cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Peixes
Capacidade para sentir dor
O profesor James D. Rose da Universidade de Wyoming criticou o estudo, afirmando que era erróneo, principalmente porque este non achegaba probas de que os peixes posúen «percepción consciente, en particular un tipo de percepción que se pareza de forma significativa á nosa». Rose sostén que xa que o cerebro dos peixes é moi diferente do humano, os peixes probablemente non son conscientes (na forma en que os son as persoas), polo que as reaccións similares ás reaccións humanas á dor teñen outras causas. Rose publicara a súa propia opinión un ano antes sostendo que os peixes non poden sentir dor dado que os seus cerebros carecen de neocórtex. Porén, a condutista animal Temple Grandin sotén que os peixes poderían ter consciencia aínda sen neocórtex, porque «especies distintas poden usar sistemas e estruturas cerebrais diferentes para tratar as mesmas funcións.»
Os defensores dos dereitos dos animais mostraron a súa inquedanza sobre o posible sufrimento dos peixes a causa da pesca con cana. Á vista de recentes investigacións, algúns países como Alemaña prohibiron determinados tipos de pesca, e a británica Royal Society for the Prevention of Cruelty to Animals (RSPCA), que considera que os peixes é pouco probable que perciban a dor do mesmo xeito que as persoas, mais que hai evidencias actualmente que indican que os peixes realmente teñen a capacidade de percibir dor e sufrimento, persegue xudicialmente os individuos que son crueis cos peixes.
Evolución
miniatura|dereita|250px|[[Placodermi|Placodermo, clase extinta de peixes.]] Os peixes se orixináronse a partir doutros cordados cara ao inicio do cámbrico. Non se sabe a ciencia certa exactamente onde fixar a súa orixe; o grupo máis primitivo dos peixes coñecidos corresponde aos ostracodermos, a partir do cal descenden os modernos ágnatos (que comprenden ás lampreas e os mixines).
Un dos máis importantes logros evolutivos foi o desenvolvemento de mandíbulas a partir dos arcos branquiais, posto que permitiu aos peixes primitivos alimentarse de anacos maiores, capturar presas, triturar etc. Dentro dos primeiros peixes con mandíbulas atópanse os placodermos, que apareceron cara ao final do silúrico.
Os vertebrados terrestres diferenciáronse a partir de peixes de aletas lobuladas, emparentados co celacanto ou os dipnoos.
Henrique Sereno
Henrique Sereno Fonseca, nado en Elvas (Portalegre) o 18 de maio de 1985, é un futbolista portugués. Xoga de defensa e o seu club actual é o Kayserispor.
Genealogy
Genealogy é un supergrupo armenio formado por cantantes pertencentes á diáspora armenia dispersa polo mundo tras o xenocidio armenio de 1915. Será o grupo encargado de representar a Armenia no Festival de Eurovisión 2015 coa canción "Face the Shadow" (Fronte á sombra), inicialmente titulada como "Don't deny" (Non o negues). Cinco dos cantantes representan a cada un dos cinco continentes, aos que se suma un sexto membro que vive en Armenia e que xa representou a Armenia no Festival de Eurovisión 2009 xunto á súa irmá Anush, onde quedaron décimas. A confección do supergrupo pretende simbolizala unión entre os armenios do mundo.
Manuel Castro Fernández
Manuel Castro Fernández, coñecido como Aviador e Inventor, nado en Castro Caldelas en 1912 e finado no mesmo concello en maio de 1999, foi un inventor galego.
Traxectoria
Foi empregado de telégrafos en Vigo, e despois fíxose radiotelegrafista de aviación civil. Na guerra civil trabalou nos laboratorios de radio das forzas aéreas franquistas. Instalouse en Madrid e en 1945 comezou a traballar para Iberia, ascendendo dous anos despois a xefe dos talleres de radio da compañía. Creou un modelo mellorado de radiolocalizador de avións. Por este invento foi premio e mención honorífica da exposición universal e de investigación de Bruxelas de 1957. En xuño de 1957 a revista Blanco y Negro dedicou un artigo ao radiolocalizador, destacando o modelo de Manuel Castro entre os sistemas anteriores de radiolocalización pola súa posible utilización en calquera punto do globo, xa que era sensible a toda clase de sinais. A pantalla admitía mapas de escala variable, o que permitía utilizar en cada momento a carta máis conveniente.
Samuel Eto'o
Samuel Eto'o Fils, nado o 10 de marzo de 1981 en Douala, é un ex-futbolista camerunés. Xogaba de dianteiro e é coñecido por xogar no FC Barcelona e no UC Sampdoria. Ten tamén pasaporte español, permitíndolle xogar na Unión Europea sen contar coma xogador estranxeiro.
Eto'o marcou máis de 100 goles en cinco tempadas co FC Barcelona, e é ademais o xogador africano con maior número de partidos xogados na Primeira división española de fútbol. No ano 2010, converteuse no primeiro xogador en conseguir dous tripletes consecutivos en Europa, co Barcelona e co Inter de Milán. É o segundo xogador en anotar en dúas finais da Liga de Campións da UEFA, e o cuarto xogador, tras Marcel Desailly, Paulo Sousa e Gerard Piqué, en gañar dúas Ligas de Campións consecutivas con diferentes equipos. Conseguiu o premio ó mellor xogador africano do ano en catro ocasións: 2003, 2004, 2005 e 2010.
Coma membro da selección do Camerún, foi parte do equipo que gañou o torneo olímpico de Sidney 2000. Participou ademais en tres mundiais de fútbol e en seis copas de África, sendo campión dúas veces. É ademais o máximo anotador da historia da Copa de África, con 18 goles.
En setembro de 2019 anunciou a súa retirada do fútbol profesional após xogar 586 partidos en clubs e marcar máis de 400 goles entre selección e clubs.
José Manuel Álvarez Fernández (futbolista)
José Manuel Álvarez Fernández, nado en Granada o 28 de marzo de 1967 é un exfutbolista español que xogaba na demarcación de dianteiro.
Traxectoria
Desenvolveu boa parte da súa carreira futbolística no Real Oviedo, co cal chegou a xogar en Primeira División. Tras catro tempadas na máxima categoría foi traspasado ao CD Lugo, onde fromou parte do equipo que logrou o ascenso a Segunda División na tempada 1991/92, descendendo ao ano seguinte. Disputou un total de 82 partidos co Lugo, marcando 15 goles. En 1993 foi traspasado á SD Compostela, equipo co que logrou o ascenso á Primeira División na súa primeira tempada. Xogou co club santiagués na máxima categoría e en 1995 fichou polo Mensajero, onde xogou un ano antes de pasar ao Langreo, onde puxo fin á súa carreira.
