cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bon Iver
Bon Iver é unha banda estadounidense de indie folk fundada no ano 2007 polo cantante e compositor Justin Vernon. O grupo está tamén formada por Michael Noyce, Sean Carey e Matthew McCaughan. Vernon publicou o álbum de estrea de Bon Iver, For Emma, Forever Ago, de en xullo do 2007. A meirande parte dese disco foi gravado nos tres meses que Vernon pasou nunha cabana no noroeste de Wisconsin. Bon Iver gañou no 2012 os Grammy ao mellor artista novel e ao mellor álbum de música alternativa polo seu traballo Bon Iver, Bon Iver. O nome de Bon Iver deriva da frase francesa bon hiver, que significa "bo inverno", tomada dun saúdo na serie Northern Exposure.
Sóñora, Augasantas, Rois
Sóñora é un lugar da parroquia de Augasantas no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 32 habitantes (14 homes e 18 mulleres).
Dmitry Flis
Dmitry Flis, nado o 22 de outubro de 1984 en Kaliningrado, é un xogador profesional de baloncesto ruso que é axente libre. Cunha estatura de 2,03 metros xoga na posición de ala-pivote.
Traxectoria profesional
O 21 de agosto de 2009, anunciouse a fichaxe de Flis polo Obradoiro CAB na súa volta á Liga ACB. Uns poucos días máis tarde, Flis desvinculouse do Obradoiro tras non poder xogar coma nacional seleccionable, sen chegar a debutar co equipo galego.
O 25 de agosto de 2016, Flis fichou polo Club Ourense Baloncesto da LEB Ouro.
O 14 de agosto de 2017, anunciouse a súa fichaxe polo Básquet Coruña da LEB Ouro.
Teoría atómica de Dalton
A teoría atómica de Dalton é un modelo de comportamentl para a materia de nivel microscópico.
Principais proposicións
As principais proposicións que conforman a teoría atómica de Dalton son:
Estas catro proposicións permiten a resolución de xeito correcto de moitos problemas que se dan na química rutineira de laboratorio, a pesar de que, destas catro proposicións, a única totalmente certa é a terceira.
Outras hipóteses
Unha destas hipóteses establecía que os elementos eran monoatómicos, é dicir, que Dalton non contemplaba a posibilidade de que dous ou máis átomos do mesmo elemento, e polo tanto iguais, se unisen quimicamente entre si para dar o que el chamaba un átomo complexo (actualmente denominado molécula). Tal hipótese manifestouse insostible tras analizar os traballos de Gay-Lussac e Avogadro sobre os volumes de combinación.
Heinrich Wilhelm Dove
Heinrich Wilhelm Dove, nado en Liegnitz (Prusia, hoxe Polonia), o 6 de outubro de 1803 e finado en Berlín o 4 de abril de 1879, foi un físico e meteorólogo alemán.
Traxectoria
Foi profesor na Universidade de Königsberg (hoxe Kaliningrado, Rusia) e na Universidade Humboldt de Berlín. Foi o primeiro en decatarse de que os ciclóns xiran en sentido horario no Hemisferio Sur e en sentido antihorario no Hemisferio Norte. Tamén estudou o efecto do clima no crecemento das plantas.
A el débese a descuberta da escoita binaural e foi o primeiro en medir a intensidade da corrente eléctrica inducida nun cable por un campo magnético ao se extinguir.
O cráter Dove da lúa débelle o seu nome.
Ereikoussa
Ereikoussa ou Erikoussa (grego: Ερείκουσα) é unha illa grega nas Illas Xónicas, Grecia. Desde a reforma de 2011 do goberno local é parte do municipio Corfú, dos cales é unha unidade municipal. Atópase na costa noroeste da illa de Corfú. Só hai unha cidade na illa, tamén chamada Ereikoússa. A súa poboación era de 698 habitantes no censo de 2001 e a súa superficie é 4´449 km². A illa é rica en bosques verdes, cheos de cipreses e oliveiras. Conta con dúas praias, Porto (Πόρτο) e Braghini (Μπραγκίνι), que son dous nomes de orixe italiana que foron nomeados durante o dominio veneciano.
As dúas formas principais para chegar a Erikoussa son a través dun barco que sae desde Sidari, unha cidade do norte de Corfú, ou dun barco que sae desde a cidade de Corfú. O barco de Sidari tarda uns 40 min. mentres que o de Corfú tarda ao redor de 2 horas 45 min.
Século
Un século é unha unidade de tempo que equivale a cen (100) anos.
Os séculos acostuman contarse dentro da era cristiá comezando o 1 de xaneiro dos anos que son múltiplos de 100 máis 1 (incluíndo os negativos; vg., 101, -199 ou 2001) e finalizando o 31 de decembro dos anos múltiplos de 100 (vg., 0, 1700 ou -500). Dese xeito numéranse por números romanos. Porén, poden considerarse outros límites, sendo en tal caso moitas veces considerados de xeito aproximado.
Algúns séculos reciben alcumes como o 'Século de Ouro' ou o 'Século das luces', que corresponde de xeito aproximado ó S. XVIII.
Eddie Redmayne
Edward John David "Eddie" Redmayne, nado o 6 de xaneiro de 1982 en Londres, é un actor, cantante e modelo inglés.
As Subidas, Augasantas, Rois
As Subidas é un lugar da parroquia de Augasantas no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 5 habitantes (4 homes e unha muller).
Protoplaneta
dereita|miniatura|300x300px|[[Disco protoplanetario na formación do sistema solar.]] miniatura|300x300px|Segundo a [[Big Splash|teoría do grande impacto, a Lúa xurdiu do choque da Terra cun protoplaneta chamado Tea.]] Os protoplanetas son corpos celestes considerados embrións planetarios, de tamaño aproximado ao da Lúa, presentes nos discos protoplanetarios.
