cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Dólar de prata dos patriotas negros da Guerra de Independencia dos Estados Unidos
Deseño
O anverso da moeda, deseñado polo gravador da US Mint John Mercanti, está caracterizado por un busto de Crispus Attucks, un patriota negro asasinado polos británicos no Masacre de Boston de 1770, un dos sucesos que conduciron á Guerra da Independencia.
A parte central do reverso, obra de Ed Dwight, reproduce o deseño proposo para a un monumento en bronce aos Patriotas Negros da Guerra de Independencia, que se proxectaba erguer no National Mall de Washington, o lugar histórico onde Martin Luther King pronunciou o seu coñecido discurso "Teño un soño".
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 500.000 exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de San Francisco e estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación desde o 13 de febreiro ata o 31 de decembro de 1998. A a súa produción foi de 37.210 exemplares en coindición estándar e 75.070 con acabamento especial (proof); é dicir, un total de 112.280 exemplares, moi por baixo da tiraxe máxima autorizada.
A moeda comercializouse cun 10 % de recarga no seu custo e o beneficio conseguido coa súa venda estaba destinado á construción do citado Monumento aos Patriotas Negros da Guerra de Independencia, no National Mall, en Washington. Porén, o modesto acollemento comercial por parte da poboación fixo que os beneficios non fosen suficientes para levar a cabo o proxecto, e a conseguinte escasa tiraxe traduciuse nun importante incremento dos prezos desta emisión no mercado secundario.
O Carballedo, Ribeiras de Miño, Pantón
O Carballedo é un lugar da parroquia de Ribeiras de Miño no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
O Cruceiro, Ribeiras de Miño, Pantón
O Cruceiro é un lugar da parroquia de Ribeiras de Miño no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
O Ferroño, Ribeiras de Miño, Pantón
O Ferroño é un lugar da parroquia de Ribeiras de Miño no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
Nante, A Lama, A Lama
Nante é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
MEMS
Os sistemas microelectromecánicos (MEMS), tamén escritos como sistemas micro-electromecánicos (ou sistemas microelectrónicos e microelectromecánicos) e os micromecatrónicos e microsistemas relacionados constitúen a tecnoloxía dos dispositivos microscópicos, especialmente aqueles con pezas móbiles. Fúndense a escala nanométrica en sistemas nanoelectromecánicos (NEMS) e nanotecnoloxía. As MEMS tamén se denominan micromáquinas en Xapón e tecnoloxía de microsistemas (MST) en Europa. Os MEMS compóñense de compoñentes de entre 1 e 100 micrómetros de tamaño (é dicir, de 0,001 a 0,1 mm) e os dispositivos MEMS xeralmente varían de 20 micrómetros a milímetro (é dicir, de 0,02 a 1,0 mm), aínda que os compoñentes están dispostos en matrices ( por exemplo, dispositivos micromirror dixitais) poden superar os 1000 mm2. Normalmente consisten nunha unidade central que procesa datos (un chip de circuíto integrado como o microprocesador) e varios compoñentes que interactúan coa contorna (como os microsensores). Debido á gran relación superficie-volume de MEMS, as forzas producidas polo electromagnetismo ambiental (por exemplo, cargas electrostáticas e momentos magnéticos) e a dinámica de fluídos (por exemplo, tensión superficial e viscosidade) son consideracións de deseño máis importantes que con dispositivos mecánicos a maior escala. A tecnoloxía MEMS distínguese da nanotecnoloxía molecular ou da electrónica molecular porque esta última tamén debe considerar a química da superficie.
Apreciouse o potencial das máquinas moi pequenas antes de que existise a tecnoloxía que as podería facer (ver, por exemplo, a famosa conferencia de Richard Feynman de 1959 Hai moito espazo no fondo). O MEMS fíxose práctico unha vez que se podía fabricar usando tecnoloxías de fabricación de dispositivos semicondutores modificados, normalmente usadas para fabricar electrónicos. Estes inclúen moldaxe e revestimento, gravado en húmido (KOH, TMAH) e gravado en seco (RIE e DRIE), mecanizado por descarga eléctrica (EDM) e outras tecnoloxías capaces de fabricar pequenos dispositivos.
Historial
A tecnoloxía MEMS ten raíces na revolución do silicio, que se pode remontar a dous importantes inventos de semicondutores de silicio de 1959: o chip de circuíto integrado monolítico (IC) de Robert Noyce en Fairchild Semiconductor e o MOSFET (efecto de campo semicondutor de óxido de metal (transistor, ou transistor MOS) de Mohamed M. Atalla e Dawon Kahng en Bell Labs. A escala MOSFET, a miniaturización de MOSFET en chips IC, levou á miniaturización da electrónica (como predí a lei de Moore e a escala de Dennard). Isto sentou as bases para a miniaturización de sistemas mecánicos, co desenvolvemento da tecnoloxía de micromáquina baseada na tecnoloxía de semicondutores de silicio, xa que os enxeñeiros comezaron a darse conta de que os chips de silicio e os MOSFET podían interactuar e comunicarse cos arredores e procesar cousas como produtos químicos, movementos e luz. Un dos primeiros sensores de presión de silicio foi isotropamente micromecanizado por Honeywell en 1962.
Un primeiro exemplo de dispositivo MEMS é o transistor de porta resonante, unha adaptación do MOSFET, desenvolvido por Harvey C. Nathanson en 1965. Outro exemplo inicial é o resonistor, un resonador monolítico electromecánico patentado por Raymond J. Wilfinger entre 1966 e 1971. Durante os anos 70 a principios dos 80, desenvolvéronse varios microsensores MOSFET para medir parámetros físicos, químicos, biolóxicos e ambientais. During the 1970s to early 1980s, a number of MOSFET microsensors were developed for measuring physical, chemical, biological and environmental parameters.
Tipos
Existen dous tipos básicos de tecnoloxía de conmutación MEMS: capacitiva e ohmica. Un conmutador MEMS capacitivo desenvólvese usando unha placa móbil ou un elemento sensible, que cambia a capacidade. Os interruptores óhmicos están controlados por voladizos controlados electrostáticamente. Os conmutadores MEMS ohmicos poden fallar pola fatiga metálica do actuador MEMS (voladizo) e polo desgaste dos contactos, xa que os voladizos poden deformarse co paso do tempo.
