cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
U Thant
Segundo mandato (1966-1971)
A recrudescencia da guerra de Vietnam provocou que Thant criticase abertamente o labor do presidente Lyndon B. Johnson despois de que este rexeitase unha mediación da ONU entre Washington e Hanoi e pedise o cesamento de bombardeos «sen condicións» sobre Vietnam do Norte. Este feito, unido ao seu papel no conflito árabe-israelí, enturbiou as boas relacións que mantiña co goberno estadounidense.
Outros conflitos en que o Consello de Seguridade tivo que intervir foron a recrudescencia do problema chipriota (1967), a invasión de Checoslovaquia polo Pacto de Varsovia (1968) e a Guerra de Liberación de Bangladesh (1971). Neste último denunciou a inacción do Consello de Seguridade, mais non invocou o artigo 99. Dous meses antes de que expirase o seu mandato, a Asemblea Xeral aprobou a Resolución 2758 pola que a República Popular da China substituía á República da China como «o único representante lexítimo da China perante as Nacións Unidas».
Retirada
A comezos de 1971, no seu último ano de mandato como secretario xeral, Thant rexeitou presentarse a unha terceira reelección. Despois dunhas longas negociacións, o Consello de Seguridade elixiu como sucesor o político austríaco Kurt Waldheim.
O diplomático birmano mantivo a súa residencia no barrio neoiorquino de Riverdale. Ás poucas semanas de deixar o cargo diagnosticáronlle un cancro de pulmón, polo que quedou nos Estados Unidos para recibir tratamento. A pesar de que a súa esposa nunca se adaptou ben á vida norteamericana, Thant rexeitou regresar a unha Birmania que desde 1962 se convertera nunha ditadura militar liderada por Ne Win, despois de derrocar o primeiro ministro U Nu. A pesar de que Thant era a figura birmana máis recoñecida de época no estranxeiro, non gozaba da simpatía do réxime militar pola súa proximidade a U Nu.
Durante os seus tres últimos anos de vida dedicouse a escribir as súas memorias, a impartir conferencias sobre política exterior, e a recibir tratamento contra a súa doenza.
Falecemento
miniatura|Mausoleo de U Thant no cemiterio de Kandawmin, [[Yangon]] U Thant faleceu o 24 de novembro de 1974 no Hospital Presbiteriano de Nova York aos 65 anos, vítima do cancro que padecía. Entre as numerosas condolencias da comunidade internacional, o presidente estadounidense Gerald Ford lamentou a perda dun «home de paz» e «que sempre foi leal non a un bloque, senón á humanidade».
Cumprindo co seu testamento, os restos mortais de U Thant foron repatriados a Birmania e enterrados en Rangún. Porén, a xunta militar negoulle calquera funeral de estado e ningún membro do goberno recibiu a comitiva no aeroporto de Mingaladon. Aínda que a xunta previra unha cerimonia discreta o 5 de decembro, os estudantes asistentes levárones o cadaleito e emprazáron nun mausoleo que construíran sobre os restos do Sindicato de Estudantes, que fora demolido pola xunta seis meses antes.
Durante seis días sucedéronse manifestacións preto da universidade ata que o 11 de decembro varios membros do exército birmano asediaron a área, exhumaron o cadaleito e déronlle sepultura nun mausoleo do cemiterio de Kandawmin, preto do templo de Shwedagon, onde aínda permanece. Esta nove provocou unha serie de mobilizacións e distubrios contra a xunta, que acabou decretando a lei marcial en Rangún para sufocalas.
Vida persoal
O nome «U» á un título honorífico bamar, similar ao Sir británico, que adoita empregarse para grandes autoridades. En 1961 foi condecorado Xeneral (Maha Thray Sithu) da Orde da Unión de Birmania.
Estivo casado con Daw Thein Tin e tivo catro fillos, dos cales lle sobreviviron dous, a súa filla e un fillo adoptado. O seu neto Thant Myint-U foi historiador e oficial de alto rango no Departamento de Asuntos Políticos da ONU. Thant profesaba o budismo e era considerado unha persoa de firmes conviccións relixiosas que trataba de aplicarse en todas as facetas da súa vida.
Telescopio espacial Herschel
Características
Entre os obxectivos de Herschel estaban a formación e evolución das primeiras galaxias, o seu desenvolvemento químico e o estudo das rexións de formación estelar e de sistemas planetarios en formación.
U Thant
Legado
miniatura|250x250px|[[Illa U Thant, con Long Island City ao fondo]] Ao longo do seu mandato, U Thant foi definido como unha persoa humilde, pacifista e de fortes conviccións morais influídas polo budismo. Respecto ao uso da violencia, alegou respecto á guerra de Vietnam que «os métodos militares non traerán nunca unha solución pacífica», e nese sentido tamén foi moi crítico coa ocupación estadounidense da República Dominicana e coa invasión de Checoslovaquia de 1968. Parte do seu traballo estivo condicionadao pola guerra fría e as disputas entre bloques no Consello de Seguridade da ONU.
Non obstante, na crise do Congo si defendeu o emprego da forza por parte da UNOC, pois os rebeldes de Katanga animaran a que a poboación civil atacase todo o persoal relacionado coa ONU. Nese sentido aplicouse un principio de proporcionalidade, xa que Katanga atacara en primeiro lugar. Aquela foi a primeira vez que a ONU utilizou a forza para poñer en marcha as decisións do Consello de Seguridade.
En 1978 publicouse postumamente o seu libro de memorias, View from the UN («Visión desde a ONU»), en que recolle todos os anos de experiencia como secretario xeral. Na súa honra, a illa Belmont de Nova York, un diminuto illote artificial situado fronte á sede da Organización das Nacións Unidas, pasou a denominarse «illa U Thant» de forma extraoficial.
Telescopio espacial Herschel
Características
O telescopio tecnicamente é de tipo Ritchey-Chrétien, e levaba tres instrumentos a bordo:
Os instrumentos tiñan que arrefriarse mediante un criostato con helio superfluído a -271 °C para poder observar no infravermello. A subministración deste helio foi o que decidiu a duración da misión, xa que acabou esgotándose, co que se deu por terminada a misión o 29 de abril de 2013.