Formación de protoplanetas
Considérase que xorden dos choques de planetesimais dun diámetro de ata 1 quilómetro que se atraen uns aos outros debido á gravidade e coliden, formando protoplanetas de 100 a 1000 quilómetros de diámetro. De acordo coa teoría de formación dos planetas, cada protoplaneta ve a súa órbita lixeiramente perturbada pola interacción con outros protoplanetas, ata producirse novas colisións entre eles. Estas produciríanse dun modo oligárquico, isto é, uns poucos corpos de maior tamaño irían gradualmente dominando o proceso de formación, "limpando" as proximidades da súa órbita ao redor do centro do disco de planetesimais máis pequenos. Este proceso acumulado de impactos e absorcións acabaría formando gradualmente os planetas, formándose algúns similares ao noso nas proximidades de cada estrela central e outros planetas xigantes de composición gasosa e de numerosas veces a masa da Terra, a unha distancia superior ao de tres unidades astronómicas (UA).
Diferenciación química
Os protoplanetas máis novos terían máis elementos pesados ou metálicos, sendo algún destes radioactivos como os elementos Torio e Uranio, e a cantidade dos mesmos iríase reducindo co paso do tempo debido á emisión de radioactividade. A calor debida á radioactividade, os impactos e a presión gravitacional funde, segundo esta teoría, partes dos protoplanetas durante o proceso de crecemento. Nas zonas derretidas os seus elementos máis pesados afúndense cara ao centro do protoplaneta, mentres que os elementos máis lixeiros ascenden á superficie; devandito proceso é coñecido como diferenciación química. A composición dalgúns meteoritos mostra que dita diferenciación pode ter lugar nalgúns deses asteroides.
Grande impacto?
A hipótese do grande impacto propón que a Lúa se formou como resultado dun colosal impacto dun hipotético protoplaneta do tamaño de Marte, coñecido como Tea, coa Terra nas primeiras etapas do sistema solar.
Pius Font i Quer
Pius Font i Quer, nado en Lleida o 9 de abril de 1888 e finado en Barcelona o 2 de xaneiro de 1964, foi un botánico (taxónomo e fitoxeógrafo) así como farmacéutico e químico, que destacou coma un dos nomes máis importantes da ciencia botánica catalá de mediados do século XX. Foi ademais un gran mestre e un gran divulgador. Nas súas obras en castelán aparece citado cunha versión castelanizada do seu nome: Pío Font Quer.
Traxectoria
Pasou a súa infancia en Manresa, onde un instituto de ensino secundario leva o seu nome. Doutorouse en Farmacia (1914) cunha tese sobre a flora do Bages. Entre outros cargos foi profesor de Farmacia e Botánica na Universidade de Barcelona e tamén foi profesor na Escola Superior de Agricultura. De 1931 a 1934 foi presidente da Institució Catalá d'Història Natural, unha organización privada moi importante na historia das Ciencias Naturais españolas, cuxa sección botánica encabezou igualmente durante o franquismo ata a súa morte.
En 1911 ingresou no corpo da sanidade militar, no que alcanzou o grao de tenente coronel farmacéutico. Cando se produciu o alzamento militar de 1936 atopábase en Albarracín en excursión botánica cos seus alumnos; para volver a Barcelona tivo que atravesar a liña da fronte, polo cal logo da guerra sufriu represalias (baixo a acusación de rebelión militar) con perda de todos os seus cargos, o que dificultou a continuidade da súa carreira científica.
Membro do Institut d'Estudis Catalans dende 1942 e vicepresidente dos Congresos Internacionais de Botánica de París (1954) e Edimburgo (1964). En 1955 a Universidade de Montpeiller concedeulle o título de Doutor Honoris Causa.
As súas investigacións abarcaron o conxunto da Península Ibérica e as rexións montañosas de Marrocos baixo control español, ás que organizou excursións de recolección entre 1927 e 1932. Destas e outras recoleccións, que lle foron confiadas dende os seus primeiros anos, derivou a magna obra Iter Maroccanum (1928-1932), unha colección de exsiccata fundamental para a investigación da flora desa parte do mundo. Traballou con asiduidad nos Países Cataláns, e deles, especialmente na parte meridional do antigo Reino de Valencia, así como en Eivissa e Formentera, así como nas serras de Andalucía Oriental.
Font i Quer participou en diversas obras colectivas e dirixiu algunhas. En particular foi un gran formador (cuxas obras tamén o eran de divulgación) da terminoloxía botánica popular e científica en linguas catalá e castelá. Neste sentido destaca o Dicionario de Botánica (1953) grazas ao cal o vocabulario desta ciencia goza en español dun grao de coherencia léxica que adoita faltarlles a outras.
Font i Quer é tamén o autor de obra castelá máis coñecida, continuamente reeditada, de flora farmacéutica, Plantas medicinales. Aparece subtitulada como El Dioscórides renovado, para honrar ás antigas revisións renacentistas da obra de Dioscórides, especialmente as de Andrés Laguna e Andrea Mattioli. É obra que destaca pola súa calidade literaria e ensaística, tanto como pola riqueza e accesibilidade da información que contén.
As especies e subespecies que foron dedicadas a Font i Quer levan o epíteto fontqueri, derivado da versión castelanizada do seu apelido.
Isesaki
Isesaki (伊勢崎市, いせさきし, Isesaki-shi) é un concello da prefectura de Gunma no Xapón. Está situado ó noroeste da rexión de Kantō e ó sur da prefectura, na parte leste da illa de Honshū. A súa superficie é de 139,33 km² e a poboación de 205.011 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 1.470 h/km².
O concello de Isesaki limita cos concellos de Tamamura, de Maebashi, de Kiryū, de Midori, de Ōta (son da prefectura de Gunma); de Honjō e de Fukaya (son da prefectura de Saitama).
Puck (lúa)
Puck é unha lúa interior do planeta Urano. Foi descuberta o 30 de decembro do 1985 pola sonda espacial Voyager 2. O nome de Puck proven da mitoloxía celta e o folclore inglés. A órbita de Puck descansa entre os aneis de Urano e a primeira das grandes lúas de Urano, Miranda. Puck ten unha forma cuasi-esférica e un diámetro aproximado de 162 km. Ten unha superficie escura inzada de cráteres, a cal amosa sinais de xeo de auga no seu espectro.
Descubrimento e nomeamento
Puck—a lúa interior máis grande de Urano —foi descuberta a partir de imaxes tomadas pola Voyager 2 o 30 de decembro do 1985. Recibiu a designación temporal de S/1985 U 1.
