cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gancho AT
Este motivo consiste nunha secuencia central palindrómica conservada formada polos aminoácidos prolina-arxinina-glicina-arxinina-prolina, aínda que algúns ganchos AT conteñen só unha soa prolina na secuencia central. Os ganchos AT tamén inclúen un número variable de residuos de lisina e arxinina cargados positivamente a cada lado da secuencia central. O gancho AT únese ao suco menor dun ADN rico en adenina-timina (AT), de onde vén o nome AT. O nome de gancho ou amocelo procede do gancho (hook) de asparaxina/aspartato predito nos primeiros ganchos AT dos que se informou en 1990. En 1997 os estudos estruturais usando resonancia magnética nuclear determinaron que un gancho AT unido ao ADN adoptaba unha forma de crecente ou gancho arredor do suco menor da fibra de ADN diana (como se ve na imaxe da dereita). As proteínas HMGA conteñen tres ganchos AT, aínda que algunhas proteínas conteñen ata 30. As secuencias de unión óptimas para as proteínas de gancho AT son repeticións de tipo (ATAA)n ou (TATT)n, aínda que as secuencias óptimas para a secuencia central do gancho AT son AAAT e AATT.
Amalfi
miniatura|200px|Amalfi Amalfi é un concello italiano da provincia de Salerno, na rexión de Campania. Ten 5.480 habitantes (en 2004) e esténdese por unha área de 6 km², cunha densidade de poboación de 904 hab/km².
Fai fronteira cos concellos de Agerola (NA), Atrani, Conca dei Marini, Furore e Scala.
Historia
Os primeiros testemuños da cidade datan do século VI, no século IX convértese nunha república marítima que rivalizaba con Pisa, Venecia e Xénova polo control do Mediterráneo e a hexemonía do comercio de gran, escravos e sal. O seu código marítimo, Tavole Amalfitane, foi recoñecido no Mediterráneo ata 1570. O máximo esplendor conseguiuno no século XI, aínda que decae rapidamente, no ano 1131 foi conquistada polo normando Roger II de Sicilia, e en 1135 e 1137 foi saqueada polos pisanos. En 1343 un maremoto destrúe gran parte da cidade.
Arquitectura
miniatura|200px|Chiostro del paradiso Destaca a catedral, en estilo árabe-siciliano. Comenzada no século XI, distínguese pola súa impoñente fachada, as portas en bronce realizadas o 1066 en Constantinopla e polo fermoso Coro do Paraíso.
Universidade Federal da Bahia
miniatura
A Universidade Federal de Bahia (en portugués: Universidade Federal da Bahía) é un dos centros brasileiros de excelencia no ensino e na investigación e está entre as mellores institucións de Baía.
A universidade está situada principalmente na cidade de Salvador. É unha das grandes responsables da formación da elite intelectual brasileira.
Jam (canción)
"Jam" é unha canción de Michael Jackson. É o cuarto sinxelo do álbum de 1991 Dangerous. Aparece como a primeira pista de Dangerous e como a número 2 no álbum de 2009 This Is It. O sinxelo foi relanzado no 2006 como parte do coleccionable Visionary: The Video Singles e foi remesturado para a xira de Cirque du Soleil Immortal World Tour. "Jam" é unha mestura de hard funk, dance e rap, ou funk hip hop. No vídeo musical aparece a lenda da NBA Michael Jordan (o outro "MJ").
TTS 4
TTS 4 (Test and Training Satellite 4), tamén coñecido como TETR 4, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 29 de setembro de 1971 mediante un foguete Delta N desde Cabo Cañaveral.
Características
TTS 4 foi un dos membros exitoso da familia de satélites ERS (Environmental Research Satellites), pequenos satélites lanzados como carga secundaria xunto satélites máis grandes para facer probas tecnolóxicas e estudos do contorno espacial. TTS 4 foi lanzado no mesmo foguete que o satélite OSO 7 e expulsado ao cumprirse o primeiro minuto da ignición da terceira etapa. A súa función foi servir de satélite de adestramento para as estacións terrestres asignadas ó proxecto Apollo antes da misión Apolo 16, para o cal levaba a bordo un transpondedor de 0,5 vatios en banda S. Tiña forma de octaedro duns 30 cm de lado e a alimentación eléctrica era proporcionada por células solares que recubrían a superficie do satélite e que recargaban as baterías de a bordo, de níquel-cadmio. TTS 4 foi inxectado nunha órbita inicial de 571 km de apoxeo e 391 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 33,0 graos e un período de 94,3 minutos. Reentrou na atmosfera o 19 de setembro de 1978.
Hora punta (filme)
Hora punta (en Rush Hour) é un filme de 1998 de acción dirixido por Brett Ratner e que ten como protagonistas a Jackie Chan e a Chris Tucker. Estreouse en galego na TVG o 29 de outubro de 2011.
Sinopse
Un grupo de mafiosos comandados por Juntao (Tom Wilkinson) tentan contrabandear pezas importantes da cultura chinesa, mais non o dan conseguido grazas ao inspector Lee (Jackie Chan) en Hong Kong. O cónsul Han (Tzi Ma), un vello amigo de Lee, mudarase a vivir aos Ánxeles para traballar de diplomático. Alí, Juntao planea unha vinganza e secuestra a filla do cónsul, e este, que non confía totalmente no FBI, chama o inspector Lee para axudar na misión de rescatar a súa filla. A policía dos Ánxeles non cren que o detective Lee lles vaia axudar en nada, polo que o poñen ao cargo dun detective medio rebelde e panoco, James Carter (Chris Tucker). Despois de descubrir as intencións do FBI de arredalos da investigación, James e Lee póñense a buscar seriamente á cativa secuestrada.
Secuelas
Unha secuela, Hora punta 2, foi feita no 2001, principalmente ambientada en Hong Kong. Unha terceira película, Hora punta 3, estreouse no 2007, a cal se ambientou principalmente en París.
Falouse de facer unha cuarta película ambienta en Moscova.
Não Religião
Não Religião foi unha banda de rock brasileira xa rodada cando sacaron o seu primeiro disco en 1987, iniciada uns dous anos antes por Norberto (batería) e João Carlos “Tatola” (voz), na Vila Piauí, nos arrabaldes de São Paulo. Logo achegaríase Kley (guitarra) e máis tarde Walter (baixo) a través dun anuncio de xornal que puxeran os tres.
