cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Palacio de Xustiza de Bruxelas
Contorno
A Place Poelaert/Poelaertplein diante do Palacio de Xustiza é a meirande praza de Bruxelas e mide 155 metros por 50 metros. O proxecto de desenvolvemento inicial, que prevía un gran cadrado en semicírculo (1862), non se puido executar debido á morte súbita de Poelaert. En consecuencia, esta praza non presenta unha unidade arquitectónica nos edificios que a rodean, nin o belvedere procedente da planta orixinal, senón que constitúe un amplo espazo de tránsito inadecuado para os peóns, non funcionando como praza urbana senón como rotonda para os coches que impiden a apropiación do lugar por parte dos camiñantes. En 1905, foi escenario de prestixiosas conmemoracións polo 75 aniversario da Independencia de Bélxica. Hoxe en día, ofrece unha das mellores vistas de Bruxelas. Desde o miradoiro elevado, a famosa torre do concello de Bruxelas na Grand Place é claramente visible. Nun día soleado, pódese ver a basílica do Sagrado Corazón e mesmo o Atomium.
Preto do Palacio de Xustiza, na Place Poelaert, atópanse dous monumentos de guerra: o Monumento á Infantaría Belga de Edouard Vereycken (1935) e o Monumento anglo-belga de Charles Sargeant Jagger (1923). Ademais, os ascensores Poelaert, tamén coñecidos popularmente como os ascensores dos Marolles,  son un par de ascensores públicos que conectan a parte alta da cidade coa baixa (a Place Poelaert e a Square Breughel l'Ancien/Breughel de Oudeplein). Foron construídos pola oficina de Arquitectos AVA, baixo a coordinación do arquitecto Patrice Neirinck, e inauguráronse en xuño de 2002.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Cantarenas. Poemas (1934-1980)
Características
Con limiar de Xosé Gayoso Díaz, recolle os poemas de Bebedeira e engade outros novos: Valdeorresas e Dionisias. O autor pon de novo o mundo do viño no centro do seu universo poético. Regresa á terra da infancia que tanto o marcou, á que homenaxeou empregando en ocasións como pseudónimo o nome Corgomófilo.
Edicións
Foi reeditado en Xerais en 2022 da man de Xosé Ramón Pena
Dólar de prata do 150 aniversario do Instituto Smithsoniano
O dólar de prata do 150 aniversario do Instituto Smithsoniano é unha moeda conmemorativa, non circulante, emitida pola Casa da Moeda dos Estados Unidos en 1996 e cuñada polas Cecas de Filadelfia e de Denver.
Cantarenas. Poemas (1934-1980)
Poemas
'Dionisias. Cantarelas do viño'
Dólar de prata do 150 aniversario do Instituto Smithsoniano
Esta moeda dun dólar foi autorizada pola Lei 104-96, do 10 de xaneiro de 1996, pola que se dispuxo a emisión dunha moeda conmemorativa do 150 aniversario da fundación do Instituto Smithsoniano.
Esta moeda está integrada nun programa de emisións para 1996 que conta tamén cunha moeda de 5 dólares de ouro conmemorativa da mesma efeméride.
Deseño
miniatura|A [[medalla de ouro Langley, do Instituto Smithsoniano, da que toma o motivo do anverso esta moeda conmemoratiiva.]] No anverso da moeda, deseñado e gravado polo gravador da US Mint John M. Mercanti, reprodúcese unha figura feminina cunha toga que sostén o facho do coñecemento e un pergamiño coas palabras ART ("Arte"), HISTORY ("Historia") e SCIENCE ("Ciencia"), posta de crequenas sobre o globo terrestre. A escena está baseada no deseño da medalla de ouro Langley, do Instituto Smithsoniano. Completan o anverso a lenda UNITED STATES OF AMERICA na parte superior, o lema E PLURIBUS UNUM e o valor facial na inferior, e á dereita da figura a lenda alusiva ao motivo conmemorado, FOR THE INCREASE AND DIFFUSION OH KNOWLEDGE ("Para o aumento e a difusión do coñecemento").
miniatura|220x220px|[[Fachada do edificio principal do Instituto Smithsoniano en Washington, que se reproduce no anverso da moeda conmemorativa.]]
Pola súa banda, o reverso, obra de Thomas D. Rogers, reproduce a fachada do edificio sede do Instituto Smithsoniano en Washington, cos lemas LIBERTY ("Liberdade") e IN GOD WE TRUST ("En Deus confiamos"), na parte superior e a lenda "Smithsonian 1846-1996" no exergo.
Produción e comercialización
A lei que autorizou a emisión destas moedas conmemorativas prevía unha tiraxe máxina de 650.000 de exemplares. A moeda produciuse na Casa da Moeda de Filadelfia na súa versión estándar e na Casa da Moeda de Denver na versión con acabamento especial (proof), e estivo dispoñible para a súa adquisición por parte da poboación desde o 5 de agosto de 2006.
A súa produción foi de 31.230 moedas na súa condición estándar e 129.152 en versión con acabamento (proof), o que fai un total de 160.382 exemplares.
A moeda comercializouse aos prezos de 32 dólares en condición estándar e 37 en versión proof, e o beneficio conseguido coa súa venda destinouse nun 85 % para o financiamento das actividades do Instituto Smithsoniano e un 15 % para o funcionamento da Colección Numismática Nacional dos Estados Unidos, xestionada tamén por este instituto.
Samuel L. Mitchill
Samuel Latham Mitchell, nado en Hempstead, condado de Nassau, Estado de Nova York o 20 de agosto de 1764, e finado na cidade de Nova York o 7 de setembro de 1831, foi un médico, naturalista e político estadounidense.
Formación e primeiros traballos
Samuel L. Mitchill doutorose en Medicina en 1786 na Universidade de Edimburgo, Escocia. Ao su regreso aos Estados Unidos, comezou a traballar como médico e completou os estudos de Dereito.
