cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sonic Youth
2000s
Na metade de 1999 o grupo volveu aos estudios ao lado do produtor Jim O'Rourke para a gravación dun novo traballo, que foi unha especie de reacción creativa ao roubo do seu equipo. En febreiro de 2000 o disco estaba listo, sendo lanzado en maio baixo o título NYC Ghosts and Flowers a través do selo Geffen Records o día 16 de maio. O disco tamén ten o equilibrio alcanzado pola banda en A Thousand Leaves, con boas melodías convivindo harmoniosamente con distorsións e experimentacións en xeral. Destaca tamén a arte gráfica do libreto, que ten fotos de Nova York sacadas por Lee Ranaldo, debuxos feitos por Kim Gordon e ilustracións do poeta beat William S. Burroughs. Parte do público e crítica consideraron o disco un pouco irregular, pero sen dúbida trátase dunha nova obra co selo da banda.
O día 15 de xullo do ano 2000 Sonic Youth realizou a súa primeira actuación (e única ata o de agora) en Galiza, encadrada dentro do festival Santirock, onde compartiu escenario con bandas como Yo La Tengo, Teenage Fanclub ou Ocean Colour Scene.
En 2003, o grupo comezou a planexar o lanzamento de edicións especiais dos LPs dos seus catálogos. O primeiro en ser relanzado foi Dirty, que estivo acompañado dun disco extra de 16 temas.
En 2004, a banda lanzou Sonic Nurse, pechando unha triloxía iniciada cos dous álbums anteriores. O disco foi ben recibido polos seareiros e pola crítica, funcionando case como unha continuación natural de Murray Street.
Mentres tanto os relanzamentos de discos non pararon, e despois da xira de divulgación de Sonic Nurse a banda volveu ao estudio para retomar os traballos do seguinte álbum. Neste xa non contarían con Jim O'Rourke, que decidiu concentrarse noutras actividades. O novo disco lanzouse en xuño de 2006 baixo o nome Rather Ripped. Desta vez a banda fixo un álbum de cancións máis directas e melodiosas, obtendo unha moi boa recepción por parte da crítica e dos fans. No mesmo ano, foron lanzadas edicións especiais para os álbums Psychic Hearts (disco en solitario de Thurston), The Whitey Album (do proxecto paralelo Ciccone Youth) e o EP de estrea da banda, de 1982.
A banda editou o recompilatorio The Destroyed Room: B-Sides and Rarities en decembro do 2006. O disco conta con temas só dispoñibles en vinilo anteriormente, en recomplilacións con edicións limitadas, caras-b de sinxelos internacionais e material que nunca antes vira a luz. Este álbum marcou o seu fin co selo Geffen.
Independencia e contrato con Matador
No mes de abril de 2007 a banda converteuse nun dos primeiros grandes nomes do rock en tocar na China cando foron levados ao país pola compañía Split Works, baseada en Pequín e Shanghai.
No ano 2008 a banda editou independentemente Master-Dik só dispoñible nun principio a través da súa tenda online. Tamén editaron máis gravacións da serie SYR, SYR7: J'Accuse Ted Hughes e SYR8: Andre Sider Af Sonic Youth. SYR7 apareceu o 22 de abril e SYR8 o 28 de xullo. O 10 de xuño lanzaron un recompilatorio a través de Starbucks Music, titulado Hits Are for Squares. Os primeiros 15 temas deste disco foron seleccionados por outros artistas, e o tema 16, "Slow Revolution", é unha nova gravación da banda. miniatura|250px|[[Lee Ranaldo]] Tamén en xuño, a banda foi obxecto dunha biografía, Goodbye 20th Century: A Biography of Sonic Youth, escrita polo xornalista musical David Browne. O libro conta con novas entrevistas coa banda así coma cuns 100 amigos, familiares e compañeiros. Foi publicado por Da Capo e inclúe unhas 60 fotos inéditas.
O 30 de agosto do 2008 a banda avanzou dúas novas cancións ao final dun concerto no McCarren Park Pool, en Nova York. Thurston Moore dixo en novembro dese ano que o grupo comezaría a gravar un novo álbum de estudio. Sonic Youth non renovou o seu contrato con Geffen, ao estar descontentos polo xeito que o selo manexou os seus últimos traballos. O 3 de setembro do 2008 confirmouse que Matador Records lanzaría o seguinte traballo da banda na primavera do ano 2009. No mes de decembro anunciouse tamén que o grupo colaborara con John Paul Jones (baixista de Led Zeppelin) nun tema para a nova compañía de danza de Merce Cunningham. Este traballo representouno a compañía en abril do 2009 na Brooklyn Academy of Music para celebrar o 90 aniversario de Cunningham. O 12 de febreiro a banda revelou a portada para o seu novo álbum, The Eternal, a través da súa páxina en internet e o seu blog. O álbum, producido por John Agnello, editouse o 9 de xuño. Co lanzamento de The Eternal, Matador Records tamén ofreceu un LP en directo en exclusiva para os clientes que pre-ordearan o disco.
Saurópsidos
A dos saurópsidos (Sauropsida) é unha clase (e un clado) de vertebrados amniotas ao que pertencen a maior parte dos réptiles, e tamén as aves.
Sonic Youth
Independencia e contrato con Matador
Dende a edición de The Eternal a banda compuxo a banda sonora para a película francesa Simon Werner a Disparu, estreada en maio do 2010 como parte do Festival Internacional de Cine de Cannes. Esta será editada no ano 2011 como seguinte lanzamento das series SYR, SYR9: Simon Werner a Disparu.
Saurópsidos
É un grupo monofilético de animais irmán dos sinápsidos, hoxe en día representado só polos mamíferos, con que forman o taxon dos amniotas.
Sonic Youth
Independencia e contrato con Matador
O 14 de outubro do 2011 Kim Gordon e Thurston Moore anunciaban a súa separación despois de 27 anos de matrimonio a través de Matador. O anuncio xerou dúbidas sobre o futuro de banda e o selo declarou que este é "incerto", a pesar de que o grupo tiña intención de rexistrar novo material cara finais de anos e de manterse as súas datas en varias cidades de América do Sur.