A lúa recibiría máis tarde o nome de Puck, que aparece na obra de William Shakespeare, A Midsummer Night's Dream, coma un trasgo que viaxa pola noite a través do globo acompañando ás fadas. Na mitoloxía celta e no folclore inglés, Puck era un trasgo falcatrueiro, imaxinado polo cristiáns coma un diaño. A lúa tamén foi designada coma Urano XV.
Características físicas
Puck é a lúa máis grande entre as lúas interiores de Urano, e orbita Urano nunha órbita inmediatamente máis interior cá de Miranda. Ten un tamaño intermedio entre Portia (a segunda lúa máis grande entre as lúas interiores de Urano) e Miranda (a máis pequena das cinco lúas clásicas de Urano). A órbita de Puck está localizada entre os aneis de Urano e Miranda. Pouco máis se coñece de Puck, a parte da súa órbita, o seu radio de aproximadamente 81 km, e o seu albedo xeométrico no espectro visible de aproximadamente 0,1.
Das lúas descubertas polo equipo de imaxes da Voyager 2, só Puck foi descuberta o suficientemente cedo coma para reprogramar algúns dos equipos fotográficos da sonda para así poder obter imaxes con máis detalle. As imaxes amosan a Puck cunha forma cuasi-esférica cun relación entre os eixos de 0,97 ± 0,04). A súa superficie está inzada de cráteres e é de cor gris. Hai tres cráteres na superficie de Puck que recibiron nomes oficiais, o máis grande ten 45 km de diámetro. Observacións feitas co Telescopio Espacial Hubble e con telescopios terrestres de grande alcance atoparon liñas de absorción de xeo de auga no espectro de Puck.
Sociedade Numismática Romanesa
Antecedentes
Xa desde principios do século XIX había en Romanía grupos de afeccionados que viña manifestando o seu interese pola numismática, non só no relativo ás súas coleccións senón desde unha perspectiva académica e científica. Nesta conxuntura cultural, o establecemento do Museo Nacional de Antigüidades supuxo un primeiro paso na creación de institucións baixo cuxo patrocinio xurdiron, xa na segunda metade do século, as primeiras coleccións públicas e a preocupación pola súa catalogación e pola investigación dos achados monetarios.
Puck (lúa)
Características físicas
Non se coñecen nada da estrutura interna de Puck. Semella estar feita dunha mestura de xeo de auga con materiais escuros semellantes os atopados nos aneis de Urano. Estes materiais probablemente sexan rochas ou compostos orgánicos. A ausencia de cráteres con sistemas de raios implicaría que non hai separación entre os xeos e o resto de compoñentes, e que tampouco están separados por capas, carecendo así dun núcleo e un manto con distintos tipos de materiais.
Sociedade Numismática Romanesa
Antecedentes
Dimitrie A. Sturdza levou a cabo a primeira publicación sobre a numismática feudal romanesa (Viena, 1874), e dous anos despois doou á Academia Romanesa unha importante colección destas moedas, que se foi incrementando con posteriores doazóns ata constituír un gabinete numismático e que foi obxecto de diversos estudos de eruditos como Mihail C. Sutzu.
Neste contexto, facíase perentoria a creación dunha sociedade ao estilo das xa existentes Sociedade Francesa de Numismática, Real Sociedade Numismática de Londres ou Sociedade Real de Numismática de Bélxica.
Creación e primeira metade do século XX
O 2 de decembro de 1903 establecéronse os alicerces da Sociedade Numismática Romanesa, nunha reunión entre os dezasete eruditos numismáticos máis salientables do país, e o 28 dese mesmo mes produciuse a súa asemblea xeral inaugural, na que se votaron os estatutos da sociedade e se elixiu o consello directivo, presidido por Mihail C. Sutzu e coa presidencia honoraria de Dimitrie A. Sturdza. Coa aprobación dos estatutos, estableceuse como obxectivo principal da sociedade o "desenvolvemento da ciencia e da arte numismática" en Romanía".
En 1904, o consello de dirección da Sociedade Numismática publicou o primeiro número da revista Buletinul Societății Numismatice Române ("Boletín da Sociedade Numismática Romanesa"), inicialmente cunha regularidade de dous números por ano. A subscrición ao boletín custaba neses primeiros momentos tres leis anuais para Romanía e tres coroas para Austria-Hungría, aínda que as persoas asociadas á Sociedade Numismática Romanesa o recibían de xeito gratuíto.
Durante as primeiras décadas do século X, a actividade da Sociedade Numismática Romanesa correu moi en paralelo coa do Gabinete Numismático da Academia Romanesa, que se constituíu formalmente o 1 de xaneiro de 1911.
Unha personalidade salientable neste primeiro terzo do século foi a de George Severeanu, un coleccionista que reunira durante a súa vida máis de 11.000 moedas gregas, romanas, bizantinas e medievais. Desde 1905 dirixiu a editora do Boletín ata 1913, cando foi elixido secretario xeral da Sociedade Numismática Romanesa. Dentro do Museo Municipal de Bucarest fundou ademais unha sección numismática que supuxo a base da grande Exposición Numismática de 1956. Entre o seu traballo científico destacan os estudos sobre numismática antiga e medieval. En 1939 doou case 11.000 moedas ao municipio de Bucarest, que constituíu o fundamento da colección "María e George Severeanu", fundada 17 anos despois.
Entre 1920 e 1945, a Sociedade publicou tamén a revista Cronica Numismatică și Arheologică ("Crónica Numismática e Arqueolóxica").
Despois da II guerra mundial
Despois de 1948 deuse un notable avance do desenvolvemento da numismática en Romanía, coa divulgación de importantes achados monetarios e a publicación de estudos moi exhaustivos por parte dunha nova xeración de investigadores.
En 1947 suspendeuse o Boletín da Sociedade Numismática Romanesa e en 1972 retomouse a súa publicación, en forma de volume e cunha periodicidade irregular. Desde 1991, a revista adquiriu máis estabilidade ao pasar a ser patrocinada pola Academia Romanesa. Nesta nova etapa, ademais da numismática, ocúpase tamén doutras disciplinas como a metroloxía ou a sixilografía.
