cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Afrika Korps
Antecedentes
Wavell pediu urxentemente reforzos e en maio creu estar en condicións de emprender un contraataque. A pesar do éxito inicial, resultou un fracaso. En xuño tratou de endereitar unha nova ofensiva, que tampouco fraguou. En xullo, Wavell foi relevado e tomou o mando o xeneral sir Claude Auchinleck. Durante os seis meses seguintes, Auchinleck concentrou e organizou as súas tropas británicas e da Commonwealth no norte de África, e comezou a preparar unha campaña cuxo obxectivo era liberar Tobruk e recuperar Cirenaica. Tras un intento errado en novembro de romper o cerco de Tobruk, as tropas de Auchinleck conseguiron, con todo, o seu obxectivo o 10 de decembro. Liberada a praza, os ingleses proseguiron ata a cidade de Bengasi, que ocuparon o 24 do mesmo mes. Pero o éxito de Inglaterra foi transitorio.
Mezzopiano
dereita|150px|miniatura|Abreviatura de mezzopiano. Mezzopiano é un termo que se utiliza en música para indicar o grao de intensidade do son. A intensidade que sinala é moderadamente suave, sendo máis forte que piano e menos que o mezzoforte. A súa abreviatura é (mp).
Afrika Korps
A batalla do Alamein
O 21 de xaneiro de 1942, Rommel volveu ao ataque e o 28 as forzas de Auchinleck replegáronse ao oeste de Tobruk. Tras un período de calma de case catro meses, Rommel renovou a ofensiva o 27 de maio. A finais de xuño, o Afrika Korps achábase próximo a El Alamein, cidade que apenas distaba 90 km de Alexandría e do Delta do Nilo. A partir dese momento, a sorte volveu as costas a Rommel e aos seus homes, quen empezaron a sufrir problemas de abastecemento. O 16 de xuño, un convoi angloestadounidense chegou a Malta e puxo fin aos ataques aéreos nazis sobre a illa. A finais de mes, os aliados comezaron desde a illa unha ofensiva contra os convois de aprovisionamento do Eixo que se dirixían ao norte de África. A mediados de xullo, só un barco de cada catro chegaba ao seu destino. As tropas de Auchinleck lograron conservar as súas posicións e o 10 de xullo iniciaron unha serie de pequenos contraataques. A finais de xullo, ambos os contendentes achábanse demasiado esgotados para continuar o combate, e Auchinleck suspendeu a ofensiva.
Buck (cráter)
Buck é un cráter complexo dentro da rexión de Navka do planeta Venus. Foi mapeado pola sonda Magallanes no ano 1990 e está situado nas coordenadas 5,7° S 349,6° E. O cráter ten 22 km de diámetro e posúe paredes con chanzos, un chan liso e escuro ó radar, ademais dun prominente pico central que fai que este cráter sexa clasificado coma complexo. O tamaño do pico central é dun tamaño infrecuentemente grande en relación ó diámetro do cráter. Depósitos semellantes ós das coladas de lava esténdense máis aló dos límites da crista do volcán, sobre todo en dirección oeste e suroeste. De xeito semellante a moitos dos cráteres mapeados até o de agora pola sonda Magallanes, este cráter ten un halo escuro ó radar que o rodea por completo.
Afrika Korps
A batalla do Alamein
En agosto, Auchinleck foi substituído como comandante en xefe polo xeneral Harold Alexander, e o tenente xeneral Bernard Law Montgomery tomou o mando en calidade de xefe de operacións das forzas do Deserto Occidental, que en diante comezaron a chamarse o VIII Exército ou Ratas do Deserto. Alexander reorganizou a liña de defensa británica e ordenou aos seus homes que se mantivesen nas súas posicións. O 31 de agosto, Rommel renovou o ataque a El Alamein, pero non logrou rexeitar aos británicos. O 2 de setembro 'O Raposo do deserto', como xa se coñecía a Rommel nos dous bandos, comezou a retirar as súas tropas e a dar ordes de que se mantivesen á defensiva. A finais de mes enfermou e tivo que volver a Alemaña.
Aritmética
Antigamente a aritmética cinguíase ao estudo das propiedades dos números naturais, dos números enteiros, e dos números racionais (en forma de fraccións), así como das propiedades das operacións entre estes números. As operacións aritméticas tradicionais son a adición, a subtracción, a multiplicación e a división.
Máis tarde esta disciplina medrou, incluíndo o estudo doutros números coma os reais (considerados como expresións numéricas cun número ilimitado de cifras decimais), e de operacións máis complexas derivadas das operacións aritméticas básicas coma as raíces cadradas, as potencias, a exponenciación e os logaritmos.
Historia
miniatura|200px|esquerda|Detalle dun manuscrito [[Idade Media|medieval en alemán con alegorías de cada unha das artes liberais xunto cun representante ilustre. Boecio é escollido para representar á Aritmética.]]
Os máis famosos restos de operacións aritméticas realizados na prehistoria atópanse no chamado óso de Ishango datado ao redor do -18000. Pénsase que este óso marcouse co fin de servir como axuda para operar con números.
Semella claro que ao redor do -1850 os Babilonios xa tiñan un coñecemento sólido de boa parte da aritmética elemental, se nos baseamos no achado de táboas de arxila coma a Plimpton 322, que contén unha lista de números escritos en formato sexaxesimal correspondentes a sinxelas ternas pitagóricas. Tamén os exipcios tiñan extensos coñecementos aritméticos, así coma de xeometría, como amosa o papiro matemático Rhind escrito ao redor do -1650. No tocante ós contidos aritméticos cabe resaltar que neste papiro se pode xa atopar un algoritmo de multiplicación, así coma o emprego de fraccións da unidade.
Na segunda metade do século VI a.C., na escola pitagórica considerábase á aritmética coma unha das catro ciencias matemáticas (Mathemata). Na idade media a aritmética formaba parte do Quadrivium (aritmética, xeometría, música e astronomía) ensinado por Alcuíno na Academia Palatina, que xunto co Trivium (gramática, retórica e dialéctica) constitúen as sete artes liberais ensinadas nas universidades medievais.