Caracterízanse polo seu estilo rápido, tipo hardcore, sen distorsións, ademais do peculiar timbre do baixo.
Raquel Bautista Carballo
Raquel María Bautista Carballo, nada en Petín en 1970, é unha política galega do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Irmá de Miguel Bautista Carballo que foi alcalde de Petín de 1999 a 2019. Pertence á asociación cultural Fonte Grande. Nas eleccións municipais de 2019 encabezou a candidatura do PSdeG-PSOE e foi elixida alcaldesa de Petín con maioría absoluta.
Hora punta
miniatura|dereita|250px|Hora punta na [[Estación de Toquio, Xapón.]] 250px|dereita|miniatura|Hora punta na avenida Prestes Maia, na cidade de [[São Paulo.]]
A hora punta é unha parte do día das cidades grandes cando o tráfico se volve máis insostíbel, con conxestionamentos nas rúas e estradas, alén do transporte público.
A hora punta ocorre xeralmente nos períodos nos que as persoas se dirixen da casa ao traballo e viceversa, ou durante os grandes movementos en tempos de vacacións.
Romano I
miniatura|200px|[[Moeda bizantina dun follis de Romano I.]] Romano I Lecapeno (Romanos I Lakapenos, 870 - 948), compartiu o trono do Imperio bizantino con Constantino VII, exercendo o poder total entre 919 e 944. Era o almirante da frota bizantina no Danubio cando, ao saber da derrota do exército na batalla de Anchialus (917), decidiu dirixirse a Constantinopla.
FirstEnergy Stadium
O FirstEnergy Stadium, oficialmente FirstEnergy Stadium, Home of the Cleveland Browns, é un estadio situado na cidade de Cleveland, Ohio (Estados Unidos). É principalmente utilizado como estadio local dos Cleveland Browns da National Football League (NFL) de fútbol americano, aínda que tamén acolle partidos de fútbol americano universitario e de instituto, de fútbol e concertos. Inaugurado en 1999 co nome de Cleveland Browns Stadium, foi renovado en dúas fases en 2014 e 2015. A capacidade inicial do estadio era de 73.200 espectadores, a cal foi reducida até os 67.431 tras as renovacións. O estadio está situado nun terreo de 13 ha situado á beira do Lago Erie no norte da cidade, moi cerca do Centro Científico dos Grandes Lagos e o Salón da Fama do Rock and Roll.
A noiva cadáver
A noiva cadáver (en Corpse Bride) é un filme de animación do ano 2005 dirixido por Tim Burton. Estreouse en galego o 31 de outubro de 2010 a través da TVG.
Sinopse
Ante un matrimonio de conveniencia que unirá o sangue dos enriquecidos burgueses Van Dort e dos paupérrimos aristócratas Everglot, os noivos, Vítor e Vitoria, frustrados porque non se viran nunca antes, sentirán o frechazo dun amor a primeira vista a véspera da súa voda.
Foran prometidos polos seus pais e en canto se ven namóranse, pero Víctor, atacado polos nervios no ensaio pre-voda, non consegue pronunciar os seus votos, acaba queimando o vestido da súa futura sogra e sae correndo cara ao bosque. Alí empeza a ensaiar os votos e acaba colocando a súa alianza no que resulta ser o dedo do cadáver enterrado dunha nova noiva, Emily, que foi asasinada polo seu prometido, que a enganou para roubarlle as xoias e os cartos.
Ó regresar Víctor ó mundo real coa súa verdadeira prometida, vaise dando conta que en realidade sente algo por Emily e quere correspondela.
Premios
Ademais foi nomeada a outros premios entre os que destaca o Oscar ó mellor filme de animación.
Ryohei Chiba
Ryohei Chiba (千葉 涼平, Ryōhei Chiba), nado en Sapporo o 18 de novembro 1984, é un cantante xaponés. Alcanzou a fama como membro (bailarín e cantante) dun grupo de pop xaponés chamado w-inds.
Primeiros anos
Chiba comezou a tomar clases nunha escola de danza en Sapporo, onde se reuniu con Ryuichi Ogata. Asistiu á escola primaria de Kitashiroishi, con todo, logo de completar o seu primeiro ano de secundaria de Kitashiroishi, foi transferido a unha escola en Toquio co fin de continuar coas súas actividades con w-inds. Nun evento do club de fans en marzo do 2003, mencionou que non asistiu á cerimonia de gradación.
Carreira musical
Chiba fixo a súa primeira aparición en televisión en 1998 coa súa nai, onde todas as mulleres do xurado votáronlle como o mozo máis lindo. En 2000, el, xunto con Ogata, pasaron as audicións que levaron a cabo na súa escola de danza para unirse a Keita Tachibana e forman a banda w-inds. Aínda que nun principio foi elixido para ser un bailarín de apoio, nos singles do grupo, Chiba canta e rapea. Durante o Prime of Life Tour en 2004, Chiba cantou unha canción en solitario, "Stand Your Ground", escrita por el mesmo, aínda que esta canción nunca foi gravada en ningún álbum.
Miguel Nine
Traxectoria
Procedente de Noia, instalouse na Estrada, no pazo de Preguecido de Aguións. Afiliado ao Partido Liberal, era un dos homes do Marqués de Riestra. Foi deputado provincial polo distrito A Estrada-Lalín en 1884, 1888, 1892, 1896, 1901, 1909, 1913, 1917 e 1921.
Aeroporto de Trivandrum
O aeroporto internacional de Trivandrum é un aeroporto indio que serve principalmente ás cidades de Trivandrum, Nagercoil, Kanyakumari e Kollam. É o primeiro aeroporto do estado de Kerala e foi o quinto aeroporto internacional do país en 1991. O aeroporto é unha base secundaria para Air India Express.
A súa terminal atópase a 3,7 quilómetros ao oeste do centro da cidade, a 16 da praia de Kovalam beach, a 13 do parque tecnolóxico de Thiruvananthapuram e a 21 do porto internacional de Vizhinjam en construción. Hai voos cara ao Oriente Medio e o sueste asiático dende este aeroporto.
Ademais das operacións civís, o aeroporto de Trivandrum é usado pola Forza Aérea da India e a Garda Costeira para as súas operacións estratéxicas. A Forza Aérea ten unha plataforma exclusiva para as súas operacións. O aeroporto tamén é o fogar da Rajiv Gandhi Academy for Aviation Technology que leva a cabo actividades de adestramento para pilotos.
