cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kwame Nkrumah
Presidente de Ghana
Neses anos da descolonización a idea dunha organización, calquera que fose, dos países africanos gozaba de consenso xeral. Mais Nkrumah insistía en botar as bases dunha unión política, sendo claro que esa postura non se aceptaba pola maioría dos dirixentes africanos. De maneira que a Organización da Unidade Africana (OUA) non correspondía aos desexos de Nkrumah, senón apenas un organismo intergobernamental. Con todo, en 1965, Kwame Nkrumah non dubidou en gastar 10 millóns de libra s en erguer un Pazo da Unidade Africana en Accra, con ocasión da Conferencia de Xefes de Estado e Goberno da OUA, nun momento no que a economía do seu país estaba en dificultades, custo que a súa ambición política impuña e que lle subtraía o apoio da poboación. Por outra banda a súa liña intransixente sobre o neocolonialismo, xunto co apoio aos "combatentes pola liberdade" no resto do continente, e mailo seu achegamento, nos anos últimos, á URSS e a China, contribuirón a lle crear fama de revolucionario incómodo e a lle retirar o sostén dos "moderados". Todos ese factores illárono no plano internacional e foron unha das causas da súa caída. Outra causa sería o cariz cada vez máis autoritario que o seu réxime fora tomando desde a independencia de Ghana.
Se ben Nkrumah se declarara partidario dun réxime democrático, na práctica demostrouse pouco tolerante cando a oposición puña en perigo as súas concepcións de progreso e unidade das nacións e da interpretación que daba da vontade popular. A represión do disenso era xustificada pola identificación do “goberno do pobo” coa vontade do líder electo, isto é co mesmo Nkrumah. As primeiras medidas que restrinxían as liberdades políticas no país foran unha resposta as axitacións rexionalistas e secesionistas que acompañaran á independencia: a Deportation Act (Lei de deportación), que permitía expulsar de Ghana os cidadáns estranxeiros que apoiasen e financiasen a oposición e maila Avoidance of Discrimination Act (Lei antidiscriminación). Ambas de 1957. A última das leis vedaba os partidos de base rexional ou tribal. Pero foi máis alá, coa Preventive Detention Act (Lei de detención preventiva), de xullo de 1958, que autorizaba encarcerar por un período non superior a cinco anos, en base a simples sospeitas, a quen fose acusado de accións contra a seguranza do país.
Os actos terroristas contra o goberno aumentaran antes de diminuír. Tense suxerido que o cancro que causou a morte de Nkrumah en 1972 foi unha secuela dun atentado no 1962. Pero tivera tamén como resultado o endurecemento da política represiva.
Últimos anos
No 1964 Nkrumah convocou un referendo con idea de proclamar o CPP, do cal tiña o control absoluto, partido único de Ghana, e a el mesmo presidente vitalicio. Nkrumah perdera o que fora a súa gran calidade: a capacidade de interpretar os sentimentos e as necesidades das masas populares.
O 24 de febreiro de 1966, mentres o presidente estaba ocupado nunha misión de paz en Hanoi, entón capital de Vietnam do Norte, o exército e a policía anunciaron a súa expulsión do poder, a suspensión da Constitución e a formación dun goberno militar provisorio. Nkrumah refuxiouse en Guinea-Conakry.
O 27 de abril de 1972 Kwame Nkrumah morreu de cancro en Romanía, onde se retirara para curarse.
Nkrumah foi e é aínda un referente para toda África, como unha das figuras máis importantes na loita contra o colonialismo e pola emancipación dos pobos do Terceiro Mundo. Os ouvintes africanos da BBC escollérono como "Home do Milenio" no 2000.
Domingo Tabuyo Romero
Domingo Miguel Tabuyo Romero, nado en Pontevedra o 13 de agosto de 1959, é un escritor e político galego.
Traxectoria
Licenciado en Xeografía e Historia, especialidade de Arte Moderna e Contemporánea, pola Universidade de Santiago de Compostela, e profesor de Historia no ensino secundario no IES Asorey de Cambados. Residiu en Marín e Ferrol e, dende 1985, en Cambados. Ten colaborado en diversas publicacións culturais.
Foi Concelleiro e Portavoz do Grupo do PSdeG-PSOE en Cambados 1992-2011 e dende 2004 a 2011 foi deputado no Congreso dos Deputados por Pontevedra.
Membro da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega e Membro do PEN Clube Escritores de Galicia, ten colaborado en Rollo Klave, Poesía de Galicia, Ría do Ocio do Faro de Vigo, Cerna, Enormic Banda, Faro da Cultura. Articulista semanal no Diario de Arousa, dende decembro de 2011.
Foi membro do Comité Organizador do Ano Cabanillas en Cambados 2009, Coordenador das Xornadas Ramón Cabanillas e a Modernidade na Poesía Galega e membro do Comité Organizador do Ano Asorey en Cambados 2011.
Marta Peirano
Marta Peirano, nada en Madrid o 7 de novembro de 1975, é unha escritora e xornalista española. Desde setembro de 2013 dirixe a sección cultural do periódico dixital eldiario.es. É fundadora de CryptoParty Berlín (iniciativa arredor de cuestións sobre privacidade e seguridad en internet) e de Elástico, colectivo multidisciplinar co que codirixiu o proxecto COPYFIGHT en 2005 sobre cultura libre. Colabora con distintos medios nos que escribe sobre cultura libre, autómatas, seguridade e privacidade, dereitos en Internet e criptografía para periodistas.
Traxectoria
Participou no desaparecido periódico ADN e na publicación Jot Down con artigos sobre cultura. Escribiu sobre tecnoloxía e mundo dixital na revista Muy Interesante e en Consumer. Desde 2013 dirixe a sección de Cultura de eldiario.es e publica artigos sobre vixilancia do poder, medio ambiente, cultura e dereitos e liberdades.
Obra
Publicou varios libros e participou como colaboradora noutros.
The Hollywood Reporter
The Hollywood Reporter é unha revista de entretemento estadounidense. O seu enfoque é principalmente cara ó panorama cinematográfico estadounidense. Foi o primeiro xornal en publicar contidos exclusivamente sobre a industria cinematográfica. Durante o século pasado integrouse e foi unha das dúas publicacións máis importantes do século, xunto con Variety. Dende o ano 1950 enfocouse no eido da televisión, e nos anos 1980 enfocouse en temas doutros medios. No presente, esta revista é unha das máis importantes e influentes na industria do entretemento.
