cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jean Genet
Traxectoria
En 1937 regresa a París, onde tamén pasará longas temporadas no cárcere, acusado novamente de roubo, mendicidade, condutas obscenas e falsificación de documentos. Tras dez condenas consecutivas, o escritor foi condenado a cadea perpetua; porén, mercé a figuras da vida artística e intelectual francesa, coma  Jean-Paul Sartre, André Gide ou Jean Cocteau (os cales quedaran marabillados pola obra de Genet), o escritor francés consegue o indulto; a partir de entón Genet non volveu ser encarcerado.
No 1949, Genet xa ten publicados cinco novelas, tres obras teatrais e varios poemas, obras que foron censuradas debido aos seus temas escandalosos para a época, tales como a homosexualidade ou o crime, pois estes eran retratados dunha maneira explícita e provocadora. Por causa da gran depresión que lle causou a Genet a lectura do ensaio de Sartre, Saint Genet comédien et martyr, no que facía unha análise da súa propia figura, o escritor francés deixou de escribir durante anos. En 1964 fixo un intento de suicidio despois de que a persoa coa que estaba mantendo unha relación por aquel entón se quitara a vida.
Traxectoria artística
A obra de Genet, quen cultivou a prosa, a poesía e o teatro, evoca unha profunda rebelión contra a sociedade e as súas convencións. A súa prosa caracterízase por unha gran cantidade de imaxes e polo emprego da linguaxe propia das capas máis desfavorecidas da sociedade. A súa primeira novela, Notre-Dame des Fleurs (1944), constitúe un traballo autobiográfico sobre a homosexualidade e a vida dos baixos fondos.
En 1947 Genet escribiu teatro, un xénero no que constrúe as súas obras máis sorprendentes. Coa obra Les Bonnes (1947), que gozou dun grande éxito, marcou a súa entrada no movemento denominado como teatro do absurdo. Na obra, as criadas vanse trocando para interpretar o papel sa súa dona, procurando as súas identidades nun contexto que flutúa entre a realidade e a fantasía. Noutras das súas obras, como Haute surveillance (1949), Le Balcon (1957), Les Nègres (1959) e Les Paravents (1961), Genet utilizou frecuentemente o cambio de papeis e a inversión entre o ben e o mal como técnicas para subliñar a falsidade entre os valores sociais e políticos.
A obra de Jean Genet expresa unha profunda simpatía cara aos desherdados e os marxinados sociais, expostos sempre aos perigos que a vida na rúa trae consigo, tales como os delitos ou a morte. Aínda que os seus escritos foron considerados pornográficos, Genet foi pronto definido como un existencialista preocupado polos problemas da identidade e da alienación, chegando a ser recoñecido como un dos escritores máis importantes do século XX.
Burgueiros
O topónimo galego Burgueiros pode referirse a:
Va por ustedes
Va por ustedes é o quinto álbum da banda española de rock Canallas e o último no que publicaron material inédito antes da súa separación.
Foi publicado no 2001 pola discográfica Bliss e editouse en México.
No disco inclúese unha nova versión da súa canción "Bienvenido al club", que xa formara parte do seu álbum de debut, Canallas, así como unha versión do clásico de Gabinete Caligari "Al calor del amor en un bar".
Mente (mitoloxía)
Na mitoloxía grega, Mente (tamén Menthe, Menta ou Minte; en grego antigo Μένθη Ménthē) era unha ninfa asociada ao río Cocito. Foi o amor ilícito de Hades, o deus do inframundo, ata que o descubriu Deméter, nai da celosa esposa de Hades, Perséfone. Unha destas dúas deusas golpeouna tan terriblemente que Mente se desintegrou. Dos seus restos Hades (ou segundo outras fontes, a propia deusa) creou daquela a planta da menta.
Piriri to Yukou!
"Piriri to Yukou!" é o terceiro single do grupo xaponés de J-Pop chamado Berryz Kobo, lanzado ó mercado o día 26 de maio de 2004 baixo o selo Piccolo Town e producido por Tsunku. O single recibiu un Piccolo Town Label e é un dos máis populares da banda.
Cencasas
O topónimo galego Cencasas pode referirse a:
Sistema nervioso central
miniatura|150px|Vista do SNC humano (2) que contén o [[encéfalo (1) e a medula espiñal (3)]] O sistema nervioso central (SNC) está constituído polo encéfalo e a medula espiñal. Están protexidos por tres membranas: duramadre (membrana externa), aracnoide (membrana intermedia), piamadre (membrana interna) denominadas xenericamente meninxes. Ademais, o encéfalo e a medula espiñal están protexidos por envolturas óseas, que son o cranio e a columna vertebral respectivamente.
As células que forman o sistema nervioso central dispóñense de tal maneira que dan lugar a dúas formacións moi características: a substancia gris, constituída polos corpos neuronais, e a substancia branca, formada principalmente polas prolongacións nerviosas (dendritas e axóns), cuxa función é conducir a información. En resumo, o sistema nervioso central é o encargado de recibir e procesar as sensacións recollidas polos diferentes sentidos e de transmitir as ordes de resposta de forma precisa aos distintos efectores. E pódese dicir que o sistema nervioso central é un dos máis importantes de todos os sistemas que se atopa no noso corpo.
Rexeneración
Debido á gran especialización das súas células, o sistema nervioso central non se rexenera [http://www.teide.net/catai/patol/leccion21/retis.htm#REGENERACI? TISULAR Rexeneración do sistema nervioso] ou ten moi limitada esa capacidade, en comparación co sistema nervioso periférico.
Infeccións
O sistema nervioso central pode ser branco de infeccións, proveintes de catro vías de entrada principais, a diseminación polo sangue que é a vía máis frecuente, a implantación directa do xerme por traumatismos ou causas iatroxénicas, a extensión local secundaria a unha infección local e o propio sistema nervioso periférico, como ocorre na rabia.
Cerebrite
É unha infección focal do cerebro causado por procesos secundarios a unha meninxite, por extensión local de lesións no oído medio ou seos mastoides, por vía hematóxena asociada a unha endocardite bacteriana, cardiopatías cianóticas conxénitas e bronquiectasia pulmonar ou por traumatismo con lesión aberta do SNC. A cerebrite móstrase con zonas de tumefacción mal delimitadas, conxestión e aspecto brando con posible necrose. Os abscesos cerebrais mostran unha cavidade redondeada de 1–2 cm, chea de pus.