Medio dólar conmemorativo do Oregon Trail
Remate da serie
Nunha sesión da Comisión de Banca e Moeda do Senado que tivo lugar o 11 de marzo de 1936 produciuse este diálogo entre dous senadores e Lyman W. Hoffecker, presidente da American Numismatic Association:
miniatura|330x330px|Tarxeta postal enviada pola Oregon Trail Memorial Association como xustificante de recepción do pedido do medio dólar de [[1939.]] As moedas de 1938 cuñáronse nas tres cecas activas da US Mint, a primeira vez que isto sucedía no mesmo ano no medio dólar do Oregon Trail. En cada ceca producíronse 6.000 pezas, mais as destinadas á Comisión de Ensaios, e a tiraxe vendeuse en xogos de tres por 6,25 dólares. A mesma práctica seguiuse en 1939, mais cun prezo de venda elevado a 7,50 dólares por serie, en paralelo a unha redución a 3.000 exemplares destinados á súa venda. Segundo os autores Swiatek e Breen, estas series tamén foron compradas por especuladores, e os coleccionistas individuais tiveron que pagar entre o dobre e o triplo do prezo oficial de inicio, para conseguiren unha serie. As moedas non se esgotaron instantaneamente; os rexistros contables da OTMA revelan que nove meses despois da súa posta á venda, a organización aínda tiña dispoñible case a metade da emisión de 1938. Do mesmo xeito, en outubro de 1939 a Asociación só vendera 8.283 medios dólares datados ese ano, menos dos 9.000 dispoñibles para a venda. Así as cousas, os coleccionistas enviaron cartas de protesta aos congresistas e ao Departamento do Tesouro. O 5 de agosto de 1939, o Congreso actuou aprobando unha lei que puña fin a todas as emisións conmemorativas autorizadas antes de marzo de 1939. Swiatek e Breen observaron que se non se producise a intervención do Congreso, "probablemente habería moedas da Oregon Trail datadas en 1980".
En resumo, cuñouse un total de 264.419 exemplares do medio dólar conmemorativo do Oregon Trail, dos cales aproximadamente 174 se destinaron á Comisión de Ensaios e 61.317 se fundiron. En consecuencia, destináronse á venda ao público 202.928. O medio dólar conmemorativo do Oregon Trail foi a moeda conmemorativa cuñada durante máis tempo. Segundo a edición de luxo de 2018 de A Guide Book of United States Coins, de Richard S. Yeoman, os exemplares máis accesibles desta moeda son os de 1926 e 1926-S, aos que se lles atribúe un prezo de 135 dólares nun estado de conservación próximo a "sen circular". As pezas de 1939 inclúense neste catálogo só como un conxunto das tres cecas, cun prezo de 1.350 dólares en perfecto estado de conservación.
Repercusión
A Oregon Trail Memorial Association pasou a formar parte en 1940 da American Pioneer Trails Association (APTA), un grupo que pretendía ter un alcance máis amplo que a OTMA. Un estado financeiro conxunto de 1942 de ambas as organizacións revela que ese ano aínda posuía 7.212 moedas de medio dólar do Oregon Trail. En 1943 vendía medios dólares de 1936 e 1937-D. Unha carta ao editor na edición de setembro de 1943 de The Numismatist afirmaba que o grupo vendía as pezas a cinco dólares para financiar fitos feitos de madeira de Oregón coas que marcar o sendeiro, e nesa cantidade ía incluída tamén a afiliación.
Minnie Howard seguía en 1947 intentando mellorar a conservación de Fort Hall, e como parte dese esforzo conseguiu que o senador de Idaho Henry Dworshak presentase un proxecto de lei que permitise a emisión de máis medios dólares do Oregton Trail, en beneficio da organización de Howard en Idaho. Nada máis facelo, o 26 de febreiro, o presidente Harry Truman anunciou a súa oposición a varios proxectos de lei sobre moedas que se presentaran. O secretario do Tesouro en funcións, E. F. Foley, escribiu en contra, trazando a historia entre a OTMA e o Departamento do Tesouro: "Ordenouse cuñar moedas e deixalas nas cecas". O Comité Bancario opúxose ao proxecto de lei, e este fracasou. Segundo un artigo de novembro de 2014 en The Numismatist, "Cos esforzos na década de 1940, o medio dólar do Oregon Trail, que vira o seu abrente en Pocatello, achou o seu ocaso alí tamén". miniatura|172x172px|[[Medalla de premio emitida pola Oregon Trail Memorial Association, cun deseño moi similar ao do anverso da moeda de medio dólar.]] Driggs dirixiu a APTA ata a súa morte aos 89 anos en 1963, aínda que se amosou menos activo nos seus derradeiros anos. Notificou á Casa da Moeda en 1953 que a APTA era a sucesora da OTMA, e que daquela aínda tiña medios dólares á venda. Logo do seu falecemento, atopáronse máis de cincuenta exemplares entre as súas pertenzas.
Outros grupos continuaron coa misión da APTA de preservar o Camiño e construír monumentos. En 1963, dous anos antes da morte de Howard, a cidade de Pocatello erixiu unha réplica de Fort Hall nun parque. Porén, o lugar en si segue sen urbanizar, cun discreto fito indicador.
Entre 1939 e 1945 non se cuñou moeda conmemorativa ningunha. Cando se retomaron as autorizacións despois da segunda guerra mundial, as emisións na honra de Booker T. Washington e de George Washington Carver vendéronse, nalgúns anos, en series de baixa tiraxe de moedas das tres cecas. Despois de 1954, cando se cuñaron as derradeiras pezas deste tipo, o Departamento do Tesouro non volveu apoiar unha conmemorativa non circulante ata 1982, cando se emitiu un medio dólar na honra do 250 aniversario do nacemento de George Washington. Este medio dólar de Washington xa foi distribuído directamente pola Casa da Moeda, e os beneficios aplicáronse á redución da débeda nacional. Bowers escribe que "esta vez, [a cuñaxe de moedas conmemorativas] non sería en nome de intereses privados nin locais".