Polímeros
Aínda que a industria electrónica proporciona unha economía de escala para a industria do silicio, o silicio cristalino segue sendo un material complexo e relativamente caro de producir. Pola súa banda, os polímeros pódense producir en grandes volumes, cunha gran variedade de características materiais. Os dispositivos MEMS pódense fabricar a partir de polímeros mediante procesos como moldaxe por inxección, estampación ou estereolitografía e son especialmente adecuados para aplicacións microfluídicas como cartuchos de proba de sangue desbotables.
A Portela, A Lama, A Lama
A Portela é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
MEMS
Metais
Os metais tamén se poden usar para crear elementos MEMS. Aínda que os metais non teñen algunhas das vantaxes do silicio en termos de propiedades mecánicas, cando se usan dentro das súas limitacións, os metais poden presentar graos de fiabilidade moi altos. Os metais poden depositarse mediante galvanoplastia, evaporación e procesos de pulverización. Os metais de uso común inclúen ouro, níquel, aluminio, cobre, cromo, titanio, volframio, platino e prata.
O camiño segue e segue
O camiño segue e segue (en The Road Goes Ever On) é un ciclo de cancións de 1967 que foi publicado como libro de partituras e como gravación de son. A música foi escrita por Donald Swann, e as palabras están tomadas dos poemas da obra de J. R. R. Tolkien, especialmente O Señor dos Aneis.
MEMS
Cerámica
Os nitruros de silicio, aluminio e titanio, así como o carburo de silicio e outras cerámicas aplícanse cada vez máis na fabricación MEMS debido a vantaxosas combinacións de propiedades do material. O AlN cristaliza na estrutura de wurtzita e, polo tanto, mostra propiedades piroeléctricas e piezoeléctricas permitindo sensores, por exemplo, con sensibilidade ás forzas normais e cortantes. TiN, pola súa banda, presenta unha alta condutividade eléctrica e un gran módulo elástico, o que fai posible a implementación de esquemas de accionamento MEMS electrostáticos con feixes ultra delgados. Ademais, a alta resistencia de TiN contra a biocorrosión cualifica o material para aplicacións en ambientes bioxénicos. A figura mostra unha imaxe microscópica electrónica dun biosensor MEMS cun feixe de TiN curvable fino de 50 nm sobre unha placa de terra de TiN. Ambos poden accionarse como electrodos opostos a un condensador, xa que o feixe está fixado en paredes laterais illantes eléctricamente. Cando un fluído está suspendido na cavidade, a súa viscosidade pode derivarse de dobrar o feixe por atracción eléctrica á placa de terra e medir a velocidade de flexión.
O camiño segue e segue
O título desta obra está tomado de "O camiño segue e segue", a primeira canción da colección. As cancións forman un ciclo de cancións, deseñado para encaixar cando se toca en secuencia.
Swann interpretou o ciclo para Tolkien, quen aprobou a música agás para a canción en quenya titulada "Namárië"; suxeriu que debería ser ao estilo dun canto gregoriano, o cal cantaruxou; Swann usou esa melodía para a canción.
MEMS
Micromáquina a granel
A micromáquina a granel é o paradigma máis antigo dos MEMS baseados en silicio. Todo o grosor dunha oblea de silicio utilízase para construír as estruturas micro-mecánicas. O silicio mecanízase mediante diversos procesos de gravado. A unión anódica de placas de vidro ou obleas de silicio adicionais úsase para engadir características na terceira dimensión e para a encapsulación hermética. A micromáquina a granel foi esencial para permitir sensores de presión e acelerómetros de alto rendemento que cambiaron a industria dos sensores nos anos 80 e 90.
Vernon Bellecourt
Vernon Bellecourt, nado nado na reserva india de White Earth o 17 de outubro de 1931, e finado en Minneapolis o 13 de outubro de 2007, foi un activista indíxena estadounidense dos dereitos civís dos pobos indíxenas. Membro do pobo ojibwa, foi un dos máis recoñecidos membros fundadores do American Indian Movement (AIM), xunto con Dennis Banks e o seu irmán Clyde Bellecourt. O seu nome ojibwa é WaBun-Inini, que quere dicir "Home do amencer".
MEMS
Micromecanizado en superficie
O micromecanizado superficial utiliza capas depositadas na superficie dun substrato como materiais estruturais, en lugar de usar o propio substrato. A micromáquina de superficie creouse a finais dos anos oitenta para facer máis compatible a micromáquina de silicio coa tecnoloxía de circuítos integrados planos, co obxectivo de combinar MEMS e circuítos integrados na mesma oblea de silicio. O concepto orixinal de micromecanización superficial baseábase en delgadas capas de silicio policristalino modeladas como estruturas mecánicas móbiles e liberadas por gravado sacrificial da capa de óxido subxacente. Empregáronse electrodos de pente interdixitais para producir forzas no plano e detectar o movemento no plano capacitivamente. Este paradigma MEMS permitiu a fabricación de acelerómetros de baixo custo por exemplo. sistemas de airbags automotivos e outras aplicacións nas que o rendemento baixo e / ou os rangos elevados son suficientes. Analog Devices foi pioneiro na industrialización da micromáquina de superficie e realizou a co-integración de MEMS e circuítos integrados.
Oxidación térmica
Para controlar o tamaño dos compoñentes micro e nanoescala, a miúdo aplícase o uso dos chamados procesos etchless. Esta aproximación á fabricación de MEMS depende principalmente da oxidación do silicio, como se describe no modelo de Deal-Grove. Os procesos de oxidación térmica úsanse para producir diversas estruturas de silicio cun control dimensional altamente preciso. Dispositivos que inclúen peites de frecuencia ópticos e sensores de presión MEMS de silicio producíronse mediante o uso de procesos de oxidación térmica para afinar estruturas de silicio nunha ou dúas dimensións. A oxidación térmica ten un valor particular na fabricación de nanocables de silicio, que son amplamente empregados nos sistemas MEMS como compoñentes mecánicos e eléctricos.
