cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
I Can Hear the Heart Beating as One
I Can Hear the Heart Beating as One é o oitavo álbum da banda estadounidense de indie rock Yo La Tengo, publicado o 22 de abril de 1997 a través do selo Matador Records. Foi producido por Roger Moutenot e expande o pop baseado en guitarras do seu traballo anterior, Electr-O-Pura, para abarcar unha maior variedade de xéneros, como bossa nova, krautrock e música electrónica. A meirande parte das cancións tratan sobre emocións melancólicas e van dende baladas curtas e fráxiles ata disonancias de longa duración.
Lingüística sincrónica
Gramática de Harris
Harris distinguiu no interior do conxunto total das oracións gramaticais nunha lingua dada; dous subconxuntos complementarios: oracións nucleares (kernel sentences) e oracións non nucleares (nonkernel sentences).
Gramática chomskiana
O sistema de Chomsky de gramática transformacional, aínda que desenvolvido coas bases do traballo de Harris, difire deste en varios respectos.
I Can Hear the Heart Beating as One
Tras o seu lanzamento o álbum chegou ao número 19 da lista Billboard's Heatseekers Albums, convertémdose no primeiro disco de Yo La Tengo en entrar nas listas. Tes temas do traballo, "Autumn Sweater", "Sugarcube" e a versión "Little Honda", publicáronse como sinxelos. O álbum en xeral foi aclamado pola crítica que eloxiou a habilidade da banda para expandir con éxito os límites de case calquera estilo de pop. É amplamente considerado un dos mellores traballos do grupo e é incluído con frecuencia en listas dos mellores álbums de distintas publicacións. No ano 2010 a revista Rolling Stone situouno no número 86 da súa lista dos 100 mellores álbums dos 90.
Lingüística sincrónica
Tagmémica
O sistema de análise da tagmémica (ou tagmemática), da forma como o presentou Keneth Lee Pike, foi desenvolvido para a análise non só da lingua senón de todo o vencellado co comportamento humano que manifesta a propiedade de paradigma (patterning).
Gramática estratificacional
O método de análise chamada gramática estratificacional (cuxo principal defensor é Sydney M. Lamb, un lingüista estadounidense) denomínase así xa que baséase na noción de que cada lingua comprende un número restrinxido de capas ou tonas de estratos, relacionados xerarquicamente de tal xeito que as unidades ou combinacións de unidades dun estrato realizan unidades ou combinacións de unidades no seguinte estrato máis grande.
Escola de Praga
O que se coñece como Escola de Praga comprende un grupo grande de investigadores, principalmente europeos, que aínda que de seu non sexan membros do Círculo de Praga, derivaron a súa inspiración nos traballos de Vilém Mathesius, Nikolay Trubetskoy, Roman Jakobson e outros eruditos radicados en Praga na década que precedeu á segunda guerra mundial.
Bunscoill Ghaelgagh
miniatura|dereita|270px|Vista frontal da escola en xuño de 2009. Bunscoill Ghaelgagh é unha escola de primaria cuxa lingua de instrución é a lingua manx en St John's, Illa de Man. É a única escola do mundo na que os cativos reciben as súas aulas exclusivamente en manx e que posibilita que os nenos dominen a lingua. O alumnado pode continuar a súa educación no instituto de educación secundaria Queen Elizabeth II High School en Peel, onde se ofrece a partir dos 12 anos unha materia (GCSE) en lingua manx.
Historia
En 1999 formouse a asociación de pais e nais Sheshaght Ny Paarantyn, co obxectivo de fundar unha escola na que a lingua vehicular fose a lingua manx. Naquel ano levaron a súa petición ao Departamento de Educación da Illa de Man. A escola abriu en setembro de 2001. Ao principio, tiña unha soa aula e compartía edificio co Ballacottier School en Douglas. En xaneiro de 2003 a escola foi trasladada de Ballacottier ao seu propio edificio: a antiga escola de St John's School.
A escola gañou o premio anual de Reih Bleeaney Vanannan en xaneiro de 2006 polos seus esforzos en preservar e promover a lingua, a cultura e o patrimonio manx. Foi presentado por Tony Brown quen era entón presidente do House of Keys (a asemblea lexislativa da illa) e presidente da Manx Heritage Foundation. Dende o 1 de setembro de 2020 forma parte do sistema de educación pública da illa de Man.
Lingua manx
Considérase que a escola ten éxito e que forma parte do rexurdimento da lingua manx. A escola baséase en estudos feitos en Finlandia que demostran as vantaxes dunha educación bilingüe. A investigadora Aini-Kristiina Jäppinen examinou os resultados académicos de 334 alumnos en doce escolas e comparounos cos resultados de 334 alumnos que só estudaban en finés. Ela concluíu que unha segunda lingua mellora o proceso de aprendizaxe e parece mellorar os resultados. Segundo Jäppinen, "Cando os alumnos teñen que conceptualizar e entender temas nunha lingua foránea ademais da lingua materna, axúdalles a entender relacións complexas e polifacéticas entre distintas materias". A investigación finesa estudou alumnos que aprendían en tres linguas (francés, sueco e inglés) e concluíu que "a opción dunha (segunda) lingua non parece impactar significativamente o rendemento" nun número de materias incluíndo matemáticas e xeografía. Un estudo da Universidade de Luton mostrou que pode haber un atraso “trivial” mais que as vantaxes no longo prazo recompensan amplamente esta desvantaxe provisional.
Sant Sadurní d'Anoia
miniatura|300px|Igrexa de Sant Sadurní d'Anoia. Sant Sadurní d'Anoia é un municipio español da comarca do Alt Penedès, na provincia de Barcelona, Cataluña.
Toponimia
O termo Sadurní procede do antropónimo latino Saturninus, diminutivo de Saturnus 'Saturno'. O predicado ao río Anoia, do latín amnucula 'regato'.
Xeografía
Pertence á comarca do Alt Penedès e linda cos termos municipais de Piera e Sant Llorenç d'Hortons ao norte, Gelida ao leste, Subirats ao leste e sur, e Torrelavit ao oeste, todos de Barcelona. O termo contén os núcleos rurais de Can Benet de la Prua, Can Catassús, Espiells e Monistrol d'Anoia.