Encefalite e mielite
Son procesos inflamatorios difusos agudos que producen morte neuronal e tumefación encefálica con acumulación perivascular de células linfoides e gliose astrocítica. Na encefalite viral existe un trofismo notable dalgúns virus por certas células específicas nas que a posibilidade de latencia dalgúns virus é importante no sistema nervioso central. Microscopicamente nótanse infiltrados perivasculares e parénquimatosos de células mononucleares como os linfocitos ou células da microglía.
As infección micóticas producen vasculite, como no caso dos Candida e Aspergillus, meninxite crónica e invasión do parénquima, como o Cryptococcus neoformans, frecuentemente asociada ao SIDA con carácter especialmente fulminante. O VIH produce un descenso drástico da actividade inmune, facilitando a infección por parte de fungos e outras enfermidades oportunistas.
Meninxite
Inflamación ou infección das meninxes, ben sexa leptomeningite que é centrada no espazo subaracnoide, ou paquimeningite que é centrada na duramadre. A meninxite infecciosa pode ser causada por bacterias na meninxite pióxena, pode ser aséptica na meninxite viral e crónica.
A meninxite pióxena é causada por bacterias que varían de acordo á idade do individuo:
Tumores do sistema nervioso central
En xeral, a frecuencia de tumores intracraniais está ente 10 e 17 por cada 100,000 habitantes e aproximadamente 2 por cada 100,000 para tumores intramedulares. Aproximadamente a metade son tumores primarios e o resto son metastásicos, afectando principalmente a persoas novas, representando cerca do 10% das mortes de persoas entre 15 e 35 anos de idade. Os tumores do SNC derivan de diversos tecidos, como os neuroepiteliais astrocitos, oligodendrocitos, epéndimo, neuronas e células embrionarias, menínxeos e outros como os linfomas, quistes e tumores da hipófise.
Tumores neuroepiteliais
Son un grupo de tumores encefálicos primarios chamados gliomas. Derivan dos astrocitos, oligodendrocitos, epéndimo, plexos coroides, neuronas e células embrionarias e polo xeral, infiltran difusamente o encéfalo adxacente, facendo difícil a súa reseción cirúrxica.
Notas
Harrison, Tratado de Medicina Interna
Calliphora vicina
C. vicina foi descrita polo entomólogo francés Jean-Baptiste Robineau-Desvoidy en 1830. O epíteto específico do seu nome deriva do latín vicinus, "veciño".
Soutelo, Olas, Mesía
Soutelo é un lugar da parroquia de Olas no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes. Tiña 257 habitantes no ano 2016 segundo datos do INE dos cales 128 eran homes e 129 eran mulleres.
Calliphora vicina
Descrición
miniatura|esquerda|250px|Cabeza de Calliphora vicina. C. vicina ten unha coloración azul griseira metálica no seu tórax e abdome. Distínguese de Calliphora vomitoria polas súas meixelas de cor laranxa brillante. C. vicina ten unha lonxitude de aproximadamente 10–11 mm. Os escleritos na base da coxa son amarelos ou laranxas. En canto á súa quetotaxia (o estudo da disposición das sedas), os califóridos caracterízanse por ter sedas negras sobre o meron (un esclerito) e dúas ou tres sedas no notopleuron.
As semellanzas entre as diferentes especies de Calliphora poden facer que a identificación segura dos individuos en estadios inmaturos sexa case imposible. Desde o primeiro ínstar ao estadio de pupa C. vicina é idéntica a C. vomitoria.
Ciclo de vida
Os factores climáticos, como a temperatura, inflúen na posta de ovos e no desenvolvemento dos ínstar larvarios. Con tempo máis cálido o ciclo de vida acúrtase algo, e con temperaturas máis frías o ciclo dura un pouco máis. Saber a duración do intervalo entre os tres ínstares e o estadio de pupa e a dispersión larvaria posterior á fase de alimentación pode ser útil para determinar o intervalo post mortem nun caso de investigación criminal.
Distribución
A especie predomina en Europa e as Américas, pero tamén se foi introducindo noutros continentes a través dos portos e aeroportos. Detectouse por primeira vez en Suráfrica en 1965 cando se recolleu un espécime preto de Johannesburg, pero as recollidas de máis espécimes foron esporádicas desde entón. Nos Estados Unidos estudouse moito a súa distribución e é frecuente por todo o país nas áreas urbanas e máis abondosa a principios da primavera e outono cando as temperaturas están arredor de 13-24˚C.
Estimación do intervalo post mortem
miniatura|dereita|300px|Calliphora vicina. Unha das características clave para poder usar estas moscas para facer estimacións dos intervalos post mortem é saber a sucesión de insectos que colonizan o corpo. Baseándose nos insectos presentes nun momento, pode establecerse un marco temporal razoable para o momento da morte.
C. vicina xoga un papel principal na colonización dos corpos durante os meses de inverno, pero é menor a súa presenza durante os meses máis cálidos cando a temperatura é unha limitación menor. Isto fai que a súa actividade de voo estea por riba de 13-16 °C, unha temperatura máis baixa que a da maioría doutras moscas da carne. Este período de actividade debe considerarse cando se avalía a presenza ou ausencia desta mosca. Coñecer a temperatura limiar axuda aos entomólogos a calcular os graos día acumulados, o que á súa vez axuda a detereminar o intervalo post mortem.
Factores como a rexión, temperaturas, momento do día e condicións que había cando se encontrou o corpo contribúen todas a determinar o intervalo post mortem. Para completar o cálculo o entomólogo debe considerar o que se sabe sobre C. vicina e integralo cos datos experimentais recollidos na escena do crime. Isto implica ter que rexistrar as temperaturas do contorno na escena do crime e considerar os datos da historia climática da rexión.