No pasado, os escritores numismáticos describiron a Asociación e as súas actividades con dureza. Bowers afirma que as moedas do Oregon Trail "son fermosas, pero as circunstancias que rodearon a súa emisión deixan moito que desexar". Slabaugh sinalou: "artisticamente, esta é a miña moeda conmemorativa favorita, mais desde o punto de vista ético non o é". Swiatek e Breen escribiron que "as actividades da Asociación para explotar os coleccionistas de moedas e o público en xeral conduciron finalmente á impopularidade das moedas conmemorativas no Congreso e, en última instancia, á firme oposición do Departamento do Tesouro a calquera outra emisión conmemorativa, sen importar o valiosa que fose a causa conmemorada nin quen representase as comisións patrocinadoras".
Segundo Bowers:
Logo da apertura dos papeis de Driggs para unha investigación sobre eles na Universidade do Sur de Utah, un artigo publicado en outubro de 2013 en The Numismatist concluíu que, aínda que faltan moitos documentos, como os acordos co distribuidor Scott, o que hai nos seus rexistros "parece consistente con que Driggs quería usar as moedas para financiar a sinalización do Oregon Trail, non para encher os seus propios petos".
Tiraxes e cecas
Na moeda de medio dólar conmemorativa do Oregon Trail, a marca de ceca aparece como unha inicial na parte Inferior do reverso, no espazo que queda entre a palabra HALF e o pé dereito do indio.
Unha pequena cantidade de exemplares de cada ano e ceca reservábase para a súa inspección pola Comisión de Ensaios dos Estados Unidos na súa xuntanza do ano seguinte. As cifras da táboa seguinte inclúen estas pezas.
Nacionalismo véneto
miniatura|Bandeira da [[República de Venecia.]] miniatura|Bandeira de [[Véneto.]] O nacionalismo véneto ou venetismo é un movemento nacionalista, mais principalmente rexionalista, activo principalmente en Véneto, en Italia, así como noutras partes que formaron parte historicamente da República de Venecia. O nacionalismo véneto defende a promoción da redescuberta República de Venecia así como as súas tradicións, cultura e lingua. Segundo Paolo Possamai, o venetismo é "o conxunto de vénetos e de venecians cara ao recoñecemento da súa identidade e autonomía". O venetismo é un movemento amplo, que inclúe partidos venetistas mais tamén inclúe xente de todos os partidos políticos.
Os venetistas consideran Véneto como unha nación separada de Italia e, a miúdo, negan a validez do resultado do referendo co cal Véneto se uniu con Italia en 1866. Algúns partidos, como Véneto Estado, propoñen unha reedición deste referendo e fan campañas para avanzar cara a independencia de Venecia, un país que estaría composto de todos os territorios da República de Venecia histórica, incluíndo Véneto, Friúl-Venecia Xulia, algunhas áreas da Lombardía (Brescia, Bérgamo, Crema e unha parte da Provincia de Mantua.
En calquera caso, tamén a constitución da Rexión de Véneto recoñece á "xente véneta" o status de "popolo (lit. pobo) veneto". Ademais, a UNESCO dálle á lingua véneta a situación de lingua fóra de perigo, xa que é falada en Véneto, parte de Friúl-Venecia Xulia, parte de Croacia, Rio Gran do Sul, Santa Catarina no Brasil e Chipilo en México.
Unha das asociacións culturais vénetas máis importantes é Raixe Venete, que organiza cada ano a "Festa dei Veneti en Cittadella" (onde venetistas de todas as ideoloxís políticas, asociacións venetistas, actores, músicos e bandas de rock, e moitos cidadáns se reúnen).
Nordanstig
Nordanstig é un concello sueco no condado de Gävleborg. A súa capital é Bergsjö. Dende 1980 a tendencia de poboación vén sendo negativa, e en setembro do ano 2022 o municipio tiña unha poboación de 9 488 habitantes.
Ao longo da costa hai unha franxa dunha milla de ancho de terreo baixo que transita cara a un terreo montañoso primitivo cara ao interior. No oeste co concello as alturas acadan uns 500 metros. O 90% da superficie do municipio está cuberta de bosque e durante moito tempo a industria forestal ten sido a súa principal actividade económica, aínda que no presente o princial empregador é o concello.
Xeografía
O concello atópase no norte do condado de Gävleborg e limita co municipio de Sundsvall, no condado de Västernorrland, ao norte, co de Ljusdal ao oeste, e co de Hudiksvall ao sur, estes dous últimos tamén en Gävleborg.
Montecelos, Ousende, O Saviñao
Montecelos é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Concello de Norrköping
Norrköping é un concello sueco no condado de Östergötland. A súa capital é a cidade de Norrköping. A poboación leva medrandono concello dende a década dos 80, e no mes de setembro de 2022 o municipio tiña 145 176 habitantes.
Joan Higginbotham
Joan Elizabeth Higginbotham, nada en Chicago (Illinois), o 3 de agosto de 1964, é unha astronauta estadounidense retirada que formou parte da misión STS-116.
Traxectoria
Higginbotham graduouse en enxeñería eléctrica pola Universidade do Sur de Illinois en Carbondale en 1987 e é máster en xestión pola Instituto de Tecnoloxía de Florida en 1996.
Foi seleccionado como astronauta pola NASA en abril de 1996, participando na misión STS-116 e pasando un total de 12,86 días no espazo.
Navallos, Ousende, O Saviñao
Navallos é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Lamapereira, Ousende, O Saviñao
Lamapereira é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Pacios, Ousende, O Saviñao
Pacios é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Concello de Norrtälje
Norrtälje é un concello sueco no condado de Estocolmo. A súa capital é Norrtälje. Dende a fundación do concello en 1971 a tendencia de poboación vén sendo moi positiva, e en setembro do ano 2022 o muncipio tiña 65 434 habitantes.
