cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ringo Starr
Con The Beatles
Tanto John Lennon como Paul McCartney e George Harrison recoñeceron, a modo de afagos e de compañerismo, a Ringo como o mellor batería do mundo. Durante a gravación do Álbum Branco, McCartney substituíu a Ringo nas cancións "Back in the U.S.S.R" e "Dear Prudence" trala saída de Ringo debido ao seu desgusto polas crecentes tensións entre os membros do grupo e polo tempo que tiña que pasar abandonado no estudio mentres os seus compañeiros non o requirían para a batería. Pasou dúas semanas co actor Peter Sellers no seu iate, preto de Grecia, onde escribiu a canción "Octopus' Garden". Lennon mandou telegramas a Ringo, e Harrison encheu o estudio de flores para agasallar a Ringo na súa volta a Londres. Así mesmo, o 31 de xaneiro de 1969, un día despois do último concerto ofrecido polo grupo na azotea de Apple Studios, McCartney mandou unha postal a Ringo dicindo textualmente: "Ti es o mellor batería do mundo. De verdade", estás palabras quedaron plasmadas no libro de Ringo Postcards From The Boys.
McCartney tamén tocou a batería no tema "The Ballad of John and Yoko", gravado o 14 de abril de 1969 exclusivamente xunto a John Lennon. Ringo comentou nese aspecto que tiña sorte de 'estar rodeado por tres baterías frustrados' que só podían tocar cun único estilo. miniatura|esquerda|180px|Ringo Starr con The Beatles en 1964. Ringo xeralmente cantou polo menos unha canción por cada álbum de estudio, como parte dun suposto pacto por plasmar as voces dos catro membros do grupo en cada disco. Nalgúns casos, Lennon ou McCartney escribían as letras e a melodía especialmente para el, como no caso de "Good Night" para o Álbum Branco ou no de "Yellow Submarine" para Revolver. Noutros casos, as melodías eran feitas a medida para o rango vocal de Ringo. Aínda que algunhas críticas criticaban a voz nasal de Ringo en comparación coas voces dos seus compañeiros, afanouse na interpretación de cancións doutras estrelas musicais cunha voz parecida á súa, facendo unha gran contribución ao grupo. A voz de Ringo tamén se pode escoitar en cancións como "All Together Now", "Carry That Weight" ou "The Continuing Story of Bungalow Bill".
Indudablemente, Lennon e McCartney foron os compositores máis prolíficos dentro de The Beatles. Harrison escribiu, así mesmo, certa cantidade de cancións, mentres Ringo é acreditado como único compositor nos temas "Don't Pass Me By", do Álbum Branco, e "Octopus's Garden", de Abbey Road, na cal foi axudado polo seu compañeiro George Harrison. O seu nome figura tamén nos créditos do tema "What Goes On", do álbum Rubber Soul, xunto ao de Lennon e McCartney, mentres as cancións "Flying", procedente de Magical Mystery Tour, e "Dig It", de Let It Be están acreditadas a Lennon, McCartney, Harrison e Starr.
De forma adicional, Ringo escribiu "Taking a Trip to Carolina" (publicada no segundo disco de Let It Be... Naked) e foi acreditado xunto aos outros tres Beatles nos créditos das cancións "12-Bar Original", "Os Paranoias", "Christmas Estafe (Is Here Again)", "Suzy Parker", do filme Let It Be, "Jessie's Dream", da película Magical Mystery Tour, e a versión de "Free As A Bird" incluída no proxecto Anthology. A película Let It Be tamén inclúe "Jazz Piano Song", acreditada como unha composición de "McCartney/Starkey".
Así mesmo, cada membro de The Beatles contribuíu ás cancións sen estar especificamente mencionado nos seus créditos. É o caso do tema "Eleanor Rigby", cuxo verso "writing the words to a sermon that no one will hear" foi unha achega de Ringo recoñecida por McCartney. Pola súa banda, Lennon utilizou expresións de Starr para os títulos de cancións, como é o caso de "A Hard Day's Night" e "Tomorrow Never Knows".
No proxecto Anthology, Ringo recoñeceu que na etapa previa ás súas únicas dúas composicións dentro de The Beatles, adoitaba presentar material aos outros tres membros do grupo que eles recoñecían ao instante como música doutros artistas, xeralmente de Jerry Lee Lewis. En si era moi bo aínda que a tensión que viviu cos seus compañeiros foi o que levou á separación do grupo
1970-1980
Seis meses despois, tras coñecer a Peter Drake durante as sesións de gravación do álbum de George Harrison All Things Must Pass (1970), Starr gravou en Nashville Beaucoups of Blues, un disco de country. Malia obter un éxito comercial moderado tras alcanzar o posto 65 no Estados Unidos, o músico aparcou momentaneamente a súa carreira musical e centrouse na súa actividade cinematográfica, gravando o documental de T. Rex Born to Boogie. .
Aínda que non volveu gravar un novo disco en tres anos, Starr publicou en 1971 o sinxelo «It Don't Come Easy», unha canción que coescribió con Harrison e que alcanzou o posto catro tanto no Reino Unido como nos Estados Unidos. Un ano despois, publicou «Back Off Boogaloo», un sinxelo que alcanzou o posto dous no Reino Unido. Ademais, tocou como músico de sesión en discos como John Lennon/Plastic Ono Band (1970) e Living in the Material World (1973), e participou en The Concert for Bangladesh, un concerto benéfico que organizou Harrison en beneficio das vítimas da Guerra de Liberación de Bangladés.
En novembro de 1973, obtivo o seu maior éxito comercial con Ringo, un disco que alcanzou o primeiro posto no Canadá e a segunda posición na lista estadounidense Billboard 200. O álbum, producido por Richard Perry, contou coa colaboración compositiva e musical dos seus tres compañeiros de The Beatles e incluíu «Photograph» e «You're Sixteen», os dous únicos sinxelos do músico que alcanzaron o primeiro posto na lista Billboard Hot 100. «Oh My My», o terceiro sinxelo extraído de Ringo, supuxo o quinto traballo consecutivo de Starr en alcanzar o top 10 nos Estados Unidos.
Durante a época, Starr adquiriu Tittenhusrt Park, unha antiga mansión que Lennon comprou anos antes, e creou dentro do fogar un estudio de gravación chamados Startling Studios.
