cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Os Lusoiros, Aldosende, Paradela
Os Lusoiros é un lugar da parroquia de Aldosende no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 11 habitantes, dos cales 6 eran homes e 6 eran mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Os Lusorios deriva do antropónimo que sería o posuidor da vila e lusorius é un adxectivo latino: relativo a xogos
Bad Vegan: Fame. Fraud. Fugitives.
'Bad Vegan: Fame. Fraud. Fugitives.' é unha serie documental de Netflix de 2022 dirixida por Chris Smith. Documenta como a restauradora vegana Sarma Melngailis transferiu ilegalmente diñeiro ao seu marido para que este puidese pagar a unha deidade para concederlles a inmortalidade.
Sinopse
A serie conta a historia de Sarma Melngailis, antiga propietaria do restaurante vegano "Pure Food and Wine" de Nova York. Sarma coñeceu e casou co estafador Anthony Strangis (que se chamou a si mesmo Shane Fox), e ela alegou que a coaccionou a roubar cartos do seu propio restaurante e posteriormente fuxir das autoridades. A parella finalmente foi acusada de transferir máis de 1,6 millóns de dólares do restaurante ás súas contas persoais.
Gondar, Aldosende, Paradela
Gondar é un lugar da parroquia de Aldosende no concello lucense de Paradela, na comarca de Sarria. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 14 habitantes, dos cales 7 eran homes e 7 eran mulleres.
Toponimia
Segundo Nicandro Ares Gondar deriva do antropónimo gótico que sería o posuidor da vila.
The Dragon Prince
The Dragon Prince, tamén coñecida como The Dragon Prince: Mystery of Aaravos após o lanzamento da cuarta tempada, é unha serie de televisión fantástica de animación por ordenador creada para Netflix por Aaron Ehasz e Justin Richmond, producida por Wonderstorm e animada por Bardel Entertainment. A serie relata as aventuras dos príncipes irmáns Callum e Ezran e a elfa Rayla, que deben coidar do príncipe dragón Azymondias e rematar o conflito entre os reinos humanos e as criaturas máxicas do reino de Xadia, do que proveñen as sete fontes primarias da maxia.
A serie foi aclamada pola crítica polo seu guión, a súa temática, a actuación de voz, a súa animación e o seu humor. A primeira tempada estreouse o 14 de setembro de 2018. A segunda o 15 de febreiro de 2019 e a terceira o 22 de novembro de 2019. A cuarta tempada estreouse o 3 de novembro de 2022, despois dun hiato de 3 anos. A serie renovou contrato por outras tres tempadas máis, con cadanseus nove episodios. Hai en desenvolvemento un videoxogo ambientado no mesmo mundo da serie.
Corneodesmosina
A corneodesmosina é unha proteína que nos humanos está codificada no xene CDSN.
Este xene codifica unha proteína que se atopa nos corneodesmosomas, que se localizan na epiderme humana e noutros epitelios cornificados escamosos. Durante a matuduración das capas cornificadas, a proteína sofre unha serie de clivaxes, que se pensa que son necesarios para que se produza a descamación da pel. O xene está localizado na rexión do cromosoma 6 correspondente ao complexo maior de histocompatibilidade (MHC) de clase I.
Cuarto de dólar da Liberdade en pé
O cuarto de dólar da Liberdade en pé (en inglés: Standing Liberty quarter) é unha moeda estadounidense dese valor facial emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos entre 1916 e 1930. Sucedeu a moeda correspondente da serie Barber, cuñada desde 1892. A moeda foi deseñada polo escultor estadounidense Hermon Atkins MacNeil, e amosa a deusa da Liberdade no anverso e unha aguia en voo no reverso.
Nas moedas postas en circulación, a data da moeda acabou por borrarse axiña, polo que os gravadores da Casa da Moeda axustaron o deseño en 1925 para solucionar o problema.
Finalmente, en 1931 deixouse de cuñar esta moeda e en 1932 o Congreso aprobou no canto dela o coñecido como cuarto de dólar Washington, co perfil do primeiro presidente estadounidense, para celebrar o bicentenario do seu nacemento.
Antecedentes e inicio
O 26 de setembro de 1890, o Congreso dos Estados Unidos aprobou unha lei que dispuña:
A serie Barber. consistente en moedas de prata de dez centavos, dun cuarto de dólar e de medio dólar, con deseños similares do gravador xefe da Casa da Moeda Charles E. Barber, introducírase en 1892. Logo da súa posta en circulación, aquela serie suscitara un considerable descontento entre a poboación, e a partir de 1905, as sucesivas administracións presidenciais intentaran achegar deseños máis modernos e estéticos ás moedas dos Estados Unidos. Despois do redeseño das moedas de ouro entre 1907 e 1908, e tamén das moedas dun centavo e de 5 centavos de cuproníquel de 1909 e 1913, respectivamente, os defensores da substitución das moedas da serie Barber comezaron a facer presión polo cambio cando expirou o prazo mínimo das moedas en circulación, en 1916. Xa en 1914, Victor David Brenner, deseñador do centavo Lincoln, presentara deseños non solicitados para esas moedas de prata, ao que daquela se lle respondera que o secretario do Tesouro, William G. McAdoo, estaba completamente ocupado con outros asuntos.
O 2 de xaneiro de 1915, apareceu unha entrevista co superintendente da Ceca de Filadelfia, Adam M. Joyce, no xornal Michigan Manufacturer and Financial Record: miniatura|O superintendente da [[Casa da Moeda de Filadelfia|Ceca de Filadelfia, Adam M. Joyce, criticou o centavo Lincoln e outras novas emisións por considerar que ofrecían dificultades para a cuñaxe (na imaxe, Joyce nunha plaqueta gravada por George T. Morgan).|284x284px]] En xaneiro de 1915, o subsecretario do Tesouro, William P. Malburn envioulle, a McAdoo un informe sobre a cuñaxe de moeda subsidiaria de prata, no que se sinalaba: "o medio dólar, o cuarto de dólar e a moeda de dez centavos de prata actuais cambiáronse en 1892, polo que se pode adoptar un novo deseño en 1916. Isto pódese facer en calquera momento do ano". En resposta, McAdoo escribiu do seu puño e letra sobre o informe: "Que a Casa da Moeda presente deseños antes de que probemos con ninguén máis".
