cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
John Barrymore
Primeiros filmes e éxitos no teatro
O seu seguinte papel no teatro foi o do protagonista de Hamlet, baixo a dirección de Arthur Hopkins. Pasaron seis meses preparando a obra, cortando máis de 1 250 liñas de diálogo no proceso, e segundo Norden, Barrymore optou por representar a Hamlet como un "home de homes". Posteriormente el mesmo describiu a súa representación de Hamlet como "un home normal, saudable e san que sinxelamente se meteu nunha lea demasiado grande para el". Para esta representación traballou de novo xunto a Carrington como adestradora vocal. Os ensaios comezaron en outubro, e a estrea foi o 16 de novembro. A produción foi un éxito de recadación, e a crítica prodigouse nos eloxios á mesma. Woollcott, do New York Herald, opinou que fora "unha velada que será memorable na historia do teatro americano", mentres que John Corbin do The New York Times escribiu que "con toda seguridade temos un novo e duradeiro Hamlet". O crítico do Brooklyn Life afirmou que Barrymore "gañara sen dúbida o dereito a ser chamado o maior tráxico americano vivente". En 1963 Orson Welles afirmou que Barrymore fora o mellor Hamlet que el vira, describindo o seu personaxe como "un xenio que casualmente era un príncipe, e ademais era tenro, viril, enxeñoso, e perigoso". Barrymore e Hopkins decidiron finalizar a representación da obra en febreiro de 1923 ó chegar as 101 funcións, superando o rexistro de cen representacións de Edwin Booth. A obra estivo tres semanas no Manhattan Opera House en novembro e decembro dese mesmo ano, seguida dunha breve xira que finalizou en xaneiro de 1924.
Filmes cos grandes estudios de cine
As novas do éxito de Barrymore en Hamlet suscitaron o interese de Warner Bros., con quen asinou para o papel protagonista do filme de 1924 Beau Brummel. Infeliz no seu matrimonio, Barrymore – que tiña 40 anos naquel entón – tivo unha aventura coa coprotagonissta do filme de 17 anos Mary Astor. Malia que o filme non foi un éxito sen reservas, o elenco de actores, incluíndo a Barrymore, recibiu críticas positivas en xeral. Foi durante este tempo no que Barrymore adquiriu o alcume "o Gran Perfil" ("the Great Profile"), por mor de que os pósters e fotografías súas tendían a amosar o seu perfil esquerdo, que el mesmo tentaba favorecer. Posteriormente afirmaría: "O lado dereito da miña cara semella un ovo frito. O lado esquerdo ten características que se poden atopar en case calquera espécime antropolóxico".
En febreiro de 1925 Barrymore representou Hamlet en Londres, no Haymarket Theatre, segundo o Manchester Guardian "a primeira noite máis memorable en anos". As críticas foron positivas, e segundo Peters "malia que ningún dos críticos de Londres consideraron a Barrymore superior a Irving e Forbes-Robertson, moitos foron favorables nas súas comparacións". Entre os membros da audiencia atopábase o actor de 20 anos de idade John Gielgud, quen se declarou admirador da súa actuación: "Barrymore é romántico en aparencia e dotado dunha graza natural, [...] o que fai da da súa intelectualmente brillante actuación un clásico sen chegar a ser excesivamente severo".
Tras finalizar as representacións de Hamlet viaxou ata París, onde permanecera Oelrichs durante as representacións en Londres, mais a reunión non foi feliz e a parella mantiña discusións con frecuencia. Á volta de Barrymore ós Estados Unidos ela ficou en París, e a parella chegou a un acordo de separación que lle deixaba a ela unha paga anual de 18 000$ e declaraba que ningún dos dous podería demandar ó outro o divorcio en base a un adulterio. Cando aínda estaba en Londres a Warner Bros contactou a Barrymore para un acordo de tres filmes máis cun salario de 76 250$ por película. Posteriormente Barrymore afirmou que a súa motivación para pasar do teatro o cinema fora a "falta de repetición... a representación continua dun papel, tan ruinosa para un actor, queda eliminada por completo".
miniatura|esquerda|Barrymore no papel do [[Capitán Ahab (Moby-Dick)|capitán Ahab Ceeley en The Sea Beast (1926)]] O primeiro filme baixo este contrato foi The Sea Beast (1926), unha adaptación libre da novela Moby-Dick de 1851, na que representou o capitán Ahab Ceeley, e que se converteu nun dos filmes máis lucrativos do ano para a Warner Bros. Aínda que Barrymore quería que Astor actuase no papel protagonista feminino ela non estaba dispoñible naquel momento, polo que ese papel foi finalmente para Dolores Costello, con quen comezaría unha relación amorosa. Barrymore declarou posteriormente: "Namoreime dela instantaneamente. Desta vez sabía que tiña razón". O filme tivo un bo recibimento por parte da crítica. Mordaunt Hall, do The New York Times, eloxiou a "enerxía, seriedade e virilidade" de Barrymore no seu papel no filme.
Tras finalizar a rodaxe de The Sea Beast comezou o traballo en Don Juan, a primeira longametraxe en incluír efectos de son Vitaphone sincronizados e unha banda sonora musical. Barrymore quería actuar de novo xunto a Costello neste filme, mais o produtor Jack L. Warner contratou a Astor para o mesmo. Tras finalizar o seu contrato con Warner Bros. co filme When a Man Loves no que actuou xunto a Costello, Barrymore asinou un acordo para tres películas con United Artists: The Beloved Rogue (1927), Tempest (1928) e Eternal Love (1929).. Segundo Morrison, durante os seguintes tres anos "gozou dunha prosperidade sen precedentes e desbaldiu cartos". O crítico e ensaísta Stark Young escribiu no The New Republic sobre estes filmes, cualificándoos de "podres, vulgares, baleiros, de mal gusto, deshonestos, ruidosos cun exhibicionismo estúpido e pouco saudable", engadindo que "o seu atractivo é barato, cínico e enganoso".