Os algoritmos aritméticos modernos son posibles grazas á introdución do sistema de numeración hindú-arábigo e a notación decimal posicional dos números. A aritmética baseada neste sistema de numeración desenvolveuse ao longo de varios séculos coa contribución dos grandes matemáticos hindús Aryabhata, Brahmagupta e Bhaskara I. Aryabhata probou diferentes formas de notación posicional; Brahmagupta desenvolveu as modernas suma, resta, multiplicación e división baseadas na numeración hindú; e Bhaskara I semella ser o primeiro en empregar unha notación puramente decimal, introducindo un símbolo para o cero. A aritmética de hoxe en día descende dos métodos orixinarios da India, que xunto co sistema numérico hindú asimiláronse polos árabes e foron transmitidos por estes na Idade Media aos europeos. Con anterioridade ao uso destes métodos, a realización de operacións aritméticas básicas era unha tarefa complicada. No ano 662, algunhas pasaxes escritas polo bispo nestoriano persa Severus Sebokht, amosan que daquela a ciencia e o sistema de numeración hindú eran xa coñecidos e apreciados por persoas do oriente medio. miniatura|200px|dereita|Detalle do Códice Albeldense, ou [[Crónica Albeldense|Codex Vigilanus. Os primeiros números arábigos en Occidente.]]A aritmética hindú era máis sinxela que a grega xa que o sistema numérico hindú era posicional e tiña número cero. Os árabes asimilaron as técnicas da ciencia hindú, que logo transmitiron a través dos seus escritos aos europeos. A obra máis antiga que chegou a nós explicando o sistema de numeración decimal e a súa aritmética, é un dos manuscritos do matemático persa do século IX Al-Khwarizmi do cal desgraciadamente só se conservan algunhas versións latinas pouco fieis ao orixinal.
A primeira aparición en Europa dos números hindús foi no Codex Vigilanus copiado por un monxe rioxano no ano 976, aínda que pasarían varios séculos antes de seren aceptados. Na súa difusión xogou un papel importante o "Liber Abaci" do matemático italiano Fibonacci, publicado en Pisa no ano 1202.
Instrumentos de cálculo
Os utensilios para facilitar as contas numéricas foron empregados a través de miles de anos. Por exemplo contar cos dedos, establecendo unha correspondencia cos dedos da man. O primeiro obxecto para contar probablemente fose un «pau de contar». Registros posteriores no Crecente Fértil inclúen cálculos (esferas de barro, conos etc.) que representan contas de obxectos, posiblemente grans. Outro exemplo é a numeración con varas.
O ábaco foi empregado dende tempos moi antigos para tarefas aritméticas. Usábase en Babilonia no 2400 a.C. e dende entón aparecereon diferentes táboas. Antes da Idade Media construíronse varias computadoras analóxicas para facer cálculos astronómicos, como a máquina de Antikythera e o astrolabio na antiga Grecia (150-100 a.C.). Herón de Alexandría (c. 10–70) construíu aparellos complexos, incluíndo autómatas e tarxetas programables.
O matemático escocés John Napier decatouse que a multiplicación e a división dos números podía transformarse en sumas e restas empregando o logaritmo dos números. Mentres construía as súas táboas logarítmicas necesitou facer moitas multiplicacións, para o que deseñou os "ósos de Napier". As regras de cálculo foron usadas por xeracións de enxeñeiros antes da invención das calculadoras de peto.
Alta aritmética
O termo aritmética tamén fai referencia á teoría dos números, que desenvolve e afonda nas propiedades dos números enteiros relacionadas coa súa primalidade, divisibilidade e as solucións enteiras das ecuacións. En particular, o teorema fundamental da aritmética e as funcións aritméticas desenvólvense dentro deste cadro e este é o uso que se reflicte en A Course in Arithmetic de Jean-Pierre Serre, ou o que dá Harold Davenport en frases como: "aritmética de primeira orde" ou "alta aritmética".
Pesimismo
miniatura|220px|Un optimista e un pesimista, cadro do pintor [[Vladimir Makovsky, 1893.]] Pesimismo (do latín pessimum, "o peor"), doutrina filosófica que sostén (invertendo a tese leibniziana) que vivimos no peor dos mundos posibles.
Dentro do contexto do pensamento occidental, esta idea xorde co chamado "pesimismo grego" ou coa doutrina do filósofo cirenaico Hexesias. Xa Plutarco refire, tomándoa de Aristóteles, a famosa lenda do Sileno, quen declara:
Con todo, a fundamentación máis ou menos sistemática do pesimismo ten lugar cos filósofos do irracionalismo do século XIX, tales como Schopenhauer, Mainländer, Eduard von Hartmann e Søren Kierkegaard, e algúns grandes poetas asumírono, como Giacomo Leopardi. Xa no século XX, enrólanse tamén nesta corrente de pensamento Martin Heidegger, Jean-Paul Sartre e Emil Cioran.
É posible referirse tamén a certo contexto pesimista inherente ás relixións (particularmente o budismo), aínda que todas tenden, en maior ou menor medida, a garantir algún tipo de redención. Para o cristianismo, por exemplo, a esperanza é unha das chamadas virtudes teologales.
Codesedo
O topónimo galego Codesedo é un fitónimo que indica a existencia de codesos. Pode referirse a:
Pesimismo
Polo demais, a noción de pesimismo oponse ao concepto filosófico de optimismo.
Gran Premio de Bélxica de 1980
250px|thumb|right|O [[Williams FW07|Williams FW07B de Alan Jones]]
A carreira foi gañada polo piloto francés Didier Pironi pilotando un Ligier JS11 / 15. Foi a súa primeira vitoria de Pironi no Campionato Mundial e foi o cuarto piloto en gañar nas cinco primeiras carreiras da tempada. Pironi gañou por 47 segundos sobre o piloto australiano e campión en, Alan Jones pilotando un Williams FW07B. Terceiro foi o compañeiro de Jones en Williams o piloto arxentino, Carlos Reutemann. Foi a primeira de tres vitorias na Fórmula Un de Pironi. O segundo posto de Jones permitiulle acurtar a dous puntos a diferenza co líder René Arnoux que había logrado tres puntos ó terminar cuarto no seu Renault RE20. Piquet estaba un punto detrás de Jones e Pironi só un punto detrás.
