cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
James Henry Breasted
Traxectoria
Educouse no North Central College (naquel entón, North-Western College) (1888), no seminario teolóxico de Chicago, na Universidade Yale (1891) e na universidade de Berlín (1894). Foi instrutor na universidade de Chicago en 1894 e profesor de Exiptología e Historia Oriental en 1905 (a primeira cátedra nos Estados Unidos). En 1901, designárono director do Museo Oriental de Haskell, precursor do Instituto Oriental, que se creou na universidade de Chicago en 1896. Aínda que o Museo Oriental de Haskell contiña obras de arte de Próximo Oriente e do Extremo Oriente, o seu principal interese estaba no Exipto; comezou a traballar nunha compilación de todas as inscricións xeroglíficas existentes, que foi publicada en 1906 como "Antigos documentos do Exipto", e segue sendo unha importante colección de textos traducidos; como Peter A. Piccione escribiu no prefacio na súa reimpresión de 2001, "aínda contén certos textos e inscricións que non se retraduciron dende entón."
En 1919, obtivo o financiamento de John D. Rockefeller para o Instituto Oriental de Chicago, baixo cuxos auspicios Breasted dirixiu a primeira expedición arqueolóxica a Exipto da universidade. En 1923 elixírono membro da National Academy of Sciences. Morreu en 1935, de pulmonía, mentres volvía dunha viaxe a Exipto. Foi soterrado no cemiterio de Greenwood, Rockford, Illinois. A súa tumba está presidida por un grande obelisco de mármore, que foi un agasallo do goberno exipcio.
Astacidae
A dos astácidos (Astacidae) é unha familia de crustáceos decápodos que comprende os denominados cangrexos de río, orixinarios de Europa, oeste de Asia e da costa oeste de Norteamérica. A familia inclúe as seguintes especies:
Vere Gordon Childe
Vere Gordon Childe, nado en Sidney o 14 de abril de 1892 e finado en Monte Vitoria (Nova Gales do Sur, Australia), o 19 de outubro de 1957, foi un arqueólogo australiano.
Traxectoria
Especialista na prehistoria europea dos milenios segundo e terceiro, foi catedrático de Arqueoloxía Prehistórica da Universidade de Edimburgo entre 1927 e 1946, director do Instituto de Arqueoloxía da Universidade de Londres, de 1946 a 1956 e membro da British Academy. É destacado pola súa visión materialista dialéctica, ou marxista, da prehistoria, sendo o máximo representante desta escola historiográfica neste eido.
Comezou a producir os seus primeiros estudos nun intre no que a prehistoria deixaba de ser unha disciplina estática, susceptible de parcialización e fragmentación. Childe consideraba o estudo da historia como dunha evolución dinámica, sen a cal non poderían entenderse as contradicións e paradoxos que compoñen a historia humana.
V. Gordon-Childe acuñou o termo «revolución neolítica», o paso dunha economía depredadora a outra produtora, así como a revolución urbana.
Eleccións á Asemblea de Estremadura de 1987
As eleccións á Asemblea de Estremadura de 1987 celebráronse o 10 de xuño. Cun censo de 808.654 electores, os votantes foron 601.615 (74,4 %) e 207.039 as abstencións (25,6 %). O PSOE gañou novamente por maioría absoluta, e conseguiu o nomeamento do seu candidato, Juan Carlos Rodríguez Ibarra, como presidente da Xunta de Estremadura.
Resultados
aRespecto aos resultados do PCE en 1983.
Universidade Internacional de Cataluña
A Universidade Internacional de Cataluña (en catalán: Universitat Internacional de Catalunya), coñecida polo acrónimo UIC, é unha universidade privada con sede en Barcelona, Cataluña (España). Ten dous campus, un en Barcelona e outro en Sant Cugat del Vallès. Conta na actualidade con máis de 4.500 alumnos nas 19 titulacións oficiais que ofrece. A taxa de inserción laboral das súas egresados é do 95%, segundo estatísticas oficiais de 2011, a maior porcentaxe do sistema universitario catalán.
O seu ideario está baseado no humanismo cristián, e ofrece atención pastoral a través do Servizo de Capellanía, que está encomendado á Prelatura do Opus Dei.
Eleuterio González Salgado
Eleuterio González Salgado, coñecido como Leuter, nado en Ourense o 18 de abril de 1899 e finado na mesma cidade o 29 de marzo de 1977, foi un mestre e destacado político galeguista. Alumno destacado de Vicente Risco na Escola Normal, axiña se converteu no seu amigo e colaborador.
Traxectoria
miniatura|300px|Banquete galeguista en [[Ourense en homenaxe a Emilia Docet e a Manuel Luís Acuña, en 1933. Na foto, entre outros, Vicente Risco, Ramiro Isla Couto, Leuter, Álvaro Cunqueiro, Ramón Otero Pedrayo, María Luz Morales, Eduardo Blanco Amor, Xoán Luís Ramos Colemán e Manuel Peña Rei]] Membro da sección de Prehistoria do Seminario de Estudos Galegos desde 1926, participou na escavación de varios castros. Militou nas Irmandades da Fala e no Partido Nazonalista Republicán de Ourense e actuou como secretario na mesa presidencial da asemblea constitutiva do Partido Galeguista. Ocupou os cargos de concelleiro no concello de Ourense (1931) e deputado provincial, e formou parte da Comisión Xestora desta última institución.
Dende a Deputación participou de xeito activo no Comité proferrocarril Zamora-A Coruña. Amais, foi cofundador da Caixa de Aforros de Ourense (1933) e presidente da Cruz Vermella (1935-1936). Membro da redacción da revista Nós, colaborou tamén en A Nosa Terra, La Zarpa e Heraldo de Galicia, entre outras publicacións. Participou, amais, na emisión galega na BBC.
