cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chrysiridia rhipheus
Microestructura das ás
Debido a que as capas de cutícula están organizadas en grupos, cunha curva cilíndrica, este segundo tipo de reflexo depende da polarización da luz incidente. Moitos insectos poden detectar a polarización da luz, polo que se propuxo que esta característica poida ser utilizada como sinal visual entre individuos.
Todas estas características físicas fan desta especie, e das do xénero Urania, obxecto frecuente de estudo en óptica.
Hábitat e distribución
miniatura|dereita|Distribución das poboacións de Omphalea en Madagascar. Segundo as descricións de Drury, o espécime que obtivo en Hammersmith proviña da China, e máis tarde o entomólogo holandés Pieter Cramer creu que esta especie proviña de Chandernagor, Bengala, dando lugar ó seu nome en francés, page de Chadernagor. Actualmente sábese que C. rhipheus é endémica de Madagascar. Atópanse practicamente en toda a illa, excepto no suroeste e no extremo subdesértico de Androy, onde o xénero de plantas Omphalea, do que se alimentan, está ausente.
Cada estación, miles de trazas adultas migran entre as distintas poboacións desta planta que se atopan xeograficamente illadas e distantes na illa. Migran desde a área protexida dos bosques caducifolios do oeste onde se atopan as especies ''Ou. ankaranensis, Ou. occidentalis e Ou. palmata, cara á selva do leste, onde medra Ou. oppositifolia'', cuxas poboacións se atopan dispersas, fortemente segregadas e ameazadas pola deforestación. Esta planta é de vital importancia para a supervivencia da traza, xa que é a única perenne do xénero. A traza de Xamaica, Urania sloanus, da mesma subfamilia, extinguiuse moi probablemente trala desaparición dunha das súas plantas hóspede.
As trazas migran en resposta a cambios fisiolóxicos nas súas plantas hóspede. As larvas defolian toda a planta e mesmo comen as flores e froitos. Isto ten un impacto considerablemente negativo na reprodución da especie vexetal. Probablemente, as plantas reaccionan cambiando as súas concentracións de nutrientes e compostos secundarios, volvéndose tóxicas e causando un aumento da taxa de mortalidade das larvas. As poboacións de Omphalea que non son danadas polas trazas por longos períodos teñen unha toxicidade menor. Cando isto ocorre prodúcese un incremento masivo das poboacións de C. rhipheus, seguido de diminucións repentinas. Estes colos de botella son o resultado da alta mortalidade das larvas, pero tamén da migración das trazas adultas. Ademais, as plantas atraen parasitos himenópteros como protección a través de substancias químicas, cumprindo un papel regulador na dinámica poboacional da traza.
Plantas hóspede
Do mesmo xeito que C. croesus e especies do xénero Urania, C. rhipheus é unha traza de hábitos especialistas, cuxas eirugas aliméntanse estritamente do xénero tropical Omphalea (Euphorbiaceae). Catro especies do xénero habitan en Madagascar, as catro endémicas da illa:
Hábitos
A diferenza de moitas trazas, este insecto voa de día e as súas cores brillantes alertan ós seus predadores sobre a súa alta toxicidade, unha estratexia observada tamén noutras trazas diúrnas. Outro hábito que C. rhipheus ten en común con algunhas bolboretas é a súa postura de descanso nocturno -coas ás pechadas en vertical-. Durante as migracións, pasan a noite durmindo en grupo. A traza voa Ó redor das copas das árbores e en claros. Debido Ó forte vento ás veces é elevada preto de 100 metros; cando isto ocorre, déixase caer Ó chan inerte e coas ás pechadas.
Ciclo de vida
miniatura|dereita|Eiruga de C. rhipheus no seu último estadio. É unha especie polivoltina, diversas xeracións de trazas sucédense todo o ano. O pico máximo de poboación é observable desde marzo a agosto, mentres que o punto mínimo abarca desde outubro a decembro. As femias poñen os seus ovos cara á tarde ou anoitecer e localizan potenciais sitios adecuados para a ovoposición visualmente. Como os ovos doutras Uraniidae, os seus ovos son ovalados e presentan nervaduras prominentes. Un só ovo pesa preto dun miligramo e posúe xeralmente 17 nervaduras, aínda que ás veces posúen 16 ou 18. Xeralmente son postos no reverso das follas de Omphalea, ocasionalmente na parte superior, e en grupos de 60 a 110, sendo a medida de 80.
Logo de saír do ovo, as pequenas larvas só comen o tecido existente entre as veas das follas (parénquima), para evitar o látex tóxico e pegañento que circula polos seus condutos e producido polos laticíferos da planta. Tras tres ou catro días, as eirugas tamén comen flores, froitos, sarmentos, peciolos e talos mozos sen por iso deixar de alimentarse das follas, defoliando enteiramente a planta. Aliméntanse particularmente das glándulas debaixo das follas, preto dos peciolos. Neste momento, teñen defensas químicas suficientes para enfrontar o látex, sen que coagule no seu aparello bucal. Mentres camiñan, as larvas excretan seda co seu aparello bucal cun movemento da súa cabeza que describe un oito, o que evita que caian das follas e permite o seu retorno se isto sucede. A pesar de todo, as fortes choivas poden arroxalas ó chan. Existen catro estadios larvarios que duran dous meses na estación cálida e de dous e medio a tres na fría. A larva é brancuzca e amarelada con manchas negras e patas vermellas e está cuberta de pelos negros. Como todos os lepidópteros, posúe cinco pares de apéndices ambulatorios nos segmentos tres a seis e no décimo e seis patas auténticas no tórax.