En abril de 1915, Robert W. Woolley asumiu o cargo como novo director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, e o 14 dese mesmo mes pediulle ao superintendente da Ceca de Filadelfia, Joyce, que lle solicitase ao gravador xefe Barber —quen levaba 36 anos no cargo— que preparase novos deseños. O mesmo día, o subsecretario Malburn solicitou o ditame do procurador do Departamento do Tesouro acerca da opinión da Casa da Moeda de que podía cuñar novos deseños para as tres moedas de prata en 1916. O 17 de abril, a Oficina do Procurador respondeu que a Casa da Moeda podía cambiar os deseños. Nese momento, a Casa da Moeda estaba intensamente ocupada producindo a emisión de moedas conmemorativas da Exposición Panamá-Pacífico, e non se tomaron medidas inmediatas. En outubro, Barber foi convocado a Washington para discutir os deseños das moedas con Woolley, aínda que non se sabe con certeza se xa tiña preparados daquela algúns esbozos para a nova cuñaxe.
Á Comisión non lle gustaron os esbozos da Casa da Moeda, presentados por Barber, e seleccionou os escultores Adolph Weinman, Hermon MacNeil e Albin Polasek para presentaren as propostas para as novas moedas. Cada escultor podía presentar varios esbozos. Aínda que a Casa da Moeda podía decidir utilizar un deseño nunha moeda non prevista polo seu escultor, os deseños non eran totalmente intercambiables, xa que por lei, no reverso do cuarto de dólar e do medio dólar debía aparecer necesariamente unha aguia, e esta non podía reproducirse na moeda de dez centavos. Woolley esperaba que cada escultor tivese éxito cunha soa moeda. miniatura|O [[Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos|director da Casa da Moeda, Robert W. Woolley, avogou pola fin da serie Barber, aínda que entendeu erroneamente que era obrigatorio substituíla (na imaxe, nunha medalla deseñada por George T. Morgan). |202x202px]] Os tres escultores presentaron os seus respectivos esbozos do deseño a mediados de febreiro, e o 23 dese mes reuníronse con Woolley en Nova York para que os artistas puidesen facerlle presentacións do traballo e responder ás súas cuestións. Logo das conversas entre o director da US Mint Woolley e o secretario do Tesouro McAdoo, o 28 de febreiro notificóuselle a Weinman que resultaran seleccionados cinco dos seus esbozos: o dos dez centavos, o do medio dólar e o do reverso do cuarto de dólar. Ese mesmo día, Woolley escribiu a MacNeil para lle comunicar que el se encargaría do anverso do cuarto de dólar, e a Polasek para o informar da súa falta de éxito. Mais os membros da Comisión convenceron a Woolley de que non se lle debía confiar tanto a un só artista, polo que finalmente se lle permitiu a MacNeil deseñar ambas as faces do cuarto de dólar, sempre que o escultor realizase un deseño satisfactorio para Woolley.
O 3 de marzo de 1916 anunciáronse publicamente os deseños. No anuncio, o Tesouro sinalou que "os deseños destas moedas deben cambiarse por lei cada 25 anos, e o actual período de 25 anos termina en 1916". O comunicado de prensa indicaba que o Tesouro esperaba que a produción das novas moedas comezase nuns dous meses, logo de finalizados os deseños. O mesmo día, Woolley escribiulle a Barber, gravador da Casa da Moeda, para lle comunicar que os esbozos que el propuxera inicialmente foran rexeitados e que os modelos de Weinman e MacNeil chegarían á Ceca de Filadelfia a máis tardar o 1 de maio. Segundo o historiador numismático Walter Breen, Barber amosouse "malhumorado e nada cooperador". Lange indica que se produciron "numerosos atrasos á medida que os artistas afinaban os seus modelos e, ao mesmo tempo, evitaban os obstáculos que Barber lles ía pondo no camiño; aínda que as súas observacións sobre moitos aspectos da cuñaxe práctica eran bastante acertadas, é evidente que poderían terse presentado dun xeito máis construtivo". No seu libro sobre as moedas de dez centavos Mercury, Lange sinala que Barber, que daquela tiña 75 anos, se vira "obrigado nos últimos dez anos a participar na destrución sistemática dos logros de toda unha vida", xa que tivo que participar no proceso que deu lugar a que as moedas deseñadas por outros substituísen as creadas por el.
Cos novos deseños, todas as moedas estadounidenses recibiran un cambio recente, xa que a moeda dun dólar non se estaba a cuñar naquela época. Segundo unha columna publicada na revista The Art World máis tarde, en 1916:
Deseño
O anverso aceptado de MacNeil é só lixeiramente menos militarista; a súa Liberdade olla á dereita do espectador —o leste heráldico— en dirección á guerra europea, e o seu escudo apunta tamén nesa dirección. Sostén unha póla de oliveira, en tanto que atravesa unha porta nun muro no que está inscrito o lema nacional IN GOD WE TRVST ("En Deus confiamos"), co "U" de trust en forma de "V". MacNeil afirmou que o anverso representaba a Liberdade "dando un paso adiante na defensa da paz como o seu obxectivo final". Segundo o historiador da arte Cornelius Vermeule, "a Liberdade preséntase como a Atenea dos frontóns do Partenón, unha muller poderosa que avanza a grandes zancadas", e afirma que, agás polas barras e as estrelas do seu escudo, "todo o demais desta amazona lembra a escultura grega do período abranguido entre Fidias e Praxíteles, de 450 a 350 a. C.". A Liberdade de MacNeil utilizouse tamén como primeiro logotipo de Columbia Pictures Corporation, desde 1924 ata 1927, aínda que co cabelo algo máis longo.
Vermeule suxeriu que a aguia en voo do reverso é simplemente a do dólar Gobrecht de 1836, que se ve voando de esquerda a dereita en lugar de ao revés, como na peza anterior. Vermeule aplaudiu o cambio introducido no reverso en 1917, xa que o facía menos recargado. Vermeule sinalou que o reverso marcou o principio da fin —polo menos naquela época— das representacións naturalistas das aguias nas moedas estadounidenses, e afirmou en 1970 que as posteriores a 1921 tenderían a presentar un aspecto heráldico.
