoeirada pola falta de uso, no Gran Premio de Hungría fórmanse xeralmente grupos de ata seis vehículos seguindo todos a outro un pouco máis lento ao que non é posible dobrar. En 1990 Ayrton Senna non puido adiantar aThierry Boutsen, malia semellar máis lento. Este é un dos circuítos onde a estratexia nos pits é máis crucial. O mellor exemplo diso viuse no Gran Premio de 1998 cando o equipo Ferrari de Michael Schumacher cambiou de estratexia a metade de carreira e logrou colocar o seu corredor en posición de gañar ao final das paradas. Os adiantamentos entre pilotos son raros neste circuíto, pero unha notable excepción foi cando Nigel Mansell en 1989 partindo da posición 12 adiantou coche por coche e terminou tomando a dianteira ao aproveitar que Ayrton Senna estaba atascado pasando a un corredor máis lento. En 2003 efectuáronse modificacións no circuíto nun intento de facilitar os adiantamentos.
Outros grandes momentos neste circuíto inclúen a primeira vitoria para Damon Hill (en 1993), e para Fernando Alonso (en 2003). En 2001, Michael Schumacher igualou neste circuíto a Alain Prost en número de vitorias.
En 2007 Lewis Hamilton logrou a súa terceira vitoria despois de que a Fernando Alonso a FIA sancionáselle debido a unha obstaculización de boxes intencionada. Demostrouse que non foi intencionadamente e que Hamilton desobedeceu as ordes do muro. O 2º posto foi para Kimi Räikkönen e terceiro para Nick Heidfeld.
No Gran Premio de Hungría de 2013, confirmouse que Hungría seguirá sendo sede dunha carreira de Fórmula 1 ata 2022.
Pilotos gañadores múltiples
Só inclúe probas do Campionato do Mundo
Escudarias gañadoras
Os equipos en letra grosa compiten actualmente na Fórmula 1.
Ano a ano
As carreiras que non forman parte do campionato de Fórmula 1 están sinaladas cun fondo de cor rosada.
Bibliografía
Obtido de "http://es.wikipedia.org/wiki/Hungaroring"
Valencia atómica
Na química, valencia é a capacidade que un átomo dun elemento ten de se combinar con outros átomos, capacidade que é medida polo número de electróns que un átomo pode dar, recibir, ou compartir para constituír unha ligazón química. Os adxectivos que describen as valencias atómicas usan prefixos gregos, como mono, bi, tri, tetra etc, para valencias iguais a 1, 2, 3, 4.
A valencia non debe confundirse cun concepto relacionado pero algo máis avanzado, o estado de oxidación.
A teoría da valencia foi proposta en 1863 por Richard Erlenmeyer (1825-1909). A valencia é un concepto sinxelo para racionalizar as proporcións de reactivos que se consomen nunha reacción química (a estequiometría), ou as proporcións de elementos que se atopan nun composto químico.
Lista
Lista de valencias comúns para os primeiros 103 elementos en orde de número atómico:
Manuel Álvarez Torneiro
Manuel Álvarez Torneiro, nado na Coruña o 7 de xullo de 1932 e finado na mesma cidade o 8 de outubro de 2019, foi un xornalista e poeta galego.
Traxectoria
Foi nomeado membro de honra da Asociación de Escritores en Lingua Galega en 2011. En 2013 recibiu o Premio Nacional de Poesía, o primeiro poeta en recibir este premio cun libro en lingua galega.
El Miñoto
El Miñoto foi unha revista editada en Tui en 1886.
Historia e características
Revista humorística que apareceu en 1886. Tivo curta duración.
Zanzíbar Urbano/Oeste
250px|miniatura|Localización de Zanzibar Urban/West en Tanzania. Zanzíbar Urbana/Oeste (Zanzibar Urban/West en inglés, Unguja Mjini Magharibi en suahili) é unha das 26 rexións nas que se encontra dividida a Tanzania, localizada en Zanzíbar. A súa capital é a cidade de Zanzíbar. Posúe unha superficie de 230 km2 e segundo o censo do 2002 tiña unha poboación de 391.002 habitantes.
Distritos
A rexión subdivídese internamente en dous distritos:
Sal
SAL pode referirse a:
Álex Llorca
Alejandro Llorca Castillo, máis coñecido como Alex Llorca, nado o 26 de xaneiro de 1989 en Esplugues de Llobregat, Barcelona, é un xogador profesional de baloncesto catalán que xoga para o Melilla Sport Capital da Liga LEB Ouro. Cunha alzada de 1,92 metros ocupa a posición de escolta. Foi internacional coa selección española en categorías inferiores.
El Censor (Betanzos)
El Censor foi un periódico editado en Betanzos entre 1883 e 1884.
Traxectoria
O seu director Roque Ponte Peña editou en 1886 o periódico La Libertad.
A Picheira, Os Freires, Ortigueira
A Picheira é un lugar da parroquia dos Freires no concello coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 4 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
Arturo Seara
Arturo Seara Fernández, nado o 18 de novembro de 1956 en Ourense como Arturo Fernández Seara e máis coñecido como Arturo Seara, é un exbaloncestista profesional galego. Cunha altura de 1,78 metros, destacou na posición de base. Foi internacional coa Selección Española xuvenil, coa que gañou a medalla de prata no Eurobasket de 1973, e coa sub-23. Porén, non chegou a xogar coa selección absoluta.