Micromachinado de silicio con alta relación de aspecto (HAR)
Tanto a micromáquina de silicio a granel como a superficie utilízanse na produción industrial de sensores, boquillas de inxección de tinta e outros dispositivos. Pero en moitos casos a distinción entre estes dous diminuíu. Unha nova tecnoloxía de gravado, a gravación de ións reactivos profundos, permitiu combinar un bo rendemento típico da micromáquina a granel con estruturas de pente e un funcionamento en plano típico da micromáquina. Aínda que é común en micromáquinas de superficie ter un grosor de capa estrutural no intervalo de 2 µm, en micromáquinas de silicio HAR o espesor pode ser de 10 a 100 µm. Os materiais que se usan habitualmente na micromáquina de silicio HAR son o silicio policristalino groso, coñecido como epi-poli, e as obleas de silicio unido ao illamento (SOI), aínda que tamén se crearon procesos de obleas de silicio a granel (SCREAM). A unión dunha segunda oblea mediante unión de fritas de vidro, unión anódica ou unión por aliaxe úsase para protexer as estruturas MEMS. Os circuítos integrados normalmente non se combinan coa micromáquina HAR de silicio.
Aplicacións
Algunhas aplicacións comerciais comúns de MEMS inclúen:
Tecnoloxía de conmutación óptica, que se usa para a tecnoloxía de conmutación e o aliñamento para comunicacións de datos
Estrutura da industria
O mercado global de sistemas microelectromecánicos, que inclúe produtos como sistemas de airbags de automóbiles, sistemas de visualización e cartuchos de inxección de tinta, ascendeu a 40.000 millóns de dólares en 2006 segundo Global MEMS / Microsystems Markets and Opportunities, un informe de investigación de SEMI e Yole Development e que se prevé que alcanzar os 72.000 millóns de dólares en 2011.
As empresas con programas MEMS fortes teñen moitos tamaños. As empresas máis grandes especialízanse na fabricación de compoñentes baratos ou solucións empaquetadas de gran volume para mercados finais como automóbiles, biomédicos e electrónicos. As empresas máis pequenas proporcionan valor en solucións innovadoras e absorben o gasto da fabricación personalizada con altas marxes de vendas. Tanto as grandes como as pequenas empresas normalmente invisten en I + D para explorar a nova tecnoloxía MEMS.
O mercado de materiais e equipos utilizados para fabricar dispositivos MEMS superou os 1.000 millóns de dólares en todo o mundo en 2006. A demanda de materiais está impulsada por substratos, que representan máis do 70 por cento do mercado, recubrimentos de envases e aumento do uso da planarización mecánica química (CMP). Mentres que a fabricación de MEMS segue a estar dominada por equipos de semicondutores usados, hai unha migración a liñas de 200 mm e seleccionan novas ferramentas, incluíndo etch e bonding para certas aplicacións MEMS.
A Pedreira, A Lama, A Lama
A Pedreira é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Selección de fútbol da Comunidade de Estados Independentes
A selección de fútbol da Comunidade de Estados Independentes (C.E.I.) (en Сборная СНГ по футболу, Sbornaya SNG po futbolu) foi unha selección nacional de fútbol da Federación de Fútbol da Unión Soviética en 1992 para representar á Comunidade de Estados Independentes. O equipo foi creado para permitir á participar na Eurocopa de 1992, a cal se clasficara antes da súa disolución. Os xogadores tiñan a opción de representar a esta selección ou á dou seu país. Co fin do torneo, o equipo de foi recoñecido como sucesor desta selección (e por tanto tamén da Unión Soviética).
Copycat (filme)
Copycat é un filme estadounidense de 1995 dirixido por Jon Amiel e protagonizado por Sigourney Weaver, Holly Hunter e Dermot Mulroney. A banda sonora foi composta por Christopher Young.
Sinopse
A doutora en psicoloxía Helen Hudson é unha experta en asasinos en serie, que vive en San Francisco. Porén, despois de que un dos seus anteriores casos estivese a piques de asasinala en vinganza polo seu testemuño, Helen padece unha agorafobia que a reclúe no seu apartamento, no cal estivo durante máis dun ano.
Porcís, Ribeiras de Miño, Pantón
Porcís é un lugar da parroquia de Ribeiras de Miño no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
O Rial, A Lama, A Lama
O Rial é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Café con aroma de mujer (telenovela de 1994)
Café con aroma de mujer é unha serie de televisión colombiana de 1994 producida por RCN Televisión e emitida a través da súa propia canle, en Canal A. Foi creada e escrita por Fernando Gaitán e está protagonizada por Margarita Rosa de Francisco e Guy Ecker, xunto con Alejandra Borrero, Silvia de Dios, Cristóbal Errázuriz, Myriam de Lourdes e Lina María Navia.
Considerada unha das telenovelas colombianas máis exitosas, emitiuse internacionalmente en moitos países de América Latina, América do Norte e Europa. Foi galardoada en 1995 co premio TVyNovelas á mellor telenovela.
Sucastro, A Lama, A Lama
Sucastro é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Paula Carballido
Paula Carballido Romero, nada en Molina de Segura o 30 de xuño de 1979, é unha exnadadora galega. Foi varias veces campioa de España, competiu nos Xogos Olímpicos de 2000 en Atenas e gañou tres medallas de ouro nos Xogos Mediterráneos.
Traxectoria
Naceu na localidade murciana de Molina de Segura, sendo filla de dous galegos, e dende moi pequena viviu en Pontevedra. Comezou a nadar aos 12 anos e entrou no Centro Galego de Tecnificación Deportiva de Pontevedra, e máis tarde na Residencia "Joaquín Blume" de Madrid.
Con só 14 anos proclamouse campioa galega absoluta dos 100 metros libres, e ao ano seguinte obtivo os títulos dos 100, 200, 400 e 800 metros. Continuou coa súa progresión, batendo numerosos récords galegos, e en 1998 foi subcampioa de España absoluta en 400 metros estilos. Posteriormente foi subcampioa tamén nos 100 e nos 200 metros libres, e bateu o récord de España de 4x200, xunto a Laura Roca, María Peláez e Ángeles Bardina. Disputou os Campionatos Europeos de Natación de 1999 en Istambul e de 2000 en Helsinqui, logrando neste último o quinto posto e a clasificación olímpica.
