cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Markina-Xemein
miniatura|Palacio Solartecua, actual casa do Concello miniatura|Vista parcial de Markina Markina-Xemein é un concello vasco da provincia de Biscaia. A súa poboación é de 4.967 habitantes (2011). Pertencente á comarca de Lea-Artibai, ten unha superficie de 44,79 km², cunha densidade de poboación de 110,52 habitantes por km².
O municipio formouse en 1952 coa fusión da vila de Markina e o veciño elizate de Xemein. Ziortza-Bolibar pertenceu ao municipio desde 1969 até 2005.
Leandro Pita Sánchez-Boado
Leandro Pita Sánchez-Boado, finado en Ortigueira o 10 de novembro de 1926, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Leandro Pita Lamas. Pasou os primeiros anos na Coruña. Casou en Ortigueira e instalouse nesa vila. Dedicouse á renovación do Pazo do Souto para convertelo nunha granxa agrícola experimental e en parada de touros sementais suízos. A finais de 1898 dirixiu a Revista Ortegana, de periodicidade semanal e en 1912 fundou La Opinión de Ortigueira. Colaborou en A Nosa Terra e escribiu e estreou algunha obra de teatro. Fundou a Federación Agraria de Ortigueira.
Foi delegado de honra do Comité representativo de las Sociedades Gallegas de Instrucción da Habana, como tal defendeu un relatorio na VII Asemblea Agraria na Coruña en 1919. Tamén participou no II Congreso Regional Agrario celebrado na Coruña en 1924.
Foi pai de Leandro Pita Romero.
Río Cea, río Esla
O Cea é un río do noroeste de España, afluente do río Esla, que discorre polas provincias de León, Valladolid e Zamora. Ten unha lonxitude de 163 km.
Nace no municipio leonés de Prioro, na Fuente del Pescado, e desemboca no Esla en Castrogonzalo, na provincia de Zamora. A Canle Cea-Carrión toma auga do río Cea en Galleguillos de Campos.
O Castiñeiro, Méixome, Lalín
O Castiñeiro é un lugar da parroquia de Méixome, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Luis J. Pérez
Luis J. Pérez, nado na Coruña o 25 de decembro de 1978, é un escritor galego, novelista de ciencia ficción e economista.
Traxectoria
esquerda|miniatura|Sinatura de Sin alternativa. Licenciouse en Ciencias Económicas e Empresariais pola Universidade da Coruña. A súa actividade laboral sempre estivo centrada neses dous eidos. Participou como articulista na revista universitaria 4Gatos (1998-2000) e foi director da extinta revista literaria Voces (2000-2008).
As súas novelas encádranse dentro da ciencia ficción futurista, contornas posibles ou factibles de acordo á ciencia actual, caracterizados pola aventura na que os seus personaxes ven inmersos dentro desa época e certo contexto catastrófico-distópico.
Publicou con éxito as novelas: La mínima verdad (2011) e Sin alternativa (2014), das que recibiu multitude de críticas nos medios.
En novembro de 2017 lanzou a súa terceira novela titulada Ideando libertad.
Imeldo Corral
Imeldo Corral González, nado en Ferrol o 7 de xullo de 1889 e finado na mesma cidade o 8 de setembro de 1976, foi un pintor galego.
Traxectoria
Deixou unha produción de máis de dúas mil obras, sobre todo de paisaxes e mariñas da súa comarca, con títulos como Mañán de neboeiro, Unha corredoira, Río de Sáa, O Souto, Autorretrato, Brétema en San Paulo D'enriba, Sol da maña nos castiñeiros... Foi membro numerario da Real Academia de Belas Artes do Rosario da Coruña e membro de honra da Sociedad Artística Ferrolana. O concello de Ferrol outorgoulle a Medalla ao Mérito Artístico en 1976.
Estudou aos dezaoito anos un ano de Debuxo na Escola de Artes e Oficios de Ferrol. Logo trasládase a Madrid, onde traballou como copista no Museo do Prado. No entanto, facía debuxos e pinturas en óleo, pastel e acuarela.
Nos seguintes anos, seguiu expoñendo en Galicia. Tamén presentou a súa obra en cidades como León ou Barcelona. Chegou a expor en Buenos Aires a través do Centro Galego da capital arxentina.
Hadjer-Lamis
dereita|Mapa do Chad amosando a rexión de Hadjer-Lamis Hadjer-Lamis é unha das 18 rexións do Chad, a súa capital é Massakory, correspóndese cunha parte da antiga prefectura de Chari-Baguirmi.
A rexión divídese en tres departamentos:
Fernando Tambroni-Armaroli
Fernando Tambroni-Armaroli, nado en 1901 e finado en 1963, foi un político e primeiro ministro de Italia entre o 25 de marzo e 26 de xullo de 1960.
Pelle Almqvist
Howlin' Pelle Almqvist, nado en Fagersta (Västmanlands län) o 29 de maio de 1978, é un músico sueco, vocalista da banda The Hives. Ao igual que o resto da banda, Almqvist procede de Fagersta, unha pequena vila do centro de Suecia duns 11.000 habitantes.
Traxectoria
Pelle e o seu irmán Nicholaus formaron a banda en 1993, e, segundo a biografía da banda, chamaron a atención do promotor e compositor Randy Fitzsimmons (que durante tempo se pensou que era unha personaxe ficticia), que impulsou á banda cara a fama.
Almqvist é coñecido pola súa enerxía sobre o escenario, e a súa posta en escena fíxolle gañar á banda o título de "mellor banda en directo do mundo" pola Spin Magazine, que tamén coloca a Almqvist na súa lista dos "50 mellores líderes de todos os tempos". Algunhas das súas postas en escena inclúen o mesturarse co público, subirse aos amplificadores ou a escaleiras e dicir parvadas entre as cancións. Por exemplo, durante o Big Day Out Festival en Sidney no 2005, Pelle díxolle á audiencia "Bad music is the devil and I will be your exorcising priest, helpin' you out!" (a mala música é o demo e eu serei o voso exorcista, axudando a expulsalo!). No final dun concerto, díxolle ao público, "Thank you for flying Hives Airlines. We hope you had a great flight and decide to return again soon!" (Grazas por voar nas aeroliñas Hives. Agardamos que tivésedes un bo voo e decidades volver cedo!).