Actividade política
Mitchill foi membro da Asemblea do estado de Nova York en 1791 e, máis tarde, en 1798. En 1801 foi elixido para formar parte da Cámara de Representantes dos Estados Unidos como membro do partido Demócrata-Republicano. En novembro de 1804 deixou o posto que ocupaba e pasou ao Senado en representación de Nova York, permanecendo no cargo até novembro de 1809. Ao ano seguiente regresou como membro da Cámara de Representantes até marzo de 1813.
Na súa actividade política mostrou especial interese pola mellora da mariña estadounidense. Como membro da Asemblea do estado de Nova York logrou financiamento para os ensaios con barcos de vapor que Robert Fulton e Robert R. Livingston realizaron en augas de Nova York. Desde Washington, DC preocupouse por temas tan variados como a calidade da pólvora ou a mellora da saúde dos mariños.
Durante a Guerra anglo-estadounidense de 1812 formou parte dunha comisión da US Navy para o desenvolvemento e mellora da armada e a defensa das costas e os portos.
Actividade científica
Entre 1792 e 1801 foi profesor no Columbia College, dependente da Universidade de Columbia, onde impartiu clases de química, botánica e historia natural entre 1792 e 1801. Nesta época impulsou a creación de The Medical Repository, a primeira revista médica dos Estados Unidos, da que foi editor e na que publicou numerosos artigos, tanto de medicina como de historia natural.
En 1795 expuso unha teoría sobre o contaxio de enfermidades que, aínda que resultou errónea, permitiulle descubrir as calidades anestésicas do óxido nitroso cinco anos antes de que as fixese públicas Humphry Davy.
En 1796 estudou a xeoloxía da conca do río Hudson e divulgou as súas observacións no primeiro e no segundo volume de The Medical Repository en 1798 e 1799 baixo o título de Sketch of the Mineralogical History of the State of New York.
Tamén desde o punto de vista xeolóxico, Mitchill ofreceu en 1815 unha detallada explicación do terremoto de Nueva Madrid (Missouri) que se produciu o 16 de decembro de 1811.
Despois dunha longa carreira política, en 1813 volveu a dar clases no New York College of Physicians and Surgeons, dependente da Universidade de Columbia, do que fora un dos seus fundadores. Entre os múltiples estudos que realizou sobre historia natural destacan os dedicados á botánica de América, recollidos no discurso que pronunciou en 1813 na Sociedade Histórica de Nova York e o seu texto Fishes of New York (1815), que incluía a descrición de 166 especies de peixes de auga doce e salgada que se considera unha das obras ictiolóxicas máis importantes da súa época.
Foi membro activo de numerosas sociedades científicas, algunhas das cales axudou a fundar. Entre 1797 e 1820 ocupou o cargo de secretario da American Philosophical Society de Filadelfia e foi presidente da Sociedade Mineralóxica Americana. En 1814 fundou a New York Literary and Philosophical Society e, en 1817, o Lyceum of Natural History of New York (que máis tarde se convertería na Academia de Ciencias de Nova York). En 1821 presidiu a New York State Medical Society e, en 1826, fundou o Rutgers Medical College en Nova Jersey e foi seu vicepresidente durante os catro anos que perdurou a institución.
Abreviatura
A abreviatura Mitchill emprégase para recoñecer a Samuel L. Mitchill como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Museo Numismático de Aruba
O Museo Numismático de Aruba (papiamento: Museo Numismatico Aruba) foi un museo numismático establecido na cidade de Oranjestad en Aruba.
Historia
O museo inaugurouse o 13 de novembro de 1981, e foi fundado por J. Mario Odor, que foi tamén o seu director. Os fondos do museo estaban constituídos pola colección numismática privada de Odor, composta por máis de 35.000 pezas (moedas, papel moeda e selos) non só de Aruba senón de arredor de 400 territorios emisores.
O museo era un dos máis completos do Caribe no seu xénero, e amosaba unha visión ampla da moeda do Imperio Romano e da Grecia antiga, da moeda bizantina das emisións das dinatías chinesas, da India e do antigo Exipto, entre outras, así como cuñaxes máis recentes, desde a Idade Media ao mundo contemporáneo.
En 1999, o museo xa non existía e a súa sede estaba pechada. O seu fundador finou en 2001.
Sede
O Museo Numismático de Aruba tivo a súa sede na coñecida como Casa Amarela (papiamento: Casita Geel), erixida en 1908 sobre unha construción anterior de 1860. Tamén albergou outras institucións, como o Banco de Aruba.
Salsa Tabasco
miniatura|100px|Botella de salsa Tabasco.
Muisca cylindricollis
Muisca cylindricollis é unha especie de escaravello do xénero Muisca da subfamilia Clerinae ou Enopliinae. Foi descrita orixinalmente polo zoólogo Adriano Lúcio Peracchi en 1962 baixo o nome Cregya cylindricollis. O mesmo autor volveu clasificar a especie como Paracregya cylindricollis en 1964. Paracregya cylindricollis foi nomeada como Muisca cylindricollis por Ekis en 1975. O xénero leva o nome do pobo muisca, orixinario do Altiplano Cundiboyacense, no centro de Colombia.
Salsa Tabasco
A salsa Tabasco é unha famosa salsa picante de orixe estadounidense, creada en 1868 por Edmund McIlhenny.
De sabor picante, prepárase con pementos maduros (vermellos) de chile Tabasco, vinagre, auga e sal, macerados en barrís de carballo.
Aínda que o seu nome procede do estado de Tabasco, trátase dun produto estadounidense elaborado pola McIlhenny Company, que produce toda a salsa vendida no mundo, na súa sede situada na illa Avery, na zona meridional do estado de Luisiana, no sur dos Estados Unidos.