Comezos
O primeiro número da revista publicouse o 3 de setembro de 1930, por William R. Wilkerson. Os primeiros temas informados foron sobre filmes, estudos, producións de televisión e actores de Hollywood. A revista rapidamente fíxose coñecida no mundo do espectáculo. Por efecto da fama da revista, Wilkerson, creador da revista, fíxose un dos personaxes máis salientables do país.
Aakre
miniaturadaimagem|Escavacións arqueolóxicas en Aakre Aakre é unha vila do concello rural de Puka no condado de Valga en Estonia xunto ao río Purtsi. Ademais da vila propia de Aakre abrangue os asentamentos de Kivirehe e Matu. En total a poboación era de 322 habitantes en 2006. No seu territorio levántase unha casa señorial que data do século XIX aínda que foi reconstruída polo arquitecto Arnold Matteu (1934)se desde 1920 serviu de escola primaria. Historicamente parte de Aakre constituíu un concello do condado de Tartu que en 1962 pasou ao de Valga e en 1973 integrouse no concello de Puka, a súa capital era Kivirehe. miniaturadaimagem|Pazo (mõis) en Aakre
O Codeso, Filgueira de Barranca, Oza-Cesuras
O Codeso é un lugar da parroquia de Filgueira de Barranca no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 20 habitantes (10 homes e 10 mulleres).
David Sarró García
David Sarró García, nado en Navalmoral de la Mata (Cáceres) o 25 de xaneiro de 1988, é un futbolista español. Xoga de defensa e o seu club actual é o Pontevedra CF B.
O Vilar, Sendelle, Boimorto
O Vilar é un lugar da parroquia de Sendelle no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 23 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 9 eran homes e 14 eran mulleres.
Lingua võro
miniatura|Un falante de võro. A lingua võro (võro kiil, võru keel) é unha lingua  pertencente á póla fino-báltica das linguas urálicas. Tradicionalmente, foi considerado un dialecto do estoniano, pero hoxe está considerada unha lingua literaria e está a buscar o recoñecemento oficial como lingua rexional autóctona de Estonia. O võro ten 74 499 falantes (võros) a maioría no sur do país, nas oito parroquias do histórico condado de Võru: Karula, Harglõ, Urvastõ, Rõugõ, Kanepi, Põlva, Räpinä e Vahtsõliina. En menor medida, tamén é posible atopar falantes en Talín, Tartu e o resto de Estonia.
Ogmios
Ogmios (Ὄγμιος) foi unha deidade gala, só coñecido pola descrición do filósofo grego do século II Luciano e pola súa aparición en moedas e en taboíñas.
Luciano
Luciano describe a Ogmios, asociándoo ao deus grego Heracles, como un home vello case totalmente calvo, vestido cunha pel de león sostén na man dereita unha maza e na esquerda un arco, pendurado do ombreiro leva unha alxaba, e vai turrando cunha corda que lle perfora a lingua dunha recua de homes de aspecto alegre atados polas orellas con cadeas de ouro e ámbar. Todo o conxunto segundo o texto de Luciano é unha metáfora da elocuencia.
Caito
Caito foi un futbolista galego de comezos do século XX que xogaba na demarcación de defensa.
Traxectoria
Xa xogaba no Real Vigo Sporting Club antes da fúsión deste co Real Club Fortuna de Vigo para dar lugar ao Celta de Vigo en agosto de 1923, pasando a formar parte do cadro de xogadores deste. No Celta compartiría defensa con grandes xogadores como Otero, Juanito Clemente ou Pasarín.
Finalmente retirouse do fútbol en 1927 tras gañar o Campionato de Galicia en catro ocasións, unha co Vigo Sporting (1922/23) e tres co Celta (1923/24, 1924/25 e 1925/26)
Näkki
miniaturadaimagem|Imaxe dun näkki nun manto de altar finés Näkki é na mitoloxía finesa e na estoniana, onde se coñece como Näkk, un espírito mariño que habita os ríos, fontes, so as pontes ou as lagoas e que adoita importunar as persoas baixo moitas aparicencias, ás veces é un ser informe cuberto de plantas acuáticas que se pode asemellar a un sapo ou a un lagarto, outras é un rapaz ou rapaza fermosa por diante pero peludo e feo por detrás, ou ben un home-peixe feo que se pode converter nunha muller fermosa e sensual que seduce a un camiñante para o arrastrar ás profundidades.
Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2011
O campionato Mundial de Fórmula 1 de 2011 é o campionato anual número 62 de Fórmula 1 organizado pola Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Nel están inscritos para competiren doce equipos.
miniatura|[[Sebastian Vettel campión da tempada 2011.]]
O calendario inicial constaba de vinte carreiras, incluído o novo Gran Premio da India, antes da cancelación do Gran Premio de Bahrain. Pirelli volve ao deporte como provedor de pneumáticos para todos os equipos, substituíndo a Bridgestone. Red Bull Racing defende o campionato de construtores e o seu piloto Sebastian Vettel o campionato de pilotos. Vettel logrou o seu segundo Campionato Mundial no Gran Premio do Xapón de 2011, converténdose no piloto máis novo, 24 anos e 98 días, en facelo. Tamén Red Bull Racing volveu a renovar o campionato de construtores no Gran Premio de Corea de 2011.
Escuderías e pilotos
Logo da controversia entre a Asociación de Equipos de Fórmula Un (FOTA) e a FIA no primeiro semestre da, foi asinado o Acordo da Concordia, o 1 de agosto de 2009, polo entón presidente da FIA Max Mosley e todos os equipos existentes no momento. O novo acordo prevé unha continuación dos termos do acordo de 1998, ata o 31 de decembro de 2012.