A área que conforma o municipio ten un leito rochoso agrietado. Os bosques de coníferas e mixtos dominan o oeste do municipio, pero cara a costa dominan os bosques caducifolios. O arquipélago interior é exuberante, mentres que outras partes do arquipélago tellen illotes estériles. A principios da década de 2020 a meirande parte dos traballadores de Norrtälje estaban no sector público, estando o concello e o cárcere de Norrtälje entre os principais empregadores.
Ousende, Ousende, O Saviñao
Ousende é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Pacios, Rebordaos, O Saviñao
Pacios é un lugar da parroquia de Rebordaos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Pacios, San Vitoiro de Ribas de Miño, O Saviñao
Pacios é un lugar da parroquia de San Vitoiro de Ribas de Miño no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Pacios, Vilasante, O Saviñao
Pacios é un lugar da parroquia de Vilasante no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Outeiriños, Ousende, O Saviñao
Outeiriños é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Toponimia
A orixe do topónimo é o latín, que é unha parte alta ou elevación do terreo.
Manuel Reinante Cancio
Manuel Reinante Cancio, nado en Ribadeo o 19 de febreiro de 1816 e finado na mesma vila o 2 de maio de 1909,, foi un auxiliar facultativo de minas, piloto da mariña mercante e topógrafo galego.
Traxectoria
Traballou con Guillermo Schulz na realización do Mapa Petrográfico do Reino de Galicia, e fixo o mapa topográfico e mineiro do Barranco del Rey, na serra Albanilla (provincia de Almería).
Foi vicepresidente do Consello Rexionalista de Lugo, e representou a Ribadeo na Deputación Provincial.
En 1888 cedeu ó concello de Ribadeo 108 ha de terreo en montes próximos á vila (montes de Reverte, Fontes do Lobo e Monte de Arca) para que o recadado pola súa venda se aplicase ó ben público.
Obra
Colaborador en diversas publicacións periódicas, publicou:
Recoñecementos
Foi condecorado coa Encomienda de Número de Isabel la Católica por Servizos especiais.
A Piteira, Ousende, O Saviñao
A Piteira é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Richmond Football Club
O Richmond Football Club, alcumados os Tigers (do inglés: Tigres), é un club de fútbol australiano con sede en Richmond, Melbourne, Victoria. O club foi fundado en 1885, contanto cun equipo masculino na Australian Football League (AFL) e feminino na AFL Women's (AFLW). Antes de unirse á Victorian Football League (actual AFL) en 1908, o equipo competía na Victorian Football Association (VFA), onde gañou dous premierships. Desde aquela, o equipo conseguiu trece títulos da AFL, sendo o último en 2020. O equipo ten a súa sede e campos de adestramento no primeiro estadio no que xogou, o Punt Road Oval. Este estadio, con capacidade para 6 000 espectadores, é actualmente utilizado tanto polo equipo feminino como polo equipo reserva da Victorian Football League (VFL). Este estadio é adxacente ao actual recinto de xogo dos Tigers, o Melbourne Cricket Ground, estadio con capacidade para 100 024 espectadores. O equipo viste tradicionalmente un guernsey (uniforme) negro cunha faixa amarela. A canción do equipo é We're From Tigerland.
West Coast Eagles
Os West Coast Eagles, oficialmente West Coast Eagles Football Club e usualmente abreviado como Eagles (do inglés: Aguias) ou West Coast (do inglés: Costa Oeste), é un club profesional de fútbol australiano con sede no barrio de Lathlain, en Perth, Australia Occidental. O club foi fundado en 1986 como un dos dóus equipos de expansión da Australian Football League (AFL), naquela altura chamada Victorian Football League.
Os West Coast Eagles son un dos equipos da AFL máis exitosos da era AFL. En 1992 foron o primeiro equipo de fóra do estado de Victoria en xogar e gañar unha Grand Final da AFL. Desde aquela repetiron títolo en 1994, 2006 e 2018. Isto fai que sexa o segundo equipo con máis premierships desde 1990, tan só por detrás dos cinco de Hawthorn. Son ademais un dos club con máis apoiados e rentábeis da competición, superando en 2020 os 100 000 afiliados. O club conta tamén con equipo feminino da AFLW e de reservas na West Australian Football League.
Crow Foot
Crow Foot, nado c. 1876 e finado o 15 de decembro de 1890, foi o fillo de Touro Sentado, do pobo lakota.
Traxectoria
A súa foi Seen by Her Nation ou Four Robes. Tivo irmás chamadas Standing Holy e Lodge, e irmáns chamados Henry, Little Soldier, Red Scout e Theodore. Era un xemelgo e naceu pouco despois da batalla de Little Bighorn en 1876. Touro Sentado chamouno Crow Foot, na honra do xefe pés negros do Canadá.
Crow Foot foi lembrado no obituario do seu pai como "'brillante coma un dólar e con ollos que chascan coma látegos'". O seu pai, que cría que os nenos indios necesitaban aprender a ler e escribir, levou a Crow Foot e aos seus outros fillos a unha escola diúrna congregacional. Crow Foot era o fillo favorito de Touro Sentado.
Dicíase que Crow Foot era "un mozo solemne de dezasete anos" que "mostraba unha sabedoría notable para un rapaz tan novo". Segundo Robert Higheagle, "Crow Foot non era como o resto dos rapaces. Non saía e se mesturaba cos outros ou xogaba aos seus xogos. Envelleceu demasiado cedo".
En 1881, participou xunto ao seu pai na rendición en Forte Buford, entregando o rifle Winchester do seu pai ao maior Brotherton.
Crow Foot foi asasinado xunto co seu pai o 15 de decembro de 1890 por un grupo de axentes da policía india. Máis tarde, un dos policías informou que Crow Foot lle dixo ao seu pai: "Ti sempre te chamaches un xefe valente. Agora estás a deixarte levar pola Ceska maza" (policía). As primeiras crónicas militares e policiais da detención non mencionan que Crow Foot dixera isto.