Traxectoria
Gozou dos seus mellores anos coma xogador no FC Barcelona, club no que militou tres temporadas entre 1983 e 1986. Malia que era o base suplente de Solozábal, participou activamente na consecución dun Mundial de Clubs de Baloncesto e dúas Recopas de Europa. En 2019 mudou oficialmente o seu nome a Arturo Seara Fernández como homenaxe á súa nai. Após a súa retirada, foi director xeral do Club Baloncesto Valladolid.
Les Saintes
As Îles des Saintes (en galego Illas dos Santos) ou tamén chamadas simplemente Les Saintes son un grupo de illas situadas no mar Caribe que pertencen ao Departamento de Ultramar francés de Guadalupe, estando localizadas ao suroeste desta última, e pertencen xeograficamente ás pequenas antillas, ocupando unha superficie aproximada de 14´3 km² e cunha poboación estimada en 2016 en 2.619 habitantes.
As Illas recibiron o nome de "Illa dos Santos" (traducido logo ao Francés Îles des Saintes) do navegante Cristovo Colón posto que arribou alí o 1 de novembro de 1493, chegando os primeiros colonizadores franceses en 1648, estes últimos disputaron o seu control cos Británicos, estando baixo o definitivo control francés a partir de 1816.
Administrativamente esta divida en dúas comunas: Terre-de-Bas de 6.8 km² con 1.053 habitantes, e Terre-de-Haut de 6.0 km² con 1.566 habitantes.
Descrición
A superficie total é de 12´80 km². O arquipélago ten aproximadamente 22 km de costa e o seu outeiro máis alto, Chameau ("Camelo"), alcanza aproximadamente 309 m.
Os Miraces, O Alto de Xestoso, Monfero
Os Miraces é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Segundo o INE en 2010 tiña seis habitantes (tres homes e tres mulleres).
Ácido dipicolínico
Ácido dipicolínico (ácido piridín-2,6-dicarboxílico ou PDC e DPA) é un composto químico que supón do 5% ao 15% do peso seco das esporas bacterianas. Está implicado na resistencia á calor das endósporas.
Porén, illáronse mutantes resistentes á calor pero que carecían de ácido dipicolínico, o que indica que debe haber outros mecanismos que contribúen á resistencia á calor.
O ácido dipicolínico forma un complexo con ións calcio dentro das endósporas. Este complexo únese a moléculas libres de auga, causando a deshidratación das esporas. Como resultado, a resistencia á calor de macromoléculas do interior da espora increméntase. O complexo ácido dipicolínico-calcio tamén funciona protexendo o ADN da desnaturalización pola calor ao inserirse entre as nucleobases, o que aumenta a estabilidade do ADN.
Coñécense dous xéneros de bacterias patóxenas que producen endósporas: os Bacillus, que son aerobios, e os Clostridium, que son anaerobios.
O químico do Jet Propulsion Laboratory Adrian Ponce desenvolveu unha técnica para a detección de endósporas xerminables marcando o ácido dipicolínico con terbio. Cando a área é iluminada con luz ultravioleta, as endósporas vivas brillan en presenza de terbio. A técnica foi desenvolvida para a validación da esterilidade en naves espaciais (que evita a contaminación por microorganismos), pero podería aplicarse máis xeneralizadamente para a avaliación da esterilidade. A técnica tiña a vantaxe de ser moito máis rápida que os métodos baseados en cultivos de detección de endósporas.
Tamén se usa para preparar complexos de lantánidos e metais de transición ligados a dipicolinato para a cromatografía iónica.
Star Wars: The Clone Wars (serie de televisión de 2008)
Star Wars: The Clone Wars é unha serie de televisión con animación 3D CGI, creada por Lucasfilm e con animación de Lucasfilm Singapur e CGCG Inc. A serie estreouse nos Estados Unidos, en Cartoon Network, o 3 de outubro de 2008. A historia sitúase na galaxia da saga Star Wars, durante o mesmo período que a serie anterior Star Wars: Clone Wars do 2003. Cada episodio ten unha duración de 22 minutos. O creador de Star Wars, George Lucas dixo que se producirán «polo menos 100 episodios». Tamén existe unha liña de banda deseñada, que representa anacos da historia no período entre os episodios.
O primeiro tráiler da serie publicouse no sitio web oficial de Star Wars o 8 de maio do 2007. A serie iniciouse co filme The Clone Wars, que foi lanzado nos cinemas o 14 de agosto do 2008.
Base de datos
En informática, unha base de datos é un ficheiro informático que se emprega para preservar datos de xeito organizado e que permite atopar está información rapidamente cando sexa preciso.
As características que as definen son:
O sistema máis doado conceptualmente é o de táboas (coma nos programas Lotus 1·2·3, Excel ou Access), pero hai outros métodos máis adaptados ó tipo de datos cos que debe traballar (e polo tanto menos versátiles).