Foi mestre no colexio de Quereño (Rubiá) e nos centros León XIII e Concepción Arenal na capital da provincia, entre outros. Polo seu labor educativo e divulgador do idioma e cultura de Francia, o Ministerio de Educación Nacional galo concedeulle o 14 de xullo de 1936 o Diploma de Oficial da Academia de Francia e a correspondente condecoración.
Despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 tivo que deixar forzosamente a política e en 1938 foi obrigado a marchar a Vilamarín. Alí impartiu aulas até 1945, cunha breve paréntese en Santa Marta de Moreiras (O Pereiro de Aguiar). Ese ano abandonou o ensino para traballar na empresa de transportes por ferrocarril Transfesa. Desprazouse inicialmente a Córdoba e mais a Cáceres para xestionar cargas de olivas e ovellas, respectivamente. Anos despois reincorporouse ao ensino e xubilouse a mediados da década de 1960.
Participou na creación da Editorial Galaxia e na fundación do Partido Socialista Galego (PSG), mais morreu a véspera da legalización do partido.
O Martinete, Brabío, Betanzos
O Martinete é un lugar da parroquia de Brabío no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 3 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 1 era home e 2 eran mulleres.
Cardexía, Filgueira, Lalín
Cardexía é un lugar da parroquia de Filgueira, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2009 tiña 28 habitantes o que supón un aumento con respecto ao ano 2000, cando tiña 23 habitantes.
Neste lugar está situado o pazo de Cardexía.
O Martinete
O topónimo galego O Martinete pode referirse a:
Murzás, Santa Baia de Berredo, A Bola
Murzás é un lugar da parroquia de Santa Baia de Berredo no concello ourensán da Bola na comarca da Terra de Celanova. Tiña 24 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 12 eran homes e 12 mulleres. Iso supón un aumento da poboación respecto a 2010, cando tiña 22 habitantes (10 homes e 12 mulleres).
1656
Outros
Historia ano a ano
Burns Verkaufen der Kraftwerk
"Burns Verkaufen der Kraftwerk" (en galego, "Burns vende a central de enerxía") é o undécimo episodio da terceira tempada da serie de animación The Simpsons. A súa primeira emisión foi o 5 de decembro de 1991. Neste episodio, o Sr. Burns, deprimido por desexar acadar certos intereses, decide vender a planta de enerxía nuclear a dous investidores alemáns por 100 millóns de dólares.
"Burns Verkaufen der Kraftwerk" foi escrito por Jon Vitti e dirixido por Mark Kirkland. O título do episodio está nun alemán inexacto, dado que o correcto sería Burns verkauft das Kraftwerk. Nel, fanse diversas referencias ao discurso "ich bin ein Berliner" de Kennedy, a O padriño (II parte) e á fotografía de Richard Nixon con Elvis Presley. O episodio recibiu gabanzas por varias das súas escenas, especialmente aquela na que Homer danza nunha imaxinaria "Vila do chocolate", usada despois como guía no xogo The Simpsons Game.
Argumento
Homer descobre que posúe 100 accións da Planta de enerxía nuclear de Springfield e decídeas vender por 25 centavos cada unha, gañando un total de vinte e cinco dólares que gasta en cervexa. Logo diso, o valor das accións sobe ata acadar a cifra de 52 dólares a acción e os demais empregados fan pequenas fortunas coa súa venda, agás Homer.
Na casa, Homer insiste en que é competente, á par que o resto da familia recorta os seus fondos ata que atope un novo traballo. Entrementres, Burns goza da súa xubilación e decide ir á Taberna de Moe para beber. Alí, Homer, Bart, Moe, Barney e mais o resto de clientes búrlanse del con sorna cantándolle "Na Na Hey Hey Kiss Him Goodbye" por ter feito o que fixo, sen preocuparse dos demais nin das consecuencias. Burns vaise con Smithers e comprende que a posesión da planta nuclear outórgalle poder sobre os demais e volve mercar a central pola metade. Os investidores alemáns están dispostos a devolverlle a planta a Burns xa que a reparación dela ha custar outros cen millóns de dólares. Finalmente, contratan de novo a Homer.
Referencias culturais
miniatura|Elvis Presley dálle a man a Richard Nixon. A música que soa durante a fantasía de Homer vén da película Tucker. Ademais, a música do episodio de The Itchy and Scratchy Show trátase de Morning Mood de Peer Gynt. A fotografía de Burns con Elvis Presley constitúe unha referencia á fotografía semellante que Elvis ten con Richard Nixon. Por outra banda, cando Burns chama a Smithers para darlle a imaxe, pronuncia as mesmas palabras que Alexander Graham Bell dixo por vez primeira a través do teléfono: "Veña aquí, necesítoo". Tamén se cita o poema Barefoot Boy de John Greenleaf Whittier en boca de Burns, que comenta: "Quero ter preto os meus amigos, pero máis aínda os meus inimigos", referencia a unha cita de The Godfather Part II. O supervisor alemán, Horst, menciona que se asemella ao Sarxento Schultz de Hogan's Heroes; os animadores e guionistas baseáronse neste personaxe, incluíndo o xersei gris. O alcalde Quimby declara nun discurso "ich bin ein Springfielder", tirado da frase "ich bin ein Berliner" de Kennedy.