Merlo
Merlo, melro ou merliño (do latín merulu) son as designacións comúns da especie Turdus merula de aves paseriformes pertencentes á familia Turdidae. Os merlos presentan un forte dimorfismo sexual, sendo o macho negro, con peteiro brillante amarelo-alaranxado e un círculo arredor dos ollos. A femia e os poliños teñen dorso negro, ventre pardo-escuro con manchas pardo-claras, e a garganta e a parte superior do peito pardas con manchas abrancazadas. Os poliños teñen o ventre punteado. Esta ave europea paseriforme é omnívora e mide aproximadamente entre 23 e 29 cm.
Localización e características
Habitan en bosques, sebes, montes baixos e xardíns. Atópanse en Europa, excepto no norte da Península Escandinava e en Asia central até a China. Son aves residentes, pero migradoras parciais cara o sur até o norte de África no inverno. Non forman bandadas, aínda que varios deles poden vivir asociados nun hábitat apropiado. Porén, as femias compiten polo territorio especialmente na primavera, momento en que poden loitar entre si. Os machos tamén son competitivos, pero os enfrontamentos son breves.
Poñen entre catro e cinco ovos de cor azul pálida con manchas vermellas, que colocan nun niño feito con herba e lama en forma de cunca que sitúan na bifurcación das árbores ou en edificios. Como o resto das aves da súa familia, "escoita" os vermes e logo se lanza sobre eles. Comen tamén bagas e froitos.
A esperanza de vida dun merlo sitúase entre os tres e os catro anos, mesmo se teñen rexistrado casos de até quince. Entre os seus depredadores cóntanse os mouchos. Outros paxaros, como as pegas e os corvos, así como as lontras, os armiños e os gatos, adoitan saquear os niños dos merlos.
Whitehead Institute
O Whitehead Institute é hoxe un dos centros do mundo máis senlleiros en investigación xenómica. O seu centro de investigación sobre o xenoma foi moi activo dentro do Proxecto Xenoma Humano, e a súa contribución na consecución da secuencia de xenoma humano, anunciada en xuño de 2000, estimouse en arredor dun terzo.
En xuño de 2003, os filántropos Eli e Edythe L. Broad destinaron 100 millóns de dólares para a construción do Instituto Broad, un proxecto conxunto do Instituto Whitehead, o MIT, a Universidade Harvard diversos hospitais universitarios. Esta nova aventura, dirixida polo membro do Whithead Institute Eric Lander, tiña como obxectivo a difusión de ferramentas aplicables pola medicina xenómica no tratamento de doenzas. En 2008, Eric Lander deixou o Whitehead Institute e ambas as institucións pasaron a ser independentes.
Menos dunha década despois da súa fundación, o Instituto Whitehead foi nomeada como a máxima institución investigadora do mundo en bioloxía molecular e xenética, e nestes últimos dez anos os artigos publicados polos científicos do instituto sobre estas materias tiveron máis impacto que os de calquera das 15 principais universidades e institutos de investigación sobre ciencias da vida dos Estados Unidos. O Whitehead Institute foi distinguido catro veces desde 2009 pola revista The Scientist como o mellor lugar para traballar para investigadores posdoutorados nos Estados Unidos.
Entre os investigadores do Whitehead Institute pódnse salientar os receptores da Medalla Nacional de Ciencia dos Estados Unidos nas edicións de 1997, 2010 e 2011, once membros da Academia Nacional de Ciencias, cinco membros do Instituto de Medicina e sete membros da Academia Norteamericana de Artes e Ciencias.
Primeiro ministro de Eslovaquia
O presidente do Goberno da República Eslovaca (en Predseda vlády Slovenskej republiky), tamén coñecido como primeiro ministro (en Premiér), é o xefe de goberno de Eslovaquia. Sobre o papel é o terceiro cargo constitucional máis alto en Eslovaquia despois do presidente de Eslovaquia e o presidente do Consello Nacional. Na práctica, é a figura política líder do país.
José Hervella Carrera
José Hervella Carrera, nado en Manzaneda en 1955, é un político galego do PPdeG.
Primeiro ministro de Eslovaquia
O cargo creouse en 1969 e dende entón houbo 13 primeiros ministros. Dende 1993, cando xurdiu a Eslovaquia independente, seis primeiros ministros ocuparon o posto. O 1 de abril de 2021, Eduard Heger converteuse no actual primeiro ministro.
Espirúridos
Nas clasificacións tradicionais, a dos espirúridos (Spirurida) é unha orde de nematodos da clase dos secernénteos.
José Hervella Carrera
Traxectoria
Traballaba como vendedor nunha empresa de distribución de alimentos. Nas primeiras eleccións democráticas foi elixido concelleiro de Manzaneda pola UCD. Foi alcalde do Manzaneda polo Partido Popular dende as eleccións municipais de 1999. Gobernou con maioría simple en 1999, acadou a maioría absoluta nas municipais de 2003 e de novo venceu por maioría simple nas municipais de 2007, pero insuficiente para gobernar, de xeito que lle arrebatou a alcaldía o candidato do BNG Xosé Antonio Núñez Domínguez.
Primeiro ministro de Eslovaquia
Historia
O cargo de primeiro ministro foi creado en 1969 pola Lei Constitucional de Federación. Non obstante, un cargo similar existira dende 1918 cando varias persoas presidiron órganos executivos que rexían a parte eslovaca de Checoslovaquia ou o Estado eslovaco respectivamente. Dende 1993, cando se creou a República Eslovaca independente, seis persoas ocuparon o cargo. Dende 2018 oprimeiro ministro é Peter Pellegrini.
Espirúridos
Algunhas das súas especies, como as filarias, poden producir enfermedides en humanos. Nesta orde está o maior nematodo coñeocido, Placentonema gigantissima, parasito da placenta dos cachalotes; as femias maduras alcanzan os 8 m de lonxitude, cun diámetro de só 2,5 cm, e posúen 32 ovarios que producen unha enorme cantidade de óvulos.