Bases de datos na web
En Internet cada vez son máis comúns as iniciativas públicas e privadas que xorden para compartir información bases de datos estruturadas seguindo os paradigmas da web semántica. Neste sentido, cabe mencionar proxectos como DBpedia, Freebase, Classora ou True Knowledge, da Universidade de Cambridge.
Prosencéfalo
lang=gl|miniatura|dereita|Esquema do encéfalo dun embrión de 4 semanas. lang=gl|miniatura|dereita|Esquema das subdivisións do encéfalo dun vertebrado co prosencéfalo en vermello e rosa.
O prosencéfalo (encéfalo anterior primitivo) é a porción anterior do cerebro durante a fase de desenvolvemento embrionario. É unha das tres partes nas que se divide o cerebro embrionario: prosencéfalo, mesencéfalo, e rombencéfalo. Durante o desenvolvemento embrionario, o prosencéfalo divídese en diencéfalo (rexión do tálamo e hipotálamo), e telencéfalo (rexión dos hemisferios cerebrais).
Diferenciación
O prosencéfalo dá lugar ao cerebro. O primeiro paso na diferenciación do encéfalo é a formación no extremo do primitivo tubo neural de 3 vesículas. A vesícula anterior forma o encéfalo anterior ou prosencéfalo, inmediatamente detrás, a segunda vesícula forma o encéfalo medio ou mesencéfalo e por último a terceira vesícula forma o rombencéfalo ou encéfalo posterior, que está conectado ao resto do tubo neural primitivo que acaba por transformarse na medula espiñal.
No estadio de cinco vesículas, o prosencéfalo divídese en diencéfalo (pretálamo, tálamo, hipotálamo, subtálamo, epitálamo e pretéctum) e telencéfalo (o córtex cerebral, a substancia branca subxacente e os ganglios basais).
Ás 5 semanas de vida intrauterina o prosencéfalo é visible como unha única porción na parte frontal do encéfalo do feto. Na oitava semana de vida intrauterina, o prosencéfalo divídese nos dous hemisferios cerebrais.
Cando se produce un erro no desenvolvemento do prosencéfalo embrionario e o cerebro non se divide nos dous lóbulos que foman os hemisferios cerebrais, isto dá lugar a un defecto chamado holoprosencefalia.
Coedo, Abragán, O Corgo
Coedo é un lugar da parroquia de Abragán no concello lugués do Corgo, na comarca de Lugo. Segundo o IGE, en 2013 tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Protestas en Ecuador de 2019
250px|miniatura|Manifestantes arredor do Centro Cultural. miniatura|250px|Imaxes das protestas en outubro de 2019. As prostestas en Ecuador de 2019 foron unha serie de manifestacións e disturbios entre o 2 de outubro e o 13 de outubro en contra as medidas de austeridade que incluían a cancelación de subsidios de combustible, adoptadas polo presidente de Ecuador Lenín Moreno e a súa administración. As protestas organizadas remataron despois de que os grupos indíxenas e o Goberno de Ecuador acadaran un acordo para revertir as medidas de austeridade, comezando unha colaboración sobre como combater a sobredependencia e a débeda pública.
A Veiga, Os Freires, Ortigueira
A Veiga é un lugar da parroquia dos Freires no concello Coruñés de Ortigueira na comarca do Ortegal. Tiña 7 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 2 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 9 habitantes.
Casais
O topónimo Casais pode referirse a:
Lista de alcumes de xogadores de snooker
Esta é unha listaxe de alcumes comúns para xogadores de snooker que foron ou son campións profesionais.
En moitas ocasións os alcumes son xogos de palabras, e funcionan pola súa homofonía en inglés.
Maïwenn
Maïwenn Le Besco, nada en Les Lilas (Sena-San Denis) o 17 de abril de 1976, é unha actriz, directora de cine e guionista francesa.
1347
Mortes
Historia ano a ano
Gran Premio de Alemaña
A carreira continuou a ser coñecida como o Gran Premio de Alemaña, durante a época en que a carreira celebrouse en Alemaña Occidental.
Debido a que a Alemaña Occidental impedíuselle tomar parte en eventos internacionais no período inmediato á posguerra, o Gran Premio de Alemaña só se converteu en parte do Campionato Mundial de Fórmula 1 en. Foi designado como Gran Premio de Europa catro veces entre e, cando este título era unha designación honoraria outorgada cada ano a unha carreira de Gran Premio en Europa. Foi organizado polo AvD (Automóbil Club de Alemaña) desde 1926. Os ben coñecidos ADAC tamén foron os organizadores de moitas carreiras.
Orixes
En 1907, Alemaña organizou a primeira das carreiras Kaiserpreis de 118 km. nas estradas públicas de Taunus, nos arredores de Frankfurt. Os participantes limitábanse a percorrelas con coches con motores de menos de oito litros. A carreira en se foi unha traxedia; un piloto e o seu copiloto morreron no circuíto de 30´578 km e o circuíto de Taunus nunca utilizouse de novo. Había un equipo médico, pero tardaron dúas horas e media en chegar ao lugar do accidente, o piloto Otto Göbel estaba gravemente ferido e o seu copiloto Ludwig Faber, que quedara debaixo do seu Adler xa estaba morto, cando chegaron. Göbel morreu máis tarde no hospital debido as súas feridas. O italiano Felice Nazzaro gañou a carreira nun Fiat. Do mesmo xeito que a Prinz-Heinrich-Fahrt, que tivo lugar desde 1908 ata 1911, foron as precursoras do Gran Premio de Alemaña.