Saurópsidos
Na actualidade existen cerca de 9 000 especies de réptiles e case 10 000 de aves.
Sonic Youth
Afinacións alternativas
miniatura|225px|Guitarras de Sonic Youth usadas en directo O son de Sonic Youth basease fortemente no uso de afinacións alternativas. A scordatura en instrumentos de corda leva usándose dende hai séculos, e as afinacións alternativas nas guitarras dende décadas na música blues, e dun xeito limitado no rock, pero Sonic Youth comezou a usar unha gran variedade de afinacións máis radicais, un feito nunca visto na historia do rock.
Saurópsidos
Descrición
O grupo foi descrito en 1864 polo biólogo británico Thomas Henry Huxley.
Sonic Youth
Afinacións alternativas
Estas afinacións foron desenvolvidas por Moore e Ranaldo durante os ensaios da banda. Na vez de volver a afinar en cada nova canción, Sonic Youth xeralmente usa unha determinada guitarra para un ou dous temas, e poden chegar a utilizar dúcias de instrumentos en cada xira.
Saurópsidos
Etimoloxía
O nome científico Sauropsida está formado polos elementos do latín científico saur- e -ops, ambos tirados tirados do grego antigo σαῦρος saũros, "lagarto", e ὤψ ōps, "aparencia", co sufixo latino -ida indicando plural. Literalmente, "os que se parecen aos lagartos".
Sonic Youth
Influencias
Ademais de Glenn Branca, as súas principais influencias son o vangardista francés Brigitte Fontaine, Patti Smith, Public Image Ltd e The Stooges. Outra foi o hardcore punk dos anos 80; despois de ver unha actuación de Minor Threat en 1982, Moore dixo deles que eran "a mellor banda en directo que vira". Se ben recoñecen que a súa propia música é moi diferente do hardcore, Moore e Gordon, especialmente, quedaron impresionados pola súa intensidade e velocidade, e pola rede de músicos e fans tecida en toda a nación.
Saurópsidos
Subclases
A clase subdivísese nas dúas subclases seguintes:
Sonic Youth
Influencias
Os membros da banda tamén mantiveron relación con outros artistas vangardistas doutros xéneros e doutras disciplinas, collendo influencias do traballo de John Cage e Henry Cowell. Para unha Peel Session realizada en 1988, Sonic Youth versionou tres temas de The Fall e "Victoria" de The Kinks, tamén versionada por The Fall. Sonic Youth contou con coñecidos artistas visuais para a realización das súas portadas, como Mike Kelley (Dirty) e Gerhard Richter (Daydream Nation).
Saurópsidos
Sinónimo
Ademais de polo nome Sauropsida en moitas clasificacións utilízase o sinónimo:
Historia do taxon
O primeiro en propoñer esta relación entre réptiles e aves foi Thomas Huxley en 1864, ao mesmo tempo de propoñer a súa teoría de que as aves evolucionaron a partir de dinosauros, a cal actualmente é aceptada polos paleontólogos.
Os saurópsidos son unha das dúas grandes ramas evolutivas dos amniotas (a outra gran rama é a dos sinápsidos, que conduciu até os mamíferos).
Os fósiles máis antigos coñecidos dos saurópsidos, claramente distinguidos dos mamíferos, datan de aproximadamente hai 312 millóns de anos (Ma). Os saurópsidos, principalmente os dinosauros, formaron a maior parte dos grandes animais mesozoicos até a transición Cretáceo-Terciario, hai 65 Ma. Despois desta crise, os mamíferos ouparon os seus nichos ecolóxicos, pero non os das aves, que tamén se diversificaron nesa época.
Os réptiles en sentido estrito, é dicir, sen as aves, forman un grupo parafilético que, polo tanto, non é relevante para avaliar o grao de parentesco entre as súas especies. Non podemos dicir, por exemplo, que un réptil estea máis cerca doutro réptil que dunha ave: os crocodilos, por exemplo, están xenealoxicamente máis cerca das aves que dos lagartos. Os réptiles son, polo tanto, máis ben un grao evolutivo.
O grupo dose saurópsidos, por outro lado, sendo holofilético, indica que todos os animais que pertencen a eles teñen o mesmo parentesco exclusivo, e non prexulga os diferentes graos de parentesco entre as especies dentro do grupo.
A categoría réptiles foi abandonada nas clasificacións cladísticas. Os investigadores evolutivos, pola súa parte, continúan usando a definición clásica e acéptana como un taxon por dereito propio (a parafilia non é rexeitada nesta escola de taxonomía).
Filoxenia
Sauropsida |--Anapsida | |--Mesosauridae (extinguidos) | `--Parareptilia |    |--Millerettidae (extinguidos) |    |--Bolosauridae (extinguidos) |    `--Procolophonomorpha |       |--Procolophonia |       |  |--Procolophonidae (extinguidos) |       |  `--Pareiasauridae (extingu'dos) |       `?-Testudines (tartarugas) `--Eureptilia |--Captorhinidae (extinguidos) `--Romeriida |--Protorothyrididae (extinguidos) `--Diapsida |--Araeoscelidia (extinguidos) |--Avicephala (extinguidos) `--Neodiapsida |?-Younginiformes (extinguidos) `--+--Lepidosauromorpha | |?-Euryapsida | |  |?-Sauropterygia (extinguidos) | |  `?-Ichthyopterygia (extinguidos) | `--Lepidosauriformes |    `--Lepidosauria |       |--Sphenodontidae (inclúen as tuataras) |       `--Squamata (inclúen os lagartos, mosasauros e as serpentes) `--Archosauromorpha |?-Choristodera (extinguidos) |--Trilophosauridae (extinguidos) |--Rhynchosauridae (extinguidos) |--Prolacertiformes (extinguidos) `--Archosauriformes |--Proterosuchidae (extinguidos) |?-Erythrosuchidae (extinguidos) |--Euparkeriidae (extinguidos) `--+--Proterochampsidae `--Archosauria |--Crurotarsi (inclúen os crocodilos) `--Ornithodira |--Pterosauromorpha (extinguidos) `--Dinosauromorpha (inclúen os dinosauros, e as aves)
Art Farmer
Arthur Stewart Farmer, nado en Council Bluffs (Iowa) o 21 de agosto de 1928 e finado en Nova York o 4 de outubro de 1999, coñecido artisticamente como Art Farmer, foi un músico estadounidense de jazz que interpretaba a trompeta e o fliscorno e en ocasións a flumpet.