Cereixido, Cereixido, Quiroga
Cereixido é un lugar da parroquia de Cereixido, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. Tiña 13 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE, dos cales 7 eran varóns e 6 eran mulleres.
Volcán submarino
miniatura|250px| Esquema dunha erupción submarina. 1. Nube de vapor de auga 2. Auga 3. Estrato 4. Fluxo de lava 5. Conduto de magma 6. Cámara de magma 7. Dique 8. Lava almofadada miniatura|Lava almofadada formada por un volcán submarino miniatura|Vídeo dunha exploración da [[National Oceanic and Atmospheric Administration|NOAA que mostra os restos de volcáns submarinos de brea.]]
As fontes hidrotermais submarinas, son sitios con abundante actividade biolóxica que adoitan encontrarse preto dos volcáns submarinos.
Efecto da auga sobre os volcáns
A presenza de auga pode alterar moito as características dunha erupción volcánica e as explosións dos volcáns submarinos en comparación coas que se producen en terra. Por exemplo, a auga fai que o magma arrefríe e solidifique máis rapidamente que nas erupcións terrestres, a miúdo converténdoo en cristal volcánico. A lava formada polos volcáns submarinos é bastante diferente da lava terrestre. En contacto coa auga, fórmase unha codia sólida arredor da lava. A lava que avanza flúe sobre esa codia, formando unhas formacións arredondadas chamadas lava almofadada.
A profundidades oceánicas de máis de 2 200 m, onde a presión excede unha presión crítica (22,06 MPa ou unhas 218 atmosferas en auga pura), a aug xa non pode ferver, senón que se converte nun fluído supercrítico. Ao non producírense sons de ebulición, os volcáns de grandes profuncidades son difíciles de detectar a grandes distancias con hidrófonos.
Os valores da temperatura e presión crítica increméntanse en solucións salinas, como é a auga do mar. A composición real dunha solución acuosa na veciñanza de basalto quente, ou que circula nos condutos de rocha quente, espérase que difira da do resto da masa de auga oceánica (é dicir, da auga que está lonxe desas superficies quentes). Unha estimación é que o punto crítico é de 407 °C e 29,9 MPa, mentres que a composición da solución corresponde aproximadamente á dun 3,2% de NaCl.
Investigación topográfica
Aínda hai moito que aprender sobre a localización e actividade dos volcáns submarinos. O volcán submarino Kolumbo do mar Exeo descubriuse en 1650 cando explotou no mar e fixo erupción, matando a 70 persoas na illa veciña de Santorini. Máis recentemente, a Oficina de Exploración Oceánica da NOAA financiou a exploración de volcáns submarinos, e unha das misións máis salientables foi a do arco das illas Marianas no cinto de fogo do Pacífico. Usando vehículos por control remoto (ROV, Remote Operated Vehicles), os científicos estudaron as explosións submarinas, lagos de xofre fundido, chemineas negras e a vida mariña adaptada a ese ambiente profundo e quente.
As investigacións do ROV KAIKO na costa de Hawai indican que a lava de tipo pahoehoe flúe tamén baixo a auga, e o grao da pendente do terreo submarino e a velocidade da subministración da lava determinan a forma dos lobos de lava resultantes.
Moitos volcáns submarinos orixinaron montes submarinos, normalmente volcáns extinguidos que se elevan abruptamente do leito do mar desde uns 1 000 a 4 000 metros de profundidade. Os oceanógrafos defínenos como formacións independentes que se elevan polo menos 1 000 metros sobre o fondo do mar. Os seus picos normalmente están centos ou miles de metros baixo a superficie do mar, polo que se considera que están no océano profundo. Estímase que hai uns 30 000 montes submarinos en todo o globo, pero só foron estudados uns poucos. Porén, algúns montes submarinos sáense do corrente. Por exemplo, mentres que os cumes dos montes submarinos están normalmente a centos de metros baixo a superfice do mar, o monte submarino Bowie nas augas do Pacífico do Canadá elévase desde unha profundidade duns 3 000 metros ata chegar a só 24 metros da superficie mariña.
Identificación do tipo de erupción por medio de sons
miniatura|O volcán submarino máis profundo filmado, o [[West Mata, preto de Samoa, maio de 2009. ]]
Saint Peter Port
Saint Peter Port é a Capital de Guernsey, así como o principal porto. A poboación en 2014 era de 18.207. En Guernésiais e en francés, historicamente as linguas oficiais de Guernsey, o nome da cidade e as parroquias da súa bisbarra é St Pierre Port. O "porto" distingue a esta parroquia de  Saint Pierre Du Bois .
Ademais de ser unha parroquia, St. Peter Port é un pequeno pobo na súa maioría de rúas estreitas e empinadas con ladeiras con vistas. Sábese que existía aquí unha cidade e posto comercial desde antes da época romana, o nome precristiá non sobreviviu na era moderna.
O código postal das direccións nesta parroquia comeza por GY1.
Os habitantes de St. Peter Port, foron alcumados "les Villais" (viláns, xente do pobo) ou "cllichards" en Guernésiais.
Xeografía
St. Peter Port está situado na costa leste de Guernsey. Limita con St Sampson's no norte, con Vale no noroeste do país, St Andrew's no oeste e St Martin's no sur.
Enfronte, no mar atópase Herm cara ao leste, Little Russel, Sark e Brecqhou están un pouco máis ao leste, Big Russel entre elas e Herm. a Torre Brehon atópase en Little Russel entre St Peter Port e Herm.
Relevo
O terreo é baixo no norte e pola zona portuaria, pero no Sur, alcánzanse cotas máis altas (pero non tan alto como St Martin's ou Forest). Isto significa que hai un bo número de cantís na costa entre Havelet e Fermain.
Educación
A escola primaria Vauvert leva na cidade desde 1909.
Deporte e lecer
St. Peter Port conta cun club na Isthmian League inglesa, o Guernsey FC que xoga no Footes Lane.
Subdivisións
Saint Peter Port subdivídese en catro cantóns:
Ademais, as illas de Herm e Jethou pertencen á parroquia, pero non forman parte de ningún cantón. Pertencen ao distrito electoral de Saint Peter Port Sur.