Preparación
miniatura|O deseñador da moeda, [[Hermon Atkins MacNeil, nunha foto tomada cara a 1907. ]] Nunha carta a Woolley ao deseñador MacNeil, prometera "intentar producir algo que lle sexa útil". O escultor recibira a adxudicación do reverso do cuarto de dólar só provisionalmente, e preparou unha serie de estudos para o reverso para llos amosar a Woolley cando visitase o seu estudio en College Point, Nova York. Nese momento, Woolley seleccionou un reverso similar ao que finalmente se cuñou, que amosaba unha aguia en voo, coas súas ás estendidas e representadas case na súa totalidade. Entre outros deseños que se lle amosaron a Woolley había outros de aguias similares, mais desde ángulos diferentes.
O calendario orixinal da Casa da Moeda establecía que os deseñadores das tres novas moedas debían completar os seus modelos antes do 15 de abril de 1916, o que permitiría iniciar a produción das novas pezas cara ao 1 de xullo. Mais a Casa da Moeda revisou o prazo de entrega e cambiouno ao 1 de maio, o que resultou optimista, xa que MacNeil non presentou os seus modelos, en forma de moldes de bronce, ata o 18 de maio. Así e todo, foi máis rápido que Weinman, que non enviou o derradeiro dos seus moldes á Casa da Moeda ata o 6 de xuño. Woolley aprobou formalmente os deseños do cuarto de dólar nunha carta datada o 23 de maio de 1916. Malia os atrasos, a Casa da Moeda intentou cumprir a data de inicio do 1 de xullo.
O 21 de xuño, Woolley escribiu ao superintendente de Filadelfia Joyce:
Non se ten constancia das obxeccións de Woolley ao anverso do cuarto de dólar, mais o autor numismático Roger Burdette suxire que a súa principal preocupación era que, cando se cuñaran as moedas das probas experimentais en xuño, o anverso aparecía co aspecto de que as pezas xa estivesen gastadas. A finais de xuño, Woolley autorizou a MacNeil a seguir a traballar no seu deseño e, a mediados de agosto, entregou un anverso revisado con detalles diferentes do orixinal. O lema IN GOD WE TRSUT figuraba na faixa que suxeitaba a Liberdade, un complexo motivo de cadeas rodeaba o deseño, e dous golfiños —símbolo dos océanos Atlántico e Pacífico— estaban aos pés da Liberdade. O escudo da Liberdade levaba unha aguia, no canto das barras e as estrelas. O secretario do Tesouro McAdoo aprobou inmediatamente os cambios de deseño, o 19 de agosto. miniatura|Nos seis meses de [[F. H. von Engelken|Friedrich Johannes Hugo von Engelken como director da Casa da Moeda dos EEUU xurdiron problemas co cuarto de dólar da Liberdade en pé (na imaxe, nunha medalla deseñada por George T. Morgan). |201x201px]] O 18 de xullo, Woolley escribiu a un xornalista numismático que as novas moedas dun cuarto de dólar comezarían a cuñarse o 1 de setembro. No momento desa carta, dimitira como director da Casa da Moeda para se converter en xefe de publicidade da campaña de reelección do presidente Woodrow Wilson, e Fred H. Chaffin pasou a ser o novo director en funcións. O 18 de agosto, Wilson nomeou como sucesor de Woolley, a Friedrich Johannes Hugo von Engelken, que foi confirmado de camiño polo Senado. Un dos primeiros actos de von Engelken como director da Casa da Moeda foi informar a MacNeil da aceptación por parte de McAdoo dos cambios no deseño, e comunicoulle que podía colocar a súa marca persoal —un "M" pequeno— na moeda, que aparece na parede, á dereita dos dous chanzos baixos polos que descende a Liberdade no anverso. Os moldes de bronce foron realizados pola Medallic Art Company; o 6 de setembro, MacNeil escribiu a von Engelken para lle dicir que axiña se enviarían á Ceca de Filadelfia.
Para daquela, a Casa da Moeda experimentara considerables dificultades para iniciar a produción tanto da moeda de dez centavos como da de medio dólar. Coa esperanza de evitar problemas similares co cuarto de dólar, os responsables da Casa da Moeda decidiron reexaminar os deseños de MacNeil e, posteriormente, axustalos. Cuñáronse varios modelos de proba e von Engelken decidiu abandonar a versión con golfiños. A mediados de outubro cuñáronse novas probas cunha versión modificada do anverso orixinal de MacNeil. No reverso, a aguia rebaixouse de posición e o par de pólas de oliveira que a enmarcaban substituíuse por estrelas. Segundo Burdette, ao facer cambios importantes no deseño sen consultar o deseñador, os funcionarios da Casa da Moeda "duplicaran versións de deseño xa rexeitadas por MacNeil, desperdiciaran o tempo do Goberno, allearan un dos mellores escultores do país e bastardearan flagrantemente a creatividade artística".
Von Engelken viu moedas de proba máis ou menos por esas datas. Puxo obxeccións a dúas follas da póla de oliveira no anverso que se achaban dentro do ángulo do "L" de LIBERTY e pediu que se eliminasen, o que así se fixo. O director da Casa da Moeda reuniuse daquela co secretario McAdoo para ver as moedas cuñadas cos cuños modificados. McAdoo pensou que a figura da Liberdade non quedara ben gravada, pero von Engelken convenceuno de que non se podía cambiar sen unha demora considerable. Decidiron que a Casa da Moeda podía facer o escudo máis claro e aprobaron o deseño con esa instrución. Ante a imposibilidade de realizar o cambio a tempo para cuñar moedas en 1916, von Engelken deu instrucións a Joyce para que, a partir de 1917, a figura da Liberdade fose máis nítida. Cando por fin se fixeron os cuños, o ano 1916 case rematara, e só se cuñaron 52.000 moedas dun cuarto de dólar. Isto fíxose para deixar constancia de que o deseño de Barber fora substituído no vixésimo quinto ano, como os responsables da Casa da Moeda crían que era preceptivo.