Cariclo
Cariclo é o nome de tres personaxes femininos da mitoloxía grega:
Xavier García Albiol
Xavier García Albiol, nado en Badalona o 8 de decembro de 1967, é un político catalán pertencente ao Partit Popular Català. Presidente do Partit Popular de Badalona dende 1990, Albiol foi alcalde de Badalona entre 2011 e 2015, e volveu á alcaldía en 2020.
Traxectoria
García Albiol estudou no Colexio Badalonés e xogou nas categorías inferiores do Club Joventut de Badalona. Estudou a carreira de Dereito e é militante do Partido Popular dende 1989. Dous anos máis tarde se estrearía como concelleiro de Badalona e Presidente do Grupo municipal do devandito partido.
Foi Presidente do Partit Popular de Badalona en dous períodos: de 1990 a 1996 e de 2001 ata a actualidade. Tamén ocupou a Secretaría Xeral do PP de Barcelona dende 1995 ata 2000. Do 2000 ao 2003 foi vicesecretario Xeral de Organización do Partit Popular de Catalunya. Despois, do 2003 ao 2005, foi secretario de Política Municipal do PPC e de 2005 a 2008 foi vicesecretario de Organización do PPC. Por outro lado en 2008 dirixiu a campaña do PPC para as eleccións xerais.
Respecto ás entidades supramunicipais, foi voceiro adxunto do Partido Popular no Consello Comarcal do Barcelonès dende 1991 ata 1995 e, posteriormente, de 1995 a 1999 foi voceiro do PP no devandito Consello Comarcal. No mesmo período -de 1995 a 1999- foi tamén conselleiro da Mancomunidade de Municipios da Área metropolitana de Barcelona. Posteriormente, de 1999 a 2003, foi voceiro do Grupo Popular na Deputación de Barcelona.
Na actualidade é membro do Comité Executivo do Partit Popular de Catalunya e presidente do Grupo Popular na Deputación de Barcelona.
Alcalde de Badalona
O 6 de xuño de 2011 foi elixido alcalde de Badalona tras gañar as eleccións por maioría simple, cun discurso centrado na inmigración.
En 2010, o partido Iniciativa per Catalunya Verds denunciouno ante a Fiscalía de Barcelona baixo a acusación de ter vulnerado o artigo 510 do Código penal coa publicación dun panfleto no que se presuntamente se vinculaba a inmigración de xitanos romaneses coa delincuencia. O 11 de decembro de 2013 foi absolvido de todos os cargos, sendo despois confirmada a devandita absolución pola Audiencia de Barcelona.
O 23 de xaneiro de 2013, Xavier García Albiol, co apoio de dous supermercados da cidade, lanzou a campaña A Badalona no es llença el menjar (En Badalona non se tira a comida), co fin de reducir nun 50% o prezo dos alimentos próximos á data de caducidade.
Nas eleccións de 2015, o Partit Popular de García Albiol foi a forza máis votada con 10 concelleiros. Non obstante, foi investida alcaldesa Dolors Sabater, de Guanyem Badalona en Comú, o 13 de xuño grazas a un pacto de esquerdas, con PSC, ERC e ICV-EUiA, ademais do voto a favor do candidato de CDC Ferran Falcó.
Recuperou a alcaldía de Badalona o 12 de maio de 2020 tras a dimisión de Àlex Pastor López debido a un altercado cos Mossos d'Esquadra.
Pena Parda
O topónimo galego Pena Parda pódese referir a:
S
O S (ese) é a décimo oitava letra do alfabeto galego, e representa o fonema fricativo alveolar xordo.
Usos
En química, S é a abreviatura do elemento químico xofre.
Escrito en minúscula, é a abreviatura da unidade de medida de tempo segundo.
Véxase tamén
Entradas da enciclopedia que comezan por S
Maite Arqué
Biografía
Maite Arqué é militante do Partit dels Socialistes de Catalunya dende os seus inicios. Participou no movemento asociativo Asociacións de Veciños e Asociacións de Pais e Nais de Alumnos. Foi rexedora no concello badalonés durante vinte anos, dende 1979 a 1999, ano no que resultou investida alcaldesa da súa cidade natal. Exerceu o cargo ata 2009, ano no que cedeu o seu posto ao seu compañeiro socialista Jordi Serra para ser designada senadora por Barcelona pola Entesa Catalana de Progrés. Arqué tamén foi deputada e presidenta de comisión na Deputación Provincial de Barcelona entre 1982 e 1999, presidenta do Consello Comarcal do Barcelonès (1999-2003) e presidenta da Entitat Metropolitana del Transport (2003-2007).
Dereito civil
O Dereito civil é unha rama do Dereito que pode definirse, seguindo a Hernández Gil, como Dereito privado xeral, que ten por obxecto a regulación da persoa na súa estrutura orgánica, nos dereitos que lle corresponde, como tal, e das relacións derivadas da súa integración na familia e de ser suxeito dun patrimonio dentro da comunidade.
O Dereito civil trata sobre as relacións xurídicas entre particulares, e abrangue, máis concretamente: o Dereito de Familia, o Dereito de Sucesións, e o Dereito patrimonial. No Dereito civil residéncianse as cuestións relativas ao estado civil das persoas, maior ou menor idade e a incapacitación, o matrimonio, o seu réxime económico e a súa disolución, todo o relativo á herdanza e á sucesión por causa de morte; todo o relativo ao patrimonio (dereitos reais, posesión e propiedade, servidumes, usufrutos, hipotecas etc.) as obrigas extracontractuais e os contratos privados coma compravenda, alugueiro, permuta, empréstito, depósito, doazón... (exclúense os contratos mercantís, os contratos de traballo e os contratos públicos ou administrativos que son estudados por outras ramas do dereito).
En España séguese a tradición herdada do Código Civil francés de Napoleón, recollida basicamente no Código civil español de 1889 aínda vixente. A tradición francesa é, á súa vez, herdada do dereito romano. Este sistema contraponse aos sistemas de dereito baseados na tradición xermánica ou na tradición anglosaxoa.