Para 1927 Barrymore tiña planeado unha reedición de Hamlet no Hollywood Bowl, mais en agosto dese ano cancelou a produción sen dar explicacións, e comezou a rodaxe do terceiro filme asinado con United Artists, Eternal Love, polo que recibiu uns 150 000$. En febreiro do ano seguinte obtivo o divorcio de Oelrichs, separación á que ela accedeu ó atoparse nunha relación co avogado Harrison Tweed, con quen casaría posteriormente. Barrymore e Costello casaron en novembro dese mesmo ano. A súa filla Dolores naceu en abril de 1930, e o seu fillo John Drew naceu en xuño de 1932. Barrymore mercou unha gran propiedade en Hollywood Hills e converteuna en 16 edificios separados cunhas 55 habitacións en total ademais de varios xardíns, campos de tiro ó prato, piscinas e fontes.
miniatura|De esquerda a dereita, [[Marian Marsh, Bramwell Fletcher e Barrymore en Svengali (1931)]] A finais dos anos 1920, tralo éxito de 1927 The Jazz Singer, os filmes sonoros tornáronse máis frecuentes. Os estudios precisaban de actores con voces adestradas, e Barrymore recibiu unha oferta de Warner Bros. para a realización de cinco filmes por uns 150 000$ por película, ademais dunha parte dos beneficios. Antes de comezar este contrato tivo o seu primeiro papel falado no cine, nunha sección única en The Show of Shows (1929), no papel de Ricardo, duque de Gloucester en Henry VI, Part 3. Os dous primeiros filmes deste contrato foron General Crack e The Man from Blankley's, que obtiveron un éxito modesto. Frustrado por non ter feito The Sea Beast como un filme sonoro, volveu á fonte de Moby Dick no filme homónimo de 1930. Peters describiu esta película negativamente como "un balancín entre o cósmico e o cómico, unha travestía de Melville así como un filme parvo en si mesmo".
Anos de transición
O seu primeiro filme con MGM foi Arsène Lupin de 1932, co seu irmán Lionel como coprotagonista. No The New York Times, Hall cualificou a actuación de Barrymore de "admirable". Ese mesmo ano protagonizou xunto a Greta Garbo o filme Grand Hotel, no que Lionel tamén participou. A opinión da crítica sobre a súa actuación estivo dividida. Eve Golden afirmou que Barrymore semellaba "máis como un pai afectivo [de Garbo] que o seu amante", mentres que George Blaisdell de International Photographer eloxiou o diálogo e a súa actuación. Grand Hotel gañou o premio Óscar ó mellor filme e foi unha das películas de maior recadación dese ano, incluída no National Film Registry no ano 2007.
Barrymore apareceu en tres filmes no ano 1932. Representou un avogado con problemas de alcoholismo para RKO Pictures no filme State's Attorney, para posteriormente volver con MGM representando un lunático fuxido en A Bill of Divorcement, xunto a Katharine Hepburn na estrea cinematográfica dela. O estudoso do cinema Daniel Bernardi destacaría posteriormente o humanismo entre o personaxe de Barrymore e a súa familia nesta actuación, destacando de forma particular os fortes lazos entre pai e filla. O derradeiro filme no que participou ese ano foi Rasputin and the Empress, xunto ós seus irmáns Ethel e Lionel. Como indica Peters, para este filme Barrymore atopábase deteriorado fisicamente dende a rodaxe de Svengali, gañando peso por mor da bebida. A película foi un fracaso comercial e de crítica, supoñendo unhas perdas significativas para MGM, e o xornal The New Yorker chegou a afirmar que esta era a peor obra dos tres irmáns Barrymore.
miniatura|esquerda|Barrymore e [[Greta Garbo en Grand Hotel (1932)]] No 1933 apareceu en cinco filmes, e segundo Peters o seu declive comezou a ser evidente. En Topaze representou un profesor de escola convertido en home de negocios xunto a Myrna Loy, e en Cea ás oito actuou xunto ó seu irmán Lionel. Trala serie de filmes con MGM a compañía finalizou o seu contrato con Barrymore por mor dos seus problemas financeiros provocados pola Gran Depresión. Barrymore asinou un contrato con Universal Studios para representar un avogado xudeu con problemas en Counsellor at Law. Durante a rodaxe deste filme tivo dificultades para recordar as súas liñas de diálogo, incluso nas escenas máis curtas, chegando a provocar que se detivese a rodaxe nunha ocasión tras máis de 25 tomas nas que non conseguiu recordar o seu diálogo, un problema que continuou a ter de forma regular en rodaxes posteriores. Malia estes problemas, segundo Norden esta foi "unha das súas mellores actuacións cinematográficas". Os outros dous filmes nos que actuou neste ano foron Reunion in Vienna e Night Flight.
En maio de 1934 estaba rodando Hat, Coat and Glove para RKO cando nunha escena volveu olvidarse das súas liñas e incluso do nome do seu personaxe. A rodaxe pospúxose para o día seguinte, mais o resultado foi o mesmo. Tras un descanso de varios días volveu ó estudio, pero seguia sen poder recordar nada do guión, polo que finalmente foi substituído por Ricardo Cortez. Pouco tempo despois sufriu un colapso mental e físico e tivo que ser hospitalizado. Costello confirmou que o seu problema coa bebida fora a peor nos dous anos previos, describíndoo como un "alcólico sen esperanza". A súa relación tiña moitos problemas, e crendo que ela ía declaralo incapacitado mental, marchou do seu fogar en Los Angeles, viaxando primeiro a Londres e posteriormente á India. Volveu ós Estados Unidos a comezos de 1935 e estableceuse en Nova York, deixando a súa muller en Los Angeles. Pouco tempo despois do seu retorno tivo que volver ser hospitalizado, permanecendo durante un mes por mor dunha bronquite ademais dunha gripe. Alí recibiu a visita dunha fan de 19 anos, Elaine Jacobs, con quen trabou amizade. Ó saír do hospital a nai dela invitouno a que pasase un tempo recuperándose na súa casa. Alí comezou unha relación con Elaine, que mudou o seu apelido a Barrie "para achegarse tanto a Barrymore como ousaba". En maio dese mesmo ano a parella realizou a súa primeira colaboración profesional, aparecendo no programa de radio The Fleischmann's Yeast Hour de Rudy Vallée.
