cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Verena Holmes
Traxectoria
O seu labor de apoio ás mulleres na enxeñaría baseouse en parte na súa propia experiencia; aínda que fora admitida na Institución de Enxeñeiros Mecánicos como membro asociado en 1924, tardou vinte anos en ser admitida como membro de pleno dereito. Fundou a empresa de enxeñaría Holmes and Leather en 1946, que só empregaba mulleres. Utilizando un deseño creado por Holmes, esta firma creou a primeira guillotina de seguridade práctica para papel, facéndoa adecuada para a súa introdución nas escolas. En 1958, publicou un folleto, Training and Opportunities for Women in Engineering.
Club de Fútbol Talavera de la Reina
O Club de Fútbol Talavera de la Reina é un equipo de fútbol español da cidade de Talavera de la Reina, en Castela-A Mancha. Fundouse en 2011, despois da desaparición do histórico Talavera Club de Fútbol, coa fusión entre o CD San Prudencio e o Real Talavera CD. Actualmente xoga na Primeira División RFEF.
Estadio
O equipo xoga os seus partidos como local no Estadio El Prado, inaugurado en 1944 e con capacidade para 6.000 espectadores.
Uxía Senlle
Uxía Domínguez Senlle, nada en Sanguiñeda (Mos), o 19 de novembro de 1962, é unha cantante galega.
Traxectoria persoal
Uxía estudou Filoloxía Románica no Colexio Universitario de Vigo e na Universidade de Santiago de Compostela. Colabora asiduamente en medios de comunicación escritos, de televisión e especialmente na radio. É crítica musical para o programa Diario Cultural, que dirixe Ana Romaní na Radio Galega. Interveu na creación literaria colectiva Polifonía e participou en numerosas experiencias pedagóxicas.
A raíz do afundimento do buque Prestige en novembro de 2002 fronte ás costas galegas, Uxía actuou como voceira do colectivo cidadán Nunca Máis que reclamaba a depuración de responsabilidades e unha maior protección do medio mariño e litoral. Anos despois, en 2006, Uxía volveu actuar como voceira de Nunca Máis durante a crise dos incendios forestais de agosto.
Traxectoria musical
Uxía comezou a cantar dende moi nova. A súa carreira comeza oficialmente en 1985, cando gaña o primeiro premio do Festival de Bergantiños. En 1986, con só vinte e catro anos, publica o seu primeiro álbum, Foliada de Marzo, cunha música bastante próxima ao tradicional, influenciada polo espertar da poesía galega na música popular. Ao ano seguinte incorpórase como vocalista ao grupo Na Lúa, un dos buques insignias do folk galego, e talvez o máis renovador dos anos oitenta. Con eles grava dous discos, A Estrela de Maio (1987) e Ondas do Mar de Vigo (1989). Catro anos despois, en 1991, deixa o grupo e edita outro álbum en solitario, o cosmopolita Entre cidades, un paseo emocional polas cidades do mundo en clave literaria co que achega aires pop e un certo sabor urbano á súa discografía.
O 6 de marzo de 1994 participa no espectáculo Mulleres a viva voz, con Amália Rodrigues e coa mallorquina Maria del Mar Bonet. A partir dese momento continuará na liña máis cosmopolita, destacándose polas súas intervencións en discos alleos, polas colaboracións en concertos de varios artistas e pola creación de espectáculos plurais sobre a canción de mulleres ou o ámbito da lusofonía. Un bo exemplo é o festival Cantos na Maré un proxecto cultural pioneiro que a través da lingua e da música traza un mapa común entre os territorios lusófonos, e que despois de varias edicións en Pontevedra, no 2009 comezou unha nova andaina no Brasil. Outros proxectos destacados son O cantar das mulleres, O cantar das galegas, Natal dos simples, Son Delas ou O mar nunha flor.
O seu maior éxito chegou en 1995 co álbum Estou vivindo no ceo, producido polo portugués Júlio Pereira, e que a deu a coñecer en toda Europa. Nel renova a canción tradicional galega, con algúns dos seus temas máis coñecidos, como o “Alalá das mariñas” ou “A laranxa”. O disco dá pé á aparición de todo un amplo abano de vocalistas femininas nos finais dos anos noventa, como Guadi Galego, Leilía ou Anubía. Editado en Europa, os Estados Unidos e o Canadá, foi recoñecido pola crítica europea coma un dos mellores álbums daquel ano.
Despois de participar en media ducia de proxectos colectivos, grava La Sal de la Vida (1997), xunto a Rasha (Sudán), María Salgado (Castela) e Xesús Pimentel. No 2000 Uxía publica Danza das Areas, unha proposta musical complexa producida polo pianista Nani García e na que participan máis de 40 músicos e vocalistas convidados, entre os que destacan Dulce Pontes, Xosé Manuel Budiño, Maria del Mar Bonet, Karen Matheson, Donald Shaw (Capercaillie), Michael McGoldrick, João Afonso, Susana Seivane ou Quim Farinha.
Eterno navegar, o seu quinto disco en solitario, non chegou ata 2008. Nel rodéase de músicos galegos, africanos e portugueses, para ofrecer unha proposta musical na que as raíces galegas conviven cos cantos portugueses e africanos. Ademais de manter unha prolífica carreira musical en solitario e de colaborar en ducias de proxectos alleos, Uxía produce, escribe e compón cancións para os primeiros traballos discográficos de Emilio Rúa, Cantareiras do Berbés, Malvela e a Señora Carmen e para A nena e o Grilo.
Os seus temas están tamén recollidos en máis dunha ducia de compilacións nacionais e internacionais. Tamén compón ou intervén na banda sonora orixinal de media ducia de proxectos audiovisuais, como Río de Sombras, Minas, Lobos, Abrígate ou Que culpa tiene el tomate.
Representou a Televisión de Galicia en 1991 nun festival de televisións rexionais celebrado en Nüremberg e a Galiza na Expo 98 de Lisboa e na edición de 2004 do Liet-Lavlut celebrada en Leeuwarden, onde acadou o terceiro posto.
No ano 2017 foille concedido o Premio Rebulir da Cultura Galega, en recoñecemento a súa traxectoria na difusión e posta en valor da música galega.