Modificación
miniatura|280x280px|Detalle da [[estatua de MacNeil "Desenvolvemento Intelectual", que leva unha vestimenta similar ao da Liberdade no cuarto de dólar da Liberdade en pé.]] A finais de 1916, a Casa da Moeda estaba moi ocupada, primeiro afinando o deseño que se utilizaría en 1917 e despois preparando cuños para comezar a cuñar os novos cuartos de dólar a gran escala cando comezase o novo ano.
Os responsables da Casa da Moeda esperaban non ter que cuñar ningunha peza da anterior serie Barber en 1916, pero finalmente víronse na obriga de facelo en grandes cantidades para satisfacer a necesidade de circulante. Logo de cuñados os novos cuartos de dólar, temendo que as novas pezas fosen acaparadas —sinaladamente a emisión de baixa tiraxe de 1916, polo coleccionismo—, von Engelken ordenou que non se puxesen pezas en circulación sen a súa orde. Así e todo, puxéronse ao dispor dos responsables da ceca e de destacados numismáticos pequenas cantidades das novas moedas dun cuarto de dólar de 1916. O escultor MacNeil, que non tivera noticias da Casa da Moeda sobre as súas moedas desde a aceptación formal do seu deseño dos golfiños, leu nun xornal a principios de xaneiro que a Casa da Moeda estaba empezando a cuñar as moedas cos seus deseños. Entón escribiu a von Engelken o 6 de xaneiro, xuntando un xiro postal de 5 dólares, e a cambio enviáronlle 20 exemplares da nova moeda. Despois de ver o que a ceca fixera cos seus deseños, MacNeil escribiu novamente a von Engelken, para criticar a natureza artística dos cambios en termos tan contundentes que o director da Casa da Moeda mantivo o seu bloqueo da posta en circulación das moedas. O escultor sinalou, por exemplo, que a posición máis baixa da aguia facía que esta parecese estar a piques de aterrar, coas gadoupas nunha posición que só se adopta a gran altura. Von Engelken temía que se as obxeccións do escultor se facían públicas e non se arranxaban, a Casa da Moeda ficaría exposta ao ridículo. MacNeil visitou a Ceca de Filadelfia e o seu departamento de gravado o 10 de xaneiro. Non hai rexistros da súa visita, mais von Engelken telefonou desde Washington a Filadelfia ese mesmo día para se asegurar de que os novos cuartos de dólar non saísen da Casa da Moeda.
Logo de recibir a carta de MacNeil, von Engelken consultou co escultor e membro da Comisión de Belas Artes dos Estados Unidos, Herbert Adams, e tamén co presidente da Comisión, Charles Moore. Von Engelken acordou que o deseño do cuarto de dólar podería modificarse para satisfacer os desexos de MacNeil. Aínda que non se coñece correspondencia ningunha, parece que o director da Casa da Moeda e o escultor falaron por teléfono durante os días seguintes, xa que o 17 de xaneiro von Engelken enviou ao secretario do Tesouro McAdoo unha carta na que lle pedía discreción para permitir a MacNeil modificar o deseño. McAdoo convocou a MacNeil a Washington para unha reunión e ordenou a von Engelken que lle proporcionase todas as facilidades e a axuda que precisase na Ceca de Filadelfia, xa que von Engelken tiña a intención de que o novo deseño correse a cargo do escultor.
O 17 de xaneiro de 1917, a Casa da Moeda puxo en circulación os primeiros cuartos de dólar da Liberdade en Pé, datados en 1916 e en 1917. O 30 de xaneiro, von Engelken deu instrucións a Joyce para que lle ofrecese todas as facilidades a MacNeil, e díxolle ao superintendente da Casa da Moeda: "procura que o Sr. Barber garde as súas obxeccións en tanto que o Sr. MacNeil estea alí". George T. Morgan, que traballara ás ordes de Barber durante os 37 anos de mandato do gravador, foi asignado para axudar a MacNeil.
MacNeil esperaba tomar o que consideraba os mellores elementos das dúas versións do anverso que foran aceptadas pola Casa da Moeda o ano anterior. A figura da Liberdade tomaríase da segunda versión; todos os demais elementos procederían da primeira. Non se introduciría ningún cambio no peito dereito espido da Liberdade, pero oss golfiño non recuperarían o seu lugar. Porén, dada a tecnoloxía de gravado da época, Morgan non puido combinar os dous anversos, polo que MacNeil tivo que refacer a moeda por completo. A súa nova versión, terminada a mediados de febreiro, cubría por primeira vez o peito da Liberdade, mediante unha cota de malla. Burdette suxire que este cambio non resulta inesperado en MacNeil, que cada vez vestía máis as figuras femininas con pezas que cubrían os seus peitos, como na súa estatua "Desenvolvemento intelectual", esculpida por esas datas, e tamén reflectía a deterioración da situación internacional en febreiro de 1917, á medida que os Estados Unidos se achegaban á guerra con Alemaña. No reverso modificouse a aguia, que se elevou na súa posición na moeda; tres das trece estrelas do reverso colocáronse entre a ave e as palabras QUARTER DOLLAR. Tamén se eliminou un punto entre as palabras QUARTER DOLLAR, e entre as palabras UNITED STATES.
O redeseño do anverso deu lugar á idea sostida no tempo de que o peito se tapou por puritanismo ou en resposta ás protestas da poboación. Breen afirmou que "a través da súa Sociedade para a Supresión do Vicio, os gardiáns do puritanismo empezaron de inmediato a exercer presión política sobre o Departamento do Tesouro para que revocase a autorización destas moedas 'inmorais'". Ron Guth e Jeff Garrett, no seu libro sobre as moedas estadounidenses por tipos, afirman que a cubrición da Liberdade foi "un cambio nunca autorizado por MacNeil". Pola súa banda, o historiador numismático David Lange admite que non hai probas de protestas por parte da poboación, mais suxire que a decisión de cambiar a moeda foi "probablemente motivada polas obxeccións do Departamento do Tesouro". O numismático Ray Young, no seu artigo de 1979 na revista Coins sobre o cuarto de dólar, suxeriu que o redeseño "xurdiu do simbolismo; se a Liberdade se ía enfrontar aos seus inimigos, debíao facer totalmente protexida, non 'espida ante os seus inimigos'. Xa que logo, é probable que a guerra tivese moito máis que ver co cambio que calquera suposta 'indignación pública'". miniatura|O novo director da Casa de Moedas dos EEUU, [[Raymond T. Baker. ]] Von Engelken xa quixera anteriormente ser presidente do Banco Federal de Terras do Terceiro Distrito, e foi nomeado para ese posto o 8 de febreiro de 1917, aínda que permaneceu como director da Casa da Moeda ata o 20 de febreiro. O seu sucesor, Raymond T. Baker, foi nomeado o 10 de febreiro. O traballo no novo cuarto de dólar viuse brevemente interrompido pola morte do gravador xefe Barber á idade de 77 anos, o 18 de febreiro. Un dos derradeiros actos de von Engelken no cargo foi recomendar o nomeamento do sucesor de Barber, Morgan, que posteriormente foi proposto por Wilson e confirmado polo Senado.