Historia
As súas orixes están na antiga parroquia de Sant Sadurní de Subirats documentada en 1080. A súa situación privilexiada respecto ao resto de parroquias da zona, aceleraron a súa prosperidade conseguindo ser municipio independente en 1764, momento no que adquire o seu nome actual.
Aínda que o cultivo da viña é anterior, será no século XVIII cando empece a desenvolverse grazas á demanda do mercado americano. Durante os anos 1869 e 1880 vivirase o momento de maior crecemento debido á praga da filoxera que sufrían os viñedos franceses. Desgraciadamente, en 1887, a praga tamén chegaría a San Sadurní arruinando viñas e a economía da poboación. Con todo, campesiños e arrendadores, baixo a dirección de sete propietarios locais, que posteriormente serían alcumados como "os sete sabios de Grecia", emprenderon a ardua tarefa de loitar contra a filoxera. Deste xeito o municipio convértese no principal núcleo catalán na loita contra a praga. Comezouse a replantar as viñas con pés de cepa americana, inmunes á praga, e aos poucos a produción foi crecendo ata chegar aos nosos días nos que San Sadurní é o principal produtor de cava do país.
Lamaigrexa
O topónimo galego Lamaigrexa pode referirse a:
Primeiro ministro de Fidxi
120px|miniatura|Brasón de Fidxi. O primeiro ministro de Fidxi é o xefe de goberno de Fidxi. É membro do partido máis importante, e é nomeado polo presidente.
Esta é a lista dos primeiros ministros e ministros xefes de Fidxi despois de 1967.
Micelio
O micelio é o conxunto de filamentos (hifas) moi ramificados, de estrutura e composición variábel, que constitúe o aparello ou corpo vexetativo dos fungos. Dependendo do seu crecemento clasifícanse en reprodutores (aéreos) ou vexetativos. Os micelios reprodutores medran cara a superficie externa do medio e son os encarregados de formar os orgánulos reprodutores (endosporios) para a formación de novos micelios. Os micelios vexetativos encarréganse da absorción de nutrientes, medran cara abaixo, para cumprir a súa función.
Os corpos vexetativos da maioría dos fungos (e, polo tanto, o dos liques) están constituídos por filamentos unicelulares denominados hifas. As hifas medran tan só apicalmente no ápice. As hifas poden medrar con moita rapidez, até máis de 1 mm por hora. Por este motivo e polas frecuentes ramificacións xorde no substrato unha maraña ou embrollo de hifas cunha enorme superficie: o micelio.
Como as hifas non están cutinizadas, o micelio é moi sensíbel ao desecamento, mais, por outra banda, están moi capacitadas para absorber osmotroficamente as substancias disoltas. Este feito aprovéitano moitas plantas superiores formando simbiose cos fungos.
As hifas dos fungos inferiores non son septadas (non presentan divisións), organización sifonal.
As hifas dos fungos superiores presentan septos, divididas en cámaras e células; porén con furados, polo que tamén nestes fungos o plasma forma un continuo.
Castelán chilote
Historia
Despois da batalla de Curalaba (1598) e da destrución das sete cidades, Chiloé permaneceu illado do resto de Chile e desenvolveu unha cultura con pouca influencia de España e do Chile continental. Durante os séculos XVII e XVIII, a maioría da poboación do arquipélago era bilingüe, e segundo John Byron moitos españoi preferían usar o huilliche local por consideralo fermoso. Nesa época, o gobernador Narciso de Santa María queixouse que os colonos españois nas illas non falasen o castelán de maneira correcta, senón que falaban o huilliche e que esa lingua era a máis usada.
The Durutti Column
The Durutti Column é unha banda inglesa de post-punk formada en 1978 en Manchester. A banda é un proxecto do guitarrista Vini Reilly que adoita a estar acompañado do batería Bruce Mitchell. Outros membros actuais do grupo son Keir Stewart (baixo, teclados e harmónica) e Poppy Morgan, a moza de Reilly (piano).
Primeiras formacións
En 1978 Tony Wilson e Alan Erasmus, que máis tarde serían compañeiros en Factory Records, formaron unha banda con membros da banda local de punk rock Fast Breeder, o batería Chris Joyce e o guitarrista Dave Rowbotham. Fixéronse chamar The Durutti Column. O 25 de xaneiro o antigo guitarrista da banda local de punk rock Ed Banger and The Nosebleeds, Vini Reilly, uniuse a eles, ao que lle seguiu o vocalista Phil Rainford semanas máis tarde. Finalmente, a finais de febreiro, Tony Bowers, antigo membro de Alberto Y Lost Trios Paranoias, uniuse como baixista. A formación completouse pero só durante un tempo, xa que Rainford foi despedido en xullo, sendo substituído por Colin Sharp, que se converteu nun dos compositores da banda.
A banda tocou no club Factory e gravou dous temas para a primeira edición de Factory Records, o recompilatorio A Factory Sample (no que tamén estaban Joy Division, John Dowie e Cabaret Voltaire). Xusto antes de gravar o seu álbum de estrea, o grupo separouse despois dunha disputa entre Wilson e Erasmus pola elección do produtor, Martin Hannett. Reilly foi o único membro que permaneceu no grupo, mentres que Rowbotham, Bowers e Joyce formarían The Mothmen. Os dous últimos serían membros de Simply Red durante anos, e Sharp continuou na música formando The Roaring 80s, SF Jive e Glow e tamén adicouse á actuación.
The Durutti Column converteuse así no proxecto en solitario de Reilly dende entón; o batería Bruce Mitchell e outros músicos contribuíron ocasionalmente nas gravaciósn e nas actuacións, e Mitchell e Wilson xestionaron o grupo durante a súa etapa en Factory e algúns anos despois.
O nome da banda deriva dunha falta de ortografía do nome Buenaventura Durruti, que liderou unha columna de anrquistas durante a Guerra civil española (a Columna Durruti). Un póster de 1967 da Internacional Situacionista incluía a frase "The Return of the Durutti Column", que se converteu no nome do primeiro álbum do grupo.