Calendario 2011
O 16 de abril de 2010, Bernie Ecclestone, confirmou que haberá 20 carreiras en 2011, todas as carreiras da tempada 2010 mais o Gran Premio da India. O calendario provisional anunciouse o 8 de setembro de 2010, e confirmouse o 3 de novembro de 2010. A última hora, debido á forte crise política e social que se vive no Emirato de Bahrain, cancelouse a primeira carreira do ano que inicialmente ía comezar o 13 de marzo. Polo cal, os directivos da Fórmula 1 reformularon o inicio de tempada para o Gran Premio de Australia no Circuíto Albert Park, o 27 de marzo.
Pilotos
Puntuación: os puntos outórganse aos 10 finalistas clasificados.
Kadima
Kadima (en hebreo קדימה, Qādīmāh), é un partido político israelí de ideoloxía centrista, sionista e liberal. Foi fundado polo ex-Primeiro Ministro Ariel Sharon, logo de abandonar o Likud, o 21 de novembro de 2005.
Cando sufriu un derramo cerebral, o seu posto pasou a ser ocupado por Ehud Olmert. Coa retirada deste, abriuse un proceso de primarias no seo do partido do que saíu gañadora Tzipi Livni, fronte a Saúl Mofaz.
Paul-Louis Oudart
Paul-Louis Oudart, nado en París o 26 de xaneiro de 1796 e finado en 1860, foi un naturalista francés, e ilustrador de especies animais.
Traxectoria
Paul-Louis Oudart traballou como ilustrador adxunto do Museo Nacional de Historia Natural de Francia de París.
Describiu en 1825 a especie Haematopus ater xunto con Louis Jean Pierre Vieillot, traballando na La Galerie des Oiseaux du cabinet d'histoire naturelle du Jardin du roi.
Obras
Oudart foi o ilustrador, entre outras, das seguintes obras: miniatura|300px|Partida de necemento de P. L. Oudart
Abreviatura
A abreviatura Oudart emprégase para recoñecer a como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
A Custoura, Taboexa, As Neves
A Custoura é un lugar da parroquia de Taboexa, no concello pontevedrés das Neves. Segundo os datos do Instituto Galego de Estatística do 2021 ten 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Codeso (homónimos)
O topónimo galego Codeso é un fitónimo que indica a existencia de codesos. Pode referirse a:
Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia
300px|miniatura|Bandeira das FARC. As Forzas Armadas Revolucionarias de Colombia - Exército do Pobo (FARC-EP) son un grupo guerrilleiro marxista-leninista de Colombia. Son consideradas un grupo terrorista tanto en Colombia como a nivel internacional. As FARC operan en Colombia e na zona fronteiriza con Venezuela. Participan no conflito armado colombiano dende a súa conformación oficial en 1964 e eran dirixidas por un secretariado de sete membros que estivo baixo o comando de Pedro Antonio Marín, coñecido polos alias de Manuel Marulanda Vélez ou Tirofijo até o seu falecemento en marzo de 2008 por causas naturais. Dende entón, o seu líder en xefe foi Guillermo León Sáenz alias Alfonso Cano até que foi dado de baixa polo Exército de Colombia o día 4 de novembro de 2011. O 15 de novembro, a organización confirmou por medio dun comunicado que o seu novo Comandante en xefe era Rodrigo Londoño Echeverri, alias «Timochenko» ou «Timoleón Jiménez».
As orixes das FARC son anteriores a 1964, ano no que o daquela presidente Guillermo León Valencia decidiu bombardear Marquetalia, un lugar onde estaba asentado un grupo de homes, mulleres e nenos labregos liberais e comunistas. Estes lugares foron denunciados como repúblicas independentes.
As súas accións consistían no narcotráfico, guerra de guerrillas, minaría ilegal, así como técnicas terroristas como a implantación de minas antipersoa, o asasinato de civís, membros do goberno, policías e militares, o secuestro con fins políticos ou extorsivos, atentados con bombas e armas non convencionais (cilindros de gas, animais bomba), actos que provocaron desprazamentos forzados de civís, recrutamento de menores, destrución de pontes e estradas por medio de bombas con dinamita, ademais de destrución de estacións de policía e as casas dos civís que se atoparan preto. Segundo as Nacións Unidas, as FARC e o ELN son responsables do 12 % dos asasinatos de civís do Conflito armado en Colombia.
Contra o ano 2010, estimábase que as FARC tiñan presenza e exercían a súa influencia nalgunhas zonas de 24 dos 32 departamentos de Colombia sobre todo no sur e leste do país, concretamente en Putumayo, Tolima, Nariño, Cauca e Valle del Cauca. O goberno de Colombia reportou a existencia de operacións militares e campamentos nos países que teñen fronteira con Colombia, como Venezuela, Ecuador, Panamá e o Brasil.
O seu número de efectivos varía segundo as fontes. No 2001, estimábanse até en 16 000, pero despois das derrotas sufridas posteriormente, o grupo viuse minguado. Porén, malia o debilitamento por mor da morte dos seus principais líderes, as Forzas Militares de Colombia a través do sector Defensa, e a Consultora en Seguridade e Defensa Decisive Point aseguran que dende 2010 as FARC perdera preto de 2 300 homes. Grazas á presión das forzas estatais colombianas, o grupo armado pasou de ter 10 100 hombres a 7 800. Segundo un informe de Human Rights Watch, entre o 20 e o 30% son menores de 18 anos, moitos dos cales recrutados pola forza.
O 23 de xuño de 2016, despois de case catro anos de diálogos entre o goberno colombiano e as FARC-EP desenvolvidos na Habana (Cuba), declarouse o remate das accións militares de ámbolos dous bandos ademais da desmobilización, entrega de armas e reinserción na vida civil dos militantes do grupo subversivo, sendo a fin das FARC como organización insurxente e alzada en armas.
Bayer
Bayer é unha empresa químico-farmacéutica fundada en Barmen, Alemaña en 1863. Hoxe en día, ten a súa sede en Leverkusen, Renania do Norte-Westfalia, Alemaña. É ben coñecida pola súa marca orixinal da aspirina.
Desde 1925 formou parte do conglomerado IG Farben ata que en 1951, logo da segunda guerra mundial, foi disolto polos aliados debido a que utilizou traballo escravo nos seus procesos de fabricación.
Historia
miniatura|Aspirinas. Bayer AG foi fundada en Barmen (hoxe parte de Wuppertal), Alemaña en 1863 por Friedrich Bayer e o seu socio, Johann Friedrich Weskott.