Características
miniatura|200px | right | A Igrexa de Cidade As características da cidade inclúen:
Castelo de Carey
Castelo Carey foi construído en 1840 por John Carey. É unha propiedade neogótica, que se atribúe ao arquitecto John Wilson, quen deseñou o colexio Elizabeth e o St James Concert Hall. Foi brevemente a residencia do Tenente Gobernador da Bailía de Guernsey e acolleu a raíña Vitoria e ao Príncipe Alberte durante a súa visita a Guernsey en 1859, e o duque de Cambridge en 1862. A novela de Victor Hugo "Les Travailleurs de la Mer", publicado en 1866 está dedicado a Guernsey, onde pasou 15 anos no exilio, menciona o Castelo Carey. O castelo permaneceu na familia Carey ata que William Wilfred Carey vendeuno en 1912. Durante a Segunda Guerra Mundial, os ocupantes alemáns de Guernsey utilizaron o Castelo Carey como un club de oficiais.
Economía
Blue Islands, unha liña aérea rexional, ten a súa sede en Saint Peter Port.
Especiación ecolóxica
miniatura|dereita|O acivro ([[Ilex aquifolium). O xénero Ilex é un exemplo de especiación ecolóxica.]] miniatura|dereita|[[Gasterosteus aculeatus, o peixe espiñento, é un caso documentado de especiación ecolóxica.]] miniatura|dereita|[[Centaurea solstitialis, unha especie candidata de incipiente especiación ecolóxica.]]
A selección ecolóxica ocorre pola "interacción de individuos co seu ambiente durante a adquisición de recursos". A selección natural está inherentemente implicada no proceso de especiación, por medio da cal, "baixo a especiación ecolóxica, as poboacións en diferentes ambientes, ou poboacións que explotan diferentes recursos, experimentan presión de selección natural opostas nos trazos que directa ou indirectamente dan lugar á evolución dun illamento reprodutivo". Hai probas do papel que xoga a ecoloxía no proceso de especiación. Estudos de poboacións de peixe espiñento apoian a especiación ligada á ecoloxía, xunto con numerosos estudos de especiación paralela.
A diferenza clave entre a especiación ecolóxica e outros tipos de especiación, é que é desencadeada por unha selección natural diverxente entre diferentes hábitats, e pode ocorrer en alopatría, simpatría, ou parapatría. O único requirimento é que a especiación ocorra como resultado da adaptacións a diferentes condicións ecolóxicas ou microecolóxicas.
Debátese sobre os límites para considerar se un evento de especiación é ecolóxico ou non ecolóxico. "O efecto xeneralizado da selección suxire que a evolución adaptativa e a especiación son inseparables, o que provoca dúbidas sobre se a especiación é algunha vez non ecolóxica".
Especiación paralela
A especiación paralela é aquela na que "evoluciona repetidamente un maior illamento reprodutivo entre poboacións independentes que se adaptan para enfrontarse a ambientes opostos en vez de entre poboacións independentes que se adaptan a ambientes similares".
Investigacións e evidencias
Exemplos coñecidos de especiación ecolóxica inclúen os peixes espiñentos, nos que especies distintas xorden como resultado da adaptación a diferentes condicións a distintas clinas de profundidade na auga de lagos. Os antepasados do xénero Ilex (acivro) quedaron illados dos restantes Ilex cando as masas continentais da Terra se dividiron en Gondwana e Laurasia hai uns 82 millóns de anos, o que tivo como resultado a separación física dos grupos (alopatría) e o comezo dun proceso de cambio paa adaptarse a novas condicións; co paso do tempo as especies superviventes do xénero do acivro adaptáronse a diferentes nichos ecolóxicos. A especie invasora Centaurea solstitialis é un caso incipiente de especiación ecolóxica; en menos de 200 anos, apareceu un incipiente illamento reprodutivo como resultado da adaptación a diferentes condicións ecolóxicas entre as áreas nativas e non nativas.
Escíncidos
Outro exemplo son os escíncidos, nos que o xénero Plestiodon (antes Eumeces) ten unha complexa historia evolutiva con especiación ecolóxica e especiación paalela das seguintes tres especies (dentro de dous morfotipos): E. skiltonianus e E. lagunensis (un morfotipo), e E. gilberti (o outro morfotipo). E. gilberti ocupa hábitats secos e de baixa altura, ten un maior tamaño corporal, e unhas escamas de cor liso uniforme. As outras dúas especies habitan rexións situadas a maior altura, teñen corpos menores, e mostran bandas coloreadas. Os membros do grupo teñen fases de fenotipo similar durante o seu desenvolvemento inicial, pero difiren nas súas morfoloxías nas fases posteriores. Unha análise filoxenética usando ADNmt de todo o grupo, (incluíndo todas as especies e subespecies do grupo de Eumeces que habitan o oeste dos Estados Unidos) combinada con comparacións da morfoloxía, e a distribución xeográfica mostraron que son "exemplos de evolución morfolóxica paralela...e proporcionan probas de que este sistema é consistente cun modelo de especiación ecolóxica" debido á "similitude nas traxectorias ontoxenéticas iniciais e a estreita asociación entre diferenzas no tamaño corporal e patróns de cor" de cada morfotipo.
Cova da Beira
Cova da Beira Localización de Cova da Beira
Cova da Beira é unha subrexión estatística portuguesa que forma parte da Rexión Centro. Está formada por tres concellos, todos eles no Distrito de Castelo Branco. Limita ao norte coas subrexións de Serra da Estrela e Beira Interior Norte, ao leste e ao sur coa de Beira Interior Sul, ao sur coa de Pinhal Interior Sul, e ao oeste coa de Pinhal Interior Norte. Tem unha superficie total de 1.373 km² e unha poboación de 87.869 habitantes (2011 ).
Concellos
Comprende 3 concellos:
O mexicano
O mexicano (en Once Upon a Time in Mexico; tamén coñecido como Desperado 2) é un filme estadounidense de western e acción escrito, producido, editado e dirixido por Robert Rodriguez que foi estreado no ano 2003. É o terceiro e derradeiro filme da triloxía de Rodriguez Mexico Trilogy, e é unha secuela de O mariachi e Desperado. Está protagonizado por Antonio Banderas na súa segunda e final interpretación como El Mariachi. No filme, El Mariachi é recrutado polo axente da CIA Sheldon Sands (Johnny Depp) para que mate a Armando Barillo (Willem Dafoe), un señor da droga mexicano que artella un golpe de estado contra o presidente de México. Ó mesmo tempo, El Mariachi busca vingarse contra o xeneral corrupto responsable da morte da súa muller, Carolina (Salma Hayek).