Historia
miniatura|240px|Pementos de tabasco (maduros e verdes). |miniatura|240px|Mariscos ao chiltepín, Tabasco. miniatura|240px|Variedades de salsa Tabasco. A historia tradicional di que a salsa Tabasco foi creada por Edmund McIlhenny. McIlhenny era orixinario de Maryland, pero en 1841 trasladouse a Nova Orleáns, Luisiana, para buscar fortuna. Atopou a súa fortuna entrando no negocio bancario. Na época da Guerra civil estadounidense era un banqueiro exitoso. Porén, a guerra e as súas consecuencias destruíron o seu negocio. Foi a Texas por un tempo, e despois mudouse coa familia da súa muller á illa Avery, en Luisiana. Coñeceu en Nova Orleáns a un viaxeiro chamado Gleason, que lle vendeu algunhas sementes de pemento tabasco traídos desde Tabasco, México Estes pementos gustáronlle tanto que comezou a sementalos na plantación de seu sogro, dono duna mina de sal na illa Avery, situada a 140 millas ap oeste de Nova Orleáns. En 1867, McIlhenny comezou a experimentar cunha salsa feita co estes pementos. Esmagou os pementos vermellos das súas plantas, mesturounos co sal que se atopa naturalmente na illa Avery e envelleceu a mestura durante un mes en vasos, botes e barrís. Finalmente, mesturou isto con vinagre de viño branco e envelleceu o resultado un mes máis. Así naceu a salsa Tabasco.
Os primeiros comensais que a probaron, seus familiares e amigos, quedaron encantados coa súa salsa e pronto empezouse a falar da deliciosa "salsa de Mr McIlhenny". Creada en principio sen ningún propósito comercial, as persoas próximas a Edmund animárono a que a vendera fóra do seu círculo. Edmund comezou a vender a súa salsa de maneira independente, até que conseguiu que axentes comerciais a distribuíran. A demanda foi crecendo rapidamente e converteuse nun éxito comercial.
En 1870 McIlhenny conseguiu unha patente para a súa invención. Comezou a comercializalo ao longo da costa do Golfo de México e, en poucos anos, fíxose popular en todo o país, e en todo o mundo.
A finais da década de 1870, Edmund comezou a exportar a salsa Tabasco a Europa. Actualmente a famosa salsa pódese encontrar en máis de 160 países dos cinco continentes e está etiquetada en máis de 22 idiomas, conservando a súa receita orixinal de máis dun século. A empresa fundada por McIlhenny mantívose na propiedade dos seus descendentes desde a súa morte en 1890 até o presente, sendo Paul McIlhenny o seu actual director executivo, o cuarto da compañía.
Variedades
Durante o século XX comezaron a comercializarse novos sabores da salsa Tabasco, tales como "Tabasco Garlic", é dicir, con allo, "Tabasco Chipotle", "Tabasco Green Pepper" e "Tabasco habaneiro" (estes sabores non están dispoñíbeis en todos os países onde se comercializa a variante orixinal). O produto véndese en 165 países.
González de Haz
Os apelidos González de Haz poden referirse, entre outros, aos seguintes empresarios dos medios de comunicación vigueses:
Cabanela, Pezós, Pezós
Cabanela é un lugar da parroquia de Pezós no concello de Pezós que se localiza no occidente de Asturias.
Situado a 352 metros sobre o nivel do mar, a aldea localízase a 2 km da vila, e capital do concello, de Pezós e en 2021 tiña unha poboaciónde 3 habitantes.
Amígdala cerebral
thumb|300px|Amígdala cerebral en vermello dentro do [[encéfalo.]] A amígadal cerebral, tamén chamada corpo amigdalino (corpus amygdaloideum) ou complexo amigdalino, é cada un dos dous conxuntos de núcleos de neuronas localizadas na parte profunda dos lóbulos temporais cerebrais dos vertebrados complexos, incluídos os humanos. A amígdala forma parte do sistema límbico e o seu papel principal é o procesamento e almacenamento de reaccións emocionais.
Divisións anatómicas
miniatura|250px|Amígdala equerda en vermello, visible nun corte vertical dunha [[Imaxe por resonancia magnética|resonancia magnética.]] miniatura|250px|Proxección da amígdala (en vermello) sobre a superficie inferior do encéfalo. Debuxo esquemático. As rexións descritas como «amígdala» en realidade abranguen unha serie de núcleos con distintos atributos funcionais chamados complexo amigdalino. Entre eses núcleos atópase o grupo basolateral, o núcleo centromedial e o núcleo cortical. O grupo basolateral pódese dividir á súa vez no núcleo lateral, o basal e os núcleos basais accesorios.
Conexións
A amígdala envía proxeccións ao hipotálamo, encargado da activación do sistema nervioso autónomo, aos núcleos reticulares para incrementar os reflexos de vixilancia, paralización e escape/fuxida, aos núcleos do nervio trixémino e facial para as expresións de medo, á área tegmental ventral, locus cerúleo e núcleo tegmental laterodorsal para a activación de neurotransmisores de dopamina, glicocorticoides, noradrenalina e adrenalina (nótese que moitos destes neurotransmisores están estreitamente vinculados ás respostas ao estrés e en particular ao distrés ou estrés que é nocivo para o organismo).
O núcleo cortical está relacionado co sentido do olfacto e o procesamento das feromonas. Recibe información desde o bulbo olfactorio e o córtex olfactorio. O núcleo lateral, que envía proxeccións ao resto do grupo basolateral e aos núcleos centromediais, recibe proxeccións desde sistemas sensoriais. Os núcleos centromediais están implicados na activación emocional en ratas e gatos.
Sexo e diferenzas hemisféricas
Hai evidencias en moitas especies de que a amígdala está moi implicada na resposta ás hormonas sexuais. A amígdala contén receptores tanto para estróxenos coma para andróxenos e responde a flutuacións nos niveis hormonais mediante cambios na súa morfoloxía. A amígdala é maior en machos adultos tanto en humanos coma en moitos roedores e as hormonas parecen ter a capacidade de alterar moitas características da amígdala, incluídas o número de neuronas e a expresión dos seus neurotransmisores.
miniatura|esquerda|Amígdala en azul. Corte coronal do [[encéfalo.]]
Ademais, resultados recentes suxiren que as diferenzas sexuais na amígdala poderían correlacionarse con diferenzas hemisféricas da amígdala. Cahill e outros suxiren unha teoría chamada «dereita-varón, esquerda-muller» da actividade da amígdala. Así, as conexións coa amígdala dereita facilitan un mellor seguimento ou vixilancia de estímulos externos e as conexións coa amígdala esquerda facilitan un mellor seguimento ou vixilancia de estímulos internos.