Lingua agwamin
O agwamin (tamén chamado wamin ou ewamin) é unha lingua aborixe australiana extinta que foi falada polo pobo agwamin do norte de Queensland. O agwamin foi falado tradicionalmente na rexión de Etheridge, nas áreas arredor de Einasliegh, Georgetown e Mount Surprise. En 1981 quedaba un único falante.
Guenizá
Actualmente, adóitanse usar na súa maioría para o almacenamento de libros sagrados ou documentos nos que se escribira un ou máis dos nomes do Creador, pero serviu parar gardar todo tipo de escritos, dende cartas a contratos, ata mesmo de escritos grafados noutras das linguas usadas polo pobo xudeu. Os documentos gardados na guenizá tamén son designados con este mesmo termo.
Mato de Abaixo, Olas, Mesía
Mato de Abaixo é un lugar da parroquia de Olas no concello coruñés de Mesía na comarca de Ordes.
Leirado, Salvaterra de Miño
San Salvador de Leirado é unha parroquia que se localiza no concello de Salvaterra de Miño. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 649 habitantes (340 mulleres e 309 homes), distribuídos en 20 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 739 habitantes. Segundo o IGE, no 2014 a súa poboación descendera ata os 620 habitantes, sendo 304 homes e 316 mulleres.
Cendemil
O topónimo galego Cendemil pode referirse a:
Formiga
As formigas (Formicidae) son unha familia de insectos eusociales que, como as avespas e as abellas, pertencen ao orde dos himenópteros. As formigas evolucionaron de antepasados similares a unha avespa para mediados do Cretáceo, fai entre cento dez e cento trinta millóns de anos, diversificándose tras a expansión das plantas con flor polo mundo. Son un dos grupos zoolóxicos de maior éxito, cunhas catorce mil especies descritas, aínda que se estima que poden ser máis de vinte e dous mil. Identifícanse facilmente polas súas antenas en ángulo e a súa estrutura en tres secciones cunha estreita cintura. A rama da entomoloxía que as estuda denomínase mirmecoloxía.
Forman colonias ou formigueiros dun tamaño que se estende desde unhas ducias de individuos predadores que viven en pequenas cavidades naturais, a colonias moi organizadas que poden ocupar grandes territorios compostos por millóns de individuos. Estas grandes colonias consisten sobre todo en femias estériles sen ás que forman castes de «obreiras», «soldados» e outros grupos especializados. As colonias de formigas tamén contan con algúns machos fértiles e unha ou varias femias fértiles chamadas «raíñas». Estas colonias son descritas como superorganismos, dado que as formigas parecen actuar como unha entidade única, traballando colectivamente en apoio da colonia.
Os estudos máis recentes sobre o seu comportamento e a súa fidelidade ao grupo indican que a orixe do mesmo está na identidade xenética entre si; de tal modo que entre elas existe un vínculo filial de irmandade que as predispón a cooperar pola supervivencia común das súas fillas e irmás.
Colonizaron case todas as zonas terrestres do planeta; os únicos lugares que carecen de formigas indíxenas son a Antártida e algunhas illas remotas ou inhóspitas. As formigas prosperan na maior parte destes ecosistemas e calcúlase que poden formar o 15-25 % da biomasa dos animais terrestres. Estímase que hai entre mil billóns (1015) e dez mil billóns (1016) de formigas vivindo sobre a Terra. Considérase que o seu éxito en tantas contornas débese á súa organización social e á súa capacidade para modificar hábitats, ao seu aproveitamento dos recursos e á súa capacidade de defensa. A súa prolongada coevolución con outras especies levounas a desenvolver relacións miméticas, comensais, parásitas e mutualistas.
As súas sociedades caracterízanse pola división do traballo, a comunicación entre individuos e a capacidade de resolver problemas complexos. Estes paralelismos coas sociedades humanas foron durante moito tempo fonte de inspiración e obxecto de numerosos estudos.
Moitas culturas humanas utilízanas como alimento, medicina e como obxecto de rituais. Algunhas especies son moi valoradas no seu papel de axentes de control biolóxico . Con todo, a súa capacidade de explotar recursos provoca que as formigas entren en conflito cos humanos, debido a que poden danar cultivos e invadir edificios.
Girona Futbol Club
O Girona Futbol Club é un club de fútbol español da cidade de Xirona, en Cataluña. Foi fundado en 1930 e actualmente xoga na Liga Santander.
Formiga
Algunhas especies, como as formigas de lume (xénero Solenopsis), son consideradas especies invasoras, xa que se estableceron en novas áreas onde foron introducidas casualmente.
Girona Futbol Club
O equipo xogou 21 tempadas na Segunda División. O seu último ascenso foi na tempada 2007/08, cando subiu á categoría 49 anos despois do seu último descenso. Os seus maiores logros en Segunda foron proclamarse campión do grupo II en 1936, aínda que non conseguiu o ascenso na promoción, e o segundo posto na tempada 2016-17 que lles permitiu ascender a Primeira División por primeira vez na súa historia.
Formiga
A maioría das formigas non posúe ás, aínda que isto varía segundo individuos dentro dunha colonia.
Girona Futbol Club
Estadio
O Xirona xoga os seus partidos como local no Estadi Municipal de Montilivi, con capacidade para 7.500 espectadores. Esta cifra aumentarase a 9.500 persoas coa reconstrución ao lado leste do estadio.
Formiga
Taxonomía e evolución
<div style="float:left; width:auto; border:solid 1px silver; padding:2px; margin-right:20px; margin-left:20px">
Girona Futbol Club
Cadro actual
Actualizado a 1 de febreiro de 2017.
Formiga
Taxonomía e evolución
Cladograma da posición filoxenética da familia Formicidae. A familia formicidae pertence ao orde dos himenópteros, que tamén inclúe sínfitos, avespas e abellas. As formigas evolucionaron dun liñaxe dentro dos himenópteros aculeados, e un estudo de 2013 suxire que son un grupo irmán dos apoideas. En 1966, E. O. Wilson e os seus colegas identificaron os restos fósilé dunha formiga (Sphecomyrma) que viviu no período Cretáceo. O espécime, atrapado en ámbar, datado como de fai máis de 92 millóns de anos, tiña características tanto de formigas como de avespas, pero que non se atopan nas formigas modernas. Os fósiles máis antigos de formigas datan de mediados do Cretaceo, fai uns 100 millóns de anos, e pertencen a grupos nai extintos como o Haidomyrmecinae, o Sphecomyrminae e o Zigrasimeciinae, con subfamilias de formigas modernas que apareceron cara a finais do Cretáceo, fai uns 80-70 millóns de anos. As formigas diversificáronse e asumiron o dominio ecolóxico fai uns 60 millóns de anos. Suxírese que algúns grupos, como os Leptanillinae e Martialinae, diversificáronse a partir das primeiras formigas primitivas que probablemente eran depredadoras baixo a superficie do chan.