Primeiro ministro de Eslovaquia
Poderes e funcións
Dado que Eslovaquia é unha república parlamentaria, o primeiro ministro responde ante o Consello Nacional. A Constitución eslovaca prevé que para acceder ao cargo, cada primeiro ministro debe gañar e despois manter a confianza do parlamento. En canto o primeiro ministro perda a confianza, o presidente está obrigado a destituílo e designar a un novo primeiro ministro ou confiar ao primeiro ministro destituído a función de coidador con poderes limitados.
O primeiro ministro é o cargo máis poderoso do estado, xa que manda e preside o goberno. Aínda que non é o primeiro ministro senón o presidente quen nomea ministros do gabinete, faino co asesoramento do primeiro ministro.
Espirúridos
Bioloxía
Os espirúridos utilizan un vertebrado no seu ciclo de vida. O hospedeiro definitivo é un mamífero, unha ave ou un réptil, raramente un anfibio.
Primeiro ministro de Eslovaquia
Primeiro ministro designado de Eslovaquia
Primeiro ministro designado de Eslovaquia (en designovaný predseda vlády) é un título non oficial para unha persoa á que o presidente da República Eslovaca lle encomendou formar un novo goberno e substituír o primeiro ministro saínte. Este título, así como a autorización do presidente para encomendar ao primeiro ministro designado, non están establecidos por lei senón que é unha tradición legal ou, máis precisamente, constitucional. Segundo esta tradición, o presidente designa a unha persoa que teña o apoio da maioría dos deputados no Consello Nacional.
Espirúridos
Descrición
A orde foi descrita en 1933 polo nematólogo estadounidense Benjamin Goodwin Chitwood.
Primeiro ministro de Eslovaquia
Primeira República Checoslovaca (1918-1938)
Ministro plenipotenciario para a administración de Eslovaquia
Espirúridos
Sinónimo
A orde coñécese tamén polo sinónimo moderno:
Primeiro ministro de Eslovaquia
Primeira República Checoslovaca (1918-1938)
Presidentes da Terra de Eslovaquia
Espirúridos
Clasificación
Segundo o WoRMS, o grupo comprende as seguintes superfamilias:
O BioLib, pola súa parte, considera a orde dividida en dúas subordes:
Primeiro ministro de Eslovaquia
Segunda República Checoslovaca (1938-1939)
Primeiros ministros do Goberno da Autonomía de Eslovaquia
Espirúridos
Nota taxonómica
Nas clasificacións modernas, por exemplo no WoRMS, este taxon considérase como a orde dos Espiruromorfos (Spiruromorpha) De Ley & Blaxter, 2002, da sublcase dos cromadorios (Chromadoria).
Primeiro ministro de Eslovaquia
Primeira República Eslovaca (1939–1945)
Primeiros ministros da Primeira República eslovaca
Terceira República Checoslovaca (1945–1948)
Presidentes do Consello de Comisarios
República Socialista Checoslovaca (1948–1989)
1 de xaneiro de 1969 - 5 de marzo de 1990: chamada "República Socialista Eslovaca" dentro de Checoslovaquia .
Presidentes do Consello de Comisarios
Presidentes do Consello Nacional de Eslovaquia
Primeiros ministros da República Socialista Eslovaca
República Federal Checa e Eslovaca (1990–1992)
6 de marzo de 1990 - 31 de decembro de 1992: chamada "República Eslovaca" dentro de Checoslovaquia .
Primeiros ministros da República eslovaca
Aeroporto de Londres-Southend
O Aeroporto de Londres-Southend (IATA: SEN, ICAO: EGMC) é un aeroporto internacional no distrito de Rochford en Essex, Inglaterra, aproximadamente a 68 quilómetros (42 mi) do centro de Londres.
Éurito (homónimos)
Co nome de Éurito ou Eurito (e por veces como sinónimo de Euritión) coñécese a distintos personaxes da mitoloxía grega ou personaxes históricos:
Aeroporto de Londres-Southend
Durante a década de 1960, Southend foi o terceiro aeroporto máis transitado no Reino Unido. Mantívose como o terceiro aeroporto de maior tráfico de pasaxeiros de Londres até a fin da década de 1970, cando o papel de "terceiro aeroporto de Londres" pasou a Stansted. Despois da súa compra por parte de Stobart Group en 2008, que estableceu un programa de constante desenvolvemento, cunha terminal de nova construción e a torre de control, e un servizo de tren regular que vai desde a estación do aeroporto de Southend á Liverpool Street no centro de Londres.
EasyJet comezou os seus servizos mediante a apertura dunha base en abril de 2012. A empresa irlandesa Aer Lingus Regional iniciou voos regulares a Dublín en maio dese mesmo ano. Como resultado, o aeroporto experimentou un rápido aumento no número de pasaxeiros. Arredor de 617.000 pasaxeiros utilizaron o aeropuerto durante o ano 2012. Con 721.661 pasaxeiros nos 12 meses seguintes ao inicio destes servizos. O número de pasaxeiros creceu até aproximadamente 970 000 en 2013. O operador aeroportuario espera aumentar o número de pasaxeiros a dous millóns para o ano 2020.
François Bordes
François Bordes, nado o 30 de decembro de 1919 e finado o 30 de abril de 1981, foi un xeólogo, prehistoriador e, co sobrenome literario de Francis Carsac, autor de ciencia ficción.
Aeroporto de Londres-Southend
Descrición
O aeroporto está localizado entre Rochford e Southend, no condado de Essex, a 58 km (36 mi) ao leste de Londres. Dispón dunha única pista de 1.856 metros (6.089 ft) de asfalto, con capacidade máxima para acoller aeronaves tipo Boeing 757.
François Bordes
Traxectoria
Estudou en Tolosa, Bordeos e París, onde obtivo o doutoramento (1951) en ciencias naturais coa tese Les limons quaternaires du Bassin de la Seine - Stratigraphie et archéologie paléolithique que non se publicou ata 1954. Durante a segunda guerra mundial tivo que interromper os seus estudos e formou parte da Resistencia francesa, participando na liberación de Bordeos. Despois da guerra ingresou no CNRS (1945-1955) ata converterse en profesor de xeoloxía do cuaternario e prehistoria na Facultade de Ciencias da Universidade de Bordeos 1 (1956), alí fundou o Institut du Quaternaire (hoxe Institut de Préhistoire et de Géologie du Quaternaire). Entre 1957 e 1975 foi director do organismo Antiquités Préhistoriques d’Aquitaine.