Aprendizaxe emocional
Subdivisións da amígdala.|miniatura En vertebrados complexos, a amígdala encárgase principalmente da formación e almacenamento de memorias asociadas a episodios emocionais. Algunhas investigacións indican que, durante o condicionamento do medo, os estímulos sensoriais acadan o grupo basolateral da amígdala, particularmente os núcleos laterais, onde se forman asociacións con recordos do estímulo. A asociación entre o estímulo e eventos aversivos podería ser mediada por potenciacións a longo prazo, unha prolongación de potencial na estruturas sinápticas co obxectivo de reaccionar máis doadamente.
As lembranzas de experiencias emocionais que deixaron pegada en conexións sinápticas dos núcleos laterais inducen condutas asociadas coa emoción de medo a través de conexións co núcleo central da amígdala. O núcleo central está implicado no comezo das respostas de medo, incluída a paralización, taquicardia, incremento da respiración e liberación de hormonas do estrés. Danos na amígdala impiden tanto a adquisición como a expresión do condicionamento de medo, unha forma de condicionamento clásico de respostas emocionais.
Liga Galega de Rugby 2022-23
A edición 2022-2023 da LGR foi a 40ª edición da liga de rugby organizada pola actual Federación Galega de Rugby. Nesta edición o torneo contou con trece equipos participantes, seis na primeira división e sete na segunda. A competición comezou o 15 de outubro de 2022 e rematou o 1 de abril de 2023 coas finais disputadas no Estadio Manuel Anxo Cortizo de Lalín.
Amígdala cerebral
Aprendizaxe emocional
A amígdala intervén tamén no condicionamento apetitivo. Parece ser que neuronas ben definidas responden a estímulos positivos e negativos, mais esas neuronas non están diferenciadas claramente en núcleos anatómicos. Diferentes núcleos dentro da amígdala teñen diferentes funcións no condicionamento apetitivo.
Liga Galega de Rugby 2022-23
Fase previa
A fase previa foi unha liga a dúas voltas na que cada equipo xogou dúas veces contra cada rival, completando 10 xornadas.
Fase de grupos
Na fase de grupos os tres primeiros da fase previa xogaron entre eles nun grupo e os tres últimos xogaron entre eles noutro grupo, completando outras catro xornadas sumadas ás dez da fase previa.
Amígdala cerebral
Aprendizaxe emocional
Un modelo de aprendizaxe emocional pavloviano apetitivo atopámolo nos ratos, cuxas feromonas sexuais son atractivas de forma innata, mentres que os cheiros volátiles que desprenden non o son ata que adquiren esta propiedade por asociación con aquelas. Anatomicamente, as feromonas non volátiles estimulan o sistema vomeronasal, mentres que os volátiles asociados a elas son detectados polo sistema olfactivo. No sistema do reforzo, as feromonas non volátiles percibidas por primeira vez activan o núcleo basolateral da amígdala e o núcleo accumbens, pero non a área ventral tegmental nin o córtex prefrontal. O sistema do reforzo actívase de forma diferente cando os animais perciben cheiros volátiles que adquiriron a propiedade de seren atractivos por asociación coas feromonas. A detección destes estímulos con valor atractivo adquirido estimula a actividade da amígdala basolateral, da área ventral tegmental e do córtex, pero non do núcleo accumbens. A asociación entre as feromonas non volátiles e os seus cheiros asociados prodúcese, por tanto, no núcleo basolateral da amígdala.
Liga Galega de Rugby 2022-23
Final
A final enfrontou ós dous primeiros clasificados, o Vigo Rugby Club e o Club de Rugby Arquitectura Técnica. O encontro tivo lugar no estadio Manuel Anxo Cortizo de Lalín o 1 de abril de 2023, ás 18:00h.
LGR 2
A segunda división galega contou cunha liga regular seguida de semifinais e final.
Amígdala cerebral
Modulación da memoria
A amígdala tamén está implicada na consolidación da memoria. Despois de calquera evento de aprendizaxe, a memoria a longo prazo para o estímulo non se forma de maneira instantánea, senón que a información relacionada con ese evento é asimilada lentamente a través dunha consolidación a longo prazo ao longo do tempo (a duración da consolidación pode chegar a ser toda a vida), un proceso chamado consolidación da memoria, ata que acada un estado relativamente permanente.
Liga Galega de Rugby 2022-23
Promoción
Tralo remate das ligas de primeira e segunda división, o campión de segunda ascende directamente á primeira. A promoción de ascenso/descenso enfrontou ó último clasificado da LGR 1 co segundo clasificado da LGR 2, nunca eliminatoria a ida e volta.
Amígdala cerebral
Modulación da memoria
Durante o período de consolidación, a memoria pode ser modulada. En particular, parece que a activación emocional despois do evento de aprendizaxe inflúe na forza que terá a memoria posterior para ese evento. Unha grande activación emocional posterior ao evento enriquece a retención de información dunha persoa para ese evento. Diversos experimentos puxeron de manifesto que a administración de hormonas do estrés (catecolaminas e glicocorticoides) en ratos xusto despois de aprender algo aumenta a súa retención cando se lles presenta unha proba de recordo dous días despois.
Liga Galega de Rugby 2022-23
Promoción
Os encontros disputados os días 15 e 23 de abril deron como resultado o ascenso á primeira división do Muralla RC, e o descenso á segunda división do CR Lalín.
Amígdala cerebral
Modulación da memoria
A amígdala, especialmente o grupo basolateral, está implicada na mediación dos efectos da activación emocional na forza da pegada mnemotécnica para o evento, como mostraron moitos laboratorios, incluído o do profesor James McGaugh. Estes laboratorios adestraron animais en varias tarefas de aprendizaxe e encontraron que a inxección de drogas na amígdala despois da sesión de adestramento afecta a lembranza posterior da tarefa. Entre estas tarefas están o condicionamento clásico básico, como por exemplo a evitación inhibitoria, onde as ratas aprenden a asociar unha suave descarga nas patas cun compartimento particular do aparello, e tarefas máis complexas, como labirintos de augua para a orientación espacial ou por medio de pistas, onde a rata aprende a nadar ata unha plataforma para escapar da auga. Se se inxecta na amígdala unha droga que inhibe o seu funcionamento, os animais non poden executar a tarefa con normalidade.