AVUS
miniatura|[[Rudolf Caracciola e o seu mecánico Eugen Salzer celebran a vitoria no primeiro Gran Premio de Alemaña en 1926.]] A primeira competición automobilística nacional en Alemaña celebrouse no circuíto AVUS (Automobil Verkehrs und Übungs-Straße) no suroeste de Berlín en 1926 como unha carreira de autos deportivos. O circuíto de AVUS componse de dúas rectas de 9´656 km combinados con dúas horquillas a esquerda en cada extremo. A primeira carreira en AVUS, baixo unha intensa choiva, foi gañada polo Alemán, Rudolf Caracciola nun Mercedes-Benz. O evento viuse empanado polo accidente de Adolf Rosenberger contra unha das casetas dos comisarios, matando a tres persoas. O circuíto de AVUS considerábase extremadamente perigoso ata naquel entón, polo que a carreira foi trasladada. O Gran Premio de Alemaña converteuse nunha carreira oficial en 1929. Malia que se disputaron carreiras fóra de campionato en AVUS-Rennen na década de 1930, o Gran Premio de Alemaña non volvería a AVUS ata nunha única aparición.
Nürburgring
O Gran Premio de Alemaña trasladouse ó novo Nürburgring, un circuíto de 28´3 km, que se atopa na rexión das montañas Eifel no oeste de Alemaña, a 112 quilómetros de Frankfurt e Colonia. Foi inaugurado o 18 de xuño de 1927 para a carreira anual, do ADAC Eifelrennen. Era un enorme circuíto de carreiras que discorre e retorcese polos bosques das montañas Eifel, ten máis de 300 m. de desnivel e en moitos lugares os coches deixaban visible a terra, como en Flugplatz, Brünnchen e seccións do Pflanzgarten. Había dúas carreiras máis no Gesamtstrecke (circuíto combinado), que eran as dúas carreiras de sportscar, onde antes da guerra o grande Rudolf Caracciola gañaría o seu segundo de seis Grandes Premios de Alemaña.
As carreiras de 1930 e 1933 foron canceladas debido a razóns económicas. En 1931, o evento comezou a utilizar os 22´8 km do Nordschleife (Lazo norte), e manteríase durante todo o século. Caracciola gañaría as carreiras de 1.931 e 1.932 nun Mercedes e un Alfa Romeo, respectivamente. A partir de 1934, disputábanse varias carreiras de Grand Prix cada ano cos coches chamados en Alemaña "Silver Arrows", por exemplo, o Eifelrennen, a carreira AVUS e varios hillclimbs. Pero, foi só o Gran Premio no circuíto de Nürburgring o que era a Grande Epreuve nacional, que puntuou para o Campionato de Europa de 1935 a 1939. A carreira de 1935 foi considerada como unha das máis grandes vitorias do automobilismo de todos os tempos. A lenda italiana Tazio Nuvolari, pilotando un totalmente obsoleto e pouco potente Alfa Romeo contra a tecnoloxía de última xeración de Mercedes e Auto Union completou unha carreira moi dura en condicións espantosas. Logo dun comezo terrible, foi capaz de pasar a varios vehículos, en particular, algúns dos coches alemáns cos que se enfrontou. Pero logo dunha mala parada en boxes que lle custou seis minutos, pilotou ao límite, era segundo no inicio da última volta, 35 segundos por detrás do líder Manfred von Brauchitsch nun Mercedes. Von Brauchitsch esnaquizara os seus pneumáticos empuxando moi duro baixo as terribles condicións e Nuvolari puido pasar ó alemán e logrou a vitoria fronte ao aparvado Alto Mando alemán e 350.000 espectadores. O pequeno italiano de 42 anos acabou por diante de oito Frechas de Prata. O segundo clasificado, Hans Stuck quedou dous minutos por detrás de Nuvolari.
A carreira de 1936 gañouna o piloto alemán Bernd Rosemeyer, pilotando un Auto Union, que tamén gañou o evento Eifelrennen no Nordschleife cun estilo espectacular, gañándose o alcume de "Fog Master". A carreira de 1937 viu a Carraciola gañando outra vez nun Mercedes, o piloto de Auto Union Ernst Von Delius morreu logo dun accidente preto da ponte de Antonius na recta principal. Von Delius golpeou a parte traseira do Mercedes do británico Dick Seaman a 250 km/h e saíu voando a través dos arbustos e un campo. O coche, terminou desfeito no lado da estrada xunto á recta principal. Von Delius sufriu unha fractura na perna e outras lesións. Esperábase unha recuperación completa, pero morreu a noite seguinte por unha trombose e outras complicacións. Seaman estrelouse contra un poste quilométrico, sufriu feridas leves, pero sobreviviu. O británico volvería a Nürburgring para gañar a carreira de 1938, tamén nun Mercedes, que ía ser a súa única vitoria nun Gran Premio do campionato. En 1939 foi construída unha nova pista preto de Dresden, chamada o Deutschlandring, que estaba destinada a acoller o Gran Premio de Alemaña de 1940. Pero, debido ó inicio da Segunda Guerra Mundial, a carreira nunca se disputou e o circuíto nunca se utilizou para a competición. No mesmo ano, Caracciola logrou a súa sexta vitoria nun Gran Premio de Alemaña. Pouco despois, Alemaña estaba en guerra e o Gran Premio non regresou ao status internacional ata.