Esta relación foi un foco de atención para a prensa amarela, que lles deu os alcumes de Caliban e Ariel. Costello pediu o divorcio, pero tras varias discusións con Barrie, Barrymore considerou rematada a súa relación con ela, e volveu a Los Angeles. Un editor dun xornal alugou un voo chárter para levar a Barrie ata Chicago e interceptar o tren no que viaxaba Barrymore. Ela publicou unha petición para que volvese, e a súa persecución chegou ás novas nacionais. Segundo Morrison, os titulares que recibiu nesta época estableceron unha nova reputación para Barrymore como "o sátiro envellecido, o alcólico acabado, o pedazo de carne moitas veces casado". Isto supuxo un duro golpe para a súa autoestima, aínda que segundo Morrison, "enfrontouse ós seus problemas con serenidade e sentido do humor". Para escapar do centro de tódalas miradas tomouse unhas vacacións no seu iate, que lle custaba máis de 35 000$ anuais de mantemento e que vendeu en 1938 por mor de dificultades económicas.
Declive e morte
miniatura|No centro, de esquerda a dereita, Barrymore, [[Leslie Howard e Basil Rathbone, en Romeo and Juliet (1936). ]] A súa dependencia do alcohol provocou que a maioría de estudios non quixesen darlle traballo, pero finalmente MGM seleccionouno para o papel de Mercutio no filme de 1936 Romeo and Juliet. Para minimizar as posibles alteracións no programa, enviaron a Barrymore ó Kelley's Rest Home, un centro de desintoxicación, mais continuou bebendo en segredo e provocando problemas durante a rodaxe. Basil Rathbone, que actuou no papel de Tybalt, declarou posteriormente que "[Barrymore] bebía e non era fiable no estudio ... Era triste velo nese estado". A crítica estivo dividida na súa actuación no filme, aínda que Welford Beaton, do Hollywood Spectator, chegou a afirmar que Barrymore era "unha xoia da actuación",
Barrymore decidiu entón traballar en máis papeis de Shakespeare. En xuño de 1937 asinou un contrato con NBC Blue Network para producir unha serie de seis episodios baixo o título Streamlined Shakespeare, na que tamén participaría Barrie. O primeiro programa, titulado Hamlet, tivo unha boa recepción xeral da crítica, en particular do xornal The New York Times. Peters non estivo de acordo con esta opinión, considerando que "xa que estaba desesperado presionou demasiado e acabou por caricaturizar, e non capturar, a súa gran representación de Shakespeare". As obras e papeis que representou durante a serie foron Hamlet (como o propio Hamlet), Ricardo III (como Ricardo, Duque de Gloucester), Macbeth (como Macbeth), The Tempest (como Prospero e Caliban), Twelfth Night (como Sir Toby Belch e Malvolio) e The Taming of the Shrew (como Petruchio).
miniatura|esquerda|thumbtime=200|Avance de [[Marie Antoinette (filme de 1938)|Marie Antoinette (1938)]] Mantívose sobrio e sen problemas durante toda a produción da serie para a NBC, polo que os estudios volveron facerlle ofertas de traballo. Isto levoulle a aparecer nun total de nove filmes nos anos 1937 e 1938: Bulldog Drummond Comes Back, Night Club Scandal, Bulldog Drummond's Revenge e True Confession en 1937; Bulldog Drummond's Peril, Romance in the Dark, Marie Antoinette, Spawn of the North e Hold That Co-ed en 1938. Na súa maioría as ofertas que recibiu eran para papeis secundarios, mais así a todo procurou traballar de forma concienzuda neles. Seguía tendo problemas de memoria, polo que tiña que empregar tarxetas para axudarse a recordar os diálogos. Os seus compañeiros actores e directores nestes filmes amosáronse solidarios coa súa condición. Durante a rodaxe do seu último filme serio, no papel de Gregory Vance no filme de 1939 The Great Man Votes, o director do mesmo, Garson Kanin, procurou que o elenco de actores e os traballadores da rodaxe se dirixisen a el como "Mr. Barrymore" como sinal de respecto.
En 1940 apareceu en The Great Profile, unha parodia da súa vida nos meses previos a My Dear Children. Barrymore actuou no papel de Evans Garrick, modelado segundo a súa propia experiencia, con Mary Beth Hughes no papel da súa muller. A crítica foi dura co filme e coa súa asociación con Barrymore, o The New York Times afirmou que o filme era "máis que un pouco patético". En 1941 representouse a si mesmo no seu último filme, Playmates, que tamén obtivo unha dura recepción por parte da crítica.
Cinema
miniatura|250px|[[Dr. Jekyll and Mr. Hyde (filme de 1920)|Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1920)]] miniatura|250px|[[Sherlock Holmes (filme de 1922)|Sherlock Holmes (1922)]] miniatura|250px|[[Don Juan (filme de 1926)|Don Juan (1926)]] miniatura|250px|[[Moby Dick (filme de 1930)|Moby Dick (1930)]]
Legado
miniatura|esquerda|Barrymore na [[Casa Branca en xaneiro de 1924, tras unha reunión co presidente Calvin Coolidge]] O seu obituario no The New York Times afirmou que durante o período no que Barrymore actuou en Justice, Richard III e Hamlet, o actor "foi aceptado pola maioría de críticos como o actor de fala inglesa máis importante do seu tempo". The Washington Post concordou con isto, indicando que durante os seus primeiros anos no cinema e cos seus triunfos no teatro, "era o gran perfil, o máis prezado da 'familia real' do teatro". Moitos dos seus obituarios destacaron que Barrymore non chegara a acadar o seu potencial. The Manchester Guardian considerou que "con algunha autodisciplina podería ter engadido o seu nome á lista dos verdadeiros grandes actores". The New York Times resaltou a súa capacidade de "parodiarse a si mesmo e actuar como o pallaso". The Washington Post observou que "co paso dos anos – e segundo a súa vida privada foi tornándose máis pública – converteuse, malia a súa xenialidade no teatro, nun personaxe da prensa amarela". Segundo Morrison, as súas representacións teatrais de Richard III e Hamlet foron un modelo para actuacións modernas deses papeis. Destacou a súa forma "coloquial" de reproducir os versos das obras, e considerou que a súa interpretación xunto co seu diálogo psicolóxico foron innovadores, e que as súas "representacións dinámicas ... cambiaron a dirección das novas montaxes subsecuentes". Pola súa banda, Peters destacou que o seu estilo de actuación natural lle deu a volta ás convencións teatrais da época.