Fontes de néctar
As trazas adultas prefiren as flores brancas ou amareladas como fontes de néctar, o que indica que os sinais visuais cumpren un importante papel na súa elección. Moitas destas flores son inflorescencias pequenas ou posúen densos filamentos que lle dan a aparencia dun limpabotellas, xeralmente debido ós seus estames sobresaíntes, como en moitas leguminosas (mimosoideas), mirtáceas e combretáceas. Con todo, non todas as flores brancas as atraen: as rechamantes flores desta cor de Omphalea non son visitadas polas trazas adultas. As fontes de néctar inclúen:
Na cultura popular
miniatura|Un cartón de [[cigarros onde se ve representada a imaxe dunha fada Chrysiridia madagascarensis.]] Os nativos de Madagascar chámana Adriandolo ou Lolonandriana, proveniente de lolo («espírito» ou «bolboreta») e andriana («nobre» ou «rei»), sendo o seu significado «bolboreta nobre», «espírito nobre», «bolboreta raíña» ou «espírito rei». Xa que en malgaxe un dos significados de lolo é «espírito», é posible que o significado do nome da traza puidese deberse o que a casulo reflicte o corpo morto e a traza que emerxe dela represente a alma do morto. Os nativos cren que a alma dos seus devanceiros aparece na forma destas trazas, polo que atacalas sería danar ós seus antepasados.
Esta espectacular traza é considerada unha das máis impresionantes e belas da orde Lepidoptera, rivalizando con case calquera bolboreta en brillo, colorido e forma. Figura en moitos libros de mesa sobre lepidópteros e é moi buscada polos coleccionistas. É colleitada no seu medio natural para o comercio internacional de bolboretas, aínda que tamén se cría en catividade para este fin, utilizando só unha das catro especies de plantas hóspede, ''Ou. oppositifolia''. En liñas xerais, utilízanse plantas silvestres, aínda que algunhas son cultivadas con este propósito.
As súas ás usáronse na época vitoriana para fabricar xoias. Figurou nun selo de correo de seis lotis na colección Butterflies of Africa dunha axencia de correo de Lesoto lanzada o 20 de agosto de 2007.
Electrificación
miniatura|dereita|250px|Tendido eléctrico nunha paisaxe urbana A electrificacion é un sistema de alimentación de tracción polo cal a enerxía eléctrica procedente dunha liña exterior de alta tensión pasa pola subestación, circula polo elemento condutor instalado ao longo da liña e, sustentado por determinados dispositivos, penetra na locomotora a través do captador de corrente, alimenta os motores e retorna pechando o circuíto polos carriis e feeders negativos, se os houbese, e accidentalmente por terra.
Diocese católica latina de Pittsburgh
Historia
A diocese de Pittsburgh foi erixida polo papa Gregorio XVI en territorios da diocese de Filadelfia o 11 de agosto de 1843. Cedeu territorio para a creación da diocese de Erie o 29 de xullo de 1853. A diocese de Altoona foi erixida o 30 de maio de 1901 e a diocese de Greensburg o 10 de marzo de 1951, en terreos da diocese de Pittsburgh.
Samuel Galindo
Samuel Galindo Suheiro, nado en Santa Cruz de la Sierra o 6 de xuño de 1981, é un futbolista profesional internacional boliviano que xoga como centrocampista no Arsenal da Premier League.
Traxectoria
Samuel Galindo debutou na tempada 2008 na segunda división boliviana, xogando no Club Real América, onde permaneceu até a tempada 2009-10, sendo o xogador máis destacado do equipo, e converténdose na gran promesa do seu país, e nunha das maiores de Suramérica, chamando a atención do grandes equipo europeos, entre outros o Real Madrid ou a Fiorentina.
En decembro de 2009 decide marchar a probar en equipos europeos, entre os cales estaban o Everton e o Arsenal, clubs que militan na Premier League inglesa. Convenceu a ambos equipos, mais finalmente é o equipo londiniense o que se fai cos seus servizos, pagando algo máis de 500.000 de libras.
Debido á lexislación inglesa Galindo non podía xogar en Inglaterra debido á súa mocidade, polo que o Arsenal decide ceder ao xogador, polo que peleán equipos como o Osasuna e o Racing de Santander de Primeira División española, e o galego Celta de Vigo da Segunda División, pero é finalmente a UD Salamanca, que tamén xoga na Segunda, quen consegue a súa cesión, posteriormente sería ao Gimnàstic. A seguinte tempada comeza a adestrar co Club Deportivo Lugo, da mesma categoría, finalmente pasando a formar parte do cadro de xogadores do club. O xogador, despois de non ter moitas oportunidades de xogo, deixa o club o 31 de xaneiro de 2013, última día de mercado de fichaxes de inverno.
Amil
O topónimo galego Amil pode referirse a:
O Ameal, Arcos da Condesa, Caldas de Reis
O Ameal é un lugar da parroquia de Arcos da Condesa, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas. Tiña 72 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 31 eran homes e 41 eran mulleres.
Porriño Industrial Club de Fútbol
O Porriño Industrial Fútbol Club é un club de fútbol galego do Porriño. Fundouse en 1933 e actualmente compite no Grupo Sur da Preferente Autonómica de Galicia.
Historia
O Club Porriño F.C. constituíuse o 15 de febreiro de 1933, coa súa primeira sede social no número 13 da rúa do Progreso. O seu uniforme inicial estaba formado por camiseta branca con colo azul, e pantalón azul. A primeira xunta directiva conformábana Leocadio Lourido (presidente), Juan Domínguez Rey (vicepresidente), Enrique del Campo (secretario), Laureano Pérez (vicesecretario), Jesús Fernández Castro (tesoureiro) e Antonio Lourido (depositario).
En 1943 o equipo foi absorbido pola empresa química Zeltia, trocando de nome para o de Zeltia Deportiva Porriño. Ascendeu por primeira vez a Terceira División en 1956. O Club tivo o seu maior éxito deportivo na tempada 1958-59, ao acadar o campionato galego de afeccionados e chegar á final do campionato de España, na que perdeu fronte ao Salamanca.
En 1965 o equipo foi fundado de novo, ao se fusionaren o Louriña CF é o Zeltia, tomando xa a súa actual denominación de Porriño Industrial FC. O presidente pasou a ser Pepe da Morrilleira, coñecido futbolisticamente como Rabo de Vaca. Tiña o domicilio social en Torneiros, e o seu uniforme era camiseta vermella e pantalón azul. Na tempada 1965-66 o presidente pasou a ser Jesús Freiría Domínguez.
Na tempada 1964-65 acadou o 14º posto na Liga Comarcal de Vigo. Ascendeu a Terceira división noutras tres ocasións, e o seu mellor resultado foi o campionato de Terceira División na tempada 1998–99, tralo que chegou a xogar a promoción de ascenso a Segunda B, sen éxito.