Nürburgring e o Campionato Mundial
miniatura|[[Juan Manuel Fangio gañou o Gran Premio de Europa no Ring en 1954 nun Mercedes-Benz W196.]] Logo da Segunda Guerra Mundial, Alemaña estivo vetada nos eventos deportivos internacionais ata 1951. Unha carreira de Fórmula 2 fóra de campionato foi gañada por Alberto Ascari en 1950 no circuíto de Nürburgring Nordschleife. O Gran Premio de Alemaña incluíuse como parte do novo campionato de Fórmula 1 na súa segunda tempada. Nordschleife ía ser o alicerce do evento de carreiras de motor máis importante de Alemaña Occidental no próximo cuarto de século. Unha media de 375.000 espectadores viron a carreira cada ano, que foi moi popular. A carreira de 1951 foi liderada polo arxentino Juan Manuel Fangio durante 14 voltas; pero tivo que parar a repostar o seu Alfa e só lle funcionaban a terceira e cuarta marchas. Na parada nos pits, alcanzouno Ascari nun Ferrari e terminou segundo por detrás do italiano. Fangio gañou por primeira vez en 1954 nun Mercedes; a primeira vez que un coche oficial Mercedes Grand Prix participaba en 15 anos. Gañou pilotando un novo W196 de rodas abertas. Esta carreira tamén presenciou a morte do piloto arxentino Onofre Marimon nun Maserati 250F durante a práctica. Debido á falta de coñecemento do circuíto, crucial para facelo ben no circuíto de Nürburgring, non soubo negociar unha curva complicada, cerca da ponte Adenauer. Saíuse da estrada, abriuse paso entre unha sebe e caeu por unha pronunciada pendente. Unha vez que se detivo, Marimon quedou atrapado debaixo dos 670 kg do 250F, co seu corpo esmagado. As lesións do desventurado arxentino foron o suficientemente graves para matalo uns minutos despois do incidente. O seu compatriota Fangio foi a ver os restos do Maserati; atopouno na cuarta marcha das catro que tiña, esta curva tomábase normalmente nun coche de F1 na terceira velocidade. Isto demostrou que o accidente fora por desgraza un erro do piloto. A carreira de 1955 cancelouse a raíz do desastre de Le Mans. Fangio gañaría as dúas seguintes carreiras.
Na carreira de 1957 producíronse unha serie de cambios. Incluía unha carreira de Fórmula 2 que se disputou en paralelo xunto aos coches de Fórmula Un. A pista renovouse e a superficie de formigón (que se atopaba en moi mal estado), da recta de boxes, a Südkurve e a recta detrás dos boxes sacouse e se substituíu por asfalto. A carreira de 1957 ve, do mesmo xeito que en 1935, a vitoria de Nuvolari, unha das máis grandes vitorias do automobilismo de todos os tempos. Fangio conduciu no inicio da carreira diante de dous Ferrari pilotados polos británicos Mike Hawthorn e Peter Collins. Fangio planeaba abastecerse de combustible na metade da distancia, e fíxoo. Esperábase que a parada en boxes levara 30 segundos. Foi unha chapuza e tardouse 1 minuto e 18 segundos. Fangio saíu case un minuto por detrás de Hawthorn e Collins. Comezou un ataque onde reduciu ata varios segundos en cada volta. Rebaixou o récord de volta, rompéndoo en nove ocasiones. Na volta 21 (a penúltima volta) pasou a Collins detrás dos boxes, logo a Hawthorn na mesma volta. Aos 46 anos de idade o arxentino gañou a carreira (a súa 24ª e última vitoria na F1) e o seu quinto e último campionato. viu á carreira máis curta con só 18 voltas. Gañou o británico Tony Brooks. Collins estrelouse nunha gabia á beira da pista, foi expulsado do seu auto e chocou contra unha árbore de cabeza. Sufriu feridas graves na cabeza e morreu nun hospital preto do circuíto.