Participou nos Xogos Olímpicos de Sydney con 21 anos, disputando a proba de 4x200 metros libres, xunto ás catalás Paula Roca, Àngels Bardina e Natalia Cabrerizo, rematando na 13ª posición. Durante os seguintes tres anos logrou seis títulos de campioa de España, tres de inverno e tres de verán, en diferentes modalidades, e bateu varios récords de España. Internacionalmente participou no Mundial de Natación de 2001 en Fukuoka, obtendo o quinto posto en 4x200 libres, e ese mesmo ano gañou tres medallas de ouro nos Xogos Mediterráneos de Tunes, nas modalidades de 200 m estilos, 400 m estilos e 4x200 libre. En 2003 disputou un novo Mundial en Barcelona, participando nos 200 e 400 estilos, pero sen lograr o pase a ningunha das dúas finais.
As tres xemelgas
As tres xemelgas (en Les tres bessones) son unha serie de contos infantís e unha serie de televisión creados pola catalá Roser Capdevila sobre tres irmás xemelgas chamadas Anna, Teresa e Helena. En Cataluña, a serie foi emitida orixinalmente en TV3 e Super 3 en catalán.
Sinopse
Ana, Elena e Teresa son unhas irmás xemelgas que, sempre que cometen algunha trasnada, son castigadas pola Meiga Aborrecida enviándoas a diversos contos ou sucesos da historia para que aprendan. Alí, deben axudar aos personaxes do conto se queren saír do mesmo e non quedar atrapadas, o cal é o principal obxectivo da meiga. Teresa, a máis espelida das xemelgas, sempre consegue salvar a situación mediante o seu enxeño para poder escapar da Meiga Aborrecida.
The Getaway (álbum de Red Hot Chili Peppers)
The Getaway é o décimo primeiro álbum de estudio da banda estadounidense de rock Red Hot Chili Peppers, lanzado por Warner Bros. o 17 de xuño de 2016. É o primeiro álbum de estudio do grupo dende I'm with You en 2011, e foi producido por Danger Mouse, quen substituíu a Rick Rubin logo de 25 anos e seis álbums como produtor da banda. É o segundo é último álbum da banda co guitarrista Josh Klinghoffer, antes do regreso de John Frusciante en 2019.
Paula Carballido
Traxectoria
No 2003 tivo que se someter a unha cirurxía por unha rotura de fibras nun tendón dun ombreiro, e aínda que se recuperou e conseguiu bater un novo récord de España, tivo que volver ao quirófano para se operar do escafoide dunha man. O óso non acabou por se rexenerar e quedou cunha discapacidade na man, acabándose así a súa carreira deportiva.
The Getaway (álbum de Red Hot Chili Peppers)
O lanzamento do álbum foi precedido polo seu primeiro sinxelo, "Dark Necessities", o 5 de maio de 2016. "Go Robot" estreouse como segundo sinxelo o 8 de setembro de 2016, acadando o posto 12 na lista Alternative Songs Chart, mentres que "Sick Love" estreouse como terceiro sinxelo o 4 de decembro de 2016; porén, non conseguiu entrar nas listas de éxitos. "Goodbye Angels" estreouse como cuarto e último sinxelo do álbum o 4 de abril de 2017. A canción que dá nome ó álbum emitiuse na radio do Reino Unido malia non ter sido lanzada como sinxelo oficial.
Racelo, A Lama, A Lama
Racelo é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra. A aldea dá nome ao polígono industrial de Racelo.
Café con aroma de mujer (telenovela de 2021)
Café con aroma de mujer é unha serie de televisión colombiana producida por RCN Televisión e distribuída por Telemundo. Estreouse orixinalmente a través de Canal RCN entre o 10 de maio de 2021 e o 24 de setembro de 2021. É unha nova adaptación da telenovela colombiana de 1994 do mesmo nome escrita por Fernando Gaitán. Está protagonizada por William Levy, Laura Londoño e Carmen Villalobos.
O Toural, A Lama, A Lama
O Toural é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Toponimia
O Toural é un zootopónimo galego, que fai referencia a un lugar onde se celebraba unha feira de gando vacún.
Mesonychia
Os Mesoníquidos ou Mesoniquídeos ou Mesoníqueos ("garras medias") son unha orde extinta, ou clado, de mamíferos carnívoros ungulados que se cre que están moi relacionados cos artiodáctilos e as baleas. Apareceron por primeira vez no Paleoceno Medio pero declinaron despois de rematar o Eoceno e, finalmente, extinguíronse no Oligoceno Superior. Ás veces a orde é referida co nome de Acreodi.
Características
Os fósiles dos mesoníquidos son morfoloxicamente similares aos lobos. Teñen dentes molares triangulares pouco comúns, semellantes aos dos cetáceos primitivos da clase Archaeoceti, cos que tamén comparten algunhas características do cranio. Por este motivo, os científicos consideraron durante moito tempo que as baleas evolucionaron a partir dos mesoníquidos. Estudos xenéticos recentes revelaron, con todo, que os hipopótamos son os parentes vivos máis próximos das baleas.
En rigor, o termo "mesonychid" refírese especificamente aos membros da familia Mesonychidae, que só inclúe o xénero Mesonyx. En liñas xerais, o mesónquido ou mesonquídeo refírese a todos os membros do grupo, como Andrewsarchus.
Estes "lobos con pezuños" foron os depredadores dominantes (aínda que varios paleontólogos cren que eran preeiros ou piscívoros) nos ecosistemas do Paleoceno inferior e do Eoceno en Europa (que era un arquipélago naquel momento), Asia (que era un continente illado) e América do Norte.
Filoxenia
miniatura|esquerda|Cladograma que mostra a localización de Mesonychia Os mesoniquios consideráronse inicialmente creodontes, pero actualmente están excluídos desa orde e están situados dentro da súa propia orde, Mesonychia, ou segundo outras clasificacións, dentro da orde Condilarthra, como parte da superorde Laurasiatheria, que tamén inclúe artiodáctilos, perisodáctilos, carnívoros etc. Case todos os mesoniquios eran de media máis grandes que a maioría dos creodontes e carnívoros miacoides do Paleoceno e do Eoceno.