O primeiro produto importante de Bayer foi o ácido acetilsalicílico (orixinalmente descuberto polo químico francés Charles Frédéric Gerhardt en 1853), unha modificación do ácido salicílico ou da salicina, un popular remedio presente na cortiza do sauce. En 1899, a marca Aspirina de Bayer foi rexistrada en todo o mundo para o ácido acetilsalicílico de Bayer que Felix Hoffmann sintetizou por primeira vez, pero debido á confiscación polos Estados Unidos (EE.UU.) durante a primeira guerra mundial, dos activos e as marcas de Bayer, e debido ao uso xeneralizado do termo para describir o tipo de droga, e o feito de que Bayer non puido protexer a súa marca rexistrada, a palabra "aspirina" perdeu o seu status de marca rexistrada en EE.UU., Reino Unido, Francia e outros países. Hoxe, o nome utilízase libremente nos EE.UU., Reino Unido e Francia para identificar ao ácido acetil-salicílico. Con todo, en máis de 80 países, como España, Canadá, México, Alemaña e Suíza, o nome "Aspirina" segue sendo unha marca rexistrada propiedade de Bayer.
Logo
O actual logo corporativo da compañía, a "Cruz de Bayer", foi presentado en 1904. Componse da palabra horizontal "BAYER" cruzada coa palabra vertical "BAYER"; ambas palabras comparten o "Y", e todo encerrado nun círculo.
A primeira Cruz de Bayer xigante foi instalada en Leverkusen, en 1933. A estrutura tiña un diámetro de 72 metros, o que a facía "o letreiro luminoso máis grande do mundo" nese momento. A segunda Cruz de Bayer foi colocada en 1958 a uns metros de distancia respecto da súa antecesora, a cal fora desmantelada logo da segunda guerra mundial. Aínda que a súa iluminación non é tan grande como a primeira (o seu diámetro é de 51 metros), a cruz foi apoiada en dúas mastros de aceiro con 120 metros de altura e conta con 1710 focos.
Organización
Bayer réxese por un Consello de Administración, composto por: Werner Baumann, Wolfgang Plischke, Richard Pott, e Marijn Dekkers. As accións de Bayer AG cotízanse na Bolsa de Fráncfort, a Bolsa de Londres e a Bolsa de Nova York.
Subgrupos e empresas de servizos
A fin de separar xerencias operativas e estratéxicas, Bayer AG foi reorganizada nun holding en 2003. As empresas do grupo central transformáronse en sociedades anónimas, cada unha controlada por Bayer AG. Estas empresas son:
Bayer CropScience: En 2002, Bayer AG adquiriu Aventis CropScience e fusionouna coa súa división de produtos agroquímicos propia (Bayer Pflanzenschutz ou "Crop Protection") para formar Bayer CropScience. A empresa é agora unha das principais innovadoras do mundo, entre as empresas científicas de cultivos nas áreas de protección de cultivos (é dicir, os praguicidas), control de pragas non agrícolas, sementes e biotecnoloxía vexetal. Ademais de en empresas de agroquímicos convencionais está involucrada en enxeñaría xenética de alimentos. A compañía biotecnolóxica belga Plant Genetic Systems, pasou a formar parte da empresa pola adquisición de Aventis CropScience. Tamén en 2002, Bayer AG adquiriu a empresa de sementes neerlandesa Nunhems.
Bayer Material Science: É un provedor de polímeros de alta tecnoloxía e desenvolve solucións para unha ampla gama de aplicacións de interese para a vida cotiá.
Bayer Business Services: Situado na sede de Bayer nos Estados Unidos nun suburbio de Pittsburgh, encárgase da infraestrutura de Tecnoloxías da Información e o aspecto do apoio técnico de Bayer EE.UU. e Bayer Canadá. Esta é tamén a sede do Service Desk (Centro de Servizos: é unha capacidade primaria de tecnoloxías de información que se pide na Xestión de Servizos de Tecnoloxías de Información(ITSM) definido pola Biblioteca de Infraestrutura de Tecnoloxías de Información (ITIL)) de América do Norte, a central de IT Help Desk (Axuda de Escritorio: é un conxunto de servizos, que de xeito integral ben sexa a través dun ou varios medios de contacto, ofrece a posibilidade de xestionar e solucionar todas as posibles incidencias, xunto coa atención de requerimentos relacionados coas TICS, é dicir, as Tecnoloxías de Información e Comunicacións) para Bayer EE.UU. e Bayer Canadá.
Bayer Technology Services: É unha área de servizo de Bayer, creada co obxecto de consolidar e concentrar recursos para apoiar de forma eficiente as áreas de negocio do grupo Bayer. A división ofrece soporte tecnolóxico ás plantas de produción así como a procesos específicos, que se presentan en calquera momento e durante todo o ciclo de vida dos produtos e instalacións.
Despois do éxito da reorganización de Bayer, as súas actividades combinaron produtos químicos (coa excepción de HC Starck e Wolff Walsrode) con determinados compoñentes da serie de segmentos de polímeros para formar a nova compañía Lanxess. Este cambio tivo lugar en 2004, con Lanxess cotizando na Bolsa de Fráncfort a principios de 2005. A División de Diagnósticos de Bayer HealthCare foi adquirida por Siemens Medical Solutions, en 2007.
Pléiades (mitoloxía)
miniatura|As Pléiades, polo pintor simbolista [[Elihu Vedder (1885).]]
Na mitoloxía grega, as Pléiades (en grego antigo Πλειας Pleias, "moitas"; Πλειάδες Pleiádes, "fillas de Pléione"; ou Πελειαδες Peleiades, "pombas") (tamén chamadas Atlántides, polo seu pai) eran as sete fillas do titán Atlas e a ninfa mariña Pléione, nacidas no monte Cilene: Alcíone, Mérope, Celeno, Electra, Estérope, Táixete e Maia.
Mitoloxía
miniatura|300 px|Constelación das Pléiades, na que se identifican as sete pléiades e os pais, Atlas e Pléione Alcíone e Celeno casaron con Poseidón; unha das descendentes da primeira foi Antíope, unha das amantes de Zeus, que tamén mantivo relacións con outras pléiades (con Maia tivo a Hermes; con Táixete tivo a Lacedemón). Estérope tivo un fillo con Ares.