Hockenheim
As institucións que rexían os deportes de motor internacionais nese momento, a FISA, instituíran unha política de contratos a longo prazo para os circuítos de Gran Premio. A elección para o Gran Premio de Alemaña foi entre o novo Nürburgring e Hockenheim. Elixiuse iste último e mantívose alí durante os seguintes 20 anos. A carreira de 1986 tivo varios líderes nas últimas voltas, tres pilotos líderes Piquet, Senna e Prost quedaron sen combustible e aínda que os brasileiros Piquet e Senna terminaron 1º e 2º, Prost terminou sexto despois de que o seu coche quedara completamente baleiro de combustible. A carreira de 1988 levouse a cabo en condicións de mollado, estas condicións eran particularmente traizoeiras en Hockenheim porque o circuíto descorría a través dun bosque e o espeso spray da choiva tendía a flotar no aire debido ás árbores que rodeaban a pista. Ata cando non chovía, a pista seguía sen secarse. Senna (agora conducindo un McLaren) aproveitou a súa habilidade en mollado para gañar ao seu compañeiro de equipo Prost. A carreira de 1989 estivo á altura de Prost e a súa famosa rivalidade con Senna, nesta carreira os dous compañeiros de equipo de McLaren levarona aos límites absolutos ao longo de toda a carreira. A caixa de cambios de Prost fallou e perdeu o uso da sexta marcha na penúltima volta e Senna pasouno para lograr a vitoria. Senna gañou a carreira do ano seguinte por diante do italiano Alessandro Nannini. A carreira de 1992 viu máis cambios na Ostkurve logo do accidente que tivo alí Erik Comas en 1991, converteuse nunha chicane máis complexa en lugar dunha simple chicane esquerda-dereita cun muro de pneumáticos no medio. En 1994 produciuse un novo cambio na terceira chicane para que fora máis lenta como consecuencia do Gran Premio de San Marino de 1994. miniatura|a chegada de [[Michael Schumacher (foto en 1997) ao máis alto do podio das carreiras de Grandes Premios elevou a popularidade do deste deporte en Alemaña. Gañou a carreira en catro ocasións.]] 1995 viu a vitoria do alemán Michael Schumacher, foi o primeiro alemán en gañar a carreira de casa desde que o fixera Rudolf Caracciola en 1939. A Fórmula Un en Alemaña alcanzou o seu punto máximo durante as participacións de Schumacher. 1997 viu unha vitoria excepcional do austríaco Gerhard Berger. Pero a carreira de 2000 sufriu unha serie de problemas. Durante a carreira, un ex empregado de Mercedes descontento entrou no circuíto durante a carreira e interrompíuna e Jean Alesi tivo un grande accidente na terceira chicane e sufriu mareos durante tres días. Un extremo do circuíto (onde estaba a Ost-Kurve) estaba seco, pero na zona do estadio e do Pit Lane, chovía. Rubens Barrichello gañou a carreira desde o 17º posto da grella, foi a súa primeira vitoria na Fórmula Un. 2001 viu un grande accidente na saída entre o italiano Luciano Burti nun Prost e Schumacher nun Ferrari, esta carreira foi gañada polo irmán de Michael, Ralf nun Williams con motor BMW.
2002 viu o circuíto de Hockenheim acurtarse drasticamente e o trazado alterado. As rectas dos bosques retiráronse e engadíronse máis curvas para aumentar o desafío técnico do circuíto. O circuíto pasou de 4´2 a 2´7 quilómetros de longo. Michael Schumacher gañou nese ano. En 2003 foi o ano que gañou o colombiano Juan Pablo Montoya co Williams-BMW, foi a segunda vitoria nun GP de Alemaña en tres anos para os motores do fabricante de automóbiles de Baviera. Ese ano tamén viu a última aparición do equipo británico Arrows, que participara na Fórmula Un desde. 2004 viu a Schumacher continuar o seu dominio da tempada ao gañar o Gran Premio de Alemaña e o español Fernando Alonso gañou o ano seguinte nun Renault despois de que o seu principal rival Kimi Raikkonen sufrira unha falla hidráulica e retirouse. 2006 viu a presentación do sistema amortecedor de masa experimental de Renault considerado legal polos comisarios da carreira, pero prohibido pola FIA. Renault non utilizou o sistema para a carreira e resultou ser a súa perdición cando Schumacher gañou a súa carreira de casa nun Ferrari.
Alternancia de circuítos
En anunciouse que a partir de  ata, o Gran Premio de Alemaña sería compartido entre o circuíto de Nürburgring GP (antiga sede do Gran Premio de Europa e Luxemburgo) e o circuíto de Hockenheim. O primeiro sería sede das carreiras en e  e o segundo en  e. Pero, o nome para o Gran Premio de 2007 foi cambiado máis adiante. Malia que inicialmente estaba destinado a ser o Gran Premio de Alemaña,, debido a unha disputa con Hockenheim sobre os dereitos do nome da carreira, a carreira foi finalmente celebrada baixo o título "Großer Preis von Europa" (Gran Premio de Europa). En 2009, os circuítos resolveron as súas disputas e a carreira do circuíto de Nurburgring celebrouse baixo o título de Gran Premio de Alemaña. miniatura|[[Fernando Alonso gañou en 2010 en polémicas circunstanciasunder controversial circumstances.]] O Gran Premio de 2010, celebrado en Hockenheim, nun momento pareceu estar en perigo xa que os donos da pista, a cidade e o estado de Baden-Württemberg, non estaban dispostos a perder máis diñeiro debido aos altos custos de licenzas impostas por xestión da F1. Ademais, as conversacións con Bernie Ecclestone víronse obstaculizados polas súas citas de Hitler. Se a pista fora relevada de ser o lugar de celebración, os propietarios tiñan a intención de devolver a pista de novo ao seu antigo deseño. Pero, o 30 de setembro de 2009, anunciouse que o circuíto chegara a un acordo que o mantería no calendario ata o ano, en virtude dun novo acordo que viu a xestión do circuíto e FOA compartir a carga financeira da sede do evento. Esta carreira viu a Ferrari violar a regra de "non hai ordes de equipo", o brasileiro Felipe Massa deixou que o seu compañeiro de equipo, o español Fernando Alonso (que estaba en mellor posición no campionato) pasarao e lograra a vitoria.