Ao tomar posesión do seu cargo en febreiro de 1917, Baker familiarizouse co novo deseño do cuarto de dólar. Tras consultar con outros funcionarios do Tesouro, decidiu que o novo deseño violaría a lei de 1890 e requiriría a aprobación de lexislación por parte do Congreso. McAdoo estivo de acordo e escribiu ao representante demócrata por Ohio William A. Ashbrook o 16 de abril de 1917. Ashbrook non só era presidente da Comisión de Moeda, Pesos e Medidas da Cámara de Representantes, senón tamén un destacado coleccionista de moedas. McAdoo explicou a necesidade do redeseño: "desde que se fixeron os cuños orixinais, o artista descubriu que non son fieis ao deseño orixinal e que se pode mellorar moito o valor artístico e o aspecto da moeda facendo os lixeiros cambios que prevé a lei".
Produción e coleccionismo
miniatura|Detalle do [[exergo da moeda de 1818 cuñada sobre 1917, coa marca de ceca "S", de San Francisco, á esquerda. ]] A moeda dun cuarto de dólarda Liberdade en pé cuñouse na Ceca de Filadelfia desde 1916 ata 1930, coa única excepción de 1922, ano en que non se cuñou en ceca ningunha. A partir de 1917, cuñouse con menos regularidade tamén na Ceca de Denver e na Ceca de San Francisco. As marcas de ceca "D" para Denver es "S" para San Francisco poden atoparse na base do muro, xusto á esquerda do pé visible da Liberdade. A data clave da serie é a de 1916, cunha tiraxe de 52.000 exemplares. Un exemplar nun estado de conservación extraordinario acadou nunha poxa en 2010 o prezo de 195.500 dólares. A emisión de 1921 de Filadelfia e a de 1923 de San Francisco (1923-S) tamén son pouco accesibles, con prezos de centos de dólares mesmo para moedas en estados de conservación discretos. O cuarto de dólar da Liberdade en pé é a única moeda estadounidense de emisión regular do século XX para a que non se cuñaron moedas con acabamento especial proof para coleccionistas. No entanto, existe unha pequena cantidade de exemplares da emisión de 1917 de tipo I —é dicir, as moedas cuñadas a principios de 1917, antes de que MacNeil revisase o deseño— cos detalles centrais especialmente nítidos; Breen informou de que se coñecen seis exemplares.
Desde moito tempo atrás era práctica habitual na Casa da Moeda dos EEUU modificar os cuños non utilizados a finais de cada ano para que puidesen ser utilizados amosando a data do ano seguinte. Durante os séculos XVIII e XIX, a cuñaxe era difícil e cara. Ao abaratarse e facilitarse a fabricación de cuños, esta práctica desapareceu case por completo a principios do século XX. No entanto, nun cuño do tipo II de 1917-S, non utilizado pola Ceca de San Francisco, modificouse a data e utilizouse para cuñar varios milleiros de moedas con data de 1918. Coñécense poucos exemplares, e os seus prezos sitúanse nuns poucos miles de euros, mesmo en condicións de conservación comúns. Un dos mellores exemplares coñecidos, dun estado de conservación inmellorable e unha cuñaxe perfecta acadou nunha poxa de 2020 o prezo de 336.000 dólares. miniatura|161x161px|Este cuarto de dólar da Liberdade en pé, como moitos outros de antes de [[1925, ten a data practicamente borrada por mor da circulación.]] A finais de 1924, o persoal da Casa da Moeda decatouse de que había un problema coas moedas dun cuarto de dólar da Liberdade en pé que estaban en circulación. As moedas volvían á Casa da Moeda coa data completamente desgastada. Non querendo recorrer a outra lei do Congreso, os responsables da Casa da Moeda fixeron que o chanzo no que aparece a data se nivelase a rentes do resto do deseño, no canto de sobresaír del. Este cambio resolveu o problema; as moedas cuñadas posteriormente son máis comúns e máis baratas no mercado do coleccionismo nos graos de conservación máis discretos, xa que sobreviviron coas súas datas intactas. Esta corrección foi un dos derradeiros actos do Departamento de Gravado baixo a xefatura de Morgan, que morreu o 4 de xaneiro de 1925, e foi sucedido por John R. Sinnock. A modificación significou que a moeda de 1927-S, cunha cuñaxe de 396.000 pezas, é moito máis barata en circulación que a 1923-S, cunha cuñaxe de 1.360.000, aínda que a 1927-S é máis cara en estado de "sen circular". Un dos mellores espécimes desta emisión acadou en 2014 o prezo de 258.000 dólares.
En 1931 non se cuñaron moedas dun cuarto de dólar; non había demanda delas no comercio por mor da Gran Depresión. Desde 1930, os organizadores da conmemoración do bicentenario do nacemento de George Washington en 1732 intentaran conseguir un medio dólar dedicado a Washington, que se cuñaría como emisión regular para 1932. Cando en febreiro de 1931 se presentou no Congreso un proxecto de lei para unha moeda conmemorativa de Washington, escolleuse para esta moeda o valor dun cuarto de dólar, no canto do previsto medio dólar. Aínda que non se rexistraron as razóns do cambio, a Comisión de Moeda da Cámara de Representantes emitiu un informe no que se afirmaba que "o novo deseño substituiría o actual tipo de cuarto de dólar", xa que este valor era "popular", e "substituiría un deseño insatisfactorio que se emitía na actualidade". O Congreso aprobou a lei o 4 de marzo de 1931, e o novo cuarto de dólar Washington comezou a cuñarse en 1932, pondo fin así á serie da Liberdade en pé. No entanto, moitos cuartos de dólar da Liberdade en pé seguiron en circulación ata que a poboación comezou a acaparar moedas de prata en 1964, o que provocou o cambio a moedas de metal común.