Factory Records
O seu primeiro álbum, The Return of the Durutti Column, aparecido en 1980. Foi unha colaboración entre Reilly e o produtor Martin Hannett. As primeiras copias tiñan unha portada feita con papel de lixa. Isto, ao igual que o título do disco, inspirouse nunha broma situacionista, un libro (Mémoires de Guy Debord, membro da Internacional Situacionista) cunha capa de papel de lixa que destrozaba os outros libros do estante. A música era distinta a calquera gravada por un grupo de post-punk da época; a pesar de que Reilly se identificaba como un artista "new wave", o disco contiña nove suaves pezas instrumentais de guitarra. A música incluía elementos do jazz, folk, música clásica e o rock. A produción de Hannett incluía a inclusión de ritmos electrónicos e outros efectos, coma sons de paxaros no tema "Sketch for Summer". O álbum estivo acompañado por un flexidisc con dous temas de Hannett só.
LC ("Lotta Continua") foi editado en 1981. Gravouse sen Hannett, pero co percusionista Bruce Mitchell, o compañeiro máis habitual de Reilly e manager ocasional. O EP Deux Triangles, lanzado en 1982, contén tres temas instrumentais, co piano destacando máis que a guitarra. Another Setting (1983) contaba tamén con Reilly e Mitchell, pero en 1984 ingresaron no grupo Richard Henry (trombón), Maunagh Fleming (corno inglés e óboe), Blaine Reininger (violín e viola), Mervyn Fletcher (saxofón), Caroline Lavelle (violonchelo) e Tim Kellett (trompeta). O álbum Without Mercy, arranxado por John Metcalfe, foi un intento dunha evocación instrumental do poema "La Belle Dame sans Merci" de John Keats.
Kellett e Metcalfe quedaron na banda (Metcalfe tocando a viola) e apareceron xunto a Reilly e Mitchell en Circuses and Bread, editado por Factory Benelux en 1985, e Domo Arigato'', un álbum ao vivo gravado en Toquio.
Kellett deixou o grupo para unirse a Simply Red, pero apareceu como convidado en The Guitar and Other Machines (1987). Este álbum tiña un son máis directo que os discos anteriores, con voces de Stanton Miranda e o entón compañeiro de Reilly, Pol, e o uso dun secuenciador e unha caixa de ritmos ademais da batería de Mitchell. O álbum foi producido por Stephen Street, que tamén produciu o álbum en solitario de Morrissey Viva Hate (1988), onde Reilly tocou a guitarra.
Vini Reilly (1989), tamén producido por Reilly e Street, conta cun extensivo uso de samplers, con loops sampleados de vocalistas como Otis Redding, Tracy Chapman, Annie Lennox e Joan Sutherland, usadas como bases de varios temas.
En Obey the Time (1990) Mitchell toca en só un tema, converténdose de certa maneira nun álbum en solitario de Reilly. Este disco está fortemente influenciado pola música dance contemporánea. Acompañouno o sinxelo "The Together Mix", editado a principios de 1991, e que se converteu na derradeira edición da banda co selo Factory Records.
Despois de Factory
Durante os primeiros anos despois de deixar Factory, os únicos álbums editados por The Durutti Column foron Lips That Would Kiss (unha colección dos seus primeirosa sinxelos, contribución a recompilatorios e material non lanzado anteriormente editado en 1991), Dry (1991) e Red Shoes (1992), con versións alternativas e descartes.
O antigo membro Dave Rowbotham foi asasinado en 1991, e posteriormente os Happy Mondays adicaríanlle o tema "Cowboy Dave".
En 1993 Tony Wilson intentou resucitar Factory Records, e Sex and Death sería a primeira edición de Factory Too (subsidiaria de London Records). O álbum foi novamente producido por Stephen Street, con Mitchell e Metcalfe, e nel colaborou Peter Hook de New Order no tema "The Next Time". Time Was Gigantic ... When We Were Kids, editouse en 1998 e foi producido por Keir Stewart, que tamén tocou no álbum e dende entón traballa frecuentemente con Reilly.
Os oito álbum editado para Factory (The Return of the Durutti Column, LC, Another Setting, Without Mercy, Domo Arigato, The Guitar and Other Machines, Vini Reilly e Obey the Time) serían reeditados con material adicional por Factory Too/London entre 1996 e 1998. Nese último ano, The Durutti Column contribuíu con "It's Your Life Baby" no recompilatorio Onda Sonora: Red Hot + Lisbon para a loita contra a SIDA, producido pola Red Hot Organization.
Factory Too desaparaceu en 1998, e os seguintes traballos da banda foron lanzados polos selos independentes Artful Records (Rebellion (2001), Someone Else's Party (2003), Keep Breathing (2006), Idiot Savants (2007)) e Kookydisc (Tempus Fugit (2004), Sunlight to Blue... Blue to Blackness (2008)). Un disco só dispoñible como descarga dixital, Heaven Sent (It Was Called Digital, It Was Heaven Sent), apareceu no ano 2005.
Galería de imaxes de Ames
Galería de imaxes do concello de Ames na provincia da Coruña.
Dilema do ourizo
dereita|miniatura|282x282px|Fotografía de Schopenhauer, realizada en [[1859 por Johann Schäfer. ]] O dilema do ourizo é unha parábola escrita en 1851 por Arthur Schopenhauer na obra Parerga und Paralipomena.
Contido
Nun día moi frío, un grupo de ourizos que se atopan preto senten simultaneamente unha gran necesidade de calor. Para satisfacer a súa necesidade, buscan a proximidade corporal dos outros, pero canto máis se achegan, máis dor causan as pugas do corpo do ourizo veciño. Con todo, debido a que o afastarse vai acompañado da sensación de frío, vense obrigados a ir cambiando a distancia ata que atopan a separación óptima (a máis soportable).
A idea que esta parábola quere transmitir é que canto máis próxima sexa a relación entre dous seres, máis probable será que se poidan facer dano o un ao outro, á vez que, canto máis afastada sexa a súa relación, tanto máis probable é que sintan a angustia e a dor da soidade.