Traxectoria
Era fillo dun traballador do aceiro. Farmer comezou a traballar como músico pasada a metade da década de 1940. Asentado nos Ánxeles, formou parte das bandas de Benny Carter e Jay McShann, entre outros.
Uniuse á orquestra de Lionel Hampton arredor 1953 (trompetistas como Clifford Brown e Quincy Jones tamén formaron parte da orquestra de Hampton naquela época) e tras o seu traslado a Nova York, traballou máis tarde con Gigi Gryce, Horace Silver e Gerry Mulligan, entre outros. A partir de mediados da década de 1950, figurou en gravacións dos principais arranxistas da época, incluíndo a George Russell, Jones e Oliver Nelson. Tamén formou The Jazztet co compositor e saxofonista tenor Benny Golson; ambos homes por separado tomaran a decisión de que o outro debería ser un membro do seu grupo. The Jazztet non tivo contratos con clubs suficientes para durar máis aló de 1962, aínda que si axudou ás carreiras de diversos músicos, como o pianista McCoy Tyner ou o trombonista Grachan Moncur III, gravando o grupo varios álbums para Argo e Mercury Records. Farmer e Golson reviviron The Jazztet nos anos 80 para unha serie de contratos, co trombonista orixinal Curtis Fuller.
A comezos dos anos 60, Farmer formou un trío co guitarrista Jim Hall e o baixista Steve Swallow. Despois trasladáronse a Europa, asentándose finalmente en Viena (Austria), onde traballou con The Kenny Clarke-Francy Boland Big Band. Tamén realizou gravacións como líder na transcurso da súa carreira posterior.
Tiña un irmán xemelgo idéntico, Addison Farmer, que tocaba o baixo.
Louis Jouvet
Jules Eugène Louis Jouvet, coñecido por Louis Jouvet (24 de decembro de 1887 ata o 16 de agosto de 1951) foi un actor, escenógrafo francés. A súa actividade centrouse na Comedia Francesa, o Teatro dos Champs-Élysées e o Ateneo de París. Gran intérprete de Molière, Shakespeare, Pierre Corneille, Alfred de Musset, Marcel Achard, Jules Romains, Jean Giraudoux, Jean Genet e outros clásicos e contemporáneos do teatro do seu país; foi un dos máis prestixiosos actores franceses e saltou á fama na película Topaze de Marcel Pagnol e con Arletty na película de 1938 Hôtel du Nord de Marcel Carné.
Orbital Reentry Experiment
OREX (acrónimo de Orbital Reentry Experiment), bautizado despois do lanzamento como Ryusei, foi unha cápsula de reentrada da antiga NASDA (despois integrada na axencia espacial xaponesa JAXA) lanzada o 3 de febreiro de 1994 mediante un foguete H-II desde o Centro Espacial de Tanegashima.
Características
A misión de OREX enmarcouse na investigación levada a cabo para o avión espacial xaponés HOPE. OREX era unha cápsula deseñada para recoller datos durante a reentrada, en contornos que non poden reproducirse en experimentos en terra. OREX foi lanzado por un foguete H-II e reentrou tan só unha órbita despois, retransmitindo os datos recollidos tras a reentrada, durante a caída, para finalmente amarar no océano Pacífico.
Algúns dos campos que estudou OREX foron os seguintes:
OREX tiña forma de cono coa punta roma, co frontal recuberto de carbono-carbono para soportar as temperaturas da reentrada e o resto cuberto con baldosas cerámicas.
.bt
.bt é o Dominio de Nivel Superior xeográfico (ccTLD) para Bután.
Saikai
Saikai (西海市, さいかいし, Saikai-shi) é un concello da prefectura de Nagasaki no Xapón. Está situada ao noroeste da Illa de Kyūshū e no centro da prefectura da parte da illa de Kyūshū, na península de Nishisonogi. A súa superficie é de 241,95 km² e a poboación de 31.782 habitantes (2009) e ten unha densidade de poboación de 131 h/km².
Terbio
O terbio é un elemento químico da táboa periódica con símbolo Tb, sólido metálico de cor branca e brillo prateado. O seu número atómico é 65, cunha masa atómica de 158,9. Ten unha densidade de 8,3 g/cm³, cun punto de fusión de 1.360 °C e un punto de ebulición de 3.041 °C. É un metal de transición interna da familia dos lantánidos. Este elemento químico foi descuberto por Carl Gustaf Mosander en 1843 e illado por Georges Urbain en 1905. Atópase habitualmente coma óxido nas terras raras. Forma sales trivalentes de cor branco con solucións incoloras.
Historia
O terbio foi descuberto en 1843 polo químico sueco Carl Gustaf Mosander, quen o detectou coma impureza no óxido de ytrio. O seu nome débese á localidade sueca Ytterby. Non foi illado en estado puro ata que se fixeron habituais as novas técnicas de intercambio de ións.
Este elemento clasificase coma terra rara. O termo "rara" pode conducir a equívoco, pois o terbio é máis común que metais coma a prata ou o mercurio. Antigamente empregábase esta terminoloxía porque os elementos clasificados coma tal eran moi difíciles de separar uns doutros. Non eran raros na Terra, senón que eran raramente empregados para algo.
Obtención
O terbio non se atopa nunca en estado libre na natureza, senón contido en diversos minerais coma a cerita, a gadolinita, a monazita, a xenotima e a euxenita, algúns deles cun contido inferior ao 1% de terbio.
Características
O terbio é de cor branca-prateada, razoablemente estable ao aire, maleable, dúctil e o suficientemente brando coma para ser cortado por un coitelo. Existen dúas variedades alotrópicas, cunha temperatura de transformación de 1289 °C.