O Dereito civil de Galicia
Galicia conta cun Dereito civil galego propio, de carácter eminentemente agrario, que aínda sobrevive a pesar de que o Código civil español de 1888 impuña un mesmo dereito privado para toda España, permitindo con moitas limitacións a pervivencia dos dereitos forais, alí onde existisen (entre eles, o dereito de Galicia), o que case significou a súa desaparición.
As institucións xurídicas máis salientables do dereito civil propio de Galicia son as referidas aos montes veciñais en mancomún, os montes abertais, os muíños de herdeiros, as agras e vilares, as serventías e a particular regulación das servidumes de paso e dos arrendamentos rústicos.
Os congresos de dereito galego celebrados na Coruña (1973, 1985 e 2003) cunha completa representación dos mellores xuristas galegos, trataron de revitalizar as institucións de dereito civil de Galicia.
No ano 1963, case que un século despois da promulgación do Código civil, publicouse a Compilación de Dereito Foral de Galicia por parte do goberno central mediante a lei 147/1963 do 2 de decembro, que intentou recuperar a memoria das tradicións xurídicas galegas.
A Constitución española de 1978 recoñece a competencia das asembleas das comunidades autónomas para ditar normas de conservación e desenvolvemento dos dereitos forais alí onde existan con algunhas materias (coma as formas de celebración e disolución do matrimonio) excluídas sempre da súa competencia.
No ano 1995 promulgouse a primeira Lei de Dereito civil de Galicia ditada polo parlamento galego, que recoñece o costume como primeira fonte do dereito en defecto de lei aplicable, e que deu carácter legal a costumes aínda pervivintes, coma o testamento mancomunado e recoñece o dereito de adquisición das servidumes de paso por prescrición.
No ano 2006 ditouse unha nova Lei de dereito civil de Galicia, redactada por un grupo de notarios e catedráticos. A nova Lei incorpora cuestións de nula tradición galega, como a adopción e a protección de menores e reduce o dereito de lexítima do 33 por cento ao 25 por cento, punto no que se afastou expresamente das conclusións no Congreso de Dereito civil de Galicia de 2003.
Ailurops melanotis
Ailurops melanotis é unha especie de mamífero marsupial australidelfo da orde dos diprotodontes, suborde dos falanxeroideos, familia dos falanxéridos e subfamilia dos ailuropinos, unha das dúas que integran o xénero Ailurops, o único da subfamilia.
Coñecido desde hai xa tempo, fora clasificado como unha forma de Ailurops ursinus. Pero recentemente foi recoñecido como unha especie, despois de que os científicos levasen a cabo unha nova análise morfolóxica do seu holotipo, e comparando cunha fotografía tirada na natureza que revela diferenzas distintas no tamaño e na coloración da capa.
Características
Ailurus melanotis ten unha lonxitude de cabeza e tronco duns 60 cm e pesa uns 10 kg. O seu repoludo e robusto corpo está cuberto por unha grosa manto de lá de cor gris cinza. Os seus grandes e arredondados ollos de cor verde oliva aparecen rodeados por un anel amarelo, as orellas son pequenas e a súa longa cola prénsil danlle unha aparencia moi similar á dun mono. O terzo final da cola está desprovista de pelo, estando cuberta por unha pel escamosa, o que facilita a súa función de agarre.
Bioloxía
Pasan a maior parte do seu tempo nas árbores, aínda que ás veces baixan ao solo. Son nocturnos e pasan o día descansando en ocos das árbores. Móvense lentamente e emiten un cheiro almiscrado cando senten alarma.
Distribución e hábitat
O cuscús ursino das Talaud está unicamente presente na illa indonesia de Sangihe (a illa máis grande do arquipélago homónimo, de 700 km² de superficie) e na de Salibabu (unha das illas Talaud, de menos de 100 km² de superficie). Porén, crese que a poboación residente en Sangihe, coñecida só por un espécime fotografado recentemente, pertenza ao cuscús ursino común (A. ursinus), o seu parente máis difundido, xa que Sangihe está separada das Talaud por un profundo brazo de mar e está moito máis próxima a Célebes.
Verduga, Augasantas, Rois
Verduga é un lugar da parroquia de Augasantas no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 27 habitantes (15 homes e 12 mulleres).
Ailurops melanotis
Taxonomía
A especie foi descrita en 1898 polo zoólogo británico Oldfield Thomas, en Novitates Zoologicae 5: 2, baixo o nome de Phalanger melanotis. Posteriormente foi reclasificada dentro do xénero Ailurus.
Estado de conservación
O cuscús ursino das Talaud é un dos mamíferos máis raros do mundo. A finais dos anos 1990 varios científicos visitaron as illas Sangihee Salibabu, pero non puideron avistar nin sequera un exemplar en estado salvaxe. Só lograron encontrar un individuo en catividade en Sangihe. Porén, cómpre sinalar que a estancia dos estudosos en Salibabu durou só uns poucos días. A especie, cualificada poa UICN como CR (especie en estado crítico), está ameazada pola caza e a deforestación: a cuberta vexetal de Sangihe, cobre a día de hoxe tan só 8 km².
Manuel Brañeiro Buela
Manuel Brañeiro Buela, falecido en Dodro en xaneiro de 1885, foi un político galego.
Mansarda
O termo mansarda pódese referir a:
Manuel Brañeiro Buela
É o primeiro alcalde do concello de Dodro que aparece citado nos Libros de Actas do concello. Tralo seu falecemento en xaneiro de 1885 foi substituído na alcaldía polo Tenente-Alcalde Fernando Conde Lois.
Pena Redonda
O topónimo galego Pena Redonda pódese referir a:
Justin Theroux
Justin Paul Theroux, nado o 10 de agosto de 1971 en Washington, D.C., é un actor, director e guionista estadounidense.
Palacio dos arcebispos de Narbona
miniatura|dereita|350px|Palacio dos arcebispos de Narbona
O palacio dos arcebispos de Narbona (Francia) é un conxunto monumental formado polo palacio vello, as torres da Magdalena e San Marcial, o palacio novo e a Catedral de San Xusto e San Pastor. Forman un complexo arquitectónico excepcional, con mostras de arquitectura carolinxia, románica, gótica e renacentista.