VinylPlus
VinylPlus foi fundado polo Consello Europeo de Fabricantes de Vinilo (European Council of Vinyl Manufacturers, ECVM), a Asociación Europea de Produtores de Estabilizadores (European Stabiliser Producers Association, ESPA), European Plasticisers e European Plastics Converters (EuPC) en 2011 cando a industria do PVC renovou unha iniciativa previa chamada Vinyl 2010. VinylPlus é un compromiso voluntario de dez anos de toda a industria para desenvolver formas máis ecoloxicamente responsables de producir, usar e reciclar PVC. O programa aliña cos principios e obxectivos dos Obxectivos de Desenvolvemento Sostible (ODS) da ONU e a economía circular.
Amígdala cerebral
Modulación da memoria
Malia a importancia da amígdala na modulación da formación da pegada de memoria, a aprendizaxe pódese producir sen a súa intervención, aínda que esa aprendizaxe parece ter déficits, como déficits no condicionamento de medo que seguen a unha lesión amigdalar.
VinylPlus
VinylPlus inclúe todos os sectores europeos da industria do PVC: produtores de resinas e aditivos, así como transformadores e recicladores de plásticos. Abarca a UE-28 máis Noruega e Suíza.
Amígdala cerebral
Correlatos neuropsicológicos da actividade amigdalina
Desde o punto de vista funcional a amígdala participa na integración da variada información sensorial coa esfera autonómica corporal e endócrina, que se traduce en respostas de autoconservación nas esferas sexual, alimentaria, de agresividade e, en definitiva, co comportamento emocional.
VinylPlus
VinylPlus está incluído no Rexistro de Compromisos Rio+20 e é membro da Green Industry Platform, a asociación mundial liderada pola Organización das Nacións Unidas para o Desenvolvemento Industrial (United Nations Industrial Development Organization, UNIDO/ ONUDI) e o Programa da Plataforma das Nacións Unidas para o Medio Ambiente (United Nations Environment Platform Programme, PNUMA). VinylPlus tamén está rexistrado como socio na plataforma de Asociacións da ONU para os ODS, onde se recoñece que cumpre os criterios SMART.
Amígdala cerebral
Correlatos neuropsicológicos da actividade amigdalina
A investigación en primates achegou explicacións sobre as funcións da amígdala, así como unha base para a investigación futura. En 1888 observouse que monos rhesus cunha lesión no lóbulo temporal (incluída a amígdala) tiñan déficits emocionais e sociais significativos. Heinrich Klüver e Paul Bucy desenvolveron máis tarde esta mesma información tras mostrar que amplas lesións no lóbulo temporal anterior producían notables cambios, incluída unha inapropiada violencia a obxectos, hipoemocionalidade, perda de medo, hipersexualidade, e incremento da oralidade (hiperoralidade), que consiste en coller e situar obxectos inapropiados na boca. Algúns monos tamén mostraban unha incapacidade para recoñecer obxectos familiares e a aproximación de forma indiscriminada tanto a obxextos animados coma inanimados, exhibindo perda de medo ao longo dos experimentos. Este trastorno denominouse máis tarde síndrome de Klüver-Bucy en honra aos seus descubridores. Estudos posteriores enfocaron a súa investigación na amígdala de forma específica, xa que o lóbulo temporal comprende un amplo conxunto de estruturas cerebrais, que fan difícil descubrir a función específica dunha estrutura concreta en relación con certos síntomas. As nais cuxas amígdalas estaban danadas mostraban unha redución das condutas maternais cara aos seus fillos, a miúdo maltratándoos físicamente e descuidándoos. En 1981 descubriuse que un conxunto de lesións específicas que comprendían a amígdala completa causaban a síndrome de Klüver-Bucy.
Cos avances nas técnicas de neuroimaxe, como por exemplo a tomografía por emisión de positróns ou a resonancia magnética funcional, os neurocientíficos fixeron grandes descubrimentos sobre a amígdala no cerebro humano. Datos consensuados demostran que a amígdala ten un papel importante nos estados mentais e que está relacionada con moitos trastornos psicolóxicos. En 2006 observouse unha hiperactividade na amígdala cando se mostraban aos pacientes faces ameazantes ou se vían implicados en situacións terroríficas. Os pacientes cunha fobia social máis grave correlacionábanse cunha maior activación da amígdala. De forma semellante, pacientes depresivos mostraron unha hiperactividade da amígdala esquerda cando interpretaban emocións para todo tipo de faces e especialmente con faces ameazantes. Esta hiperactividade normalizouse cando aos pacientes se lles prescribiu un tratamento con antidepresivos. Ao contrario, observouse que a amígdala actúa de forma diferente en pacientes bipolares. Un estudo de 2003 achou que tanto pacientes adultos coma adolescentes con trastorno bipolar tendían a ter unha amígdala de tamaño considerablemente menor e tamén menor volume hipocampal. Moitos estudos centráonse en tratar de atopar a relación entre a amígdala e o autismo.
VinylPlus
VinylPlus lanzou unha ferramenta chamada "Additive Sustainability Footprint" (ASF) para calcular o impacto do ciclo de vida dos aditivos usados en produtos de PVC. A intención é mellorar e comparar a pegada de sustentabilidade destes aditivos. Porén, unha ONG criticou a iniciativa, tildándoa de "greenwashing", sinalando dúbidas sobre a eficacia e motivacións detrás desa medida.
Historia
VinylPlus sucedeu a Vinyl 2010, que foi o primeiro compromiso voluntario da industria europea do PVC. Vinyl 2010 creouse no ano 2000 en torno aos principios de Responsible Care (Coidado responsábel) adoptados pola industria química europea na década de 1980. O seu programa tiña como obxectivo cambiar a industria do PVC a un modelo máis sostible mellorando a reciclaxe e substituíndo aditivos perigosos.