Barrymore recibiu poucas honras da industria do entretemento e dos seus membros. Malia que tanto seu irmán coma súa irmá recibiron un premio da Academia, o único premio que chegou a recibir el polo seu traballo no cinema foi o que lle outorgou Rodolfo Valentino en 1925 por Beau Brummel. Valentino creou un premio co seu propio nome considerando que varios dos seus compañeiros actores deberían recibir premios polo seu traballo. Na súa cerimonia do Grauman's Chinese Theatre en 1940 Barrymore, ademais de deixar as pegadas do seu pé e man, deixou unha impresión do seu perfil facial no cemento coa axuda de Sid Grauman. En febreiro de 1960 foi incluído no Paseo da Fama de Hollywood pola súa contribución á industria do cinema, cunha estrela no número 6667 de Hollywood Boulevard. Foi incluído tamén, xunto cos seus dous irmáns, no American Theater Hall of Fame. A familia de actores dos Barrymore continuou por medio de dous dos seus fillos: o fillo que tivo con Costello, John Drew Barrymore, e a filla que tivo con Oelrichs, Diana. Ámbolos dous convertéronse en actores, ó igual que a filla de John Drew, Drew Barrymore. Lionel Barrymore faleceu o 15 de novembro de 1954, e a súa irmá Ethel faleceu o 18 de xuño de 1959.
miniatura|A estrela de Barrymore no [[Paseo da Fama de Hollywood]] A maiores da súa autobiografía de 1926, Confessions of an Actor, houbo varios autores que escribiron sobre a súa vida. Alma Power-Waters publicou un estudo da mesma en 1941, autorizado por el mesmo, titulado John Barrymore: The Legend and the Man. Fowler escribiu o libro Good Night, Sweet Prince: The Life and Times of John Barrymore en 1943, Alpert publicou The Barrymores en 1964 e John Kobler escribiu Damned in Paradise: The Life of John Barrymore en 1977, aínda que segundo Norden moitas destas primeiras obras sobre a súa vida non son moi fiables. Segundo el as obras que conteñen unha investigación máis concienzuda son a historia de 1990 de Peters The House of Barrymore, e o seu propio estudo en 1995 da obra do actor, titulado John Barrymore: A Bio-Bibliography. Posteriormente en 1997 Morrison publicou John Barrymore, Shakespearean Actor, centrado na obra teatral de Barrymore e cunha boa recepción da crítica.
Representacións e caracterizacións
Barrymore serviu de inspiración para varios personaxes tanto no teatro coma no cine. El mesmo representouse en varias obras, incluíndo The Great Profile, My Dear Children e Playmates, e na produción de 1921 Ziegfeld Follies representouno o seu amigo W. C. Fields. En 1927 a familia Barrymore foi parodiada en The Royal Family, na que o personaxe baseado nel foi representado por Fredric March, actuación que o propio Barrymore admiraba. Esta obra representouse en Londres en 1934 co título Theatre Royal, con Laurence Olivier no papel de Barrymore, e tivo unha adaptación ó cinema en 1930 con March reeditando a súa actuación nese papel. Barrymore fora amigo e compañeiro de Fields, e no filme de 1976 titulado W.C. Fields and Me, foi representado por Jack Cassidy. Errol Flynn, tamén amigo de Barrymore, representouno no filme de 1958 Too Much, Too Soon, unha adaptación da autobiografía de Diana Barrymore, con Dorothy Malone no papel protagonista feminino.
En 1991 a comedia de Paul Rudnick titulada I Hate Hamlet, representada no Walter Kerr Theatre, estivo ambientada no seu antigo apartamento, con Nicol Williamson no papel do propio Barrymore. Tres anos despois comezou a produción Jack: A Night on the Town with John Barrymore en Londres, cunhas 60 representacións no Criterion Theatre, e con Williamson de novo no papel protagonista. Barrymore, unha obra de dous actores de William Luce con Christopher Plummer no papel de Barrymore, estreouse en 1996. A obra tivo unha versión cinematográfica publicada en 2012, con Plummer de novo no papel protagonista.
PubChem
miniatura|PubChem é unha base de datos de moléculas. É un sistema operado e mantido polo National Center for Biotechnology Information (NCBI), parte da National Library of Medicine, dependente á súa vez dos National Institutes of Health estadounidenses. Pódese consultar gratuitamente a través de internet, ademais de poder descargar os datos de millóns de estruturas vía FTP. A maioría das moléculas listadas en PubChem teñen un peso molecular inferior a 2000 uma. A American Chemical Society tentou restrinxir as súas actividades, alegando que competían co seu Chemical Abstracts Service. Máis de 50 provedores de bases de datos contribúen ao crecemento de PubChem.
Bases de datos
PubChem contén tres bases de datos primarias, en continuo crecemento:
Procuras
Pódese buscar na base de datos mediante numerosos parámetros, incluíndo a estrutura química, nome dos fragmentos, fórmula química, peso molecular, XLogP e o número de enlaces de hidróxeno dadores e aceptores.
Ten un sistema propio de edición de moléculas baseado en SMILES/SMARTS e soporte de InChI que permite a importación e exportación dos formatos químicos máis comúns para buscar estruturas e fragmentos.
Cada resultado contén información sobre sinónimos, propiedades químicas (incluíndo as cadeas SMILES e InChI), bioactividad e enlaces a compostos relacionados estruturalmente, ademais de enlaces a outras bases de datos do NCBI, como PubMed.
Pódese buscar a partir de diferentes parámetros incluíndoos dentro de corchetes. Represéntase un rango numérico a partir de dous números separados con dous puntos. Os termos de procura non distinguen maiúsculas de minúsculas. Admítense paréntese e operadores lóxicos, como AND, OR e NOT. Se non se especifica ningún, asúmese AND.
Exemplo:
0:500[mw] 0:5[hbdc] 0:10[hbac] -5:5[logp]
Jean-Pierre Beltoise
Jean-Pierre Maurice Georges Beltoise (nado o 26 de abril de 1937 en París e finado o 5 de xaneiro de 2015 en Dakar) foi un piloto de motociclismo de velocidade e Fórmula 1 que correu cos equipos Matra e BRM. François Cevert era o seu cuñado (o irmán da súa esposa).