Globalstar
miniatura|256px|O logo de Globalstar. Globalstar é unha rede de satélites de comunicacións en órbitas medias adicado a dar servizos móbiles como telefonía, datos e fax.
Características
Os satélites Globalstar operan en órbitas a 1410 km de altura e 52º de inclinación orbital. Cunha masa de 450 kg, os satélites foron construídos por Space Systems Loral e Alenia Aerospazio e usan o bus LS-400, cun corpo de forma trapezoidal e dous paneis solares que proporcionan ata 1100 W de potencia. Estabilízanse nos tres eixos e como sensores de actitude levan magnetómetros nun mastro despregable, sensores solares e GPS. O sistema de propulsión usa hidracina. Para as comunicacións cada satélite usa antenas de aliñamento de fase, podendo comunicarse usando as bandas C, L e S. Podían ser lanzados mediante Delta 7420, Zenit-2, Soiuz U Ikar e Soiuz FG Fregat, frecuentemente en grupos de varios a un mesmo tempo.
Os 5.000 dedos do Dr. T
Os 5.000 dedos do Dr. T (en The 5,000 Fingers of Dr. T) é un filme estadounidense de musical e fantasía escrito por Theodor Seuss Geisel (Dr. Seuss), que foi responsable do argumento, o guión e as letras das cancións. Foi dirixido por Roy Rowland, con algunhas escenas dirixidas polo produtor Stanley Kramer.
Estreouse en galego o 6 de xaneiro de 2000 a través da TVG.
The End Is the Beginning Is the End
"The End Is the Beginning Is the End" é unha canción de The Smashing Pumpkins que foi editada na banda sonora da película de Joel Schumacher Batman & Robin.
As Congostras, A Armenteira, Meis
As Congostras é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 18 habitantes (nove mulleres e nove homes), oito máis ca en 2010 e cinco máis ca en 2005.
Dioivo (medio)
Dioivo foi un xornal ou revista electrónica editado en Santiago de Compostela entre 2012 e 2013.
O medio fundárono diversos xornalistas que procedían doutros medios e xornais, tanto electrónicos como físicos, en parte levados pola crise dos medios de comunicación en Galicia que se comezou a producir en 2010 e nos anos subseguintes. Estaba editado por unha asociación cultural sen fin de lucro, a Asociación Cultural Dioivo, que presidía Marga Tojo. O deseño gráfico do medio foi obra de Pancho Lapeña e o seu dominio foi dioivo.eu.
Entre os xornalistas que colaboraron inicialmente en Dioivo estiveron Carlos Meixide, Montse Dopico, Carlos Santiago ou Alberto Ramos.
O medio deixouse de actualizar en agosto de 2013. En outubro de 2013 confirmaban o peche definitivo do medio.
A Venda
O topónimo galego A Venda pode referirse a:
O Castro, Méixome, Lalín
O Castro é un lugar da parroquia de Méixome, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Sonoridade
Ademais das propiedades físicas do son (altura, intensidade, timbre, duración e textura), apreciamos nel a calidade e beleza que denominamos sonoridade. Un son pode ter unha mellor ou peor sonoridade. Podemos aplicalo ao ruído que se produce ao golpear un obxecto con outro, ao ruído que se produce espontaneamente na natureza como a auga dunha fonte, un instrumento musical, unhas palabras escritas ou a voz humana.
Caracterización do son
A sonoridade é a calidade e beleza dun son. É, polo tanto, unha apreciación persoal e subxectiva que facemos do son. O son ten, ademais, unhas propiedades físicas que mesmo se poden medir:
The Last Reel
The Last Reel (en ដុំហ្វីលចុងក្រោយ) é un filme camboxano de 2014 coproducido e dirixido por Kulikar Sotho. Foi escollido como o candidato de Camboxa para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Trombón
O trombón é un instrumento de vento metal cun tubo de sección cilíndrica, boquilla de copa e mecanismo de corredeira. O seu antecedente é a bucina romana.
Historia
miniatura|esquerda|150px Inventouse ao redor do ano 1400 como unha mellora da trompeta e foi construído en varios tamaños. Os trombóns máis comúns foron os contralto, tenor e baixo. Con excepción do maior grosor do metal e do pavillón máis estreito, o que supón un son máis brando e delicado, o trombón antigo era case idéntico ao de agora.
Coñecíase co nome de sacabuche (polo parecido cunha arma do mesmo nome), foi un instrumento moi prezado na música relixiosa e da música de cámara. Perdeu importancia cara o 1700 menos nas bandas das grandes cidades e recuperárono as grandes bandas militares a comezos do século XVIII. Foi entón cando se ampliou o pavillón até o tamaño actual. Os trombóns con válvulas apareceron a principios do século XIX en Viena pero considéranse de menor calidade e tenden a desaparecer.
Coa corredeira cerrada o trombón tenor en si bemol produce o si bemol 1 como nota fundamental ou pedal e, na mesma posición, toda a serie harmónica desta nota pedal (como o fliscorno ou a trompeta natural).
A corredeira ábrese en seis posicións máis, cada unha coa serie harmónica da súa fundamental. A extensión vai dende o mi 2 até o si bemol 4 máis catro notas pedal (si bemol 1, la 1, la bemol 1 e sol 1; as pedais por debaixo destas son difíciles de producir). A música orquestra usa un trombón baixo en fa (con frecuencia substituído por un trombón tenor-baixo en si bemol/fa, que ten unha válvula para cambiar o tubo a si bemol).
Marcial Miguel de la Iglesia Vázquez
Marcial Miguel de la Iglesia Vázquez, nado en Sar (Santiago de Compostela) o 5 de febreiro de 1862 e finado en Nigrán o 14 de agosto de 1918, foi un mestre galego, membro numerario da Real Academia Galega.
Traxectoria
page=2|miniatura|Artigo do autor na [[Revista Gallega n.º 27 (16.07.1899).]] Foi director da Escola de Obreiros do Círculo Católico da Coruña, onde ensinaba aos seus alumnos lingua e literatura galega, servindose de dous libros de Florencio Vaamonde Lores, algo nada habitual nesa época. Escribiu algunhas poesías galegas e colaborou en El Pueblo de Baiona e na Revista Gallega de Galo Salinas.
Formou parte da RAG dende o 4 de setembro de 1905, sendo un dos fundadores.