En Trivandrum atópase a unidade de mantemento, revisión e reparación dos avións de fuselaxe estreita de Air India, formada por dous hangares xemelgos onde se traballa con Boeing 737, servindo principalmente á frota de Air India Express.
Ken P. Aplin
Kenneth P. Aplin, nado o 9 de outubro de 1958, e finado en 2010, é un biólogo australiano coñecido como Ken P. Aplin, que foi investigador asociado ao Instituto Smithsoniano.
Seitura
miniatura|Seitura en Guitiriz na década de 1970. A seitura, corta ou sega era un traballo tradicional do agro galego que consistía en segar a planta de centeo ou trigo para despois na malla separar o gran da palla e almacenalo logo nas huchas ou tullas para consumilo durante o ano (facer pan, para os animais e para sementar á volta do ano).
Historia e características
Tradicionalmente, polas condicións climáticas, en Galicia cultivábase maiormente centeo e non trigo (na Galicia central, ata hai ben pouco chamábaselle pan ó centeo).
Alexandre III de Bizancio
Alexandre III, nado no ano 870 e finado no 913, foi un emperador bizantino, fillo do emperador bizantino Basilio I e irmán de León VI o Sabio.
Seitura
Historia e características
Ata a década de 1970, data en que se foi xeneralizando a introdución de apeiros mecánicos, un día de seitura consistía no que a continuación se dirá:
Alexandre III de Bizancio
Alexandre fora nomeado coemperador durante o reinado do seu irmán León VI. Trala morte de León en 912, Alexandre converteuse en emperador e rexente do fillo de León, Constantino. O seu reinado foi moi breve, pois mentres os búlgaros empezaban a prepararse para a guerra contra o Imperio, Alexandre morreu en 913. No seu leito de morte nomeou a Constantino como herdeiro, que pasaría a ser Constantino VII.
Seitura
Historia e características
Como era un traballo colectivo, no día sinalado (un día de sol contra o 25 de xullo, como di o refrán: polo San Xoán sécalle unha raíz ó pan, polo San Pedro sécalle a do medio e polo Santiago fouciños ó agro) o dono das leiras chamaba unha cuadrilla de homes e mulleres, algúns a xornal, outros por razóns de veciñanza e axuda mutua e outra parte por familiares. Todos eles presentábanse na casa do dono nada máis romper o día, provistos dos apeiros necesarios para o labor que ían realizar: os homes con fouciños e as mulleres e nenos só coas gañas de traballar. Era costume ofrecerlles de almorzo caldo requente, torresmos con pan ou leite mazado.
Había que aproveitar as primeiras horas do día, xa que a calor provocaba que se debullase o gran e se perdese. Xa na leira os homes en ringleiras ían segando a palla e poñendo en feixes. Non era raro que houbera unha grande competencia entre os segadores mais afamados de cada lugar. Antes de comenzar a xornada afiábanse os fouciños na moa da casa e despois cada segador ía provisto dunha pequena pedriña que utilizaba para afiar o apeiro se este se cegaba.
Era raro ver unha muller segando, xa que o traballo reservado para esta era coller o feixe de palla, sacudirlle os fentos ou outras herbas malas que levase, e atalo cunha presa da mesma palla ata facer un mollo. Os nenos (algúns de só cinco ou seis anos) recollían tras das atadoras as espigas que ían quedando e tamén tiñan que ir á fonte máis próxima por auga fresca nuns porróns de barro para os traballadores, e encargarse de gardalos á sombra para que no se quentara a auga. E outros dedicábanse a recoller "pan corvo" que logo se vendería.
Cando a calor apertaba, o normal era retirarse, ben para comer nunha carballeira ou na casa do dono, que tiña a obriga de ofrecerlles a comida, que era o único pago para moitos deles. Unha vez segada unha leira, o normal era trasladarse a outra do mesmo propietario se non estaba moi lonxe e había tempo dabondo no mesmo día. O último traballo era amorear os mollos en medouchos ou montóns perfectamente construídos que protexían o gran dos paxaros e posibles inclemencias do tempo (a espiga escondíase no interior do montón e cara a fóra só quedaba a palla) ata que se trasladaran a eira para facer a meda unha ver remataba a seitura.
Normalmente na construción dos medouchos participaban os máis vellos que dirixían este labor ou a facían eles mesmos, namentres os rapaces lles traían os mollos espallados pola leira. Era costume que as mulleres fosen provistas de medias gordas ou ben de pantalóns para evitar as feridas das canas que quedaban unha vez cortado o pan. A mesma precaución tiñan que adoptar os nenos.
Esta forma de facer a seitura resistiu inalterable durante séculos, ata que a finais da década de 1960 e principios de 1970 apareceron as segadoras mecánicas (as clásicas "Bartollini") que substituíron os fouciños, se ben as atadoras, os mollos e os medochos seguíronse facendo igual. E xa a mediados da década de 1980 chegaron as colleitadoras que facían a un tempo a sega e a malla.
Bibliografía
Rogēpjūtė Pale
Ken P. Aplin
Taxons descritos
Entre outros, describiu a familia dos Acrobatidae, marsupiais da orde dos Diprotodontia (citado en M. Archer (ed.), Possums and Opossums: xxii).
Abreviatura
A abreviatura Aplin emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Premio Faustino Rey Romero
O Premio Faustino Rey Romero é un concurso de poesía convocado pola Asociación Sociocultural Faustino Rey Romero de Isorna e o concello de Rianxo desde 1998. O premio pretende lembrar a memoria do poeta rianxeiro Faustino Rey Romero. Este premio é entregado na Casa da República de Isorna.
Barima-Waini
miniatura|dereita|Situación de Barima-Waini na [[Güiana.]]
Barima-Guainí é unha das 10 rexións nas que se atopa dividida administrativamente a república de Güiana. Esta rexión non é recoñecida por Venezuela porque a rexión encóntrase na Zona en Reclamación. Debe o seu nome ao ríos Barima e ao Waini que o atravesan. Delimita ao norte co océano Atlántico, ao leste coa rexión de Pomeroon-Supenaam, a rexión de Cuyuni-Mazaruni ao sur e con Venezuela ao oeste.
A súa capital é Mabaruma, sendo outras cidades de importancia: Santa Rosa, Port Kaituma, Matthew's Ridge, Morawhanna, Towakaima, Koriabo, Hosororo, Arakaka e Moruca.