Aplicacións
Este elemento empregase no dopaxe de materiais usados en dispositivos de estado sólido, tales coma o fluoruro de calcio, o tungstato de calcio e o molibdato de estroncio. O oxosulfato de gadolinio dopado con terbio é un dos mellores colorantes en Raios X.
Tamén se emprega coma cristal estabilizador en células de combustible que operan a elevadas temperaturas, xunto ao óxido de circonio, en aliaxes e na produción de compoñentes electrónicos. O seu óxido utilizase nos fósforos verdes de lámpadas fluorescentes e tubos de raios catódicos. O borato de terbio e sorbio aplicase tamén en electrónica.
Rata negra
A rata negra (Rattus rattus) é unha especie de roedor miomorfo da familia dos múridos (Muridae), orixinaria de Asia tropical que está presente en Europa desde o século VIII, e que desde aí dispersouse polo resto do mundo, adaptándose a case todos os hábitats, aínda que predomina nos ambientes cálidos.
Está incluída na lista das "100 das especies exóticas invasoras máis daniñas do mundo", confeccionada pola Unión Internacional para a Conservación da Natureza.
Terbio
Isótopos
Na natureza atópanse compostos dun isótopo estable, o 159-Tb. Outros 33 radioisótopos están rexistrados, sendo o 158-Tb o máis estable de todos, cunha vida media de 180 anos. Os isótopos 157-Tb e 160-Tb teñen unha vida media ao redor dos 70 anos. Os restantes radioisótopos teñen vidas medias de menos de 7 días, moitos deles de menos de 24 segundos.
Precaucións
Ao igual que o resto de lantánidos, os compostos do terbio teñen un nivel moderado de toxicidade, aínda que esta non se investigou en profundidade. Non se coñece ningún papel deste elemento no ciclo biolóxico.
Rata negra
Características
A lonxitude da cabeza e o tronco é de 16 a 22 cm, e a cola, sen pelos e cuberta de escamas en anel, mide de 17 a 24 cm. O seu peso é de entre 150 a 230 g.
O fociño é aguzado, rematando en punta. A capa é negra ou gris escura. Vive de 2 a 3 anos.
Historia natural
Encóntrase nos asentamentos humanos e prefire vivir baixo teito. A diferenza da rata gris (Rattus norvegicus), é especialista en gabear.
As femias teñen 5 ou 6 camadas ao ano. O tempo de xestación é de 21 a 30 días, e paren cada vez de 5 a 8 crías, que ao naceren son cegas e non teñen pelo.
A rata negra ocasiona graves problemas económicos e sanitarios. Ademais de consumir ou danar os alimentos, asóciase a moitas enfermidades, como a peste bubónica, transmitida pola pulga Xenopsylla cheopis que a parasita.
Como mascota
As ratas negras ás veces son mantidas como mascota. Porén, a maioría das ratas de compañía son exemplares domesticados de Rattus norvegicus.
Oficina do Censo dos Estados Unidos de América
miniatura|dereita|250px|Selo oficial da Oficina do Censo dos Estados Unidos.
A Oficina do Censo dos Estados Unidos (do inglés United States Census Bureau) é unha axencia estatal responsable do censo dos Estados Unidos de América. O seu obxectivo é dar unha fonte de datos de calidade sobre a poboación dos Estados Unidos e a súa economía. En xuño do 2007 foi nomeado director da Oficina Steven Murdock.
Estas oficinas atópanse no Ministerio de Comercio onde se elaboran os estudos estatísticos, e é un departamento gobernamental dos Estados Unidos. É o equivalente ao INE español.
Historia
Desde 1902, o órgano oficial do empadroamento do goberno dos Estados Unidos son as oficinas do censo. A constitución dos Estados Unidos, establece que polo menos unha vez cada 10 anos, as oficinas do censo enumeren a poboación do país e de cada estado que o forma.
Organización estrutural e territorial
Cada oficina é dirixida por un director, asistido por un deputado director e persoal executivo do a asociación de directores.
A xefatura das oficinas do censo, están situadas no 4600 de Silver Hill Road, Suitland (Maryland). Hai oficinas filiais noutras 12 cidades: Boston, Nova York, Filadelfia, Detroit, Chicago, Kansas City, Seattle, Charlotte, Atlanta, Dallas, Denver, e Os Ánxeles. Estas oficinas adicionais utilízanse para facilitar os censos decenais.
A oficina do censo tamén dirixe o programa cooperativo do centro de información do censo (CIC-Census Information Centers), que implica a 47 organizacións non lucrativas nacionais, rexionais, e locais. O obxectivo do CIC é representar os intereses das comunidades desatendidas.
Genaro Riestra Díaz
Genaro Riestra Díaz, nado en Cidade de México o 1 de novembro de 1905 e finado en Bilbao o 28 de xullo de 1957, foi un político español.
Traxectoria
Estudou en Xixón e foi profesor mercantil. Na II República Española difundiu o ideario falangista en Hispanoamérica. Foi Xefe Territorial das Antillas en 1939. Residente en Cidade de México, foi responsable das Falanges de México e Cuba. Foi expulsado de México. Foi Delegado especial para a repatriación de menores. Secretario Nacional, delegado do Servizo Exterior de Falange Española e responsable das Falanges del Mar. O 11 de abril de 1943 foi nomeado gobernador civil de Pontevedra. En setembro de 1944 pasou a ser gobernador civil de Biscaia. Foi procurador en Cortes. Foi condecorado coa Medalla de Oro de Vizcaya, a Medalla de Oro de Bilbao, a Gran Cruz da Orde do Mérito Civil e a Gran Cruz da Orde de Isabel a Católica.
Vida persoal
Casou con María de los Ángeles de la Fuente Díaz.
Dhoodaan
Cabdullahi Macallin Axmed, coñecido co alcume literario de Dhoodaan (Dollo, 1941 - abril de 2013) foi un escritor etíope de lingua somalí.
Traxectoria
Nado nunha familia de pastores de Ogadén, territorio de lingua somalí, non tivo educación formal, opúxose o réxime revolucionario etíope. Aínda que ten escasa obra publicada, considérase un dos grandes poetas da literatura somalí e os seus poemas son moi populares para os somalís.