Lone Man atopouno escondido nunha pila de mantas. Crow Foot dixo: "'Meus tíos, non me mates. Non quero morrer'". Algunhas fontes aseguran que os policías o mataron a instrución de moribundo Bull Head, quen dixo: "Fai o que che guste con el. É un dos que causou este problema". Outras fontes afirman que Bull Head dixo que non lle importaba o que fixeran.
Lone Man "esnaquizou a fronte de Crow Foot coa culata do rifle, o que o fixo que este se tambalease pola habitación e saíse pola porta. Alí Lone Man e outros dous homes, con bágoas correndo polas súas meixelas, matárono a balazos".
Asa di var
miniatura|Exemplar do Guru Granth Sahib. O texto do Asa di var está nas angs 462 a 475 Asa di var é un var escrito por Nanak Dev Ji, o fundador do sikhismo en punjabi. Na súa forma canónica, recollida na obra Guru Granth Sahib compilada polo gurú Arjan, consta de 24 pauris (estrofas) e cada unha precedida por dous ou máis shaloks (parellas de versos), totalizando 59; son na súa maioría (44) escritos polo propio Nanak pero outros 15 son obra do seu inmediato sucesor, Angad. A composición, que é unha gabanza a Deus, forma parte do ritual do sikhismo interpretada polos kirtania nos templos e congregacións sikhs no servizo da primeira hora da mañá. Ha de se interpretar nun estilo melodioso establecido por Arjan seguindo o modelo do var Tunda Asraje que conta a historia do rei Asraja, que quedou maneto (tunda) ao lle amputar unha man, e tiña fama de bravo e piadoso.
A Retorta, Ousende, O Saviñao
A Retorta é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Nacionalismo vietnamita
dereita|miniatura|[[Bandeira de Vietnam.]] O nacionalismo vietnamita (en chủ nghĩa dân tộc Việt Nam / chủ nghĩa quốc gia Việt Nam) é unha forma de nacionalismo que defende que os vietnamitas son unha nación e promove a unidade cultural de Vietnam. Abrangue unha ampla variedade de ideas e sentimentos, desenvolvidos durante moitos séculos para preservar e defender a identidade nacional da nación vietnamita.
Vietnam forma parte da sinosfera e a lingua vietnamita é recoñecida como a única lingua do país. A maioría do nacionalismo vietnamita céntrase na historia militar da nación, aínda que tamén hai aspectos culturais e civís.
Lume (álbum)
Lume é o álbum de estudio da banda galega de stoner rock/grunge Bala, publicado o 3 de marzo de 2017 a través do selo compostelán Matapadre.
Nacionalismo vietnamita
Os conceptos nacionalistas modernos en Vietnam céntranse na China, o cal alimentou o sentimento antichinés en Vietnam, aínda que o nacionalismo tamén promoveu puntos de vista anticamboxanos e antifranceses no pasado.
Clororrespiración
miniatura|Fundamentos da clororrespiración.|alt= A clororrespiración é un proceso respiratorio que ten lugar nas plantas. As plantas posúen un orgánulo de dobre membrana e con tilacoides no seu interior chamado cloroplasto, que ten como misión principal a fotosíntese, pero que tamén é o lugar onde se produce a clororrespiración. As membranas tilacoidais conteñen un encima chamado NAD(P)H deshidroxenase que transfire electróns nunha cadea linear a moléculas de oxíxeno. Esta cadea de transporte de electróns (CTE) fotosintética tamén interacciona coa da respiración celular. A fotosíntese é tamén un proceso co que interacciona a clororrespiración. Se a fotosíntese é inhibida por estresantes ambientais como o déficit de auga, aumento de calor e/ou aumento ou diminución da exposición á luz, ou incluso o estrés ao frío, entón a clororrespiración é unha das vías cruciais que usan as plantas para compensar a síntese de enerxía química.
A clororrespiración: o último modelo
miniatura|alt=|185x185px|esqauerda|Diagrama que ilustra un dos modelos iniciais do proceso da clororrespiración.
Inicialmente, a presenza da clororrespiración como proceso respiratorio verdadeiro nas plantas poñíase moi en dúbida. Porén, en experimentacións na alga unicelular Chlamydomonas reinhardtii descubriuse que a plastoquinona (PQ) era un transportador redox. O papel deste transportador redox é transportar electróns desde o encima NAD(P)H deshidroxenase a moléculas de oxíxeno na membrana tilacoidal. Usando esta cadea de transporte de electróns cíclica no fotosistema I, a clororrespiración compensa a falta de luz. Esta vía cíclica tamén permite que os electróns volvan entrar no conxunto (pool) de plastoquinonas por medio da produción e actividade do encima NAD(P)H deshidroxenase, que se usa despois para subministrar moléculas de ATP (enerxía) ás células da planta. miniatura|255x255px|Diagrama que mostra as novas moléculas descubertas PTOX e o complexo NDH deshidroxenase como parte do proceso clororrespiratorio en plantas superiores como [[Rosa (flor)|Rosa da variedade Meillandina. ]]
No ano 2002, o descubrimento de novas moléculas como a oxidase terminal plastidial (PTOX) e os complexos NDH (da NADH deshidroxenase) revolucionaron o concepto da clororrespiración. Usando evidencias da experimentación na planta Rosa variedade Meillandina, este último modelo considera o papel de PTOX como encima que impide que o conxunto de plastoquinonas se sobrerreduzan, ao estimular a súa reoxidación. Mentres que, os complexos NDH deshidroxenase son responsables de proporcionar unha porta de saída para os electróns para formar unha cadea de transporte de electróns. A presenza de tales moléculas é aparente nas membranas dos tilacoides que dan ao estroma de plantas superiores como Rosa variedade Meillandina.