En total, oito pilotos alemáns gañaron o Gran Premio de Alemaña; cinco antes da Segunda Guerra Mundial e tres cando a carreira formou parte do calendario de Fórmula Un. O gran Carraciola gañou o Gran Premio seis veces, un récord que mantén ata hoxe, e Bernd Rosenmeyer gañouno en 1936. Cando o Gran Premio de Alemaña pasou a formar parte do calendario de Fórmula Un ningún piloto alemán gañouno ata o ano 1995, Michael Schumacher gañou ese ano e gañouno catro veces en total, o seu irmán Ralf gañou en 2001, Sebastian Vettel gañouno en 2013 logo de facer un gran comezo para lograr pasar ó pole, Lewis Hamilton na primeira curva do circuíto de Nürburgring GP. O finlandés-alemán Nico Rosberg gañou a carreira en 2014 nun Mercedes.
Carreira bi-anual en Hockenheim
O circuíto de Nürburgring sufríu un cambio de propiedade durante o ano 2014, pero os novos propietarios non foron capaces de asinar un acordo para seguir acollendo a carreira nos anos impares. Hockenheimring non foi capaz de acoller o evento de e a carreira foi cancelada por completo. Así, a carreira converteuse nun evento bianual, volvendo ao calendario en en Hockenheim e tamén está prevista para o.
Gañadores múltiples (Pilotos)
Os pilotos en letra grosa compiten na tempada actual de Fórmula 1.
'' O fondo rosado indica un acontecemento que non formaba parte d Campionato Mundial de Fórmula 1. Un fondo de crema indica un acontecemento que foi parte do Campionato de Europa de pre - guerra.''
Gañadores múltiples (construtores)
Os equipos en letra grosa compiten na tempada actual de Fórmula 1.
'' O fondo rosado indica unha carreira que non formaba parte do Campionato Mundial de Fórmula 1. Un fondo de crema indica un acontecemento que foi parte do Campionato de Europa de pre - guerra.''
miniatura|O deseño actual de Nürburgring GP-Strecke. miniatura|O orixinal Nürburgring GP-Strecke, utilizado en 1985|220px miniatura|right|Antigo Hockenheimring, (aínda que cun algúns cambios) utilizados en 1970 e 1977 a 2001 miniatura|right|Nürburgring Nordschleife (máis a adición dunha chicane antes dos boxes), utilizado en 1.967-1976 miniatura|right|Nurburgring Sudschleife, usado nunha carreira de Fórmula 2 en 1960 miniatura|right|Nürburgring Nordschleife, utilizado de 1.931 a 1.966 miniatura|right|Nürburgring Gesamtstrecke (circuíto combinado, 28´3 km de longo) usado de 1.927 a 1.929 miniatura|right|AVUS Berlin, usado en 1926 (19 km) e 1959 (8 km) miniatura|300px|Un mapa das localizacións do Gran Premio de Alemaña.
As carreiras que non forman parte do campionato de Fórmula 1 están sinaladas cun fondo de cor rosada. Un fondo crema indica unha carreira que formou parte do Campionato de Europa de pre- guerra.
Muros, O Alto de Xestoso, Monfero
Muros é un lugar da parroquia do Alto de Xestoso no concello coruñés de Monfero na comarca do Eume. Tiña 7 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 6 eran homes e 1 eran mulleres.
Joaquín Loriga
Joaquín Loriga Taboada, nado en Prado (Lalín) o 23 de setembro de 1895 e finado no aeródromo de Cuatro Vientos o 18 de xullo de 1927, foi un aviador e militar galego. Participou, xunto con outros dous pilotos e tres mecánicos, no voo Madrid-Manila da escuadrilla Elcano.
Traxectoria
En 1924 foi destinado á Península, concretamente ao aeródromo de Cuatro Vientos, nos arrabaldes de Madrid, como xefe da escuadrilla de clasificación. Alí, en 1926, Loriga pilotou o autoxiro de Juan de la Cierva na súa proba inaugural ata Xetafe.
O mesmo ano, en medio dunha grande expectación, o 5 de abril iniciou, cos capitáns Esteve e Gallarza o raid de Madrid a Manila a bordo dos seus respectivos Breguet XIX, aparatos biprazas de cabinas abertas en tándem, a cada un dos cales acompañaba un mecánico. Tratábase da escuadrilla Elcano. A xustificación do raid era que Filipinas, antiga colonia, aínda mantiña lazos coa antiga metrópole, e había moita poboación española ou de orixe española, ademais de que os tempos da colonia lembrábanse como máis benignos que os da ocupación estadounidense. miniatura|esquerda|Eduardo González Gallarza e Joaquín Loriga nunha escala en Yangon.