Un ano despois, publicou Goodnight Vienna, un álbum no que contou coa colaboración de músicos como Lennon, Elton John, Jim Keltner, Harry Nilsson, Vini Poncia e Billy Preston. Malia seguir a fórmula do seu antecesor, con composicións de músicos coetáneos, obtivo un menor éxito comercial ao alcanzar o posto oito nos Estados Unidos e o 30 no Reino Unido. O álbum incluíu unha versión do tema de The Platters «Only You (And You Alone)», que alcanzou o posto seis nos Estados Unidos, e «No No Song», o sétimo sinxelo consecutivo en alcanzar o top 10 nos Estados Unidos.
Tras emprender xunto con Harrison e Lennon accións legais para disolver a sociedade The Beatles, Starr finiquitou o seu contrato con Apple Records en 1975 coa publicación de Blast From Your Past, un recompilatorio coas súas cancións máis soadas, e fundou Ring O'Records, un selo discográfico que seguiu o ronsel de Harrison e a súa discográfica Dark Horse Records. Durante os seus tres anos de existencia, Ring O'Records publicou traballos de músicos como David Hentschel, Bobby Keys, Carl Grossman e Graham Bonnet.
En 1971, fundou xunto a Robin Cruikshank unha compañía de mobles. Entre os deseños exclusivos de Ringo figuraban mesas con flores en forma de corazón que incluían pétalos axustables.
Ringo's Rotogravure, Ringo the 4th e Bad Boy (1976-1979)
A raíz do menor éxito de Ringo's Rotogravure, Atlantic intentou modernizar a Ringo enfocando a produción dun novo disco, Ringo the 4th, cara ao R&B e a música disco. Ademais, en lugar de contar con composicións externas, incluíu un maior número de cancións coescritas entre Ringo e Vini Poncia. Non obstante, o disco foi un novo fracaso comercial: alcanzou o posto 162 na lista estadounidense Billboard 200. Segundo xornalista Peter Palmiere: «Os críticos musicais e o público tomaron o álbum como unha broma porque a voz de Ringo non encaixaba na música disco de Ringo the 4th. Ademais, o xornalista afirmou que o disco destruíu a súa carreira musical e que non foi capaz de recuperarse comercialmente dende entón.
O dobre fracaso comercial de Ringo's Rotogravure e Ringo the 4th contribuíron a que Atlantic rescindise o seu contrato con Ringo, polo que o músico se viu forzado a encontrar unha nova discográfica nos Estados Unidos. Tras asinar con Portrait Records, publicou Bad Boy, un disco gravado entre Vancouver e Bahamas e producido por Poncia. Non obstante, a depreciación da carreira musical de Starr seguiu o mesmo ronsel que o seu predecesor: a pesar de promover o disco co especial de televisión Ringo: With a Litle Help From My Friends  ', só alcanzou o posto 129 na lista estadounidense Billboard 200 e non entrou na lista de discos máis vendidos do Reino Unido. Ningún dos dous sinxelos promocionais extraídos do álbum, «Lipstick Traces (On A Cigarette)» e «Heart On My Sleeve», entrou na lista Billboard Hot 100.
Stop and Smell the Roses e Old Wave (1980-1987)
miniatura|220px|right|alt=Starr in his forties, wearing a grey jacket and a black shirt, standing behind a microphone and singing.|Starr en [[Prince's Trust, Wembley Stadium, Inglaterra, 6 de xuño de 1987.]] Tralo fracaso comercial de Bad Boy, Ringo aparcou momentaneamente a súa carreira musical para centrarse na súa faceta cinematográfica. En 1981 estreouse Cavernícola, unha longametraxe en cuxo rodaxe coñeceu á actriz Barbara Bach, con quen contraeu matrimonio o 27 de abril de 1981.
Polígono industrial de Barreiros
O polígono industrial de Barreiros é unha iniciativa de Xestur construída no concello de Barreiros.
Ringo Starr
Stop and Smell the Roses e Old Wave (1980-1987)
En 1980, comezou a gravar Stop and Smell the Roses, un disco que contou coa colaboración de músicos como George Harrison, Paul McCartney, Ron Wood e Stephen Stills, entre outros. Nun principio, John Lennon, que publicou Double Fantasy (1980) tras cinco anos de silencio musical, ofreceu a Ringo dous demos, «Nobody Told Me» e «Life Begins at 40», para que os gravase en Stop and Smell the Roses. Con todo, o seu asasinato en decembro de 1980 trastornou os plans e obrigou a Ringo a suspender a gravación para voar a Nova York. De forma paralela, Harrison, que ofrecera a canción «All Those Years Ago» a Starr, modificou a letra para homenaxear ao seu antigo compañeiro de grupo e incluilo no seu propio álbum, Somewhere in England (1980). A canción, publicada como sinxelo, contou coa colaboración de Paul, Linda McCartney e Starr, e alcanzou o posto dous na lista estadounidense Billboard Hot 100.
Polígono industrial de Barreiros
Ten unha superficie total de 131.947 metros cadrados.
Ringo Starr
Stop and Smell the Roses e Old Wave (1980-1987)
Un ano despois, Starr publicou Stop and Smell the Roses, un disco que obtivo un maior éxito nos Estados Unidos co primeiro sinxelo, «Wrack My Brain», que alcanzou o posto 38. Por outra banda, o álbum alcanzou o posto 98 na lista estadounidense Billboard 200 e converteuse no seu maior éxito comercial desde a publicación de Goodnight Vienna (1974).
Apenas un ano despois, en decembro de 1982, comezou a gravar un novo álbum coa axuda de Joe Walsh como produtor musical. Con todo, a decisión de RCA Records de rescindir o seu contrato obrigou a Ringo a negociar a súa publicación con outros selos. O resultado, Old Wave (1983), foi un disco dispoñible nos Estados Unidos como importación que non entrou en ningunha lista de éxitos.
Entre outubro e novembro de 1988, Starr e Bach entraron nunha clínica de desintoxicación de Tucson (Arizona para tratar o seu alcolismo. Unha vez recuperado da súa adición, Ringo creou Ringo Starr His All-Starr Band, unha banda cunha formación rotatoria ao estilo de Bill Wyman's Rhythm Kings que na súa primeira edición estivo formada por Dr. John, Joe Walsh, Billy Preston, Levon Helm, Rick Danko, Nils Lofgren, Clarence Clemons e Jim Keltner.