As Pléiades foron ninfas na corte de Artemisa, compartían a afección pola caza desta e, como ela, intentaban manter a súa virxindade.
Os mitógrafos afirman que unha delas era case invisible, pero mentres uns din que era Electra, outros afirman que foi Mérope (que casou con Sísifo, un mortal, e perdeu o brillo que tiñan as irmás; por iso a estrela que leva o seu nome é a menos brillante da constelación). Por veces, a ninfa Calipso e Dione tamén son consideradas como Pléiades.
A lenda conta que estando as sete mozas coa nai Pléione, achegouse Orión, un xigante cazador que se namorou delas e, ó ser rexeitado, perseguiunas durante cinco anos. As rapazas foron transformadas en pombas e Zeus apiadouse e converteunas nas estrelas da constelación do seu nome (catasterismo), á vez que converteu a Orión na constelación homónima. Crese que, no ceo, Orión segue perseguíndoas.
Outras lendas esta transformación pola dor que lles produciu ver o seu pai Atlas condenado a soster o mundo sobre os seus ombreiros, como castigo por apoiar os Xigantes na guerra contra Zeus (Xigantomaquia).
Trala caída de Troia, Electra foi transformada en cometa.
As Pléiades e a agricultura
Hesíodo utiliza a presenza das Pléiades no ceo para marcar dous momentos fundamentais para o agricultor: a sega o 14 de maio, cando aparecen antes de saír o sol; e a sementeira o 3 de novembro, cando desaparecen tras saír o sol.
Meixonfrío, Vilaquinte, Carballedo
Meixonfrío é un lugar da parroquia de Vilaquinte, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 28 habitantes, 14 mulleres e 14 homes.
PTV (automoción)
PTV era a marca comercial de Automóviles Utilitarios S.A. un fabricante de micro coches con sede en Manresa, preto de Barcelona, de 1956 ata 1962. . A marca PTV foi no seu tempo o segundo micro coche máis vendido en España, só superado polo Biscuter. En comparación co Biscuter era máis luxoso, ofrecendo portas adecuadas, pintura de dous tons, aplicacións cromadas e rodas de 12 polgadas.
Pero, cando Fiat outorgou a licenza do Fiat 600 para construílo en España como SEAT 600 as vendas caeron e a empresa refundouse como AUSA Center SA, como construtor e provedor de maquinaria industrial e vehículos lixeiros, con sucursais en Madrid España, Perpiñán Francia Rochdale Inglaterra, Hamm en Alemaña, Alberta no Canadá e Pequín na China.
Meixonfrío, Vilaquinte, Carballedo
Toponimia
O topónimo deriva do latín, mesón frío.
PTV (automoción)
Historia
A historia comeza cos vehículos que os irmáns Tachó desenvolveran en 1950 (La Ballena) e 1953 (El Coca) que se comercializaron máis adiante baixo a marca Tachó.
A partir deste último pensouse en desenvolver un micro coche en serie, para o que Guillem Tachó o seu irmán Antoni, Maurici Perramón e Josep Vila fundaron o 4 de maio de 1956 a empresa Automóbiles Utilitarios, S.A. (AUSA). Da inicial dos apelidos xorde a marca PTV (Perramón Tachó Vila).
O primeiro modelo presentado foi o PTV 250 de 1956. Era un bonito convertible de 2 prazas (2/3 segundo a publicidade da época) con motor traseiro monocilíndrico de 250 cc, que cunha potencia de 11 CV alcanzaba os 75 km/h. Habíao en dúas versións, con e sen portas. En total chegáronse a fabricar 1.100 unidades ata 1961, o que sitúa a PTV como o cuarto micro coche de máis produción de España, tralo Biscuter, o Goggomobil e a Isetta. Os prezos oscilaban entre as 44.500 e as 55.000 Ptas. Comercializáronse en toda España e ata algunhas unidades foron exportadas a Portugal.
En base ao PTV 250 fabricáronse 45 vehículos comerciais entre os anos 1959 e 1961. Dispoñían de pouca capacidade de carga ao levar o motor traseiro, no entanto realizouse un prototipo con motor dianteiro que durante varios anos foi utilizado en Ausa como vehículo de transporte.
Tamén se realizou un prototipo do modelo PTV 400. Dotado dun potente motor bicilíndrico de dous tempos con compresor e enxeñosas solucións técnicas, non se chegou a producir xa que o seu tardío desenvolvemento (1960) coincidiu co apoxeo do Seat 600.
A produción de micro coches cesou no ano 1961, o cal non significou o fin da empresa, xa que con gran visión comercial desenvolveran polo ano 1961 unha especie de triciclo con caixa abatible que daría lugar ao famoso Dumper. Actualmente AUSA é líder mundial nese mercado e no das carretillas elevadoras de menos de 3 Tm.
Río Bann
O río Bann (River Bann en inglés, en gaélico irlandés an Bhanna, posiblemente proveniente de an bhan-abha, "o río branco" ) é o maior río de Irlanda do Norte, cunha lonxitude total de 129 km. O río nace na esquina sueste de Irlanda do Norte fluíndo cara á costa noroeste, deténdose no medio do camiño para formar o gran lago Neagh. Segundo C.Michael Hogan, o val do río Bann é a área de asentamento dos primeiros humanos tras a fin da última glaciación. O río xogou un papel importante na industrialización do norte de Irlanda, especialmente coa industria do liño. Hoxe en día, a pesca do salmón e a anguía é a principal atracción económica do río. O río é a miúdo empregado para dividir Irlanda do Norte nunha zona oeste e leste. As poboacións, concellos e empresas do "oeste do Bann" son vistos a miúdo como que teñen menos investimento por parte do goberno que os outros do leste. Tamén se pode ver como unha división política e relixiosa, alén da económica, con católicos, nacionalistas e republicanos sendo maioría no oeste, e protestantes e unionistas sendo maioría no leste, sendo o oeste máis rural que o leste, onde se atopa o Gran Belfast, capital industrial e financeira, ademais da da propia Irlanda do Norte.