No ano 2018 recibiu o premio da Música Independente ao mellor álbum galego con Uxía-o.
Chorente, San Lourenzo de Nogueira, Meis
Chorente é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés, segundo consta no Nomenclátor de Galicia. Non obstante, o IGE non rexistra habitantes neste lugar no censo de 2016, polo que non se poden achegar datos da súa poboación.
Australian Cinematographers Society
A Australian Cinematographers Society (ACS) é unha organización sen ánimo de lucro fundada en 1958 co obxectivo de achegar un foro para fotógrafos de cinema australianos que queiran desenvolver as súas habilidades a través da cooperación mutua. A súa sede nacional atópase no norte de Sidney.
A Carolina
miniatura|Partituras d'"A saia da Carolina" e outros temas e un [[acordeón, expostos no Museo Galego do Entroido.]] A Carolina ou A saia da Carolina é unha cantiga popular da música galego-portuguesa tradicional no noroeste da Península Ibérica (Galicia, Asturias, León e norte de Portugal). É unha das cancións máis importantes da música tradicional galega; téñense realizado moitas versións, aínda que a letra e música son sempre semellantes. Existen versións portuguesas algo distintas. A orixe non é coñecida.
Unha coñecida versión é a de 1978 de Fuxan os Ventos do seu álbum Sementeira. Tamén é de salientar a versión feita por Luar na Lubre no seu álbum Solsticio, combinada cun reel irlandés: Schiarazulla marazulla / A Carolina. Tamén existen versións coñecidas de Xocaloma, Astarot, ou as portuguesas de Anafaia ou Roberto Leal. Artistas non galegos como María del Monte ou a London Simphony Orchestra téñena interpretado.
Orixe
miniatura|Disque A Carolina  se puido inspirar na [[La Bella Otero|Bella Otero.]] Como moitas outras tradicións A Carolina cántase en Galicia e Norte de Portugal (e tamén en todo o noroeste peninsular, coincidindo co que sería o territorio do antigo Reino de Galicia) polo que existe unha disputa sobre a orixe xeográfica da mesma.
A cantiga é alegre, de letra retranqueira e ritmo de pasodobre. Algúns expertos din que, polo ritmo, a orixe sería de fóra da area de influencia galega, galeguizándose no país. Algúns din que a orixe estaría na vila de Miranda do Douro.
A Carolina cantábanse en ambientes festeiros e para propiciar a danza, como elemento de grande cohesión social. Tocábanse ferros, pandeiretas, botellas de anís e gaitas.
Enredo
A cantiga fala dunha moza chamada Carolina que cando baila move o rabo do lagarto que leva na saia e levanta paixóns entre os homes da vila (o coronel, o crego...). Como moitas cantigas tradicionais galegas, ten dobres sentidos nas súas frases que fan dela unha cantiga picaresca. O rabo do lagarto faría referencia á excitación do home. Disque a moza na que se inspira a canción puido ser a La Bella Otero, moza galega que salientou na Belle Époque francesa.
Letras en galego e portugués
A música e a letra máis coñecida en Galicia é froito da versión feita por Fuxan os Ventos nos anos 1970, mesturando distintas versións da cantiga (da costa, das montañas do interior), que variaban algo nas estrofas. As letras en portugués son semellantes, co primeiro refrán e as dúas das primeiras estrofas practicamente coincidentes coas galegas.
Aeroporto de Mascate
O aeroporto internacional de Mascate, anteriormente coñecido como aeroporto internacional Seeb, é o principal aeroporto de Omán. Está situado a 32 quilómetros da cidade de Mascate, capital do país. O aeroporto serve como centro de conexións principal para a aeroliña nacional Oman Air e conta con voos a varios destinos rexionais ademais de servizos a Asia, África e Europa.
Campo Municipal de Fútbol do Beco
O Campo Municipal de Fútbol do Beco é unha instalación dedicada á práctica do fútbol localizada na vila de Cedeira. Nel xoga os seus partidos como local o Cedeira Sociedad Deportiva e o seu propietario é o Concello de Cedeira. Conta cun terreo de xogo de herba artificial de 100 x 60 metros e unha bancada cuberta con capacidade para 750 espectadores. Foi inaugurado en 1983 cun campo de herba natural até que en 2009 se mudou a herba artificial.
Rodrigo Duterte
Rodrigo Roa Duterte,  nado en Maasin, Leyte, o 28 de marzo de 1945, é un político e avogado filipino de orixe mindanaense, actual presidente de Filipinas dende o 30 de xuño de 2016 ó resultar vencedor nas eleccións presidenciais de 2016.
Traxectoria
Rodrigo Duterte naceu o 28 de marzo de 1945, durante a ocupación estadounidense de Filipinas, en Maasin, hoxe capital de Leyte do Sur, entón parte da provincia insular de Leyte na Mancomunidade Filipina. Froito do matrimonio formado por Vicente G. Duterte (1911-1968), avogado cebuano e Soledad Roa (1916-2012), unha mestra de Cabadbaran, cidade filipina, situada na parte nordeste da illa de Mindanao, de ascendentes maranaos.
O seu avó materno era orixinario de Xiamen na provincia chinesa de Fujian.
O seu pai foi alcalde de Danao (Cebú). En 1949 trasládase á provincia de Davao da que foi gobernador (1959-1965). O cebuano é o idioma principal da cidade de Davao na illa filipina de Mindanao.
A familia Duterte está emparentada coas familias políticas cebuanas dos Durano e as Alamendras. O seu tío Ramón Duterte foi alcalde da cidade de Cebú (1957-1959), cargo que ocupou tamén o seu primo Ronaldo (1983-1986). A súa nai forma parte do clan Roa orixinarios da illa de Leyte.
El Heraldo Gallego (1874)
miniatura|El Heraldo Gallego, n.º 383, 1880.
