James_B._Longacre
Etapa de Patterson e Peale (1844-1853)
A principios de 1849, consonte unha carta escrita por Longacre o ano seguinte, un funcionario da ceca advertiuno de que outro membro da casa (necesariamente Peale) estaba a intentar que os traballos de gravado se encargasen a gravadores externos á casa da moeda, o que implicaría que o posto que ocupaba Longacre non sería necesario. O gravador externo que se estaba a considerar para lle encomendar estes labores era o francés Louis Bouvet, a quen Patterson xa lle encargara anteriormente o deseño dunha moeda de cinco dólares de ouro que, finalmente, non fora adoptada. A postura de Longacre ante esta información foi centrarse, durante gran parte de marzo de 1849 na preparación dos cuños para o novo dólar de ouro, e mesmo lle esixiu a Patterson que reforzase o cadro do departamento para lle prestar axuda, aínda que o director estaba xa disposto a subcontratar o servizo, coa clara oposición de Longacre, que nese caso non tería autoridade para supervisar un traballo realizado fóra da casa da moeda. O gravador xefe, malia as circunstancias, continuou co seu traballo nos cuños do dólar ata finais de 1849, para o que contou coa colaboración do axudante de gravado Peter Filatreu Cross. Acerca deste conflito con Peale e co director da institución, Longacre escribiu o seguinte: "O plan de operacións que elixín foi ter un molde de electrotipo do meu modelo, en cobre, para que servise de matriz para unha fundición en ferro. As operacións da pila galvánica para este propósito leváronse a cabo no departamento do xefe de cuñaxe. O proceso galvánico fallou na operación. No entanto, eu tomara a precaución de facer un molde en xeso [...] Deste molde, como única alternativa, obtiven un metálico que, así e todo, non era perfecto; pero pensei que eu debería ser quen de corrixir as imperfeccións no gravado do cuño [...] isto foi unha tarefa laboriosa, pero completeina no momento oportuno, totalmente á man. Logo o cuño tivo que ser endurecido no departamento de cuñaxe; por desgraza, fendeu neste proceso."Cando Longacre rematou os cuños da moeda de 20 dólares, estes foron rexeitados por Peale, argüíndo que o deseño estaba gravado con excesiva profundidade como para quedar perfectamente impreso nas moedas, e tamén que as moedas producidas non se poderían amorear adecuadamente. Taxay, pola contra, indica que do exame dun exemplar hoxe conservado daquel cuño se desprende que non presentaba ningún dos devanditos problemas. Peale queixouse ante Patterson, quen o 25 de decembro de 1849 lle escribiu ao secretario do Tesouro, William M. Meredith, para lle solicitar o cesamento de Longacre, alegando que non podería producir os cuños adecuados. Patterson chegou a prometerlle o posto ao gravador Charles Cushing Wright, para despois de que Longacre fose destituído. Longacre obxectou a Patterson que Peale estaba a demorar a aceptación dos cuños da moeda de 20 dólares; o director non lle contestou por escrito, mais reuniuse con el para lle comunicar que a dirección decidira prescindir del e para lle pedir que formalizase a súa renuncia o antes posible. Lonxe de aceptar, Longacre, viaxou a Washington o 12 de febreiro de 1850, onde se reuniu con Meredith, o secretario do Tesouro; alí descubriu que os informes que a dirección lle enviara contiñan mentiras acerca do seu labor na casa da moeda, que tivo que aclarar ante o secretario. Segundo Snow, Longacre non procurou represalias, senón que se conformaba con poder desenvolver o seu traballo na ceca con tranquilidade. Finalmente a moeda de 20 dólares entrou en produción en marzo de 1850, aínda que Patterson seguiu a queixarse de que a cuñaxe non se producía adecuadamente. Esta nova moeda converteuse axiña na forma preferida pola poboación para acumular ouro e nos anos seguinte cuñouse máis ouro nesta moeda que en todas as moedas de ouro restantes.