Time Takes Time, Vertical Man e primeiras xiras (1990-1999)
En 1990, Starr gravou unha versión de «I Call Your Name» para un especial de televisión con motivo do décimo aniversario da morte de John Lennon. A canción, producida por Jeff Lynne, incluíu a colaboración de músicos como Tom Petty, Joe Walsh e Jim Keltner. Un ano despois, fixo un cameo no episodio Brush With Greatness da serie de animación The Simpsons, e contribuíu cunha nova canción, «You Never Know», á banda sonora da longametraxe Curly Sue.
O éxito da súa primeira xira con The All-Starr Band animou a Ringo a traballar nun novo álbum de estudio, Time Takes Time. O disco supuxo o seu primeiro traballo en case unha década, trala publicación en 1983 de Old Wave, e contou coa produción de Lynne, Don Was, Peter Asher e Phil Ramone. Malia obter mellores apuntas da prensa musical, Time Takes Time obtivo un escaso éxito comercial e non entrou en ningunha lista de éxitos: só o primeiro sinxelo, «Weight of the World», alcanzou o posto 74 na lista UK Singles Chart, o seu mellor resultado no seu país natal desde a publicación en 1974 de «Only You (And You Alone)». Entre xuño e setembro, saíu de xira coa segunda edición de Ringo & His All-Starr Band, formada por Nils Lofgren, Todd Rundgren, Dave Edmunds, Burton Cummings, Timothy B. Schmit, Timmy Cappello e o seu fillo Zak Starkey. O álbum Live from Montreux incluió o concerto que ofreció en Montreux, Suíza o 13 de xullo.
Dous anos despois, Starr colaborou con George Harrison e Paul McCartney en The Beatles Anthology, un proxecto que incluíu a gravación de dúas demos de Lennon sen finalizar, tres discos con rarezas e descartes inéditos da carreira do grupo, e un especial televisivo emitido por episodios en ABC e ITV en 1995. O primeiro demo, «Free as a Bird», converteuse no primeiro sinxelo de The Beatles desde 1970, mentres que «Real Love», a segunda canción inacabada de Lennon, apareceu en Anthology 2. Durante a época, volveu saír de xira cunha terceira edición de The All-Starr Band, integrada por Randy Bachman, Mark Farner, Billy Preston, Felix Cavaliere, John Entwistle e Mark Rivera.
O éxito de Anthology favoreceu a colaboración de McCartney, Harrison e Starr en varios proxectos en solitario. Starr apareceu en dúas cancións do disco de McCartney Flaming Pie (1997), que incluíu «Little Willow», unha canción dedicada á súa anterior muller, Maureen, que morreu de cancro en 1994. O día antes de gravar «Beautiful Night», McCartney e Starr rexistraron unha improvisación titulada «Really Love You». Un ano despois, Starr asinou un contrato con Mercury Records e publicou Vertical Man, o primeiro dunha longa asociación con Mark Hudson, quen produciu o disco e formou The Roundheads, un grupo musical que serviu como núcleo de apoio a Ringo para compoñer e gravar cancións durante case unha década. Vertical Man contou tamén coa colaboración de Harrison en «King of Broken Hearts» e «I'll Be Fine Anywhere», e de McCartney en «What... in the World» e «I Was Walkin'», xunto a outros invitados como Ozzy Osbourne, Brian Wilson e Alanis Morissette, entre outros. Tras case dúas décadas cunha marcada depreciación da súa carreira musical, Vertical Man converteuse no maior éxito comercial de Ringo desde Goodnight Vienna (1974): nos Estados Unidos,alcanzou o posto 61 da lista Billboard 200, mentres que no Reino Unido chegou ao posto 85 na lista de discos máis vendidos.
Ringo Rama, Choose Love e Liverpool 8 (2000-2009)
miniatura|Ringo Starr en Nova York no 2005 durante a promoción de [[Choose Love.]] Ringo comezou a nova década ofrecendo concertos no Canadá e nos Estados Unidos con varias edicións de The All-Starr Band: entre maio e xuño de 2000, saíu de xira coa sexta edición do grupo, integrada por Dave Edmunds, Eric Carmen, Jack Bruce, Simon Kirke e Mark Rivera, e un ano despois, cunha nova edición renovada e formada por Roger Hodgson, Ian Hunter, Howard Jones, Greg Lake e Sheila E. O mesmo ano, colaborou con Jeff Lynne na gravación de Zoom (2001). En novembro de 2001, morreu George Harrison por mor dun cancro de pulmón. Trala súa morte, comentou: «Botaremos de menos a George polo seu sentido do amor, da música e da risa». Un ano despois, Starr participou no Concert for George, un concerto homenaxe a Harrison celebrado no Royal Albert Hall no que interpretou «Photograph» e «Honey Don't». Segundo a web oficial do concerto: «Ringo sorprendeu a todos con bágoas nos ollos cunha interpretación de "Photograph", unha composición que escribiu con George, que parecía resumir como se sentían todos». O mesmo ano foi admitido no Percusive Hall of Fame. Aínda que o selo non foi prolífico, contratou a Liam Lynch, quen produciu o álbum Fake Songs (2003).
Un ano despois publicou Ringo Rama, o seu primeiro traballo con Koch Records. O disco, novamente producido por Mark Hudson, contou coa colaboración de músicos como Billy Preston, Eric Clapton, David Gilmour e Willie Nelson e incluíu «Never Without You», un tributo a Harrison. Aínda que obtivo boas apuntas da prensa musical, o seu éxito comercial foi moderado e só alcanzou o posto 113 na lista Billboard 200. Entre xullo e setembro, volveu saír de xira cunha nova edición de The All-Starr Band formada por Colin Hay, Paul Carrack, John Waite, Sheila E e Rivera, e publicou o álbum en directo Tour 2003. O mesmo ano formou o selo Pumkinhead Records con Hudson. Aínda que o selo non foi prolífico, contratou a Liam Lynch, quen produciu o álbum Fake Songs (2003).