Rodrigo Duterte
Traxectoria
A familia Duterte viviu brevemente en Maasin (Leyte), trasladándose á cidade natal do seu pai, Danao (Cebú), onde Rodrigo viviu até os catro anos de idade, cando se trasladan a Mindanao en 1948, pero non foi até 1949 que ía e viña das Visayas. Finalmente en 1950 a familia Duterte asentouse na Rexión de Davao. Mentres que o seu pai Vicente exercía como avogado, a súa nai, Soledad impartía docencia como mestra na escola pública. En 1952 o seu pai inicia a súa carreira política.
En outubro de 2021, Rodrigo Duterte anunciou que non se presentaba á vicepresidencia en 2022 e que se retiraría da vida política.
El Heraldo Gallego (1874)
El Heraldo Gallego foi un periódico galego que apareceu en Ourense entre 1874 e 1880.
Traxectoria
Subtitulado Semanario de Ciencias, Artes y Literatura, o seu primeiro número saíu á rúa o 1 de xaneiro de 1874. Despois cambiou o seu subtítulo a ''Revista Ilustrada. Edición de interesas generales''. Inicialmente tivo unha periodicidade semanal, para pasar en 1876 a bisemanal e un ano despois a quincenal; en 1880 volveu ser bisemanal. Fundado e dirixido por Valentín Lamas Carvajal, nel colaboraron, entre outros, Alfredo Vicenti, Aureliano Pereira, Juan Antonio Saco y Arce, Filomena Dato Muruais, Arturo Vázquez Núñez, José Pérez Ballesteros, Teodosio Vesteiro Torres, Antonio María de la Iglesia, Ramón Barros Sivelo, Félix Moreno Astray, Ricardo Novoa y Novoa, Camilo Placer Bouzo e José María Hermida. Tratou sobre todo temas literarios, históricos, debates eruditos, cuestións arqueolóxicas e culturais. En 1878 fundiuse con El Avisador Orensano e fíxose diario. Cesou a súa publicación o 23 de outubro de 1880, cando levaba 408 números publicados.
Carl Landry
Carl Christopher Landry, nado o 19 de setembro de 1983 en Milwaukee, Wisconsin, é un xogador de baloncesto profesional estadounidense.
Traxectoria profesional
Landry foi elixido na 31ª posición do Draft da NBA de 2007 polos Seattle SuperSonics, e foi traspasado aos Houston Rockets a cambio dunha futura elección de segunda rolda. Na súa tempada coma rookie, apenas xogou ao principio da tempada, pero coa lesión do seu compañeiro Yao Ming converteuse nunha peza importante nos Rockets, que lograron 22 vitorias consecutivas, a segunda mellor marca da historia da NBA. Foi elixido no segundo equipo de Rookies ao remate da tempada.
Tras esa tempada, Landry converteuse en axente libre restrinxido. O 24 de setembro de 2008, aceptou unha oferta dos Charlotte Bobcats, por 9 millóns de dólares durante 3 anos. Ao día seguinte, os Rockets igualaron a oferta.
Na súa terceira tempada en Houston, Landry recibiu moitos minutos, debido á baixa de Yao Ming, que se recuperaba dunha lesión. Xogou 52 partidos, nos cales fixo 16.2 puntos, 5.5 rebotes e 1 tapón por partido.
O 18 de febreiro de 2010, Landry foi traspasado aos Sacramento Kings nun traspaso entre tres equipos que levou a Tracy McGrady aos New York Knicks e a Kevin Martin aos Rockets. Foi titular nos 28 partidos que xogou cos Kings, acadando 18 puntos, 6.5 rebotes, 1 asistencia e 1 roubo de balón por partido.
O 23 de febreiro de 2011, Landry foi traspasado aos New Orleans Hornets a cambio de Marcus Thornton e algo de diñeiro. O 17 de decembro de 2011, Landry asinou un novo contrato cos Hornets por un ano e 9 millóns de dólares.
O 1 de agosto de 2012, Landry fichou polos Golden State Warriors.
O 15 de xullo de 2013, Landry asinou un contrato multianual cos Sacramento Kings.
Lobo floculonodular
O lóbulo floculonodular ou lobo floculonodular é un dos tres lobos do cerebelo. Sitúase por diante da fisura posterolateral e como o seu propio nome indica está formado polo nódulo, tamén chamado vermis, e os flóculos (que corresponden aos hemisferios), unidos polo pedúnculo do flóculo.O termo corpo do cerebelo utilízase para denominar a totalidade do cerebelo, agás o lóbulo floculonodular.
O lobo floculonodular constitúe a parte do cerebelo denominada vestibulocerebelo. Recibe aferencias dos canais semicirculares e das máculas a través dos núcleos vestibulares, e do córtex visual a través dos núcleos da ponte. As eferencias que envía chegan directamente aos núcleos vestibulares sen pasaren previamente por ningún núcleo profundo do cerebelo. Pode modular a actividade dos tractos que descenden desde os núcleos vestibulares á medula espiñal e das motoneuronas α que innervan os músculos extrínsecos do globo ocular. Grazas a isto o vestibulocerebelo pode encargarse de controlar e regular o equilibrio corporal, os movementos oculares e o ton muscular. This lobe is also involved in the maintenance of balance equilibrium and muscle tone.
Hipernatremia
miniatura|300px|Tratamento da hipernatremia. A hipernatremia é un trastorno hidroelectrolítico no que os niveis de sodio sanguíneo supera os 145 mEq/kg. A hipernatremia pode ser causada por unha inxesta excesiva de sodio ou por unha achega insuficiente de auga, por exemplo en persoas en coma ou nalgúns enfermos psiquiátricos que non queren beber.
O Ornitólogo
O Ornitólogo é un filme de 2016 dirixido por João Pedro Rodrigues. É unha coprodución entre Portugal, o Brasil e Francia. Está protagonizado por Paul Hamy no papel de Fernando, un ornitólogo que estuda cegoñas negras en Portugal, e que é arrastrado a unha serie de incidentes paralelos coa vida de Santo Antonio de Padua.
O director João Pedro Rodriguez describiu o filme como “unha apropiación intencionalmente transgresora e blasfema da vida do santo.”
Guillaume Daubenton
Guillaume Daubenton, coñecido como o padre Daubenton, nado en Auxerre o 21 de outubro de 1648, e finado en Madrid o 7 de agosto de 1723, foi un sacerdote xesuíta francés.