Andaina
Beltoise gañou 11 títulos nacionais de motociclismo en tres anos. Competiu no Campionato do Mundo de Motociclismo das tempadas 1962 a 1964 nas clases 50, 125 e 250 cc. O seu mellor resultado foi un sexto lugar na tempada 1964, no campionato mundial de 50 cc. Tras pasar pola Fórmula 3 e a Fórmula 2, Beltoise foi contratado pola escudaría Matra para comezar a súa andadura na Fórmula 1 en. miniatura|left | Nun coche Matra durante a práctica para o Gran Premio de Alemaña en Nürburgring en agosto de 1968 Debutou na Fórmula 1 nun Matra con motor V12, gañando o Gran Premio de Bos Aires de 1967 e anotando un gran segundo posto no Gran Premio dos Países Baixos de 1968. Na tempada foi recrutado por Ken Tyrrell para o equipo Matra, pilotando á beira de Jackie Stewart, terminando segundo no Gran Premio de Francia de 1969. Na tempada, correndo de novo para o equipo Matra, viuse involucrado no accidente que causou a morte a Ignazio Giunti en Bos Aires, e a súa licenza de carreiras internacional suspendeuse durante algún tempo. Na tempada uniuse ao equipo BRM e gañou o que resultou ser a última vitoria na Fórmula Un de BRM no Gran Premio de Mónaco de 1972 baixo unha intensa choiva. Finalmente retirouse da Fórmula 1 ao final da tempada de Fórmula Un.
Máis tarde foi o piloto probador do equipo Ligier de F1 e logo centrou a súa atención nas carreiras de turismos en Francia, gañando dúas veces o título francés para BMW antes de entrar en rallycross nun Alpine -Renault co que gañou o título francés. En 1981 regresou aos automóbiles de turismo e correu con Peugeot ao longo da década de 1980. Tamén correu habitualmente sobre pistas de xeo. Ten dous fillos, Anthony e Julien, que son os dous pilotos de carreiras.
Resultados nos Grandes Premios de motociclismo
(key) (Carreiras en itálica indican volta rápida)
Resultados no Campionato Mundial de Fórmula 1
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Leoncio Areal Herrera
Leoncio Areal Herrera, nado na Coruña en 1903 e finado en Ourense en 1984, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Secretario do Colexio de Médicos de Ourense (1936-1939). Foi xefe dos servizos de Hixiene Infantil no Instituto Provincial de Sanidade. Concelleiro en Ourense, foi nomeado alcalde en 1954, logo da dimisión de Eduardo Valencia Fernández e tomou posesión o 28 de marzo. Deixou a alcaldía en febreiro de 1955 ocupando o posto como alcalde accidental Manuel García Manzano, tenente alcalde. Foi procurador nas Cortes Españolas.
Iberia (Albéniz)
miniatura|343x343px|Isaac Albéniz. A suite para piano Iberia, escrita por Isaac Albéniz, foi composta entre 1905 e 1909 (data da morte do compositor), e é quizais a máis importante obra da literatura pianística española, así como unha das cimas da música para piano de todos os tempos. Dela dixo Olivier Messiaen: “é a marabilla do piano, ocupa quizais o máis alto posto entre as máis brillantes mostras do instrumento rei por excelencia”. Non debe confundirse coa Suite española Op. 47, tamén de Albéniz.
Estrutura
Consta de catro cadernos de tres pezas cada un.
Andalucismo
É notable a visión de España que a obra presenta. O seu tema evidentemente é España, título que Albéniz non podía usar pois había dúas pezas recentes con este título.) Sevilla, Cádiz, Almería, Ronda, O Albaicín (Granada), Málaga, Xerez e tres pezas dedicadas a Sevilla: El Corpus en Sevilla, Triana e Eritaña (desaparecida venta sevillana). O único elemento madrileño - incluso o único elemento castelán - é a popular praza de Lavapiés.
Intérpretes
A obra foi interpretada por moitos pianistas, destacando os rexistros fonográficos de Esteban Sánchez, Alicia de Larrocha (que a gravou en tres ocasións), Guillermo González, Ricardo Requejo, Rafael Orozco e Luís Fernando Pérez, pola que recibiu a Medalla Albéniz. Do primeiro, tras ser preguntado Daniel Barenboim acerca de cando gravaría Iberia, este respondeu que despois de escoitar a gravación de Esteban Sánchez, pouco quedaba por engadir.
Orquestacións
Un dos primeiros interesados en orquestrar Iberia foi Maurice Ravel. Con todo, houbo de desistir, pois os herdeiros do compositor cederon os dereitos a Enrique Fernández Arbós, o cal orquestrou cinco das doce pezas: Evocación, El puerto, Corpus Christi en Sevilla, Triana e El Albaicín. Carlos Surinach orquestrou anos despois as restantes, completando así o traballo de Arbós. A versión de Arbós foi gravada en múltiples ocasións, mentres que complementada pola de Surinach non tanto, destacando os rexistros de Eugene Ormandy coa Orquestra Filharmónica de Filadelfia e de Jesús López Cobos coa Orquestra Sinfónica de Cincinnati.
A principios dos anos noventa, o músico eslovaco Peter Breiner recibiu o encargo da discográfica Naxos de orquestrar Iberia. Terminou os doce números, cunha orquestración bastante romántica pero cun papel máis destacado da percusión. Foi gravada pola discográfica en 1996, con Igor Golvschin e a Orquestra Sinfónica de Moscova.
Francisco Guerrero Marín iniciou unha orquestración da obra cunha linguaxe máis moderna, con gran masa sonora e predominio do metal, pero o seu repentino falecemento en 1997 fixo que o traballo quedase sen terminar. Completou Corpus Christi en Sevilla, Almería, El Albaicín, El Polo, Málaga e Jerez. As pezas orquestradas foron gravadas por José Ramón Encinar e a Orquestra Sinfónica de Galicia. Actualmente, Jesús Rueda, alumno de Guerrero atópase finalizando este labor.
O Cotillón, Limodre, Fene
O Cotillón é un lugar da parroquia de Limodre no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 82 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 34 homes e 48 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 91 habitantes.