En 2005 publicou Choose Love, un novo disco producido por Hudson que incluíu invitados como Billy Preston e Chrissie Hynde. Aínda que obtivo críticas similares a Vertical Man (1998) e Ringo Rama (2003), non entrou en ningunha lista de discos máis vendidos. A súa publicación foi seguida dunha xira promocional, primeiro con The Roundheads e posteriormente cunha nova edición da All-Starr Band, formada por Billy Squier, Richard Marx, Edgar Winter, Rod Argent, Hamish Stuart e Sheila E. O concerto que ofreceu con The Roundheads no Genessee Theatre de Waukegan, Illinois o 25 de agosto de 2005 foi publicado no álbum en directo Ringo Starr: Live at Soundstage (2007).
Ese mesmo ano, o concello de Liverpool anunciou un plan para demoler o lugar de nacemento de Starr, no 9 de Madryn Street, ao non ter «relevancia histórica». Con todo, posteriormente rectificou e anunciou que o edificio ía ser desmantelado ladrillo por ladrillo e preservado.
En 2006, participou no álbum de Jerry Le Lewis Last Man Standing, cantando o tema de Chuck Berry «Sweet Little Sixteen», e anunciou que ía figurar como personaxe de cómic nunha película de animación de Pow! Entertainment producida por Stan Lee aínda sen publicar.
En 2006, Daniel Finkelstein, columnista de The Times, emprendeu unha petición para que outorgasen o título de Sir a Ringo, despois de que dez anos antes lle fora concedido a McCartney. A petición foi apoiada nos xornais The Sun e Canada National Post, e recibiu un total de 1887 firmas. Aínda así, o propio Ringo declarou non ter interese no título, e preguntado se lle molestaba non ter ese recoñecemento, contestou en ton xocoso: «Non, non quero ser un cabaleiro, prefiro ser un duque ou un príncipe».
En 2008, asinou un contrato con Capitol Records e lanzou Liverpool 8, un novo álbum publicado con motivo da candidatura de Liverpool como Capital Europea da Cultura. Aínda que volveu traballar con Hudson como produtor, foi substituído por David Stewart tras varias disputas con Ringo. Segundo o xornalista Peter Palmiere, a ruptura tivo lugar por mor da insistencia de Ringo de usar novos sons propostos por Stewart e rexeitados por Hudson. No sentido oposto, o propio Ringo comentou sobre a súa ruptura con Hudson: «Foi unha cuestión de amizade e sinceridade e non ten nada que ver cos sintetizadores». O álbum obtivo recensións máis críticas en comparación con Ringo Rama e Choose Love, e obtivo un éxito comercial moderado ao alcanzar o posto 91 na lista UK Albums Chart e o 94 na lista Billboard 200. Entre xuño e agosto, promocionou o disco coa décima formación de The All-Starr Band, formada por Squier, Hay, Winter, Wright, Stuart e Gregg Bissonette.
Outra disputa paralela enfrontou a Ringo cos seus seguidores ao publicar na súa web un vídeo no que anunciaba que non ía asinar máis autógrafos a calquera solicitude que recibise por correo despois do 20 de outubro de 2008. Pouco despois, xustificou a súa decisión debido a cómpra-venda de autógrafos a través de plataformas dixitais como eBay: «Estaba a asinar e logo estaba ao día seguinte en eBay, de modo que decidín: "Creo que fixen a miña parte". Iso foi todo».
Y Not e Ringo 2012 (de 2010 en diante)
miniatura| Ringo Starr coa súa All Starr Band en concerto en [[París, Francia o 26 de xuño de 2011.]] En xaneiro de 2010 publicou Y Not, un disco de estudio producido polo propio Ringo e que contou coa colaboración de músicos como Joe Walsh, Joss Stone, Van Dyke Parks e Ben Harper, entre outros, ademais da participación de Paul McCartney no primeiro sinxelo, «Walk with You». O álbum alcanzou o posto 58 da lista estadounidense Billboard 200, o seu maior éxito comercial desde a publicación de Ringo's Rotogravure (1976). A publicación de Y Not foi seguida dunha promoción en varios programas de televisión como The Daily Show, onde interpretou a canción «Walk With You», Late Night with Jimmy Falon, onde tocou «The Other Side of Liverpool», e en The Jay Leno Show.
O mesmo ano participou no teletón Hope for Haiti Now como telefonista, e unha semana despois entregou con Norah Jones o Premio Grammy á mellor gravación do ano a Kings of Leon. Ademais, promocionou Y Not cunha nova xira de Ringo & His All-Starr Band, integrada por Wally Palmer, Rick Derringer, Edgar Winter, Gary Wright, Richard Page e Gregg Bissonette. Durante a xira, celebrou os seus 70º aniversarios cun concerto no Radio City Music Hall de Nova York no que participaron Paul McCartney, Yoko Ono e o seu fillo Zak Starkey. A mediados de 2011, anunciou a través da súa páxina web a súa primeira visita a Latinoamérica como continuación da undécima xira da súa All-Starr Band. A parte latinoamericana da xira incluíu concertos en México, Chile, a Arxentina e o Brasil en novembro de 2011. O mesmo ano contribuíu o álbum tributo a Buddy Holly Listen to Me cunha versión de «Think It Over».
En xaneiro de 2012 publicou Ringo 2012, un disco de estudio que contou con invitados como Walsh, Dyke Parks, Stewart e Winter. O disco, que incluíu regravacións de «Step Lightly» e «Wings», publicadas nos álbums Ringo (1973) e Ringo the 4th (1977) respectivamente, alcanzou o posto 80 na lista Billboard 200, un éxito comercial inferior a Y Not. A publicación de Ringo 2012 foi seguida dunha nova xira coa duodécima formación da súa All-Starr Band, formada por Steve Lukather, Richard Page, Todd Rundgren, Gregg Rolie e Bissonette, polos Estados Unidos e o Canadá entre xullo e agosto. A xira continuou en febreiro de 2013 con once concertos no Xapón, Australia e Nova Zelandia, e entre outubro e novembro con varios concertos en México, o Brasil, o Uruguai, o Perú, Paraguai e a Arxentina. En xuño do mesmo ano, publicou  Photograph, un libro dixital con fotografías e imaxes relacionados coa súa carreira musical procedentes dos arquivos persoais do músico. En setembro, recibiu a Lexión de Honra francesa.