Traxectoria
Nacido o 21 de outubro de 1648 en Auxerre, á idade de 17 anos solicitou entrar nos xesuítas, vestindo a sotana de novizo o 16 de outubro de 1665 en Nancy.
Os anos que o separan do sacerdocio estiveron marcados por estudos literarios, filosóficos e teolóxicos, así como polo ensino.
Foi ordenado sacerdote o 23 de setembro de 1679.
Foi designado por Luís XIV confesor do rei de España Filipe V, sobre quen exerceu grande influencia, exercendo esta función, por primeira vez, de 1701 a 1705. Famoso polas súa inrigas, participou nas que provocaron a caída da princesa dos Ursinos (1704). Foi substituído polo padre Robinet, traladándose a Roma, onde contribuíu, en 1713, á elaboración da bula Unigenitus, dirixida contra os xansenistas.
Nacionalismo africano
miniatura|250px|Bandeira coas cores panafricanas. miniatura|250x250px|[[Kenneth Kaunda, un nacionalista anticolonial, nunha xuntanza política en Rodesia do Norte (agora Zambia) en 1960.]] O nacionalismo africano é un termo pannacionalista que se refire a un grupo de ideoloxías políticas, principalmente dentro da África subsahariana, que están baseadas na idea de autodeterminación nacional e a creación de estados nación. A ideoloxía xurdiu baixo o dominio colonial europeo durante os século XIX e XX e estaba vagamente inspirado nas ideas nacionalistas dende Europa. Orixinalmente, o nacionalismo africano estaba baseado en esixencias para a autodeterminación e xogou unha función importante en forzar o proceso de decolonización de África (c. 1957–66). Porén, o termo refírese a un gran número  de movementos ideolóxicos e políticos diferentes e non debe ser confundido co panafricanisno que busca a federación de moitos ou de todos estados de nación en África.
As ninfeas
As ninfeas (en francés Les nymphéas) é un ciclo de aproximadamente dunhas trescentas pinturas realizadas en óleo que executou o pintor francés Claude Monet nas derradeiras décadas da súa vida, entre 1895 e 1926. Estes lenzos exhíbense actualmente en numerosas pinacotecas de todo o mundo sobre amplos paneis, como o da ilustración, que mide 219 × 602 cm, e que se atopa no Museo da Orangerie das Tullerías, en París, Francia.
Estes inmensos paneis representan un encoro con ninfeas.
Monet pintounos para ficaren pendurados en círculo (dentro dun cuarto arredondado) de xeito que crean o efecto do transcorrer dun día ou o das catro estacións que se desvelan ante os ollos do espectador.
No Museo da Orangerie están pendurados en dúas habitacións ovais e suman oito pezas.
Esta serie de composicións cromáticas culminaron co conxunto monumental pintado para estes dous habitáculos da Orangerie de París. O 12 de abril de 1922 Monet doou ao estado francés 22 pinturas sobre este tema, que se realizaron entre 1920 e 1926.
A técnica
Nesta serie de pinturas, Monet tenta representar os diferentes estados do seu xardín, cambiante coas horas do día e coas estacións. Tenta capturar o efecto da luz que incide sobre o estanque e sobre todo o que o arrodea. Os motivos da serie son a disposición das ninfeas na auga e os reflexos dos salgueiros.
O autor tenta plasmar o espazo atmosférico e o transcorrer do tempo, polo que os trazos son fluídos, sen límites determinados, eliminándose case por completo as formas. Emprega pinceladas moi soltas e cargadas, superpoñéndoas entre si, e traballa con tonalidades frías que contrastan coas cores máis cálidas das ninfeas.
La Nueva Galicia
La Nueva Galicia foi un periódico editado en Ourense en 1863.
Historia e características
Subtitulado Periódico destinado a la defensa de los intereses morales del país, apareceu o 1 de xaneiro de 1863. Saía dúas veces por semana (mércores e domingo) dos obradoiros de Cesáreo Paz y Hermano. Entre os seus redactores figuraban Alejandro Quereizaeta, Lorenzo Gómez Quintero e Juan Manuel Paz Novoa. Creado co obxectivo de promover a construción do ferrocarril entre Vigo e Ourense e os intereses locais da provincia, incluíu artigos de fondo, variedades e soltos. Cesou co número 52 o 15 de xullo dese ano.
Lois Taboada
Luís Taboada Camoeiras, nado en Ourense cara a 1918 e finado en Vigo o 19 de agosto de 2010, foi un mestre e político galego.
Traxectoria
Mestre en Ourense, afiliado ás Mocedades Galeguistas, colaborou en Espartaco. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi denunciado e detido. Foi mestre en Boimorto (Vilamarín), en Bouzas até 1975 e no Colexio Público nº 1 das Lagoas (Ourense). Coa restauración da democracia militou no Partido Galeguista e posteriormente no Partido Galeguista Demócrata.
Vida persoal
Casou con Socorro Blanco Novo e foi pai de José Manuel Taboada Blanco.
Debrah Scarlett
Joanna Deborah Bussinger, coñecida tamén como Debrah Scarlett, é unha cantante suíza-norueguesa. Ela repesentará a Noruega no Festival de Eurovisión 2015 xunto a Mørland coa canción "A Monster Like Me".
Biografía
Scarlett naceu en Basel, Suíza, o 20 de xullo de 1993 pero mudouse a Hakadal cando tiña seis anos. Ela volveu a Suíza cando tiña dez anos. Ela participou na versión de The Voice de Noruega en 2013.
Universo cinematográfico de Marvel
O Universo cinematográfico de Marvel (Marvel Cinematic Universe, a miúdo abreviado MCU) é unha franquía de medios e un universo compartido, centrada nunha serie de filmes de superheroes producidos independentemente por Marvel Studios e baseados nos personaxes que aparecen nas publicacións de Marvel Comics. Marvel, nos seus inicios non tiña un estudo propio e colaboraba con outras axencias que quixesen levar a cabo os seus proxectos, como por exemplo a realizada en 1978 por Philip DeGuere, Dr. Strange. Mais non foi ata o ano 2000 que os filmes de Marvel se fixeron tan famosos e aclamados polos espectadores grazas a X-Men dos estudos de 20th Century Fox e as posteriores a esta baixo a dirección de diversos estudos como Columbia ou Universal Studios.