Pobo palestino
Os palestinos (الفلسطينيون, al-Filasṭīniyyūn, ), tamén coñecidos como pobo palestino (الشعب الفلسطيني, ash-sha‘b al-Filasṭīnī), ou árabes palestinos (العربي الفلسطيني, al-'arabi il-filastini), son un grupo etnonacional      que abrangue os modernos descendentes dos pobos que viviron en Palestina durante séculos, incluíndo xudeus e samaritanos, e que hoxe son cultural e lingüisticamente árabes. Malia os diversos conflitos e éxodos (como o de éxodo de 1948), case a metade da poboación palestina no mundo segue a residir na Palestina histórica, que comprende Cisxordania, a Franxa de Gaza e Israel. Nesta área combinada, no ano 2005, os palestinos constituían o 49% de tódolos habitantes, que abrangue toda a poboación da Franxa de Gaza (1,865 millóns), a maioría da poboación de Cisxordania (arredor de 2 785 000 contra os 500 000 xudeus de nacionalidade israelí), e o 20,8% da poboación de Israel. Moitos palestinos son refuxiados ou desprazados internamente, e representan máis dun millón de persoas na Franxa de Gaza, tres cuartos dun millón en Cisxordania, e un cuarto de millón en Israel. Da poboación palestina que vive fóra de Palestina, coñecida como diáspora palestina, máis da metade son apátridas sen cidadanía. Entre 2,1 e 3,24 millóns de palestinos na diáspora viven na veciña Xordania, máis dun millón viven entre Siria e o Líbano, un cuarto de millón en Arabia Saudita, e medio millón en Chile, sendo a maior concentración de palestinos fóra do Mundo árabe.
Mer Hayrenik
Mer Hayrenik (en Մեր Հայրենիք); e traducible ó galego como A nosa patria) é o himno nacional da República de Armenia. Foi adoptado o 1 de xullo de 1991, e foi tamén o himno nacional da República Democrática de Armenia (1918–1920), o primeiro estado moderno armenio.
A Cumieira
O topónimo galego A Cumieira pode referirse a:
Ramón Sanjurjo Neira
Ramón Sanjurjo Neira Pardiñas, Marqués de Casa Pardiñas, nado en Santiago de Compostela en 1864 e finado en Vilagarcía de Arousa o 16 de novembro de 1925, foi un avogado e político galego.
Traxectoria
Fillo de Ramón Sanjurjo Pardiñas Villardefrancos, primeiro Marqués de Casa Pardiñas. Emparentado coa casa de Brandeso a través da súa nai Sofía Neira Flórez, con importantes propiedades en Melide e noutros lugares. Foi elixido deputado polo distrito de Corcubión nas eleccións de 1901, 1903 e 1905. Dende 1907 até 1919 foi elixido polo distrito de Arzúa. A el atribúeselle a apertura da liña telefónica entre Melide e Arzúa en 1910.
Casou con María Luisa Mayo Araujo, sen sucesión, pasando o título de Marqués de Casa Pardiñas á súa irmá Ramona Sanjurjo Neira Pardiñas.
Departamento de Louga
Louga é un departamento da rexión de Louga, no Senegal. A súa capital é Louga, que é tamén a única comuna do departamento. thumb|left|200px|Entrada ao departamento
Foi creado en 1976.
Segundo o censo de decembro de 2002, a súa poboación era de 277.397 habitantes. En 2005, esta era estimada en 299.075 persoas.
Calixto Amarelle Rodríguez
Traxectoria
Fillo de José Andrés Amarelle Malpica. Militar de profesión, comezou como cadete de infantería de mariña en 1864 e chegou a xeneral de división. Foi elixido deputado a Cortes polo distrito de Corcubión nas eleccións de 1896, volveu ser elixido polo mesmo distrito nas eleccións de 1899 e 1901. Foi gobernador militar de Cidade Real e Lugo e inspector das Comisións liquidadoras de Ultramar. Foi tamén nomeado senador, aínda que non chegou a tomar posesión.
Vida persoal
Casou con Beatriz Álvarez-Mendizábal Cañabate.
Historia da astronomía
miniatura|Imaxe do Sistema copernicano. Extraída da obra: De revolutionibus Orbium Coelestium.
A Cima do Alle, Filgueira, Lalín
A Cima do Alle é un lugar da parroquia de Filgueira, no concello pontevedrés de Lalín, na comarca do Deza. Segundo o INE, no 2008 tiña 30 habitantes (15 homes e 15 mulleres) o que supón unha diminución de 2 habitantes con respecto ao ano 2000.
Historia da astronomía
A historia da astronomía é o relato das observacións, descubrimentos e coñecementos adquiridos ao longo da historia en materia astronómica.
Síntese histórica xeral
Os antigos pensaban que as estrelas estaban fixas a unha esfera cristalina, a máis exterior, a situada máis aló da esfera de Saturno. Por este motivo chamaban ás estrelas "estrelas fixas", diferenciándoas das estrelas errantes ou planetas, que se movían independentemente desta esfera.
Esta esfera non era transparente senón negra, e as estrelas brillaban sobre ese fondo como puntos luminosos moi pequenos. Todo o ceo negro xiraba con completa regularidade unha vez por día, transportando consigo as estrelas. Cando saía o Sol, o ceo volvíase azul e as estrelas desaparecían, pero iso era debido só a que o resplandor do Sol as afogaba.
Esta idea lévanos a Hiparco (161-127 a. C.), o meirande dos astrónomos gregos. Se temos en conta que non dispoñía de instrumentos e que os astrónomos anteriores tiñan deixado poucos escritos, os descubrimentos de Hiparco bastarían para situalo en­tre os maiores astrónomos de todos os tempos.
Hiparco viviu na illa de Rodas, preto da costa sud­occidental da península de Anatolia, a actual Turquía, e inventou un sistema de combinacións circulares para explicar o movemento aparente dos planetas mellor que os anteriores, concibidos dende Platón. O seu sistema sobreviviu con algunha mellora uns mil setecentos anos.