Sphecomyrma era probablemente un xénero colleiteiro na superficie, mentres que Haidomyrmex e Haidomyrmodes, xéneros relacionados na subfamilia Sphecomyrminae, considéranse depredadores arbóreos activos.
miniatura|upright|† Nylanderia pygmaea en [[ámbar.]] Tras a expansión das plantas con flor fai uns 100 millóns de anos, diversificáronse e asumiron unha posición ecolóxica dominante fai uns 60 millóns de anos. Algúns estudos suxiren, sobre a base de grupos como Leptanillinae e Martialinae, que se diversificaron a partir de formigas primitivas que probablemente serían depredadoras que vivían baixo terra.
Durante o período cretáceo, unhas poucas especies de formigas primitivas tiñan unha ampla distribución no supercontinente Laurasia (o Hemisferio Norte). Eran escasas en comparación con outros insectos, representando aproximadamente o 1 % da poboación de insectos. As formigas volvéronse dominantes tras a radiación adaptativa a principios do Paleóxeno. Durante o Oligoceno e o Mioceno xa representaban o 20-40 % de todos os insectos atopados nos principais xacementos fósiles. Das especies que viviron no Eoceno, aproximadamente un xénero de cada dez sobrevive na actualidade. Os xéneros que sobreviven hoxe comprenden o 56 % dos xéneros atopados en fósiles de ámbar báltico (Oligoceno temperán) e o 92 % dos xéneros en fósiles de ámbar dominicano (aparentemente Mioceno temperán).
As termitas, aínda que tamén llas coñece como «formigas brancas», non son realmente formigas, xa que pertencen á orde dos isópteros polo que están máis estreitamente relacionadas coas cascudas e as mantis que coas formigas. O feito de que as formigas e as termitas sexan ambas as eusociales foi motivado por un proceso de converxencia evolutiva. As formigas aterciopeladas parecen grandes formigas, pero realmente son avespas femias sen ás.
Distribución e diversidade
Habitan en todos os continentes excepto a Antártida e algunhas grandes illas , como Groenlandia, Islandia e partes da Polinesia. As illas hawainas tamén carecen de especies autóctonas de formigas. Ocupan unha gran variedade de nichos ecolóxicos e son capaces de explotar unha ampla gama de recursos alimenticios actuando como herbívoras directas ou indirectas, depredadoras e preeiras. A maior parte das especies son omnívoras xeneralistas, pero algunhas alimentanse de forma especializada.
Estímase que hai entre mil billóns (1015) e dez mil billóns (1016) de formigas vivindo sobre a Terra. O seu dominio ecolóxico pódese medir pola súa biomasa: estimacións realizadas en distintas contornas indican que representan máis ou menos o 15-20 % do total da biomasa dos animais terrestres, que se eleva a case o 25 % na zona tropical. De acordo con estas estimacións, a biomasa de todas as formigas existentes no mundo sería similar á biomasa total de todos os seres humanos.
O seu rango de tamaño varía entre 0,75 e 52 mm. A extinta Titanomyrma giganteum é a formiga xigante de maior tamaño da que se ten coñecemento, maior mesmo que as do xénero Dorylus, as maiores formigas xigantes existentes na actualidade, duns 5 cm de lonxitude, que viven en África oriental e central; o rexistro fósil indica que os machos medían uns 3 cm, pero as raíñas alcanzaban os 6 cm, cunha envergadura duns 15 cm.
A súa cor tamén varía; a maioría son vermellas ou negras, o verde é menos habitual, e algunhas especies tropicais teñen un ton metálico. Actualmente, describíronse unhas 14 000 especies, aínda que se estima que poden ser máis de 22 000, coa maior diversidade localizada na zona tropical. Os estudos taxonómicos continúan desenvolvendo a súa clasificación e sistemática, e as bases de datos en liña de especies de formigas, incluídas AntBase e Hymenoptera Name Server, axudan a seguir a pista das especies coñecidas e das descritas máis recentemente. A relativa facilidade coa que se poden recoller espécimes e estudar as formigas nos distintos ecosistemas, fíxoas moi útiles como especie indicadora en estudos de biodiversidade.
Morfoloxía
miniatura|upright|Fotografía dunha [[Myrmecia|formiga bulldog na que se aprecian os súas potentes mandíbulas e os ollos compostos relativamente grandes que lle proporcionan unha visión excelente.]] miniatura|upright|Vista frontal da cabeza da [[Camponotus punctulatus. ]] Teñen unhas características morfolóxicas distintas doutros insectos, como as antenas en cóbado, glándulas metapleurais e un forte constrinximento do seu segundo segmento abdominal nun peciolo en forma de nó. A cabeza, o mesosoma (o tórax máis o primeiro segmento abdominal, fusionado a este) e metasoma ou gáster (o abdome menos os segmentos abdominais do peciolo) son os seus tres segmentos corporais claramente diferenciados. O peciolo forma unha cintura estreita entre oseu mesosoma e o gáster. O peciolo pode estar formado por un ou dous nos (só no segundo, ou no segundo e terceiro segmento abdominal).