Recepción
Sigmund Freud cita a parábola de Schopenhauer nunha nota ao pé de páxina do seu ensaio Massenpsychologie und Ich-Analyse: Luis Cernuda refírese a ela nas palabras iniciais de Donde habite el olvido:
Emmanuel Gigliotti
Emmanuel Gigliotti, nado en Buenos Aires o 20 de maio de 1987, é un futbolista arxentino. Xoga de dianteiro e o seu equipo actual é o Boca Juniors.
Frente de Libertação do Arquipélago da Madeira
miniatura|Bandeira da FLAMA A Fronte de liberación do Arquipélago de Madeira, máis coñecido como FLAMA (en portugués: Frente de Libertação do Arquipélago da Madeira) foi un grupo terrorista de Madeira, que buscaba a independencia do arquipélago de Madeira. Levaron a cabo accións armadas entre 1974 e 1976.
Dormencia
miniatura|200px|Oso en primavera, moi magro porque acaba de saír da súa [[hibernación.]] miniatura|200px|Moitas árbores saen da súa dormencia na primavera. Na imaxe rebento de [[pradairo común|pradairo (Acer pseudoplatanus) en dormancia.]]
Dormencia ou latencia é o período de tempo en que unha planta é incapaz de medrar, debido ás condicións ambientais adversas (temperatura, nutrientes, humidade...) aínda que continúa desenvolvendo actividades morfolóxicas e fisiolóxicas. O termo refírese non só aos vexetais, senón ao período no ciclo de vida de calquera organismo no cal o desenvolvemento queda temporalamente suspenso. Minimiza o gasto enerxético, por reducir a actividade metabólica, e pode auxiliar un organismo a conservar enerxía. A dormencia está normalmente asociada coas condicións ambientais. Os organismos poden sincronizar a entrada nunha fase dormente co seu ambiente por medios preditivos ou consecuenciais.
Dormencia preditiva
A dormencia preditiva ocorre cando un organismo entra nunha fase de dormencia antes do establecemento das condicións adversas. Por exemplo, o fotoperíodo e a baixa da temperatura son usados por moitas plantas para prever a chegada do inverno.
Dormencia consecuencial
A dormencia consecuencial ocorre cando o organismo entra en fase dormente após as condicións adversas teren “chegado”. Esta obsérvase normalmente en áreas de climas imprevisíbeis. Sería de agardar, que alteracións moi súbitas nas condicións, leven a unha alta mortalidade entre animais con dormencia consecuencial, porén o seu uso pode ser vantaxoso, unha vez que os organismos se manteñen activos máis tempo, están aptos a maior uso dos recursos dispoñíbeis.
Clasificación e mecanismos
De acordo coa súa orixe, a dormencia da semente pode ser primaria, cando se inicia durante as fases iniciais ou finais de desenvolvemento da semente na planta-nai; ou pode ser secundaria, cando a semente se torna dormente após a liberacióin no ambiente, e xeralmente decorre da restauración dunha dormencia primaria, inducida por factores externos.
A dormencia pode ser tamén dividida en: fisiolóxica, dependente de factores metabólicos e xenéticos, sendo en xeral crebada por tratamentos con baixa temperatura; morfolóxicas, na cal a semente é dispersa antes de que o embrión complete o seu desenvolvemento, ou; morfofisiolóxica, que presenta unha combinación de ambos os tipos anteriores: após completar o seu desenvolvemento no ambiente, aínda é necesario crebar a dormencia fisiolóxica a través dun tratamento químico (hormonal). Alén destas, existe ademais a dormencia física, caracterizada pola presenza dun envoltorio que confire unha impermeabilidade, imposibilitando o desenvolvemento da plántula.
Why Can't I Be You?
"Why Can't I Be You?" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editada como sinxelo do seu álbum Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me o 6 de abril de 1987.
Eparquía ortodoxa rusa de Abakán
A eparquía de Abakán é unha sé da Igrexa Ortodoxa Rusa con xurisdición sobre a República de Khakasiia, un dos suxeitos federais de Rusia.
Territorio
A eparquía ten xurisdición sobre a República de Khakasiia, en Rusia. En 2013, o territorio estaba dividido en 80 parroquias. A sé eparquial está na cidade de Abakán.
Historia
En 1995 o patriarca de Moscova Aleixo II e o Santo Sínodo erixiron a eparquía de Abakán e Kyzyl.
O 6 de outubro de 2011 o Sínodo decidiu a división da eparquía, creando a eparquía de Kyzyl como circunscrición independente da de Abakán.
Gastos xerais
Nun negocio ou proxecto de calquera tipo denomínanse gastos ou custos xerais, en inglés overhead (abreviado de overhead cost ou overhead expense), ao gasto polo mero feito de ter unha actividade en funcionamento.
Exemplos diso son os custos de gas, electricidade, limpeza, alugamento ou o salario dos traballadores. O termo adóitase utilizar para englobar os gastos necesarios para non cesar a actividade, pero que non están directamente relacionados cos produtos ou servizos que se ofrecen, é dicir, non aumentan os beneficios económicos da empresa.
Os gastos xerais son custos sobre o estado de resultados, con excepción do traballo directo, materiais directos e gastos directos. Os gastos xerais inclúen gastos de contabilidade, depreciación, seguros, intereses, tarifas legais, reparacións, alugamento, materiais adquiridos, impostos, facturas de teléfono, gastos utilitarios e viaxes.
Anadolu Efes S.K.
O Anadolu Efes Spor Kulübü (antes coñecido como Efes Pilsen) é un equipo de baloncesto da cidade de Istambul (Turquía) que por palmarés é considerado como un dos equipos máis importantes na historia do baloncesto turco, xa que gañou o título de liga en 15 ocasións. A nivel europeo, destacan os seus título da Euroliga nos anos 2021 e 2022. O pavillón no que xoga os seus partidos como local é o Sinan Erdem Spor Salonu, cunha capacidade para 16 000 espectadores.
Historia
Na súa primeira tempada na elite (1978–79), o Efes Pilsen gaña o seu primeiro título de liga, situándose dende aquela como un dos equipos punteiros do baloncesto turco. Despois de finalizar como subcampións da Copa Saporta de 1993, o club gaña o seu primeiro título europeo en 1996, ano no que conseguen a Copa Korać tras vencer na final ao Stefanel Milano italiano. Este título supuxo o primeiro título continental para un club turco en calquera deporte. Posterioemte, o Efes Pilsen converteríase nun dos equipos fixos da Euroliga, sendo as súas mellores clasificación as acadadas en 2000 e 2001 ao acabar en terceiro lugar. En ambas ocasións perderían nas semifinais da Final Four ante o Panathinaikos grego, gañando posteriormente no partido polo terceiro lugar ao FC Barcelona (2000) e ao CSKA Moscova (2001).