A Campara, Cores, Ponteceso
A Campara é un lugar da parroquia de Cores no concello coruñés de Ponteceso na comarca de Bergantiños. Tiña 121 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 65 eran homes e 56 mulleres.
Exxon Valdez
miniatura|dereita|Exxon Valdez. O Dong Fang Ocean, anteriormente coñecido como Exxon Valdez, Exxon Mediterranean, SeaRiver Mediterranean, S/R Mediterranean e Mediterranean, foi un buque petroleiro que cobrou relevancia tras encallar na baía do Príncipe Guillerme, onde verteu 40,900 m³ (257000 barrís) de petróleo na costa de Alasca mentres era propiedade de ExxonMobil. Esta foi a segunda maior vertedura petrolífera da historia de Estados Unidos. Foi, en 1989, a 54 maior vertedura da historia.
Catástrofe
O desastre do Exxon Valdez foi un vertido de petróleo provocado por este petroleiro tras encallar o 24 de marzo de 1989, cunha carga de 11 millóns de galóns de cru, en Prince William Sound, Alasca, vertendo 37.000 toneladas de hidrocarburo.
Alasca viviu a peor traxedia ecolóxica da súa historia ao encallar o petroleiro e verter millóns de litros de cru que se expandiron sobre máis de 2.000 quilómetros de costa. Para a limpeza da marea negra utilizáronse aspiradores, mangueiras de auga quente a presión, e trasladouse o cru que aínda contiña o Exxon Valdez a outro petroleiro. Os danos á fauna que se produciron nesta zona aínda se seguen a estudar.
A vertedura conduciu á aprobación dunha nova lexislación ambiental nos Estados Unidos de América (Oil Pollution Act 1990).
Tulio
O tulio é un elemento químico da táboa periódica cuxo símbolo é Tm e o seu número atómico é 69.
Camiño da gloria (filme de 1996)
Camiño da gloria (en When Saturday Comes) é un filme británico de 1996 dirixido por Maria Giese. Está protagonizado por Sean Bean e Emily Lloyd e estreouse en marzo de 1996, sendo distribuído por New Line Cinema.
Estreouse en galego o 18 de febreiro de 1989 a través da TVG.
Festa do Choco
miniatura|300px|Pregón, a cargo de [[Teté Delgado.]] A Festa do Choco é unha festa gastronómica anual celebrada no concello de Redondela, dende 1987, o segundo fin de semana de maio. Foi declarada Festa de interese turístico de Galicia no ano 2013. miniatura|250px|Empanadas de Choco.
Descrición
Celébrase nesa época por mor do aumento da pesca na Enseada de San Simón do choco, cefalópodo que, capturado con artes de pesca tradicionais (como as nasas), alcanza a súa máxima cota no mes de abril. miniatura|Arroz negro con chocos, empanada de choco de trigo e chocos á prancha con vinagreta de froitos secos. Ademais da degustación, faise un concurso gastronómico con catro modalidades: a mellor receita creativa, chocos na súa tinta, chocos con arroz e empanada de chocos. Exemplos de pratos que se serven na festa son os chocos con ou sen a súa tinta, con ou sen arroz, con ou sen patacas, chocos á prancha con cachelos, empanadillas de choco, empanada de choco de millo, empanada de choco de trigo, empanada de grelos con choco, fabada de choco, guiso de chocos, fideuá de chocos con ameixas, chocos á prancha con vinagreta de froitos secos...
Os dous días de festa hai alborada, actuación da banda municipal, verbena, pasacalles e charanga. Entre as actividades paralelas, desenvólvese o Chococlásico, unha exhibición de automóbiles antigos.
Galería de imaxes
miniatura|centro|810px miniatura|centro|810px|Carpa na XXIX Festa do Choco, no ano 2015.
Lammā Bantawallad
Lammā Bantawallad (en لما بنتولد) é un filme exipcio de 2019 dirixido por Tamer Ezzat. Foi escollido como candidato de Exipto para o Óscar ó mellor filme internacional na 93ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Conta a historia de tres vidas que se entrelazan.
Mouros (homónimos)
O termo mouros pode referirse a:
Amais, como topónimo, Mouros pode referirse a:
Anafilotoxina
Funcións
As anafilotoxinas poden desencadear a desgranulación (liberación de substancias almacenadas en gránulos) das células endoteliais, mastocitos ou fagocitos, que produce respostas inflamatorias locais. Se a desgranulación está moi estendida pode causar unha síndrome similar ao choque anafiláctico das reaccións alérxicas máis fortes.
Exemplos
Anafilotoxinas importantes:
Terminoloxía
Aínda que algunhas drogas (morfina, codeína, ACTH sintética) e algúns neurotransmisores (noradrenalina, substancia P) son importantes mediadores da desgranulación dos mastocitos e basófilos, estas substancias non se denominan xeralmente anafilotoxinas. O termo resérvase normalmente aos fragmentos do sistema do complemento.
Proteínas humanas que conteñen este dominio
C3, C4A, C4B, C4B-1, C5, FBLN1, FBLN2
O Castro, Cores, Ponteceso
O Castro é un lugar da parroquia de Cores no concello coruñés de Ponteceso na Comarca de Bergantiños. Tiña 43 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 24 eran homes e 19 mulleres.
Testosterona
miniatura|dereita|Testosterona. [[Número CAS:58-22-0. Nome IUPAC:(8R,9S,10R,13S,14S,17S)- 17-hidroxi-10,13-dimetil- 1,2,6,7,8,9,11,12,14,15,16,17- dodecahidrociclopenta[a]fenantren-3-ona.]] miniatura|dereita|Modelo da testosterona.
A testosterona é unha hormona esteroide do grupo dos andróxenos propia dos mamíferos, réptiles, aves, e outros vertebrados. Nos mamíferos, a testosterona prodúcese principalmente nos testículos dos machos e nos ovarios das femias, aínda que se segregan pequenas cantidades polas glándulas suprarrenais. É a hormona sexual principal masculina e un esteroide anabólico.