En abril de 2016 os técnicos do Porriño Industrial deixaron de adestrar como protesta polo non pagamento das súas nóminas. A directiva, que non podía recibir a subvención municipal por gastos sen xustificar da anterior etapa, reclamou unha solución urxente ao Concello.
Vilar de Infesta, Redondela
San Martiño de Vilar de Infesta é unha parroquia que se localiza no concello de Redondela. Segundo o INE en 2018 tiña 1226 habitantes (614 mulleres e 612 homes), 44 menos que en 2013 (635 mulleres e 635 homes segundo o IGE) e nove máis que en 1999. Ten dúas entidades de poboación.
A parroquia está atravesada pola estrada N-555, que vai desde a vila de Redondela até o aeroporto de Peinador.
Equipo de fútbol
Da parroquia de Vilar de Infesta é o equipo de fútbol Atlético de Vilar. As súas cores son o negro e o amarelo, con motivo das cores da súa bandeira.
Skantzoura
Skantzoura (Grego: Σκάντζουρα) é unha illa grega nas Espóradas. A illa atópase a uns 25 a 30 quilómetros ao este-sueste da illa principal de Alonnisos.
Illas e illotes próximos
As illas e illotes máis próximas son os illotes Adelfoi ao oeste e Esciro máis cara ao leste-sueste, directamente ao sur está a illa de Eubea.
Lluís Miró i Doñate
Lluís Miró i Doñate, nado en Barcelona o 3 de marzo de 1913 e finado na mesma cidade o 15 de setembro de 1991, foi un futbolista e adestrador de fútbol catalán que xogaba na dermarcación de gardameta.
Traxectoria
Comezou a xogar no Sants e pasou polo Cartagena FC e Real Murcia antes de fichar polo FC Barcelona, co que disputou 99 encontros en catro tempadas. Un dos mellores momentos foi a final da Copa de España que gañou o Barcelona ante o Athletic de Bilbao en 1942.
Como adestrador comezou dirixindo ao Terrassa FC pero axiña pasou a equipos de gran tradición como CE Sabadell. En 1953 fichou polo Real Valladolid, onde militou tres tempadas. De 1956 a 1958 dirixiu o Valencia CF. Ao rematar o seu vínculo co club fichou polo Celta de Vigo substituíndo a Luís Casas Pasarín para tentar evitar o descenso a Segunda División, obxectivo que non cumpre e polo que deixa Vigo para fichar polo Sevilla FC.
En Sevilla, o primeiro ano logra un cuarto posto no torneo regular. Porén, o segundo ano foi o último debido ao mal xogo e aos resultados que o levaron a non rematar a tempada.
En xuño de 1961 supliu a Enrique Orizaola á fronte do cadro de xogadores do FC Barcelona, experiencia moi curta, xa que dimitiu en novembro dese mesmo ano ao non acadar os resultados desexados.
Tamén foi internacional coa Selección de fútbol de Cataluña entre os anos 1941 e 1942 e presidente do Colexio Catalán de Adestradores unha vez retirado como adestrador.
A Mirandela, O Xobre ou O Maño, A Pobra do Caramiñal
A Mirandela é un lugar da parroquia do Xobre ou O Maño no concello coruñés da Pobra do Caramiñal, na comarca da Barbanza. Segundo o padrón municipal (INE) en 2012 tiña 184 habitantes (99 homes e 85 mulleres).
Ennepetal
Ennepetal é unha cidade alemá, pertencente ao estado federal de Renania do Norte-Westfalia. Está situada ao sur da rexión do Ruhr e pertencente ao distrito de Ennepe-Ruhr-Kreis.
Xeografía
A cidade de Ennepetal está a unha altura de entre 170 e 390 metros sobre o nivel do mar.
Está formada por nove barrios ou zonas: Altenvoerde (3.802 hab.), Bülbringe/Oberbauer (1.535 hab.), Büttenberg (3.467), Hasperbach (1.283), Königsfeld (1.140), Milspe (10.055), Oelkinghausen (574), Rüggeberg (1.532) e Voerde (7.604) (censo do 1 de agosto de 2011).
As cidades veciñas de Ennepetal son; Hagen, Breckerfeld, Radevormwald, Wuppertal, Schwelm e Gevelsberg.
Goberno municipal
O partido CDU fraccionouse en outubro de 2012, abandonando o partido seis dos seus catorce concelleiros, que formaron o grupo "CDE" (Demócratas Cristiáns Ennepetal). En febreiro de 2013, unha concelleira da CDU pasou a formar parte do grupo municipal da FDP. Entre abril e maio de 2013, catro concelleiros da CDU pasaron a formar parte da FWE. En setembro de 2013 morre un concelleiro da CDE e o seu sucesor volve á CDU. O 31 de outubro o grupo municipal da CDU decide disolverse e os catro concelleiros mantiveron os seus escanos. A CDE pasou a chamarse a partir do 1 de novembro CDU. Tres ex-concelleiros da disolta CDU pasan a ser concelleiros non-adscritos. O concelleiro do partido de extrema dereita NPD, abandonou o partido, mantendo o seu acta de concelleiro e pasa a formar parte de Pro-NRW (partido tamén de extrema dereita). En 2013 abandonou a corporación municipal ao mudarse a outra cidade. O concelleiro de Die Linke (A Esquerda) abandonou o partido en xuño de 2011 e pasou a formar parte de Piratenpartei (Partido Pirata).
O alcalde da cidade é Wilhelm Wiggenhagen, candidato da CDU e que obtivo o 42,2% dos votos nas eleccións de 2009.
O primeiro alcalde foi, entre 1949-1952 Fritz Textor (FDP), seguido por Walter Sondermann (SPD 1952-1970), Ewald Rettberg (1970-1981), Harald Wolf (SPD 1981-1984), Friedrich Döpp (CDU 1984-1989), August Born (EWG/FWE 1989-1994), Gerhard Dessel (1994-1998) e Michael Eckhardt (1998-2008).
Museos e monumentos
Ennepetal conta co "Strassenindustriemuseum", con exposicións que se atopan ao longo de toda a cidade.