Finou sendo mestre en Nigrán, antes de tomar posesión dunha praza no Concello de Lavadores, que xa tiña asignada.
Vida persoal
Casou coa coruñesa Matilde Daviña González (nada en 1866), coa que tivo a Dolores, Matilde e Marcial de la Iglesia Daviña.
Baldengadhi
Baldengadhi é unha vila no distrito de Palpa, na zona de Lumbini, no sur do Nepal. No ano 2001, segundo o censo do Nepal, tiña unha poboación de 4529 habitantes vivindo en 755 fogares.
Thirty-Three
"Thirty-Three" é unha canción de The Smashing Pumpkins. Foi o quinto e derradeiro sinxelo do seu terceiro álbum, Mellon Collie and the Infinite Sadness. Foi tamén o primeiro sinxelo editado despois do despedimento de Jimmy Chamberlin e da morte de Jonathan Melvoin. A canción acadou o posto 39 da lista Billboard Hot 100 a finais de 1996.
Méixome, Méixome, Lalín
Méixome é un lugar da parroquia de Méixome, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Jasper Cillessen
Jasper Cillessen, nado en Nimega o 22 de abril de 1989, é un futbolista neerlandés que xoga como gardameta para o Valencia CF da Liga Santander.
Manuel Lezón
Manuel Lezón Fernández, nado en Celanova en 1854 e finado en Madrid o 16 de xuño de 1934, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Foi rexistrador da propiedade en Celanova, Alzira e Barcelona. Precursor da campaña redencionista, presentouse a ás Cortes polo distrito do Carballiño en 1905. Publicou en El Miño varios artigos sobre a cuestión foral. Foi Xefe honorario da Administración Civil e Catedrático Especial de Dereito Hipotecario da Universidade de Valencia. Na Segunda República estivo vinculado ao Partido Agrario Español e presentouse ás eleccións de novembro de 1933 como independente pola provincia de Ourense, pero non resultou elixido. Colaborou en revistas especializadas.
Obras
miniatura|275px|Homenaxe en Celanova, 1932. miniatura|150px|Manuel Lezón, 1909.
Íngrid Betancourt
Íngrid Betancourt Pulecio, nada en Bogotá o 25 de decembro de 1961, é unha política colombo-francesa. Durante a década de 1990 foi membro da Cámara de Representantes de Colombia, onde alcanzou un alto recoñecemento pola súa actividade contra a corrupción política, avogando por unha saída pacífica do conflito armado do seu país. Despois de renunciar ao Partido Liberal tras denuncialo na crise coñecida como Proceso 8.000, presentouse polo Partido Verde Oxígeno ao Senado nas eleccións lexislativas do ano 1998, sendo elixida coa primeira maioría nacional. Renunciou ao seu escano no ano 2001 para optar á presidencia nas eleccións do ano 2002.
O 23 de febreiro de 2002, cando se dirixía á área de distensión establecida polo presidente Andrés Pastrana coa fin de levar a cabo conversas de paz coa guerrilla das FARC, foi secuestrada canda a súa acompañante e asesora Clara Rojas. O seu secuestro, que tivo unha duración de seis anos, catro meses e nove días, recibiu grande atención en Colombia, así como en Francia e noutros países. Durante o seu cativerio sufriu os rigores da súa reclusión en zonas selváticas de Colombia, xunto con varios compañeiros na súa prisión. O caso gañou crecentes sentimentos de solidariedade, converténdose nunha cause célèbre. A súa situación cambiou o 2 de xullo de 2008, cando membros das Forzas Armadas realizaron unha operación de intelixencia militar que tivo como resultado a súa liberación xunto con tres contratistas estadounidenses e once membros do Exército Nacional, algúns deles que permaneceran secuestrados durante máis de dez anos. A súa liberación por medio da chamada Operación Jaque constituíu un triunfo político para o goberno do presidente Álvaro Uribe, e tamén para o seu ministro de defensa, Juan Manuel Santos, que foi elixido presidente dous anos máis tarde.
Betancourt recibiu varias distincións internacionais. En maio de 2008, aínda cativa, foi declarada presidenta de honra do congreso internacional dos Partidos Verdes, que tivo lugar en São Paulo. Igualmente recibiu a Lexión de Honor francesa co grao de Cabaleiro e foi propuesta pola presidenta de Chile Michelle Bachelet para o Premio Nobel da Paz. En 2008 foille outorgado o Premio Príncipe de Asturias da Concordia. O 30 de novembro foi designada embaixadora e voceira dos familiares de secuestrados de Colombia. No mes de xaneiro de 2009 personalidades italianas volveron propor o seu nome para o premio Nobel da Paz ante o comité do premio Nobel en Oslo. En 2010 presentou un recurso no marco da lei de protección ás vítimas do terrorismo ante o Estado colombiano por 15 000 millóns de pesos polos prexuízos ocasionados durante o seu cativerio, pero ante o malestar causado fronte á opinión pública, o goberno e os militares, Betancourt declinou o recurso para non prexudicar os demais secuestrados que tramitaban as súas. Tamén declinou unha demanda similar ante o estado francés.
Segunda división española 2009/10
A tempada 2009–10 da Segunda División Española de fútbol foi a 79ª edición desta competición. Comezou o 29 de agosto de 2009 e finalizou o 19 de xuño de 2010.
Clasificación
X = Partidos xogados; G = Partidos gañados; E = Partidos empatados; P = Partidos perdidos; GF = Goles a favor ; GC = Goles en contra; DG = Diferenza de goles; Pts = Puntos
Gran Premio de Suráfrica de 1982
O Gran Premio de Suráfrica de Fórmula 1 de , celebrouse no Circuíto de Kyalami Kyalami, Gauteng, o 23 de xaneiro de 1982. Foi a primeira rolda da tempada de Fórmula Un de. Foi o 28º Gran Premio de Suráfrica desde o primeiro Gran Premio disputado en 1934 e o décimo quinto que se celebrou en Kyalami, nos arredores de Xohanesburgo. Levouse a cabo sobre 77 voltas ao circuíto de catro quilómetros para unha distancia de carreira de 316 quilómetros.