Na ano 2006, o club converteuse no primeiro equipo turco convidado a xogar contra un equipo da NBA. Os partidos foron contra os Denver Nuggets en Denver (Colorado) o 10 de outubro e contra os Golden State Warriors en Oakland (California) o 12 de outubro. Ambos encontros saldáronse con vitoria para os equipos estadounidenses. Ao ano seguinte sería un equipo da NBA o que visitaría a casa do Efes Pilsen. No encontro, disputado no Abdi İpekçi Arena, os Minnesota Timberwolves vencerían ao equipo local por 84–81. En 2011 o club vese obrigado a mudar ao seu nome a "Anadolu Efes Spor Kulübü" por mor da TAPDK, unha lei que prohibe o uso de publicidade de tabaco e alcol en equipos deportivos.
Na temporada 2018−19, o Efes tivo conseuguiu finalizar co cuarto lugar de cabeza de serie nos playoffs. Nas eliminatorias conseguiron eliminar ao FC Barcelona para pasar á súa primeira final a catro da Euroliga en 19 anos. Na semifinal, o Efes gañou aos seus grandes rivais, o Fenerbahçe por 92–73 para acadar a súa primeira final da Euroliga da historia. Porén, na final o Efes foiderrotado polo CSKA Moscova, ficando finalmente como subcampións. A nivel doméstico, con todo, gañaron o seu primeiro campionato da Basketbol Süper Ligi desde 2009. O destino na Euroliga mudaría nas temporadas 2020−21 e 2021−22, xa que o Anadolu Efes conseguiu dous campionatos consecutivos da Euroliga. No primeiro vingáronse en semifinais do CSKA Moscova (86−89) e na final venceron ao FC Barcelona por 86−81. No segundo venceron nas semifinais ao Olympiacos (77−74) e na final ao Real Madrid (58−57).
Títulos
miniatura|300px|Partido do Anadolu Efes fronte o [[Fenerbahçe S.K. (baloncesto)|Fenerbahçe (2018).]]
Campeticións europeas
Euroliga Copa Saporta Copa Korać
Competicións domésticas
Liga de Turquía Copa de Turquía Supercopa de Turquía
Gray's Anatomy
miniatura|Unha ilustración da edición de 1918 Henry Gray's Anatomy of the Human Body (Henry Gray: Anatomía do corpo humano), popularmente coñecida por Gray's Anatomy, é unha obra de anatomía xeralmente recoñecida como un clásico sobre anatomía humana. O libro foi primeiramente publicado co título Gray's Anatomy: Descriptive and Surgical, na Gran Bretaña, no ano de 1858. No ano seguinte foi publicado nos Estados Unidos de América. O autor do libro morreu tras a publicación da segunda edición do libro, en 1860, con 34 anos de idade. Mentres, a súa obra foi continuada por outros e o 24 de novembro de 2004 publicouse a 39ª edición.
Orixes de "Gray's Anatomy"
miniatura|esquerda|Henry Gray. O anatomista inglés Henry Gray naceu en 1825 ou en 1827. Estudou o desenvolvemento das glándulas endócrinas e da vexiga e en 1853 foi nomeado como profesor de anatomía no St. George's Hospital Medical School en Londres. En 1855 coñeceu o seu colega Dr. Henry Vandyke Carter coa súa idea de producir un libro de anatomía para estudantes de medicina. Morreu moi novo, en 1861, soamente tres anos após a descrición da súa "Anatomy Descriptive and Surgical", á que xeracións de estudantes de medicina renomearon como simplemente "Gray's Anatomy".
Edicións británicas e norteamericanas
miniatura|dereita|Uma ilustración da edición de 1918. Entre 1860 e 1880 sete edicións do libro foron publicadas na Gran Bretaña, publicándose a novena edición en 1880. Nese período o desenvolvemento do texto consolídase coa primeira edición dedicada aos Estados Unidos, posibelmente en 1878 (a información deste feito é escasa). En canto o desenvolvemento da edición británica do texto continuou (e novas edicións británicas seguiron publicándose), tamén se publicaron diferentes edicións nos Estados Unidos.
A edición dos Estados Unidos de 1878 parece ter comezado unha numeración de edición cero (a pesar da versión británica ter sido publicada primeiro). Esta "primeira" edición americana correspondía aproximadamente á oitava edición británica, con edicións posteriores con numeración consecutiva. Iso levou á existencia, por moitos anos, de dúas edicións diferentes de Gray's Anatomy: a estadounidense e a británica. Este feito frecuentemente causa desentendementos e confusións, especialmente cando se fan citas ou cando se tenta adquirir unha certa edición.
Catch
"Catch" é unha canción da banda inglesa de rock alternativo The Cure, editada como sinxelo do seu álbum Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me o 22 de xuño de 1987. Non foi editado nos Estados Unidos e no Reino Unido acadou o número 27 nas listas.
Ao non ser lanzado no mercado estadounidense, as súas caras-b foron usadas na publicación neste país do sinxelo "Just Like Heaven".
Lenovo
Lenovo Group Ltd. ou Lenovo PC International, tamén acurtado como Lenovo (en 联想集团, pinyin: Liánxiǎng jítuán); anteriormente estilizado como lenovo) é unha multinacional chinesa de tecnoloxía con sedes en Beijing, e en Morrisville, Carolina do Norte. Deseña, desenvolve, manufactura e vende ordenadores persoais, tabletas, teléfonos intelixentes, estacións de traballo, servidores, dispositivos de almacenamento de datos, software IT e televisións intelixentes. Dende 2013, Lenovo é o meirande vendedor de ordenadores persoais en unidades vendidas. Comercializa a liña dos computadores ThinkPad, os portátiles IdeaPad e Yoga e a liña de ordenadores de escritorio IdeaCentre e ThinkCentre.