No cumio do Hinnenberg, no barrio de Voerde, atópase o Volkssternwarte Ennepetal, un observatorio, que ofrece visitas e observación astronómicas regularmente.
Hai diferentes monumentos ou construcións, podemos encadrar nelas a Gut Ahlhausen (casería de construción barroca), a igrexa evanxélica Kirche Milspe, o antigo cemiterio de Rüggenberg, a estación de Gevelsberg (unha das máis vellas no seu arte en Renania do Norte).
A cidade contra cunha Escola de Música propia, que se atopa na Rúa Esbecker Strasse.
Desde 1980, ten lugar a principios de decembro o Christmas Rock Night. Un festival de Rock Cristian, que na última edición contou con case trinta grupos internacionais e preto de 2.000 visitantes.
Deporte
Cada ano ten lugar no Bremenstadion un torneo internacional de fútbol. Desde 2007 chámase Spax Cup. Ademais do equipo local, Tus Ennepetal 1911, tamén participan os equipos xuvenís dos equipos profesionais nacionais e internacionais. Algúns dos xogadores que participaron neste torneo foron: Paul Scholes e David Beckham ou Jürgen Klinsmann.
Castro de Carreira
O castro de Carreira ou Castro de Carreira de Abaixo, é un castro de cumio situado no monte Castro, na parroquia de Meirás (Valdoviño).
Descrición
A súa forma é triangular estirada cara ao nordeste. O seu eixo maior mide uns 150 m. A cara norte é a ladeira do monte que chega ata o rego da Gándara. A croa do castro está aproveitada como prado.
Henry de Lumley
Henry de Lumley (ou Henry de Lumley-Woodyear) é un historiador francés, especialista en Prehistoria nado en Marsella o 14 de agosto de 1934.
Biografía
Henry de Lumley é un persoeiro importante do estudo da Prehistoria en Francia e marcou os progresos desta ciencia nese país en particular grazas ás pescudas realizadas baixo a súa dirección en Terra Amata e na Cova de Lazaret (Alpes Marítimos), ao igual ca en Aragó onde descobre o home de Tautavel (Pireneos Orientais) en 1971. Tamén participou no estudo dos gravados rupestres protohistóricos do Val das Marabillas, nos Alpes.
Doutorado en Ciencias pola Universidade de París, entre 1955 e 1980 seguiu as súas pescudas en Marsella no seo do CNRS ata acadar o grao de director de investigación. Creou un equipo de investigación na Universidade de Provenza dedicado ao estudo da xeoloxía do Cuaternario e da Prehistoria e dos homínidos fósiles. Foi nomeado profesor no Museo Nacional de Historia Natural de París en 1980, do que foi director entre 1994 e 1999 e do que agora é profesor emérito.
É director do laboratorio de prehistoria do Museo do Home e do Instituto de Paleontoloxía Humana de París. Entre 1994 e 1999 foi director do Museo Nacional de Historia Natural. Actualmente é membro do Institut de France (Academia Francesa das Ciencias). Fundador da Asociación Mundial de Paleontoloxía Humana, afiliada á UNESCO, dirixiu máis de 200 escavacións arqueolóxicas e participou na construción de seis museos de prehistoria en Francia (Terra Amata, Tautavel, Eyzies de Tayac, Menton, Tende e Quinson). Segue en activo participando en proxectos de escavación internacionais na Asia Central, na China e en Etiopía. Un dos seus proxectos actuais é o estudo das ferramentas máis antigas da humanidade, de hai 2’7 millóns de anos, en Kada Gona (Etiopía) e na construción dun museo da evolución do home en Adís Abeba.
Mormentelos, Vilariño de Conso
Nosa Señora da O de Mormentelos é unha parroquia do concello de Vilariño de Conso na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 78 habitantes, deles 44 eran homes e 34 eran mulleres.
A Arosa, Arcos da Condesa, Caldas de Reis
A Arosa é un lugar da parroquia de Arcos da Condesa, no concello pontevedrés de Caldas de Reis na comarca de Caldas. Tiña 45 habitantes no ano 2014 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 25 eran homes e 20 eran mulleres.
Humidade
miniatura|Un [[higrómetro para medir a humidade relativa]] A humidade é a cantidade de vapor de auga presente no aire. Pódese expresar de forma absoluta mediante a humidade absoluta, ou de forma relativa mediante a humidade relativa ou o grao de humidade.
A Humidade absoluta é o número de gramos de vapor de auga contido nun metro cúbico de aire. Exprésase en g (de vapor de auga)/m³ (de aire). Esta medida é independente da temperatura ou a presión.
A cantidade de auga máxima que pode admitir o aire sen condensación varía coa temperatura e a presión atmosférica. Tamén a facilidade coa que este absorbe o vapor de auga.
No caso de que aire non poida admitir máis auga dise que o aire está saturado e tería unha humidade relativa do 100%.
A Humidade relativa é a humidade que contén unha masa de aire, en relación coa máxima humidade absoluta que podería admitir, sen producirse condensación, conservando as mesmas condicións de temperatura e presión atmosférica. Esta é a forma máis habitual de expresar a humidade ambiental.
Se unha masa de aire ten o 50% de auga respecto á máxima que podería admitir, a súa humidade relativa é do 50%.
Como a capacidade do aire para absorber humidade varía coa temperatura, a humidade relativa aumenta cando descende a temperatura; inda que a humidade absoluta se manteña invariable.
Para a comodidade humana é moito máis interesante a humidade relativa posto que canta maior sexa a capacidade do aire para absorber o vapor, mellor funciona o sistema de evapotranspiración, mecanismo de regulación da temperatura do corpo, inda que se é excesivamente baixa, sécanse as mucosas (nariz, boca) e o ser humano é máis propenso á entrada de microbios patóxenos. O grao de humidade máis adecuado para a comodidade do ser humano está comprendido entre 40-70%.
Cando a humidade chega ó 100%, e empeza a condensarse a humidade, estase no punto de orballo. Esta condensación prodúcese sobre os obxectos, o chamado orballo ou, se vai moito frío, a xeada. Se se produce no mesmo aire, fórmase unha borraxeira.
Para que se produza esta borraxeira debe haber unhas pequenas partículas no aire, chamadas núcleos de condensación, onde se condense a auga.