No preludio da carreira a Asociación de Pilotos de Grand Prix, dirixida por Niki Lauda e Didier Pironi, declarouse en folga en protesta polas condicións da nova "superlicenza" imposta pola FISA. A licenza ía ser concedida ao equipo, e non ao piloto. Ademais cada piloto debía permanecer por un tempo determinado co seu equipo e non se lle permitía ningunha outra actividade dentro do automobilismo que non fose a Fórmula 1, nin liberdade de movemento en canto aos seus contratos; pero o que exasperou os ánimos de todos, foi a cláusula de que non se podía opinar nos medios en contra da FISA baixo ningún concepto para non danar a imaxe da categoría. Finalmente chegouse a un acordo e a carreira seguiu adiante.
Apeadoiro de Arcade
Situación ferroviaria
Atópase no punto quilométrico 7,9 da liña férrea de ancho ibérico que une Redondela con Santiago de Compostela, a 12 metros de altitude, entre o apeadoiro de Cesantes e a estación de Redondela-AV polo sur e a estación de Pontevedra polo norte.
Gran Premio de Suráfrica de 1982
Coches turboalimentados lograron as primeiras seis posición da grella. Malia que Alain Prost sufriu unha picada nun pneumático mentres pilotaba, foi capaz de recuperarse para gañar a carreira.
Apeadoiro de Arcade
Historia
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Media distancia
Actualizado a 23 de xuño de 2016.
Requeixo, Méixome, Lalín
Requeixo é un lugar da parroquia de Méixome, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza.
Jilin Northeast Tigers
Historia
Os Jilin Tonggang Northeast Tigers foron fundados en 1956. A súa época de maior éxito foron as décadas de 1970 e 1980. En 1984 gañaron o Torneo Nacional de Baloncesto Masculino, acabando na terceira posición nos Xogos Nacionais da China en 1987. No verán de 1998 participou en la CBL, a segunda división chinesa, acabando na terceira posición, vendo frustradas as súas aspiracións de ascenso á Chinese Basketball Association (CBA), mais a renuncia do equipo da Armada chinesa á súa praza fixo que o Jilin se fixese coa mesma.
Campito
O Campito, coñecido tamén como Los Tordos foi un dos principais centros clandestinos de detención (CCD), instalacións secretas empregadas polas forzas armadas e de seguridade para executar o plan sistemático de desaparición de persoas da ditadura autodenominada Proceso de Reorganización Nacional, durante a chamada Guerra sucia na Arxentina (1976-1983). O CCD utilizouse polo exército e funcionou en Campo de Mayo (San Miguel, Gran Bos Aires, Provincia de Bos Aires), a máis importante gornición militar da Arxentina. Foi o principal centro militar de operacións para levar adiante os golpes de estado militares que se realizaron no curso do século XX. Por alí pasaron uns 5.000 detidos. Só 43 sobreviviron.
En Campo de Mayo, desde marzo de 1976 ata 1980 funcionaron catro CCD:
Localización
Campo de Mayo é unha enorme área militar de 5.000 hectáreas, a 30 km do centro da Cidade de Bos Aires. Localizado cerca das cidades de San Miguel e Villa Mayo, na zona onde se cruzan a RN 8 e a Ruta Provincial 202, que o bordean.
Nas súas instalacións funcionaban o Comando de Institutos Militares, a escola de Intelixencia, o destacamento de Intelixencia 201, a Escola de Cabalería, a Escola de Infantería, a Escola de Enxeñeiros, a Escola de Comunicacións, a Escola de Artillería, a Escola de Suboficiais Sarxento Cabral, a Escola de Servizos de Apoio de Combate Xeneral Lemos, o Batallón de Aviación do Exército 601, o Hospital Militar de Campo de Mayo, a prisión militar, a Escola de Xendarmería.
O CCD atopábase dentro de Campo de Mayo, nunha zona coñecida como "Los Tordos", entre o Polígono de Tiro e o Aerodormo de Campo de Mayo.
No Hospital Militar de Campo de Mayo funcionou un sistema de partos clandestinos.
Denominación
Campo de Mayo, Campito ou Los Tordos
Época de funcionamento
O Campito funcionou desde marzo de 1976 ata unha data sen determinar de 1982.
Responsábeis
En Campo de Mayo tiña a súa base o Comando da Zona 4, unha das cinco zonas militares nas que se dividira o país. A Zona 4 estaba baixo a responsabilidade do Comando de Institutos Militares. Abarcaba o control dos partidos bonaerenses de Escobar, Xeneral Sarmiento, Xeneral San Martín, Pilar, San Fernando, Tigre, Tres de Febrero e Vicente López. Non tiña subzonas, senón que cada un dos Institutos Militares estaba a cargo dunha "Xefatura de Área".
O Comando de Institutos Militares estivo ao mando dos seguintes xenerais:
Os subcomandantes foron os xenerais:
O xefe de Intelixencia desde xaneiro de 1976 foi o coronel Fernando Ezequiel Verplaetsen.
Os catro CCD que estiveron dentro de Campo de Mayo foron dirixidos por:
O LRD
Ao "Campito" chegábase por unha rúa de terra arbolada. Era unha área de 100 metros de ancho por uns 150 metros de longo. As instalacións eran tres grandes edificios antigos, dous de chapa e un de material. O exército denominábao Lugar de Reunión de Detidos (LRD). Non tiña baños.
Os GT 1 e 2 tiñan asignadas as salas de tortura que estaban baixo o seu control.
Os prisioneiros aloxábanse en dous pendellos de chapa. Anteriormente usáranse como corte para os cabalos dos soldados durante as manobras militares e finalmente as instalacións demoléronse en 1982 e 1983.
O hospital militar
200px|miniatura|Mural sobre os desaparecidos nos campos, fronte ao Club Atlético O Hospital Militar de Campo de Mayo foi detectado como un dos centros nos que se realizaban partos clandestinos de prisioneiras, para proceder logo ao secuestro dos nenos, a supresión da súa identidade e a súa entrega, usualmente a matrimonios integrados por militares que non podían ter fillos. En moitos casos os "padres adoptivos" foron partícipes dos asasinatos dos pais e nais biolóxicos dos nenos.
O xeneral Martín Balza informou que o Exército tiña un Regulamento para establecer o procedemento cos nenos dos detidos-desaparecidos e en especial os nacidos en cativerio, que está tomado dun similar do Exército dos Estados Unidos que puido usarse en Vietnam (Vieiras).