A súa extensión actual é de 20 339 km², cunha poboación de 24 275 habitantes segundo censo realizado no 2002.
Até a constitución de 1980, coa que recibiu o seu actual estatuto, coñecíase como o distrito do noroeste.
Sleeping Beauty (filme de 1959)
Sleeping Beauty (en galego, A Bela Dormente) é un filme de Disney dirixido por Clyde Geronimi, Les Clark, Eric Larson e Wolfgang Reitherman que foi estreado en 1959. Está baseado no conto A Bela Dormente (La Belle au bois dormant) de Charles Perrault.
Sinopse
Dous reis agardaban con alegría o nacemento da súa primeira filla, á que van chamar Aurora. Para celebralo, organizaron unha festa á que convidaron a tódolos habitantes do reino. Pero esqueceron convidar a malvada meiga Maléfica que, anoxada, lanzou un terrible feitizo sobre a princesa: o día que cumprise dezaseis anos, pincharía un dedo co fuso dunha roca de fiar e morrería. Pero as súas tres fadas madriñas descobren un xeito de romper o maleficio: non morrerá, permanecerá durmida ata que un valente príncipe a bique.
9 ondas
9 ondas é un filme galego de 2013 dirixido por Simone Saibene. O filme foi producido mediante crowdfunding e cun orzamento total de 23.000€.
Na 12ª edición dos Premios Mestre Mateo obtivo un só nomeamento na categoría de mellor filme, mais finalmente non conseguiu o galardón.
Sinopse
Na fronteira entre Galicia e Portugal un home detense a beber auga dunha fonte e perde a memoria.
Conferencia de Solvay
320px|miniatura|Primeira conferencia de Solvay en 1911 no [[Hotel Metropole en Bruxelas. Sentados (E-D): W. Nernst, M. Brillouin, E. Solvay, H. Lorentz, E. Warburg, J. Perrin, W. Wien, M. Curie e H. Poincaré.
De pé (E-D): R. Goldschmidt, M. Planck, H. Rubens, A. Sommerfeld, F. Lindemann, M. de Broglie, M. Knudsen, F. Hasenöhrl, G. Hostelet, E. Herzen, J.H. Jeans, E. Rutherford, H. Kamerlingh Onnes, A. Einstein e P. Langevin]]
A conferencia de Solvay é unha conferencia científica recorrente que leva celebrándose dende o ano 1911. A comezos do século XX estas conferencias reuniron a algúns dos científicos máis notables da época. Foron organizadas inicialmente grazas ó mecenado de Ernest Solvay, químico e industrial belga.
Oregón
Oregón é un estado situado na rexión xeográfica do Noroeste Pacífico, nos Estados Unidos de América. O río Columbia debuxa unha gran parte da fronteira norte de Oregón co Estado de Washington, mentres que na súa fronteira leste, o río Snake fai o mesmo co Estado de Idaho. O paralelo 42o norte delimita a fronteira sur cos Estados de California e de Nevada.
Oregón foi o fogar de moitas nacións indíxenas durante miles de anos. Os primeiros comerciantes, exploradores e colonos europeos comezaron a explorar o que hoxe é a costa do Pacífico de Oregón a principios e mediados do século XVI. Xa en 1564, os españois empezaron a enviar barcos dende o nordeste das Filipinas, sucando a corrente de Kuroshio nuha ampla ruta circular polo norte do océano Pacífico. En 1592, Juan de Fuca emprendeu unha cartografía detallada e estudos das correntes oceánicas do noroeste do Pacífico, incluída a costa de Oregón, así como do estreito que leva agora o seu nome. As naves españolas non adoitaban desembarcar antes de chegar ao cabo Mendocino, en California, mais outros desembarcaban ou naufragaban nas costas de Oregón. Os relatos da tribo dos Nehalem falan de estraños e do descrubimento de obxectos, como anacos de cera de abella e dun vaso de prata con tapa, probablemente relacionados co naufraxio do San Francisco Xavier, en 1707.
Gran Premio de México de 2016
O Fórmula 1 Gran Premio de México 2016) foi unha carreira de Fórmula Un disputada o 30 de outubro de 2016 no Autódromo Hermanos Rodríguez en Cidade de México. A carreira foi o XVIII Gran Premio de México, e a décimo sétima vez que a carreira disputouse como unha proba do Campionato Mundial desde a tempada inaugural en.
Nico Rosberg entra na rólda con vinte e seis puntos de vantaxe sobre o seu compañeiro de equipo Lewis Hamilton no Campionato Mundial de Pilotos, e eran os únicos dous pilotos que matematicamente podían gañar o título. O seu equipo, Mercedes, tiña unha vantaxe de douscentos trinta e seis puntos por encima de Red Bull Racing no Campionato mundial de construtores, Red Bull estaba cincuenta e tres puntos por diante de Ferrari.
Cualificación
Lewis Hamilton logrou a pole position por diante do seu compañeiro de equipo Nico Rosberg foi a súa primeira pole neste circuíto, Mercedes iguala a marca absoluta de poles nunha mesma tempada (18) por terceiro ano consecutivo. Nico Rosberg convértese no primeiro piloto da historia que logra encadenar 10 ou máis primeiras liñas consecutivas en 3 ocasións distintas. Sebastian Vettel iguala o seu peor clasificatoria da tempada (sen contar penalizacións).
foi o quinto GP consecutivo no que Ferrari non logrou situar ningún dos seus monoprazas entre os 4 primeiros, cousa que non sucedía desde. Jolyon Palmer non participou na clasificatoria tras danar o seu chasis nos últimos adestramentos libres e non poder cambialo a tempo.
Lucas Vázquez
Lucas Vázquez Iglesias, nado en Curtis o 1 de xullo de 1991, é un futbolista galego. Xoga de extremo dereito e en ocasións de lateral dereito, e o seu equipo é o Real Madrid.
Tras comezar a súa formación futbolística no CCD Curtis e no Ural CF, ingresou na canteira do Real Madrid en 2007. Pasou polos distintos equipos xuvenís do club branco e polos seus dous filiais, logrando o ascenso a Segunda división co Real Madrid Castilla en 2012. Xogou unha tempada cedido no Espanyol e na tempada 2015/16 debutou co primeiro equipo do Real Madrid, co que disputou máis de 300 partidos oficiais nas seguintes sete tempadas.