Aeroporto de Londres-Southend
Descrición
A terminal actual completouse en febreiro de 2012, e tén dúas cafetarías, un bar, duty-free, un quiosco de WHSmith, caixeiro dispensador de Libras esterlinas,e Euros, unha axencia de troco de divisas, alugueiro de taxi, alugueiro de coches de Europcar e Hertz.
A vella terminal presta agora servizo para avións privados, con salas de espera propias e salas de conferencias.
François Bordes
Traxectoria
Dirixiu bo número de escavacións arqueolóxicas, sobre todo no suroeste de Francia, destacando Pech-de-l'Azé, Combe-Grenal ou Corbiac. A súa contribución arqueolóxica máis recoñecida foi a de describir a diversidade de industrias líticas do Paleolítico Inferior e Medio cunha metodoloxía empírica axudada mediante cálculos estatísticos e matemáticos simples e accesibles. A pesar da súa sinxeleza a inclusión das matemáticas foi unha innovación tan grande nos anos 50 que se chegou a falar do método Bordes. O seu sistema creou unha grande escola de prehistoriadores cunha influencia decisiva nos estudos prehistóricos que mesmo provocou a aparición de tendencias opostas a ela, como a tipoloxía analítica e estrutural de Georges Laplace ou a New Archaelogy.
Bordes foi tamén un dos primeiros investigadores en facer experimentos de talla de rochas duras de fractura concoide co obxecto de reconstruír as técnicas de fabricación prehistórica.
Aeroporto de Londres-Southend
Tren
Desde 2011, o aeroporto ten a súa propia estación de tren preto da terminal de pasaxeiros, Estación de Southend Airport na Liña Shenfield-Southend, a cal está servida por Abellio Greater Anglia conectando o aerporto coa Estación de Liverpool Street en Londres con até 8 frecuencias por hora e na Estación de Southend-Victoria na outra dirección. A viaxe ao centro de Londres leva aproximadamente 53 minutos.
Estrada
Ao aerporto pódese chegar en 20 minutos desde o Nó 29 na M25 vía A127. Está servido por buses de Arriva Southend desde a entrada do aeroporto a Southend (7, 8 e 9), Rochford (7 e 8), Ashingdon (7), Hawkwell (8), Hockley (7 e 8), Eastwood (9) e Rayleigh (7, 8 e 9). As liñas 7, 8 e 9 son operadas normalmente con buses modernos, de plataforma baixa e acceso para persoas con mobilidade reducida. First Essex opera a liña X30 desde a terminal a Chelmsford e o aeroporto de Londres-Stansted.
Toché
José Verdú Nicolás, alcumado Toché, nado en Santomera (Murcia) o 1 de xaneiro de 1983, é un futbolista español. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Real Oviedo.
Traxectoria
No mercado invernal da tempada 2013–14 fichou polo Deportivo da Coruña polo que resta da campaña, con opción a outra máis. O seu debut produciuse o 1 de febreiro, nunha vitoria fronte ao Sabadell en Riazor (2–1) no que saíu de suplente e ademais anotou o seu primeiro gol como branquiazul.
O 30 de xullo de 2015 anunciouse a súa fichaxe polo Real Oviedo, recente ascendido a Segunda División, firmando por un ano.
Nihad Đedović
Nihad Đedović, nado en Višegrad o 12 de xaneiro de 1990, é un xogador de baloncesto profesional bosníaco, que xoga actualmente no Unicaja Málaga da Liga ACB. Pode xogar de escolta ou de ala, mide 1,98 metros e pesa 90 quilos.
Traxectoria
Đedović comezou a súa carreira no KK Bosna bosníaco, pero fichou polo FC Barcelona con tan só 16 anos. Apenas tivo minutos co Barcelona, e pasou case todo o tempo cedido no CB Cornellà, no Obradoiro CAB e no Virtus Roma. Tras deixar o Barcelona, xogou para o Galatasaray e o Alba Berlin.
Veronica Lake
Constance Frances Marie Ockelman, nada en Nova York o 14 de novembro de 1922 e finada en Burlington (Vermont) o 7 de xullo de 1973 foi unha actriz estadounidense, coñecida como Veronica Lake.
Traxectoria
Despois de varias mudanzas, a familia marchou a Beverly Hills en 1938, onde Veronica comezou a estudar interpretación. Os seus primeiros papeis no cinema foron como extra, sendo o seu primeiro filme Sorority House, de John Farrow, que foi quen notou que o seu cabelo sempre cubría o seu ollo dereito. Destacou por primeira vez nun pequeno papel en Forty Little Mothers e conseguiu un contrato coa Paramount Pictures.
A partír de entón participou en filmes moi populares, sendo nuns anos da década de 1940 unha das actrices máis comerciais de Hollywood. Especialmente coñecidos foron os seus traballos con Alan Ladd, co que a emparellaron debido a curta estatura de ambos.
Durante a segunda guerra mundial o goberno pediulle que cambiase o seu peiteado para axudar a que as mulleres que estaban a traballar nas fábricas levasen un peiteado máis práctico e seguro. Aínda que se reduciron os accidentes tamén decaeu a carreira cinematográfica de Lake.
Durante a súa carreira tivo fama de ser complicado traballar con ela e a mediados da década de 1940 comezou a abusar do alcohol. En 1948 a Paramount decidiu non renovar o seu contrato. En 1951 apareceu nun último filme e ese mesmo ano ela e o seu marido, André de Toth, declaráronse en bancarrota. Lake fixo algúns traballos no teatro e na televisión.
Tras o seu divorcio, viviu en hoteis baratos de Nova York e foi arrestada varias veces por embriaguez. En 1962 un xornalista do New York Post descubriuna traballando de camareira nun hotel de Manhattan.
Finou en 1973 de hepatite aguda e dano renal.
Pneumatociste
miniatura|300px|Algas quelpos flotantes ([[Macrocystis pyrifera) con moitos pneumatocistes.]] miniatura|dereita|Vesículas flotadoras de [[Fucus vesiculosus.]] En ficoloxía, un pneumatociste ou aerociste é unha estrutura vesicular flotadora que contén gas, que se encontra en algas pardas. O talo dunha alga pode ter máis dun pneumatociste. Proporcionan flotabilidade para manter as láminas da alga flotando estendidas na superficie ou en vertical, facilitando que reciban máis luz solar para realizar a súa fotosíntese, e permitindo (nas algas fixadas ao substrato) que se abaneen coas ondas do mar sen desgastarse contra o fondo.