As mulleres detidas-desaparecidas que se atopaban embarazadas eran mantidas con vida. No momento do parto eran levadas ao Hospital Militar. Alí entraban polo Pavillón de Epidemioloxía, onde permanecían cos ollos vendados e maniatadas e se lles inxectaba soro para acelerar o parto que era sempre realizado por cesárea que se realizaba nas salas de Xinecoloxía e Obstetricia.
Tras o parto afastábase aos nenos e as nais eran levadas novamente aos centros clandestinos.
O maior médico Julio César Caserotto foi xefe do servizo de Maternidade de Campo de Mayo desde xaneiro do 77, ata decembro do 83.
Por outra parte, o ex capitán José Luis D’Andrea Mohr, que realizou unha extensa investigación sobre estes feitos, comentou en varios programas de radio que “de ninguna manera pudieron operar como maternidades clandestinas el Hospital Militar Central y el de Campo de Mayo, si no hubiera existido un plan”.
Abel Madariaga, un dos querelantes da causa que investiga Marquevich e que puxo sobre o tapete a conexión local da detención do ex-xeneral Jorge Videla (La Hoja Nº 462), supón que Pablo Bianco é o seu fillo (ver Itinerario de dúbidas).
As Pereiras, A Armenteira, Meis
As Pereiras é un lugar da parroquia da Armenteira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Segundo o IGE en 2016 tiña 30 habitantes (19 mulleres e 11 homes), dous máis ca en 2010 e seis máis ca en 2005.
Campito
O hospital militar
O ex maior médico Norberto Bianco, agora detido no cárcere de Caseros xunto a Videla, subtraera a Pablo dun dos partos que se realizaron no hospital militar de Campo de Mayo.
Brumario
O nome do mes deriva do francés brume (galego: "bruma"). Segundo o informe á Convención proposto por Fabre d'Églantine, o devandito nome refírese ás "brétemas e brumas baixas que son a transudación da natureza de outubro en novembro". O sufixo -ario denota que o mes pertence á estación do outono, igual que Vendimario e Frimario.
O 18 de brumario
A data do 18 de brumario, por antonomasia, refírese ao 18 de brumario do ano XVIII (o 9 de novembro de 1799), cando Napoleón Bonaparte deu o golpe de estado que terminou co Directorio e deu lugar ao Consulado. Este golpe de estado marca para os historiadores o final da Revolución francesa.
Campito
O hospital militar
Os familiares dos nenos secuestrados iniciaron accións xudiciais para que se investiguen aqueles secuestros. Un dos casos máis importantes é o que iniciou Abel Madariaga denunciando o ex maior médico Norberto Bianco, entón xefe de Epidemioloxía do Hospital Militar de Campo de Mayo como o secuestrador do seu fillo nado durante o cativerio da súa nai, Silvia Quintela, en xullo de 1977.
Durante
Ao chegar ao campo asignábaselle un número a cada prisioneiro que era pintado na capucha coa que permanecían constantemente. Os torturadores ían aos pendellos e chamaban ao prisioneiro polo seu número para levalo á sala de tortura.
O ex sarxento Víctor Ibáñez que foi garda no Campito describe a situación:
Os pavillóns estaban clasificados pola importancia que se asignaba aos detidos e pola organización á que pertencía. Eran os interrogadores os que decidían a localización. O Campito caracterizouse polo uso de cans para torturar, controlar e aterrorizar os detidos.
Na súa totalidade, o campo tiña unha capacidade para uns 200 detidos simultaneamente. Basicamente os detidos eran interrogados baixo tortura desde o momento de chegar e durante un tempo que podería variar entre 15 días e dous meses. Logo eran asasinados. Só 43 persoas sobreviviron ao seu paso polo Campito.
O caso de Floreal Avellaneda, 13 anos:
Despois
Campo de Mayo, logo das reformas militares realizadas con posterioridade a 1983, e da anulación das hipóteses de guerra que existían antes desa data (Brasil, Chile) é considerado hoxe como innecesario para un establecemento militar. Na década dos anos 1990 instalouse alí un sector de adestramento para os Cascos Azuis.
Presentáronse proxectos para establecer alí un polo industrial, crear centros de estudos terciarios e universitarios, mantelo como reserva ecolóxica etc.
Actualmente, a prisión militar que existe en Campo de Mayo é o lugar de detención de moitos dos militares detidos por delitos cometidos durante o Proceso de Reorganización Nacional.
Os doce traballos de Heracles
miniatura|[[Antonio Pollaiuolo: Hércules e a Hidra, 1475. Galleria degli Uffizi, Florencia.]] Heracles (máis coñecido polo seu nome romano Hércules) é o nome dun heroe mitolóxico grego. O seu pai era Zeus quen, abraiado pola beleza de Alcmena, a muller de Anfitrión de Tebas, adquiriu a forma do seu esposo para enganala. Froito desa relación naceu Heracles.
A súa forza física sería a a súa característica física máis prezada, demostrada xa desde pequeno ao afogar dúas serpes no berce. Cando acadou a idade adulta matou ao León de Citerón.
Venceu aos minios que gravaban aos tebanos cun pesado tributo, o que lle asegurou a simpatía dos seus veciños, quen lle ofreceron como recompensa a princesa Mégara coa que casou. Cando a princesa lle deu tres fillos, Hera, a esposa de Zeus que non esquecía ningunha ofensa, volveuno tolo temporalmente. Heracles, entón, matou os fillos coas súas propias mans (e algúns afirman que tamén á súa muller). Coa dor por estes asasinatos acudiu ao seu primo Euristeo quen lle encargou os doce traballos como penitencia.
Os doce traballos de Heracles (ou Hércules)
Estes doce traballos eran teoricamente fazañas imposibles de realizar e nas que tamén se buscaba que o esforzado heroe encontrara a morte. Porén, foi capaz de executalas todas:
Economía de Kenya
Importante entreposto de comercio e finanzas da África oriental, Kenya ten sido afectada pola corrupción e pola súa dependencia de produtos primarios, cuxos prezos teñen permanecido baixos.
En 1997 o FMI suspendeu a axúda ó programa de estabilización económica do país polo seu fracaso en manter reformas estruturais e combater a corrupción, pero retomou as axudas posteriormente. O Banco Mundial tamén suspendeu axuda ó país en 2006 debido ós escándalos de corrupción. A pesar diso, a economía parece non ter sido afectada, pois o Produto interno bruto creceu 5% en 2006.