En 2008 comeza un proxecto a grande escala comezando co filme de Iron Man (O home de ferro) onde pretendía que todos os seus superherores compartisen universo; é dicir, malia que cada filme contaba unha historia distinta, todas acabarían xuntándose nun crossover final. Este proxecto foi dividido en diferentes sagas e fases, na cal só coñecemos a primeira que dispón de tres fases.
Saga do infinito: Arco que se centra nas aventuras por separado dos heroes de Marvel onde se vai presentando un inimigo común, Thanos. Esta saga está composta por 23 filmes divididos en tres fases.
Fase 1
Preséntanse os personaxes principais do universo e os máis importantes ó longo da saga. Neste comezo van preparando ós espectadores para o que comeza a ser o universo, xa que moitos personaxes fan cameos en diferentes películas chegando a interpretar papeis secundarios como sucede no caso de Scarlett Johansson, interpretando o papel de Natalia Romanova (Black Widow), facendo de axente dobre na película de Iron Man II.
Películas da fase 1
Iron Man (2008)
Thor (2011)
Captain America: The first avenger (2011)
Los Vengadores (2012)
Fase 2
Unha vez xa consolidado o universo, comezan a resolver diferentes dúbidas que deixaron as películas anteriores creando disputas entre os diferentes heroes e especulación sobre os diferentes inimigos que poden chegar. Nesta fase coñécese a existencia das xemas do infinito grazas á película de Guardians of the Galaxy e tamén se aprecia como de grande pode chegar a ser este universo.
Películas Fase 2
Iron Man III (2013)
Thor: The Dark World (2013)
Captain America: The Winter Soldier (2014)
Guardians of the Galaxy (2014)
Avenger: Age of Ultron (2015)
Ant-man (2015)
Fase 3
Rematan todos os problemas que foron aparecendo ó longo das películas anteriores, as disputas restantes e todo aquilo que causaba destrución neste universo rematando así esta saga co filme de Spiderman: Far from home. Temos que destacar que co remate deste arco, moitos dos actores despídense do elenco de Marvel a causa da finalización do seu contrato como ocorre con Robert Downey JR (Tony Stark/ Iron Man) e dan protagonismo ao novos integrantes como Tom Holland (Peter Parker/ Spider-man).
Películas da fase 3
Captain America: Civil War (2016)
Dr. Strange (2016)
Arkoudi
Arkoudi (en grego: Αρκούδι, en grego moderno significa oso; as antigas formas son Arkoudio e  Arkoudion), é unha illa grega nas Equínadas. Está administrada polo municipio de Ítaca e atópase ao norte de dita illa, así como ao sur da illa de Lefkada. Ata a reorganización a mediados ou finais de século 20, foi parte da prefectura de Lefkada.
Xeografía
As illas e illotes máis próximos son Lefkada ao norte, Meganisi ao nordés, Ítaca no sueste e Cefalonia ao sur.
Universo cinematográfico de Marvel
Películas da fase 3
Guardians of the Galaxy Vol.2 (2017)
Spider-man: Homecoming (2017)
Black Panther (2018)
Avenger: Infinity war (2018)
Ant-man and the Wasp (2018)
Captain Marvel (2019)
Spider-man: Far From Home (2019)
Ligazóns externas
Series Netflix
Aciveiro, Goiriz, Vilalba
Aciveiro (do latín acifu- 'acivro' + -ario, sufixo abundancial, 'lugar con abundancia de acivros') é un lugar da parroquia de Goiriz, no concello lugués de Vilalba, na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2010 tiña 17 habitantes (7 homes e 10 mulleres).
Balcanización
dereita|miniatura|300px|Exemplo histórico de balcanización: A [[disolución de Iugoslavia. Serie animada de mapas na que se mostra a desintegración de Iugoslavia; as diferentes cores representan as áreas de control.
{{legend|#FE0000|República Federal Socialista de Iugoslavia}} {{legend|#C00000|República Federal de Iugoslavia; Serbia e Montenegro; Serbia}} {{legend|#0000FE|Croacia}} {{legend|#FFFF00|Eslovenia}} {{legend|#800080|Macedonia do Norte}} {{legend|#008000|Bosnia e Hercegovina}} {{legend|#808080|Montenegro}} {{legend|#FF9933|Kosovo}}]] Balcanización é un termo xeopolítico usado orixinariamente para describir o proceso de fragmentación ou división dunha rexión ou estado en partes ou estados máis pequenos que son, polo xeral, mutuamente hostís e non cooperan entre si. O termo xurdiu a raíz dos conflitos na península Balcánica ocorridos durante o século XX.
Por extensión, o termo "balcanización" usouse tamén para describir os procesos de división de certas culturas en identidades separadas, tales como os ocorridos a finais do século XX, moitos con orixes en movementos nacionalistas.
"Balcanización" úsase algunhas veces para referise á diverxencia, que ocorre no tempo, dos idiomas, as linguaxes de programación e os formatos de arquivos de datos (en particular do XML).
Os grandes países de Europa adoitan seren o resultado da Unión de varias rexións históricas ou países antes indepedentes, e ás veces enfróntanse ao problema da balcanización. A península Ibérica, especialmente España, desde a época de Al-Ándalus fixo esforzos para evitar a balcanización, pero nos últimos anos reverdeceron vellos problemas como os independentismos vasco e catalán.
En xaneiro de 2007, en relación co crecente apoio á independencia de Escocia, o primeiro ministro do Reino Unido naqueles días, Gordon Brown falou dunha "balcanización de Gran Bretaña". miniatura|Mapa de [[Escocia no Reino Unido.]]
O 10 de xaneiro de 2012, o goberno de Escocia, presidido por Alex Salmond, propuxo un referéndum para decidir a independencia daquela nación do Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda do Norte, que se celebraría en 2014. O primeiro ministro británico, Davis Cameron, aínda que opositor á medida, declarou que buscará legalizar esta consulta ante o Parlamento Británico e que se fixera o antes posíbeol para evitar danar a economía.