De dereita a esquerda sitúanse a catedral, o Palacio Vello, a torre da Magdalena (unida por un arco coa torre de San Marcial, do século XIV), o Palacio Novo, a Casa da Vila ou casa do concello, (construído entre 1846 e 1852 por Viollet-le-Duc, en estilo trobadoresco), e a torre de Gil Aicelin, edificada entre 1290 e 1311, que ten unha altura de 40 metros. A entrada da torre de San Marcial ten unha áncora que simboliza os dereitos feudales do arcebispo sobre a navegación polo litoral. Dentro do conxunto atópase tamén o Museo Arqueolóxico de Narbona. O conxunto pasou a ser propiedade nacional durante a Revolución francesa e foi mercado pola vila ós arcebispos en 1840.
Lei dos volumes de combinación
A lei dos volumes de combinación é unha lei da química que foi enunciada por Gay-Lussac.
Segundo dita lei
Por exemplo, un litro de cloro reacciona cun litro de hidróxeno para dar dous litros de cloruro de hidróxeno (relación 1:1:2). Un litro de nitróxeno reacciona con tres litros de hidróxeno para dar dous litros de amoníaco (relación 1:3:2).
Troncoso
O topónimo galego Troncoso pode referirse a:
Ademais, como apelido pode referirse a:
Bradicinina
A bradicinina é un péptido activo fisiolóxica e farmacoloxicamente do grupo de proteínas cininas, que consta de nove aminoácidos.
Estrutura
A bradicinina é unha cadea peptídica de 9 aminoácidos. A secuencia de aminoácidos da bracinina é: Arg-Pro-Pro-Gly-Phe-Ser-Pro-Phe-Arg (RPPGFSPFR). A súa fórmula empírica é, por tanto, C50H73N15O11.
Síntese
O sistema cinina-calicreína produce bradicinina por corte proteolítico do seu precursor cininóxeno, o cininóxeno de alto peso molecular (HMWK ou HK), feito polo encima calicreína. Ademais, hai convincentes evidencias de que a plasmina, un encima fibrinolítico, pode xerar bradicinina despois do corte do HMWK.
Metabolismo
Nos humanos, a bradicinina degrádana tres cininases: encima convertedor da anxiotensina (ACE), aminopeptidase P (APP), e carboxipeptidase N (CPN), que clivan a molécula nas posicións 7-8, 1-2, e 8-9, respectivamente.
Efectos
A bradicinina é un potente vasodilatador dependente do endotelio, que orixina unha baixada na presión arterial. Tamén causa a contracción do músculo liso non vascular dos bronquios e tracto gastrointestinal, incrementa a permeabilidade vascular e tamén está implicado no mecanismo da dor. A bradicinina tamén causa a natriurese, contribuíndo á baixada da presión arterial.
A bradicinina eleva os niveis de calcio internos en astrocitos neocorticais, causando que estes liberen glutamato.
A bradicinina tamén se pensa que é a causa da tose seca nalgúns pacientes que toman fármacos inhibidores do encima convertedor da anxiotensina (ACE). Pénsase que a bracinina é convertida en metabolitos inactivos pola ACE, polo que a inhibición deste encima conduce a un incremento dos niveis de bradicinina, o que causa unha tose seca por broncoconstrición. En casos graves, a elevación dos niveis de bradicinina pode ter como resultado un anxioedema, unha emerxencia médica. As persoas de descendencia africana teñen un risco ata 5 veces maior de ter un anxioedema inducido por inhibidor de ACE debido a factores de risco de predisposición hereditaria como o anxioedema hereditario. Esta tose rebelde é unha causa común de ter que parar a terapia con inhibidor de ACE, e nese caso a seguinte liña de tratamento é usar antagonistas do receptor da anxiotensina II (ARB).
A sobreactivación da bradicinina crese que xoga un papel clave nunha rara doenza chamada anxiodema hereditario, ou edema anxio-neurótico.
A secreción inicial de bradicinina posnatal causa a constrición e finalmente a atrofia do conduto arterioso, formando o ligamento arterioso entre o tronco pulmonar e o arco aórtico. Tamén xoga un papel na constrición e oclusión final doutros vasos fetais, como as arterias e veas umbilicais. A vasoconstrición diferencial destes vasos fetais comparado coa resposta vasodilatadora doutros vasos suxire que as paredes destes vasos fetais son distintas das doutros vasos.
Receptores
Os receptores de cinina B1 e B2 pertencen á familia do receptor acoplado á proteína G (GPCR).
Historia
A bradicinina foi descuberta en 1948 por tres fisiólogos e farmacólogos brasileiros que traballaban no Instituto Biolóxico da cidade de São Paulo, Brasil, liderado polo Dr. Maurício Rocha e Silva. Xunto cos seus colegas Wilson Teixeira Beraldo e Gastão Rosenfeld, descubriron os poderosos efectos hipotensivos da bradicinina en apreparacións animais. A bradicinina foi detectada no plasma sanguíneo de animais despois da adición de veleno extraído da serpe Bothrops jararaca, traída por Rosenfeld do Instituto Butantan. O descubrimento formaba parte dun estudo continuo do shock circulatorio e de encimas proteolíticos relacionados coa toxicoloxía das trabadas de serpe, iniciados por Rocha e Silva xa en 1939. A bradicinina converteuse nun novo principio autofarmacolóxico, é dicir, unha substancia que é liberada no corpo por unha modificación metabólica a partir de precursores, que son activos farmacoloxicamente. Segundo B.J. Hagwood, biógrafo de Rocha e Silva, "O descubrimento da bradicinina conduciu a unha nova comprensión de moitos fenómenos patolóxicos e fisiolóxicos como o shock circulatorio inducido por velenos e toxinas."
Implicacións terapéuticas
A importancia práctica do descubrimento da bradicinina fíxose evidente cando un dos seus colaboradores na Universidade de São Paulo, o Dr. Sérgio Henrique Ferreira, descubriu un factor potenciador da bradicinina (BPF) no veleno botrópico, que incrementa poderosamente tanto a duración coma a magnitude dos seus efectos sobre a vasodilatación e a consecuente caída da presión arterial. Baseándose neste descubrimento, os científicos de Bristol-Myers Squibb desenvolveron o primeiro dunha nova xeración de fármacos antihipertensivos moi efectivos, os denominados inhibidores de ACE, como o captopril (comercializado co nome Capoten).