Bann alto
O Bann superior esténdese desde as Montañas Mourne, no Condado de Down, até o Lough Neagh en Bannfoot, Condado de Armagh. Este treito é moi propicio para á pesca. Preto de Portadown, conéctase co agora en desuso Canal de Newry, que antano vertía as súas augas cara ao sur no Mar de Irlanda.
Bann baixo
miniatura|Vista do Río Bann en [[Coleraine]] O Bann inferior vai desde o Lough Neagh en Toome até o Océano Atlántico en Portstewart. Posúe 51 km de lonxitude e é unha canle con cinco esclusas, en Toome, Portna, Movanagher, Carnroe e Castleroe. No río é habitual ver deportistas, pescadores e barcos, cun tráfico comercial escaso. Actúa facendo fronteira entre os condados de Antrim e Londonderry. O único porto comercial do río é o de Coleraine.
Joan Rivers
Joan Alexandra Rosenberg, nada o 8 de xuño de 1933 en Brooklyn (Nova York) e finada o 4 de setembro de 2014 en Manhattan, foi unha actriz, humorista e cantante estadounidense máis coñecida polo nome artítico de Joan Rivers.
Mieczysław Karłowicz
Mieczysław Karłowicz, nado o 11 de decembro de 1876 en Vishnyeva (actual Belarús) e finado o 8 de febreiro de 1909 preto de Zakopane (actual Polonia), foi un compositor e director de orquestra polonés.
Primeiros anos
Mieczysław Karłowicz naceu en Vishneva (daquela pertencente ao Imperio ruso e actualmente en Belarús) nunha familia nobre do Clan de Ostoja. Seu pai Jan era un etnógrafo, lingüista e músico afeccionado, coautor do gran Dicionario da lingua polonesa. Súa nai, Irena Sulistrowska, pertencía á aristocracia.
Karłowicz pasou a maior parte da súa infancia na casa que a súa familia posuía en Wiszniewo (Lituania). Despois de vender a propiedade familiar en 1882, a familia instalouse inicialmente en Heidelberg e posteriormente en Praga (1885), en Dresde (1886) e, finalmente, en Varsovia en 1887, onde os salóns da familia foron frecuentados por toda a elite da capital. Mentres que en Heidelberg e Dresde, Karłowicz asistiu a escolas de educación xeral, en Varsovia asistiu a clase na Escola Real Wojciech Górski.
Estudos
Aos sete anos Karłowicz estidou violín en Dresde (instrumento para o que posteriormente escribiría o seu único concerto), antes de marchar a Varsovia e estudar composición cos profesores Zygmunt Noskowski, Stanisław Barcewicz, Piotr Maszyński e Gustaw Roguski, e posteriormente, a partir de 1895, a Berlín co célebre pedagogo Heinrich Urban, que fora o mestre de Paderewski, Landowsda e Hofman, e a quen adicaría a súa Serenata para cordas, que compuxo e estreou cando aínda era alumno seu. Foi nesta época de formación en Polonia e Alemaña cando realizou as súas primeiras composicións. O 21 de marzo de 1903 dirixiu a Berliner Philharmoniker en Berlín durante a estrea do seu Concerto para violín, adicado ao seu antigo profesor Stanisław Barcewicz. En 1904 publicou os Souvenirs inédits de Frédéric Chopin.
Entre 1906 e 1907 estudou dirección orquestral con Arthur Nikisch, quen daquela era director principal da Berliner Philharmoniker. Tamén estodou ciencias na Universidade de Varsovia e filosofía na Universidade de Berlín. Publicista e activista musical, foi un dos fundadores da Sociedade Musical de Varsovia. Tamén foi un apaixonado do alpinismo (que practicaba nos montes Tatras), o esquí e a fotografía. Karłowicz pasou boa parte dos seus últimos anos en Zakopane, ao sur de Polonia, decotío desfrutando dunha das súas afeccións favoritas, a fotografía, nas paisaxes de montaña dos seus arredores.
Xunto cos tamén compositores poloneses Karol Szymanowski, Ludomir Różycki, Grzegorz Fitelberg e Apolinary Szeluto, foi membro da chamada Młoda Polska (Polonia Nova), unha corrente artística que tiña por obxectivo promover a "arte pola arte" e o imaxinario.
Morte
miniatura|A Pedra de Karłowicz nos [[montes Tatras marca o lugar onde foi atopado o corpo do compositor. ]] Karłowicz morreu aos 32 anos de idade nunha avalancha mentres estaba a esquiar durante unha excursión aos montes Tatras en 1909. Foi enterrado no Cemiterio Powązki de Varsovia e no lugar onde foi atopado o seu corpo colocouse unha pedra cunha inscrición no seu honor. A esvástica gravada nesta pedra, un dos símbolos máis antigos da humanidade, unión da Roda e a Cruz, representa o principio e a enerxía supremos, o vórtice creacional, a harmonía universal e o ser infinito, evocando o que Karłowicz tratou de expresar coa súa música especialmente nas súas Cancións eternas.
Obra
A música de Karłowicz é de carácter romántico tardío. Foi un grande admirador de Piotr Ilich Tchaikovski, cuxa Sinfonía Nº 6 alabou. A influencia do compositor ruso pode apreciarse nas primeiras obras de Karłowicz, especialmente na súa Sinfonía en Mi menor e no Concerto para violín. Como moitos dos compositores románticos tardíos viuse influenciado pola música de Richard Wagner, especialmente por Tristan und Isolde. Aínda así, Karłowicz conseguiu desenvolver unha linguaxe musical orixinal expresada na harmonía e a orquestración, escribindo algunhas das músicas con maior colorido orquestral compostas ata a data. A música de Karłowicz constitúe un dos cumios do posromanticismo. Pola súa procura da esencia metafísica e espiritual, a súa música aproxímase á de Scriabin, Mahler, Schönberg e Sibelius.
A súa música habita nun lugar principal da historia da música polonesa entre Frédéric Chopin e Karol Szymanowski. Entre as súas obras destacan a Sinfonía en Mi menor (Renacemento, Op. 7), un Concerto para violín en La Maior (Op. 8), e varios poemas sinfónicos, que inclúen as Cancións eternas, Stanisław i Anna Oświecimowie, As ondas que regresan e A Pomba Branca.