Despois, Claudio Tolomeo (100-170 d. C., uns tres séculos despois de Hiparco), resumiu cara ao ano 150 d.C. o sistema hiparquiano nun libro, tras engadirlle algunha mellora, libro que sobreviviu ata a idade moderna, ao contrario do que sucedeu co resto das obras hiparquianas. O chamado sistema tolemaico é pois o que sitúa a Terra no centro do universo, cos demais corpos xirando ao seu arredor.
A maior parte da xente cría que os planetas exercían influencia sobre a Terra e os humanos, e que se se conseguía facer un sistema que predixera exactamente os seus movementos poderían deducirse as súas influencias sobre o futuro de cada individuo. O desenvolvemento de tal sistema de astroloxía ("lectura dos planetas") tiña así un interese extraordinario para todas as persoas do mundo antigo.
Sol, Lúa e os cinco planetas visibles a simple vista como estrelas móbiles que non parpadean, móvense por unha franxa estreita do ceo. Esta franxa dividiuse en doce rexións, ocupada cada unha por un conxunto de estrelas ás que se asociaron, con grande imaxinación, diversas cousas, en particular animais, coidando o que parecía semellar a súa existencia no ceo. Cada agru­pación de estrelas chámase constelación (algo así como conxunto de estrelas), sendo as doce citadas chamadas "constelacións do zodíaco", nome derivado dunha verba grega e que viría a significar "círculo de animais".
Por que son doce as constelacións do zodíaco? Porque o Sol pasa un mes en cada unha delas, o tempo necesario para que a Lúa dea unha volta enteira ó zodíaco. En realidade, comezaron sendo 13, máis acorde co número de ciclos lunares nunha volta arredor do Sol, pero a inexactitude entre ciclos lunares/ciclos solares e a adaptación aos sistemas de numeración antigos en base 12 fixeron inevitable o cambio ao cómputo mensual e ás 12 constelacións zodiacais.
Os astrónomos dividiron tamén en constelacións o resto do ceo. En principio, da parte boreal, o ceo visible dende o hemisferio norte, e máis adiante, coa exploración do globo enteiro polos navegates europeos, tamén a parte austral. Actualmente considéranse 88 constelacións que dividen toda a esfera celeste, pero as doce do zodíaco seguen a ser consideradas como de especial importancia por moita xente debido a esa influencia que se consideraba dos planetas sobre as persoas.
O certo é que os chineses non estudaban o ceo por motivos puramente intelectuais. Eles, como babilonios e gregos antes, estaban interesados na astroloxía. Tiñan asociado significado a todo o que puidera ter aparecido no ceo e usábanos para prognosticar os posibles acontecementos futuros.
No 1609 Galileo Galilei (1564-1642) soubo que nos Países Baixos se inventara o anteollo, un tubo con lentes en cada extremo que permitía achegar e ampliar a visión dos obxectos. Empezou a experimentar e en pouco tempo tiña o que agora chamamos telescopio. Galileo fixo con el algo novo, e para a mentalidade da época, atrevido: apuntouno cara ao ceo.
O telescopio de Galileo era un aparello pequeno e primitivo, pero por primeira vez alguén estudaba o ceo de noite mellorando a visión do ollo nu. Galileo viu con el montañas e cráteres na Lúa, e zonas chás que tomou por «mares». Viu manchas no Sol, catro satélites arredor de Xúpiter (satélites denominados "galileanos"), as fases de Venus... Polo que amosaba o telescopio, parecía moi probable que os planetas fosen mundos como a Terra, pode que tan cam­biantes e imperfectos. Aínda o Sol, coas súas manchas, era claramente imperfecto. Venus, coas súas fases, non podía ter existencia nun sistema tolemaico, aínda que si no novo sistema copernicano. O telescopio de Galileo reforzou a concepción copernicana do sistema solar, e isto propiciou o enfrontamento de Galileo coa Inquisición, que o obrigou a renegar do sistema copernicano (é célebre a frase "eppur si move" -"no entanto móvese"- referida á Terra, que dixo ao saír do proceso contra el por esta causa).
O astrónomo alemán Johannes Kepler (1571-1630) confirmou en 1609 que Marte non xiraba arredor do Sol seguindo un círculo ou unha combinación de círculos, como supuxera Platón e todos os astrónomos occidentais posteriores, incluído Copérnico. Marte xiraba arredor do Sol seguindo unha órbita elíptica co Sol nun dos seus focos. Kepler demostrou que todos os planetas se moven segundo órbitas elípticas.
Kepler chegou así á descrición actual do sistema solar. Era o seu sistema e non o de Copérnico o que estaba en concordancia coa realidade. Nos case catro séculos transcorridos dende entón, os astrónomos non fixeron melloras substanciais no sistema de Kepler. Viron a luz teorías máis xerais e descubríronse novos planetas, pero as órbitas elípticas mantéñense.
O astrónomo alemán Hans Bayer (1572-1625) inventou no 1603 un sistema para nomear as estrelas, que consiste en asignar a cada unha unha letra grega (de alfa a omega, segundo a maior ou menor visibilidade) e o nome da constelación onde está situada, sistema que persiste hoxe en día.
O astrónomo inglés Edmund Halley (1656-1742) foi o primeiro en dicir que os cometas se desprazan en órbitas fixas arredor do Sol e volven periodicamente. Tamén estudou a determinación precisa das estrelas, e, ao comparar as súas cifras con outras anteriores, viu que os gregos situaran algunhas estrelas incorrectamente. Aínda tendo en conta que os gregos non dispuñan de telescopios, o erro nas posicións das estrelas era demasiado grande, sobre todo porque só parecían estar fóra de lugar algunhas das estrelas máis brillantes.
Halley pensou que só había unha conclusión posible. Os gregos non estaban errados; eran as estrelas as que variaran de posición durante os dezaseis séculos pasados. En 1718 Halley anunciou que as estrelas brillantes Sirio, Proción e Arturo se tiñan desprazado de modo per­ceptible dende a época dos gregos, e aínda o tiñan feito en pequeno monto dende que Tycho fixara a súa latitude e lonxitude un século e medio antes.