Relación cos cetáceos
Os mesoniquios posúen molares infrecuentemente triangulares, similares aos cetáceos, especialmente archaeos, tamén teñen unha anatomía cranial semellante e outras semellanzas morfolóxicas. Por este motivo, os investigadores pensaron durante moito tempo que eran os antepasados ​​directos dos cetáceos, pero o descubrimento de extremidades anteriores arqueas ben conservadas e as análises filoxenéticas indicaron que os cetáceos están máis relacionados cos hipopótamos e outros. Artiodáctilos que con Mesonychia. A maioría dos paleontólogos dubidan de que os cetáceos sexan descendentes dos mesoniquios e, en cambio, pensan que descenden dun antepasado común cos antracotéridos, un antepasado semiacuático dos hipopótamos. Porén, a localización dos cetáceos xunto aos hipopótamos require a exclusión de  Andrewsarchus , que adoita incluírse dentro da mesoniquia. Unha posible conclusión é que  Andrewsarchus  non é un mesoníquio e está máis estreitamente relacionado cos hipopotámidos. A incerteza actual reflicte a natureza fragmentaria dos restos dun fósil crucial como  Andrewsarchus.
Criptozooloxía
Os mesoniquídeos están extintos, mais houbo alegados rexistros visuais de predadores con cascos, ningún deles confirmado. Unha hipótese sobre a besta de Gévaudan é que fose un mesoniquídeo.
A Torta, A Lama, A Lama
A Torta é un lugar da parroquia da Lama, no concello pontevedrés da Lama, na comarca de Pontevedra.
Cabo Prioriño
O cabo Prioriño é un accidente xeográfico na entrada da ría de Ferrol, na parroquia de Doniños. Nel está situado o faro de cabo Prioriño.
Divídese en dúas puntas: o cabo Prioriño Grande, orientado cara ao oeste, e o cabo Prioriño Chico, cara ao sur, xunto ao porto exterior. A altura máis elevada supera os 70 msnm. Hai un museo cunha exposición permanente sobre reliquias da contorna, así como ruínas militares da batería de Punta Viñas, o século XIX.
Keldon Johnson
Keldon Wilder Johnson, nado o 11 de outubro de 1999 en Chesterfield, Virxinia, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense que xoga nos San Antonio Spurs da National Basketball Association (NBA).
Traxectoria profesional
O 20 de xuño de 2019, Johnson foi escollido na 29ª posición do Draft da NBA de 2019 polos San Antonio Spurs. Johnson asinou cos Spurs o 1 de xullo de 2019. O 30 de outubro de 2019, Johnson foi asignado ós Austin Spurs, afiliado de San Antonio na NBA G League. Debutou na NBA o 22 de novembro de 2019, na derrota dos Spurs por 115–104 contra os Philadelphia 76ers. O 18 de xullo de 2022, Johnson asinou un novo contrato cos Spurs por catro anos.
Narn i Chîn Húrin
Un anaco de "Narn i Chîn Húrin" ou "O conto dos fillos de Húrin", tamén coñecido simplemente como "Narn", é unha parte do libro Unfinished Tales escrito polo autor inglés J. R. R. Tolkien. É unha versión en prosa dun poema narrativo anterior titulado The Lay of the Children of Húrin. A versión completa de Narn, titulada The Children of Húrin e editada por Christopher Tolkien, foi publicada como libro autónomo no ano 2007.
O Narn é unha longa historia do que lle pasou a Húrin e aos seus fillos Túrin Turambar e Nienor, despois de que Húrin fose maldito por Morgoth. Unha versión coherente pero menos detallada desta historia aparece como "Of Túrin Turambar" en "O Silmarillion" ", a primeira edición póstuma das obras de Tolkien.
No Silmarillion e en Unfinished Tales, o título de Narn é "Narn i Hîn Húrin". Esta foi unha decisión editorial de Christopher Tolkien que máis tarde lamentou, feita só para evitar que a xente pronunciase  Chîn  como "chin" inglés cunha africada palato-alveolar muda, no canto dunha fricativa palatal muda coma no alemán "dich" ou o son inicial da palabra inglesa "huge". A novela The Children of Húrin (2007) emprega o termo "Chîn".
Selección de fútbol de Irlanda (1882-1950)
A selección de fútbol de Irlanda (en Ireland national football team) foi o equipo que representou á Illa de Irlanda nas competicións internacionais oficiais de fútbol entre 1882 e 1950. A súa organización estaba a cargo da Asociación Irlandesa de Fútbol (Irish Football Association, IFA), sendo a cuarta selección máis antiga do mundo. Participou principalmente no British Home Championship ante, e , torneo que conseguiu gañar en 1914. Após a partición de Irlanda na década de 1920, aínda que as competencias da IFA se restrinxían a Irlanda do Norte, o equipo da IFA continuou seleccionando xogadores de toda a illa até 1950, non adoptando o nome de Irlanda do Norte até 1954 na FIFA e a década de 1970 no British Home Championship. Por outra banda, a, representando ao novo estado, foi creada en 1924.
Herbario
En botánica, un herbario (do latín herbarium) é unha colección de plantas ou de partes de plantas, secadas, conservadas da mellor maneira posíbel, identificadas e acompañadas de información crítica como a identidade do colleiteiro, o lugar e a data da recolección e o hábitat onde se encontraba a planta.
Funcións e características
Sobre o material vexetal depositado nos herbarios fundaméntase unha parte importante da investigación botánica, sobre todo aquela referida á taxonomía, aínda que tamén es útil para estudos florísticos, bioxeográficos e, incluso, moleculares. O material do herbario é a testemuña das citas de plantas, das descricións das mesmas e dos materiais utilizados para propoñer novos taxons. O tipo nomenclatural ou espécime particular ou grupos de espécimes dun organismo do que se fai unha descrición científica que xustifica o nome científico dunha especie, é, na maioría dos casos, unha planta seca, depositada e conservada nun herbario.
Historia
Este concepto de herbario é relativamente moderno. De feito, nos séculos XV e XVI, a palabra "herbario" tiña unha dupla acepción diferente ás actuais. En primeiro lugar utilizábase para designar un libro no que se enumeraban, describían e ilustraban principalmente plantas medicinais e os seus usos. En segundo lugar, tamén se utilizaba o termo "herbario" para referirse a un conxunto de plantas vivas cuxo propósito era o estudo ou o ensino da botánica.