En xaneiro de 2014, uniuse a Paul McCartney nos Premios Grammy de 2014, onde ambos interpretaron a canción «Queenie Eye». En 2015, volveu saír de xira coa súa All-Starr Band, con concertos nos Estados Unidos e Latinoamérica entre febreiro e marzo. A xira precedeu ao lanzamento de Postcards from Paradise, un novo álbum de estudio publicado o 31 de marzo. O 3 de xuño de 2016 arrinco a súa xira Ringo Summer 2016 Tour xunto á súa All Starr Band.
Influencias musicais
miniatura|Ringo Starr nun concerto ofrecido en [[Sydney, Australia en febreiro de 2013.]] Durante a súa mocidade, Starr foi un seguidor da música skiffle e do blues, aínda que tras unirse a The Texans en 1958, desenvolveu un maior interese pola música rock e polo rock and roll. Tamén sentiuse atraído pola música country, especialmente por artistas como Hank Williams, Buck Owens e Hank Snow, así como por baterías de jazz como Mozo Hamilton e Yuself Lateef, cuxo estilo influíu no modo de tocar de Starr. Anos despois, o propio Ringo versionou unha canción de Owens, «Act Naturally», no álbum de The Beatles Help! (1965), e realizou un disco completo con cancións country en Beaucoups of Blues (1970). Reflexionando sobre Buddy Rich, Starr comentou: «El fai cousas cunha man que eu non podo facer con nove, pero iso é técnica. Todo o mundo con quen falo di: "Que che parece Buddy Rich?". Bo, que pasa con el? Porque non me acende». Tamén comentou que «nunca estivo moi metido no mundo dos baterías», aínda que identificou a versión que Cozy Cole fixo en 1958 de «Topsy Part Two» como «o único disco dun batería» que comprou.
O primeiro heroe musical de Starr foi Gene Autry, sobre quen comentou: «Recordo que sentín calafríos nas costas cando cantou "South of the Border"». A comezos da década de 1960 tamén foi seguidor de Lee Dorsey. En novembro de 1964, comentou á revista Melody Maker: «A nosa música son versións de segunda man de músicos negros ...O noventa por cento da música que me gusta é de cor»
Baterías
Aínda que Starr recoñeceu as súas propias limitacións técnicas á hora de tocar a batería con The Beatles, o efecto xeral da súa contribución á música do grupo recibiu eloxios dun notable número de baterías. Starr comento: «Non son bo nos temas técnicos... Son a túa batería fóra do común con enchidos divertidos... porque realmente son un zurdo tocando un kit de destros». A súa batería era unha Ludwig Black Oyster co seu bombo de 20''. Utilizaba pratos Zyn, Crash Ride 20'' e Crash de 18 O produtor musical George Martin comentou sobre Ringo: «Golpea ben e forte e usa ben o bombo, a pesar de que non podía facer unha tirada para salvar a súa vida», aínda que posteriormente engadiu: «Ten un tremendo sentimento. Sempre nos axudou a conseguir o tempo adecuado para unha canción, e deunos ese apoio, ese ritmo de fondo sólido e roqueiro, que fixo que todas as cancións de The Beatles fosen moito máis fáciles». Starr tamén comentou respecto diso: «Sempre crin que o batería non está aí para interpretar a canción», e comparou a súa profesión coa pintura: «Eu son o fundamento, e logo poño un pouco de brillo aquí e alá... Se hai un erro, quero ser o suficientemente bo para enchelo».
En 2011, os lectores da revista Rolling Stone situaron a Ringo no quinto posto da lista das mellores baterías de todos os tempos. O xornalista Robyn Flans, que tamén traballou na revista Modern Drummer, escribiu sobre Ringo: «Non podo contar o número de baterías que me dixeron que Ringo inspiroulles a súa paixón pola batería». Entre eles Max Weinberg, Dave Grohl, Danny Carey, Liberty DeVitto e Mike Portnoy recoñeceron a influencia de Ringo. Por outra banda, o batería Steve Smith comentou sobre a contribución musical de Starr:
Starr tamén influíu a Phil Collins, batería de Genesis, quen dixo: «Starr está moi infravalorado. O tambor da canción "A Day in the Life" ten cousas moi complexas. Podes coller unha gran batería de hoxe e dicirlle: "Quéroo como iso". Non sabería como facelo». En setembro de 1980, John Lennon comentó nunha entrevista a Rolling Stone:
Nun extensivo estudo sobre as sesións de gravación de The Beatles, o historiador Mark Lewisohn confirmou que Starr era á vez competente, moi fiable e consistente. Segundo Lewisohn, houbo menos de doce ocasións durante os oito anos nos que The Beatles gravaron xuntos nos que o grupo tivese que parar de gravar debido a un erro de Ringo, atribuíndo a maioría dos erros aos outros tres beatles. Starr está tamén considerado unha influencia nas técnicas modernas de percusión como o matched grip —o modo de agarrar as baquetas— e o uso de dispositivos de amortiguación nos aneis da batería, así como na colocación do instrumento sobre plataformas para darlle maior visibilidade. Segundo Ken Micaleff e Donnie Marshall, autores de Classic Rock Drummers: «O son do tom e os delicados traballos co a caixa foron imitados por miles de baterías».
Contribucións vocais
Durante a existencia de The Beatles, Starr cantou unha media de canción por álbum en todos os discos do grupo, nun intento por establecer unha personalidade vocal para cada membro da banda. En varios casos, John Lennon ou Paul McCartney compuxeron cancións especificamente para el, tales como «Yellow Submarine» en Revolver (1966) ou «With a Little Help from My Friends» en Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967). Ademais, as melodías foron adaptadas ao seu limitado rexistro vocal de barítono. Ringo tamén contribuíu nos coros de cancións como «Maxwell's Silver Hammer» e «Carry That Weight», de Abbey Road. e exerceu como vocalista principal das súas propias composicións, tales como «Don't Pass Me By» e «Octopus's Garden». Tamén cantou en «I Wanna Be Your Man», «Boys», «Matchbox», «Honey Don't», «Act Naturally», «Good Night», «What Goes On» e «If You've Got Trouble».