Pedro Mariño
Pedro Mariño y Ortega, nado en Benavente en 1865 e finado en 1931 na Coruña, foi un arquitecto residente en Galicia encadrado no eclecticismo, autor do Pazo Municipal da cidade da Coruña. miniatura|Pazo Municipal da Coruña na praza de María Pita, de Pedro Mariño.
Traxectoria
Estudou arquitectura en Madrid, carreira que rematou en 1892. Dous anos despois instalouse na Coruña como arquitecto municipal, cargo que ocupou o resto da súa vida. Foi considerado coruñés de adopción por traballar nesa cidade gran parte da súa vida. Nesa cidade casou con Isabel Caruncho.
Realizou numerosas obras na cidade herculina desde finais do século XIX. Aínda que o carácter da maioría das súas edificacións adscríbenno ao eclecticismo, proxectou algunhas construcións de estilo modernista. Foi o caso das Escolas Municipais "Curros Enríquez" e "Concepción Arenal", na década de 1910, que non chegarían a edificarse. miniatura|Casa do Sol, na Coruña. A súa obra máis importante foi o proxecto do Pazo Municipal da Coruña (1901), que preside a praza de María Pita, construído entre 1904 e 1912. Porén, tratouse dun proxecto que sufriu diversos cambios respecto ao orixinal. A planificación adoptada en principio mantívose, pois conserváronse as tres plantas coroadas por un ático central. Este, xunto cunha torre na mesma vertical do ático relativamente elevada, máis o estiramento en altura que imprimiu á cúpula na solución final, serviron de eixo focal onde converxe a atención de quen o observa. A acumulación decorativa nesa mesma zona contribuíu aínda máis a salientar o mesmo efecto. miniatura|Casa Jesús Fernández, na Coruña. Cando en 1910, o arquitecto Julio Galán Carvajal obtivo un posto oficial no municipio de Oviedo e abandonou A Coruña, Mariño viuse na obriga de continuar a denominada "Casa Rey", que ficara inconclusa, para o que respectou escrupulosamente os proxectos.
Entre 1913 e 1920, concluído o Pazo Municipal, Mariño apenas edificou. Dedicouse a atender as crecentes obras de infraestrutura da cidade e ao mantemento dos predios de propiedade municipal. Foi tamén un dos organizadores do Congreso de Arquitectura en Galicia en 1928.
Obras destacadas
miniatura|Antigas escolas municipais da Coruña.
Agatu
Agatu é unha Área de Goberno Local de Nixeria, que se atopa dentro do Estado de Benue. Creouse en 1991, sendo anteriormente tratada como distrito da antiga División Otukpo. A capital da Área atópase en Obagaji, e a súa xente é principalmente labrega, sendo unha das nove Áreas do Estado de Benue que están maiormente habitadas polo pobo idoma.
Eparquía ortodoxa rusa de Aleksandrov
A eparquía de Aleksandrov é unha sé da Igrexa Ortodoxa Rusa, parte da metrópole de Vladimir.
Territorio
A eparquía ten xurisdición sobre os raions de Aleksandrov, Kirzhach, Kolchugino, Petushki e Iurev-Polskii, no óblast de Vladimir, en Rusia. A sé eparquial está na cidade de Aleksandrov.
Historia
O 16 de xullo de 2013 o Sínodo da Igrexa Ortodoxa Rusa decidiu a división da eparquía de Vladimir, creando a eparquía de Aleksandrov como circunscrición independente da anterior.
Mercury-Atlas 9
Mercury-Atlas 9 ou MA-9, e tamén coñecida como Faith 7 polo nome da cápsula, foi a cuarta e derradeira misión orbital tripulada do proxecto Mercury co astronauta Gordon Cooper a bordo. Cara o final da misión unha serie de malfuncionamentos na nave obrigaron a Cooper a tomar o control manual.
Desenvolvemento da misión
O lanzamento da misión estaba planeado para abril, pero foi posposta dúas veces, a primeira en febreiro para recablear o sistema de control do foguete lanzador e a segunda o 14 de maio tras atoparse problemas na bomba de combustible no motor diésel utilizado para separar a grúa da torre de lanzamento do foguete no momento do lanzamento e a problemas na estación de seguimento das Bermudas. MA-9 foi lanzada finalmente o 15 de maio, non sen antes ter que resolver un problema co sistema de guiado pouco antes da ignición. A secuencia da inserción orbital tivo lugar sen ningún contratempo.
Na cuarta e última misión do proxecto Mercury a cápsula foi modificada para poder ampliar a duración da misión, aumentando a capacidade dos sistemas de soporte vital, un tanque de propelente máis grande e baterías de maior capacidade: dúas baterías de 3000 vatios-hora fronte a dúas baterías de 1500 vatios-hora en misións anteriores. Instalouse un sistema de televisión de proba para o control do astronauta e os instrumentos e elimináronse compoñentes duplicados de apoio por determinarse innecesarios, entre eles o periscopio, o transmisor de UHF para voz e o transmisor de telemetría. Mellorouse o traxe do astronauta, incluíndo un selo mecánico para o casco, novos guantes e unha sección torácica redeseñada para mellorar os movementos do astronauta, así como unhas botas integradas co traxe para incrementar a comodidade.
Entre os experimentos de a bordo incluíanse dous estudos de adquisición e percepción, estudos fotográficos, dous instrumentos para medir a radiación, a liberación dun globo atado á nave, un estudo do comportamento dos fluídos en microgravedade e outro sobre micrometeoritos. Na terceira órbita Cooper soltou unha pequena baliza no espazo que incluía unha luz parpadeante para o estudo da percepción do astronauta. Cooper foi capaz de ver a baliza cerca da nave durante a parte nocturna da cuarta órbita. O experimento co globo non puido levarse a cabo debido á imposibilidade de liberalo do seu receptáculo de almacenamento. Na órbita número dezasete Cooper fotografou a luz zodiacal con fins científicos.
Durante a misión, Gordon Cooper converteuse no primeiro home en durmir no espazo. Ademais dunha pequena sesta durante a segunda órbita, Cooper durmiu un rato no descanso planificado na décima órbita, durante o cal a temperatura do seu traxe aumentou, despertándoo, tras do cal axustou a temperatura e volveu durmir.