Matas Jogėla
Traxectoria
Nado en Tauragė, Lituania, Jogėla comezou a súa carreira co equipo reserva do Lietuvos rytas de Vilnius, onde fixo unha media de 9,3 puntos, 2,0 rebotes e 1,0 asistencias por partido no Torneo Adidas Next Generation (ANGT) da temporada 2015–16. En 2016 asinou polo Žalgiris Kaunas, xogando durante as dúas seguintes campañas no filial Žalgiris-2 da Nacionalinė krepšinio lyga (NKL), segunda categoría do baloncesto lituano. Na temporada 2016-17, Jogėla fixo unha media de 5,6 puntos, 3,6 rebotes e 1,1 asistencias por partido. Con todo, unha lesión no pé deixouno inactivo durante boa parte da tempada. Ao ano seguinte, foi un dos xogadores destacados do equipo, cunha media de 11,5 puntos e 5 rebotes por xogo.
O 10 de abril de 2018, Jogėla anunciou a súa intención de participar no draft da NBA de 2018, aínda que finalmente non foi seleccionado. Na seguinte campaña fixo a pretemporada co primeiro equipo da Euroliga, mais finalmente foi cedido ao En agosto, Jogėla uniuse ao campamento de pretemporada do Žalgiris Kaunas, pero logo foi cedido Dzūkija Alytus da Lietuvos krepšinio lyga (LKL), a máxima categoría do país. Após finalizar a temporada, asinou co Neptūnas Klaipėda, un dos equipos lituanos máis prestixiosos, onde foi mellorando as súas prestacións cada ano até conseguir 12,8 puntos, 5,0 rebotes e 2,1 asistencias por partido na temporada 2022−23). Após finalizar a temporada, o 13 de xuño de 2023 asinou co Río Breogán da Liga ACB.
Clubs
Ao longo da súa carreira, Jogėla ten xogado para os seguintes equipos profesionais:
Alexander von Nordmann
Alexander von Nordmann, nado en Kotka, Gran Ducado de Finlandia, o 24 de maio de 1803, e finado en Helsinqui, foi un biólogo finlandés de orixe sueca, e súbdito do Imperio ruso, que contribuíu notablemente á zooloxía, especialmente á parasitoloxía, a botánica, así como a paleontoloxía.
Xuvenil
miniatura| Follas xuvenís (esquerda) e follas adultas (dereita) dun piñeiro silvestre O período xuvenil dun organismo dun individuo é aquel no que aínda non acadou a idade adulta, a madurez sexual ou o tamaño adulto. Os xuvenís adoitan ter un aspecto moi diferente das formas adultas, especialmente en canto á súa cor. En moitos organismos os xuvenís teñen un nome diferente ao dos adultos. Por exemplo larvas e imago.
Alexander von Nordmann
Traxectoria
Nordmann era fillo de David Anton von Nordmann, un oficial do exército ruso desrinado na fortaleza de Ruotsinsalmi, preto de Kotka, no sueste de Finlandia. Comezou os seus estudos académicos na Academia Imperial de Turku e, nese momento, tamén actuou como conservador das coleccións entomolóxicas. En 1827 continuou os seus estudos en Berlín co famoso parasitólogo e anatomista Karl Rudolphi. O seu primeiro traballo importante foi a descrición microscópica de decenas de vermes parasitos e crustáceos, dos ollos e outros órganos de peixes e outros animais, incluído o home. Entre eles figuraba o enigmático platihelminto monoxéneo Diplozoon paradoxum.
Xuvenil
Algúns organismos alcanzan a madurez cunha metamorfose curta como a eclosión de moitos insectos. Noutros a transición é máis longa, por exemplo coa puberdade. esquerda|miniatura| Xabaril novo cunha cor que lles serve de camuflaxe En plantas como as mudas de oliveira, o período xuvenil esténdese durante case 10 anos e en cambio se proceden de estacas de enxerto acúrtase a un par ou tres anos. Na oliveira as pólas xuvenís teñen máis aptitude para enraizar.
Alexander von Nordmann
Traxectoria
En 1832 publicou un traballo no que describe setenta especies de helmintos (vermes) parasitos do home e doutros vertebrados. Pasou a ser, o 22 de xaneiro dese mesmo ano, profesor de historia natural no "Liceo Richelieu" de Odesa. Visitou, en 1833, Crimea, e casou coa súa prima Anna Helen Blunk. En 1834 obtén o posto de conservador das árbores froiteiras e das plantas ornamentais do Xardín botánico de Odesa, e da Escola Central de Xardinaría a el asociada. Participou en varias expedicións e recolleu exemplares de historia natural no sur de Rusia e rexións adxacentes. Máis tarde, en 1849, foi nomeado profesor de Zooloxía e Botánica na Universidade Imperial Alexander de Finlandia (Universidade de Helsinqui). Morreu de insuficiencia cardíaca o 25 de xuño de 1866.
Xuvenil
Os carballos tardan uns 50 anos en facer unha landra.
Alexander von Nordmann
Epónimos
O cladócero Evadne nordmanni, o abeto de Nordmann ou abeto do Cáucaso (Abies nordmanniana) Spach, e polo menos outras sete especies e un xénero (Nordmannia) recibiron o seu nome na súa honra.
Xuvenil
O piñeiro carrasco pode facer piñas aos 10 anos, pero non producen piñas fértiles até os 15 anos.
O Toural, Rodís, Cerceda
O Toural é un lugar da parroquia de Rodís, no concello coruñés de Cerceda, na comarca de Ordes.
Toponimia
O Toural é un zootopónimo galego, que fai referencia a un lugar onde se celebraba unha feira de gando vacún.
O Toural, Soutelo, Salceda de Caselas
Toponimia
O Toural é un zootopónimo galego, que fai referencia a un lugar onde se celebraba unha feira de gando vacún.
Museo Paleontolóxico de Villa de Leyva
Museo Paleontolóxico de Villa de Leyva é un museo paleontolóxico de Colombia que se atopa no concello boyacense de Villa de Leyva. Forma parte do conxunto de museos da Universidade Nacional de Colombia adxunto á Facultade de Ciencias, con sede en Bogotá.