Conquistou 18 títulos co equipo madrileño, entre eles tres ligas, catro Ligas de Campións e catro Mundiais de Clubs. É o único futbolista galego con catro Ligas de Campións, e o segundo con máis partidos disputados en dita competición (58), por diante dos 52 de Amancio e superado só por Míchel Salgado (81).
Foi internacional en nove ocasións coa selección española, coa que disputou a Eurocopa de 2016 e o Mundial de 2018.
Comezos en Curtis e no Ural (1991-2007)
Comezou a xogar ao fútbol sala no equipo de Curtis, e ao fútbol no CCD Curtis, ata que recibiu a chamada de Ramiro Amarelle para que xogase no Ural CF. Chegou ao equipo da Coruña en idade cadete, e xogou na súa primeira tempada no cadete B e no A, logrando o ascenso con ambos.
Equipo xuvenil (2007-2010)
En 2007, con 16 anos, foi fichado polo Real Madrid para a súa canteira. Comezou no xuvenil C, pasando logo polo B e o A, conquistando con este último a División de Honra e a Copa de Campións na tempada 2009/10, xunto a xogadores como Álvaro Morata, Álex Fernández ou Dani Carvajal.
Filiais (2010-2014)
Na seguinte campaña subiu ao Real Madrid C, co que xogou en Terceira División, e na 2011/12 fixo o seu debut co Castilla, co que disputou 26 partidos esa tempada, incluídos tres da promoción de ascenso a Segunda División, onde o filial branco saíu vitorioso ao derrotar a Cádiz e Mirandés, grazas en boa parte aos goles dos tamén galegos Joselu e Mosquera.
Xogou co Castilla as dúas seguintes campañas na Segunda División. Na primeira delas disputou 26 encontros, a maioría deles como suplente, e anotou tres goles. Na seguinte, 2013/14, foi titular nos 40 partidos que xogou, perdendo só dous encontros por acumulación de cartóns amarelos, e foi o máximo goleador do equipo con oito tantos. Con todo, o equipo acabou na 20ª posición e descendeu a Segunda B.
Cesión ao Espanyol (2014-2015)
No verán de 2014 foi cedido ao RCD Espanyol. Debutou na Primeira División na segunda xornada de liga fronte ao Sevilla en Cornellà e fíxose rapidamente coa titularidade no equipo adestrado por Sergio González, xogando de inicio case todos os encontros da tempada. Marcou o seu primeiro gol na máxima categoría na xornada 7, fronte á Real Sociedad, batendo a Eñaut Zubikarai no minuto 7, tras unha asistencia de Sergio García. Rematou a campaña con 39 partidos e catro goles, un deles anotado nos cuartos de final da Copa do Rei, contribuíndo así a acadar as semifinais, onde caeron eliminados fronte ao Athletic de Valverde.
Primeiro equipo (2015-presente)
Ao remate da súa cesión ao Espanyol, o club catalán exerceu a opción de compra que tiña sobre o xogador, pero uns días despois o Real Madrid decidiu recompralo, por petición do adestrador Rafa Benítez. Debutou nun partido amigable contra o Real Oviedo no Carlos Tartiere, onde anotou ademais o seu primeiro gol, o primeiro dos cinco do seu equipo ese día (1-5).
O seu debut oficial co equipo branco produciuse en Cornellà, contra o seu ex equipo, o Espanyol, na terceira xornada de liga, nun encontro que rematou cunha histórica goleada por 0-6 para o Real Madrid, con cinco goles de Cristiano Ronaldo, un deles con asistencia de Lucas. Entrou no minuto 61, substituíndo a Karim Benzema, autor do outro gol do partido. Sete días despois entrou no equipo titular para o partido de liga contra o Granada, a primeira das 13 titularidades das que dispuxo na súa primeira tempada no equipo. No penúltimo día do 2015 marcou o seu primeiro gol co primeiro equipo, nun encontro de liga fronte á Real Sociedad no Santiago Bernabéu, tras finalizar un centro de Gareth Bale. miniatura|Lucas Vázquez co Real Madrid no 2016 Acabou a tempada con 4 goles en 33 partidos entre todas as competicións. Sete dos encontros que disputou foron na Liga de Campións, na que debutou o 30 de setembro na cidade sueca de Malmö, na vitoria por 0-2 contra o Malmö FF, entrando na segunda parte por Mateo Kovačić. Disputou tamén a final da Champions contra o Atlético de Madrid en San Siro. Entrou na segunda parte substituíndo a Benzema, e marcou o primeiro dos lanzamentos da quenda de penaltis, contribuíndo á conquista do título para o Real Madrid.
O seu peso no equipo aumentou na seguinte tempada (2016/17), na que Zinedine Zidane o fixo xogar 50 partidos, 20 deles como titular. Marcou catro goles, estreando a súa conta anotadora en competición europea contra o Legia Warszawa, e marcando nos dous estadios galegos de Primeira División, Balaídos e Riazor. Disputou completos os 120 minutos da Supercopa de Europa contra o Sevilla e foi titular nos dous partidos do Mundial de Clubs no Xapón contra Club América e Kashima Antlers, conquistando ambos títulos. Gañou tamén a súa primeira liga, por diante do FC Barcelona, e a súa segunda Liga de Campións, aínda que non disputou a final contra a Juventus en Cardiff, ao ser descartado por Zidane unhas horas antes.
O 26 de maio de 2018 gañou a súa terceira Liga de Campións consecutiva, aínda que quedou no banco durante a final disputada contra o Liverpool no Estadio Olímpico de Kíiv, a pesar das súas boas actuacións nas semifinais contra o Bayern de Múnic, nas que xogou como lateral dereito titular. Rematou a tempada con 53 partidos entre todas as competicións, 27 deles como titular, e 8 goles, e foi o máximo asistente do equipo, con 16 pases de gol. Na Liga de Campións xogou dez encontros, marcando un gol na fase de grupos contra o Borussia Dortmund.
Empezou a tempada 2018/19 como suplente, pero foi titular en case todos os partidos entre outubro e marzo, ata que unha lesión nos isquiotibiais o afastou case un mes do campo. Gañou o seu terceiro Mundial de Clubs consecutivo e rematou con cinco goles en 47 encontros, un deles anotado no Stadio Olimpico contra a Roma. Esa tempada marcou o seu primeiro gol contra o FC Barcelona, na ida das semifinais da Copa do Rei, onde realizou un gran partido e superou a Ter Stegen no minuto cinco, facendo o único gol do equipo madrileño na eliminatoria.