Amígdala cerebral
Correlatos neuropsicológicos da actividade amigdalina
Investigacións recentes indican que algúns parasitos, especialemnte toxoplasma, forman quistes no cerebro, que a miúdo afectan a amígdala. Isto podería dar indicacións de como parasitos específicos manipulan a conduta e contribúen ao desenvolvemento dalgúns trastornos, incluída a paranoia.
Amígdala palatina
miniatura|Boca (cavidade oral). miniatura|As amígdalas palatinas co [[padal brando, úvula e lingua visibles.]] As amígdalas palatinas, tamén chamadas tonsilas palatinas (TA en latín tonsilla palatina) son dúas tonsilas de tecido linfoide situadas nos lados esquerdo e dereito da parte posterior da garganta, que adoitan verse como vultos de cor carnosa ou rosada. Só teñen aspecto branco cando se inflaman ou están infectadas con síntomas de exsudados (drenaxes de pus) e inchamento.
VinylPlus
Historia
Ao mesmo tempo, a Unión Europea tamén comezou a abordar as preocupacións ambientais sobre os plásticos, en particular desenvolvendo a Directiva Marco de Residuos (Directiva UE 2008/98/CE), que estableceu as principais normas de reciclaxe da UE.
Amígdala cerebral
Cognición social
A amígdala procesa as reaccións ás violacións do espazo persoal e estas reaccións están ausentes en persoas nas que a amígdala está danada bilateralmente. Por outra parte, atopouse que a amígdala se activa durante un escaneo iRMf (imaxe por resonancia magnética funcional) cando as personas observan que outros se encontran fisicamente preto deles (a persoa que está sendo escaneada sabe que un experimentador está a carón do escáner).
Federico Martín Bahamontes
Alejandro Martín Bahamontes nado en Santo Domingo-Caudilla, Toledo, o 9 de xullo de 1928 e finado en Valladolid,o 8 de agosto de 2023), coñecido como Federico Martín Bahamontes, alcumado A Aguia de Toledo e anteriormente A Leituga, foi un ciclista profesional español, activo entre 1954 e 1965, período durante o cal logrou 74 vitorias. Vencedor do Tour de Francia 1959, foi o primeiro corredor español en adxudicarse esta proba, na que ademais conseguiu en seis ocasións o Gran Premio da Montaña, categoría coa que tamén se alzou no Giro de Italia (unha vez) e na Volta a España (dúas veces).
VinylPlus
Historia
Vinyl 2010 tamén creou un comité de seguimento, que se mantivo despois da creación de VinylPlus. O comité foi deseñado como unha verificación independente das actividades do programa, e inclúe representantes da Comisión Europea, o Parlamento Europeo, sindicatos, asociacións de consumidores e academia.
Amígdala palatina
A amigdalite (tamén chamada popularmente anxinas) é unha inflamación das amígdalas palatinas, que con frecuencia pode causar dor de gorxa e febre. En casos crónicos pode estar indicada a súa extirpación, chamada amigdalectomía.
Federico Martín Bahamontes
Escalador superdotado, continuamente á ofensiva, era capaz de producir fulgurantes aceleracións nas ramplas máis duras superando aos seus competidores, como o demostran o seu cincuenta e dous pasos en primeiro lugar por cimas de montaña, o mellor rexistro total para un ciclista no Tour de Francia. Recoñecible pola súa silueta esvelta, non se desenvolvía coa mesma superioridade nos descensos. Dotado dun vivo temperamento, era capaz de alternar de forma imprevisible xornadas brillantes con episodios de desmoralización. Mantivo unha encarnizada pugna co ciclista Jesús Loroño, rivalidade que se estendeu das carreiras aos xornais e aos despachos federativos, e que dividiu durante anos os afeccionados españois ao ciclismo.
VinylPlus
Reciclaxe
Un dos aspectos do programa é mellorar as cifras de reciclaxe. VinylPlus establece obxectivos públicos de reciclaxe que publica en liña e nun informe anual de progreso. VinylPlus acredita a Recovinyl como axuda coa reciclaxe. Recovinyl foi creada por VinylPlus en 2003 e é unha plataforma para toda a industria que reúne a recicladores e transformadores europeos.
Amígdala cerebral
O alcoholismo e o abuso do alcohol
A amígdala parece exercer un papel no consumo excesivo de alcohol, e queda danada por episodios repetidos de intoxicación e abstinencia. O alcoholismo asóciase cunha atenuación da activación nas redes do cerebro responsables do procesamento emocional, incluíndo a amígdala. A proteína quinase C epsilon na amígdala parece ser fundamental para o desenvolvemento da inxesta excesiva de etanol.
Federico Martín Bahamontes
Está considerado como un dos mellores escaladores de todos os tempos.
Óscar Pereiro, gañador del Tour de Francia de 2006: "Sen a figura de Bahamontes, o ciclismo español non sería nin a metade do que é hoxe".
VinylPlus
Foro de Sustentabilidade VinylPlus
VinylPlus organiza un foro anual: The VinylPlus Sustainability Forum. O primeiro tivo lugar en Istambul en 2013. O evento pretende fomentar o diálogo sobre a sustentabilidade reunindo a representantes da industria do PVC, responsables políticos, grupos de consumidores, venda polo miúdo, arquitectos, deseñadores, recicladores e ONG.
Amígdala palatina
Estrutura
As amígdalas palatinas están localizadas no istmo das fauces, entre o arco palatoglosal e o arco palatofarínxeo do padal brando.
Federico Martín Bahamontes
Traxectoria
esquerda|miniatura|Bahamontes no Tour de Francia 1960
VinylPlus
Gobernanza
O Consello de Administración de VinylPlus representa a todos os sectores europeos da industria do PVC: produtores de resinas e aditivos, así como transformadores de plásticos. A Comisión de Seguimento ofrece orientación e asesoramento, ao tempo que garante unha avaliación independente das iniciativas emprendidas no Compromiso Voluntario. Na Comisión de Seguimento forman parte na actualidade representantes da Comisión Europea, do Parlamento Europeo, dos sindicatos, das asociacións de consumidores e do mundo académico, así como de representantes da industria europea do PVC. O obxectivo declarado da Comisión de Seguimento é garantir a transparencia, participación e rendición de contas de VinylPlus.