Portalodoso, Ribeiras de Lea, Castro de Rei
Portalodoso é un lugar da parroquia de Ribeiras de Lea no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 12 habitantes (8 homes e 4 mulleres).
Bearne
miniatura|280px|Situación do Bearne no departamento de [[Pireneos Atlánticos.]] miniatura|280px|Situación do Bearne (en amarelo). A liña vermella sinala a área do dominio lingüístico occitano. O Bearne,  en francés Béarn, en gascón, variedade bearnesa, que é variedade máis occidental da lingua occitana, Bearn  ou Biarn, en aragonés, Biarn; en Bearno, é unha rexión natural e histórica de Francia, situada na vertente norte dos Pireneos.
Corpo de Voronin
miniatura|dereita|Fusarium é un ascomiceto filamentoso, que presenta corpos de Voronin.
Bearne
Forma parte, coa Baixa Navarra, Lapurdi e Zuberoa, que compoñen o País Vasco francés (Iparralde), o departamento dos Pireneos Atlánticos, do cal ocupa o 60 % do territrio.
Xeografía
Ocupa unha superficie de 4 672 km2 e a súa poboación en 2013 era de 365 393 habitantes.
A súa capital é a cidade de Pau.
O seu xentilicio é bearnés.
Corpo de Voronin
A primeira función que se describiu deste orgánulo foi a de tapar o poro septal cando se producen danos nas hifas, para evitar a perda do contido celular da hifa. En Magnaporthe grisea, que infecta as raíces da planta do arroz, parece que os corpos de Voronin se requiren para o correcto desenvolvemento das estruturas infecciosas (apresorias) que invaden a raíz e para a progresión da infección, e parece que teñen unha función protectora contra o ambiente adverso que atopa no seu hospedador e contra o estrés nutricional, como a falta de nitróxeno.
O orgánulo recibe o seu nome en honor do micólogo ruso Mikhail Stepanovich Voronin, que o describiu.
Indira Bajramović
Indira Bajramović é unha activista xitana que vive en Bosnia e Hercegovina e é directora da Association of Roma Women from Tuzla. Traballou para proporcionar axuda e socorro ás aldeas rurais romanís, e tamén abogou pola igualdade de oportunidades para as persoas romanís en Bosnia e Hercegovina durante as últimas dúas décadas. Especificamente, Bajramović centrouse en chamar a atención sobre as dificultades ás que se enfrontan as mulleres romanís desempregadas e as vítimas de abuso ou violencia doméstica.
Bearne
Xeografía
Desde a Revolución Francesa, Bearne constitúe a parte oriental do departamento dos Pireneos Atlánticos, do que ocupa os 3/5 do seu territorio. Está atravesado en diagonal polas gaves de Pau e de Olorón, cuxos vales paralelos son a parte máis viva do país.
Indira Bajramović
Traxectoria
A asociación de Bajramović céntrase en proporcionar alimentos e produtos de hixiene, así como material escolar para os nenos pequenos das comunidades romanís. Ademais, a asociación traballa para proporcionar exames médicos privados para mulleres empobrecidas, especificamente para detectar o cancro de mama.
Bearne
Xeografía
A economía bearnesa sempre dependeu en gran medida da actividade agrícola e gandeira, e aínda mantén unha importante tradición nestes campos, pero na actualidade o Bearne tamén está orientado cara ás industrias de alta tecnoloxía, como a aeronaútica e as xeociencias (impulsadas polo descubrimento do xacemento de gas de Lacq en 1951).
Historia
Foi un antigo Estado soberano e unha antiga provincia francesa xurdida tras a unificación coa coroa real en 1620.
Indira Bajramović
Traxectoria
Durante a pandemia de COVID-19 no verán de 2020, Bajramović e a súa fundación asociáronse coa Bosnia and Herzegovina Women's Roma Network, a Fundación Comunitaria Tuzla, e o Foro de Solidariedade Internacional Emmaus para proporcionar axuda e subministracións alimentarias ás comunidades romanís locais ao redor de Kiseljak. Axudou a coordinar a distribución de varios centos de comidas ó día por parte de voluntarios, así como varios proxectos de construción, incluíndo un campo de fútbol e a reconstrución dunha canle avariada.
Bearne
Historia
A historia do Bearn está unida a figuras ilustres como Gastón Febo, Henrique II de Navarra (Henri d'Albret) e co rei de Francia Henrique IV.
A Coruña, Buxán, Val do Dubra
A Coruña é un lugar da parroquia de Buxán no concello coruñés de Val do Dubra na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 32 habitantes (14 homes e 18 mulleres).
Bearne
Historia
Este pequeno estado foi capaz de manter a súa independencia durante séculos ao lado dos seus poderosos veciños franceses e españois. Nunca deixou de defender a liberdade e a xustiza para todos os bearneses, nunha sabia mestura de aristocracia e democracia, (aínda que fosen elementos anacrónicos na Idade Media).
Mosteiro, Pol
San Salvador de Mosteiro é unha parroquia do concello de Pol pertencente á comarca de Meira, na provincia de Lugo. Segundo o INE en 2016 tiña 206 habitantes (102 homes e 104 mulleres), vinte e catro máis que no ano 2000.
Xeografía
A parroquia de Mosteiro ten un único núcleo de poboación, a vila de Mosteiro, na cal está a casa do concello de Pol. O seu rueiro comprende avenida do río Azúmara, camiño de Cadeite, camiño de Rielo, estrada de Lugo, Casas do Pacio, praza de Galicia, rúa de Castelao, rúa do Emigrante, rúa de Emilia Pardo Bazán, rúa de Rosalía de Castro e rúa de Xan Montes.
Parroquias de Pol
🇵🇱
Primeira República Portuguesa
A Primeira República Portuguesa estendeuse durante un complexo período de dezaseis anos na historia de Portugal, entre a fin do período de monarquía constitucional marcado pola Revolución do 5 de outubro de 1910 e o golpe de estado de 28 de maio de 1926, o cal instaurou unha ditadura militar coñecida como Ditadura Nacional que sería seguida polo réxime ditatorial corporativista de António de Oliveira Salazar coñecido como Estado Novo.