Relación entre a clororrespiración, a fotosíntese e respiración
A experimentación cos inhibidores da oxidase respiratoria (por exemplo o cianuro) en algas unicelulares revelou que existen vías interactivas entre os cloroplastos e as mitocondrias. As vías metabólicas responsables para a fotosíntese están presentes nos cloroplastos, mentres que as vías metabólicas respiratorias están presentes na mitocondrias. Nestas vías os transportadores metabólicos (como o fosfato) intercambian moléculas de NADH ou NADPH entre as cadeas de transporte electrónico fotosintéticas e respiratorias. En experimentos usando espectroscopia de masas en algas e mutantes fotosintéticos de Chlamydomonas descubriuse que as moléculas de oxíxeno se intercambiaban entre as CTEs fotosintéticas e clororrespiratorias. A especie de alga mutante Chlamydomonas, carece de fotosistemas I e II, así que cando na alga hai actividade do fotosistema I inducido por un flash de luz, non produce efectos nas vías mitocondriais da respiración. En vez diso, esta actividade do fotosistema I inducido polo flash causaba un intercambio entre as CTEs fotosintéticas e clororrespiratorias, que se observou con polarografía. Esta actividade do fotosistema I inducida polo flash é desencadeada por unha sobrerredución do conxunto de plastoquinonas e/ou a falta de nucleótidos de piridina na membrana do tilacoide. Unha redución de tales moléculas estimula despois as moléculas de NADPH e PTOX para que poñan en funcionamento as vías clororrespiratorias.
Ademais, en ausencia de luz (e, por tanto, de fotosíntese), a clororrespiración ten un papel fundamental para que as vías metabólicas poidan compensar a síntese de enerxía química. Isto conséguese pola oxidación de compostos estromáticos, o cal incrementa o conxunto de plastoquinonas e permite que o transporte de electróns clororrespiratoria teña lugar.
A Toxeira, Ousende, O Saviñao
A Toxeira é un lugar da parroquia de Ousende no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Clororrespiración
Experimento de Quiles
miniatura|Plantas de [[avea.]]
Un experimento en plantas de avea feito pola científica María José Quiles, revelou que unha intensidade extrema de luz pode inhibir a fotosíntese e causa unha a inactividade do fotosistema II. Esta redución orixina un incremento dos niveis de NAD(P)H deshidroxenase e PTOX que despois causa a estimulación da clororrespiración.
Incubáronse follas de avea e utilizouse a emisión de fluorescencia da clorofila para examinar o efecto da intensidade extrema de luz. A medida que se incrementaba a fluorescencia da clorofila, a do conxunto de plastoquinonas diminuía. Isto estimulaba o fluxo de electróns, causando que os niveis de NAD(P)H deshidroxenase e PTOX finalmente aumenten e inicien o proceso de clororrespiración na membrana dos tilacoides da avea.
Tamén se examinou o efecto de engadir n-propil galato ás follas incubadas. O n-propyl galato é unha molécula que axuda distinguir entre as actividades da redución e oxidación das plastoquinonas ao inhibir a PTOX. Quiles notou un incremento na fluorescencia da clorofila dentro da membrana do tilacoide das células das plantas despois da adición de n-propil galato. O resltado causou a estimulación do encima NAD(P)H deshidroxenase e a súa vía ciclica; causando un continuo incremento na fluorescencia da clorofila na avea.
Conclusión de Quiles
Despois de comparar as respostas metabólicas entre as plantas de avea baixo unha intensidade media de luz coa das plantas de avea baixo unha intensidade extrema da luz, obsérvase que o rendemento do fotosistema II producido era menor nas follas que experimentaran clororrespiración en luz extrema, mentres que se obtiña un rendemento maior nas follas baixo intensidade de luz media. Un maior rendemento do fotosistema II é máis eficiente para a síntese de enerxía química e así para a supervivencia das plantas. Quiles indicou que aínda que a vía clororrespiratoria é menos eficiente, aínda serve como unha resposta de seguridade para a produción de enerxía nas plantas. Finalmente, concluíu que a luz intensa na avea causaba que se reducise o rendemento do fotosistema II e así se iniciase un influxo de proteínas de entrada (NAD(P)H deshidroxenase) para empezar o proceso de clororrespiración.
Experimento de Paredes e Quiles
miniatura|Rosa Meillandina As científicas Miriam Paredes e María José Quiles dirixiron unha investigación na planta ''Rosa var. Meillandina'' sobre a súa resposta metabólica ao déficit de auga. Observaron como un rego limitado podía causar unha redución na actividade do fotosistema II, o cal tiña como resultado a inhibición da fotosíntese. Observaron un incremento na actividade clororrespiratoria como mecanismo protector ante a falta de fotosíntese.
No experimento analizáronse plantas con déficit de auga con técnicas de imaxe por fluorescencia. Esta forma de análise detectou un aumento dos niveis de of PTOX e de actividade da NAD(P)H deshidroxenase na planta. Un incremento nestas dúas moléculas causaba o inicio da clororrespiración.
Experimento de Gasulla, Casano e Guéra
Os científicos Francisco Gasulla, Leonardo Casano e Alfredo Guéra observaron a resposta metabólica dos liques cando eran situados en condicións de escuridade. O complexo captador de luz (LHC) dos cloroplastos do lique é activado cando están en escuridade. Gasulla, Casano e Guéra notaron que este incremento na actividade do LHC causaba unha diminución do conxunto de plastoquinonas e do fotosistema II, o que indicaba o inicio da clororrespiración.
Utilizaron unha análise de inmunodetección para determinar a cantidade de moléculas de LHC dentro do clorobionte do lique en ambiente escuro e en ambiente luminoso. Esta cantidade de LHC no cloroplasto servía para detectar a redución da actividade do fotosistema II. Esta redución era causada por unha perda de enerxía de excitación na cadea de transporte de electróns do fotosistema II, o cal despois estimulaba un aumento das vías clororrespiratorias. Gasulla, Casano e Guéra observaron que o nivel de moléculas LHC en liques adaptados á escuridade duplicárase en comparación cos liques adaptados á luz. Tamén atoparon que se activaban as cadeas de transporte electrónico clororrespiratorias moito tempo antes nos liques adaptados á escuridade que nos adaptados á luz. Isto orixinaba unha velocidade metabólica máis rápida e unha resposta de síntese química nos liques adaptados á escuridade debido á clororrespiración.