Como o resto dos insectos, as formigas contan con exoesqueleto, unha cobertura exterior que serve de carcasa protectora ao redor do corpo e de punto de ancoraxe para os músculos, en contraste co endoesqueleto dos humanos e outros vertebrados. Os insectos non teñen pulmóns; o osíxeno e outros gases como o dióxido de carbono atravesan o exoesqueleto a través dunhas minúsculas válvulas chamadas espiráculos. Os insectos tamén carecen de vasos sanguíneos pechados (sistema circulatorio aberto); en cambio, teñen un tubo perforado, longo e delgado (denominado «aorta dorsal»), que se estende pola parte superior do corpo e que fai as funcións de corazón e bombea hemolinfa cara á cabeza, gobernando así a circulación dos fluídos internos. O sistema nervioso componse dun cordón nervioso ventral que se estende ao longo do corpo, con varios ganglios e ramas que chegan aos extremos dos apéndices. miniatura|esquerda|upright|Diagrama dunha formiga obreira. A cabeza dunha formiga contén moitos órganos sensoriais. Como a maior parte de insectos, teñen ollos compostos formados por numerosas lentes minúsculas unidas. Os seus ollos son adecuados para detectar movemento, pero non ofrecen unha gran resolución. Tamén teñen tres pequenos ocelos (ollos simples) na parte superior da cabeza, que detectan o nivel lumínico e a polarización da luz. En comparación cos vertebrados, a maioría teñen unha visión pobre ou mediocre, e algunhas especies subterráneas son completamente cegas. Con todo, outras especies, como a formiga bulldog australiana, teñen unha vista excepcional. Tamén na cabeza contan con dúas antenas, órganos cos que poden detectar substancias químicas, correntes de aire e vibracións e servenlle á súa vez para transmitir e recibir sinais por medio do tacto. Dispoñen de dúas fortes mandíbulas, que usan para transportar alimentos, manipular obxectos, construír niños e para defenderse. Algunhas especies teñen unha cámara intrabucal, unha especie de pequeno peto que almacena alimento, para despois pasarllo a outras formigas ou ás larvas.
Colonias
Os ovos nas colonias son depositados por unha ou máis formigas raíña e a maioría destes medran para se converteren femias non aladas chamadas obreiras. Periodicamente prodúcense camadas de novas raíñas e machos, usualmente alados, os cales viven para reproducirse. Os machos morren pouco tempo despois da copulación, mentres que as raíñas sobreviventes achan novas colonias ou ocasionalmente regresan á súa antiga colonia.
Desenvolvemento
Unha nova obreira pasa os seus primeiros días atendendo á raíña e ós xoves. Logo, gradúase e pasa a cavar e realizar outros labores. Máis tarde poderá buscar alimento e defender a colonia. Estes cambios son moi abruptos e definen o que se coñecen como castas temporais. Nalgunhas formigas existen tamén castas físicas. As formigas teñen un espectro de tamaños: obreiras menores, medianas e maiores. A miúdo as máis grandes posúen cabezas desproporcionadamente máis grandes con mandíbulas máis poderosas
Comunicación e comportamento
A comunicación entre as formigas prodúcese principalmente a través de compostos químicos chamados feromonas, e como a maioría dos tipos de formigas están moito tempo no chan, estas mensaxes químicas están máis desenvolvidas nelas ca noutros himenópteros. Deste modo, por exemplo, cando unha formiga recolledora encontra unha fonte de alimento, deixa un rastro químico no chan no seu camiño de volta ao formigueiro. Cando se encontra con outras formigas, comunícalles o achado vomitando parte do alimento e invítaas a seguir o rastro mediante sinais táctiles. Cando estas volven tamén ao formigueiro, reforzan o rastro, atraendo así a máis formigas, ata que a comida se termina, de forma que a partir dese momento o rastro non é reforzado e desaparece lentamente
Modalidade técnica
As modalidades técnicas son estruturas discursivas, modos discursivos, sistemas de elocución, ou formas de discurso, é dicir, técnicas varias que integran a composición dos diversos xéneros literarios ou tipos de discurso: narración, descrición, diálogo, monólogo, argumentación, exposición, digresión, estilo directo, estilo directo libre, estilo indirecto, estilo indirecto libre etc.
Formiga
As formigas na cultura popular
Nalgúns mitos amerindios, como o dos hopi, as formigas son consideradas como os primeiros animais de todos. Outros grupos empregan as trabadelas de formiga como proba de resistencia en ritos de iniciación.
A palabra xaponesa para dicir "formiga", ari, é representada por un ideograma formado polo carácter "insecto" xunto co carácter "rectitude moral". Deste xeito, este ideograma poderíase ler como "insecto de moral recta".
As sociedades que forman as formigas sempre fascinaron ós seres humanos. Mark Twain escribiu sobre elas na súa obra A Tramp Abroad. Algúns autores contemporáneos utilizaron o exemplo das formigas para tratar o tema da relación a sociedade e o individuo. Por exemplo, Robert Frost no seu poema Departmental e Terence Hanbury White na súa novela de fantasía The Once and Future King. A trama da novela de ciencia ficción do escritor francés Bernard Werber Les Fourmis divídese entre o mundo das formigas e o dos humanos; as formigas e o seu comportamento son descritos utilizando o coñecemento científico actual. En tempos recentes, téñense feito debuxos animados e filmes de animación en 3D sobre formigas, entre os que se inclúen Antz, A Bug's Life, The Ant Bully, The Ant and the Aardvark ou a Formiga Atómica. Tamén hai un superheroe de banda deseñada chamado Ant-Man.
Pokémon (anime)
Pokémon (ポケモン), abreviado do título xaponés Pocket Monsters (ポケットモンスター), é unha serie de televisión anime que forma parte da franquía Pokémon de The Pokémon Company, e que se estreou orixinalmente no Xapón o 1 de abril de 1997 a través de TV Tokyo.
A franquía anime consta de sete series secuenciais no Xapón, cada unha delas baseada nos principais títulos da serie de videoxogos de Pokémon. Nas retransmisións internacionais, a serie está dividida en 25 tempadas de televisión. A serie segue a Ash Ketchum, un mozo adestrador de criaturas chamadas Pokémon. Xunto co seu compañeiro Pikachu, Ash viaxa por diferentes rexións para converterse nun "mestre Pokémon" e competir en torneos de loita coñecidos como Liga Pokémon.
Está considerada como unha das primeiras series de anime en ter un éxito masivo entre as audiencias occidentais, ademais de considerarse que fixo aumentar a popularidade dos xogos, e vice versa. Pokémon é considerada como a adaptación de videoxogos con máis éxito de tódolos tempos, con máis de 1 000 episodios emitidos, retransmisións en 169 países, e unha das series de maior éxito de Netflix no ano 2016.