Composicións
Os xiros gramaticais de Starr, chamados comunmente ringoísmos, tales como «a hard day's night» —en lingua castelá: «A noite dun día duro»— e «tomorrow never knows» —en galego: «Mañá nunca se sabe»—, foron usados a miúdo polos seus compañeiros de The Beatles como títulos de cancións. McCartney comentou respecto diso: «Ringo adoitaba facer estes malapropismos, adoitaba dicir cousas un pouco mal, como a xente fai, pero os seus eran marabillosos, moi líricos... Eran unha especie de maxia».
Punta Candeeira, Cervo, Cedeira
Punta Candeeira, tamén chamado Punta Candieira , é un lugar da costa da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Segundo o Instituto Galego de Estatística en 2007 tiña tres habitantes (un home e dúas mulleres), a mesma cantidade ca en 2003.
Neste lugar está o Faro de Punta Candeeira, sendo o fareiro e a súa familia os únicos veciños.
Topónimo
O topónimo Candeeira é o oficial segundo o Nomenclátor da Xunta de Galicia, sendo Candieira a forma usada tradicionalmente.
Generation Terrorists
Generation Terrorists é o álbum de estrea da banda galesa de rock alternativo Manic Street Preachers, editado o 10 de febreiro de 1992 a través do selo Columbia Records.
Rabadán, Cervo, Cedeira
Rabadán é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 15 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 7 homes e 8 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2003.
Vales, Cuíñas, A Fonsagrada
Vales é un lugar da parroquia de Cuíñas, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 estaba deshabitado.
Toponimia
O nome do lugar provén do plural do termo en latín, co significado de val.
Ryad Boudebouz
Ryad Boudebouz, nado en Colmar o 19 de febreiro de 1990, é un futbolista alxeriano. Xoga na posición de mediapunta e o seu equipo actual é o Real Betis Balompié da Liga Santander.
Traxectoria
O 31 de xaneiro de 2019, anunciouse a súa cesión ata final de tempada ó Celta de Vigo.
Píllara cincenta
miniatura|Píllara cincenta en plumaxe non reprodutor en Arnala, Virar, Maharashtra, India en febreiro de 2016
Descrición
Miden de 27 a 30 cm de longo cunha envergadura alar de 71 a 83 cm e un peso de 190 a 280 g (chegan ata os 345 g cando se preparan para a migración). En primavera e verán (de finais de abril ou maio a agosto), os adultos teñen manchas brancas e negras no dorso e ás. A face e pescozo son negros con beira branca; teñen un peito negro e unha barriga e mitra brancas. A cola é branca con barras negras. O bico e patas son negras. Mudan á plumaxe de inverno de mediados de agosto a inicios de setembro e mantéñena ata abril, que consiste nunha coloración cincenta bastante uniforme pola parte superior, cun peito con manchas cincentas e ventre branco. A plumaxe dos xuvenís e a do primeiro inverno, que levan as aves novas desde que empluman ata teren un ano de idade, é similar á plumaxe de inverno adulta, pero coas plumas traseiras máis negras con beiras crema. En todas as plumaxes, os flancos internos e as plumas axilares na base da parte inferior das ás son negras, unha característica que serve para distinguilo rapidamente das outras tres especies de Pluvialis en voo. En terra, pode distinguirse dos outros Pluvialis polo seu maior tamaño do bico (24–34 mm), que é máis pesado.
Reproducion e migración
O seu hábitat reprodutor son as illas do Ártico e áreas costeiras do norte de Alasca, Canadá e Rusia. Nidifican en terra na tundra aberta seca con boa visibilidade; o niño é unha escavación na grava pouco profunda. Poñen catro ovos (ás veces só tres) a principios de xuño, cun período de incubación de 26–27 días; os polos empluman cando teñen de 35 a 45 días de idade.
Migran para invernar nas áreas costeiras de todo o mundo. No Novo Mundo invernan desde o sueste da Columbia Británica e Massachusetts cara ao sur ata Arxentina e Chile, na parte occidental do Vello Mundo desde Irlanda e o suroeste de Noruega cara ao sur pola costa de África ata o sur de África, e na parte oriental do Vello Mundo, desde o sur do Xapón cara ao sur polas costas do sur de Asia e Australia, e uns poucos chegan mesmo a Nova Zelandia. A maioría dos migrantes que chegan a Australia son femias. Fai voos regulares transcontinentais sen paradas sobrevoando Asia, Europa e Norteamérica, pero é principalmente unha ave errante rara en terra no interior dos continentes, aterrando só ocasionalmente se se ven forzados polo mal tempo ou para alimentarse nas ribeiras de grandes lagos como os Grandes Lagos, onde é un migrante de paso común.
Os paxaros xoves non se reproducen ata os dous anos de idade; normalmente permanecen nos terreos de invernada ata o segundo verán.
Status
É unha das especies ás que se aplica o Acordo sobre a Conservación de Aves Acuáticas Migratorias africano-euroasiático (AEWA).
Dixie (canción)
miniatura|[[Partitura datada nos anos 1900 mostrando catro homes coa cata cara maquillada de negro (en inglés: «Four Men in Blackface») cantan a canción.]] Dixie, tamén coñecida como 'I Wish I Was in Dixie ou Dixie's Land, é unha canción popular estadounidense. Foi composta orixinalmente por un cantante de Ohio chamado Daniel Decatur Emmett, co nome de Dixie's Land editada en primeiro lugar por Phillip P. Werlein en Nova Orleáns el 1859. Dixie é o nome que se lle da ao sur dos Estados Unidos.
A canción conta a historia dun escravo negro liberado, suspirando pola plantación de algodón na que naceu, faise moi popular baixo o nome de Dixie, sendo rapidamente identificada coa imaxe nostálxica e a ideoloxía dos estados sureños. Foi o himno oficioso dos soldados da Confederación durante a Guerra Civil americana, como contrapunto ao «The Battle Hymn of the Republic» dos soldados do Norte.
O estríbello e o primeiro verso son moi coñecidos no sur dos Estados Unidos.