Barrantes, Ribadumia
Santo André de Barrantes é unha parroquia que se localiza no concello de Ribadumia. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 1586 habitantes (814 mulleres e 772 homes), 88 máis ca en 2015 e 449 máis ca en 2005. Ten dezanove entidades de poboación.
Humidade
Os núcleos de condensación, poden ser po, grans de pole, esporas, cristais de sal etc.
Carbonato de calcio
miniatura|dereita|220px|Carbonato de calcio. O carbonato de calcio é un composto químico, de fórmula CaCO3. É unha substancia moi abundante na natureza, formando rochas, como compoñente principal, en todas partes do mundo, e é o principal compoñente de cunchas e esqueletos de moitos organismos (p.ex. moluscos, corais) ou das cascas de ovo. É a causa principal da auga dura. En medicina utilízase habitualmente como suplemento de calcio, como antiácido e axente adsorbente. É fundamental na produción de vidro e cemento, entre outros produtos.
Humidade
En caso de que non existisen núcleos de condensación no aire, algo moi difícil de conseguir, poderían alcanzarse humidades relativas de ata o 300% sen producirse ningunha borraxeira.
Carbonato de calcio
É compoñente dos seguintes minerais e rochas:
Humidade
A humidade relativa pódese medir mediante un instrumento denominado higrómetro ou un psicrómetro. Un psicómetro está formado por un termómetro de bulbo húmido e un termómetro seco. Mide a temperatura húmida e pode obterse a humidade relativa mediante o ábaco higrométrico, comparándoa coa temperatura real do termómetro seco.
Carbonato de calcio
Propiedades químicas
O carbonato cálcico comparte as propiedades típicas doutros carbonatos, notablemente: CaCO3(s) + 2 HCl(aq) → CaCl2(aq) + CO2(g) + H2O(l) CaCO3 → CaO + CO2
Humidade
Para obter a humidade absoluta, debe facerse un cálculo a partir da humidade relativa e a temperatura.
Barrantes, Ribadumia
Na parroquia celébrase desde 1973 a Festa do viño tinto do Salnés.
Humidade
A humidade pódese modificar artificialmente mediante un deshumidificador para baixala ou un humidificador para aumentala.
Carbonato de calcio
Propiedades químicas
Esta reacción é importante na erosión das rochas carbonáticas, formando cavernas e xerando auga dura nesas rexións.
Presenza nos organismos vivos
O carbonato cálcico é compoñente principal de moitas estruturas presentes en organismos vivos. Algúns exemplos son:
Débora Campos
Débora Campos Vázquez, nada en Buenos Aires en 1973, é unha xornalista arxentina de expresión galega.
Traxectoria
Filla de galegos, formouse en Ciencias da Comunicación na Universidade de Buenos Aires. Traballou como xornalista en medios como Clarín, El Día, Página 12, Vieiros ou a Radio Galega. Profesora de xornalismo na universidade bonaerense, é dinamizadora de actividades culturais galegas en Buenos Aires. Entre 2009 e 2012 foi membro da executiva da Asociación Internacional de Estudos Galegos e dende setembro de 2012 é a súa presidenta.
O 25 de marzo de 2011 foi elixida académica correspondente da Real Academia Galega.
Xosé Luís Regueira
Traxectoria
É membro do Instituto da Lingua Galega desde 1981, ocupou durante anos o posto de secretario e desde xuño de 2018 é o seu director. Tamén estivo vinculado á revista de investigación Cadernos de Lingua, da que actualmente (2011) é coordinador. O 23 de marzo de 2011 foi escollido académico da Real Academia Galega, lendo o 3 de xuño de 2012 o seu discurso de entrada.
IGN
IGN (abreviatura do nome Imagine Games Network) é unha páxina web estadounidense de videoxogos e entretemento operada por IGN Entertainment Inc., unha subsidiaria de Ziff Davis, á súa vez propiedade de j2 Global. A sede da compañía atópase en San Francisco e está dirixida polo seu antigo editor en xefe, Peer Schneider. A páxina web de IGN foi obra do emprendedor Chris Anderson e foi lanzada o 29 de setembro de 1996. Os seus contidos céntranse en videoxogos, filmes, televisión, banda deseñada, tecnoloxía e outros medios. Orixinalmente unha rede de páxinas web, IGN agora tamén se distribúe en plataformas móbiles, con programas de consola en Xbox e PlayStation, FireTV, Roku, e a través de YouTube, Twitch, Hulu e Snapchat.
Nun principio, IGN era o buque insignia de IGN Entertainment, unha páxina web que posuía e operaba outras páxinas web orientadas ós intereses, xogos e entretemento dos xogadores, como Rotten Tomatoes, GameSpy, GameStats, VE3D, TeamXbox, Vault Network, FilePlanet e AskMen, entre outros. IGN foi vendido á compañía Ziff Davis en febreiro de 2013 e dende entón opera como unha subsidiaria de J2 Global.
Alaisiagae
Alaisiagae (posiblemente traducible como "todos as vitoriosas") son un par de deusas adoradas na cultura celta britano-romana e no politeísmo xermánico.
Culto
As Alaisiagae eran deidades xermánicas adoradas en Britania, e representacións súas foron atopadas en altares de pedra atopadas no Reino Unido en Vercovicium, na Muralla de Hadrián en Inglaterra.
Outro centro de culto era a vila de Bitburg, preto da fronteira xermano-belga, que era chamada “Beda Vicus”. En tempos de Roma, era adorado en varios territorios celtas e xermanos no oeste do Rin.
Baltar, Grandal, Vilarmaior
Baltar é un lugar da parroquia de Grandal no concello coruñés de Vilarmaior na comarca de Betanzos. Tiña 9 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE dos cales 6 eran homes e 3 eran mulleres.
Provincias de Irlanda
Durante o derradeiro período celta e os primeiros tempos históricos Irlanda foi dividida en provincias, substituíndo o sistema anterior, baseado nos tuatha.
As catro provincias son:
Nun principio houbo cinco provincias, pero co paso do tempo a máis pequena, Meath, foi absorbida por Leinster. Durante a idade dourada de Irlanda, as provincias eran pouco máis ca reinos vagamente federados con fronteiras bastante flexibles. En tempos modernos, as provincias asócianse a condados específicos.