Na tempada 2019/20 sufriu varias lesións, entre elas a rotura dunha deda do pé esquerdo, que lle fixeron perder un importante número de partidos na parte media da tempada, incluída a Supercopa de España que o seu equipo gañou en Jeddah. Volveu ao equipo pouco despois do regreso do fútbol, paralizado durante meses pola irrupción da pandemia de COVID-19, e contribuíu a un novo título de liga.
Na campaña 2020/21 converteuse nunha peza fixa nas aliñacións de Zidane, sendo titular durante 20 partidos consecutivos ata que as lesións musculares cortaron a súa progresión. En abril sufriu unha escordadura no xeonllo esquerdo que acabou coa súa tempada.
Na tempada 2021/22, con Ancelotti no banco, disputou 29 partidos de liga, 20 deles como titular, e marcou tres goles, destacando un no tempo de desconto no Clásico ante o FC Barcelona no Camp Nou, que significou a vitoria por 1-2. A falta de catro xornadas para o final do campionato, proclamouse campión de liga por terceira vez, sumando o seu segundo título da tempada, despois de gañar en xaneiro a Supercopa de España en Arabia Saudita, sendo titular na final contra o Athletic Club. A finais de maio conquistou a súa cuarta Liga de Campións (a décimo cuarta para o club), competición na que disputou oito partidos, aínda que quedou no banco na final ante o Liverpool no Stade de France.
Selección española
Foi internacional coa selección española en 9 ocasións. En 2016 foi incluído por Vicente del Bosque na lista de 23 futbolistas que disputarían a Eurocopa de Francia. Debutou co combinado español o 7 de xuño do mesmo ano, nun partido de preparación para a cita europea contra Xeorxia no Coliseum Alfonso Pérez. Xa na Eurocopa, xogou só 20 minutos, no partido de oitavos de final no que España quedou eliminada contra Italia, onde entrou no minuto 70 para substituír a Álvaro Morata.
En 2018 entrou na lista de Julen Lopetegui para o Mundial de Rusia. Debutou na competición mundial no primeiro partido de España, o empate 3-3 contra Portugal en Sochi, onde entrou contra o final do partido substituíndo a David Silva. Disputou como titular o segundo partido, a vitoria por 0-1 fronte a Irán no Kazán Arena.
Palmarés
Real Madrid Castilla
Estomiformes
miniatura|250px|Chauliodus sloani Os Estomiformes (Stomiiformes) son unha orde de peixes mariños teleósteos, da superorde Estenopterixios (Stenopterygii), propios de augas tropicais ou temperadas. A maioría son peixes abisais.
Características
Algunhas especies posúen barbas baixo a boca. Teñen largos dientes tanto no maxilar como no premaxilar, e a boca prolóngase máis aló do ollo na maioría das especies. Cando teñen escamas, estas son cicloides, pero en moitos casos se perderon. Algúns non tenen aleta dorsal, pectorais nin aleta adiposa, pero noutras especies existe unha aleta adiposa ventral. Teñen entre 5 e 24 fendeduras branquiais.
Clasificación
Divídense en dúas subordes e catro familias:
Cátedra universitaria
No sistema universitario de España, unha cátedra universitaria é o posto o máis alto no escala docente dunha Universidade, ocupado por persoal docente e investigador logo de pasar unha serie de requisitos. Algúns postos universitarios, como o reitorado, só poden ser ocupados por catedráticos ou catedráticas.
Historia
Antigamente as cátedras universitarias eran a base da organización das Universidades, e tiñan a súa propia autonomía económica e de investigación. Hoxe, esta base son os Departamentos que, segundo a vixente Lei Orgánica 6/2001, de 21 de decembro, de Universidades, son os órganos encargados de coordinar as ensinanzas dunha ou varias áreas de coñecemento nun ou varios centros, de acordo coa programación docente da universidade, de apoiar as actividades e iniciativas docentes e investigadoras do profesorado, e de exercer aquelas outras funcións que sexan determinadas polos estatutos da universidade.
Requisitos
En España, o posto de catedrático está regulado pola Lei Orgánica de Universidades (LOU) de 2001, modificada en 2007, 2011, 2012 e 2015. Para acceder a el, é necesario cumprir os seguintes requisitos:
Milla Jovovich
Milla Jovovich, nada o 17 de decembro de 1975 como Milica Jovović en Kíiv, é unha actriz, modelo e cantante estadounidense de orixe ucraína.
miniatura|dereita|Jovovich no 2000. miniatura|dereita|Jovovich no 2002.
Constantino VII
Constantino VII Porfiroxéneta o Porfiroxénito (Κωνσταντίνος Πορφυρογέννητος, Porphyrogenitos, nacido na púrpura), nado en Constantinopla no 905 e finado na mesma cidade o 9 de novembro de 959, foi o fillo do emperador bizantino León VI o Sabio e sobriño de Alexandre III. Obtivo o seu sobrenome como fillo lexítimo (ou máis precisamente lexitimado) de León, fronte a outros que pretenderon o trono durante a súa vida.
Pedro Sarmiento de Gamboa
Pedro Sarmiento de Gamboa, nado en Pontevedra en 1532 e finado no Océano Atlántico, fronte a Lisboa, en 1592, foi un navegante e historiador galego.
Constantino VII
Reinado
Ascendeu á dignidade imperial á idade de sete anos en 913, baixo a rexencia do patriarca Nicolás o Místico. Nicolás viuse obrigado a asinar a paz con Simeón dos búlgaros, ao que tivo que recoñecer como emperador búlgaro. Por mor diso, Nicolás sería desprazado da rexencia pola nai de Constantino, Zoe Karvounopsina.
Pedro Sarmiento de Gamboa
Traxectoria
Participou con Álvaro de Mendaña na expedición que descubriu as Illas Salomón. Foi nomeado capitán dunha das naves de Mendaña (1567).
Constantino VII
Reinado
Zoe tampouco non conseguiu éxito ningún cos búlgaros, e en 919 foi substituída por Romano Lecapeno, que casou á súa filla Helena con Constantino.