Letras
miniatura|Versión do 1916 de Dixie's Land polo «Metropolitan Mixed Chorus» con Donald Chalmers, Ada Jones e Billy Murray. miniatura|Partitura de «Dixie», páxina 1/2 miniatura|Partitura de «Dixie», páxina 2/2 ''I wish I was in the land of cotton, ''Old times there are not forgotten; ''Look away! Look away! Look away, Dixie's Land! ''In Dixie's Land where I was born in, ''Early on one frosty morning, ''Look away! Look away! Look away, Dixie's Land!
''Old Missus married "Will the Weaver"; ''William was a gay deceiver! ''Look away! Look away! Look away, Dixie's Land! ''But when he put his arm around her, ''Smiled as fierce as a forty-pounder! ''Look away! Look away! Look away, Dixie's Land!
''His face was sharp as a butcher's cleaver; ''But that did not seem to grieve her! ''Look away! Look away! Look away, Dixie's Land! ''Old Missus acted the foolish part ''And died for a man that broke her heart! ''Look away! Look away! Look away, Dixie's Land!
''Now here's a health to the next old missus ''And all the gals that want to kiss us! ''Look away! Look away! Look away, Dixie's Land! ''But if you want to drive away sorrow, ''Come and hear this song tomorrow! ''Look away! Look away! Look away, Dixie's Land!
''There's buckwheat cakes and Injin batter, ''Makes you fat or a little fatter! ''Look away! Look away! Look away, Dixie's Land! ''Then hoe it down and scratch your gravel, ''To Dixie's Land I'm bound to travel! ''Look away! Look away! Look away, Dixie's Land!
Outra versión da canción, moito máis belicosa, foi presentada o 1 de abril de 1861 por Albert B. Pikes, mais non quedou na memoria popular:
''Southrons, hear your country call you! ''Up, lest worse than death befall you! ''To arms! To arms! To arms! In Dixie! ''Lo! all the beacon fires are lighted ''Let all hearts be now united! ''To arms! To arms! To arms! In Dixie!
''Hear the Northern thunders mutter! ''Northern flags in South winds flutter! ''To arms! To arms! To arms! In Dixie! ''Send them back your fierce defiance! ''Stamp upon the cursed alliance! ''To arms! To arms! To arms! In Dixie!
''Fear no danger! Shun no labor! ''Lift up rifle, pike, and sabre! ''To arms! To arms! To arms! In Dixie! ''Shoulder pressing close to shoulder, ''Let the odds make each heart bolder! ''To arms! To arms! To arms! In Dixie!
''How the South's great heart rejoices ''At your cannon's ringing voices! ''To arms! To arms! To arms! In Dixie! ''For faith betrayed and pledges broken, ''Wrongs inflicted, insults spoken, ''To arms! To arms! To arms! In Dixie!
''Strong as lions, swift as eagles, ''Back to their kennels hunt these beagles! ''To arms! To arms! To arms! In Dixie! ''Cut the unequal bond asunder! ''Let them hence each other plunder! ''To arms! To arms! To arms! In Dixie!
''Swear upon your country's altar ''Never to submit or falter! ''To arms! To arms! To arms! In Dixie! ''Till the spoilers are defeated, ''Till the Lord's work is completed, ''To arms! To arms! To arms! In Dixie!
''Halt not till our Federation ''Secures among earth's powers its station! ''To arms! To arms! To arms! In Dixie! ''Then at peace, and crowned with glory, ''Hear your children tell the story! ''To arms! To arms! To arms! In Dixie!
''If the loved ones weep in sadness, ''Victory soon shall bring them gladness. ''To arms! To arms! To arms! In Dixie! ''Exultant pride soon banish sorrow; ''Smiles chase tears away tomorrow. ''To arms! To arms! To arms! In Dixie!
Eleccións municipais en Begonte
Corporacións democráticas en Begonte desde a aprobación da Constitución de 1978.
Albóndega
miniatura|Albóndegas ao estilo sueco. miniatura|Prato de albóndegas chinesas. Unha albóndega e unha bóla de carne picada mesturada con ovos e diversos condimentos, tales como perexil, comiño etc. A albóndega é tan popular nas diferentes gastronomías e ten tantas receitas que resulta ser un hiperónimo acerca dun alimento.
Historia
A palabra albóndega é un termo procedente do árabe al-bunduqa = a bóla. Os árabes ensinaron aos europeos a preparar este guiso de bólas de carne. O historiador granadino Luis del Mármol documenta o termo na súa Descrición xeral de África (1573): "Venden fideos, almojábanas e albóndegas feitas de carne picada con especias e fritas en aceite".
Gastronomías do mundo
miniatura|Unha variedade de albóndegas de carne e de [[peixe]] miniatura|Un detalle das albóndegas chinesas
Moondance
Moondance é o terceiro álbum en solitario do cantautor norteirlandés Van Morrison, publicado o 28 de febreiro de 1970 a través do selo Warner Bros. Records. Acadou o número 29 na lista Pop Albums da Billboard. O disco mestura R&B, folk rock, country rock e tamén jazz.
San Cristovo, Cuíñas, A Fonsagrada
San Cristovo é un lugar da parroquia de Cuíñas, no concello lugués da Fonsagrada, na comarca da Fonsagrada. Segundo o IGE, en 2015 tiña 6 habitantes (5 homes e 1 muller).
Mickey, Donald, Goofy: The Three Musketeers
Mickey, Donald, Goofy: The Three Musketeers é un filme estadounidense de 2004 dirixido por Donovan Cook. Está baseado nos personaxes orixinais de Mickey Mouse creados por Walt Disney, sendo unha adaptación cinematográfica da novela Os tres mosqueteiros, escrita por Alexandre Dumas e publicada en 1844. Segundo suxire o título, está protagonizado por Mickey Mouse, Donald Duck e Goofy no papel de tres mosqueteiros. O filme foi producido por Walt Disney Pictures e a oficina australiana de DisneyToon Studios. Estreouse directamente en formato VHS e DVD o 17 de agosto de 2004 a través de Walt Disney Home Entertainment, e posteriormente foi estreado en Blu-ray Disc o 12 de agosto de 2014, cadrando co décimo aniversario da súa estrea.