Nos homes, a testosterona desempeña un papel chave no desenvolvemento dos tecidos reprodutivos masculinos como os testículos e próstata, e na promoción dos caracteres sexuais secundarios tales como o incremento da masa muscular e ósea e o crecemento do pelo corporal. Ademais, a testosterona é esencial para a saúde e o benestar e tamén para a prevención da osteoporose.
De media, o corpo dun adulto humano masculino produce arredor de dez veces máis testosterona ca o corpo dunha muller adulta, pero as mulleres son máis sensibles á hormona.
A testosterona é unha hormona conservada a través da maioría dos vertebrados, aínda que os peixes producen unha lixeiramente distinta chamada 11-cetotestosterona. O homólogo da testosterona nos insectos é a ecdisona. Estes esteroides ubicuos suxiren que as hormonas sexuais teñen unha historia evolutiva antiga.
Estrutura química
A testosterona é un andróxeno esteroide derivado do ciclopentanoperhidrofenantreno, que ten 19 átomos de carbono, un dobre enlace entre C4 e C5, un átomo de osíxeno (=O) en C3 e un grupo hidroxilo (OH) en C12. A súa fórmula é C19H28O2. Esta estrutura é necesaria para o mantemento da actividade androxénica. A testosterona pode ser aromatizada en varios tecidos para formar estradiol, de tal maneira que no home é normal unha produción diaria de 50 microgramos. O papel do estradiol no home aínda non está aclarado, pero o seu exceso absoluto ou relativo pode provocar feminización. A testosterona do testículo prodúcena as células de Leydig, pero tamén se sintetiza noutros tecidos a partir dos andróxenos circulantes (DHEA,DHEA-S), que proveñen do córtex suprarrenal (zona reticular).
Biosíntese
miniatura|dereita|450px|[[Esteroide|Esteroidoxénese humana, mostrando a testosterona (testosterone) cerca do fondo.]]
Como outras hormonas esteroides, a testosterona deriva do colesterol (ver figura da dereita). O primeiro paso da súa biosíntese implica a rotura oxidativa da cadea lateral do colesterol polo encima CYP11A, unha oxidase de citocromo P450 mitocondrial coa perda de seis átomos de carbono, orixinando pregnenolona. No seguinte paso, elimínanse dous átomos de carbono polo encima CYP17A no retículo endoplasmático para producir unha variedade de esteroides C19. Ademais, o grupo 3-hidroxilo é oxidado pola 3-β-HSD, producindo androstenediona. Na reacción final, que é limitante para a velocidade de produción, o grupo C-17 ceto da androstenediona é reducido pola 17-beta hidroxiesteroide deshidroxenase para producir a testosterona.
A maior parte da produción de testosterona (>95%) nos machos ten lugar nos testículos. Tamén a sintetizan en cantidades menores as mulleres nas células da teca dos folículos dos ovarios, e pola placenta, e na zona reticular do córtex suprarrenal en ambos os sexos. Nos testículos, a testosterona é producida polas células de Leydig. Os testículos tamén conteñen células de Sertoli que requiren testosterona para favoreceren a espermatoxénese. Como a maioría das hormonas, a testosterona chega aos tecidos obxectivo por vía sanguínea, e no sangue a maior parte da testosterona transpórtase ligada a dúas proteínas do plasma, a SHGB (sex hormone-binding globulin, globulina de unión á hormona sexual) e a albumina. A SHBG liga unha soa molécula de testosterona con alta afinidade, entanto que a albumina liga varias moléculas pero con baixa afinidade. En función destes equilibrios defínese a testosterona libre como a totalidade da non unida, e a testosterona biodispoñible como a total menos a unida á SHBG.
Regulación
miniatura|dereita|200px|Eixe hipotálamo-hipofisario-testicular Nos homes, a testosterona sintetízase principalmente nas células de Leydig. O número de células de Leydig está regulado pola hormona luteinizante (LH) e a hormona estimulante dos folículos (FSH). A cantidade de testosterona producida polas células de Leydig existentes está baixo o control da LH que regula a expresión da 17-beta hidroxiesteroide deshidroxenase.
A cantidade de testosterona sintetizada é regulada polo eixe hipotálamo-hipofisario-testicular (ver figura da dereita). Cando os niveis de testosterona están baixos, o hipotálamo libera a hormona liberadora da gonadotropina (GnRH), a cal á súa vez estimula a glándula pituitaria para liberar FSH e LH. Estas dúas últimas hormonas estimulan os testículos para sintetizar a testosterona. Finalmente, os altos niveis de testosterona actúan no hipotálamo e a hipófise por retroalimentación negativa para inhibir a liberación da GnRH e FSH/LH respectivamente.
Factores ambientais que afectan aos niveis de testosterona son:
Metabolismo
O lugar de síntese principal de testosterona son as células de Leydig do testículo, onde se forma a partir do colesterol. Tamén se pode sintetizar na zona rugosa do córtex suprarrenal, nas células tecais do ovario e na placenta. Aproximadamente o 7% da testosterona é reducida a 5α-dihidrotestosterona (DHT) polo encima do citocromo P450 5α-redutase, un encima altamente expresado nos órganos accesorios sexuais masculinos e folículos pilosos. Aproximadamente o 0,3% da testosterona é convertida en estradiol pola aromatase (CYP19A1) un encima expresado no cerebro, fígado e tecido adiposo.
A DHT é unha forma máis potente da testosterona, entanto que o estradiol ten actividades completamente distintas (feminización) comparadas coas da testosterona (masculinización). Finalmente, a testosterona e a DHT poden ser desactivadas ou eliminadas por encimas que hidroxilan nas posicións 6, 7, 15, ou 16.
Modo de acción
miniatura|O [[receptor androxénico humano unido á testosterona. A proteína móstrase en vermello, verde e azul, co esteroide en branco.]] Os efectos da testosterona nos humanos e outros vertebrados teñen lugar a través de dous mecanismos principais: a activación do receptor androxénico (directamente como testosterona ou como DHT), e a conversión a estradiol e a activación de certos receptores de estróxeno.