Estreouse en galego o 30 de agosto de 2007 a través da TVG.
Circunscrición electoral de Madrid
A Circunscrición electoral de Madrid é unha das 52 circunscricións (distrito electoral) utilizados para elixir aos representantes no Congreso dos Deputados. A de Madrid é a máis grande de todas as circunscricións electorais de España. A cidade máis poboada é Madrid, seguida de Móstoles, Leganés e Alcalá de Henares cunha poboación por riba dos 100.000 habitantes
Provincias de Angola
300px|miniatura|Mapa de Angola coas provincias numeradas.
Circunscrición electoral de Madrid
Deputados obtidos por partido (1977-2015)
b Os resultados corresponden aos de Alianza Popular.
d Os resultados corresponden aos da coalición entre Alianza Popular e o Partido Demócrata Popular.
e Os resultados corresponden aos de Coalición Popular.
f O Partido Socialista Popular presentábase en coalición con outros partidos socialistas pertencentes á Federación de Partidos Socialistas denominada Unidad Socialista. g Os resultados corresponden aos de Unidad Popular.
Gaita colombiana
dereita|miniatura|250x250px|Gaiteiros no Festival do Porro, Córdoba A gaita colombiana ou kuisi é un instrumento musical aerófono da Costa Caribe colombiana de orixe indíxena, empregado en diferentes ritmos musicais dos chamados "música de gaita": gaita instrumental, porro, cumbia, merengue, puya, entre outros.
É unha especie de frauta construída a partir do corazón do cardón, cunha formación de cera de abellas e po de carbón nun dos seus extremos onde se fai unha fenda e se insire un apéndice cilíndrico, xeralmente a base dunha pluma de pato, a maneira de canle e boquilla, respectivamente, con entre 3 e 6 orificios na parte baixa do corpo.
Orixe
O uso máis antigo das kuisis atópase entre os koguis e os arhuacos da Serra Nevada de Santa Marta.
Clases
dereita|miniatura|200x200px|Los Gaiteros de San Jacinto (2012). Entre as gaitas indíxenas áchanse:
Xosé I de Portugal
Xosé I de Portugal (nome completo: José Francisco António Inácio Norberto Agostinho de Bragança; 6 de xuño de 1714 - 24 de febreiro de 1777), alcumado "O Reformador" debido ás reformas que emprendeu durante o seu reinado, foi rei de Portugal da dinastía de Bragança dende 1750 ata a súa morte. Casou en 1729 con Mariana Vitoria de España.
Traxectoria
O reinado de Xosé I está especialmente marcado polas políticas do seu primeiro ministro, o Marqués de Pombal, que reorganizou as leis, a economía e a sociedade portuguesas, transformando Portugal nun país moderno. O 1 de novembro de 1755, Xosé I e a súa familia sobreviviran ao derrubamento do Pazo Real no Terremoto de Lisboa por se atoparen en Belém. Despois desta data, Xosé I gañou unha fobia de recintos pechados e viviu o resto da súa vida nun complexo luxosos de tendas no Alto da Ajuda, en Lisboa. Outro punto alto do seu reinado foi a tentativa de asasinato que sufriu o 3 de setembro de 1758 e o subsecuente proceso dos Távora. Os Marqueses de Távora, o duque de Aveiro e familiares próximos, acusados da súa organización, foron executados ou colocados no cárcere, mentres que a Compañía de Xesús foi declarado ilegal e os xesuítas expulsados de Portugal e das súas colonias.
Todo o reinado é caracterizado pola creación de institucións, especialmente no eido económico e educativo, co fin de adaptar o país ás grandes transformacións que estaban sendo operadas. Fúndase a Real Xunta de Comercio, o erario Rexio, a Real Mesa Censoria; refórmase o ensino superior, créase o ensino secundario (Colexio dos Nobres, Aula de Comercio) e o primario (mestres rexios); reorganizáse o exército. En materia de política exterior, D. Xosé conservouse na política de neutralidade adoptada polo seu pai. Ten en conta tamén, o corte de relacións coa Santa Sé, que durou 10 anos.
Descendencia
De seu casamento, tivo catro fillas:
Gerardo Martino
Gerardo Daniel "Tata" Martino, nado en Rosario o 20 de novembro de 1962, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol arxentino. Xogaba de centrocampista e foi internacional coa selección arxentina.
Traxectoria
En xullo de 2013 firmou como adestrador do Barcelona. En maio anunciou que non seguiría no club. O seu substituto foi Luis Enrique.
Groove metal
O groove metal (tamén coñecido como post-thrash ou neo-thrash) é un subxénero da música heavy metal. Os xornalistas musicais e seareiros usan o termo para definir a bandas como Pantera, Exhorder e Machine Head. O groove metal colle a intensidade e cualidades sónicas do thrash metal e interprétaas a tempos medios, coa meirande parte das bandas facendo só ocasionais incursións cara tempos rápidos.
Características e orixe
miniatura|250px|Membros de [[Pantera (grupo musical)|Pantera]] Pantera's O álbum Cowboys from Hell (1990) de Pantera foi descrito como "innovador" e "definidor dos planos" para o xénero groove metal. A banda King's X foi chamada a proxenitora do xénero e o seu álbum de estrea de 1988 Out of the Silent Planet adoita a ser citado como unha das maiores influencias do groove metal. Ian Christe lle atribue ao Chaos A.D. de Sepultura e a Pantera o crear a música groove metal derivada do death metal, influenciando a posteriores grupos do xénero durante os anos 90. A estrea de Exhorder, Slaughter in the Vatican, tamén está considerado un dos primeiros álbums de groove metal, sendo publicado en 1990. Os grupos de groove metal incorporaron tamén thrash metal e crossover thrash. Tommy Victor de Prong afirma que a actitude do groove metal procede de Bad Brains.