Trama
Ao cumprir dez anos, Ash Ketchum (Satoshi no Xapón), un neno que soña con chegar a ser un Mestre Pokémon, pode finalmente comezar a súa viaxe na busca do seu soño. Porén, queda durmido o día que tiña que recibir o seu primeiro Pokémon e, ao chegar tarde ao laboratorio do Profesor Oak, descobre que todos os Pokémon iniciais (Bulbasaur, Charmander e Squirtle) xa foran escollidos por outros adestradores. Entón, o Profesor dille que hai outro Pokémon, un Pikachu, ó cal non lle gusta estar na súa Pokébola e é moi teimudo. Así, ignorando os avisos, Ash acéptao e comeza a súa viaxe. Tras seren atacados por unha banda salvaxe de Spearow, e logo de que Ash protexe a Pikachu dos Pokémon furiosos, Pikachu entende que el é o seu adestrador e fanse amigos. Despois destes acontecementos, eles ven un Pokémon misterioso voando e iso fai que Ash queira máis que nunca realizar o seu obxectivo de ser un Mestre Pokémon.
Ao longo da súa viaxe, Ash fai novos amigos, tanto humanos como Pokémon, que o axudan no seu camiño cara a Liga Pokémon. Na rexión de Kanto, Ash coñece a Líder de Ximnasio de Cerulean, Misty (Kasumi), e o líder do Ximnasio de Pewter, Brock (Takeshi). Eles sempre acaban cos plans do trío do Team Rocket, formado por Jessie, James e Meowth, que queren roubar o Pikachu de Ash e outros Pokémon raros e, con ese obxectivo, seguen a Ash a todas as partes. Cando Ash e Misty viaxan ás Orange Islands, desa vez sen Brock, son acompañados polo observador de Pokémon Tracey (Kenji). Despois dun tempo, eles reencóntranse de novo con Brock e seguen a súa viaxe na rexión Johto.
Cando Ash decide ir á rexión Hoenn, Misty opta por quedar no Ximnasio de Cerulean. Porén, el coñece novos compañeiros: May (Haruka) e Max (Masato), o irmán máis novo dela. Xuntos, enfróntanse ó Equipo Magma e Aqua. Despois, regresa a Kanto para participar na Battle Frontier e decide ir con Brock á rexión Sinnoh, mentres May e Max seguen os seus propios camiños. Na nova aventura, eles coñecen a Dawn (Hikari) que viaxa con eles á rexión de Sinnoh, onde se enfrontan a Cyrus e o Equipo Galatica.
Tras despedirse de Dawn e Brock, Ash, a súa nai e o Profesor Oak deciden viaxar a rexión de Unova onde Ash coñece a Iris e Cilan (Dent) e comeza a viaxar cos dous. Descobren os terribles plans do Equipo Plasma, unha organización criminal que queren facerse cos Pokémon para dominar o mundo sen oposición. Tras participar na Liga Pokémon de Unova, Ash, Iris e Cilan comezan a prepararse para o Torneo Mundial Pokémon e, nese tempo, coñecen a N, que é un instrumento fundamental para derrotar o Equipo Plasma. Despois diso, eles viaxan polas Illas Decolore a camiño da Cidade de Pallete e coñecen a reporteira investigativa Alexa, que é da rexión Kalos. Mentres Iris e Cilan deciden ir a Johto, Ash e Alexa parten para a rexión de Kalos.
Logo de que Alexa saiba que a súa irmá, unha líder de Ximnasio, está desaparecida, Ash decide viaxar a Cidade de Lumiose, onde coñece o neno-xenio Clemont (Citron) líder do Ximnasio de Lumiose - un feito que el tenta ocultar e a súa irmá máis nova, Bonnie (Eureka). Ash tamén comeza a viaxar con Serena, unha rapaza da Cidade de Vaniville e a amiga de infancia del.
Serie de televisión
A sétima e actual tempada da serie titúlase Pocket Monsters (ポケットモンスター) no Xapón e Pokémon Journeys: The Series internacionalmente; estreouse orixinalmente no Xapón o 17 de novembro de 2019.
Especiais
Ademais da serie principal e os filmes, o anime tamén conta con varios especiais de longa duración e curtas de televisión. Moitos destes especiais centráronse en Pokémon lendarios ou un ou máis dos personaxes principais que están separados o elenco principal durante a súa serie correspondente, mentres que os episodios secundarios posteriores feitos esporadicamente transmítense polo xeral como episodios especiais.
Pokémon Chronicles
Pokémon Chronicles é un spin-off que conta as historias que dos personaxes secundarios do anime. A maioría dos episodios de Chronicles foron tomados do que no Xapón se coñece como Pocket Monsters Side Stories (ポケットモンスターサイドストーリー), os cales forman parte da Weekly Pokémon Broadcasting Station. As demais partes da serie compóñense dos especiais The Legend of Thunder e Pikachu's Winter Vacation.
Pokémon Origins
Pokémon Origins é un especial de TV que se estreou en TV Tokyo o 2 de outubro de 2013 e está baseado na historia orixinal dos xogos Pokémon Red e Blue.
Leopoldo González Agís
Leopoldo A. González Agís, chamado Poldo, ou Poldito para diferencialo do pai, nado en 1938 e finado en Sanxenxo o 3 de febreiro de 2014, foi un político galego.
Traxectoria
Fillo de Leopoldo González Pombo, que xa fora alcalde de Sanxenxo en dúas ocasións, na década dos corenta e dos cincuenta, era persoa coñecida da vila de Portonovo. Delegado local do Instituto Social da Mariña, foi designado alcalde de Sanxenxo en 1973 en substitución de Miguel Ángel Botana. Coa caída da ditadura, e logo dun cesamento obrigado legalmente, González Agís presentouse ás primeiras eleccións municipais democráticas encabezando a candidatura da UCD e revalidou o seu cargo na alcaldía, posto onde permaneceu durante catro anos máis ata 1983, cando dimitiu no mes de febreiro. Durante esta lexislatura deulle algunhas competencias a concelleiros da oposición.