Actualmente, os inhibidores da bradicinina (antagonistas) están a desenvolverse como terapias potenciais para o anxioedema hereditario. O Icatibant é un deses inhibidores. Hai outros inhibidores da bradicinina. Tense observado en estudos animais que a bromelaína, unha substancia obtida dos talos e follas da planta do ananás, suprime o inchamento inducido por trauma causado pola liberación de bradicinina na corrente sanguínea e tecidos. Outras substancias que actúan como inhibidores da bradicinina son o aloe e os polifenois, substancias que se encontran no viño tinto e no té verde.
A bradicinina é tamén liberada por tumores carcinoides, e dá lugar a síntomas parecidos á asma.
Igor Belanov
Igor Belanov (Ігор Бєланов/Ihor Bielanov en Ucraíno), nado o 25 de setembro de 1960 en Odesa, Unión Soviética, é un exfutbolista que gañou o Balón de Ouro como mellor xogador europeo de ano en 1986
Traxectoria
Belanov xogou para o SKA Odessa (1979-80), FC Chornomorets Odessa (1981-84) e Dinamo Kíiv (1985-89), co que gañou a Recopa de Europa en 1986.
En 1989 marcha a Alemaña para xogar no Borussia Mönchengladbach. En 24 encontros anotou 4 goles mais no obtivo o recoñecimento esperado. Tivo que marchar do club cando a súa muller se viu envolta no roubo a unha tenda.
Fórmula empírica
A fórmula empírica é un conxunto de símbolos e números que indica o número relativo de átomos de cada elemento químico que hai nun composto co conxunto de números enteiros máis pequeno posíbel.
Igor Belanov
Traxectoria
En 1995 volta ao seu país, xogando no FC Chornomorets Odessa e despois no Metalurh Mariupol onde remata a súa carreira en 1997
Coa selección da Unión Soviética xogou un total de 33 encontros nos que anotou 8 goles.
Troncoso, Astariz, Castrelo de Miño
Troncoso  é un lugar da parroquia de Astariz no concello ourensán de Castrelo de Miño na comarca do Ribeiro. Tiña 46 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 25 eran homes e 21 mulleres. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010, cando tiña 44 habitantes (24 homes e 20 mulleres).
Pena da Revolta
O topónimo galego Pena da Revolta pódese referir a:
Universidade Humboldt de Berlín
A Universidade Humboldt de Berlín é a universidade máis antiga da capital alemá. Foi fundada en 1810 polo liberal prusiano Wilhelm von Humboldt.
O seu actual nome, na honra do fundador, foi adoptado en 1949.
Estudantes ilustres
miniatura|Entrada á Universidade
Lei de Avogadro
A lei de Avogadro (equivocamente coñecida como hipótese de Avogadro) é unha lei da química que foi enunciada por Avogadro.
Isto quere dicir que se se pesan dous volumes iguais (medidos ás mesmas condicións de presión e temperatura) de dous compostos puros diferentes, e o primeiro dos volumes pesa catro veceis máis que o outro, entón pódese afirmar que as moléculas do primeiro pesan catro veces máis que as moléculas do outro.
Víctor Caamaño
Víctor Caamaño Rivas, nado en Noia o 15 de xaneiro de 1962, é un político galego e profesor de ciencias, de ideoloxía nacionalista.
Traxectoria
É profesor de ciencias naturais no IES Francisco Asorey de Cambados, onde foi director entre 2004 e 2008. Participa desde 1993 no Colectivo Ecoloxista do Salnés, onde foi membro da directiva.
Foi candidato a alcalde polo Bloque Nacionalista Galego nas municipais de 2007 e nas municipais de 2011. Dende o ano 2007 é concelleiro na corporación municipal e voceiro do BNG e xefe da oposición ao goberno de Luís Aragunde Aragunde. Ademais de ser membro do consello local do BNG de Cambados, é membro do consello comarcal desta organización.
É autor e coautor de varias publicacións de carácter didáctico e de divulgación da natureza galega.
A Valenzá, Barbadás
San Bernabeu da Valenzá é unha parroquia do concello ourensán de Barbadás na comarca de Ourense. Segundo o IGE, en 2016 tiña 7370 habitantes (3598 homes e 3772 mulleres), 2137 máis ca en 2006.
Jennifer Doudna
Educación
Doudna obtivo a súa licenciatura en química na Universidade de Pomona en 1985, e o seu doutoramento en bioquímica sobre ribozimas na Universidade Harvard, baixo a supervisión de Jack W. Szostak. Fixo o seu traballo de postdoutoramento con Thomas Cech na Universidade de Colorado, Boulder.
Investigación e carreira
Durante a súa estancia no laboratorio Szotak, Doudna modificou o intrón catalítico do grupo I para convertelo nunha verdadeira ribozima catalítica capaz de copiar padróns de ARN. Ao recoñecer as limitacións de non ser quen de ver os mecanismos moleculares das ribozimas, comezou a traballar para cristalizar e resolver a estrutura tridimensional do intrón catalítico do grupo I do protozoo Tetrahymena en 1991 no laboratorio de Cech e continuou mentres comezaba o seu profesorado na Universidade Yale en 1994. O grupo conseguiu formar cristais de alta calidade, pero tivo dificultades co problema das fases debido a unha unión non específica dos ións metálicos. Un dos seus primeiros estudantes de posgrao, quen despois se converteu no seu esposo, Jamie Cate, decidiu empapar os cristais en hexamina de osmio para imitar o magnesio. Empregando esta estratexia, foron capaces de resolver a estrutura, a segunda estrutura de ARN encartado dende o ARNt. Os ións de magnesio agrúpanse no centro da ribozima facilitando o encartamento do ARN, de xeito similar ao rol do núcleo hidrofóbico no encartamento dunha proteína.