Halley pensou que as estrelas non estaban en absoluto fixas, senón que se desprazaban ao azar a través dos espazos celestes. En conxunto, as estrelas estaban tan lonxe de nós que a distancia que percorrían era pequena comparada coa súa distancia á Terra, e dunha noite á seguinte ou mesmo de ano en ano podía non detectarse ningún movemento.
Astronomía medieval
Na Europa medieval prodúcese un escurantismo en todos os campos do coñecemento incluíndo a astronomía, salvo na parte ocupada polos árabes (Península Ibérica), de onde pasou aos reinos cristiáns; na escola de tradutores de Toledo, creada polo rei Afonso X o Sabio (século XIII) comezan a traducirse os textos árabes, tanto dos antigos gregos coma os orixinais árabes, e a expandirse por Europa. Esta fica preservada en poucas copias de tratados antigos da astronomía grega e romana. A astronomía observacional tan só segue a existir no mundo árabe. Coas invasións turcas de Europa Oriental ao longo do século XV chegan a Europa Central.
II Asemblea Nacionalista
A II Asemblea Nacionalista celebrouse en Santiago de Compostela os días 7, 8 e 9 de novembro de 1919 para debater, entre outros temas, o da autuación políteca.
Desenvolvemento
A Mesa, a proposta de Xaime Quintanilla, quedou constituída por Antón Villar Ponte, como presidente e Xesús Culebras e Tomás Rodríguez como vocais. Interveu Peña Novo e despois presentáronse tres proposicións: a reforma da lei electoral, con implantación do sistema proporcional nas eleccións a deputados a Cortes; a rápida construción do ferrocarril da costa e a posta en vigor do suprimido decreto de Augusto González Besada sobre os consumos.
Vicente Risco logrou que se aprobase a seguinte conclusión:
Ademais, aprobouse conmemorar cada 25 de xullo o Día Nacional de Galicia.
1742
Outros
Historia ano a ano
Lisa the Iconoclast
"Lisa the Iconoclast" (en galego, "Lisa a iconoclasta") é o décimo sexto episodio da sétima tempada da serie animada The Simpsons. A súa primeira emisión foi o 18 de febreiro de 1996. Neste episodio, conmemórase o bicentenario de Springfield, e Lisa escribe un ensaio sobre o fundador da cidade Jebediah Springfield. Ao realizar a súa investigación, atopa unha confesión que revela que Springfield foi un pirata asasino chamado Hans Sprungfeld e que nunca se preocupara da xente de Springfield. Lisa e Homer deciden contarllo ao pobo, pero provocan a ira dos veciños.
"Lisa the Iconoclast" foi escrito por Jonathan Collier e dirixido por Mike B. Anderson. A historia está inspirada nos acontecementos reais que ocorreron cando se exhumou ao presidente Zachary Taylor. Donald Sutherland púxolle a voz a Hollis Hurlbut, un personaxe que foi deseñado especificamente para el. O episodio inclúe diversas referencias á América colonial, entre as que está o retrato inacabado de George Washington feito en 1796 por Gilbert Stuart.
Argumento
Lisa descobre neste episodio a verdade sobre o fundador da súa cidade, Jebediah Springfield. Dáse conta de que non foi un heroe americano como todos pensaban, senón que fora un sanguinario pirata. Ó principio ninguén a creu agás seu pai, aínda que finalmente Lisa pode demostralo, ensinando a "lingua de prata" que o mesmo Jebediah mandou fabricar despois de ter unha trifulca cun turco. Cando Lisa está a punto de dicir na festa do día de Springfield o que o seu fundador fixo, non se atreve e decide declarar que foi xenial, preservando así a ilusión do pobo.
Praderrei, O Campo, Campo Lameiro
Praderrei é un lugar da parroquia do Campo, no concello pontevedrés de Campo Lameiro na Comarca de Pontevedra. No ano 2009 tiña unha poboación de 122 habitantes, 58 homes e 64 mulleres segundo datos do Instituto Nacional de Estadística.
O Marulo, Brabío, Betanzos
O Marulo é un lugar da parroquia de Brabío no concello coruñés de Betanzos na comarca de Betanzos. Tiña 11 habitantes no ano 2010 segundo datos do INE, dos cales 5 eran homes e 6 eran mulleres.
Aeroporto de Jaipur
O aeroporto internacional de Jaipur é o principal aeroporto que serve a Jaipur, a capital do estado indio de Rajasthan. Airports Council International nomeouno mellor aeroporto do mundo na categoría entre 2 e 5 millóns de pasaxeiros anuais nos anos 2015 e 2016. O aeroporto está situado no suburbio deSanganer, a 13 quilómetros ao sur de Jaipur.
Val do Nilo
O Val do Nilo é o fértil val do río Nilo, río do cal depende Exipto. É un val que como media só ten 19 quilómetros de ancho dende Asuán até O Cairo, esténdese cara ao norte como unha delgada cinta verde sobre o árido deserto africano. No pasado, as inundacións anuais do Nilo depositaban unha lama enriquecedora do terreo que fixo de Exipto unha nación exportadora de alimentos e un lugar de refuxio en tempos de fame. (Xénese 12:10.) As canas de papiro das súas ribeiras foron a base para o papel máis primitivo.
O ancho delta, onde as augas do Nilo ábrense como un abano antes de fluír ao azul Mediterráneo, recibe o nome de Baixo Exipto. Parece que aquí estaba -a terra de Gosén-, que foi habitada polos israelitas durante a súa longa estancia en Exipto. (Xénese 47:27.)