Reutilización do deseño
miniatura|270x270px|Exemplar da emisión en [[ouro do cuarto de dólar da Liberdade en pé en 2016, na Ceca de West Point (marca de ceca "W"). ]] Con motivo de conmemorar o seu centenario, en 2015, a Casa da Moeda dos Estados Unidos anunciou os seus plans de volver a cuñar en ouro puro, para coleccionistas, as tres moedas de prata emitidas por primeira vez en 1916. O peso e a lei da moeda dun cuarto de dólar inscribíronse no anverso (AU 24K 1/4 oz.), polo que tecnicamente esta é unha moeda de investimento. A versión desta reemisión do cuarto de dólar da Liberdade en pé reproduce a versión primitiva da moeda de 1916, co peito descuberto da Liberdade.
Cuñáronse 100.000 exemplares nesta emisión con data de 2016, todos eles na Ceca de West Point —a marca de ceca "W" está no mesmo lugar que o resto de moedas ordinarias deste tipo—.
Tiraxes anuais
Na seguinte táboa reflíctense as tiraxes anuais do cuarto de dólar da Liberdade en pé en cada unha das tres casas de moeda onde se produciu:
Distrito de Kontorhaus
thumb|Vista aérea do distrito de Kontorhaus thumb|Mapa de Speicherstadt e do distrito de Kontorhaus O  Distrito de Kontorhaus  é a parte sueste de Altstadt, Hamburgo, entre Steinstraße, Meßberg, Klosterwall e Brandstwiete. A paisaxe urbana caracterízase por grandes edificios de oficinas ao estilo do Expresionismo do Ladrillo de principios do século XX.
Desde o 5 de xullo de 2015, partes do distrito de Kontorhaus e do distrito adxacente de Speicherstadt son ​​Patrimonio da Humanidade da UNESCO.
Antecedentes históricos
Dende o século XVII a zona está densamente urbanizada; o resultado foi o chamado Gängeviertel ("barrio do corredor") con moitas rúas estreitas. A densidade dos edificios aumentou aínda máis cando houbo escaseza de vivendas despois do Incendio de Hamburgo en 1842. En 1892, estalou unha epidemia de cólera e as malas condicións de hixiénicas no barrio fixeron que a enfermidade se propagase de forma espectacular, entón decidiuse reconstruír a zona. Como resultado, moitos habitantes foron reasentados.
Fritz Schumacher, que fora Director de Construción e Xefe de Construción de Edificios desde 1909, impúxose na replanificación do sitio; as crecentes necesidades de espazo dos prosperos comerciantes de Hamburgo debían satisfacerse coa construción de grandes Kontorhouses, aínda que inicialmente tamén se prevía un uso parcial como espazo habitable  A ''Buchardplatz' ' forma o centro do complexo planeado por Schumacher.
Arquitectura
Os edificios estaban feitos principalmente dunha construción con esqueleto de formigón armado. Os novos edificios debían deserñarse individualmente. Os elementos característicos son ladrillo de clinker nas fachadas e teitos de cobre. Para que os canóns da rúa foran máis abertos na parte superior, os pisos superiores adoitan estar afastados da fachada principal da casa. Os elementos decorativos da fachada tamén están feitos de ladrillo de clinker, ademais, para o deseño utilizáronse elementos (a miúdo esculturas) de cerámica, a maioría dos cales teñen unha conexión co comercio e a artesanía de Hamburgo.
Edificios notables
Un dos edificios máis famosos e arquitectonicamente pioneiros, o Chilehaus, deseñouno o arquitecto Fritz Höger e construíuse entre 1922 e 1924. Debe o seu nome a o seu propietario, o armador Henry B. Sloman, que debía a súa fortuna ao comercio da sal con Chile. O edificio considérase a obra principal do arquitecto e un dos edificios máis importantes do expresionismo do ladrillo de clinker.
O edificio Miramar, o primeiro edificio completado do distrito de Kontorhaus, construíuse en 1921/22 para a empresa comercial Miramar. O deseño foi do arquitecto Max Bach. Ademais dos toques de expresionismo do ladrillo de clinker, un dos elementos estilísticos máis destacados é a esquina redondeada da casa. Tamén son coñecidas as esculturas de Richard Kuöhl na zona de entrada, que representan as ramas profesionais máis importantes da florecente economía de Hamburgo.
O Sprinkenhof construíuse entre 1927 e 1943 segundo deseños dos arquitectos Hans e Oskar Gerson e Fritz Höger. O edificio que encerraba tres patios interiores era o complexo de oficinas máis grande de Hamburgo daquela. O Sprinkenhof era un dos edificios cuxo deseño orixinalmente incluía apartamentos, pero que finalmente non se realizaron. Os elementos decorativos da fachada deseñounos Ludwig Kunstmann.
Entre 1924 e 1926 construíuse un edificio de oficinas para a empresa Dobbertin & Co. e a Reederei Komrowski segundo os planos dos arquitectos Distel und Grubitz. O Montanhof caracterízase polos típicos e neste caso repetidamente, pisos superiores empotrados. A fachada do edificio de ladrillos de clinker está decorada con numerosas decoracións Art Decó.
Hans e Oskar Gerson deseñaron outro edificio no barrio, o Meßberghof. En cooperación con Fritz Wischer, Max Bach construíu o edificio de oficinas "Hubertushaus". Outros dous edificios, o Altstädter Hof e o Bartholomayhaus foron deseñados por Rudolf Klophaus. O frontón ficticio da Bartholomayhaus, unha reminiscencia das antigas casas hanseáticas, xa se consideraba obsoleto no momento da súa construción. As esculturas de arenisca no Altstädter Hof tamén deseñounas Richard Kuöhl, que tamén deseñou a enorme escultura de Hermes  na entrada principal do "Mohlenhof",  un dos poucos edificios de oficinas que sobreviviron á Segunda Guerra Mundial case ileso. Varias editoriais tiñan a súa sede na Pressehaus (casa de prensa), hoxe Helmut-Schmidt-Haus, outra obra de Klophaus.