Amígdala palatina
Estrutura
As amígdalas palatinas son tecidos linfoides asociados ás mucosas (MALT), localizados na entrada dos tractos respiratorio e gastrointestinal para protexer o corpo da entrada de material exóxeno nas mucosas. En consecuencia é un foco potencial de infeccións e é un dos tecidos inmunocompetentes clave da orofarinxe. Forma parte do anel de Waldeyer, que comprende a amígdala farínxea ou adenoide, o par de amígdalas tubáricas, o par de amígdalas palatinas e as amígdalas linguais. No lado farínxeo está cuberta cun epitelio escamoso estratificado e unha cápsula fibrosa únea á parede da farinxe. A través da cápsula pasan trabéculas que conteñen pequenos vasos sanguíneos, nervios e vasos linfáticos. Estas trabéculas dividen a amígdala en lobos.
Federico Martín Bahamontes
Traxectoria
Bahamontes naceu en pleno verán de 1928, nunha casa de peóns camiñeros da pequena localidade de Val de Santo Domingo (actualmente, concello de Santo Domingo-Caudilla, poboación situada uns 30 km ao noroeste de Toledo) na que residían os seus pais, Julián Martín Losana (por entón peón camiñeiro) e Vitoria Bahamontes San Cristóbal. Federico era o fillo máis vello, e tivo tres irmás: Julia, Luisa e Carmen. Seis meses despois do seu nacemento, a familia trasladouse a Toledo, onde o seu pai atopara traballo como guardés dun cigarral. Con todo, co estalido da Guerra Civil Española, a familia tivo que refuxiarse en Madrid coincidindo cos acontecementos do asedio do Alcázar de Toledo. Co final da guerra en 1939, puideron regresar a Toledo, e Federico retornou á escola. O seu pai colocouno como aprendiz nun taller de carpintaría, pero deixouno ao pouco tempo e comezou a traballar no taller de bicicletas do antigo ídolo do ciclismo local, Moisés Alonso, á vez que facía de repartidor para varios comerciantes do centro da cidade. De cheo no período de penuria económica que seguiu á guerra civil, Bahamontes contribuía a completar os ingresos da familia dedicándose ao estraperlo, indo coa súa bicicleta comprar mercadorías en Gálvez e Torrijos, que a súa nai revendía na cidade de Toledo por fóra do mercado, cuxos abastos estaban sometidos a racionamento. Estas frecuentes galopadas en bicicleta pola estrada de Torrijos, percorrendo 30 km de ida e outros tantos de volta cargado, máis as continuas viaxes como recadeiro cunha carreta polas empinadas costas de Toledo, contribuíron a moldear de forma decisiva as súas innatas condicións como ciclista. miniatura|Escudo da Porta de Bisagra en Toledo, coa aguia bicéfala que inspiraría o alcume de Bahamontes: A Aguia de Toledo Bahamontes comezou a competir de forma case casual con 19 anos, cando se apuntou a unha carreira local organizada por "Educación e Descanso" en Toledo, que gañou cunha bicicleta de paseo, bicicleta que comprara a un ferreiro por "30 duros". Entre os corredores locais era alcumado "A Leituga", mote herdado do seu avó e que lle encaixaba perfectamente polo seu traballo na frutería do mercado de abastos. No programa A Resistencia de David Broncano recoñeceu que a orixe do mote relaciónase co refrán 'entre col e col está a leituga', sendo que col se refire a colline, a acepción de porto de montaña en francés.
En 1948, Federico foi seleccionado para o campionato de "Educación e Descanso" en Madrid. Caeu preto da meta ao chocar cun espectador, e tivo que conformarse co quinto posto. En 1949, obtivo os seus primeiros grandes éxitos, adxudicándose o Trofeo Luís Guijarro e a Volta a Ávila, na que se impuxo na xeral e foi o mellor escalador. Co permiso do seu pai, decidiu dedicarse por completo á bicicleta. En 1950 completou o seu servizo militar no Rexemento de Automóbiles da Reserva Xeral. As súas calidades deportivas e bo comportamento valéronlle o aprecio dos seus xefes e moitos permisos para adestrar. Foi durante este período cando coñeceu á súa futura esposa, Fermina Aguilar Sánchez. Ao ano seguinte, multiplicáronse os seus éxitos: gañou o título de campión afeccionado de España no circuíto de Mieres (Asturias), e na Volta a Ávila gañou de novo a xeral e o premio ao mellor escalador como dous anos antes.
Na tempada 1952, presentouse á carreira Madrid-Toledo, na que corrían moitos ciclistas profesionais. Tras algúns problemas coa súa licenza como ciclista independente, permitíuselle tomar a saída, pero fóra de concurso. Cruzou a liña de meta en primeiro lugar, pero a vitoria final adxudicóuselle a Julián Berrendero. Na Volta a Castela, mostrouse á altura dos mellores (só superou o italiano Giancarlo Astrua), e a continuación gañou a Volta a Albacete. En 1953, dominou a competición na Volta a Málaga, impóndose en tres das cinco etapas. Tamén gañou o campionato de Castela independente, e participou na Volta a Cataluña, onde se clasificou oitavo e foi o mellor escalador.
Amígdala palatina
Rego sanguíneo e innervación
O rego sanguíneo proporciónano as ramas tonsilares de cinco arterias: a arteria lingual dorsal (da arteria lingual), a arteria palatina ascendente (da arteria facial), a rama tonsilar (da arteria facial), a arteria farínxea ascendente (da arteria carótide externa), e a arteria palatina menor (unha rama da arteria palatina descendente, que á súa vez é unha rama da arteria maxilar). A drenaxe venosa das amígdalas faina o plexo peritonsilar, que drena nas veas lingual e farínxea, que á súa vez desembocan na vea xugular interna.