As provincias foron substituídas polo sistema actual dos condados trala ocupación normanda no século XII. En irlandés, o termo para "provincia" é cúige, que significa "quinto", reflectindo a división orixinal.
Búsola (revista)
A revista Búsola é unha publicación dixital que apareceu no ano 2004. É froito da Casa da Cultura do Concello do Valadouro e xurdiu como unha aposta pola cultura galega e polos novos autores que non tiñan un oco para a publicación dos seus traballos. A liña editorial, que dirixe Suso Rubio, é fomentar e divulgar as obras deses novos autores de Galicia nos eidos da creación máis variados: poesía, narrativa, fotografía, banda deseñada, teatro, música, movementos sociais, ciencia etc.
Practicamente todo ten cabida nesta revista que se pode descargar nunha versión en formato pdf, así como ós números anteriores na hemeroteca. Tamén se imprime cada ano unha versión para distribuír nas Casas da Cultura, bibliotecas, fundacións, concellos e determinadas librarías.
Araxá
Araxá é unha cidade sitúada ó oeste do estado brasileiro de Minas Xerais, a uns 374 km da súa capital Belo Horizonte, 649 km de Brasilia (capital do Brasil), 830 km do Río de Xaneiro e a 581 km de São Paulo.
É famosa no país por súas fontes térmicas e de auga mineral sulfurosas e radioactivas, procuradas para fins medicinais. Ademais é tamén unha cidade histórica, co construcións do período colonial. Ten boas opcións de hospedaxe para quen a visita e un comercio orientado ao turismo pero tamén á súa expresiva poboación (máis de 78.000 habitantes - para os padróns brasileiros, é unha cidade média).
miniatura|esquerda|257px|Grande Hotel Araxá, inaugurado en [[1944 polo entón gobernador Benedito Valadares, sendo o pioneiro na exploración de seu potencial turístico.]] Ademais do turismo, outras actividades importantes son a gandería, a agricultura, a industria de lacticinios, a minería e o comercio.
miniatura|esquerda|257px|Interior das Termas de Araxá, complexo para baños con 16.000 m².
Rexión de Kagera
miniatura|250px|Localización de Kagera en Tanzania.
Kagera é unha das 26 rexións nas que se encontra dividida a República Unida de Tanzania. A súa capital é a cidade de Bukoba. Posúe unha superficie de 28.388 km2 e no 2002 tiña unha poboación de 2.033.888 habitantes.
Distritos
Ten seis distritos:
Kagera
Kagera pódese referir a:
Xora, Santa María de Ois, Coirós
Xora é un lugar da parroquia de Santa María de Ois no concello coruñés de Coirós, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 98 habitantes (46 homes e 52 mulleres).
Euskal Herrialdeetako Alderdi Komunista
Euskal Herrialdeetako Alderdi Komunista (EHAK, Partido Comunista das Terras Vascas en galego) foi un partido político vasco ilegalizado o 18 de setembro de 2008 polo Tribunal Supremo, cuxo único ámbito de actuación era Euskadi, de ideoloxía marxista-leninista, nacionalista vasca e independentista. Defendían a ditadura do proletariado nos seus estatutos e nos seus primeiros mitins electorais proliferaban as bandeiras da Unión Soviética. Obtivo representación parlamentaria nas eleccións ao Parlamento Vasco do 17 de abril de 2005, prometendo asumir os principios da lista ilegalizada Aukera Guztiak a pesar das duras críticas do PP e outros sectores que a relacionaba co grupo armado Euskadi Ta Askatasuna (ETA) pola mesma razón.
EHAK foi inscrita como partido no rexistro do Ministerio do Interior sendo o seu titular Ángel Acebes a mediados de setembro de 2002, un mes despois da suspensión de actividades de Batasuna, da clausura das súas sedes e da entrada en vigor da actual Lei de Partidos. EHAK foi unha das correntes que converxeron no proceso "Batasuna" entre 2001 e 2002, que se desmembrou antes das votacións para a constitución de Batasuna como partido político, dado que antes era unha coalición electoral. EHAK, como Aralar, decidiu constituírse como forza política independente. Do conxunto de agrupacións políticas que debateron os relatorios do proceso batasuna, EHAK era o máis radical nos seus postulados marxistas-leninistas e o menos abertzale.
Durante a campaña electoral, tras o anuncio da ilegalización da candidatura Aukera Guztiak (AG) en cumprimento da Lei de Partidos, o PCTV ofreceu representar aos votantes de Batasuna e de AG na cámara. Isto, xunto coa promesa de EHAK de levar a cabo unicamente o labor parlamentario, renunciando a calquera actividade na rúa, ocasionou que o Partido Popular considere que este partido é unha ficción para que as candidaturas ilegalizadas puidesen concorrer con outra denominación ás eleccións, algo que o PCTV nega, utilizando entre outros argumentos o de que este partido existía desde antes da ilegalización de Batasuna. O PCTV-EHAK xurdiría a partir da corrente EHK, e nel participarían algúns dirixentes sindicais de LAB, sindicato ligado á denominada "esquerda abertzale".
miniatura|Cartel electoral de EHAK-PCTV xunto a unha pintada comunista.
Finalmente, o PCTV-EHAK presentouse ás eleccións de 2005. Nekane Erauskin, cabeza de lista por Guipúscoa, foi a portavoz durante a campaña. Actualmente forman grupo 8 mulleres e 1 home. Nesas eleccións obtivo 150.188 votos (12,44%) e nove escanos, sendo expoñente xunto con Aralar, da recuperación electoral da esquerda abertzale, situándose a suma de ambas as formacións no 14,77% do total dos votos. O mantemento dos 7 escanos de Eusko Alkartasuna contribuíu a situar aos partidos de esquerda e abertzales en 17 de 75, cunha forza comparable á do Partido Socialista de Euskadi.