Grupos
O estilo asociouse a bandas como Machine Head, Pantera, Exhorder, White Zombie, Fear Factory, King's X, Lamb of God, Sepultura, Soulfly, Cavalera Conspiracy, Gojira, Throwdown, Alien Weaponry, Nevermore, Byzantine, o último período da era Bush de Anthrax, Spiritual Beggars, Texas Hippie Coalition e Five Finger Death Punch. A veterana banda de thrash Annihilator deixouse levar por Roadrunner Records en 1993, cando a tendencia groove metal comezou a ser promocionada polo selo. Durante os anos 90 o termo foi ocasionalmente usado para describir a bandas de metal alternativo con influencias funk como Primus e Jane's Addiction.
Influencia noutros xéneros
Bandas pioneiras do groove metal como Pantera (orixinalmente un grupo de glam metal e speed metal nos 80) e Sepultura (orixinalmente tocando thrash metal e death metal) sentaron as bases para o nu metal nos 90 e algúns desenvolvementos do metalcore nos 2000. O nu metal é un subxénero do metal alternativo que utiliza riffs con afinacións máis baixas, un compás máis influenciado polo hip hop accesible para rapear e facer turntablism, e ritmos groove metal, carecendo normalmente de solos de guitarra e arranxos complexos. O metalcore enfatiza as características xerais do heavy metal ademais dos breakdowns, que son pasaxes máis lentos e intensos que conducen ao moshing.
Baena
Baena é un concello andaluz situado na provincia de Córdoba. O municipio atópase na comarca da Campiña de Baena e é cabeza do partido xudicial homónimo e ao cal se acollen os municipios de Luque, Valenzuela, a pedanía de Albendín e sete casaríos menores.
Situada a 62 km da capital pola estrada N-432, a 100 km de Granada e a 67 km de Xaén.
O río Guadajoz atravesa o concello case transversalmente de suroeste a oeste e o seu afluente, o Marbella, baña o propio núcleo urbano, sendo un río practicamente seco.
Destacan algúns vértices como torre Morana (688 m), Almoguera (758 m) ou Serrezuela (799 m).
Etimoloxía
Procede de Baius, nome dunha facenda romana, que na época árabe se transformou en Bayyana. No termo municipal de Baena abundan os restos ibero romanos (Torreparedones, Izcar, cerro Minguillar etc...)
Doade, Doade, Lalín
Doade é un lugar da parroquia de Doade, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o IGE, no 2011 tiña 29 habitantes (12 homes e 17 mulleres), o que supón unha diminución de 6 habitantes con respecto ao ano 2000.
Quetzal
Os quetzais (Pharomachrus) son un xénero de aves da familia dos trogónidos (Trogonidae). Teñen unha dieta variada, que inclúe moitos froitos (sobre todo das árbores lauráceas) e tamén insectos e ras. O seu hábitat é a selva montañosa, en espazos húmidos. Xeralmente poñen dous ovos (cor azul pálida) por niñada no buraco dunha árbore.
Até anos recentes, creuse que o quetzal non podía procrear nin vivir moito tempo en cativerio, polo que é un símbolo tradicional da liberdade. Porén, no 2004 anunciouse que uns quetzais tiveron crías nun aviario privado de Ixtapaluca (Estado de México), administrado pola Fundación Vida Silvestre Dr. Estudillo López.
O quetzal é a ave nacional de Guatemala e esta ave xoga un papel importante na mitoloxía prehispánica e moderna da rexión. Os reis e sumos sacerdotes anciáns levaban tocados de plumas de quetzal.
Etimoloxía
Na voz náhuatl, quetzal (que provén, á súa vez, de quetzalli) significa precioso ou belo; noutras voces mesoamericanas significa sacro ou erixido. Segundo o American Heritage Dictionary, quetzalli pode traducirse como «cola longa de plumas brillantes» e, segundo o Merriam-Webster Collegiate Dictionary, como «cola cuberta do quetzal». En canto á súa clasificación latina, Pharomachrus provén do grego antigo pharos, «manta», e makros, «longo», en referencia á aleta e cola cuberta da ave.
Taxonomía
dereita|miniatura|[[Pharomachrus auriceps]] Aínda que todas as especies do xénero Pharomachrus chámanse quetzais, a palabra soa usábase orixinalmente para denominar ó Pharomachrus mocinno, o quetzal centroamericano ou mesoamericano. En total, coñécense cinco especies:
Cabaleiros con aquel
Cabaleiros con aquel foi unha comedia producida pola BBC do ano 1999 e emitida pola TVG no ano 2001 e reemitida no 2006 protagonizada por The league of gentlemen, un cuarteto de humoristas formado en 1995 por Jeremy Dyson, Mark Gatiss, Steve Pemberton e Reece Shearsmith, e que colleron sona con ela.
Argumento
Trátase dunha sitcom ambientada nunha pequena vila inglesa do interior. Contén elementos de terror e humor inglés, e segue as vidas de decenas de habitantes bizarros da cidade, interpretados por Gatiss, Pemberton e Shearsmith, usando para iso unha serie de disfraces e maquillaxes. A serie de televisión foi filmada principalmente en Hadfield, pero tamén en Glossop, Gamesley, Marsden, Mottram, Hope Valley (Derbyshire) e Todmorden.
O argumento principal comezaba en torno á construción dunha estrada pola vila de Roston Vasey, pero logo seguía con outros marcos argumentais acerca das relacións entre as distintas personaxes, seguindo a vida dos excéntricos habitantes desta vila, parodiando actos cotiás e mesmo típicas escenas do cinema de terror dos 80.
Feais, Cereixido, Quiroga
Cereixido é un lugar da parroquia de Cereixido, no concello lucense de Quiroga na comarca de Quiroga. Tiña 0 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE.
Boleslao I de Polonia
Boleslao I o Bravo (en Bolesław I Chrobry) nado en Poznan en 966 ou 967 e finado posiblemente en Cracovia o 17 de xuño de 1025, coñecido tamén como Boleslao I o Grande (en Bolesław I Wielki), foi duque de Polonia entre 992 e 1025, e o primeiro rei de Polonia en 1025. Como Boleslao IV tamén foi duque de Bohemia entre 1002 e 1003. Era fillo de Miecislao I de Polonia e da súa esposa Dobrawa de Bohemia. Segundo a teoría académica, Boleslao gobernou sobre a Polonia Menor xa durante os últimos anos do reinado do seu pai. Miecislao I, que faleceu en 992, dividiu Polonia entre os seus fillos, pero Boleslao expulsou a última esposa do seu pai, Oda de Haldensleben, e os seus medio irmáns e reunificou Polonia entre 992 e 995.