A proporción de gases dos pneumatocistes varía dependendo da situación fisiolóxica da alga e a presión parcial de gases na auga que a rodea. Os pneumatocistes poden conter O2, CO2, e N2.
Son exemplos de algas con vesículas flotadoras (aerocistes) as Fucus vesiculosus, Ascophyllum nodosum ou Sargassum. miniatura|esquerda|Pneumatociste de [[Nereocystis luetkeana.]]
María de Luna
miniatura|300px|Escudo de María de Luna no [[Mosteiro de Poblet.]] miniatura|300px|Armas de María de Luna no [[Real Mosteiro de Santa María de Veruela|Mosteiro de Veruela.]]
María de Luna, tamén coñecida como Maria López de Luna e María de Aragón, nada en Pedrola, Reino de Aragón, en 1353, 1357 ou 1358, segundo as fontes, e finada na Vila-real, Reino de Valencia, foi unha nobre aragonesa, filla de Lope de Luna, Señor de Luna e primeiro conde de Luna e da súa esposa Brianda d'Agout.
Foi raíña consorte da Coroa de Aragón polo seu matrimonio co infante Martiño, conde de Besalú, máis tarde rei de Aragón (co nome de Martiño I, o Humano.
Traxectoria
María era aragonesa de nacemento. A súa familia pertencía á alta aristocracia de Aragón. Foi a filla e herdeira de Lope de Luna, primeiro conde de Luna e señor de Segorbe, e da súa esposa de Brianda de Got. Foi comprometida en matrimonio co infante Martiño, fillo de Pedro IV de Aragón, o Cerimonioso, cando aínda non chegara aos 8 anos. O Cerimonioso buscaba casar ao seu fillo unha persoa da alta nobreza e de gran riqueza, polo que invalidou un primeiro acordo para que casara con Xoana de Xèrica, e decantouse polos Luna. Tan pronto como María cumpriu os 8 anos, foi entregada á raíña Leonor de Sicilia, esposa de Pedro IV, para que fose educada na Corte.
Nos últimos anos da vida do seu pai, Martiño mantivo unha posición de moderación en relación co enfrontamento que tiña co seu irmán máis vello, Xoán, o primoxénito, dominado pola súa esposa Violante de Bar, que levaba unha política máis ben francófila, contraria á anglófila que levaba a cabo o Cerimonioso e, en termos xerais, a tradicional da Coroa de Aragón. Co ascenso do seu irmán ao trono en 1387 foi nomeado duque de Montblanc e lugartenente seu.
No ano 1396, Martiño e María ascenden ao trono tras a morte sen sucesión de Xoán I de Aragón o Cazador. Martiño daquela estaba en Sicilia, polo que a nova raíña tivo que actuar como Lugartenente Xeral fronte ás pretensións ao trono do Conde de Foix Mateo I, en nome da súa muller Xoana, filla máis vella de Xoán I de Aragón, e da súa viúva a raíña Violante. Mateo, aproveitando a ausencia de Martiño, tratou de invadir Aragón nese ano, pero María, coa axuda do conde de Urgel, Pedro II, puido frear o ataque; Mateo I de Foix foi detido e a invasión do reino foi un fracaso. En 1397 Martiño regresou de Sicilia e chamou a Xoán e a Mateo a unha reunión en Barcelona; nela lle foron confiscados todos os dominios ao conde de Foix, é dicir, o Condado de Foix e os viscondados de Bearne e de Castelbon.
Inmediatamente despois da súa chegada, o 13 de outubro de 1397, Martiño xurou os Foros en Zaragoza, como establecera o seu padre, Pedro I V, sendo coroado como rei na Catedral desta cidade o 13 de abril de 1399. As celebracións fixéronse na Aljafería.
En 1401, á morte do conde de Empúries Pedro III, sen descendencia, Martiño reclamou o condado para a coroa de Aragón, ao ano seguinte doullo a María que, mesmo despois do regreso a Aragón do seu marido, seguía a ser politicamente moi activa.
No ano 1403 o antipapa Benedito XIII, Pedro Martínez de Luna (coñecido como o papa Luna), parente de María que fora elixido papa o 28 de setembro de 1394, encontrábase sitiado no seu Palacio de Avignon. Martiño, o esposo de María, coas súas tropas, liberouno e levouno san e salvo ao Palacio dos Luna en Peñíscola (Valencia), onde morreu en 1423. María foi unha muller nobre, como descendente da Casa de Luna, caritiva e amante da xustiza, de profundas conviccións relixiosas, e amante da música e a lectura. Muller austera e elegante, a pompa e a frivolidade da corte no influíu nela, que superaba ao seu marido en capacidade de goberno. Dona próxima ao pobo, protexeu sempre aos máis desfavorecidos, axudándoos economicamente, mesmo eximíndoos de impostos; defendeu aos campesiños da Remensa, ás alxamas de mouros e xudeus de Calatayud e Daroca; intentou buscar a paz entre os clans familiares que estaban asolando os reinos, incluídos os da súa propia familia; escribiuó varias cartas ao papa Benedito XIII, para conseguir abolir os malos usos cataláns considerados contrarios ás leis humana e divina...
No seu testamento, redactado no ano 1404, doaba aos freires do Espírito Santo do convento do mesmo nome que ela promovera para eles (a 10 km de Sagunto e 35 de Valencia), así como unha renda de 5 000 sous valencianos que cobrarían das rendas de Almonacid, aumentadas máis tarde en 1 500 sous máis, que se destinarían para vestiario e manutención, e 500 sous máis a cobrar das rendas de Paterna para as reparacións do edificio.
Os seus restos mortais repousan no Real Mosteiro de Santa María de Poblet.
Descendencia
María e Martiño tiveron catro fillos, os cales só un chegou á idade adulta:
Yport
thumb|Praia de Yport. Yport é unha comuna de 1.011 habitantes do departamento de Seine-Maritime, Alta Normandía, Francia.
A principal fonte de ingresos é o turismo de verán e o casino.
A variedade normanda tradicional de Yport, o Yportais, está en proceso de desaparición.