Dous edificios formativos xa foron construídos antes do redeseño do barrio por parte de Schumacher: a casa de Schopenstehl 32, unha casa construída orixinalmente en 1780 cun portal rococó, que integrouse nun novo edificio por Arthur Viol en 1885–1888; e a comisaría de policía de Klingberg, que linda directamente coa Casa de Chile. Novos edificios como o "Danske Hus" e o "Neue Dovenhof", que construíronse na década de 1990, seguen o estilo dos edificios de ladrillo de clinker existentes.
Edificios catalogados e Patrimonio da Humanidade da UNESCO
A maioría dos edificios do Kontohausviertel son edificios catalogados. Na 39ª reunión do Comité do Patrimonio Mundial da UNESCO en Bonn o 5 de xullo de 2015, o Kontorhausviertel e Speicherstadt foron engadidos á lista de Patrimonio da Humanidade.
Kalabsha
thumb|right|O templo de Kalabsha hoxe thumb|right|Relevo tallado do templo de Kalabsha
O Templo de Kalabsha (tamén Templo de Mandulis) é un antigo templo exipcio que estaba orixinalmente situado en Bab al-Kalabsha (Porta de Kalabsha), aproximadamente 50 km ao sur de Asuán. O templo inscribíuse na lista de Patrimonio da humanidade da UNESCO en 1979, xunto con outros exemplos destacados da arquitectura nubia, incluíndo Abu Simbel e Amada.
Historia
thumbnail|left|Exipto - Temple of Kalabscheh, Nubia. Arquivos do Museo de Brooklyn, Colección de arquivos Goodyear O templo estaba situado na marxe oeste do río Nilo, en Nubia, construído orixinalmente ao redor do 30 a.C. durante o inicio da era romana. Aínda que o templo construíuse no reinado de Octavio Augusto, nunca se rematou. O templo foi un tributo a Mandulis (Merul), un deus do sol da Baixa Nubia. Construíuse sobre un santuario anterior de Amenhotep II.
O templo ten unhas dimesións de 76 m de longo e 22 m de ancho. Aínda que a estrutura data da época romana, presenta moitos relevos finos como "un gravado de Horus que emerxe das canas no interior do muro cortina" do templo. Kalabsha ten un "santuario de cámaras, unha escaleira conduce ata o tellado do templo" onde pódese ver unha vista espléndida do propio templo e do lago sagrado.
Varios rexistros históricos graváronse nas paredes do templo de Kalabsha, como "unha longa inscrición tallada polo gobernador romano Aurelius Besarion no ano 250 d.C., que prohibía os porcos no templo", así como unha inscrición do "rei nubio Silko, tallada durante o século V e que rexistra a súa vitoria sobre os Blemios e unha imaxe del vestido como un soldado romano a cabalo." Silko era o Rei cristián do reino nubio de Nobatia.
Cando o cristianismo introduciuse en Exipto, o templo utilizouse como igrexa.
Movemento
Coa axuda de Alemaña, o templo de Kalabsha trasladouse despois de que se construíse o Encoro de Asuán, para protexelo do aumento das augas do Lago Nasser. O templo trasladouse a un novo sitio, situado xusto ao sur do encoro alto de Asuán. O proceso de traslado do templo levou máis de dous anos. O templo de Kalabsha foi o templo independente máis grande da Nubia exipcia (despois de Abu Simbel) que trasladouse e erixíuse nun novo sitio. Aínda que o edificio nunca rematouse, "está considerado como un dos mellores exemplos da arquitectura exipcia en Nubia."
Goberno Civil de Pontevedra
O Goberno Civil de Pontevedra, actualmente Subdelegación do Goberno de Pontevedra, é un edificio oficial situado en Pontevedra. Desde a súa construción serviu como sede da Delegación do Goberno en representación do Estado español na provincia de Pontevedra.
Localización
O edificio está situado no centro do poder político da cidade, na esquina noroeste da Alameda de Pontevedra, xunto á Praza de España, moi preto doutros edificios institucionais como o Concello de Pontevedra, o IES Valle-Inclán, a Facultade de Belas Artes e o Pazo da Deputación de Pontevedra.
Historia
En 1833, o goberno español nomeou como primeira autoridade provincial un representante do Estado en cada unha das capitais de provincia españolas e en Pontevedra, a súa sede foi ata 1891 o convento de San Francisco. Ata 1997, o nome deste representante era "Gobernador Civil", cando pasou a chamarse "Subdelegado do Goberno". Un cargo político tan importante requiría un edificio acorde coa natureza da institución que representaba. Por iso, a partir de 1939, a Dirección Xeral de Arquitectura do Estado Español puxo en marcha un plan para que as sedes dos chamados gobernos civís que albergaban ao gobernador civil en cada provincia tivesen o decoro e a dignidade que requiría esta institución.
En Galicia, o edificio do goberno civil de Pontevedra, deseñado polo arquitecto Enrique López-Izquierdo Blanco, foi o último das catro provincias galegas que se proxectou e construíu entre 1950 e 1958. Seguindo as premisas do Estado español, o Concello de Pontevedra cedeu un soar rectangular illado na praza non comercial máis digna da cidade (a Praza de España), onde debían coexistir nun mesmo espazo as sedes das autoridades municipais (Concello de Pontevedra) e provinciais (Deputación de Pontevedra).
En 1945, o arquitecto P. Durán presentou un primeiro proxecto no que a fachada principal do Goberno Civil daba á Praza de España, que foi rexeitado polas autoridades municipais. O arquitecto Enrique López-Izquierdo corrixiu este erro no seu proxecto de 1950 colocando o edificio para a Alameda de Pontevedra e non de lado, o que fixo que o proxecto fose aceptado e levado a cabo. O edificio inaugurouse en 1958.