Conclusión de Gasulla, Casano e Guéra
Os autores concluíron que canto máis tempo se mantiña o liquen na escuridade, máis rápido empezaban as vías clororrespiratorias. Isto débese á rápida depleción de moléculas PTOX, que reduce o conxunto de plastoquinonas. Estes feitos estimulaban entón a cadea de transporte electrónico da clororrespiración nun bucle continuo ata que o lique era situado nun ambiente luminoso.
Tamén atoparon que o LHC era outro indicador da clororrespiración. Cando se incrementaban as concentracións de LHC dentro do cloroplasto, a actividade do fotosistema II diminuía debido á perda de actividade da cadea transportadora de electróns. Esta redución estimulaba despois a actividade clororrespiratoria para compensar a síntese de enerxía química.
Experimento de Segura e Quiles
Un experimento feito por María V. Segura e María J. Quiles estudou o estrés ao frío da planta tropical Spathiphyllum wallisii, mostrando as distintas respostas das vías clororrespiraorias cando diferentes partes da planta eran arrefriadas a 10 graos Celsius. thumb|Spathiphyllum wallisii
Atoparon que cando as raíces da planta se arrefriaban a baixas temperturas (10 graos Celsius), o nivel de moléculas clororrespiratorias (NADPH deshidroxenase e PTOX) variaban lixeiramente cando se comparaban co seu nivel en plantas control. Porén, cando se arrefriaba só o talo a 10 graos Celsius, as moléculas de NADPH, NDH (deshidroxenase) e PTOX incrementábanse como resultado da actividade reducida do fotosistema I. Compararon despois este resultado somentendo só ás follas a 10 graos Celsius, e viron que isto causaba que se detivese a actividade do fotosistema II e se inhibise a fotosíntese. A falta de actividade fotosintética, en combinación co aumento de moléculas de NADPH e PTOX, desencadeaba as vías clororrespiratorias para empezar a síntese de enerxía química.
Ademais, comprobaron que o arrefriamento simultáneo das follas e o quentamento das raíces (mentres a planta estaba iluminada), pode causar que as cadeas de transporte de electróns no fotosistema II funcionen máis lentamente e finalmente se inhiban. Isto despois levaba a unha sobrerredución do conxunto de plastoquinonas, o cal finalmente estimulaba a clororrespiración.
Despois utilizaron imaxes de fluorescencia para determinar o nivel de actividade fotosintética nas follas, o que permitía determinar a probabilidade de que se desencadeasen as vías clororrespiratorias. Notaron que a porcentaxe de eficiencia da fotosíntese permanecía alta nas plantas testadas nas que: Esta alta porcentaxe de eficiencia fotosintética significaba que as posibilidades de que teña lugar a clororrespiración son escasas. Porén, isto non era así nas plantas que sufrían un arrefriamento do talo a 10 graos Celsius e un quentamento das raíces a 24 graos Celsius. A eficiencia da fotosíntese destas plantas testadas era significativamente menor cando se comparaban co control experimental. Isto tamén indicaba a inhibición da actividade do fotosistema II que despois causaba que empezase a clororrespiración.
Tamén utilizaron unha análise de inmunoblot para deducir o efecto de variar as temperaturas en distintas partes da planta. Concretamente, mediron a cantidade de PTOX e complexo NDH deshidroxenase acumulados na membrana tilacoidal do cloroplasto. Un incremento dos complexos NDH era evidente cando se arrefriaba o talo a 10 graos Celsius e se quentaba a raíz a 24 graos Celsius. Nesas condicións estimulábase a clororrespiración nesta planta. Ao contrario, o inmunoblot non detectou variación nos niveis de moléculas de complexo NDH e PTOX nas plantas cando:
Estas plantas testadas tiñan concentracións similares de complexos NDH e PTOX cando se comparaban co control experimental.
O Beirán, Piñeiró, O Saviñao
O Beirán é un lugar da parroquia de Piñeiró no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Clororrespiración
Importancia da clororrespiración
Aínda que a clororrespiración non é tan eficiente coma a fotosíntese en producir enerxía, a súa importancia atribúese ao seu papel como adaptación para a supervivencia das plantas cando están situadas en condicións nas que carecen de luz e auga ou están a temperaturas non confortables (as temperaturas óptimas varían segundo a especie de planta). Ademais, Cournac e Peltier atoparon que as cadeas de transporte electrónico clororrespiratorias xogan un papel no equilibrio do fluxo de electróns a través das cadeas respiratoria e fotosintética. Isto axuda a manter o balance da auga e regula a temperatura interna da planta.
James M. Carpenter
James Michael Carpenter, nado en 1956, é un entomólogo estadounidense.
Traxectoria
Carpenter estudou na Universidad Estatal de Míchigan, onde acadou o B.S. en 1977, e na Universidade Cornell, onde obtivo o seu Ph.D. en 1983.
Entre outros cargos desempeñados cómpre citar:
Traballos recentes
As súas publicacións recentes abranguen temas desde a taxonomía até a etoloxía, e continúa investigando a sistemática da familia dos véspidos en todo o mundo, á que se refiren a maior parte dos traballos publicados. O foco xeográfico estivo especialmente nas partes orientais e adxacentes da rexión paleártica. As publicacións que tratan sobre as avespas de Vietnam forman parte dunha colaboración de 20 anos con científicos de Hanoi. As publicacións da India proceden dunha colaboración iniciada hai uns seis anos, que agora engloba a dous grupos de investigación, en Kozhikode e Bengaluru. As publicacións relativas á China e Paquistán representan os primeiros froitos das colaboracións iniciadas hai máis de dous anos. Tamén continúa a publicar sobre os véspidos da rexión neotropical, especialmente do Brasil e da Güiana Francesa, con coautores cos que comezou a colaborar hai 20 anos en ambos os casos.