Convento de Santa Bárbara da Coruña
O convento de Santa Bárbara é un convento de clausura situado na praza homónima da Cidade Vella da Coruña.
Historia
miniatura|esquerda|Interior do convento. O convento construíuse sobre unha capela do século XV próxima á muralla. Aparece citado por primeira vez nun documento de 1444 e a súa fundación foi aprobada en 1491 polo papa Alexandre VI.
A partir do século XVI o convento consolidouse e recibiu un gran número de doazóns. Ademais, dende mediados dese século, os membros da Real Audiencia de Galicia participaban nos oficios de Xoves Santo e Venres Santo na igrexa do convento.
En 1683 acolleu as monxas capuchinas que chegaron para fundar o convento das Marabillas, mentres se erguía o edificio nas Panadeiras.
O edificio foi modificado e ampliado en múltiples ocasións, por exemplo, no século XVIII, grazas ao incremento das súas rendas, edificouse o "pavillón inglés". No século XIX houbo varios desaloxos do edificio: en 1809 por orde das autoridades francesas, en 1823 no contexto do "trienio liberal" e, de forma definitiva, en 1846 pola desamortización de Mendizábal.
En 1971, o conxunto histórico da contorna do convento foi declarado ben de interese cultural gozando dende entón da máxima protección patrimonial. O mosteiro integrouse na Orde de Santa Clara no ano 1912 e contaba cunha comunidade de 18 clarisas descalzas no 2021. Coma noutros conventos galegos das clarisas, existe a tradición de doar ovos á comunidade para pedir polo bo tempo nos días dos casamentos.
Descrición
O edifico posúe un patio de acceso á igrexa e unha torre miradoiro de planta cadrada, en cuxa parte superior hai fiestras enreixadas. O lenzo mural que pecha a praza á que dan os dormitorios das monxas foi deseñado por Fernando de Casas Novoa e iniciado en 1738. A lentitude da súa construción explica a data 1786 que aparece na fachada. Esta á do conxunto é denominado "pavillón inglés" e ademais dos espazos para as celas das monxas, conta co portón para os carros.
Todd Graff
Todd Graff, nado en Nova York o 22 de outubro de 1959, é un actor, guionista e director estadounidense, máis coñecido pola súa película independente de 2003 Camp e o seu papel de Alan "Hippy" Carnes na película de ciencia ficción The Abyss (1989).
Traxectoria
Graff naceu en Nova York, Nova York, fillo de Judith Clarice (de solteira, Oxhorn), unha profesora de piano e directora de coro, e Jerome Lawrence Graff, un músico. A súa irmá é a actriz Ilene Graff.
Graff cantou nos álbums do elenco orixinal de Sesame Street (1970) e Sesame follow-up Street 2 (1971), pero chegou á fama en 1975, cando se xuntou ao elenco da serie de televisión The Electric Company. Desempeñou o papel de Jesse, un membro do Short Circus e permaneceu na serie ata o final da súa produción en 1977 (substituíu a Stephen Gustafson).
Graff actuou en varios filmes, incluíndo Smoochy, Dominick and Eugene, Strange Days, Not Quite Paradise e The Abyss. En 1984 foi nomeado para o premio Tony pola súa interpretación de Danny no musical de Broadway Baby.
En 2006 Graff dirixiu o musical teatral 13, de Jason Robert Brown e Dan Elish, no Mark Taper Forum. En 2009, co-escribiu e dirixiu a película Bandslam. En 2012, escribiu e dirixiu a película Joyful Noise.
Henry Becque
Henry-François Becque naceu en París o 18 de abril 1837 e morreu en París o 12 de maio de 1899, foi un dramaturgo francés, coñecido sobre todo por unha comedia La Parisienne e un drama realista, Les Corbeaux.
Traxectoria
Becque volve a súa mirada cara ó vodevil con L'Enfant prodigue (1868), mais muda totalmente de estilo co drama social, Michel Pauper en 1870. L'Enlèvement, estreada no ano seguinte, é unha comedia cetrada ma vida das empregadas domésticas de provincias.
En 1878 volve cunha comedia nun acto, La Navette, seguida de Les Honnêtes Femmes, en 1880, e deseguido as súas dúas mellores obras Les Corbeaux en 1882 e La Parisienne en 1885.
Publicou tamén poesía (Sonnets mélancoliques, 1887) e as súas memorias 1895, tituladas Souvenirs d'un auteur dramatique. Deixou unha peza inacabada, Les Polichinelles.
miniatura|dereita|[[Terracota de Rodin (1886)]]
Gaston Bachelard
Gaston Bachelard, nado en Bar-sur-Aube o 27 de xuño de 1884 e finado en París o 16 de outubro de 1962, foi un filósofo da ciencia e da poesía francés.
Traxectoria
Bachelard traballou en correos en París antes de estudar física e interesarse pola filosofía. Entre 1930 e 1940 foi profesor en Dijon.
Os estudos de Bachelard na historia e filosofía da ciencia como Le nouvel esprit scientifique e La formation de l'esprit scientifique baseáronse na súa visión da epistemoloxía histórica como unha clase de psicanálise da mente científica. Opúxose ao positivismo e ao neokantismo cun racionalismo no senso cartesiano, a ciencia constrúese contra a evidencia, contra as ilusión do coñecemento inmediato, é nese senso que fala dunha filosofía do non.
Casa da Moeda do Brasil
A Casa da Moeda do Brasil (CMB) é unha empresa brasileira de titularidade estatal, dependente do Ministerio de Finanazas, responsable da cuñaxe de moeda e da impresión de billetes de curso legal nese país.
Historia
A lei do 19 de decembro de 1695 prohibía que as moedas de ouro da metrópole circulasen en calquera lugar das capitanías do Brasil, e os infractores desta lei estaban suxeitos a aprehensión das moedas e a penas de tres a cinco anos en Angola. Neste contexto, xa o 8 de marzo de 1694, os administradores coloniais portugueses en Salvador, Baía, estableceron a Casa da Moeda do Brasil, para a fabricación de moedas co ouro proveniente das extraccións mineiras. Ese mesmo ano emitíronse as primeiras moedas Brasileiras, con valores de 1.000, 2.000 e 4.000 reis en ouro, e tamén 20, 40, 80, 160, 320 e 640 reis en prata.