Karłowicz escribiu tamén un gran número de cancións para voz e piano sobre textos de Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Adam Asnyk, entre outros. A maior parte das súas pequenas composicións perdeuse durante a segunda guerra mundial.
O Piñeiro de Arriba, Sendelle, Boimorto
O Piñeiro de Arriba é un lugar da parroquia de Sendelle no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Xunto co Piñeiro de Abaixo tiña 26 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 15 eran homes e 11 eran mulleres.
Furia Athlétic Club
O Furia Athlétic Club é un club de fútbol galego, da parroquia de Campaña no concello de Valga. Foi fundado o 20 de abril de 1996, sendo o primeiro presidente Roxelio Losas Martínez.
Historia
Na tempada 1996-97 tiña un equipo na categoría de afeccionados e dous nas categorías inferiores: un de infantís e outro de alevíns. Na actualidade ten catro equipos: afeccionados, xuvenís, infantís e benxamíns; aínda que chegou a contar con sete categorías: afeccionados (masculino e feminino), xuvenís, cadetes, infantís, alevíns e benxamíns.
Logrou o campionato de liga infantil nas tempadas 1998-99, 2000-01 e 2003-04, campionato de liga xuvenil 2003-04, campionato da liga cadete 2005-06 e campionato da liga de terceira autonómica 2006-07. Na tempada 2010-2011 volve a conseguir gañar a liga de terceira autonómica, co que acada o ascenso a segunda autonómica.
Entre o ano 2000 e o 2003 estivo presidido por Mila Bouzón Castroagudín, sendo substituída por Antonio Martínez Vázquez. Actualmente rexenta o cargo Marcos Jamardo "Polo".
The Flaming Lips
The Flaming Lips é unha banda de rock alternativo estadounidense formada en 1983 en Oklahoma City (Oklahoma). Actualmente está composta por Wayne Coyne (guitarra e voz), Michael Ivins (baixo), Steven Drozd (guitarra) e Kliph Scurlock (batería).
Furia Athlétic Club
Historia
O Furia foi promotor da primeira Copa do Sar de categoría cadete e da primeira Liga do Sar de benxamíns. Ten participado en diversos torneos a nivel nacional e internacional.
The Flaming Lips
O grupo gravou varios álbums e EPs co selo independente Restless Records nos 80 e principios dos 90. Tras fichar por Warner Brothers, a banda publicou o seu primeiro álbum cun gran selo en 1992, Hit to Death in the Future Head. Posteriormente editou The Soft Bulletin (1999), que foi o álbum do ano para a revista NME, e despois Yoshimi Battles the Pink Robots (2002). En febreiro de 2007 o grupo foi nomeado a o BRIT Award ao Mellor artista internacional. The Flamming Lips gañou tres Grammy, incluídos dous á mellor actuación internacional de rock instrumental. A revista Q magazine introduciu ao grupo na súa lista das "50 bandas que ver antes de morrer" en 2002.
Furia Athlétic Club
Historia
En 1998, despois dunha longa loita, o Furia consegue que o Comité de Disciplina Deportiva de Galicia permitise o acceso a mulleres en tódalas competicións organizadas pola Federación Galega de Fútbol.
The Flaming Lips
Primeiros anos
A formación da banda remóntase a 1983 cando Wayne Coyne, despois de moito aforrar, conseguiu comprar unha guitarra Les Paul. Era o punto de partida, pero era difícil atopar compañeiros para unha banda en Oklahoma City. Foi só algún tempo despois cando Wayne soubo polo seu irmán Mark que Mike Ivins tiña un baixo en casa. Mike non sabía tocalo, pero aínda así Wayne convidouno para tocar xuntos. Estaba nacendo The Flaming Lips, con Wayne Coyne (guitarra), Mark Coyne (voz) e Mike Ivins (baixo). Para a batería probaron a algunha xente antes de fichar a Richard English, que tomou conta das baquetas de 1984 en diante.
Despois dalgúns concertos en bares da cidade, a banda editou unha demo e pensaba en gravar o seu primeiro disco. A partir de 1984 The Flaming Lips comezou a establecerse abrindo concertos de bandas hardcore que pasaban por Oklahoma como Black Flag, Minutemen ou Hüsker Dü. O motivo é que The Lips tiña o único equipo de directo de Oklahoma City, e o prestaba ás outras bandas.
Félix et Meira
Félix et Meira é un filme canadense de 2014 dirixido por Maxime Giroux e protagonizado por Martin Dubreuil, Hadas Yaron e Luzer Twersky. O filme conta a relación improbable entre dous habitantes de Montreal, un deles, unha muller casada procedente dunha comunidade xudía, e o outro, un home canadense francés cos seus propios asuntos familiares.
The Flaming Lips
Primeiros anos
Os plans de gravar o primeiro disco finalmente concretáronse en 1985, cando a banda autofinanciou o EP The Flaming Lips, lanzado en febreiro cunha tirada inicial de 1.000 copias. O disco é a únia edición da banda que contaría con Mark como vocalista principal, e serviríalle como carta de presentación grazas ao cal conseguiron actuar noutras cidades fóra de Oklahoma. The Flaming Lips contiña cinco cancións e tentaba reproducir o son da banda en directo, soando tecnicamente precario. Mentres tanto, dende o inicio xa estaba presente na banda unha sonoridade única, dificilmente catalogable, diferente a todo o que existía na época. Había unha mestura de varias tendencias de rock, punk, rock progresivo e psicodelia feita dunha maneira particular.
Félix et Meira
O filme estreouse na sección de Cinema Mundial Contemporáneo no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2014, onde gañou o premio ó mellor filme canadense. Foi escollido como candidato do Canadá para o Óscar ó mellor filme internacional na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
The Flaming Lips
Primeiros anos
Despois de que o seu irmán deixase o grupo, Wayne fíxose cargo das voces e a banda lanzou o seu primeiro álbum, Hear It Is, a través do selo Pink Dust Records (o encargado do rock psicodélico de Enigma Records) en 1986. Esta formación gravaría dous discos máis; Oh My Gawd!!! de 1987 e Telepathic Surgery de 1989, o último dos cales inicialmente estaba pensado como un collage musical de 30 minutos.