A medida remóntase a 2009 e provén do Scottish National Party (Partido Nacionalista Escocés), cuxo principal obxectivo é a independencia escocesa, e a medida logrou a aprobación por parte do parlamento escocés e da coroa británica.
Non hai precedentes dun referéndum sobre a independencia Escocia. En 1979 celebrose un para restablecer a Asemblea Lexislativa de Escocia despois da súa suspensión en 1707, que non prosperou, pero si resultou favorábel nunha nova consulta realizada en 1997, o que condciu á recuperación do Parlamento de Escocia.
Tamén existen movementos de independencia dentro da Gran Bretaña en Gales e Cornualla.
E a idea continúa. Dereita, centro e esquerda aceptaron case sen reparos a formación do Goberno de Mario Monti tras a dimisión de Silvio Berlusconi o 13 de novembro de 2011, porque era "unha oportunidade de ouro para encargar aos tecnócratas os recurtes que os políticos non se atreveran a facer", imnoposta pola UE. Pero a Liga Norte de Bossi converteuse no único partido na oposición, negándose a aceptar a imposición dun Executivo non electo, e non porque tivera unha iluminación democrática, senón porque era unha ocasión histórica para pechar as gretas que abrira no seu grupo o apoio cego a Il Cavaliere, e para distanciarse aínda máis da política centralista de Roma.
Fontenla, San Lourenzo de Nogueira, Meis
Fontenla é un lugar da parroquia de San Lourenzo de Nogueira no concello pontevedrés de Meis, na comarca do Salnés. Tiña 62 habitantes no ano 2016 segundo datos do IGE, dos que 31 eran mulleres e 31 homes, o que representa manter a poboación que tiña en 2010, cando tiña 61 veciños, e 2005, cando eran 62.
Balcanización
O 4 de novembro Bossi decretou a reapertura oficial do Parlamento de Padania, unha cámara simbólica coa que os independentistas desafían periodicamente ao Estado, desde 1997, reclamando a secesión de Italia das rexións do norte (Piemonte, Lombardía, Véneto, Liguria, Friúl-Venecia Xulia e parte de Emilia Romagna).
FC Luzern
O FC Luzern é un club de fútbol de Lucerna, Suíza. Fundouse en 1901 e actualmente compite na Super Liga Suíza. O seu campo é o estadio Allmend, con capacidade para 13.000 espectadores.
Premio Hugo á mellor presentación dramática
O Premio Hugo á mellor presentación dramática é entregada anualmente para filmes, episodios de televisión ou outros traballos dramatizados relacionados coa fantasía ou a ciencia ficción do ano anterior. O Premio Hugo é entregado anualmente pola World Science Fiction Society para a mellor realización en traballos de fantasía ou ficción científica do ano anterior. O premio é en homenaxe a Hugo Gernsback, fundador da pioneira revista de ficción científica Amazing Stories, e xa foi oficialmente coñecido como Science Fiction Achievement Award. Xa foi descrito como "unha boa vitrina para ficción especulativa" e "o máis coñecido premio literario para traballos de ficción cientítica".
Monty Williams
Tavares Montgomery (Monty) Williams, Jr., nado o 8 de outubro de 1971 en Fredericksburg, Virxinia, é un ex xogador americano de baloncesto profesional e actual adestrador dos Phoenix Suns da National Basketball Association (NBA).
Xogador
Williams foi seleccionado na 24ª posición do Draft da NBA de 1994 polos New York Knicks. Xogou 9 tempadas na NBA, para os Knicks, San Antonio Spurs, Denver Nuggets, Orlando Magic e Philadelphia 76ers.
Adestrador
En 2005, Williams foi contratado coma asistente polo novo adestrador dos Portland Trail Blazers, Nate McMillan. O 7 de xuño de 2010, os New Orleans Hornets ofrecéronlle un contrato por tres anos para ser o seu adestrador.
David Lee (baloncestista)
David Lee, nado o 29 de abril de 1983 en St. Louis, Missouri, é un ex xogador profesional de baloncesto estadounidense. Cunha altura de 2,06 m e 111 kg de peso, Lee podía xogar nas posicións de ala-pivote e pivote. Dúas veces All-Star e campión en 2015 cos Golden State Warriors, foi elixido no último posto da primeira rolda do Draft da NBA de 2005 polos New York Knicks.
Instituto e universidade
Lee xogou no instituto "Chaminade College Preparatory School". Por aquel entón era unicamente zurdo, mais converteuse en ambidestro xa que rompeu o brazo. Antes de pasar á Universidade de Florida, Lee foi McDonald's All American e gañou o concurso de mates da edición de 2001. David Lee pasou o ciclo universitario de catro anos en Florida cos Gators. Alí destapouse como un correúdo ala-pivote, fisicamente moi duro e batallador baixo aros. No seu ano freshman asinou 7 puntos e 4,7 rebotes par partido, aumentado até os 11,2 e 6,8 como sophomore. Porén, as súas mellores tempadas estarían por chegar, mellorou na 2004-05 onde se foi até os 13,3 puntos e 6,8 rebotes. No seu último ano en Florida despediuse con 13,6 puntos e 9 rebotes. Acabou no Top 15 en anotación histórica en Florida, oitavo en dobres-dobres totais (22), quinto en porcentaxe en tiros de campo (58,1), sexto en tapóns (109) e terceiro en mates (157).
NBA
Lee foi elixido polos New York Knicks no último lugar da primeira rolda do Draft da NBA draft de 2005. Aquela foi a terceira elección en primeira rolda dos neoiorquinos tras Channing Frye e Nate Robinson. A súa elección espertou tantas dúbidas nos afeccionados dos Knicks que asubiaron cando se produciu a elección e mentres se encamiñaba até David Stern. Lee asinou coa franquía o 1 de xullo de 2005. Na liga de verán de Las Vegas e Minneapolis fixo unha media de 11,5 puntos (56,7% en tiros) e 5,6 rebotes no que supuxo o seu primeiro acto como "Knick".