¡Nunca más!
¡Nunca más! foi o cuarto álbum da banda española de rock Canallas.
Peter Benenson
Peter James Henry Solomon Benenson, nado en Londres o 31 de xullo de 1921 e finado en Oxford o 25 de febreiro de 2005, foi un avogado británico, fundador de Amnistía Internacional.
Casa da Moeda do Brasil
Historia
O primeiro mestre de ceca foi José Berlinque, nomeado o 6 de maio do mesmo ano e logo substituído por Domingos Ferreira de Azambuja, ourive natural de Baía.
¡Nunca más!
Foi editado no 2000 pola discográfica Bliss e trátase dun disco no que se recolleron varias cancións do bando republicano durante a guerra civil española, ademais doutros himnos revolucionarios como "Bella ciao" e "Bandiera rossa" da resistencia italiana, ou unha versión do "Hasta siempre, comandante" de Carlos Puebla.
Casa da Moeda do Brasil
Historia
O 1698, a Casa da Moeda foi trasladada a Río de Xaneiro, á Junta de Comércio, no actual arsenal militar, e cuñáronse as primeiras moedas nesa cidade. En 1700 trasladáronse novamente as instalacións da ceca brasileira, esta vez a Recife, cidade que volveu así a fabricar moedas metálicas cincuenta e cinco anos despois da emisión alí das súas primeiras moedas, durante o período de dominación neerlandesa do Brasil. En 1702 pechouse a instalación de Recife, na rúa que posteriormente se chamou Rúa da Moeda, e a Casa da Moeda retornou novamente a Río de Xaneiro.
¡Nunca más!
O disco contou coa colaboración do cantante Loquillo e do debuxante Azagra, habitual de El Jueves, que realizou a portada.
Casa da Moeda do Brasil
Historia
Alén da cuñaxe e a impresión das moedas e os billetes circulantes no país, a Casa da Moeda do Brasil tamén produce moedas conmemorativas, medallas, fichas comerciais, selos postais e documentos que precisen mecanismos de protección contra a falsificación, como é o caso dos pasaportes do país. En 1843, utilizando técnicas de intaglio, a CMB imprimiu o primeiro selo de correos de América e o terceiro do mundo, coñecido como Olho de Boi.
Peter Benenson
Traxectoria
Peter Benenson estudou historia na Universidade de Oxford. O seu gusto pola controversia aflorou axiña, cando formulou unha queixa diante do director da súa escola pola deficiente calidade da comida escolar, o que deu lugar a que se lle enviase unha carta á súa nai, na que se lle advertía sobre as "tendencias revolucionarias" do seu fillo. Aos 16 anos lanzou a súa primeira campaña: Acadar apoio escolar, durante a Guerra civil española, para o comité de Axuda a España, que axudaba os orfos da guerra civil española, sen dúbida influenciado pola lectura de Arthur Koestler Spanish Testament, na que se describían os horrores da represión franquista. El mesmo afillou un bebés e contribuíu a sufragar a súa manutención. Logo adicou atención á situación dos xudeus que fuxían da Alemaña de Hitler. A pesar de certa oposición, conseguiu que os seus amigos de colexio e as súas familias recadaran 4.000 libras esterlinas para traer dous mozos alemáns xudeus á Gran Bretaña, co que probablemente salvou as súas vidas.
Casa da Moeda do Brasil
Historia
miniatura|Edificio da Casa da Moeda do Brasil entre [[1868 e 1984]]
Peter Benenson
Traxectoria
Incorporouse ao exército británico, onde traballou na oficina de prensa do Ministerio de Información. Despois abandonou o exército e principiou a exercer a avogacía. Afiliouse o Partido Laborista e converteuse en membro destacado da sociedade de avogados laboristas. O congreso de sindicatos británico enviouno a España como observador de xuízos de sindicalistas a comezos dos anos cincuenta. Benenson horrorizouse do que presenciou e nun dos xuízos elaborou unha lista de denuncias que expuxo ó xuíz. O xuízo resolveuse coa absolución dos acusados, unha excepción na España fascista daqueles anos. Estas actividades comezaron a atraer unha reputación internacional.
Casa da Moeda do Brasil
Historia
O edificio que foi sede da Casa da Moeda do Brasil en Río de Xaneiro entre 1868 e 1984 é a actual sede do Arquivo Nacional. O crecemento da economía brasileira durante os anos seguintes xerou a necesidade de expansión da empresa, o que deu lugar á construción dun novo complexo industrial no distrito de Santa Cruz, na zona oeste de Río de Xaneiro, que ocupa 120.000 metros cadrados, inaugurado en 1984.
Peter Benenson
Traxectoria
No ano 1961, con corenta anos, le un xornal no metro de Londres e chámalle poderosamente a atención un artigo; nel cóntase a traxedia de dous estudantes portugueses encarcerados por brindar pola liberdade. Sete anos de prisión foi a pena na Portugal do ditador Salazar. Benenson non aturaba a cólera que lle produciu aquilo. Saíu do metro e entrou na igrexa de Saint Martin in the Fields. Alí rezou a "todos os deuses de todos os mundos" e chegou a unha triste conclusión: "A loita dun só home non vale nada".
Casa da Moeda do Brasil
Historia
A factoría está dotada das máis modernas tecnoloxías de produción, o que fai que produza moedas e billetes non só para o Brasil, senón tamén para outros estados americanos e tamén africanos, como a Arxentina, Paraguai, o Uruguai, Venezuela, Costa Rica e Angola. miniatura|[[Papel moeda|Billete de 100 reais de 1994 correspondente ao programa Plano Real.]] En 1994, a CMB tivo un papel activo no proxecto económico-monetario coñecido como Plano Real, e produciu nun curto espazo de tempo todo o novo padrón monetario brasileiro. A partir de 2008, a compañía sufriu un forte proceso de modernización marcado pola actualización das súas liñas de produción de billetes, o que permitiu o lanzamento da segunda familia de billetes con valor facial en reais, máis sofisticada e segura.