We Are Chaos
We Are Chaos é o décimo primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de metal industrial Marilyn Manson, publicado o 11 de setembro de 2020 a través dos selos Loma Vista Recordings e Concord Music. O disco foi producido polo propio Manson xunto con Shooter Jennings. A canción título e "Don't Chase the Dead" foron lanzadas como sinxelos. O álbum foi un éxito comercial e da crítica, acadando recensións xeralmente positivas e converténdose no primeiro número 1 da banda en Portugal, ademais de ser o seu primeiro número 1 en Australia dende o Mechanical Animals de 1998.
Pradoalbar, Vilariño de Conso
Santo André de Pradoalbar é unha parroquia do concello de Vilariño de Conso na comarca de Viana, na provincia de Ourense. No ano 2007 tiña 55 habitantes (36 homes e 19 mulleres).
Áspera
O topónimo galego Áspera pode referirse a:
8 Andromedae
8 Andromedae ou 8 And é unha estrela xigante vermella na constelación de Andrómeda. A súa magnitude aparente é de 4,85.
Ligazóns externas
SIMBAD Query Result
Agustín Jorge Etcheverri
Agustín Jorge Etcheverri, nado en Santiago de Compostela en 1902 e finado en Pontevedra o 24 de setembro de 1936, foi un médico e político galego.
Traxectoria
Estudou no Colexio de San Buenaventura e despois licenciouse en Medicina na Universidade de Santiago de Compostela (1927). Estableceuse en Cangas como médico a finais de 1927 e traballou para o pósito. Foi o primeiro presidente do Círculo Republicano Radical de Cangas formado en 1931, sendo representante do Partido Republicano Radical en Pontevedra. Foi Xuíz municipal de Cangas (1933). En 1935 foi un dos fundadores e o primeiro presidente de Izquierda Republicana. Co triunfo da Fronte Popular foi nomeado alcalde de Cangas. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 23 de xullo acusado de rebelión militar e ingresou na prisión de Cangas. Foi xulgado en consello de guerra en Pontevedra o 19 de setembro xunto ao secretario do concello Francisco Búa Carou, Lorenzo Corbacho Rodal, Víctor Sánchez Mártil e José Rodal Lanzós. Condenado á pena de morte, foi fusilado en Pontevedra o 24 de setembro de 1936.
Eleccións municipais en Ribadavia
Estes foron os resultados das eleccións municipais no concello de Ribadavia dende 1979. miniatura|dereita|[[Galería de imaxes de casas dos concellos de Galicia|Casa do concello de Ribadavia]]
Composición das Corporacións
Corporacións democráticas en Ribadavia desde a aprobación da Constitución de 1978.
Besomaño, Ribadumia
Santa María de Besomaño é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Ribadumia. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 147 habitantes (68 mulleres e 79 homes), 26 menos ca en 2010 e 50 menos ca en 2005. Ten sete entidades de poboación.
Nesta parroquia están os restos do poboado castrexo de Monte do Castro, habitado entre o século III ANE e o século I.
Cab Calloway
Cabell Calloway III, coñecido por Cab Calloway (25 de decembro de 1907 - 18 de novembro de 1994) foi un famoso cantante e músico de jazz estadounidense. Calloway foi un importante músico de scat e a súa banda foi unha das orquestras de jazz afroamericanas máis populares de Estados Unidos entre os anos 1930 e 1940. A orquestra de Calloway tiña a músicos como os trompetistas Dizzy Gillespie e Adolphus "Doc" Cheatham, saxofonistas Ben Webster e Leon "Chu" Berry e o baixista Milt Hinton. Calloway seguiu facendo música ata a súa morte en 1994 á idade de 86 anos.
Virxe
O termo virxe pode referirse a:
O Casal, Santiago de Ois, Coirós
O Casal é un lugar da parroquia de Santiago de Ois no concello coruñés de Coirós, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 27 habitantes (10 homes e 17 mulleres).
Jolyon Palmer
Jolyon Palmer Carlyle (nado o 20 de xaneiro de 1991 Horsham) é un piloto de carreiras profesional británico campión das GP2 Series de 2014. Palmer estudou na Escola Cranleigh e na Universidade de Nottingham. Correrá para Lotus en.
tempada 2014 (Force India)
A proba de Palmer conduciu un automóbil Force India ao final da proba da tempada no Yas Mariña Circuit de Abu Dhabi o 25 de novembro de 2014. Pilotando para o equipo Force India, se defendeu ben e terminou o día no cuarto lugar, xusto detrás do subcampión de 2014 Nico Rosberg a 0.004s, malia problemas técnicos que interromperonn a súa carreira.
tempada 2015 (Lotus)
O 20 de xaneiro de 2015, anunciouse que Palmer asinara como piloto de probas e reserva para o equipo Lotus F1 de Fórmula Un para 2015. Con Pastor Maldonado e Romain Grosjean como os seus pilotos oficiais, foi a primeira vez que tres campións de GP2 estiveron xuntos no mesmo equipo.
Palmer fixo o seu debut no E23 Hybrid, no segundo día da proba oficial de pretempada en Barcelona. Completando 77 voltas, executou un programa centrado na recompilación de datos e o traballo de desenvolvemento. Terminou o día no oitavo lugar. O director de operacións en pista do equipo Lotus F1, Alan Permane dixo: "Hoxe tratouse da acumulación de datos e Jolyon fixo un gran traballo na súa primeira vez no automóbil, especialmente coas condicións particularmente frías no inicio da sesión pola mañá". Continuou coa súa debut na Fórmula Un no fin de semana de Gran Premio ao saír a pista na práctica libre un, na terceira rolda da tempada 2015 na China. Palmer completou un apertado programa de traballo aerodinámico e de configuración para terminar no 15° lugar na súa primeira visita ao circuíto de Xangai.
tempada 2016 (Renault)
miniatura| right | Palmer pilotando para Renault no [[Gran Premio de Bahrain de 2016]] O 23 de outubro de 2015 anunciouse que Palmer sería promovido a piloto oficial do Renault Sport F1 Team en 2016. Uniuse ao expiloto de McLaren Kevin Magnussen no regreso de Renault ao deporte como construtor, logo de comprar Lotus F1 Team durante o inverno. No seu debut no Gran Premio de Australia Palmer superou a Magnussen na posición 14ª da grella, e logo dun bo comezo terminou a carreira 11º por diante do seu compañeiro de equipo, xusto fóra das posicións puntuables.