Doudna foi ascendida ao posto de profesora de biofísica molecular e bioquímica Henry Ford II en Yale no ano 2000. En 2002, aceptou a posición como membro do claustro da Universidade de California, Berkeley como profesora de bioquímica e bioloxía molecular para estar máis preto da súa familia e do sincrotrón no Laboratorio Nacional Lawrence Berkeley. O seu traballo inicial na solución de grandes estruturas de ARN levárona a facer máis estudos estruturais da ribozima do virus da hepatite delta (HDV), o IRES e complexos proteína-ARN como a partícula de recoñecemento de sinal. O seu laboratorio agora enfócase nun entendemento mecanístico dos procesos biolóxicos que involucran o ARN. Este traballo está dividido en tres grandes áreas: o sistema CRISPR, ARN de interferencia e controis traducionais vía micro ARN.
En outubro de 2020, Jennifer Doudna e o seu equipo anunciaron a creación dunha nova proba para detectar o virus da COVID-19, desenvolvida usando a técnica de CRISPR, e que permitirá detectar a enfermidade dun xeito máis rápido, sinxelo e a menor custo.
Honras e premios
Doudna foi Scholar Searle e recibiu en 1996 o Premio Beckman a Mozos Investigadores, o Premio NAS para Iniciativas investigadoras en 1999, e o Premio Alan T. Waterman no 2000. Foi elixida para a Academia Nacional de Ciencias en 2002 e para o Instituto de Medicina en 2010.
Karōshi
Karōshi (過労死), que pode ser traducido literalmente como "morte por exceso de traballo" en xaponés, é a mortalidade laboral súbita. As principais causas médicas do karōshi son un ataque ó corazón e un ictus por mor do estrés e unha dieta famélica. Este fenómeno tamén é propio de Corea do Sur, onde é coñecido como 'gwarosa' (과로사). O Ministerio de Saúde do Xapón recoñeceu este fenómeno en 1987.
Palacio vello de Narbona
miniatura|dereita|350px|Torre da Magdalena
O Palacio Vello de Narbona (Francia), é parte do palacio dos arcebispos de Narbona. Está situado na zona da cidade de Narbona coñecida coma a Magdalena. Queda superado pola antiga catedral chamada de Teobaldo (arcebispo do 885 al 893) e o campanario da catedral actual. A antiga catedral foi desprazada co tempo, e as estruturas carolinxias foron substituídas por construcións de arquitectura románica.
O palacio foi edificado ó lado da catedral de Teobaldo (antes igrexa) e, inicialmente, foi un conxunto de construcións modestas para converterse, máis tarde, nun gran palacio con arquitectura románica e renacentista.
La torre da Magdalena foi unha edificación de defensa construída no século XIII que protexía a capela de Santa Magdalena, edificada polo arquitecto Pedro de Montbrun (1272-1286).
Esgos, Esgos
Santa María de Esgos é unha parroquia do concello ourensán de Esgos na comarca de Ourense. No ano 2007 tiña 397 habitantes (199 homes e 198 mulleres) distribuídos en 9 entidades de poboación, o que supón unha diminución de 12 habitantes en relación ao ano 2000.
O retrato de Dorian Gray
O retrato de Dorian Gray (en The Picture of Dorian Gray) é unha novela filosófica do autor irlandés Oscar Wilde, publicada no Lippincott's Monthly Magazine o 20 de xuño de 1890.
Argumento
A novela conta a historia dun mozo chamado Dorian Gray, retratado polo artista Basil Hallward, quen queda enormemente impresionado pola beleza física de Dorian e comeza a emperrecharse con el, crendo que esta beleza é a responsable da nova forma que toma a súa arte. Parolando no xardín de Basil, Dorian coñece a Lord Henry Wotton, un amigo de Basil, e comeza a cativarse pola visión do mundo de Lord Henry. Expondo un novo tipo de hedonismo, Lord Henry indica que "o único que paga a pena na vida é a beleza, e a satisfacción dos sentidos".
Temática
Non obstante, non se trata da primeira manifestación do narcisismo como tema nunha obra narrativa. Xa Ovidio incluíra dentro das súas Metamorfoses, o mito de Narciso. Dezanove séculos máis tarde, o poeta Paul Valery quedou fascinado por este mito, do mesmo xeito que o filósofo Gastón Bachelard, quen fai un estudo sobre o seu significado e o porqué do seu encanto dentro de A auga dos soños.
Outros autores falan do dandismo dentro da novela, pois varios personaxes distínguense pola súa elegancia e o seu bo ton. Os vínculos entre narcisismo e dandismo son evidentes, pero non falamos do mesmo. O exemplo do narcisista é Dorian Gray, mentres que un dandi pode ser Lord Henry, co seu xeito de comportarse e de falar tépedo. O fin supremo da vida para Lord Henry é a satisfacción dos desexos inmediatos, o cal leva a incluír dentro ao hedonismo cirenaico dentro das temáticas da novela. Esta filosofía de vida obsérvase nas alusións ao pracer que fai Lord Henry.
Todos estes temas aparecen na novela, pero sempre partindo do argumento universal da eterna mocidade. Ademais, trátanse outros aspectos como a decadencia tanto da sociedade (baixo o reinado de Vitoria I) como do personaxe de Dorian Gray e a corrupción da súa alma. Así mesmo, aparecen retratadas a vaidade, a arrogancia e a moral perversa e retorta da sociedade da época.
Vilachán, Augasantas, Rois
Vilachán é un lugar da parroquia de Augasantas no concello coruñés de Rois, na comarca do Sar. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 58 habitantes (28 homes e 30 mulleres).
Esta pequena aldea conta cunha superficie de aproximadamente 2,3km cadrados.
Donato
O antropónimo masculino Donato (do latín donatus, doado) pode referirse a:
Como topónimo pode referirse a:
Calado
miniatura|dereita|Marcas de calado na proa do [[Casco (navío)|casco dun navío.]] O calado dun corpo é a diferenza entre a súa parte máis somerxida e o nivel que acada a auga no corpo, polo tanto pódese definir como a altura dun corpo somerxida nun líquido, xeralmente aplicado a barcos, bateas, boias e demais obxectos marítimos ou fluviais na auga.
Este calado dependerá da densidade do líquido, da superficie na que o corpo toca co líquido e da densidade do corpo principalmente. Por estas razóns mentres que un petroleiro, por exemplo, leva varios metros de barco afundidos, unha lancha planeadora apenas leva uns centímetros.