Caucho
miniatura|200px|dereita|Látex recolléndose dunha árbore tropical O caucho é unha substancia elástica (polímero de hidrocarbono elástico), impermeábel e resistente extraída do látex, emulsión leitosa que mana dalgunhas plantas principalmente tropicais ou obtida artificialmente de certos derivados do petróleo. A principal fonte comercial do látex son as euforbiáceas do xénero Hevea, como Hevea brasiliensis. Outras plantas que conteñen o látex son: figueiras, euphorbias e o mexacán común. Estas non foron a fonte principal do caucho, aínda que cando Alemaña foi dividida durante a segunda guerra mundial, fixeron tentativas para empregar tales fontes, antes de que fose suplantado polo desenvolvemento do caucho sintético.
Crese que foi bautizado por Joseph Priestley, que o descubriu en 1770, quen secou o látex e borrou anotacións en lapis.
Historia
No seu lugar de orixe, centro e sur de América, o caucho foi colleitado durante moito tempo. As civilizacións mesoamericanas empregaron o caucho sobre todo de Castilla elástica. Os antigos mesoamericanos tiñan un xogo de pelota onde empregaban pelotas de goma. Unhas pelotas precolombianas foron atopadas no ano 1600 a.C. Segundo Bernal Díaz del Castillo, os conquistadores españois asombráronse polos grandes saltos que lograban as pelotas de goma dos aztecas, e preguntábanse se as pelotas estaban encantadas por espíritos malignos.
Os maias tamén facían un tipo de zapato de goma mergullando os pés nunha mestura de látex. O caucho foi empregado noutros contextos, como tiras para soster instrumentos de pedra e metálicos a mangos de madeira e acolchado para os mangos dos instrumentos. Mentres os antigos mesoamericanos non tiñan a vulcanización, desenvolveron métodos orgánicos de tratar o caucho con resultados similares.
Usos
Actualmente fabrícanse miles de artigos de caucho para usos moi diferentes. O caucho é amplamente utilizado na fabricación de pneumáticos, lamias, artigos impermeables e illantes, polas súas excelentes propiedades de elasticidade e resistencia ante os ácidos e as substancias alcalinas. É repelente á auga, illante da temperatura e da electricidade. Disólvese con facilidade ante petrolatos, bencenos e algúns hidrocarburos. O caucho natural adoita vulcanizarse, proceso polo cal o caucho quéntase e engádeselle xofre ou selenio, co que se logra a ligazón das cadeas elastómeras, para mellorar a súa resistencia ás variacións de temperatura e elasticidade. Desde 1823 utilízase o caucho como material para fabricar pezas de vestir, baseándose en que este tipo de roupa forma unha "segunda pel". O caucho é unha proposta para o futuro como illante na industria motora.
Moldeo por compresión
O moldeo por compresión é unha técnica na cal a materia prima -en forma de po- é introducida nun molde calefaccionado a unha temperatura entre 140 °C e 160 °C, e sometido a unha elevada presión. A calor e a presión mantéñense ata que a reacción finaliza. Ao cabo duns minutos -determinados a partir do espesor da peza- prodúcese a plastificación e curado dentro do mesmo molde, para logo retirar a peza terminada.
Este método de moldeo é utilizado para producir interruptores de electricidade e porta fusibles, electrodomésticos, maquinarias, medidores de gas e luz, entre outras aplicacións.
Moldeo por transferencia
No moldeo por transferencia o proceso é similar ao anterior, coa diferenza de que a materia prima se quenta previamente antes de ser introducida no molde e transferida hidráulicamente. Este sistema úsase xeralmente en moldes con movementos e que teñan ocos, insertos, postizos etc.
Moldeo por inxección
No moldeo por inxección a materia prima é colocada nunha moega, e por gravidade cae dentro da máquina que, a través dun parafuso calefaccionado, inxéctase a presión dentro do molde pechado, cunha temperatura inferior á da materia prima inxectada. Logo duns segundos retírase a peza terminada. A presión da inxección é alta, dependendo do material que se está procesando.
O moldeo por inxección é un proceso rápido, moi apto para producir gran cantidade de produtos idénticos. Desde compoñentes de enxeñería de alta precisión ata bens de consumo de uso común.
Proceso de deshumificación
A deshumificación é un proceso mediante o cal, a través dun sistema automático, colócase a materia prima a utilizar a niveis desexados de humidade que son propios de cada material e do produto que se desexa fabricar.
Todas as materias primas hidroscópicas deben ser sometidas a procesos de deshumificación.
A Arrasa, Cervo, Cedeira
A Arrasa é un lugar da parroquia de Cervo no concello de Cedeira na provincia da Coruña. Tiña 8 habitantes no ano 2016 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 3 homes e 5 mulleres, o que supón un aumento con relación ao ano 2007 cando tiña 4 habitantes.
Alfa-sinucleína
A alfa-sinucleína (α-sinucleína) é unha proteína que nos humanos está codificada polo xene SNCA do cromosoma 4. Abunda no cerebro, e aparece en pequenas cantidades no corazón, músculo e outros tecidos. No cerebro, a alfa-sinucleína encóntrase principalmente nos extremos das neuronas en estruturas especializadas chamadas terminais presinápticos. Dentro destas estruturas, a alfa-sinucleína interacciona cos fosfolípidos e proteínas. Os terminais presinápticos liberan mensaxeiros químicos chamados neurotransmisores, almacenados en vesículas sinápticas. A liberación de neurotransmisores envía sinais entre as neuronas e é fundamental para o funcionamento normal do cerebro.
Aínda que a función da alfa-sinucleína aínda non se comprende ben, os estudos realizados suxiren que exerce un papel na restrición da mobilidade de vesículas sinápticas, atenuando en consecuencia a reciclaxe de vesículas sinápticas e a liberación de neurotransmisores. Unha idea alternativa é que a alfa-sinuceína se une á VAMP2 (unha sinaptobrevina) e estabiliza os complexos SNARE;  aínda que recentes estudos indican que a unión alfa-sinucleína–VAMP2 é esencial para a atenuación mediada pola alfa-sinucleína da reciclaxe de vesículas sinápticas, o que conecta estás dúas visións do seu funcionamento, aparentemente diverxentes. Pode tamén axudar a regular a liberación de dopamina, un tipo de neurotransmisor que é esencial para controlar o comezo e a detención dos movementos voluntarios e involuntarios.