A testosterona e os andróxenos atravesan doadamente a membrana celular e únense a receptores intracelulares específicos (androxénicos). Estes receptores que foron purificados, son proteínas cun peso molecular de aproximadamente 120 kilodaltons. A súa síntese está determinada xeneticamente no cromosoma X. A testosterona libre (T) transpórtase ao interior do citoplasma das células do tecido obxectivo, onde se une a dito receptor androxénico, ou pode ser convertida en 5α-dihidrotestosterona (DHT) polo encima citoplasmático 5-alfa redutase. A DHT únese ao mesmo receptor androxénico ca a testosterona pero con moita máis afinidade, facendo a súa potencia androxénica arredor de 5 veces maior ca a da testosterona. O complexo de receptores-T/-DHT sométese a un cambio estrutural que lle permite á hormona entrar no núcleo celular e unirse directamente a secuencias específicas de nucleótidos do ADN. As áreas onde se produce esta unión denomínanse elementos de resposta a hormonas (HREs), e influencian a actividade transcricional de certos xenes, producindo o efecto androxénico.
Nos vertebrados, os receptores androxénicos aparecen en diversos tecidos, e tanto os machos coma as femias responden de xeito similar a niveis semellantes de testosterona. A gran diferenza que hai entre os niveis de testosterona antes de nacer, durante a puberdade e ao longo da vida explican as diferenzas biolóxicas entre os machos e as femias.
Os ósos e o cerebro son dous tecidos importantes nos humanos onde o principal efecto da testosterona é a través da aromatización a estradiol. No tecido óseo, o estradiol acelera a maduración da cartilaxe para formar óso, orixinando o peche da epífise e, en consecuencia, a finalización do crecemento do óso. No sistema nervioso central, a testosterona é aromatizada a estradiol. É o estradiol e non a testosterona, o que serve como sinal máis importante da retroalimentación negativa no hipotálamo (afectando especificamente a secreción de LH). En moitos mamíferos, a "masculinización" prenatal das áreas de dimorfismo sexual do cerebro son feitas polo estradiol derivado da testosterona.
O músculo esquelético non posúe receptores de testosterona ou da DHT polo que os efectos anabólicos non están aínda o suficientemente explicados. Suxeriuse que os andróxenos poderían bloquear no músculo os receptores citosólicos dos glicocorticoides inhibindo as accións catabólicas destes axentes.
Tanto os homes coma as mulleres producen testosterona e estróxeno, pero os homes producen grandes cantidades de testosterona e pequenas de estróxenos, e as mulleres ao revés. A testosterona causa a aparición de características masculinas (engrosamento da voz, pilosidade facial e púbica, incremento da masa muscular etc.) Igual que os homes, as mulleres dependen da testosterona para manteren a libido, densidade ósea e masa muscular ao longo das súas vidas. Nos homes, os niveis inadecuadamente altos de estróxeno diminúen os niveis de testosterona, diminúen a masa muscular, inhiben o crecemento nos adolescentes, inducen a xinecomastia, incrementan as características femininas, reducen a susceptibilidade a contraer cáncer prostático, reducen a libido, causan disfunción eréctil e orixinan suoración excesiva e abafos. Porén, requírese un nivel apropiado de estróxeno polos homes para garantir o benestar, manter a densidade ósea, libido, función eréctil etc.
Efectos fisiolóxicos
En xeral, os andróxenos promoven a síntese de proteínas e o crecemento dos tecidos con receptores androxénicos. Os efectos da testosterona poden clasificarse como virilizantes e anabólicos, aínda que a distinción é un pouco artificial, xa que moitos dos efectos poderían considerarse de ambos os tipos. A testosterona é anabólica, porque promove o crecemento da masa ósea e muscular.
Máis pormenorizadamente, os principais efectos fisiolóxicos da testosterona son:
Efectos segundo a idade
Os efectos da testosterona tamén poden clasificarse pola idade de aparición. Para os efectos posnatais tanto en homes coma en mulleres, estes son maioritariamente dependentes dos niveis e duración da testosterona libre circulante.
Prenatais
O desenvolvemento normal mostra por primeira vez un pico de testosterona entre as semanas 11 e 16 de xestación (concentración algo maior de 230 ng/dl) e ao final da xestación, isto último debido á retroalimentación negativa na hipófise producido polo elevado nivel de estróxenos maternos. A testosterona do feto descende tras o nacemento a unha concentración aproximada de 75-100 ng/dl. O segundo pico de testosterona, que chega aos niveis máximos, prodúcese arredor dos 60 días de vida, tras ser estimulada a síntese de gonadotropinas hipofisiarias por un descenso na circulación de estróxenos maternos.
Os efectos androxénicos prenatais aparecen entre 4 e 6 semanas de xestación.
Infancia temperá
Os efectos androxénicos na infancia temperá son os menos entendidos. Nas primeiras semanas de vida do bebé masculino, aumentan os niveis de testosterona. Os niveis mantéñense no rango puberal durante algúns meses, pero normalmente acadan os niveis case indetectables da nenez aos 4-6 meses de vida. A función deste aumento nos humanos descoñécese. Suxeriuse que está tendo lugar a "masculinización do cerebro", xa que non se identificaron cambios significativos noutras partes do corpo. Sorprendentemente, o cerebro masculino masculinízase cando a testosterona é aromatizada a estróxeno, o cal cruza a barreira hematoencefálica e entra no cerebro masculino, entanto que os fetos femininos teñen alfa-fetoproteínas que se unen aos estróxenos de modo que o cerebro feminino non é afectado.
Preperipuberais
Os efectos androxénicos preperipuberais son os primeiros efectos observables do incremento nos niveis de andróxenos ao final da infancia, e ocorren tanto en nenos coma en nenas. Son:
Puberais
Os efectos androxénicos puberais empezan a ocorrer unha vez que os niveis androxénicos estiveron máis altos durante meses ou anos cós dun adulto feminino. Nos homes (machos), estes normalmente son efectos puberais que ocorren máis ao final da puberdade, e nas mulleres ocorren despois de períodos prolongados de niveis elevados de testosterona libre no sangue.
Adultos
Os efectos da testosterona en adultos son claramente máis demostrables no home ca na muller, pero son igualmente importantes para ambos os sexos. Algúns destes efectos poden diminuír cando os niveis de testosterona decrecen nas últimas décadas da vida adulta.