Carlos Herrero Latorre
Carlos Herrero Latorre, nado o 1 de xullo de 1961 en Lugo, é un químico galego.
Traxectoria
Estudou química na Universidade de Santiago de Compostela (1979-1984). Traballou en Pescanova e é profesor da USC desde 1988. Foi vicedecano da Facultade de Ciencias de Lugo (1994-1995), adxunto ao Vicerreitor de coordinación do Campus de Lugo (1995-2000), decano da Facultade de Ciencias de Lugo (2000-2002) e Vicerreitor de Coordinación do Campus de Lugo (2002-2010). Entre outras obras publicou Manual práctico de química analítica (1999) con Sagrario García Martín e Rosa M. Peña Crecente.
Leonor Plantagenet
Leonor Plantagenet ou Leonor de Inglaterra, nada no castelo de Domfront, en Normandía, o 13 de outubro de 1160 - Mosteiro das Huelgas de Burgos, 31 de outubro de 1214 ) foi princesa de Inglaterra, filla de Henrique II de Inglaterra e da súa esposa a raíña Leonor de Aquitania, e raíña consorte de Castela entre os anos 1170 e 1214, polo seu matrimonio co rei Afonso VIII de Castela. Foi nai, entre outros, dos reis Henrique I de Castela e Berenguela de León e Castela.
Orixes familiares
Filla do rei Henrique II de Inglaterra e da súa esposa, a raíña Leonor de Aquitania, os seus avós paternos foron Godofredo de Anjou e a súa esposa Matilde de Inglaterra, filla do rei Henrique I de Inglaterra. Por parte materna, os seus avós foron Guillerme X de Poitiers, conde de Poitiers, e Leonor de Châtellerault, duquesa de Aquitania. Tivo varios irmáns, entre eles Ricardo Corazón de León e Xoán sen Terra, monarcas de Inglaterra.
Traxectoria
Naceu en 1160. Cando tiña 10 anos, en setembro de 1170, celebráronse os seus esponsais na cidade de Tarazona, con Afonso VIII de Castela, fillo do rei Sancho III de Castela, que foi coroado na cidade de Burgos o ano anterior. Antes de casar, os seus pais, os reis de Inglaterra, concederon á súa filla como dote o ducado de Aquitania, que pertencía á súa nai, a raíña Leonor. Afonso VIII regaloulle como dote á súa esposa os castelos de Burgos e Castrojeriz, Amaya, Avia, Saldaña, Monzón de Campos,Carrión de los Condes, Dueñas, Tariego de Cerrato, Cabezón, Medina del Campo, Astudillo, Aguilar e Villaescusa, e as rendas do porto de Santander, Cabedo, Besgo de Santillana, Tudela, Calahorra, Arnedo, Vigera, Metria, as do castelo e cidade de Nájera, Logroño, Grañón, Belorado, Pancorbo, Poza de la Sal... e ademais dooulle a metade dos territorios conquistados aos musulmáns desde que o seu matrimonio foi celebrado.
O matrimonio serviu para reforzar a fronteira pirenaica, e Leonor Plantagenet achegou, ademais, como dote de voda o condado de Gascuña que Afonso VIII nunca puido anexionar á coroa de Castela. Con todo, numerosos cabaleiros gascóns viñeron á península para axudar ao seu señor na loita contra os almohades.
Cara ao ano 1180 o monarca castelán e a súa esposa decidiron fundar un mosteiro de monxas cistercienses, o Mosteiro de las Huelgas, na cidade de Burgos. Aquela fundación, dependente en principio do Mosteiro de Santa María da Caridade de Tulebras (en Navarra), converteuse desde 1187, por desexo dos reis, en casa nai de tódalas as abadías cistercienses no territorio de Castela e foi elixido por Afonso VIII e a súa esposa como panteón real para eles e os seus descendentes.
A raíña ordenou edificar na Catedral de Toledo, unha capela dedicada a santo Thomas Becket ou Tomás Canturiense, que foi a primeira dedicada ao santo británico fóra das Illas británicas. A capela non se conserva na actualidade porque foi destruída e o seu espazo pasou a formar parte da capela de Santiago da Catedral de Toledo, que foi edificada polo condestable Álvaro de Luna para construír a súa propia capela funeraria. Así mesmo en 1183, sobre o soar da mesquita de Cuenca, cidade castelá reconquistada en 1177, ela ordenou que se comezase a construír a Catedral de Santa María e San Julián de Cuenca, de estilo gótico anglo-normando.
Faleceu o 31 de outubro de 1214, varias semanas despois do falecemento do seu marido, ocorrido o 6 de outubro dese mesmo ano. Foi raíña rexente de Castela durante 24 días.
Matrimonio e descendencia
Froito do seu matrimonio con Afonso VIII naceron dez fillos dos que quedan constancia documental, aínda que probablemente houberon máis:
José Duarte Díaz
José Duarte Díaz, coñecido como Nenó, nado en 1940 e finado en Ribadeo o 26 de xaneiro de 2010, foi un político e persoeiro popular en Ribadeo.
Mário Fonseca
Mário Fonseca, nado en Praia en 1939, é un escritor caboverdiano.
Traxectoria
Estudou na súa cidade natal e en 1962 marchou a París e entrou en contacto co Partido Africano para a Indepencia de Guinea e Cabo Verde (PAIGC) e residiu en Guinea, Marrocos, Senegal e a China. Tras a indepencia de Cabo Verde rompe co PAIGC e establécese en Dakar e posteriormente en Mauritania.
José Duarte Díaz
Traxectoria política
No período 2003 - 2007 o seu grupo pasa á oposición, formando parte da vocalía de Comisións Informativas baixo o mandato de Balbino Pérez Vacas. Tralas eleccións municipais de 2007 continuou a formar parte da oposición baixo a presidencia de Fernando Suárez Barcia, participando en diversas Comisións Informativas e realizando actuacións como portavoz suplente do grupo popular.
Visión humana
A popularidade de Nenó, como era coñecido popularmente, vén da recoñecida rectitude, nobreza e honradez, estimada tanto por compañeiros como por adversarios.