No seu ano rookie, a temporada, Lee disputou 14 encontros de titular, 13 deles seguidos e correspondentes aos meses de decembro de 2005 e xaneiro de 2006. Nese espazo de tempo marcouse o seu mellor partido como novato, asinou 23 puntos (con 10 de 11 en tiro) e 15 rebotes na vitoria sobre Phoenix Suns despois de tres prórrogas. Lee acabou a súa primeira tempada na NBA cunha media de 5,2 puntos (59,6% en tiro) e 4,5 rebotes. Na, daría un salto cualitativo impresionante, os seus números foron de 10,7 puntos e 10,4 rebotes, converténdose nun dos posibles candidatos a xogador máis mellorado a medida que avanzaba a tempada. Outro dos éxitos a nivel persoal que cultivou Lee foi o MVP do "Rookie Challenge" de 2007, despois de asinar 30 puntos (con 14-14 en tiros) e 11 rebotes. Empezou a campaña de titular pola lesión de Channing Frye e a finais de ano foi un dos 10 xogadores expulsados na pelexa que tivo lugar no Denver Nuggets-New York Knicks. Con todo, Lee non foi suspendido pola liga.
A súa canastra máis importante chegou un 20 de decembro de 2006 nun encontro que os enfrontaba a Charlotte Bobcats. Con só 0,1 segundos por xogar, Le aproveitou un híbrido entre alley-hoop e palmeo (en realidade foi isto, mais o de alley hoop referido á maneira de dar o pase) para dar a vitoria ao seu equipo. Até o parón do All Star, Lee fixo unha media de 11,1 puntos (con 61% en tiros, 1º na liga), 10,8 rebotes e 1,8 asistencias en 30,9 minutos de xogo. Porén, desgrazadamente, tamén se viu involucrado na praga de lesións que arrasou aos Knicks e que os minguou nas súas opcións de playoffs. No caso de Lee, a súa lesión produciuse o 23 de febreiro de 2007 fronte a Milwaukee Bucks, cando caeu sobre o pé de Andrew Bogut e torceuse o xeonllo. O primeiro diagnóstico reflectía que o xogador podería regresar en poucos días, pero tras estar fóra tres semanas e non volver aínda ás pistas os servizos médicos tiveron que volver a examinalo e atoparon que a torcedura era moito máis importante do que indicaba o primeiro diagnóstico.
Jesús Núñez Rodríguez
Jesús Núñez Rodríguez, foi un empresario e político galego.
Torre de San Sadurniño
A Torre de San Sadurniño atópase na Illa de Figueira, unha pequena illa con forma de triángulo irregular (San Tomé do Mar) fronte á actual zona urbana de Cambados na provincia de Pontevedra.
Historia
miniatura|250px|esquerda O lugar no que se encontra foi probablemente o núcleo de poboación máis antigo de Cambados, e coñecido antigamente como Vila Vella e que despois adoptaría a actual denominación de San Tomé do Mar.
Caamaño Bournacell sinala que a fortificación foi construída na época do bispo compostelán Sisnando, na segunda metade do século X. Con posterioridade a vila e a fortificación foron mercadas polo arcebispo de Santiago Diego Xelmírez no século XII, que ordenou restaurar a fortificación. No século seguinte pasou por aforamento a ser feudo de Pai Gómez Chariño, que reconstruíu a torre e a fortificación.
Finalmente a fortificación foi destruída entre 1466 a 1470 durante as revoltas irmandiñas.
A torre serviu de hospedaxe a ilustres personaxes, como Urraca de León e Castela, nai de Afonso VII. Tamén agardou nela a Infanta de Hungría María Gómez (que fora traída a Galiza por Paio desde a corte de Tamerlán) ó seu amante, Paio Gómez de Soutomaior, que fuxira a Francia. Outras desgraciadas amantes ilustres que moraron nesta torre foron Xoana de Castro, raíña e esposa por un día de Pedro I O Cruel, e María Ulloa, amante do arcebispo Alonso II de Fonseca.
A fortificación estivo vinculada ata o século XVIII á familia Chariño - Soutomaior, ata que o IV Conde de Castronovo, Martín Domingo de Guzmán y Niño, vendeu o señorío e as posesións ó primeiro marqués de Montesacro, Diego de Zárate y Muga, que o conservou ata a desaparición dos señoríos no século XIX.
Características
miniatura|250px|esquerda miniatura|160px|dereita|Detalle da cheminea. miniatura|160px|dereita|Vista desde o exterior. Na pequena illa que ocupaba a antiga fortificación só se conservan uns poucos restos: unha esquina dos muros rexos de cantaría de granito cunha xanela. Ademais atópanse restos dunha lareira no encontro dos muros, que consta dunha cambota de granito sostida por canzorros e unha cheminea formada por un cano tamén de granito.
Ademais da súa función defensiva tamén serviu de torre de vixilancia e de faro. Durante os ataques dos piratas normandos e berberescos formaba parte dun sistema de comunicación polo que, por medio de fogueiras, alertaban á xente da comarca para impedir o asalto á cidade de Compostela. O aviso chegaba desde a fortaleza da Lanzada, e o lume da fortificación de San Sadurniño era visible ata Vilanova de Arousa, e a fogueira desta alertaba ás Torres de Oeste en Catoira, lugar estratéxico fundamental para a defensa de Compostela.
A principios do século XX aínda eran visibles os alicerces da antiga capela do complexo.
Jesús Núñez Rodríguez
Traxectoria
Colleiteiro e exportador de viño do Barco de Valdeorras. Ingresou no PSOE en febreiro de 1930. Foi fundador e presidente a Agrupación Socialista Agraria do Barco de Valdeorras. Nas eleccións de novembro de 1933 foi candidato de Unión Socialista Galega pola provincia de Ourense.