Sayaun Thunga Phool Ka
Sayaun Thunga Phool Ka (nepalí सयौं थुँगा फूलका) "Somos centos de flores") é o himno nacional do Nepal. Foi declarado oficialmente como símbolo nacional do Nepal o 3 de agosto de 2007, nunha cerimonia realizada na sala de conferencias da Comisión Nacional do Plan, dentro do Singha Durbar, polo presidente do parlamento interino, Subash Chandra Nemwang.
A letra foi escrita polo poeta Pradeep Kumar Rai, alias Byakul Maila. A música é obra de Amber Gurung. O himno nacional ten unha formulación sinxela, eloxiando a soberanía do Nepal, a unidade, a coraxe, o orgullo, a beleza, o progreso, a paz, a diversidade cultural e biolóxica, e o respecto.
José Miguel Alcalde
José Miguel Alcalde, nado en Santiago de Compostela cara a 1896 e finado na Coruña en setembro de 1987, foi un industrial e político galego.
Civet
Civet é unha banda estadounidense de punk rock procedente de Long Beach, California. Ata a data leva publicados catro álbums de estudio, o último deles, Love & War, lanzado no ano 2011 a través do selo Hellcat Records.
Figaredo, Carantoña, Vimianzo
Figaredo é un lugar da parroquia do Carantoña no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Tiña 79 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 37 homes e 42 mulleres.
Por este lugar pasa a 4ª etapa da ruta de sendeirismo do Camiño dos Faros.
O can doente
O can doente (野良犬) é un filme xaponés de 1949 dirixido e escrito por Akira Kurosawa. É un drama e thiller protagonizado por Toshiro Mifune e Takashi Shimura. Foi o segundo filme de Kurasawa no ano 1949, sendo producido por Film Art Association e estreado por Shintoho. Tamén está considerado como un filme de detectives (está entre os primeiros filmes xaponeses deste xénero) que explora o estado de ánimo do Xapón durante a súa dolorosa recuperación posguerra. É un precursor dos xéneros de investigación policial "buddy cop".
Tras do Ceán, Carantoña, Vimianzo
Tras do Ceán é un lugar da parroquia do Carantoña no concello coruñés de Vimianzo na comarca da Terra de Soneira. Segundo o Instituto Nacional de Estadística en 2018 tiña 66 habitantes (34 homes e 32 mulleres).
Vendimario
miniatura|Alegoría, autor anónimo. Vendimiario (en francés Vendémiaire) é o nome do primeiro mes do calendario republicano francés, o primeiro tamén da estación do outono. Comeza o día do equinoccio de outono, que segundo o ano cae o 22, o 23 ou o 24 de setembro, e acaba o 21, o 22 ou o 23 de outubro. Coincide aproximadamente co paso aparente do Sol pola constelación zodiacal de Libra.
O nome do mes deriva do francés vendange (en galego: "vendima"). Segundo o informe á Convención proposto por Fabre d'Églantine, o devandito nome refírese "ás vendimas que teñen lugar en setembro e en outubro". O sufixo -ario denota que o mes pertence á estación do outono, igual que Brumario e Frimario.
O 13 vendimario
Este primeiro mes do ano do calendario republicano francés é coñecido polo acontecemento que fixo aparecer por primeira vez a Napoleón Bonaparte nos asuntos políticos da historia de Francia, a insurrección realista do 13 vendimario do ano IV.
Nicole Anderson
Traxectoria
Nicole Anderson é coñecida por interpretar a Macy Misa na serie de Disney Channel Jonas L.A. e a Kelly Parker na serie de ABC Family Make It or Break It.
Movemento Popular Democrático
O Movemento Popular Democrático, anteriormente chamado Alianza Democrática Turnhalle, é unha agrupación de partidos políticos de Namibia, rexistrada como un partido unido con fins de representación parlamentaria.
En coalición coa Fronte Democrática Unida (FDU) constituíu a oposición oficial no parlamento até as eleccións parlamentarias de 2009. O partido actualmente mantén cinco escanos na Asemblea Nacional de Namibia, un escano no Consello Nacional de Namibia e é a oposición oficial. McHenry Venaani é presidente do PDM.
O PDM é membro asociado da Unión Internacional Demócrata, un grupo transnacional de partidos políticos nacionais identificados xeralmente co conservadorismo político de centro dereita, que é membro da Unión Democrática de África, creada en Accra (Ghana) en febreiro de 2019.
Historia
miniatura|300px|O histórico edificio Turnhalle de Windhoek, hoxe a sede da [[Comunidade de Desenvolvemento da África Austral (SADC).]]
O partido formouse como Alianza Democrática Turnhalle en novembro de 1977 como resultado da Conferencia Constitucional de Turnhalle celebrada en Windhoek entre 1975 e 1977, e como contrapeso e principal oposición á Organización do Pobo de África do Suroeste (SWAPO). Os participantes da Conferencia Constitucional saíron do Comité Constitucional pola insistencia do Partido Nacional de manter a lexislación do apartheid na nova constitución. Tanto a conferencia como o ADT recibiron o nome do edificio Turnhalle, nome alemán do edificio de Windhoek onde se celebrou a Conferencia.
A ADT gañou as eleccións lexislativas de África do Suroeste en 1978 por unha esmagadora maioría, reclamando 41 dos 50 escanos. Isto debeuse en gran parte á "intimidación xeneralizada", e a presenza de tropas surafricanas, particularmente no norte do territorio.
O goberno interino posterior, formado por unha Asemblea Nacional e un Consello de Ministros, durou até o 18 de xaneiro de 1983 cando, debido á inxerencia continuada do Administrador Xeral surafricano, o Consello de Ministros dimitiu. O 18 de xaneiro de 1983 Suráfrica aceptou a disolución tanto do corpo lexislativo como do executivo, sen que se fixasen eleccións, e asumiu de novo a autoridade administrativa sobre África do Souroeste.