Pedro Cea
José Pedro Cea Urriza, alcumado nos campos de fútbol como Vasco Cea, nado o 1 de setembro de 1900 en Redondela e finado o 18 de setembro de 1970 en Montevideo, Uruguai, foi un futbolista galego-uruguaio que xogaba na demarcación de dianteiro. Destacou especialmente coa selección uruguaia, formando parte da chamada "xeración olímpica", coa que gañou todos os títulos a nivel de seleccións da súa época. Foi campión do mundo no primeiro Mundial da historia, e nos Xogos Olímpicos de 1924 converteuse no primeiro galego en gañar unha medalla de ouro, repetindo éxito nos Xogos de 1928. Gañou tamén dúas edicións da Copa América, unha delas como xogador e outra como adestrador do equipo uruguaio.
Foi elixido pola IFFHS como o 44º mellor futbolista suramericano do século XX, compartindo posto co brasileiro Ademir e co arxentino Raimundo Orsi.
Traxectoria
A pesar de que existen versións que sitúan o seu lugar de nacemento no barrio de Montevideo chamado Arroyo Seco, o certo é que Pedro Cea naceu en Redondela, de onde emigrou moi novo cos seus pais ao Uruguai. Alí traballou como repartidor de xeo, e comezou a xogar ao fútbol no Centro Atlético Lito.
Debutou con este club na Primeira División en 1922, coincidindo co Manco Castro e acadando ese ano a quinta posición final. Militou no Lito varias tempadas e en 1925 obtivo permiso do seu club para participar na histórica xira europea de Nacional, que durou seis meses e na que o club disputou 38 partidos en 23 cidades do continente. Cea incorporouse á xira en maio, xunto a outros dous reforzos: Alfredo Ghierra e José Nasazzi. Disputou 18 dos encontros, en 6 países, e marcou 14 goles, pechando a xira en Galicia, onde lle anotou un gol ao Celta de Vigo no Campo de Coia, e outro ao Deportivo da Coruña no antigo campo de Riazor. En 1927 volveu ao Nacional para unha nova xira, esta vez por América do Norte e Cuba. Anotou catro goles, dous deles na goleada por 0-9 contra a selección mexicana.
En 1928, tras un breve paso polo CA Bella Vista, converteuse en xogador de Nacional a todos os efectos. Alí compartiu dianteira de novo con Castro, así como con outras grandes glorias da historia do club, como Pedro Petrone, Ángel Romano ou Héctor Scarone, e obtivo varios subcampionatos. Deixou o club en 1930, regresando ao Bella Vista, onde xogou ata 1933. En 1934 volveu ao Nacional, co que se proclamou campión uruguaio ese mesmo ano, e co que xogou ata 1936.
Selección uruguaia
Foi internacional coa selección do Uruguai en 26 encontros, marcando 13 goles, e formou parte da histórica Xeración olímpica, que gañou todos os torneos de seleccións da súa época, incluídas dúas medallas de ouro olímpicas.
Ao ano seguinte foi seleccionado para acudir aos Xogos Olímpicos de París, onde debutou con dous goles no primeiro partido contra Iugoslavia. Xogou todos os restantes encontros e marcou dous goles máis. Anotou nas semifinais contra os Países Baixos, e fixo o segundo dos tres goles uruguaios contra Suíza (3-0), proclamándose deste xeito campión olímpico. Poucos meses despois disputou a súa segunda Copa América, xogando todos os partidos, marcando un gol contra Paraguai e proclamándose campión por segundo ano consecutivo.
En 1928 acudiu aos seus segundos Xogos Olímpicos, os celebrados en Ámsterdam. Volveu xogar todos os encontros e anotou un gol contra a Italia de Adolfo Baloncieri. O 13 de xuño disputou a súa segunda final olímpica, na que o seu equipo superou por 2-1 á Arxentina, gañando de novo o ouro. En 1929 xogou a súa terceira Copa América, pero sen poder revalidar o título unha terceira vez.
En 1930 formou parte do equipo uruguaio na primeira edición da Copa do Mundo, celebrada no propio país suramericano. Marcou un gol na fase de grupos contra Romanía (4-0) e un triplete nas semifinais contra Iugoslavia (6-1). Na histórica final disputada o 30 de xullo no Estadio Centenario, formou na dianteira xunto a Pablo Dorado, Héctor Scarone, Héctor Castro e Santos Iriarte. No segundo tempo marcou o gol que poñía o 2-2 no marcador, antes de que Castro e Iriarte puxesen o 4-2 definitivo, proclamándose o Uruguai como primeiro campión mundial. Con cinco goles, Cea foi o máximo goleador do equipo no torneo, e o segundo máximo goleador global, só superado polos oito do arxentino Guillermo Stábile.
Xogou o seu derradeiro partido coa selección en decembro de 1932, nun partido amigable da Copa Río Branco no Estadio Centenario contra o Brasil de Leônidas da Silva (1-2).
Como adestrador
Foi tamén adestrador da selección uruguaia á que dirixiu en 19 partidos entre 1940 e 1945, incluíndo dúas edicións da Copa América, 1941 e 1942. Foi subcampión na primeira e conquistou a segunda, destacando no seu equipo xogadores como Obdulio Varela ou Severino Varela.
Posteriormente traballou de comentarista na radio xunto a Dalton Rosas Riolfo no programa Tierra de Campeones.
Palmarés
Club Nacional
Participacións na Copa América
Como xogador
Como adestrador
A Fonte, Limodre, Fene
A Fonte é un lugar da parroquia de Limodre no concello coruñés de Fene na comarca de Ferrol. Tiña 61 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 31 homes e 30 mulleres, o que supón unha diminución con relación ao ano 2000 cando tiña 62 habitantes.
Francis Bacon (artista)
Francis Bacon, nado en Dublín o 28 de outubro de 1909 e finado en Madrid o 28 de abril de 1992, foi un artista plástico irlandés considerado un dos máis importantes e innovadores da segunda metade do século XX.
Tratou con compracencia temas que continúan a chocar a nivel social. As fantasías masoquistas, a pedofilia, o desmembramento de corpos, a violencia masculina ligada á tensión homo erótica, as prácticas de disecación forense, a atracción pola representación do corpo (un especial fascinación polos fluídos naturais, sangue, bile, urina, esperma etc.) e, en xeral, con todo o que está directamente ligado á transgresión sexa relacionada co sexo, a relixión (son paradigmáticos os seus retratos do papa Inocencio X que efectuou a partir da obra de Diego Velázquez) ou calquera tabú, foron as pezas coas cales Bacon construíu a súa visión "modernista" do mundo.