No Gran Premio de Malaisia, Palmer logrou o seu mellor resultado da tempada e obtivo o seu primeiro punto no Campionato Mundial. Terminou 10°, 14 segundos detrás do McLaren de Jenson Button e tres segundos por diante de Carlos Sainz nun Toro Rosso. O 9 de novembro de 2016 anunciouse que Palmer estendera o seu trato con Renault para 2017.
tempada 2017 (Renault)
Palmer quedou co Renault Sport F1 Team para o inicio da tempada de F1 de, onde estivo acompañado por un novo compañeiro de equipo, Nico Hülkenberg, substituíndo a Kevin Magnussen, que marchou.
Renault presentou o seu novo RS17 nun evento especial de presentación en Londres o 22 de xaneiro, cunha librea amarela e negra, adornada co número de carreira de Jolyon, 30.
O 7 de outubro de 2017, anunciouse que Palmer abandonaría Renault despois do final do Gran Premio do Xapón, para ser substituído polo piloto de Toro Rosso Carlos Sainz, tomando o seu asento do Gran Premio dos Estados Unidos en diante.
Vida persoal
Palmer é o fillo do expiloto de F1 e propietario dun circuíto de carreiras no Reino Unido Jonathan Palmer. O seu irmán máis novo, Will, é un dos favoritos no Campionato de Fórmula BRDC 4 británico.
Palmer dixo ao xornal Daily Express en xullo de 2014 que "estou dando todo o que puido para gañar a serie (GP2) este ano o que inclúe máis traballo, vida social, a estrita dieta. No ten noiva."
Resultados completos na Fórmula 2
(clave) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Resultados completos na GP2 Series
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Resultados completos na GP2 Asia Series
(key) (Carreiras en letra grosa indican pole position) (Carreiras en italica indican volta rápida)
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
* Foi presentado como terceiro piloto, pero non correu debido ao mal tempo.
Ventosela, Redondela
San Martiño de Ventosela é unha parroquia que se localiza no concello de Redondela. Segundo o IGE en 2014 tiña 750 habitantes (377 homes e 373 mulleres). Están distribuídos en dúas entidades de poboación (355 en Castiñeira e 395 no Vilar do Mato). Ten unha superficie de 8 km².
Barrios e Lugares
A parroquia de San Martiño agrupa dous barrios claramente diferenciados, O Vilar do Mato, cara a ría de Vigo, e Castiñeira cunha situación netamente interior. Cada entidade ocupa as ladeiras do monte. O punto de unión social e xeográfico entre ámbolos núcleos é o lugar elevado onde se atopa a igrexa parroquial de San Martiño, o camposanto e a escola de párvulos que aínda segue en funcionamento.
Vilar do Mato é unha agrupación de varios lugares ben diferenciados, artellados ladeira abaixo en varios socalcos. As casas están maiormente situadas unha tras doutro ao longo da estrada que une o lugar a Pantalla (cruzamento coa estrada N-550) e a estrada cara Castiñeira e a veciña parroquia de Reboreda. Os principais sub-núcleos son O Eido de Arriba, o Cotiño, Fontecova e o Eido de María.
Aldeas Infantís
Un terceiro barrio constituíuse máis recentemente no lugar da Miñoteira, onde a finais dos anos 70 e polas presións da familia Regojo, de empresarios téxtiles redondeláns, os veciños cederon varios matos para a instalación de Aldeas Infantís de España - SOS. Nesta parte da aldea instalouse unha urbanización desta ONG na que se acollen nenos orfos ou de fogares con problemas agrupados en varias casas cun titor en cada unha. Polas súas características e ao tratarse dun recinto ben delimitado xeralmente non se considera parte do resto da aldea.
Con todo no alto da Miñoteira instalouse a fins dos 80 o campo de fútbol da parroquia, que desde aquela substituíu ao adro da igrexa coma campo da festa. Nos baixos do palco da festa atópanse os vestiarios do equipo local O Magosto.
Economía
O tecido económico ata a finais dos 80 consistía nun modelo híbrido de economía familiar de subsistencia (millo, porcos, vacas, galiñas) con, polo menos, un membro da familia coma empregado industrial (Citroën en Vigo, Fábrica téxtil Regojo en Redondela), construción e mar (mariñeiros de baixura e mariscadoras). Ata a chegada do Mercado Único tamén existía a recollida casa por casa de leite (Larsa).
Na actualidade, porén, as actividades agrarias están en moitos casos abandonadas, mesmo para subsistencia, e a aldea, pola súa proximidade a Vigo, Pontevedra e Redondela-vila, converteuse esencialmente nunha aldea dormitorio de empregados do sector servizos, construción (especialmente a empresa local Impergalicia) e fábricas (polígonos de Mos, Porriño e Centro de Vigo de PSA Peugeot Citroën).
Vida cultural e asociativa
Ademais do equipo local do Magosto, Ventosela conserva os restos dunha antes forte rede asociativa veciñal, especialmente a Comunidade de Montes, encargada de xestionar os montes en man común que ocupan a maior parte da parroquia.
Os fondos extraídos da explotación do monte permitiron construír a mediados dos 90 unha Casa da Cultura a carón do campo do fútbol. Neste edificio instalouse unha activa asociación cultural veciñal e as súas salas de reunión permiten celebrar reunións das asociacións, cursos (informática, enoloxía, costura, coros) ademais de contar coa inevitable taberna que substituíu coma lugar de encontro ás varias tascas que había en Castiñeira e, en menor medida, á tenda de Ghedola en Vilar do Mato.
A aldea tamén conta cunha asociación para as festas patronais de San Martiño en novembro. Ademais da habitual misa e romaría nestas festas tamén se organiza un magosto e un concurso tradicional de trompos. Esta tradición comezou a mediados dos 80 xusto no inicio do revival das festas tradicionais en Galicia sobre todo daquela era unha festa que congregaba a varios miles de persoas e mesmo en ocasións a TVG.
Esta aldea, malia estar a só 13 quilómetros de Vigo, carecía de moitos servizos básicos ata ben mediados os 80 (asfaltado das estradas, teléfono) e mesmo comezos dos 90 (sumidoiros e recollida municipal de lixo).