O Rucheiro, Sanamede do Monte, A Baña
O Rucheiro é un lugar da parroquia de Sanamede do Monte no concello coruñés da Baña na comarca da Barcala. Tiña 5 habitantes no ano 2015 segundo datos do INE,, dos cales 4 eran mulleres e 1 era home. No 2010 tiña 5 habitantes: 3 mulleres e 2 homes.
Miguel Cabanela
Miguel Enrique Cabanela González-Seco, nado en Mondoñedo en 1942 é un cirurxián galego, un dos máis importantes especialistas mundiais en cirurxía de cadeira e xeonllo, e en ortopedia.
Biografía
miniatura|[[Mondoñedo, a vila natal do cirurxián; de costas a estatua do seu tío Álvaro Cunqueiro.]] Nado en Mondoñedo (Lugo) en 1942 é sobriño do ilustre escritor de literatura galega Álvaro Cunqueiro e fillo de Enrique Cabanela, que fora médico en Mondoñedo, e pioneiro da cirurxía xeral na comarca, fundador e director dun sanatorio cirúrxico privado no que operaba toda clase de doenzas.
Despois de estudar e se licenciar en Medicina en Santiago de Compostela en 1965, trasladouse aos Estados Unidos en 1967, para desenvolver a súa carreira, primeiro no Mercy Hospital universitario de Chicago. Realizou a súa residencia na famosa Clínica Mayo, formándose coma especialista en cirurxía de cadeira e xeonllo no centro de Rochester (Minnesota). Dende aquela exerceu neste hospital e actualmente é o xefe de Cirurxía Reconstrutiva na mesma Clínica Mayo onde salienta pola súa galeguidade arredor do xigantesco centro sanitario, con 2.158 médicos e outros tantos estudantes e residentes. Na clínica Mayo, cada xefe de servizo acuña un símbolo, nas portas dos cuartos dos pacientes de Cirurxía Ortopédica había un pequeno escudo cun zoco e un paraugas sobre o que caía a choiva, lembrando a súa morriña por Galiza.
Na actualidade o doutor Miguel Cabanela imparte simposios e conferencias por todo o mundo. A súa dona, española, é física nuclear. Ten dous fillos, mais ningún deles se inclinou pola medicina; un deles é astrofísico e o outro experto en literatura inglesa.
Importancia médica e recoñecementos
É unha das figuras mundiais na súa especialidade. Varias voces do ámbito da cirurxía ortopédica recoñecen a gran competencia de Cabanela en cirurxía da cadeira, e en especial no eido das próteses de cadeira. A Clínica Mayo de Rochester onde traballa, é o terceiro maior hospital do país e ocupa o segundo lugar na mellor cirurxía ortopédica.
Cabanela participa regularmente en xornadas científicas en Galiza, España e nos Estados Unidos. Os seus méritos, entre eles a autoría de máis de 100 publicacións, foron recoñecidos en diferentes países: foi distinguido polos pacientes estadounidenses en 2012 pola súa excelencia, en 2009 recibiu o primeiro premio español Fenin de Innovación Tecnolóxica e foi nomeado membro de honra da Sociedade Española de Cirurxía Ortopédica e Traumatoloxía.
Miguel Cabanela adoita visitar Mondoñedo dúas veces ao ano, vila da que é Fillo Predilecto dende o ano 2002. Ademais Galiza recoñeceu o labor de Miguel Cabanela concedéndolle a Medalla de Prata da Xunta e anos despois recollería o Premio Nóvoa Santos que outorga a Asociación de Médicos Galegos.
Premio Miguel Cabanela
O 1 de abril de 2009, a Federación española de Empresas de Tecnoloxía Sanitaria entregou o I Premio Fenin á Innovación Tecnolóxica Sanitaria ao doutor Miguel Cabanela, polas súas achegas á cirurxía ortopédica no eido Cirurxía da Cadeira e do Xeonllo. O Premio recolleuno de mans da Ministra de Ciencia e Innovación, Cristina Garmendia, o Presidente da Sociedade Española de Cirurxía Ortopédica e Traumatoloxía, o profesor. Enric Cáceres, quen salientou a importancia do Premio para a Sociedade Española de Cirurxía Ortopédica e Traumatoloxía.
O doutor Miguel Cabanela cedeu a achega á Fundación SECOT para convocar un Premio destinado a realizar unha estadía na Clínica Mayo, Rochester, MN, EUA. A convocatoria realizouse en base a concurso de méritos a nivel nacional, recibindo o Premio o doutor Jenaro A. Fernández-Valencia Laborde. Posteriormente e a través da SECOT, o Profesor Cabanela convocou anualmente o Premio Miguel Cabanela até a actualidade.
Operación do Rei Xoán Carlos I de España
No mes de setembro de 2013 incrementou a súa fama por ser o encargado de operar ao rei Xoán Carlos I de España dunha cadeira por mor dunha infección asociada a unha prótese que lle fora implantada en 2012. Para este traballo desprazouse a Madrid.
Rexeitou cobrar por este traballo.
Kerry
Kerry ou Kerri pode referise a:
Personalidades
Na política: No cinema:
Na música:
Nos deportes:
Aleix Font
Aleix Font Rodríguez, nado o 11 de marzo de 1998 en Barcelona, é un xogador profesional de baloncesto español que actualmente xoga para o Leyma Coruña da Liga LEB Ouro.
Traxectoria
O 2 de novembro de 2019, anunciouse a súa cesión ata final de tempada ó Obradoiro CAB da Liga ACB.
O 21 de agosto de 2020, Font rescindiu o seu contrato co FC Barcelona e asinou un contrato de catro tempadas co Basket Zaragoza 2002 da Liga ACB. Na súa primeira tempada co Zaragoza, foi cedido ó Bàsquet Girona da Liga LEB Ouro. O 10 de decembro de 2020, o Zaragoza recuperou ó xogador debido ás lesións de longa duración de dous dos seus xogadores.
O 29 de xullo de 2022, anunciouse a fichaxe de Font por unha tempada co Básquet Coruña da Liga LEB Ouro. Ó remate da súa primeira tempada na Coruña, Font acadou o galardón ó mellor xogador da tempada co club coruñés. O 13 de xullo de 2023, Font renovou co Básquet Coruña por unha tempada máis.
Aeroporto de Aarhus
O aeroporto de Aarhus é un aeroporto civil situado en Tirstrup, Dinamarca, a 36 quilómetros ao nordés da cidade de Aarhus.