O 5 de decembro de 1996 retirouse o escudo de pedra do réxime franquista da fachada do edificio e colocouse no seu lugar o escudo constitucional.
Descrición
O edificio é un exemplo da arquitectura institucional de mediados do século XX.
O uso da simetría é total na planta do edificio en forma de U. No interior, na planta baixa, hai unha entrada principal desde a que unha grande escaleira conduce aos espazos máis representativos do poder político provincial na primeira planta, coñecida como planta nobre: as habitacións e despachos do gobernador civil e do secretario xeral. Tamén hai escaleiras secundarias dispostas simétricamente. A escaleira principal está iluminada por un patio interior. Na planta baixa atópanse os despachos e as dependencias das forzas de seguridade. Tamén hai unha planta semisoto para outras dependencias menos importantes. Na segunda planta do edificio hai unha combinación de zonas administrativas e residenciais. A estrutura é de formigón armado, e as liñas dos piares son claramente recoñecibles nos chans do edificio.
No exterior, a fachada é de perpiaño para salientar a severidade da función do edificio. As fachadas son de formigón, revestidas de perpiaño con almofadado na planta baixa. As balaustradas, ménsulas e cornixas son tamén de pedra. A fachada principal ten unha entrada monumental cun pórtico de columnas xemelgas independentes de orde dórica rematado pola balaustrada dunha terraza deseñada para as autoridades, delimitada por unha galería de arcos con xanelas semicirculares. Este corpo central serve de ligazón coa entrada principal do edificio. As bandeiras de Galicia, España e a Unión Europea ondean sobre esta terraza, enmarcada polos volumes en forma de torre das plantas primeira e segunda. Nos laterais da primeira planta hai balcóns en ángulo.
Na fachada traseira está a porta do garaxe con dúas fiestras con óculos a cada lado. No lado este do segundo piso hai outro óculo entre as dúas últimas xanelas.
Aerococcus
Aerococcus é un xénero de bacterias do filo Bacillota (Firmicutes). O xénero foi inicialmente identificado en 1953 en mostras de aire e po como un coco catalase negativo, grampositivo que crecía formando pequenos grupos. Foron despois atopados en ambientes hospitalarios e en salmoiras para a curación de carne. Sempre foi difícil de identificar, xa que é moi semellante ao Streptococcus alfa-hemolítico en placas de ágar sangue e é difícil de identificar por medios bioquímicos. A secuenciación do seu ARNr 16S converteuse no método estándar para a súa identificaicón, pero outras técnicas como a MALDI-TOF tamén foron útiles para a identificación do xénero e as especies.
Etimoloxía
O nome Aerococcus deriva do grego aer, aeros (ἀήρ, ἀέρος), aire; e do latín científico coccus (á súa vez procedente do grego kokkos (κόκκος)), unha baga, polo que significa 'coco do aire'. Este nome déuselle debido á súa forma redonda e a que foi inicialmente descuberto en mostras de aire.
Especies
O xénero comprende estas especies:
Heriberto II de Vermandois
Heriberto ou Herberto II, nado en 880 e finado o 23 de febreiro de 943, foi conde de Vermandois, Soissons e Meaux á morte do seu pai Heriberto I entre 900 e 907.
Traxectoria
Antes do 907, Heriberto II casara con Adela de Francia, filla de Robert o, marqués de Neustria e futuro rei de Francia co nome de Roberto I. Desta unión naceron:
Herdou a propiedade do seu pai e aumentou o seu poder territorial cara a Vexin e Champaña supostamente polo seu matrimonio coa condesa Adela de Meaux (filla de Roberto, marqués de Neustria (888-922), despois rei de Francia), sendo mencionado tamén en 918 como conde de Mazerais. En 922 loitou xunto ao bispo Seúlfo de Reims contra os seus vasalos sublevados e participou na revolta dos grandes homes do reino contra o rei de Francia Occidental Carlos o Simple ao que capturou con traizón en 923 en Château-Thierry ao que máis tarde levou a Péronne. Gardouno preso e empregouno como medio de presión contra o rei Raúl, e en 925, á morte do bispo Seúlfo, obtivo deste rei o bispado de Reims, cunha gran propiedade, para o seu segundo fillo Hugo de cinco anos.
En 926 apoderouse de Amiens e, á morte do conde Roger I de Laon, pediu o condado para o seu fillo máis vello e, a pesar da oposición do rei, ocupouno pola forza e finalmente Raúl tivo que transixir para evitar que Heriberto II liberase ao rei Carlos III (928); en Laon construíu unha cidadela (castelo de Gaillot). En 930 ocupou o castelo de Vitry no Perthois que pertencía a Bosón, irmán do rei Raúl e este reuniu un exército coa axuda de Hugo o Grande, marqués de Neustria e no 931 conquistaron Reims onde instalaron un novo bispo na persoa de Artaud; entón as forzas do rei reconquistaron Vitry e Laon e entraron en Château-Thierry e Soissons; Heriberto aínda conservou a cidadela de Laon (ata 938). Entón o conde achegouse ao rei de Alemaña Henrique o Paxareiro (931), pero finalmente someteuse ao rei de Francia Occidental en 935 e, coa mediación do rei Henrique de Alemaña, foi reposto en todos os seus dominios excepto Laon e Reims. O rei Luís IV de Ultramar deu o condado de Laon en 941 a Roger II, fillo do conde Roger I, e isto provocou unha nova revolta de Heriberto II, aliado cos duques de Neustria e Normandía, Hugo o Grande e Guillerme Longa Espada; Heriberto entrou en Reims e restaurou ao seu fillo Hugo como bispo, e o bispo Artaud (ou Artald) foi feito prisioneiro; a mediación de Otón I do Sacro Imperio Romano Germánico levou a unha transacción (Tratado de Visé, preto de Liexa, en 942).
Segundo Raoul Glaber e tamén Dom Le Long, que menciona unha memoria local como fonte, foi presuntamente aforcado por orde de Luís IV de Ultramar o 23 de febreiro de 943. Despois da súa morte e co fin de poñer fin ao poder de Vermandois, o seu cuñado, Hugo o Grande, repartiu os seus bens entre os seus diversos fillos.