Apoiou as ideas misioneiras de Adalberto, bispo de Praga e de Bruno de Querfurt. O martirio de Adalberto en 997 e a súa inminente canonización foron empregadas para consolidar a autonomía polaca fronte ao Sacro Imperio Romano Xermánico. Isto quizais ocorreu máis claramente durante o congreso de Gniezno (11 de marzo de 1000), que resultou no establecemento da estrutura da igrexa polaca cunha sé metropolitana en Gniezno. Esta sé foi independente do arcebispado alemán de Magdeburgo, que intentara reclamar a súa xurisdición sobre a igrexa polaca. Tralo congreso, establecéronse bispados en Cracovia, Wrocław e Kołobrzeg, e Boleslao rexeitou formalmente pagar impostos ao Imperio. Despois da morte do emperador Otón III en 1002, Boleslao enfrontouse nunha serie de guerras contra o imperio e contra o primo e herdeiro de Otón, Henrique II, que acabaron coa paz de Bautzen (1018). No verán de 1018, nunha das súas expedicións, Boleslao capturou Kíiv, onde instalou o seu xenro Sviatopolk I como gobernante. Segundo a lenda, Boleslao crebou a súa espada cando golpeou a Porta Dourada de Kíiv. Despois, segundo esta lenda, unha espada chamada Szczerbiec ("espada serrada") sería a espada da coroación dos reis de Polonia.
Boleslao I foi un destacado político, estratego e estadista. Non só converteu Polonia nun país comparable ás monarquías occidentais, senón que o levou a estar no plano frontal dos estados europeos. Boleslao dirixiu con éxito campañas militares no oeste, no sur e no leste. Consolidou as terras polacas e conquistou territorios alén das fronteiras da moderna Polonia, incluíndo Eslovaquia, Moravia, Rutenia Vermella, Meissen, Lusacia e Bohemia. Foi un poderoso mediador nos asuntos da Europa central. Finalmente, como culminación do seu reinado, en 1025 coroouse rei de Polonia, sendo o primeiro gobernante polaco que recibiu o título de rex (en latín, rei).
Foi un hábil administrador que estableceu a "Lei do Príncipe" e construíu moitas fortificacións, igrexas, mosteiros e pontes. Introduciu a primeira unidade monetaria polaca, a grzywna, dividida en 240 denarii, e cuñou a súa propia moeda.
Traxectoria
Membro da dinastía Piast, era fillo de Mieszko I e da súa primeira esposa, a princesa checa Dobrava. casou con Emnilda de Lusacia coa que tivo un fillo, Miecislao II, quen lle sucedeu no trono. A súa segunda esposa foi a princesa Judit de Hungría, filla do príncipe Géza e irmá de santo Estevo I de Hungría. Do seu matrimonio con Judit, Boleslao I tivo outro fillo, Bezprym, que non chegou a reinar. Boleslao I reinou como duque de Polonia de 992 a 1025 e como rei de Polonia en 1025. esquerda|miniatura|Evolución territorial polaca durante o reinado de Boleslao. Fundador da independencia polaca, conquistou Gdańsk, Cracovia e Silesia, e arrebatou Moravia a Bohemia. En 1025 foi coroado rei aproveitando a morte do emperador xermánico Henrique II. Sistematizou a administración e os impostos e estendeu o seu país ao mar Báltico. Logo da súa morte, todos os monarcas polacos ostentaro o título de príncipe (duque) ata que en 1295 utilizaron hereditariamente o de "rei" e Polonia foi ascendida ao rango de reino.
Francesc Macià
Traxectoria
Aos quince anos ingresou na Academia de Enxeñeiros Militares de Guadalaxara. Aos seis meses termina formación e pasa destinado como tenente a Madrid na sección de telegrafía. Foi destinado a Sevilla co grao de Capitán (1882) e despois a Lleida, onde chegaría a Tenente Coronel. Casou con Eugenia Lamarca filla de terratenentes leridanos.
Con todo tivo que saír da institución militar logo de condenar o ataque dalgúns oficiais do exército ao semanario La Veu de Catalunya en 1905. Daquela, algúns oficiais asaltaron a imprenta na que se elaboraba o semanario que publicara unha caricatura da revista Cu-Cut que consideraron vexatoria para os oficiais destinados en Cataluña. No canto de tomarse medidas contra os militares déuselles a razón e os autores da caricatura foron xulgados por un Tribunal Militar. miniatura|esquerda|150px|Monumento a Macià en [[Barcelona]] Logo dunha fracasada viaxe a Moscova para pedir axuda ás autoridades comunistas decidiu contar exclusivamente coas súas forzas e organizar directamente unha incursión armada en Cataluña.
En 1922 fundou o partido separatista Estat Català (Estado Catalán), en 1931 o partido fusiónase con Esquerra Republicana de Catalunya gozando de autonomía interna. En 1926 con Estat Català intentou unha acción armada contra a ditadura de Primo de Rivera, desde Prats-de-Mollo-la-Preste (o denominado «complot de Prats de Molló»), en Francia. Este intento foi abortado pola Gendarmería francesa, pero lle fará gañar moita popularidade en Cataluña. Abortado o complot, Macià foi detido e desterrado a Bélxica. Tras residir uns cantos meses en Bruxelas, entrou clandestinamente na Arxentina, onde residiu máis de medio ano. Fundou na Habana o Partido Separatista Revolucionario de Cataluña, do cal foi presidente e no que estudou por primeira vez a posibilidade de constituír unha República Catalá (setembro-outubro de 1928).
En 1931, logo dunhas eleccións que deron a maioría ao seu novo partido, Esquerra Republicana de Catalunya, Macià proclamou a República Catalá desde o Palacio da Generalitat de Cataluña. Máis adiante, cando o proxecto de constituír España como un estado federal non saia adiante, verase obrigado a aceptar un Estatuto de Autonomía para Cataluña. Foi presidente da Generalitat ata a súa morte, acaecida en 1933. Foi substituído á fronte da Generalitat de Cataluña por Lluís Companys.