Homenaxes
En 1927 recibiu xunto a Ramón Franco, Ruíz de Alda e Gallarza a Medalla da Liga Internacional de Aviadores, e atendendo a petición dos seus paisanos, viaxou a Galicia. O 23 de xuño de 1927 aterrou co seu avión no Monte do Toxo (Lalín), onde unha multitude acudiu a recibilo. Os organizadores da homenaxe proxectaban iniciar unha subscrición popular para mercarlle un aeroplano. Pouco despois de regresar a Madrid, morreu no aeródromo de Cuatro Vientos, ao estrelarse o avión que pilotaba.
Coa súa morte, ao non ter reunido o diñeiro para adquirir o aeroplano, os seus paisanos decidiron destinar os fondos a erguer un monumento na súa memoria, solicitando a colaboración de institucións e particulares. A estatua, obra do escultor Francisco Asorey foi inaugurada o 27 de agosto de 1933 no parque de Lalín. A obra reproduce un avión espetado na terra, que simboliza unha cruz, que preside o aviador. Na base, as palabras "España-Filipinas".
Alajärvi
Limita cos municipios de Alavus, Kuortane, Lappajärvi, Lapua, Soini, Vimpeli e Ähtäri na súa mesma rexión, Kyyjärvi na rexión de Finlandia Central, e Perho na rexión de Ostrobotnia Central.
O concello é unilingüe en finés.
Polygalaceae
Polygalaceae (as poligaláceas) é unha familia de herbas anuais ou perennes distribuídas por todas as rexións tépedas, tropicais ou subtropicais, excepto na Polinesia e en Nova Zelandia.
Características
Follas simples, alternas, opostas ou verticiladas. Flores algo parecidas ás das leguminosas; cáliz con 3 2 sépalos; corola con 2 1 pétalos, o ventral de aspecto aquillado e con cristas na base; androceo de (8) estames; xineceo súpero, bicarpelar, sincárpico; un óvulo por cavidade; placentación axilar e froito en cápsula.
Grupo Cuevas
Cuevas y Cía é unha empresa galega do sector da alimentación de Ourense, máis coñecida pola produción de marron glacé.
As súas orixes están en 1867, nun negocio de ultramarinos aberto por Francisco de las Cuevas y Cabo en Ourense. En 1944 comezaron a exportación de castaña fresca. En 1970 comezou a venda de castaña conxelada para os mercados asiáticos. Xa en 1980 José Posada iniciou a produción de marron glacé, a primeira fábrica de España.
Empresas
O grupo Cuevas está formado por empresas que se adican a produción e distribución de alimentación e aos servizos.
Don Pepito
Don Pepito foi un semanario editado na Coruña entre 1889 e 1890.
Zanzíbar Central/Sur
miniatura|250px|Localización de Zanzibar Central/South en Tanzania. Zanzíbar Sur (Zanzibar Central/South en inglés, Unguja Kusini en suahili) é unha das 26 rexións administrativas nas que se encontra dividida a Tanzania, localizada en Zanzíbar. A súa capital é a cidade de Koani. Posúe unha extensión de 854 km2 e segundo o censo do 2002 tiña unha poboación de 94.504 persoas.
Nazario Sauro
Nazario Sauro, nado en Capodistria (actual Eslovenia) o 20 de setembro de 1880 e finado en Pola (actual Croacia) o 10 de agosto de 1916, foi un mariñeiro, militar e irredentista italiano.
Biografía
Nado en Capodistria, que estaba no Litoral austríaco (actual Koper, Eslovenia), comezou a navegar moi novo, chegando a ser capitán dun barco de carga aos 20 anos.
Os seus ideais irredentistas (foi un dos principais representantes do irredentismo italiano en Istria) levárono a capturar un barco austríaco en 1914 e levalo a Venecia, onde se uniu a moitos prófugos italianos de Istria, solicitando a entrada en guerra de Italia contra Austria.
En 1915, cando Italia entrou en guerra, enrolouse voluntario na Regia Marina (a Armada Real italiana), asendo asignado a unha unidade de torpedeiras. Cumpriu 60 misións de guerra en 14 meses.
Xosé Alvilares
Xosé Alvilares Moure, nado en Axulfe (Chantada) o 26 de setembro de 1928 e finado en Taboada o 28 de novembro de 2015, foi un sacerdote e escritor galego.
Nazario Sauro
Biografía
En xuño de 1916 foi promovido a subtenente no submarino Giacinto Pullino, recibindo tamén unha medalla de prata ao valor militar. En agosto dese ano o submarino foi enviado a torpedear na área de Fiume (actual Rijeka), pero quedou escorado e toda a tripulación foi capturada polo destrutor austríaco Satellit. Sauro foi recoñecido e sentenciado a morte por un tribunal militar en Pola. Foi aforcado mentres berraba: "Viva l'Italia". Tras a súa morte o rei Vítor Manuel III dedicoulle a medalla de ouro ao valor militar.