Historia
O aeroporto foi creado en 1943 polas forzas de ocupación alemás durante a segunda guerra mundial. Posteriormente foi usado como unha base militar durante a Guerra Fría pola forza aérea danesa e doutros países aliadosata os anos 60. A día de hoxe aínda existe un pequeno almacén militar e de cando en vez o aeroporto alberga exercicios de adestramento; o derradeiro exercicio da OTAN foi no ano 2007.
Asturcón
O asturcón ou poni asturiano é unha raza de cabalo rústico e de pequeno tamaño de orixe asturiano. Son pequenos animais cunha alzada media de 1,20 m.
Forma parte das razas que habitan dende a antigüidade os territorios montañosos da Cordilleira Cantábrica. Nestas razas cántabro-pirenaicas distínguense polo menos seis subtipos: o garrano de Portugal, o cabalo galaico en Galicia, o asturcón en Asturias, o monchino en Cantabria, o losino no norte de Burgos e Palencia e o pottoka do histórico País Vasco.
Historia
Os ástures empregáronos como animais de monta e tiro, e nalgúns casos puideron ser usados con fins alimenticios ou de sacrificio, como así se constatou nos restos atopados nas escavacións arqueolóxicas do castro de Noega en Xixón (Asturias). Os romanos apreciaron as súas características e utilizáronos nas minas.
O asturcón estivo a piques de perecer polo avance do industrialismo. Hoxe en día, os últimos asturcóns viven na Serra do Sueve, no oriente asturiano, entre os concellos de Parres, Piloña, Caravia e Colunga, e están protexidos polo ACAS.
Maials
Maials é un concello da provincia de Lleida, Cataluña. Ten 57.77 km² e 961 habitantes (2005). A corporación municipal está formada por 4 concelleiros do PSC e 3 de CIU. O 88.5% da poboación sabe falar catalán.
Río Min
Río Min (Min Jiang) pode referirse a:
Rosendo Salvado
Frei Rosendo Salvado Rotea O.S.B., nado en Tui o 1 de marzo de 1814 e finado en Roma o 29 de decembro de 1900, foi un frade beneditino galego, misioneiro, bispo e escritor, fundador e primeiro abade de New Norcia (Nova Nursia), en Australia Occidental. Frei Rosendo está considerado, erroneamente, como o introdutor do eucalipto en Galiza.
Primeiros anos
Lucas Rosendo José Salvado Rotea era fillo de Pedro Salvado e Francisca Rotea. Fixo os seus primeiros estudos no Seminario da súa cidade natal. Con dezaseis anos de idade, en xullo de 1830, fixo a profesión como membro da Orde de San Bieito e ingresou no mosteiro beneditino de San Martiño Pinario en Santiago de Compostela, onde xa estaba seu irmán Santos. En 1832 fixo a profesión solemne dos votos e foi enviado durante certo tempo ao mosteiro asturiano de San Juan de Corias, para seguir perfeccionando estudos de órgano, pois posuía excelentes dotes musicais.
En 1835 veuse forzado a deixar o mosteiro compostelán por mor da Real Orde de Exclaustración Eclesiástica do goberno de José María Queipo de Llano, regresando á súa vila natal de Tui. Alí véuselle negada a ordenación sacerdotal. Salvado tomou entón a decisión de trasladarse a Italia. Chegou, en 1838, até o mosteiro da Trinità della Cava, a 45 km de Nápoles, que entón era parte do Reino das Dúas Sicilias. Alí foi ordenado presbítero o 23 de febreiro de 1839, oficiando a súa primeira misa no seguinte 1 de marzo.
Desexoso de facer labor misionario, Salvado, xunto cun compañeiro catalán, frei José Benito Serra, en 1844, buscan consello en Roma na Congregación de Propaganda Fide, onde son presentados perante John Brady, nomeado recentemente bispo de Perth, en Australia occidental, que precisa misioneiros para o continente aínda sen evanxelizar. Serra e Salvado parten con el até Londres, antes de partir para Australia desde o porto de Gravesand o 17 de setembro de 1845.
Entre Australia e Europa
miniatura|250px| I centenario do pasamento "Fray Rosendo Salvado" Tui 1900-2000
A expedición arribou a Fremantle, na desembocadura do río Swan, non lonxe de Perth, o 7 de xaneiro de 1846. Brady asignoulles a Salvado e Serra unha zona de evanxelización no hoxe condado (shire) de Victoria Plains, a uns 132 km ao Norte de Perth. Os beneditinos, logo dun intento errado, escolleron un lugar ás beiras do río Moore, que bautizarían como New Norcia (Nova Nursia), en honra do fundador da súa orde, San Bieito de Nursia. Os alicerces do que sería un mosteiro misionario foron abertos o 1 de marzo de 1847. Salvado conseguiu estabelecer boas relacións coa poboación indíxena, e foi quen de obter unha extensa doazón de terras por parte das autoridades, que el lograría arredondar coa compra de terreos, con diñeiro obtido a través de concertos musicais en Perth. Foi quen de facer un empalme de camiño desde New Norcia até Bindoon, o que representaba 70 km de vía que facilitaban as comunicacións do seu asentamento. A finais dese mesmo ano de 1847 abriu unha escola infantil para indíxenas.
En 1848, frei Rosendo Salvado regresou a Europa a fin de obter fondos e vocacións para a misión, levando con el dous rapaces aborixes, Joseph Conaci e Francis Dirimera, que puxo en custodia da abadía da Trinità della Cava. Salvado foi consagrado como bispo de Port Essington (15 de agosto de 1849), aínda que realmente Salvado xamais tomou posesión de ningunha diocese. Aproveitou a súa estancia en Europa para visitar España. Entrementres, Brady expulsou ao seu compañeiro Serra de New Norcia. Coñecedor do asunto, Salvado retornou a Roma, onde buscou protectores para a súa obra e logrou ordes romanas que, á súa vez, removeron a Brady do bispado de Perth. Frei Rosendo asistiu tamén a un capítulo xeral da orde beneditina. Volveu novamente a España, e desta vez si visitou a súa localidade natal de Tui, onde ofreceu misa na súa catedral. A ocasión foi motivo tamén para que fosen plantados eucaliptos e acacias, que el trouxera desde Australia, feito polo que é considerado tradicionalmente como o introdutor do eucalipto na Galiza, cultivo que, co tempo, acadaría un extraordinario desenvolvemento. A raíña Isabel II propúxolle rexer o bispado de Lugo, mais Salvado refugou a honra. Porén era unha mostra máis de que o frade conseguira achar bos protectores para a súa misión.