Cerebro
Hai algunhas diferenzas entre o cerebro masculino e feminino, posiblemente resultado de niveis distintos de testosterona, unha delas é o tamaño: o cerebro humano masculino é como media máis grande. Nun estudo danés de 2003, encontrouse que os homes tiñan 176.000 km de fibras mielinizadas á idade de 20, entanto que as mulleres tiñan un total de 149.000 km. Porén, as mulleres teñen máis conexións dendríticas entre as células do cerebro.
Un estudo realizado en 1996 non encontrou ningún efecto a curto prazo no estado de ánimo ou comportamento pola administración de doses suprafisiolóxicas de testosterona durante 10 semanas en 43 homes saudables. Outro estudo encontrou unha correlación entre a testosterona e a tolerancia de risco na elección de carreira entre as mulleres.
A diminución na produción de testosterona é unha consecuencia normal do envellecemento nos homes. Unha posible consecuencia disto é o incremento do risco do desenvolvemento do alzhéimer.
Agresión
A correlación positiva entre niveis de testosterona e a agresión en humanos foi demostrada en moitos estudos.
Niveis alterados de testosterona en sangue
Os niveis máis altos de testosterona encóntranse despois da adolescencia, entre 800 e 1200 nanogramos por decilitro (ng/dl) de sangue. Estes niveis mantéñense durante aproximadamente dez ou vinte anos, despois dos cales comenzan a diminuír arredor do 1 % por ano.
Tendencia nos países occidentais
Análises recentes mostran que os niveis medios de testosterona están diminuíndo nos homes de todas as idades nos países occidentais. Para explicar esta redución propuxéronse varias teorías desde o incremento da obesidade á exposición a perturbadores endócrinos.
Insuficiencia
A insuficiencia de testosterona (tamén chamada hipotestosteronismo ou hipotestosteronemia) é unha produción de testosterona anormalmente baixa. Pode ocorrer por disfunción testicular (hipogonadismo primario) ou disfunción hipotalámico-hipofisaria (hipogonadismo secundario) e pode ser conxénita ou adquirida. Unha forma adquirida de hipotestosteronismo é o declive dos niveis de testosterona que ocorre co envellecemento, ás veces chamada andropausa.
Usos médicos
miniatura|Frasco de testosterona para [[inxección intramuscular.]] O uso orixinal e principal da testosterona é para o tratamento de homes con hipogonadismo con niveis de produción de testosterona endóxena moi baixa ou nula. O tratamento axeitado para este trastorno é a terapia de substitución hormonal (terapia de substitución de testosterona [TRT]), que mantén os niveis de testosterona dentro do rango normal.
S.S. Basket Napoli
A Società Sportiva Basket Napoli foi un club profesional de baloncesto italiano con sede na cidade de Nápoles que chegou xogar na Lega Basket Serie A e gañar a Copa de Italia en 2006, así como participar na Euroliga. Non se debe confundir co Napoli Basket, equipo da mesma cidade que compite na Serie A.
Historia
Antes da tempada 1999-00 a sociedade chamábase Serapide Pozzuoli. En 1999 o presidente Lubrano trasladou ao equipo dende a súa sede de Pozzuoli (cidade da provincia de Nápoles) á capital. A sociedade foi cedida a Mario Maione en xullo de 2001 e na tempada 2001-02 o club consegue o ascenso á Serie A, máxima categoría do baloncesto italiano, chegando a gañar en 2006 gañou a Copa de Italia e participar na Euroliga.
En 2008 o Consello Federal da Federación Italiana de Baloncesto revogou a admisión do conxunto á Serie A por incumprimentos financeiros. Así o Basket Napoli así foi relegado á Serie C2, chegando á bancarrota o 12 de xaneiro de 2010, desaparecendo. Disputaba os seus encontros no PalaBarbuto de Nápoles, con capacidade para 5.500 espectadores e as súas cores eran o branco e o azul.
Niltava sundara
Niltava sundara é unha especie de paxaro da familia Muscicapidae. O seu hábitat natural son os bosques húmidos das rexións subtropicais ou tropicais, estendéndose por unha área de 2.500.000 km² en Bangladesh, Bután, China, India, Laos, Myanmar, Nepal, Paquistán e Tailandia.
S.S. Basket Napoli
Destacados
Anos 1980 Anos 1990 Anos 2000
Vilarello
O topónimo galego Vilarello pode referirse a:
Testosterona
Usos médicos
Para aproveitar a vantaxe dos seus efectos virilizantes, a testosterona (ou os antiandróxenos, segundo os casos) son a miúdo administrados a transexuais para promover o cambio de sexo.
Terapia de substitución de andróxenos
Os niveis de testosterona nos humanos diminúen gradualmente coa idade. A significancia desta diminución é discutible (ver andropausa). Hai un desacordo sobre cando tratar os homes de idade coa terapia de substitución de testosterona. A posición da Sociedade Americana de Androloxía respecto ao tema é que "a terapia de substitución de testosterona en homes de idade está indicada cando están presentes síntomas clínicos e signos que suxiren unha deficiencia androxénica e niveis baixos de testosterona." A Asociación Americana de Endocrinólogos Clínicos di que "o hipogonadismo defínese cando os niveis de testosterona libre están debaixo do límite inferior do rango normal para adultos xoves. Antes, a diminución relacionada coa idade da testosterona libre foi algunha vez aceptada como normal, pero na actualidade non é considerada normal."
Non existe unha concordancia total sobre o límite inferior de nivel de testosterona a partir do que se pode considerar que se trata dun caso de hipogonadismo; actualmente non existen estándares sobre cando tratar as mulleres. A testosterona pode medirse como "libre" (é dicir, biodispoñible e non unida) ou máis comunmente, como "total" (incluíndo a porcentaxe que está quimicamente unida e non dispoñible). Por exemplo, nos Estados Unidos, os niveis de testosterona total dun home por debaixo de 300 ng/dL (nunha mostra tomada pola mañá) son xeralmente considerados baixos. A identificación unicamente polos síntomas de niveis inadecuados de testosterona nun home que envellece pode ser difícil.