Pedro Sarmiento de Gamboa
Traxectoria
En 1579 impartíuselle a orde de seguirlle ós pasos ó pirata Drake, saíndo do Callao cara ao Estreito de Magallanes con once navíos. Ó non encontralo, foi enviado novamente en 1581, polo rei Filipe II a fortificar o estreito de Magallanes, con vinte e catro navíos e dous mil cincocentos homes establecendo o Forte de San Felipe, a primeira poboación patagónica de Chile, 60 quilómetros ó sur de Punta Arenas. Pero os colonos españois enfrontaron innumerables adversidades, morrendo de fame, e este lugar pasou á historia co tráxico nome de Port Famine (Porto da Fame). miniatura|Historia Índica. Nunha das súas viaxes a España buscando axuda para estes colonos foi apresado por piratas ingleses e levado a Londres. Liberado pola raíña Isabel I, foi de novo apresado polos franceses, ata que pagou o rescate en 1590.
Constantino VII
Reinado
Segundo algunhas fontes, a mocidade de Constantino sería especialmente triste, debido á súa aparencia pouco agraciada, ao seu carácter taciturno e por ser relegado ao terceiro nivel de sucesión, tralos dous fillos de Romano. Con todo, era un mozo moi intelixente con múltiples intereses, e dedicaría os anos apartado do trono para estudar os costumes da corte.
Pedro Sarmiento de Gamboa
Traxectoria
Regresou por fin a España e foi recibido por Filipe II. Pouco despois foi nomeado Almirante da armada, e nun dos seus barcos morrería en 1592, fronte ás costas de Lisboa.
Anhinga
Anhinga é un xénero de aves acuáticas principalmente tropicais, único xénero da familia Anhingidae, que comprende catro especies vivas, tres delas comúns e amplamente distribuídas e unha escasa e clasificada como "case ameazada" pola IUCN. As súas plumas enchóupanse de auga cando nada, polo que despois ten que poñerse ao sol coas ás estendidas para secarse.
Pedro Sarmiento de Gamboa
Traxectoria
Diversos territorios de México e Guatemala foron percorridos por Pedro Sarmiento antes da súa chegada ó Perú en 1557. En 1569 o vicerrei Francisco de Toledo ordenoulle que escribise un compendio dos costumes, a vida cotiá e a organización política do Imperio Inca, realizando a "Historia Índica". O seu relato, escrito de xeito preciso e descritivo, serve de complemento ás crónicas doutros autores como Pachacútec ou Pedro Cieza de León. Os amplos coñecementos de astroloxía que Sarmiento demostrou ocasionaron problemas coa Inquisición.
Anhinga
Nome
O nome Anhinga deriva da palabra da lingua tupí ajíŋa (ás veces transcrita como áyinga ou ayingá), que na mitoloxía local significa espírito demoníaco dos bosques, que adoita traducirse por "paxaro demo". O nome cambiou a anhingá ou anhangá e anhinga cando se incorporou ao portugués do Brasil (onde ten moitos nomes amerindios), e é palabra masculina (o anhinga). Noutros idiomas chámanlle "ave serpe", como por exemplo, en inglés (snakebird, pero tamén darter ou wild-turkey), debido ao seu longo pescozo, que o fai parecer como unha serpe cando nada co corpo mergullado ou cando as parellas enroscan o pescozo durante o apareamento, o que lembra o que fan as serpes. Teñen o costume de capturar os peixes dos que se alimenta empalándoos co seu peteiro fino e bicudo.
Pedro Sarmiento de Gamboa
Outros Sarmiento
Non se debe confundir con:
Constantino VII
Reinado
Romano fíxose co poder en solitario ata 944, cando foi deposto polos seus fillos, que recoñecerían finalmente a Constantino como emperador.
Anhinga
Descrición
miniatura|esquerda|Un Anhinga en estado de alerta. miniatura|esquerda|Femia de A. anhinga engalando. miniatura|esquerda|Anhinga novaehollandiae de Australasia secando as súas ás ao sol. Os Anhinga son aves grandes que miden de 80 a 100 cm de lonxitude, cunha envergadura de ás de 120 cm, e un peso de 1050 a 1350 g. Presentan plumaxe con dimorfismo sexual. Os machos teñen plumas negras e marrón escuras, unha curta crista eréctil na caluga e un peteiro meirande que o das femias. As femias teñen plumaxe moito máis clara, especialmente no pescozo e parte ventral, e son un pouco máis grandes de corpo. Ambos os xéneros teñen un punteado gris sobre as plumas cobertoiras superiores das ás e as longas escapulares. As plumas son bastante permeables á auga, polo que teñen que secalas ao sol despois de mergullarse na auga. O peteiro é moi bicudo e coas beiras aserradas, presenta un padal desmognato e carece de orificios nasais externos. Os pés están completamente palmados, e as patas son curtas e situadas bastante atrás no corpo.
Non hai plumaxe de eclipse (plumaxe menos rechamante despois da época de apareamento), pero as partes espidas varían de cor ao longo do ano. Durante a época de apareamento o seu pequeno saco gular muda de cor de rosa ou amarelo a negro, e a pel facial espida, normalmente amarela ou amarela verdosa, tórnase turquesa. Os iris cambian de cor de amarelo a vermello ou a marrón segundo a estación do ano. As crías eclosionan sen plumas, pero axiña lles crece penuxe branca ou torrada.
Constantino VII
Reinado
Constantino mantivo intensas relacións diplomáticas cos reinos estranxeiros, incluíndo ao califa de Córdoba Abderramán III. No outono de 957 Constantino recibiu a visita de Olga, princesa da Rus de Kíiv. Aínda que nunca se aclararon as razóns desta viaxe, Olga foi bautizada co nome de Helena, iniciándose así a conversión do seu pobo ao cristianismo.
Constantino morreu en 959 e foi sucedido polo seu fillo Romano II.
Libros
Aínda que en conxunto a valoración do seu reinado é positiva, Constantino resulta máis coñecido pola súa faceta de escritor e erudito. Escribiu (ou encargou que outros o fixesen no seu nome) obras como De ceremoniis (Sobre as cerimonias), que describe todo tipo de cerimonias cortesás, que tamén serían recolleitas, aínda que con ánimo crítico, na obra de Liutprando de Cremona; De administrando imperio (Sobre a administración do Imperio), que ofrece consellos sobre como gobernar o Imperio e sobre como loitar contra os seus inimigos exteriores; e unha historia do Imperio que recollía feitos acaecidos trala morte do cronógrafo Teófanes en 817. Estes libros supoñen unha importante fonte de información para coñecer a época de Constantino e o seu reinado. Constantino era tamén un gran coleccionista de libros, manuscritos e obras de arte en xeral, así como bo pintor.