O primeiro problema seria da misión tivo lugar durante a órbita dezanove, cando un sensor detectou supostamente unha aceleración de 0,05 g cando non debería haber ningunha. Cooper comprobou os parámetros da órbita, atopando que todo iba segundo o planeado e que por tanto o sensor estaba proporcionando unha lectura errónea. Desde o control de terra consideraron o problema co sensor como potencialmente perigoso e indicación de que os sistemas automáticos podían estar tendo algún tipo de dificultade. Os temores confirmáronse na seguinte órbita, cando Cooper perdeu todas as lecturas de actitude da cápsula. Na órbita vinte e un produciuse un curtocircuíto que deixou o sistema de control e estabilización automática fóra de servizo. Seguindo o procedemento de emerxencia Cooper fíxose cos controis manuais da cápsula e iniciou o procedemento para a reentrada, que tivo lugar con éxito durante a órbita número vinte e dous. Cooper amarou a 130 km ao sueste do atol de Midway, no océano Pacífico, a 6,4 km do buque USS Kearsage, tras pasar 34 horas, 19 minutos e 49 segundos no espazo.
Proteína de unión á maltosa
A proteína de unión á maltosa (ou que se liga ou une á maltosa), abreviada como MBP (do inglés maltose-binding protein) é unha proteína que forma parte do sistema maltosa/maltodextrina da bacteria Escherichia coli, que é resonsable da captación e catabolismo eficiente das maltodextrinas. Trátase dun complexo sistema de transporte e regulación que implica moitas proteínas e complexos proteicos. A MBP ten unha masa molecular aproximada de 42,5 kDa.
Estrutura e pregamento
A MBP está codificada polo xene malE de Escherichia coli. O xene malE codifica un polipéptido precursor de 396 residuos de aminoácidos), que orixina a MBP madura de 370 residuos por clivaxe da extensión NH2-terminal (26 residuos). As formas precursora e madura da MBP non conteñen ningún residuo de cisteína].
A MBP é unha proteína monomérica. As estruturas cristalinas mostran que a MBP está dividida en dous dominios globulares que están conectados por tres segmentos polipeptídicos curtos. Os dous dominios están separados por unha fenda profunda que contén o sitio de unión da maltosa/maltodextrinas. A comparación das estruturas das formas unidas a ligando e non unidas da MBP mostran que a unión da maltosa induce un gran cambio conformacional que pecha a fenda por medio dun movemento dos dous dominios arredor da bisagra polipeptidica de unión.
Tanto a forma precursora coma a madura da MBP son funcionais para a unión da maltosa. A extensión NH2-terminal diminúe a taxa de pregamento da forma precursora da MBP en relación coa súa forma madura a aproximadamente a 5ª parte, pero non ten efecto sobre a taxa de despregamento. O despregamento en equilibrio da MBP pode ser modelado por un mecanismo con dous estados cunha estabilidade ∆G(H2O) igual a 9,45 kcal mol−1 a 25 °C, pH 7,6.
Localización e exportación
A MBP é exportada ao espazo periplásmico de E. coli. A extensión NH2-terminal da MBP, tamén chamada péptido sinal, ten dúas funcións: (1) fai máis lento o pregamento do polipéptido acabado de sintetizar, e (2) dirixe este polipéptido á membrana e ao translocón SecYEG. Unha vez pregado, o precursor xa non pode entrar na vía de translocación. A introdución dun residuo de aminoácido cargado ou un residuo de prolina dentro do núcleo hidrófobo do péptido sinal é dabondo para bloquear a exportación. A exportación defectuosa que presentan as MBP mutantes é consistente coa conformación alfa-helicoidal e as interaccións hidrofóbicas do péptido sinal nas súas interaccións coa proteína motora translocón SecA.
Control da expresión
O xene malE, que codifica a MBP, pertence ao regulón Mal de E. coli, que consta de dez xenes cuxos produtos están dedicados á captación eficiente e utilización da maltosa e maltodextrinas. Todos os xenes implicados no transporte da maltosa/maltodextrina, incluíndo o malE, están agrupados na rexión malB de E. coli e organizados en dous operóns diverxentes: malE-malF-malG e malK-lamB. Os sitios de comezo da transcrición nos promotores de malEp e malKp están separados por unha distancia de 271 pares de bases.
Os promotores de malEp e malKp son activados sinerxicamente pola proteína MalT, o activador do regulón Mal e pola proteína receptora do AMPc CRP. Esta activación é un proceso acoplado que implica, indo desde o malEp cara ao malKp: dous sitios de unión de MalT; tres sitios de unión a CRP e dous conxuntos solapantes de tres sitios de unión de MalT, separados por un tramo de tres pares de bases. A activación da transcrición require a unión de adenosín trifosfato (ATP) e maltotriosa ao MalT e a unión de AMP cíclico ao dímero de CRP. A forma non unida a ligando da MalT é monomérica, mentres que a forma unida a ligando, en presenza de ATP e maltotriosa, é oligomérica.
Uso como vector peptídico e proteico
Un primeiro estudo das relacións entre a estrutura e as funcións da MBP foi realizado por inserción aleatoria dun curto fragmento de ADN, que codifica un sitio de restrición de BamHI, no xene malE. Algunhas das insercións afectaban as funcións da MBP mentres que outras eran permisivas. Os sitios permisivos que eran internos á MBP, foron usados para inserir péptidos antixénicos e estimulaban a resposta inmune en ratos. As insercións 3'-OH terminais foron utilizadas para crear proteínas de fusión e desenvolven o uso da MBP como soporte de afinidade para a purificación de proteínas e péptidos alleos por cromatografía de afinidade en amilosa con ligazóns cruzadas e a elución con maltosa en condicións físico-químicas suaves. Desenvolvéronse varios vectores plásmidos para facilitar a expresión e purificación desas proteínas de fusión.