O Museo Paleontolóxico de Villa de Leyva é un centro de referencia académico, docente, histórico e de divulgación do patrimonio arqueolóxico de Colombia, especialmente da rexión de Villa de Leyva. Este concello do departamento de Boyacá constitúe unha das áreas xeográficas de maior interese xeolóxico e paleontolóxico do mundo, cun alto número de fósiles.
Coleccións
alt=|miniatura|Fauna do [[Paleozoico atopada en Colombia e exhibida no museo.]] O Museo ten en exhibición máis de 500 fósiles, na súa maioría atopados no concello de Villa de Leyva, os cales teñen unha antigüidade aproximada de 130 millóns de anos, correspondente ao período Cretáceo Inferior, cando aínda non xurdira a cordilleira dos Andes e o territorio atopábase baixo o leito mariño. Os fósiles máis antigos do museo teñen un rango de idade de entre 250 e 545 millóns de anos, pertencentes á era Paleozoica e foron atopados no departamento de Santander e no concello de Floresta, Boyacá. Os fósiles máis recentes pertencen ao Plistoceno, duns 10 000 anos de idade.
Os achados procedentes da era Paleozoica consisten en cunchas e exoesqueletos de organismos como graptólitos, trilobites, briozoos, braquiópodos e crinoideos.
Do Mesozoico, atópanse moluscos cefalópodos como ammonitas e Nautilus; réptiles mariños como Kyhytysuka, Monquirasaurus (antes Platypterygius e Kronosaurus, respectivamente) e Callawayasaurus. Da era Cenozoica consérvase unha mandíbula de Stegomastodon waringi, de máis de 10 000 anos de idade.
Javier Galán
Javier Galán Gil, nado en Badaxoz o 19 de novembro de 1994, é un futbolista estremeño, máis coñecido coma Javi Galán. Xoga como defensa no Real Club Celta de Vigo da Primeira División de España.
Traxectoria
Os seus inicios deportivos foron no club da súa cidade natal, o CD Badajoz. Posteriormente militou no Córdoba B, o Córdoba CF, a SD Huesca e, finalmente, no Celta de Vigo.
Clubs
20px Actualizado co último partido disputado o .
O Toural, San Salvador de Budiño, O Porriño
O Toural é un lugar da parroquia de San Salvador de Budiño, no concello pontevedrés do Porriño, na comarca de Vigo.
Toponimia
O Toural é un zootopónimo galego, que fai referencia a un lugar onde se celebraba unha feira de gando vacún.
Ribela, Ribeiras de Miño, Pantón
Ribela é un lugar da parroquia de Ribeiras de Miño no concello lucense de Pantón na comarca da Terra de Lemos.
María Labrandero
María Labrandero García, nada en Valencia en 1902 e finada na mesma cidade o 29 de maio de 1985, foi unha escultora e debuxante española. Destacou como membro activo do Círculo de Bellas Artes e foi unha artista fundamental da vangarda valenciana dos anos 30. A súa traxectoria artística e a proxección que tivo nos medios, fixo dela un dos primeiros referentes femininos da escultura valenciana do século XX. Contribuíu á visibilización da muller na arte valenciana, equilibrou o seu papel no panorama artístico mediterráneo e trazou os inicios da chamada "vangarda valenciana".
Traxectoria
As súas primeiras achegas artísticas dentro da institución datan de 1923. Centráronse na realización da máscara de Mariano Benlliure e o carro, destinado a levar a careta, para o evento da “mascarada”, e destacou o seu traballo pola prensa. Tamén colaborou na preparación da Gran Cabalgata para as festas de coroación da Virxe dos Desamparados, evento organizado polo avogado e concelleiro Manuel Oller Cela. María formou parte do elenco de artistas, xunto con José María Cabedo, Pedro Ferrer, Ramón Stolz, Prudencio Herrero, Rafael Sanchis Arcis, Ramón Cabrelles, Antonio Vercher e Constantino Gómez, quen exerceu de director artístico. A escultora encargouse de labrar e modelar o carro da Virxe. O xornalista J. Arago, no diario La correspondencia de Valencia, louvou a gran destreza e delicadeza no seu traballo, á altura "dos mellores escultores".
En xullo dese mesmo ano concorreu co Círculo ao Primer Salón de humor. Neste certame presentou dous traballos baixo o título de “Bibelots”, unhas pequenas esculturas caricaturescas realizadas en barro modelado. A súa participación supuxo dúas novidades. Por unha banda, foi a única muller en participar no evento e por outro, foi a única peza escultórica en ser presentada ao evento.
A súa intervención non pasou desapercibida para a prensa. O xornal El Pueblo destacou dela os seus “excelentes dotes de observación” xa que os seus traballos estaban realizados "de modo mestre". miniatura|Figura realizada en cerámica esmaltada. En 1924 participa na creación da Falla do Círculo, que se “plantou” na rúa da Paz, así como na homenaxe a Sorolla organizada para as Festas de Xullo. Á exposición concorreron artistas do talle de José Benlliure, Manuel Sigüenza, José Renau, Antonio Fillol, Peris Brell, Murillo ou Teófilo García. Labrandero e Amparo Muñoz, quen realizou un debuxo, foron as únicas mulleres no certame. María participou na sección de escultura coa obra Labrador corpóreo.
O ano seguinte colaborou co Círculo en actividades como a modelaxe do carro alegórico ao planeta Marte para a cabalgata do Entroido de Valencia. Participou na revista ilustrada El Tio Pep que se edita no tempo das Fallas, na que participan poetas, artistas e debuxantes. Nela apareceron bosquexos de todas as fallas que se plantaron e o xornal La Correspondencia de Valencia destacou unha vez máis o seu traballo, ao nivel dos demais participantes. Ese mesmo mes moitos socios colaboraron no Festival da Praza de Touros de Valencia. Encargáronse da decoración do recinto, cabalgatas de grupo, carrozas e bailes que desfilaron pola praza e as rúas da cidade. Labrandero, entre outras cousas, modelou uns plafóns decorativos que romperían a liña visual do conxunto, que lle deron un delicioso ar de liñas barrocas e motivos alegóricos.