En 1990 a banda coptou a atención da Warner Bros. Records, e asinaron un contrato despois de que un representante do selo vise un concerto no que o grupo case queimase o local polo uso de pirotecnia. 275px|miniatura|[[Wayne Coyne]]
Contrato con Warner Bros.
En 1992 a banda editou a súa estrea cun gran selo, Hit to Death in the Future Head despois de que Donahue deixase o grupo para concentrarse en Mercury Rev. Roberts tamén deixaría The Flaming Lips, citando diferenzas creativas. Serían substituídos por Ronald Jones e Steven Drozd respectivamente.
En 1993 lanzaron Transmissions from the Satellite Heart. Este foi o único álbum de estudio dende In a Priest Driven Ambulance no cal Dave Fridmann non estivo involucrado. Debido ao éxito do traballo e do sinxelo "She Don't Use Jelly", a banda apareceu en tres populares series de televisión: Beverly Hills, 90210, The Late Show with David Letterman e Beavis and Butt-head. O éxito deste disco permitíulles a realización de longas xiras como abreconcertos de grupos como Red Hot Chili Peppers e Candlebox.
Clouds Taste Metallic foi publicado con moita promoción a finais de 1995, aínda que non acadou o éxito comercial do seu predecesor. A xira dun ano de Clouds, engadida á tensión dos tres anos de promoción de Transmissions fixo que Ronald Jones abandonase a banda a finais de 1996. Dixo que sufría dun severo caso de agorafobia, aínda que o documental Fearless Freaks afirma que deixou o grupo debido a súa crecente preocupación polo abuso de drogas de Drozd.
Cambio de dirección
A marcha de Jones e unha xeral insatisfacción dos tres membros restantes co rock estándar redefiniron a dirección da banda co experimental Zaireeka (1997), un álbum de 4 CDs creado coa intención de ser escoitados en 4 reprodutores simultaneamente. A música incorpora tanto elementos musicais tradicionais como novos sons, como a musique concrète, á veces fortemente manipulados con procesadores electrónicos no estudio.
Como parte do desenvolvemento deste proxecto, a banda realizou unha serie de "experimentos de aparcadoiro" e posteriormente "experimentos de radiocasetes". Nos primeiros ata a 40 voluntarios se lle entregaron casetes creadas polo grupo para ser reproducidos nos seus coches simultaneamente nun aparcadoiro. Nos segundos, unha orquestra formada por 40 voluntarios con radiocasetes modificados foron dirixidos (para variar o volume, a velocidade ou o ton da cinta) por Wayne Coyne.
Mentres tanto, unha serie de desafortunados incidentes (relatados na canción de 1999 "The Spiderbite Song") acosaron a banda. Un dos brazos de Drozd foi case amputado innecesariamente debido ao que el dicía que era a picadura dunha araña (que resultou ser un absceso polo consumo de heroína); Ivins quedou atrapado durante varias horas no seu coche despois de que unha roda desprendida doutro vehículo golpease o seu parabrisas; e o pai de Coyne morreu despois dunha longa batalla contra o cancro. 275px|miniatura|A banda ao vivo
The Soft Bulletin e Yoshimi
A pesar de que a través dos seus experimentos recibiron algunha cobertura por parte da prensa, a súa verdadeira irrupción chegou co seu lanzamento de 1999, The Soft Bulletin. Cheo de pegadizas melodías máis tradicionais con cordas sintéticas, ritmos hipnóticos coidadosamente manipulados, e excéntricas cancións de contido filosófico (cantadas con máis forza que en anteriores discos), o álbum converteuse rapidamente nun dos éxitos do underground dese anos, sendo amplamente considerado un dos mellores álbums da década.
Comparado por moitos críticos co álbum de The Beach Boys Pet Sounds debido á inclusión de sons e harmonías orquestrais, The Soft Bulletin tamén conta co uso de bastantes sintetizadores, caixas de ritmos, efectos de son e moito tratamento de estudio. A banda considerou que o intento de recrear o álbum ao vivo con músicos adicionais era complexo e caro, polo que os seus membros decidiron xirar como trío e usar música pre-gravada para encher esas partes que os tres músicos non podían interpretar. Quizais un dos principais motivos para decantarse por esta solución foi que o batería Drozd tocaría principalmente en directo os teclados e a guitarra en vez da batería.
Para mellorar a experiencia ao vivo da súa audiencia e para reproducir fielmente o son de The Soft Bulletin, a banda ideou o concepto de "Headphone Concert" (concerto para auriculares). Un transmisor FM de baixa potencia foi instalado nas súas presentacións, e o concerto foi transmitido simultaneamente a pequenos repectores tipo Walkman con auriculares dispoñibles de forma gratuíta para o público. Isto debería, en teoría, permitirlle á audiencia unha mellor claridade de son mentres sentían á súa vez a potencia da P.A. ao vivo. Este concepto estreouse en Dallas, Texas e na conferencia South by Southwest en Austin, Texas en marzo de 1999, e posteriormente usouse na súa xira International Music Against Brain Degeneration Revue. Esta xira contou tamén co artistas Cornelius, Sebadoh, Robyn Hitchcock, Sonic Boom's E.A.R. e IQU.
Tres anos despois, no verán do 2002, The Flaming Lips uniuse ás bandas Cake e Modest Mouse para a Unlimited Sunshine Tour. A banda tamén editou o álbum Yoshimi Battles the Pink Robots con bastante aclamación da crítica. Contando como convidado co músico Yoshimi P-We e cun maior uso de instrumentos electrónicos e tratamento por ordenador que The Soft Bulletin, Yoshimi é amplamente considerado o seu primeiro éxito comercial e de crítica despois de case 20 anos como banda. A última pista do disco, "Approaching Pavonis Mons by Balloon (Utopia Planitia)", gañou o Grammy do 2003 á mellor interpretación de rock instrumental, e o álbum foi certificado ouro o 10 de abril do 2006. En marzo do 2007 a banda anunciou que formaran equipo co guionista Aaron Sorkin para producir un musical en Broadway baseado no álbum.
Despois do éxito de Yoshimi, Steven Drozd rehabilitouse da súa adicción á heroína, decisión que tomou tras un altercado físico con Wayne Coyne.