Piñeirón, Piñeiró, O Saviñao
Piñeirón é un lugar da parroquia de Piñeiró no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Malcolm Delaney
Malcolm Hakeem Delaney, nado o 11 de marzo de 1989 en Baltimore (Maryland) é un xogador profesional de baloncesto estadounidense.
Traxectoria profesional
O 15 de xullo de 2016, Delaney asinou cos Atlanta Hawks un contrato de dous anos e 5 millóns de dólares. Fixo o seu debut na National Basketball Association (NBA) o 27 de outubro de 2016, facendo 4 puntos e 5 asistencias na vitoria dos Hawks por 114–99 contra os Washington Wizards.
O 12 de setembro de 2019, Delaney asinou un contrato dun ano co FC Barcelona da Liga ACB. O 14 de maio de 2020, Delaney e o Barcelona acordaron a rescisión do contrato do xogador.
O 2 de xuño de 2020, Delaney asinou un contrato de dous anos co Olimpia Milano da Lega Basket Serie A.
Nihil Obstat
Nihil Obstat é o primeiro álbum de estudio da banda galega de noise rock Disco las Palmeras!, publicado o 8 de febreiro de 2011 a través do selo compostelán Matapadre.
Sobrelle, Piñeiró, O Saviñao
Sobrelle é un lugar da parroquia de Piñeiró no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Miscocitarinos
A dos miscocitarinos (Mischocyttarini) é unha tribo de insectos himenópteros da suborde dos apócritos, familia dos véspidos, unha das catro en que se divide a subfamilia dos polistinos.
A tribo comprende un só xénero, Mischocyttarus.
Características
Os lóbulos tarsianos asimétricos de Mischocyttarus sepáranos da tribo dos epiponinos. Mischocyttarus é o maior xénero de avespas eusociais, xa que comprende máis de 200 especies e subespecies.
As obreiras levan néctar e pequenas eirugas de volta ao niño para alimentaren ás larvas en desenvolvemento que están aloxadas individualmente en celas separadas do niño. Non todos os niños teñen unha femia con ovarios desenvolvidos.
A súa bioloxía é similar á das especies do xénero Polistes. Porén, Mischocyttarus parece amosar bastante máis flexibilidade social e reprodutiva que Polistes.
Tribo
A tribo foi descrita en 1993 polo entomólogo estadounidense James M. Carpenter.
Xénero
O xénero fora descrito en 1853 polo naturalista, xeólogo e entomólogo suízo, especialista en himenópteros e ortópteros, Henri Louis Frédéric de Saussure.
Sinónimos do xénero
Ademais de polo nome actualmente válido, o xénero coñceuse tamén polos sinónimos:
Especies
O xénero comprende as seguintes especies:
Casa da Moeda da República Checa
A ceca estableceuse en 1993, logo da disolución da antiga República de Checoslovaquia, xa que a Casa da Moeda de Kremnica, que se ocupaba da cuñaxe da coroa checoslovaca, estaba situada en Eslovaquia.
A compañía
A Casa da Moeda da República Checa continúa unha longa tradición de cuñaxes en territorio checo. Desde a súa fundación foi o provedor exclusivo de moedas circulantes para ese país, consonte as necesidades do Banco Central da República Checa, así como de moedas conmemorativas para o coleccionismo e o investimento.
En paralelo, a compañía desenvolveu a súa liña propia doutros produtos, como medallas, fichas privadas para diversas institucións etc., ademais dos cuños, as matrices e diversas ferramentas necesarias para o proceso de cuñaxe, coa excepción dos discos sobre os que se cuñan as moedas de circulación, que se importan de fábricas estranxeiras.
O Goberno checo privatizou a compañía en 2009, e pasou a estar controlada pola empresa checa Jablonex Group. Un ano máis tarde, en 2010, a ceca foi adquirida polo consorcio checo-suízo Monetica, propiedade do empresario checo Karel Zubek, e da compañía de moedas suíza AV Amera Vermoegensbeteiligungs AG.
Marcas de ceca
Desde a súa creación en 1993, a Casa da Moeda da República Checa vén utilizando tres marcas de ceca como indicación da orixe das moedas e medallas que elabora.
miniatura|[[Moeda (peza metálica)|Moeda conmemorativa de prata de 200 coroas, coa marca de ceca Č M en monograma]]
Pat Garrity
Patrick Joseph Garrity, nado o 23 de agosto de 1976 en Las Vegas, Nevada, é un ex xogador estadounidense de baloncesto profesional.
Traxectoria profesional
Garrity foi seleccionado na 19ª posición do Draft da NBA de 1998 polos Milwaukee Bucks. Os Bucks traspasaron os seus dereitos xunto os de Dirk Nowitzki ós Dallas Mavericks, a cambio dos dereitos de Robert Traylor. Despois foi traspasado de novo xunto a Martin Müürsepp, Bubba Wells e unha elección da primeira rolda do Draft ós Phoenix Suns, a cambio de Steve Nash. Na súa tempada de rookie en Phoenix, acadou 5.6 puntos en 39 partidos xogados.
Tras a súa primeira tempada na liga, foi traspasado xunto a Danny Manning e dúas futuras eleccións do Draft ós Orlando Magic, a cambio de Penny Hardaway. Xogou durante nove tempadas en Orlando antes de anunciar a súa retirada o 11 de setembro de 2008.
San Sadurniño, Piñeiró, O Saviñao
San Sadurniño é un lugar da parroquia de Piñeiró no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Perth Stadium
O Perth Stadium, tamén coñecido por motivos de patrocinio como Optus Stadium, é un estadio multiusos situado na cidade de Perth, Australia, no que principalmente se practica o fútbol australiano, o crícket e o rugby. O estadio ten capacidade para 60 156. O Perth Stadium é sede de dous equipos da Australian Football League: os West Coast Eagles e o Fremantle Football Club, e un da Big Bash League, os Perth Scorchers, tanto feminino como masculino.