A construción da grande presa de Asuán nos anos sesenta produciu un cambio fundamental no medio ambiente do val do Nilo segundo o New York Times. O nivel das augas subterráneas debaixo dos monumentos subiu; o aire é máis húmido debido a que as canles de rega nunca se baleiran; os sales do chan penetran a través das antigas fachadas, despegándoas da roca de abaixo; as augas residuais tinguen o chan.
Departamento de Linguère
Linguère é un departamento da rexión de Louga, no Senegal. A súa capital é Linguère.
As localidades con status de comuna son Dahra e Linguère.
Segundo o censo de decembro de 2002, a súa poboación era de 194.890 habitantes. En 2005, esta estaba estima en 214.883 persoas.
Muller e paxaro
miniatura|Muller e Paxaro de Joan Miró Muller e paxaro (en Dona i ocell) foi a última obra de grandes proporcións do polifacético artista catalán Joan Miró. A obra foi inaugurada en 1983 sen a presenza do seu autor debido aos graves problemas de saúde que padecía, morrendo meses despois da inauguración á idade de 90 anos.
Muller e paxaro foi unha das primeiras expresións pública de arte da Barcelona da era democrática. Situada no parque de Joan Miró (antigo parque do Escorxador), ao pé dun gran lago artificial, a escultura foi realizada en formigón e, con 22 metros de altura, representa unha forma feminina con sombreiro e, sobre este, a imaxe dun paxaro. A silueta de muller soluciónase cunha forma de folla alongada e foncha. Por todo o seu exterior, a escultura encóntrase recuberta con cerámica de cores vermellas, amarelas, verdes e azuis (as máis comúns do artista) tratadas como trencadís e realizados polo ceramista Joan Gardy Artigas.
Departamento de Kébémer
Kébémer é un departamento da rexión de Louga, no Senegal. A súa capital e Kébémer.
As localidades con status de comuna son:
Segundo o censo de decembro de 2002, a poboación era de 205.246 habitantes. En 2005, esta era estimada en 215.648 persoas.
Rionansa
Rionansa é un concello da comunidade autónoma de Cantabria, situado na comarca de Saja-Nansa. Limita ao norte con Herrerías e Valdáliga, ao leste con Cabuérniga e Tudanca, ao sur con Cabezón de Liébana, Polaciones e Tudanca e ao oeste con Lamasón.
Economía
A meirande parte da poboación activa decícase ao sector terciario (aproximadamente, un 44%), aínda que persisten actividades tradicionais como a gandaría. O sector primario ocupa ao 21 % da poboación activa. Dentro do sector terciario hai que salientar os empregos xerados polo turismo, tanto de tipo relixioso en torno a San Sebastián de Garabandal como o natural na cova de El Soplao. Ademais, tamén é importante o emprego na central eléctrica nos Saltos do Nansa.
Administración
José Miguel Gómez Gómez (PP) é o actual alcalde do concello. As seguintes táboas amosan os resultados das eleccións municipais de 2003 e 2007.
Aida Nuño Palacio
Aida Nuño Palacio, nada en Hevia, Siero o 24 de novembro de 1983, é unha ciclista española. Considerada como a mellor corredora española de cyclo-cros da historia tras participar no primeiro Campionato do Mundial de Ciclocrós Feminino no 2000 con só 16 anos. Posúe 7 campionatos nacionais elite (o primeiro con só 18 anos) e 2 júnior. Conseguiu unha notable 17ª posición no Campionato do Mundial de Ciclocrós 2016 entre outros resultados.
Tarrío, Mandaio, Oza-Cesuras
Tarrío é un lugar da parroquia de Mandaio no concello coruñés de Oza-Cesuras, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2018 tiña 2 habitantes (1 home e 1 muller).
Aida Nuño Palacio
Traxectoria
En 2015 conseguiu os seus primeiros puntos UCI na disciplina do ciclismo en ruta ó quedar 13ª no Gran Premio de Plumelec-Morbihan.
En xaneiro do 2018 gañou o Campionato de España de ciclocrós elite disputado en Legazpi (Guipúscoa) nun dos circuítos máis duros celebrados nas últimas edicións.
Tras lograr o seu sétimo título de Campioa de España 2019 en Pontevedra, convértese na única ciclista da historia con sete ouros na máxima categoría.
Sostibilidade
miniatura|250x250px|Arrozais en Nishihata, Ikoma, Xapón. En ecoloxía, sostibilidade ou sustentabilidade é a capacidade que teñen os sistemas biolóxicos de manterse diversos e produtivos co transcurso do tempo. Refírese ao equilibrio dunha especie cos recursos da súa contorna. Por extensión aplícase á explotación dun recurso por baixo do límite de renovación do mesmo, desde a perspectiva da prosperidade humana e segundo o Informe Brundtland de 1987.
A sustentabilidade significa a existencia de condicións económicas, ecolóxicas, sociais e políticas que determinen o seu funcionamento de forma harmónica ao longo do tempo e do espazo. Consiste en satisfacer as necesidades da actual xeración sen sacrificar a capacidade de futuras xeracións de satisfacer as súas propias necesidades. É un termo ligado á acción do home en relación á súa contorna, refírese ao equilibrio que existe nunha especie baseándose na súa contorna e todos os factores ou recursos que ten para facer posible o funcionamento de todas as súas partes, sen necesidade de danar ou sacrificar as capacidades doutra contorna.
Principios e conceptos
O principio de sostibilidade está baseado en varios conceptos. A ciencia da sustentabilidade e a ciencia ambiental forman as bases da estrutura analítica e filosófica, mentres que os datos colecciónanse por medio de medidas de sustentabilidade. Despois úsanse estes datos para formular plans de políticas de sustentabilidade.