En 1926 expuxo na Exposición Nacional de Belas Artes en Madrid coa obra O vencedor do torneo. Este feito situouna como a segunda escultora valenciana en participar neste certame. A primeira foi Elena Sorolla, mais, malia ser natural de Valencia, desenvolveu a súa vida en Madrid. Tamén Amparo Muñoz e María Leandro Esteban abriran camiño xa en 1924. Estas artistas tiñan formación en cerámica, mais inscribíronse na sección de arte decorativa. Neses anos non era frecuente que as mulleres participasen na especialidade de escultura. De feito, entre 1900 e 1936 só 36 mulleres expuxeron en certames nacionais. esquerda|miniatura|Rapariga valenciana, figura de cerámica esmaltada O ano seguinte a escultora participou na Primera Exposición Femenina valenciana na Sala Imperium. María, de novo a única escultora muller, presentou un busto de nena. Na mostra participaron artistas como María Josefina, Teresa Sanfélix, María Luísa Palop, Carmen Sánchez de Morant, Paquita Rodríguez, Luísa Albert, M. Abaitua ou Carmen Tomás. Esta mostra foi a antesala da Exposición de marzo de 1928 celebrada no Centro Escolar Mercantil. Entre as mulleres participantes estaban Luísa Albert, María Batalier, Manolita Bataller, María Denyere, Filomena Guasch, Fina Ochoa, Pilar Picaso, Paquita Rodríguez e Manolita Ballester.
María participou con: “…un belo retrato de factura ben persoal”, xunto cos escultores Alemany, Antonio Ballester, Francisco Bolinches, José Díez, Giner Gloria, Enrique Giner, Francisco Labajos e Francisco Martínez. Ese mesmo mes, María e Antonio Vercher inauguraron unha exposición na Sala Abad, no número 20 da rúa Pintor Sorolla. A esa mostra levou máis de vinte obras, entre elas pequenas pezas de cerámica, varios bustos e unha peza de escultura de maior tamaño baixo o título de “Espido”.
A escultora deu conta da súa mestría e coñecemento técnico. Amais, materializou a necesidade de abordar unha escultura de maior envergadura que quizais non afrontara por cuestións loxísticas.
O 29 de xuño de 1929 inaugurouse a Sala Blava de Valencia, unha casa gótica de paredes azuis nos números 6 e 8 da rúa Redención. O recinto pronto se converteu no centro de referencia de artistas e intelectuais, e amais serviu como sede da Agrupació Valencianista Republicana. María mostrou a súa obra neste espazo. En xullo, o crítico de arte Cimex escribiu un artigo no Diario Independiente en que cubriu a Exposición de Arte de Levante que se realizou no Palacio Municipal. Na mesma, Labrandero participou cun busto en xeso obrado "de gran forza e graza", acompañado polo rótulo “Ibero-levantina”.
Ese ano, en outubro, contraeu matrimonio co debuxante Antonio Vercher Coll, a quen coñecera xa na Real Academia de Bellas Artes de San Carlos, amais de coincidiren no Círculo de Belas Artes. Este feito brindoulles a oportunidade de colaborar en multitude de ocasións. Vercher, tamén unha nova promesa da arte, traballou para publicacións como Las Provincias, La Esfera, Blanco y Negro ou Semana Gráfica. Á cerimonia, na Igrexa parroquial de San Juan e San Vicente de Valencia, apadriñada polo seu tío e a súa avoa María Fenollosa Blasco, asistiron multitude de artistas e escritores da actualidade valenciana. Tras a voda visitaron a Exposición Internacional de Barcelona e viaxaron a Francia e a Bélxica. Ao volveren, instaláronse en Valencia e tiveron un fillo.
Nesta época, María redirixiu a súa traxectoria cara ao ensino e traballou como profesora numeraria do Instituto Nacional de Segundo Ensino. Por esta causa, unida á súa maternidade, as súas colaboracións co Círculo reducíronse. En 1930 ilustrou o libro “Camí de soletat”, de Vicente Ramírez Bordos.
En 1932 inaugurou unha mostra mixta de pintura e escultura no Ateneo Mercantil, xunto aos pintores Luis Díaz Foxá e Rafael Berenguer. Malia os seus estilos seren diferentes, isto resultou máis atractivo para o público do momento. A mostra tivo moito éxito e reuniu un importante elenco de artistas e personalidades, e asistiron moitas persoas do ambiente intelectual valenciano. miniatura|Inauguración da “Semana Gráfica” no Ateneo Mercantil en [[1932: Rafael Berenguer (1), María Labrandero (2) e Luis Díaz Foxá (3)]] María expuxo varios bustos “moi ben sentidos e executados”, un relevo de carácter decorativo e algúns debuxos.
En 1934, cando María tiña 31 anos e estaba embarazada do seu segundo fillo, recibiu un duro golpe que marcaría o rumbo da súa vida. O inesperado falecemento do seu marido, con só 34 anos, por mor dunha febre tifoide, obrigouna a abandonar a súa traxectoria artística para sacar a súa familia adiante.
Dende entón, Labrandero centrouse profesionalmente no ensino, como profesora de debuxo no Instituto de Alcira e no Instituto Lluís Vives de Valencia. En Alzira coincidiu con Presentación Campos Pérez, profesora de latín, quen se afiliou ao Partido Comunista en 1936. Presentación chegou a ter un papel de relevancia na Inspección de Valencia e na Presidencia do Ministerio de Instrución Pública. María tamén se afiliou ao PCE nese período, como Manuela Ballester e outros moitos compañeiros da Escola de Belas Artes. En 1937 foi destinada como profesora de debuxo ao Instituto Lluis Vives de Valencia. Porén, 3 anos despois, coa vitoria franquista na Guerra Civil Española, foi depurada sen sanción. Tras a alegría inicial, algúns compañeiros do instituto, encabezados polo auxiliar numerario de debuxo Alfredo de la Lastra Romero, denunciárona pola súa militancia no PCE. Labrandero foi así apartada da súa actividade docente até 1950.
María finou en Valencia o 29 de maio de 1985 con 83 anos. Os seus restos atópanse no Cemiterio de Valencia, sección 4ª, nicho 1042, tramada 2.