Susan Faludi
Traxectoria
Faludi naceu no seo dunha familia xudía e creceu en Yorktown Heights, Nova York. A súa nai era un ama de casa e xornalista. O seu pai é un fotógrafo que emigrou de Hungría, tras sobrevivir o holocausto. Vive co autor Russ Rymer.
Graduouse pola Universidade Harvard en 1981, onde escribiu para The Harvard Crimson e converteuse en xornalista, escribiu para The New York Times, Miami Herald, The Atlanta Journal-Constitution, San Jose Mercury News e The Wall Street Journal, entre outras publicacións.
Nos anos 1980, publicou artigos sobre feminismo e a aparente resistencia ó movemento. Vendo xurdir un patrón, Faludi comezou a escribir Backlash: The Undeclared War Against American Women, publicado a fins de 1991.
Coroa austríaca
A coroa austríaca (en alemán: österreichische Krone) foi a unidade monetaria de Austria (naquel momento chamada Deutschösterreich –"Austria Alemá"–) e do Principado de Liechtenstein (en paralelo á coroa de Liechtenstein), logo da disolución do Imperio Austrohúngaro (1918). En Austria mantívose vixente ata a introdución do xilin en 1925, en tanto que Liechtenstein a abandonou en 1921, cando adoptou o franco suízo.
Belalcázar
Belalcázar é un municipio andaluz da provincia de Córdoba. No ano 2005 tiña 3576 habitantes. A súa extensión superficial é de 355 km², o que lle daba unha densidade de poboación de 10,1 hab./km². As súas coordenadas xeográficas son 38º 34' N, 5º 10' O. O seu termo municipal limita; polo norte con El Viso e Monterrubio de la Serena; polo sur con Hinojosa del Duque; polo leste con El Viso; e polo oeste con Monterrubio de la Serena. Encóntrase a unha altitude de 488 metros e a 104 quilómetros da capital de provincia, Córdoba. Até o ano 1833, Belalcázar e a súa comarca formaban parte de Estremadura.
Coroa austríaca
Moedas
As moedas cuñáronse nos mesmos metais e coas mesmas características métricas que as correspondentes ás anteriores series de coroas austrohúngaras.
Para facilitar a introdución da nova moeda emitíronse moedas de 100, 200 e 1.000 coroas inmediatamente antes de 1925, que tiñan características similares ás das moedas fraccionarias equivalentes que as substituíron (de un, dous e dez groschen).
Billetes sobreestampados do Banco Austrohúngaro
Consonte o Tratado de Saint-Germain-en-Laye, a República de Austria, do mesmo xeito que os demais estados xurdidos da desintegración do Imperio Austrohúngaro, tivo a obriga de sobreimprimir o papel moeda imperial que circulaba no seu territorio, para o oficializar como de curso legal no novo Estado, con carácter provisional e como paso previo á implantación dunha nova moeda nacional.
Reselo «Ausgegeben nach dem 4. Oktober 1920»
A partir de 1920, apareceu nos billetes un novo reselo: «Ausgegeben nach dem 4. Oktober 1920» ("Expedido despois do 4 de outubro de 1920").
Billetes propios a nome do Banco Austrohúngaro
En 1922 introduciuse unha nova serie de billetes cun deseño completamente novo para cumprir o segundo paso do proceso, superando a fase da reestampaxe do circulante anterior. A serie contiña billetes cos seguintes valores: 1, 2, 10, 20, 100, 1.000, 5.000, 20.000, 100.000 e 500.000 coroas.
Esta serie continuaba a ser emitida en nome do banco imperial (o Oesterreichisch-ungarische Bank), aínda que os billetes tiñan ambas as faces en lingua alemá (durante o imperio alternaban unha en alemán e outra en húngaro).
Billetes do Banco Nacional de Austria
En 1924 completouse a serie de valores anterior coa emisión de billetes de 10.000 coroas. A autoridade emisora deste billete xa non foi o banco imperial, senón o novo Banco Nacional Austríaco (Oesterreichische Nationalbank), que se acababa de crear.
Tamén se considerou a emisión dun billete dun millón de coroas, do que se chegaron a imprimir probas, aínda que o proxecto non prosperou.
O billete de 10.000 coroas foi o único emitido polo Banco Nacional de Austria, xa que, como paso definitivo para cumprir os acordos do Tratado de Saint-Germain-en-Laye, en 1925 abandonouse a moeda herdada do Imperio Austrohúngaro e introduciuse na súa substitución unha nova moeda nacional: o xilin austríaco.
Janus Friis
Janus Friis, nado en Copenhaguen o 26 de xuño de 1976, é un informático dinamarqués coñecido por ter sido o co-fundador da aplicacións para compartir ficheiros chamada KaZaA, así como a aplicación de telefonía peer-to-peer Skype.
Traxectoria
En setembro de 2005, canda o seu compañeiro Niklas Zennström, Friis vendeu Skype a eBay for 2600 millóns de dólares. Tamén desenvolveron Joost, un software interactivo para a distribución de shows televisivos e de vídeo.
Rudolf Steiner
Rudolf Steiner, nado en Donji Kraljevec (Croacia) o 25 de febreiro de 1861 e finado en Dornach (Suíza) o 30 de marzo de 1925, foi un filósofo austríaco, erudito literario, educador, artista, autor teatral, pensador social e esoterista.
Foi o fundador da antroposofía, educación Waldorf, agricultura biodinámica, medicina antroposófica, e a nova forma artística da euritmia.
Caracterizou a antroposofía como:
Infancia e educación
miniatura|135px O pai de Steiner, Johann, deixou un posto de cazador ao servizo do Conde Hoyos en Geras para casar con Franziska Blie (o Conde non dera o seu consentimento); Johann fíxose operador de telégrafo do Ferrocarril do Sur de Austria, e cando naceu Rudolf, estaba destinado en Murakirály, na rexión de Muraköz; que despois formou parte do Imperio austrohúngaro (actualmente é Donji Kraljevec, rexión de Međimurje, extremo norte de Croacia). Nos dous primeiros anos da vida de Rudolf, a familia mudouse dúas veces, primeiro a Mödling, cerca de Viena, e despois (polo ascenso de seu pai a xefe de estación) a Pottschach, situado nas abas dos Alpes do leste austríaco, na actual Burgenland.