Traxectoria
Sufría de asma, e esta debilidade irritaba a seu pai, un home rudo e violento, que o adoitaba chicotear para o "facer home". Debido a isto Bacon criou un comportamento de oposición a seu pai. Un infancia difícil que sempre o influenciou na súa arte e lle inspirou un certo desdén por esa Irlanda da súa infancia, tal como Oscar Wilde e James Joyce.
A súa primeira exposición individual na Lefevre Gallery, en 1945, provocou un choque e non foi ben recibida. Toda a xente estaba farta de guerra e de horrores, só se falaba da "construción da paz" e as imaxes de entrañas dos cadros de Bacon, cos seus tons sanguíneos, provocaron máis repulsa que admiración.
Como home do seu tempo, Bacon transmitiu a idea de que o ser humano, ao conquistar e facer uso da súa propia liberdade, tamén liberta a besta que existe dentro de si. Pouca diferenza fai dos animais irracionais, tanto na vida - ao levar a cabo as funcións esenciais da existencia como o sexo ou a defecación - como na soidade da morte; representando o home como un anaco de carne.
A súa obra estivo en exposición, no Serralves, en 2003.
Perimisio
O perimisio é unha vaíña de tecido conectivo que rodea cada fascículo de fibras musculares dun músculo (xeralmente cada fascículo contén de 10 a 100 ou máis fibras musculares). O perimisio é o que crea ou individualiza ditas agrupacións de fibras (fascículos).
O perimisio é unha membrana fibro-elástica formada de elastina e coláxeno que ten a función de envolver o fascículo muscular para protexer e manter as fibras organizados para potenciar a acción muscular.
O perimisio podería xogar un papel na transmisión de movementos contráctiles laterais. Esta hipótese está apoiada na existencia de "placas de unión perimisiais" no músculo flexor do corpo radial de ungulados construídas por E. Passerieux et al. A comprensión global da organización da rede de coláxeno do perimisio, e da súa continuidade e diversidade aínda non foi observada e descrita totalmente en todas as partes do músculo.
Enrique González Anta
Enrique González Anta Miramón, nado en 1866 e finado Ourense o 29 de xaneiro de 1952, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Xeneral intendente retirado. Foi presidente do Liceo-Recreo de Ourense en 1934. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado alcalde de Ourense, cesando en 1937. Volveu ser nomeado alcalde de Ourense en 1938, permanecendo no cargo até 1941.
Postura de combate
100px|dereita|miniatura|Tipo de actitude (lateral e inclinada) durante un [[jab, aquí en lethwei ]]
Unha postura, nos deportes de combate, é o xeito de poñerse, de terse, de orientarse, de estar protexido ou en "garda" etcétera, no combate. Fálase máis actualmente de garda, de actitude ou de posición de combate.
Exemplo de postura, a garda en boxeo
En boxeo, os habladores de inglés falan máis ben de "posición" que de "garda". A garda para lestes primeiros é o alto do corpo e igualmente os apoios sobre o chan, así eles usan o termo upright stance para unha posición vertical de busto e full crouch para unha actitude contraída.
En Francia, úsase o termo de actitude de combate cando se indica a totalidade do corpo. En consecuencia cando se fala de "garda" na escola francés, se pensa a miúdo da posición dos brazos en particular para protexerse. Pero moito máis, esta indica unha organización de corpo que permite ao combatente de prepararse a defenderse e por outra banda pasar á ofensiva, nunha configuración que ofrece o máximo de seguridade e de eficacia. Diferentes posicións permiten de afrontar un adversario antes de e durante a escaramuza e son chamadas "garda". Como o seu nome indica, "estar sobre os seus gardas" - iso é poñerse en alerta permanente e adoptar unha posición favorable para reaccionar. Numerosas actitudes de garda existen: garda de tres cuartos de face, de perfil, mixta, alta, baixa, adiantada etcétera. Seguro que moi importante "de ser guardiado" (hermético), pero hai que igualmente adoptar unha actitude que permitir de actuar e de reaccionar rapidamente e con eficacia (en consecuencia adoptar unha postura eficaz). Ao contrario un boxeador non adoptante de actitude definida ou tenente o brazo "baixo" é chamado "non guardiado". Do resto, algúns boxeadores fan esta preferencia na perspectiva de construír o seu xogo sobre a base de contrainformaciones (fraudes).
Viminacium
miniatura|[[Antoniniano da ceca de Viminacium baixo Pacatiano para celebra-lo milenario de Roma.]] Viminacium foi unha importante cidade romana (capital provincial) na provincia de Moesia (a actual Serbia), e a capital de Moesia Superior. Viminacium foi o campamento base da Legio VII Claudia, e anfitrioa durante algún tempo da IV Flavia Felix. Foi destruída polos invasores bárbaros.
O lugar é un xacemento arqueolóxico que dende 2018, tense escavado entre un 3-4%.
O sitio atópase a uns 12 km da moderna cidade de Kostolac, unha pequena localidade no leste de Serbia ás beiras do Danubio. miniatura|Escavación arqueolóxica en Viminacium.
1917 (filme de 2019)
1917 é un filme británico-estadounidense de 2019 dirixido, co-escrito e producido por Sam Mendes. Está protagonizado por George MacKay e Dean-Charles Chapman, xunto con Mark Strong, Andrew Scott, Richard Madden, Claire Duburcq, Colin Firth e Benedict Cumberbatch. Está baseado en parte das historias contadas a Mendes polo seu avó paterno, Alfred Mendes. O filme conta a historia de dous mozos soldados británicos durante a primeira guerra mundial que teñen por misión entregar unha mensaxe para evitar un ataque despois da retirada alemá da Liña Hindenburg durante a Operación Alberich en 1917. Esta mensaxe é especialmente importante para un dos soldados, cuxo irmán forma parte do ataque inminente.
Bonifacio IV de Montferrato
Bonifacio IV Paleólogo, nado o 21 de decembro de 1512 e finado o 6 de xuño de 1530, foi marqués de Montferrato entre 1518 e 1530.