A posta en práctica do desenvolvemento sustentable ten como fundamento certos valores e principios éticos. A Carta da Terra presenta unha articulación comprensiva e integral dos valores e principios relacionados coa sustentabilidade. Este documento é unha declaración da ética global para un mundo sustentable e foi desenvolvido a partir dun proceso altamente participativo global, por un período de 10 anos, iniciado no Cume de Río 92, e culminado no ano 2000. A lexitimidade da Carta da Terra provén precisamente do proceso participativo polo cal foi creado, xa que miles de persoas e organizacións de todo o mundo brindaron a súa contribución para atopar eses valores e principios compartidos que poden axudar ás sociedades a ser máis sustentables. Actualmente existe unha crecente rede de individuos e organizacións que utilizan este documento como instrumento educativo e de incidencia política.
Escala e contexto
A sustentabilidade estúdase e manexa varios niveis de tempo e espazo e en moitos contextos de organización económica, cultural, social e ambiental. Enfócase desde a sustentabilidade total do planeta á de sectores económicos, países, municipios, barrios, casas individuais; bens e servizos, ocupacións, estilos de vida etc. En resumo, pode incluír o total das actividades humanas e biolóxicas ou partes especializadas delas.
Poboación
alt=Graph showing human population growth from 10,000 BC – 2000 AD, illustrating current exponential growth|miniatura|300x300px|Gráfico que mostra o incremento da poboación humana (miles de millóns) no período 10.000 a. C. - 2.000 d. C., ilustrando o seu crecemento exponencial. O crecemento da poboación humana no século XX foi explosivo, duplicándose aproximadamente cada medio século. De acordo á Revisión 2008 nas estimacións oficiais de poboación das Nacións Unidas, espérase que a poboación mundial chegue ás 7000 millóns de persoas a principios de 2012 —partindo de 6900 millóns en maio de 2009— e que exceda 9000 millóns de persoas cara a 2050. A maior parte do incremento será en países en vías de desenvolvemento, cuxa poboación proxectada incrementarase de 5600 millóns en 2009 ata 7900 millóns en 2050. Este incremento distribuirase entre a poboación con idades de 15 a 59 anos (1200 millóns) e con 60 anos ou máis (1100 millóns), xa que se espera que diminúa o número de nenos por debaixo de 15 anos nos países en desenvolvemento. En contraste, espérase que a poboación dos países desenvolvidos só presente un leve incremento no mesmo período: de 1230 a 1280 millóns. Algunhas estimacións actuais da poboación global para o mediano prazo suxiren que un máximo de nove a dez mil millóns de persoas podería ocorrer ao redor de 2070, cun posterior leve descenso a 8400 millóns cara ao ano 2100.
Economías emerxentes como a China e a India aspiran cada vez máis a estándares de vida semellantes aos países occidentais, da mesma forma que o resto do mundo non industrializado. A combinación dun rápido crecemento poboacional con novas aspiracións a lograr niveis de consumo como os do mundo desenvolvido actual presentouse como un dos maiores desafíos a enfrontar para a sustentabilidade humana no futuro.
A sustentabilidade como dereito
A sustentabilidade é un dereito. O artigo 41 da Constitución arxentina di: “Todos os habitantes gozan do dereito a un ambiente san, equilibrado, apto para o desenvolvemento humano e para que as actividades produtivas satisfagan as necesidades presentes sen comprometer as das xeracións futuras; e teñen o deber de preservalo…”
Sustentabilidade ambiental
Refírese á capacidade de poder manter os aspectos biolóxicos na súa produtividade e diversidade ao longo do tempo, e desta maneira ocupándose pola preservación dos recursos naturais a fomentar unha responsabilidade consciente sobre o ecolóxico e ao mesmo tempo crecer no desenvolvemento humano coidando o ambiente onde vive.
Sustentabilidade económica
Refírese á capacidade de xerar riqueza en forma de cantidades adecuadas, equitativas en distintos ámbitos sociais que sexa unha poboación capaz e solvente dos seus problemas económicos, tanto como fortalecer a produción e consumo en sectores de produción monetaria.
Sustentabilidade política
Refírese á redistribución do poder político e económico,  á existencia de regras congruentes no país, un goberno seguro e establecer un marco xurídico que garanta o respecto ás persoas e o ambiente fomentando relacións solidarias entre comunidades e rexións para mellorar a súa calidade de vida e reducir a dependencia das comunidades xerando estruturas democráticas.
Sustentabilidade social
Refírese a adoptar valores que xeren comportamentos como o valor da natureza, principalmente manter niveis harmónicos e satisfactorios de educación, capacitación e concientización xa que así apoiase á poboación dun país a superarse. Isto refírese a manter un bo nivel de vida na poboación dun país, nos aspectos sociais xa sexa o desenvolvemento das mesmas persoas para crear algo novo na sociedade onde forman parte.
Medida da sustentabilidade
As medidas de sustentabilidade son medidas cuantitativas que se están desenvolvendo para poder formular métodos de manexo ambiental. Algunhas das mellores medidas no presente son: o triplo resultado, o Índice de Desempeño Ambiental e o Índice de Sustentabilidade Ambiental.
Un país sustentable
Para construír un país sustentable debemos ter un equilibrio nos sectores económicos, ecolóxicos, sociais e políticos.
No económico debemos xerar riqueza de forma equitativa, fomentando un intercambio equitativo de recursos entre os diferentes sectores sociais, así como buscar un equilibrio entre produción e consumo, aproveitando os recursos e servizos de forma eficiente.
No social, os valores son de suma importancia xa que formamos o lugar onde vivimos coas nosas accións. Debemos ter unha convivencia harmónica e de respecto ás distintas culturas e persoas que forman parte do lugar onde vivimos. Debemos mellorar a calidade de vida ao ter mellores transportes que reduzan os niveis de contaminación, brindar servizos de saúde, educación, capacitación e emprego con salarios xustos á poboación.