En 1851 Salvado publicou en italiano a súa primeira obra sobre Australia, libro que obtería unha gran difusión ao ser traducido ademais ao castelán e francés. Porén, non foi editado en inglés até 1977, posibelmente pola súa viva crítica do comportamento dos británicos cos aborixes de Australia e Tasmania. A tradución ao galego foi editada no ano 2014 pola Xunta de Galicia, o Parlamento de Galicia e mais o Consello da Cultura Galega.
O 19 de abril de 1853, Salvado partiu desde Cádiz para Australia, levando consigo novos misioneiros e sacerdotes de diversas nacionalidades. Arribou o 15 de agosto a Fremantle, e atopou New Norcia en decadencia, mais con enerxía volveuna a erguer e aínda logrou estendela, abrindo pozo, e construíndo graneiros e muíños. Porén abríronse desavinzas con Serra, que era o novo bispo de Perth. Volveu a Europa de novo, obtendo de Roma a desagregación do seu mosteiro daquela diocese (decreto de 1 de abril de 1859).
New Norcia, prefeitura apostólica
miniatura|dereita|250px|Vista xeral do mosteiro de Nova Nursia. En 1865, volveu desde Australia, unha vez máis, a Europa, a fin de obter máis medios económicos e humanos. O 12 de marzo de 1867 obtén que New Norcia fose declarada prefeitura apostólica e abadía nullius, co que a misión pasaba a depender directamente de Roma, sen interferencia de ningún prelado, ao tempo que frei Rosendo era nomeado abade de New Norcia. Porén a idea de crear un colexio misionario en El Escorial aborta polo triunfo da revolución de 1868.
Ao pouco tempo de volver de novo a Australia, é convocado para as sesións do Concilio Vaticano I (1869 - 1870), tornando outra vez para o Vello Continente. Ao rematar o concilio, Salvado regresa a Australia.
Derradeira viaxe a Europa: morte
miniatura|250px|Abadía de Nova Nursia, onde está enterrado Rosendo Salvado. En novembro de 1899 fai a que será a derradeira viaxe a Europa. Leva a idea de lograr unha mellor coordinación dos mosteiros beneditinos para o labor misionario. En Roma logra agregar New Norcia á provincia beneditina de España (decreto de Propaganda Fide do 2 de setembro de 1900) e nomea como sucesor seu na dignidade abacial do lugar ao padre Fulgencio Torres y Mayáns. No mesmo mes visitou a abadía catalá de Montserrat. Pero a súa avanzada idade non lle perdoaba xa tal febril actividade e, no mes de decembro, en Roma, comezou a sentirse mal, sen que lograra recuperarse.
Nobody's Daughter
Nobody's Daughter é o cuarto álbum de estudio da banda estadounidense de rock alternativo Hole, editado o 23 de abril de 2010. É o primeiro traballo da banda en 12 anos, dende que en 1998 lanzase Celebrity Skin, debido ao seu parón entre os anos 2002 e 2009.
O álbum foi orixinalmente concibido pola líder da banda Courtney Love como un proxecto en solitario titulado How Dirty Girls Get Clean, como continuación do seu disco de estrea America's Sweetheart, lanzado no 2004. Gran parte do material que aparece en Nobody's Daughter orixinouse nas sesións de estudio de How Dirty Girls Get Clean.
Xesús Rodríguez Muíños
Xesús Rodríguez Muíños, máis coñecido como Carolo, nado en Estramundi de Abaixo (Padrón) o 5 de marzo de 1965, é un exfutbolista e adestrador galego que xogaba na demarcación de dianteiro. Cunha longa traxectoria nos campos de fútbol, pasou por unha vintena de equipos e militou en todas as categorías do fútbol español, dende a Primeira División (co Celta de Vigo) ata a Terceira Autonómica. Destacou entre outros no Arousa e no Lugo, participando con este último no primeiro ascenso a Segunda División na historia do clube. Foi campeón de España coa selección Galega Xuvenil. Xogou ata os 53 anos, cando colgou as botas no mesmo clube no que comezara catro décadas antes, o Sar-Extramundi de Padrón. Exerceu en ocasións como xogador-adestrador e na actualidade adestra a E.D.O. Infantil.
Comezos
Alcumado "Carolo" polo alcume da súa casa familiar, comezou a xogar ao fútbol nos xuvenís do Sar-Extramundi durante a tempada 1978/79. O seu bo rendemento no club padronés fixo que se interesase por el o Real Madrid, co que chegou a realizar unha proba.
Celta de Vigo
Entrou logo na canteira do Celta de Vigo, onde comezou no equipo xuvenil, pasando en marzo de 1983 ao Gran Peña. Ese mesmo mes debutou na Primeira División co primeiro equipo do Celta, da man do adestrador Milorad Pavić, nun encontro ante o Athletic Club en San Mamés, no que saltou ao campo na segunda parte como substituto de Amorós. Continuou no Gran Peña dúas tempadas máis, e disputou un segundo partido co primeiro equipo, na Segunda División, durante a folga de futbolistas de setembro de 1984.
Compostela, Céltiga e Arousa
En 1985 fichou polo Compostela, co que xogou durante unha campaña na Segunda División B, con Moll como adestrador. Despois de pasar unha tempada co Céltiga en Terceira División, regresou á Segunda B nas filas do Arousa, equipo no que foi titular durante dúas tempadas, marcando 12 goles en liga en cada unha delas. Na segunda delas participou das vitorias na Copa do Rei sobre o Lalín, o Ourense e o Hércules, e xogou os 1/16 de final contra a Real Sociedad.
Lugo
Entre 1989 e 1994 militou no Lugo, sendo un habitual no once titular, e participou do histórico primeiro ascenso do club á Segunda División na tempada 1991/92, na que contribuíu con 7 goles, un deles na promoción. Sen apenas minutos na categoría de prata, en febreiro de 1993 foi cedido ao Gramenet, de Terceira. Tralo descenso do Lugo, regresou ao equipo galego, co que marcou 8 goles máis en Segunda B, sendo cedido novamente na parte final da tempada, desta volta ao Vista Alegre compostelán.
Alphonse Daudet
Alphonse Daudet, nado en Nîmes o 13 de maio de 1840 e finado en París o 16 de decembro de 1897, foi un escritor francés.