Cando a MBP recombinante inclúe un péptido sinal, a proteína de fusión pode ser exportada ao espazo periplásmico, o cal facilita a súa purificación, xa que o fluído periplásmico só contén un número limitado de proteínas e pode ser recuperado por shock osmótico ou por permeabilización da membrana externa con antibióticos, por exemplo a polimixina B sulfato. Esta exportación da proteína de fusión no espazo periplásmico permite a formación de pontes disulfuro na proteína pasaxeira, por exemplo, fragmentos de anticorpo. As proteínas alleas que son exportadas ou segregadas nos seus organismos nativos, poden xeralmente ser exportadas ao periplasma de E. coli por fusión coa MBP. Exemplos de proteínas citoplasmáticas que poderían ser exportadas por fusión coa MBP, inclúen a polimerase de Klenow monomérica e a proteína do xene V dimérica do fago M13. Cando a MBP recombinante inclúe un péptido sinal defectuoso ou carece del a proteína de fusión permanece dentro do citoplasma bacteriano desde onde pode ser recuperada rompendo as células.
As proteínas de fusión con MBP xeralmente melloran a súa solubilkidade e facilitan o seu propio pregamento para que as proteínas de fusión sexan as máis das veces bifuncionais. Ademais, tales fusións poden facilitar a cristalización de proteínas difíciles, por exemplo as proteínas de membranas.
Ortegal Oil
Ortegal Oil é unha empresa galega adicada á venda e distribución de Combustibles petrolíferos. Ten a súa sede en Ortigueira, e conta con seis estacións de servizo na provincia da Coruña: dúas no concello de Fene (polígono de Vilar do Colo e Rego da Moa), unha en Ortigueira, unha en Cariño, unha na Barqueira (Cerdido) e outra no polígono industrial Río do Pozo (Narón).
Pascual III, antipapa
Pascual III, nado en Crema, c. 1100 e finado en Roma o 20 de setembro de 1168, foi antipapa da Igrexa católica de Roma entre 1164 e 1168.
Traxectoria
De nome Guido, naceu en Cremona. Foi designado sucesor de Vítor IV, co apoio de Frederico I Barbarroxa, para se opor ao papa Alexandre III, faleceu tras catro anos de pontificado e foi sucedido polo antipapa Calisto III.
El fava de Ramonet
El fava de Ramonet (O bobo de Ramonet) é unha mediametraxe rodada e dirixida por Joan Andreu i Moragas en Valencia en 1933. É a primeira película sonora en valenciano. Está baseada nun sainete de Lluís Martí (tío de Luis García Berlanga) e Ismael Serneguet sobre a non-violencia, no cal se xoga cos elementos populares.
No filme aparecen salas de baile de moda naquel momento, o barrio da Malva-rosa ou os barracóns da praia. Todo isto debuxa a Valencia da época.
Sinopse
Ramonet é un mozo de 17 anos, extravertido e falangueiro. A súa nai, propietaria dun taller de confección, está preocupada por el, así que o deixa nas mans dun peiteador descarado e vividor, chamado Chuano, coa tarefa de espabilalo. Este lévao con el a un cabaret, onde teñen lugar unha serie correlativa de números musicais na pista de baile (tango, pasodoble, claqué etc.). No entanto, Ramonet non para de facer parvadas e de meterse con algúns espectadores, como coa «malagueña», unha valenciana que se fai pasar artisticamente por andaluza, e co seu mozo. Este enfádase finalmente con Ramonet e Chuano, ameázaos e cítaos nun barracón a carón da praia para se vingar das ofensas. Por fin, no lugar dos feitos, a intervención da nai de Ramonet evita un final tráxico e pon un final positivo á historia.
Xoán de Worcester
Xoán de Worcester, finado c. 1140, foi un monxe e cronista inglés, do priorado de Worcester, coñecido por ser o autor do Chronicon ex chronicis.
Chronicon ex chronicis
miniatura|489x489px|O soño da morte do rei Henrique, ilustración da crónica de Xoán de Worcester. O Chronicon ex chronicis é unha historia do mundo que comeza a partir da creación, e remata cos acontecementos do ano 1140. O esquema de cronoloxía está baseado na crónica de Mariano Scoto de Mainz (m. 1082). A súa importancia reside na información que ofrece sobre a historia de Inglaterra.
Autoría
A maior parte deste traballo, o contido, ata o ano 1117 ou 1118, antigamente era atribuída ao monxe Florencio de Worcester, porque na sección do ano 1118 menciona a morte deste Florencio e eloxia a súa capacidade como cronista. De acordo con este punto de vista, Xoán de Worcester só sería un continuador, que tería escrito a parte final do libro. Con todo, hai dúas obxeccións contra esta teoría: en primeiro lugar, houbo un cambio de estilo de escritura e, en segundo, algúns dos apartados anteriores para a información dos 1118 están baseados na  de Eadmer de Canterbury, que foi escrita máis tarde, entre 1121 - 1124.
A opinión maioritaria, hoxe, é que Xoán de Worcester foi o principal autor e compilador deste traballo. Nas páxinas sobre a historia dos anos 1128 e 1138 e en dous manuscritos (CCC MS 157, e o Chronicula), escrita pola súa propia man, consta o seu nome como autor. O bispo Wulfstan de Worcester, conta que o viu escribindo esta crónica e tamén foi testemuña o cronista anglonormando Orderic Vitalis, cando visitou o convento de Worcester.
Manuscritos
Sobreviviron cinco manuscritos do Chronicon ex chronicis máis un fragmento dunha única folla: miniatura|150x150px|Lugar solar debuxada en 1128, por Xoán de Worcester. Ademais, existe a Chronicula, unha obra resumida do Chronicon ex chronicis: MS 503 (Dublín, Trinity College), escrito por Xoán de Worcester en 1123.
Fontes documentais
Con respecto ás seccións sobre a historia de Inglaterra, crese que Xoán fixo uso de numerosas fontes documentais, algunhas aos cales xa non existen:
Toshiba
Toshiba Corporation (株式会社東芝), coñecida sinxelamente como Toshiba e estilizada como TOSHIBA, é unha multinacional xaponesa de tecnoloxía con sede en Toquio, no Xapón. Os seus produtos e servizos diversificados inclúen tecnoloxías da información, sistemas e equipamentos de comunicación, compoñentes e materiais electrónicos, sistemas de infraestruturas sociais e industriais, electrónica de consumo, equipamento médico, equipamento de oficina, así como iluminación e loxística.