Este baleiro durou até o 17 de xuño de 1985, cando o Goberno de Transición de Unidade Nacional (GTUN) foi instalado polo Administrador Xeral surafricano. As súas accións lexislativas e executivas estiveron sometidas a aprobación surafricana, co Administrador Xeral recentemente nomeado, Louis Pienaar, tendo o dereito de veto a todas as lexislacións. O GTNU era percibido como un organismo en gran parte impotente que buscaba unha reforma moderada, pero foi incapaz de obter o recoñecemento das Nacións Unidas. A ADT tamén dominou este goberno, aínda que non con maioría absoluta: na Asemblea Nacional de 62 escanos a ADT ocupaba 22, e cinco partidos máis pequenos obtiveron 8 escanos cada un. O 1 de marzo de 1989 o GTNU foi suspendido segundo os termos da Resolución 435 do Consello de Seguridade das Nacións Unidas, para que dera paso a un goberno independente, determinado polas eleccións parlamentarias que se celebraron en novembro de 1989]. O SWAPO gañou as eleccións, quedado en segundo lugar a ADT.
Río de Escuadro
O río de Escuadro ou tamén coñecido como Rego de Escuadro é un afluente do río Toxa. Nace na fronteira entre os concellos de Forcarei (Pontevedra) e Silleda, descorre pola parroquia silledense de Escuadro entre outras. A altura da aldea de Férveda provoca a fervenza de Férveda, de gran beleza e valor paisaxístico, aínda que de difícil acceso.
Unha antiga lenda afirma que debaixo da citada fervenza hai enterrado un arado de ouro.
Ao carón da fervenza de Férveda tivo lugar por primeira vez o 3 de setembro de 2011 a Romaría da Fervenza, un encontro gastronómico e musical de grupos folk e veciños da comarca.
Pol, Pol
Santo Estevo de Pol é unha parroquia do concello de Pol na comarca de Meira, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 32 habitantes, deles 16 eran homes e 16 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
Esther Benítez Eiroa
Esther Benítez Eiroa, nada en Ferrol en 1937 e finada en Madrid o 12 de maio de 2001, foi unha tradutora galega.
Pol, Pol
Parroquias de Pol
🇵🇱
Esther Benítez Eiroa
Traxectoria
Traduciu ó castelán a numerosos autores italianos e franceses, como Calvino, Pavese, Manzoni ou Maupassant, entre outros moitos. Traduciu tamén os libros da serie El pequeño Nicolás de Sempé e Goscinny.
En 1978, foi galardoada co premio Fray Luis de León pola súa tradución de Nuestros antepasados, de Italo Calvino, e en 1992 recibiu o Premio Nacional á Obra dun Tradutor. Esther Benítez foi tamén un membro activo e combativo tanto da Asociación Colexial de Escritores de España como da súa sección de tradutores, ACE Tradutores.
En 2006, ACE Tradutores creou o premio que leva o seu nome, destinado a premiar a mellor tradución (de calquera lingua a calquera lingua de España) publicada o ano anterior á resolución. Unha das peculiaridades do premio é que o xurado está constituído por todos os membros da asociación.
A Silvosa, Ribeiras de Lea, Castro de Rei
A Silvosa é un lugar da parroquia de Ribeiras de Lea no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 45 habitantes (26 homes e 19 mulleres).
Auguste Marmont
Auguste Frédéric Louis Viesse de Marmont, nado o 20 de xullo de 1774 en Châtillon-sur-Seine (Reino de Francia), e finado o 2 de marzo de 1852 en Venecia (Italia), foi un militar francés que chegou ao grao de mariscal.
Entrou no corpo de artillería e coñeceu a Napoleón Bonaparte no asedio a Toulon. A partir dese momento adheriuse a el con entusiasmo e acompañouno en 1796 como axudante na campaña de Italia e dous anos despois na de Exipto. Volveu con el a Francia, sendo xa xeneral (1799), e apoiou o golpe de estado de brumario e despois foi membro do Consello de Estado.
Aínda non curado por completo, en 1813 encargouse do mando do sexto corpo do exército, á fronte do cal intervén nas batallas de Lützen, Bautzen, Dresden e Mockern. En 1814 defendeu con persistencia a parte oeste de París, mais á fin tivo que capitular e retirouse coas súas tropas a Essonnes, preto de Fontainebleau, desde onde iniciou negociacións co Goberno provisional e cos aliados, encamiñadas a salvar a coroa para o rei de Roma, mediante a abdicación de Napoleón. Iso foi interpretado por Napoleón e os bonapartistas como unha traizón. esquerda|miniatura|165x165px|Escudo da familia Marmont Luís XVIII confirmouno nos seus cargos e nas súas honras. O 16 de xullo de 1830, Carlos X dálle o mando da primeira división militar, pero Marmont conseguiu reprimir a insurrección da capital e retirouse a noite do 29 con 6.000 suízos e os poucos batallóns que permaneceran fieis. Xunto a Carlos X marchou ao estranxeiro e viaxou por Inglaterra, España, Rusia e Turquía. Os seus derradeiros anos pasounos o mariscal en Viena e en Venecia, e ao falecer foi enterrado na súa vila natal.
Teócrito
Teócrito (en grego antigo, Θεόκριτος Theocritos), nado en Siracusa, Sicilia, ca. -310 e finado ca. -260, foi un poeta grego fundador da poesía bucólica ou pastoril e un dos máis importantes do Helenismo.
Traxectoria
Sábese moi pouco del, máis aló do que se pode deducir a partir da súa obra. Crese que naceu en Siracusa e viviu moito tempo en Kos, unha das illas do Mar Exeo. Protexérono o tirano Hierón II de Siracusa e o rei Tolomeo II Filadelfo en Alexandría, onde tamén residiu, chegando a coñecer a Calímaco. Nos seus versos alude a estes dous lugares e en ambos sitúa algúns dos seus poemas.
Non se sabe con certeza en que ano naceu, pero as principais etapas da súa vida deben de situarse entre os anos -300 e -260. Cara ao -274 residía aínda en Siracusa, xa que por entón compuxo o seu poema XVI, dedicado a Hierón II. En cambio, o XVII, unha homenaxe ao rei Tolomeo II Filadelfo, debeu escribirse entre o -274 e o -270, o que fai supoñer que o seu traslado desde Siracusa a Alexandría ocorreu entre estas dúas datas.
Teócrito, máis que ningún outro contemporáneo, é o poeta da cidade de Alexandría. Afinca nela xéneros exóticos como o mimo, de orixe siciliana, e responde á figura do poeta de corte, ao home urbano, o cal contradí en certo xeito a súa imaxe de fundador da bucólica.