David Lee (baloncestista)
NBA
Na tempada, empezou de gran forma promediando uns magníficos números de 20 puntos e 11 rebotes. Ao chegar ao All-Star, David, non foi escollido polos adestradores, xa que sorprendeu que houbese un home como Al Horford (estatisticamente peor). Mais como consecuencia das lesións previas á gran cita, David Lee substituíu a Allen Iverson para participar o seu primeiro All Star. En xullo de 2010, foi traspasado a Golden State Warriors a cambio de Anthony Randolph, Kelenna Azubuike, Ronny Turiaf e unha futura elección de segunda rolda. No equipo californaniano mantería uns destacábeis números próximos aos 19 puntos e 10 rebotes de media por encontro. Estas boas actuación levárono a ser na temporada de novo All-Star e a formar parte do terceiro equipo All-NBA.
Fading Frontier
Fading Frontier é o sétimo álbum da banda estadounidense de indie rock Deerhunter, publicado o 16 de outubro de 2015 a través do selo 4AD. Foi producido por Ben H. Allen, que xa traballara co grupo en Halcyon Digest (2010), e pola propia banda e estivo precedeido polos sinxelos "Snakeskin", "Breaker" e "Living My Life".
Currents foi situado no posto número 30 da lista de Pitchfork Media dos 50 mellores álbums do ano 2015.
Unión Deportiva Orensana
A Unión Deportiva Ourensá foi un equipo de fútbol galego, fundado en 1942 e que desapareceu en 1952 en Ourense.
Historia
Naceu en 1942 da fusión do Galicia Sport Club Ourense e o Burgas FC da cidade de Ourense. Chegou a xogar en Segunda División tres tempadas, pero en 1952, ao final das mesmas desapareceu a causa de problemas económicos.
Na última tempada da súa historia chegou á final da Copa Federación, na que perdeu contra o Real Jaén por 3-1. Despois dese encontro o club declarouse en suspensión de pagos.
Como sucesor da Unión Deportiva Ourensá, fundouse na cidade o Club Deportivo Ourense.
Charles Lyell
Traxectoria
miniatura|Principles of Geology Naceu no corazón de Escocia, no poboado de Kirremuir, do antigo condado de Forfarshire (agora Strathmore). Kirremuir era unha pequena poboación situada ós pes dos Montes Grampianos, onde a familia Lyell tiña unha grande residencia que levaba por nome Kinnordy. Seu pai era un coñecido botánico (a quen se lle debe o nome da planta Lyellia) e tradutor de Dante, cuxa biblioteca e ideas naturalistas serviron de inspiración a Lyell. Dende a súa nenez, Lyell mostrou unha forte inclinación cara a historia natural, en especial cara a entomoloxía, afección que compartía co xove Darwin. Estudou dereito en Oxford e exerceu durante algún tempo a profesión de avogado en Londres.
En 1819, unha vez graduado, foi elixido membro da Linnean Geological Societies, comunicando a súa primeira publicación a dita sociedade en 1822, On a Recent Formation of Freshwater Limestone in Fofarshine e nomeado un dos secretarios honorarios en 1823; tamén foi nomeado membro da Royal Society, a cal o había condecorar coas medallas reais uns anos máis tarde.
As excursións foron unha actividade continua na súa vida, xa que prefería a observación directa como fonte de coñecemento da Xeoloxía. No seu afán por observar e analizar directamente os fenómenos naturais recorreu gran parte de Europa e América. A súa compañeira, a xeóloga Mary Horner, acompañouno e foi a súa colaboradora.
Entre 1853 e 1854, Charles Lyell viaxou a Madeira e Canarias. Ata hai pouco descoñecíanse as súas actividades durante as súas excursións polas illas, ata que o equipo do Proxecto Humboldt atopou en Edimburgo os manuscritos referentes á súa visita ós arquipélagos, os cales foron dixitalizados e se poden consultar de maneira gratuíta e libre.
Durante a súa visita, estudou a xeoloxía da zona, analizou a formación dos conos volcánicos, acumulou evidencias sobre a idade dos leitos de lava e recolleu fauna e flora viva e fósil. Nesta viaxe demostrou a falsidade da teoría dos cráteres de elevación, defendida, entre outros por Leopold von Duch.
Foi nomeado Sir en 1848. En 1864 concedéuselle o título de Barón e nese mesmo ano foi presidente da British Association en Bath. Foi elixido membro do French Institute e da Royal Academy of Sciences of Berlin, e foi nomeado cabaleiro da The Prusian Order of Merit. Durante toda a súa vida sufriu unha severa miopía, que finalmente derivou en cegueira cinco anos antes de morrer.
Cabe destacar de el a súa inesgotable curiosidade intelectual e a súa mente aberta, que lle fixo apreciar sempre o traballo dos máis xoves.
Obra
Baseándose en diversos traballos do xeólogo escocés do século XVIII James Hutton, desenvolveu a Teoría do Uniformismo, que establecía que os procesos que operan sobre a Terra no presente son os mesmos que os que o fixeron no pasado. O erro que tivo Hutton foi supoñer que tamén o facían á mesma taxa, idea que puliu Lyell, afirmando que a intensidade destes procesos podía variar no tempo.
Lyell non se restrinxiu ó uso dos seus propios datos na redacción das sucesivas edicións dos seus Principios; tamén recorreu ó uso da cada vez máis abundante literatura xeolóxica e naturalista que, en boa parte, foi estimulada polas súas propias ideas.
En agosto de 1838 Lyell publicou os Elements of Geology, orixinalmente unha extensión dunha sección de Principios, pero que acabou converténdose nun traballo estándar sobre a xeoloxía estratigráfica e paleontolóxica. Este libro pasou a través de seis edicións ó longo da vida de Lyell (algunhas edicións intermedias constituíron o Manual da xeoloxía elemental), e en 1871 un traballo máis pequeno,Student's Elements of Geology (Os elementos do estudante de Xeoloxía), baseouse nel.
O seu terceiro gran traballo, The Geological Evidence of the Antiquity of Man (A evidencia xeolóxica da antigüidade do home), aparece en 1863 (con tres edicións o mesmo ano), no que da unha serie de argumentos sobre a aparición temperá do home na Terra baseados en descubrimentos de instrumentos de pedernal en estratos do post-Plioceno no val de Somme; tamén discutiu sobre os depósitos da época glacial e, no mesmo volume, dou a coñecer por primeira vez a súa adhesión á teoría de Darwin da orixe das especies. Publícase unha cuarta edición en 1873.