Anhinga
Distribución e ecoloxía
miniatura|esquerda|Femia de Anhinga (melanogaster) novaehollandiae, secando as súas plumas. miniatura|dereita|Macho da especie americana A. anhinga. Os Anhinga son aves de distribución principalmente tropical, que abrangue desde zonas subtropicais a, máis raramente, zonas temperadas cálidas. Habitan normalmente en lagos de auga doce, ríos, pantanos, marismas, e menos frecuentemente ao longo da costa en estuarios salobres, baías, lagoas costeiras e mangleirais. A maioría son sedentarias e non migran; pero si o poden facer as poboacións que viven nas partes máis frías da súa área de distribución. O seu modo de voo preferido é remontarse e planear; pero en voo batente son bastante torpes. En terra camiñan a grandes pasos, e axúdanse das ás para mellorar o equilibrio, de xeito parecido a como andan os pelicanos. Adoitan reunirse en bandadas, ás veces de ata 100 individuos, e asócianse frecuentemente con cegoñas, garzas ou ibis, pero son moi territoriais no seu niño, porque malia seren aniñadores coloniais, as parellas que están aniñando, especialmente os machos; peteiran decididamente a calquera ave que se aventure dentro do raio de alcance do seu peteiro e longo pescozo. A A. melanogaster sensu stricto é unha especie "case ameazada". A destrución do hábitat entre outras interferencias humanas (como a colección de ovos ou o exceso de uso de pesticidas) son as principais razóns do declive das súas poboacións.
Os predadores destas aves son principalmente outras aves carnívoras, entre elas paseriformes como os corvos Corvus coronoides e Corvus splendens, e as tartarañas das xunqueiras Circus aeruginosus, e aguias como Haliaeetus leucoryphus. Tamén se produce predación por crocodilos (Crocodylus). Pero moitos predadores potenciais procuran non intentar capturar os Anhinga porque co seu longo pescozo e afiado peteiro e o seu mecanismo para "emplar" son aves perigosas mesmo para mamíferos carnívors máis grandes, e estas aves mesmo atacan avanzando ofensivamente cara ao intruso en vez de defenderse pasivamente ou fuxir.
Normalmente crían en colonias, ocasionalmente mesturados con corvos mariños ou garzas. Forman parellas monógamas polo menos durante unha tempada de apareamento. Realizan diferentes tipos de exhibicións de apareamento. Os machos exhíbense para atraer as femias elevando (pero non estirando) as súas ás e móvenas de modo alternante, dobrando o corpo e chascando o peteiro, ou dando ramiñas a parellas potenciais. Para estreitaren os lazos entre a parella, fretan os seus peteiros ou móvenos apuntando arriba e abaixo ou dobran os seus pescozos ao unísono. Cando un membro da parella vén relevar ao outro no niño, os machos e as femias utilizan a mesma exhibición que durante o cortexo; durante os cambios de garda no niño, estas aves poden tamén "bocexar".
O apareamento é estacional no extremo norte da súa área de distribución (o máximo é en marzo/abril); noutras zonas poden criar durante todo o ano. Os niños están feitos de ramiñas e forrados de follas; constrúenos nas árbores ou xuncos, xeralmente preto da auga. Normalmente, o macho reúne o material para facer o niño e lévallo á femia, a cal fai a maior parte dos traballos de construción do niño. A construción do niño tardan só uns poucos días (tres como máximo), e a parella copula no lugar onde está o niño. O tamaño da posta é de 2 a 6 ovos (xeralmente catro), que son de cor verde clara. Depositan os ovos nun período de 24 a 48 horas e incúbanos durante de 25 a 30 días unha vez que puxeron o primeiro; eclosionan asincronicamente. Para dárenlle calor aos ovos, a parella cóbreos cos seus grandes pés palmados, porque, igual que os seus parentes, carecen de placa de incubación. A última cría que eclosiona xeralmente morre de fame naqueles anos en que escasea a comida. As crías reciben coidados biparentais e son considerados altriciais. Son alimentadas por regurxitación de comida parcialmente dixerida cando son noviñas, pero despois son alimentados con pezas enteiras a medida que medran. Unha vez que empluman, as crías son alimentadas unhas dúas semanas máis mentres aprenden a cazar por si mesmas.
Os Anhinga chegan á madureza sexual en aproximadamente dous anos, e xeralmente viven uns nove anos; a súa vida máxima crese que é duns dezaseis anos.
Os ovos destas aves son comestibles e algúns considéranos deliciosos, polo que nalgúns lugares son recollidos para a alimentación humana. Ás veces tamén se comen os adultos, xa que son aves con bastante carne (comparable á dun parrulo doméstico); porén, como outras aves que se alimentan de peixes, como os corvos mariños ou os patos mariños, non teñen un sabor particularmente bo. Os ovos de Anhinga e as crías son tamén recollidos nalgúns lugares para crialos en casa, ás veces para comelos despois, pero algúns nómades de Assam e Bengala adestran a estas aves para que pesquen para eles (como na pesca con corvos mariños), pero esta práctica estase a abandonar a medida que os nómades se están facendo sedentarios nas últimas décadas. Por outra parte, como indica a etimoloxía de "anhinga" indicada ao principio, os pobos tupí parece que consideraban estas aves como de mal agoiro.
Sistemática e evolución
miniatura|Un Anhinga rufa no [[río Chobe, Botswana.]] Esta familia está moi emparentada con outras familias da suborde Sulae, é dicir, os Phalacrocoracidae (corvos mariños) e os Sulidae (mascatos). Os corvos mariños e os Anhinga son extremadamente similares en canto ao esqueleto do seu corpo e patas e poden ser uns taxons irmáns. De feito, varios Anhinga fósiles consideráronse inicialmente como corvos mariños (ver máis abaixo). Algúns autores incluíron inicialmente os Anhinga dentro da familia Phalacrocoracidae como a subfamilia Anhinginae, pero hoxe isto é considerado xeralmente un sobreagrupamento. Porén, como isto concorda bastante ben coas evidencias fósiles algúns unen Anhingidae e Phalacrocoracidae nunha superfamilia denominada Phalacrocoracoidea.