Federico Martín Bahamontes
Ciclista profesional
miniatura|Tour de 1954 A súa carreira profesional comezou en 1954, cando marchou a residir en Barcelona, encadrado no equipo de Santiago Mostajo. Coa camisola da escuadra Splendid obtivo a súa primeira vitoria internacional, vencendo na subida ao Mont Agel en Mónaco, na que un aínda descoñecido Bahamontes impúxose ao favorito, Gilbert Bauvin. Tras unha serie de probas locais no sur de Francia nas que destacou como escalador, volveu a España. Julián Berrendero, seleccionador español, vírao na Volta a Asturias, e incluíuno no equipo español que ía correr o Tour ese mesmo ano. Centrado na loita polo premio da montaña, impúxose en prestixiosas cimas como o Aubisque, facéndose co título de mellor escalador con 95 puntos sobre os 53 de Louison Bobet, gañador da xeral, na que Bahamontes ocupou a posición 25. O Tour de 1954 converteuse no escenario no que comezou a forxarse a súa lenda de corredor «excéntrico» na prensa deportiva internacional, co soado incidente do xeado na cima da Romèyre. Durante a subida, Bahamontes sufrira unha avaría nos radios da roda traseira da súa bicicleta, o que o obrigou a destensar o freo. Unha vez coroado o porto con dous minutos de vantaxe, non quedou máis remedio que esperar ata que chegase o coche de asistencia para que lle cambiase a roda avariada, circunstancia que aproveitou para tomarse un xeado. Este feito foi erroneamente interpretado durante moito tempo como un xesto deliberado de Federico para remarcar a súa superioridade na montaña ante os seus rivais. Tras ser proclamado «rei da montaña» da rolda francesa, tributóuselle un recibimento triunfal en Toledo, onde abriu a súa tenda de bicicletas coas ganancias acumuladas aquela tempada.
Amígdala palatina
Criptas tonsilares
miniatura|300px|Imaxe microscópica a poucos aumentos dunha sección transversal a través dunha das criptas tonsilares (que discorren diagonalmente), cando se abre na superficie da garganta (na parte superior). O [[epitelio estratificado (e) cobre a superficie da garganta e continúa tapizando a cripta. Baixo a superficie hai numerosos ganglios (f) de tecido linfoide. Moitas células linfáticas (rexión de cor escura) pasan dos ganglios cara á superficie e finalmente mesturan a saliva como corpúsculos salivares (s).]]
Federico Martín Bahamontes
Ciclista profesional
O ano 1955 non foi especialmente brillante: repetiu vitoria na subida ao Monte Agel e na Volta a Asturias. A súa primeira participación na Volta a España, na que venceu o francés Jean Dotto, saldouse cun modesto posto 21 na xeral. Unha misteriosa enfermidade que o propio Bahamontes denominou o «limaquillo» (logo sóubose que se trataba dunha antiga lesión de xeonllo) impediulle correr ese ano o Tour.
Amígdala palatina
Criptas tonsilares
As amígdalas palatinas constan dunhas 15 criptas, o que orixina unha gran superfice interna. As amígdalas conteñen catro compartimentos linfoides que inflúen nas funcións inmunes, concretamente o epitelio reticular da cripta, a área extrafolicular, as zonas do manto dos folículos linfoides e os centros xerminais foliculares. Nas amígdalas palatinas humanas a primeira parte exposta ao ambiente exterior é o epitelio tonsilar.
Inmunidade local
As células B tonsilares (relacionadas coa amígdala palatina) poden madurar producindo as cinco grandes clases de inmunoglobulinas (Ig ou anicorpos). Ademais, cando se incuban in vitro con mitóxenos ou con antíxenos específicos, producen anticorpos específicos contra a toxina diftérica, poliovirus, Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Staphylococcus aureus e o lipopolisacárido de Escherichia coli. A maioría das inmunoglobulinas A producidas polas células B tonsilares in vitro parecen ser monómeros 7S, aínda que unha proporción significativa poden ser IgA dímeras de l0S.
Federico Martín Bahamontes
Ciclista profesional
É na tempada 1956 cando as fazañas de Bahamontes na montaña comezan a ser obxecto de atención masiva, e cando se fixeron evidentes os receos entre Bahamontes e Jesús Loroño. Ambos tiveron graves disensións na Volta, acentuadas polas ordes do xefe do equipo español, Luís Puig, que non puido conseguir que enterrasen as súas rifas. A pesar dunha Volta a España que non colmou a súa ambición (acabou cuarto da xeral, con Jesús Loroño en segunda posición e o italiano Angelo Conterno no máis alto do podio), e un Xiro que non puido finalizar tras unha dramática ascensión ao Bondone no medio dunha descomunal nevada, no Tour tivo unha actuación destacada. Aquela edición gañaríaa o francés Roger Walkowiak, coa montaña para o luxemburgués Charly Gaul. Bahamontes terminaría cuarto na xeral.
O ano 1957 viu unha das edicións da Volta cunha loita máis pechada, na que de novo se enfrontaron Jesús Loroño (que gañaría aquela edición) e Bahamontes (segundo, adxudicándose o premio da montaña), envolvidos nas disputas dentro do equipo español, que de novo Luís Puig non puido reconducir. No Tour, ao que acudiu con grandes expectativas, volveron os seus problemas con Loroño. Mentres que o alcume de "Aguia de Toledo" facíase popular en Francia a través das páxinas do diario L'Equipe, Bahamontes retirábase na novena etapa, debido á dor que lle producía nun brazo unha inxección de calcio administrada por Luís Puig. Sendo competencia exclusiva dos médicos de equipo administrar estas inxeccións, Luís Puig viuse obrigado a abandonar a dirección do equipo ao ano seguinte. Esta edición de 1957 foi gañada polo francés Jacques Anquetil.
Amígdala palatina
Inmunidade local
Ademais da inmunidade humoral orixinada polas células B adenoides e tonsilares despois da estimulación antixénica, hai unha considerable resposta de células T nas amígdalas palatinas. Así, a infección natural ou a inmunización intranasal coa vacina de virus vivos atenuados da roséola ceba os linfocitos tonsilares moito mellor que a vacina subcutánea. Ademais, a infección natural polo virus da varicela-zóster estimulan os infocitos tonsilares mellor que os linfocitos do sangue periférico.