No ecolóxico, como parte da sociedade, debemos coidar a nosa contorna ao ter un uso responsable e adecuado dos recursos xa que, ao ser unha poboación en constante crecemento, a demanda dos recursos vai en aumento. Ademais deste uso responsable debemos contribuír reciclando, non contaminando, e poñendo en funcionamento enerxías limpas e renovables.
Como podemos ver anteriormente nos conceptos, a sustentabilidade non se leva a cabo obtendo resultados se se dana outra parte, xa que un país non xera sustentabilidade se un dos seus sectores non está completo. Un país sustentable fomenta oportunidades a todas as partes, para crear beneficios a todos os sectores da poboación. Un exemplo é cando unha empresa xera unha boa economía pero, que é o que sucede se a maquinaria que utiliza para a súa empresa só contamina o medio ambiente? É aí cando esa empresa, por máis diñeiro que produza e achegue ao sector económico, deixa de ser sustentable ao gañar mediante a causa de danos noutro sector.
Sustentabilidade e o ambiente
miniatura|217x217px|Usos da atmosfera polos seres humanos. Os ecosistemas saudables proporcionan bens e servizos aos seres humanos e a outros organismos. Hai dúas formas principais de reducir o impacto humano negativo e de potenciar os servizos dos ecosistemas:
a) Manexo ambiental. Esta táctica directa emprega principalmente a información obtida das ciencias da terra, ciencias ambientais e de bioloxía da conservación. Porén, este manexo é o punto final dunha serie de factores causais iniciados polo consumo humano. Outra táctica baséase no manexo da demanda dos recursos.
b) Manexo do consumo de recursos polos seres humanos, unha táctica indirecta baséase principalmente en información obtida polas ciencias económicas.
O emprego verde a debate
O emprego en actividades relacionadas co medio ambiente en España representa xa o 2,62 % da poboación ocupada cun total de 530.947 postos de traballo. Este é un dos datos do informe “Emprego verde nunha economía sustentable”, elaborado polo Observatorio da Sustentabilidade en España (OSE) e a Fundación Biodiversidade dentro dunha iniciativa do Ministerio de Medio Ambiente e Medio Rural e Mariño, cofinanciado polo Fondo Social Europeo, que ten como finalidade coñecer mellor as posibilidades de xeración de emprego vinculadas coas actividades ambientais. O 20,6 % do total dos empregos verdes actuais concéntranse no sector das renovables, no que se ocupan 109.368 postos de traballo, cifra que só é superada polo sector dedicado á xestión e tratamento de residuos, con 140.343 postos de traballo. O sector das renovables é o que máis creceu multiplicándose por 30 o número de empregos nunha década. O informe pon de manifesto os primeiros resultados que xa se están conseguindo para consolidar a transición cara a un futuro sustentable.
Segundo os cálculos do PNUMA só a fabricación, instalación e mantemento de paneis solares creará máis de 6 millóns de postos de traballo para 2030. Pero non só as renovables benefician esta transición económica, senón todo tipo de traballos, definíndose en segundo lugar como factor clave a agricultura ecolóxica e outros que abarcan desde a albanelaría e fontanaría ata as enxeñarías técnicas, xa que se fará necesario que todos os sectores redefinan as súas tecnoloxías e contidos ao ser xa irrevogable o percorrido cara a unha economía de baixas emisións de carbono.
Con todo, a OIT advirte de que moitos empregos que son verdes en principio non o son na práctica debido ao dano ambiental causado por prácticas inadecuadas. Ademais, as probas dispoñibles demostran que os empregos verdes non son automaticamente traballo decente. Moitos empregos actuais de reciclaxe, por exemplo, recuperan materias primas e, por tanto, axudan a aliviar a presión sobre os recursos naturais, pero o proceso utilizado moitas veces é sucio, perigoso e difícil, e provoca danos significativos no medio ambiente e na saúde humana. O emprego adoita ser precario e os ingresos son baixos. Para que os empregos verdes poidan representar unha ponte cara a un futuro verdadeiramente sustentable, a situación ten que cambiar.
Compras verdes
En artigos de uso diario pódese colaborar para contaminar menos, convertendo estas pequenas accións nun grande impacto na sociedade, como, por exemplo:
Arquitectura sustentable
É o modo de concibir a arquitectura de modo que non dane o medio ambiente, da forma máis ecolóxica posible, aproveitando os recursos naturais e minimizando o impacto sobre eles.
A construción máis recomendable para unha determinada zona debe cumprir con principios ambientais que se deducen despois dunha análise do lugar. As orientacións, a posibilidade de ter ventilación cruzada ou o illamento térmico, son estratexias óptimas para algúns climas.
Principais retos que expón o desenvolvemento sustentable
A incapacidade da especie humana para vivir en harmonía co planeta, a gran interacción entre o home e o sistema natural, son os grandes problemas ambientais de hoxe. Ata os nosos días, ningunha especie, excepto o home, conseguiu modificar tan substancialmente, en tan pouco tempo, as características propias do planeta.
Así se expoñen os grandes problemas planetarios seguintes: E a escala local:
O modelo económico
Todos os problemas expostos a escala planetaria e local teñen un denominador común e radican no funcionamento do actual sistema económico. O modelo hoxe dominante é aquel que di que a economía vai ben cando crece o produto interior bruto (PIB). Este modelo non ten en conta canto custa á colectividade en termos ecolóxicos e sociais o crecemento dun punto do PIB. Non ten en conta que a capacidade de crecemento económico é finita, nin tampouco ten en conta as limitacións do sistema natural que están a levar ao planeta ao desequilibrio ecolóxico.
O PIB é a vaca máis sacra de todas as vacas sacras da economía. O PIB mide o valor das mercadorías producidas. Canta máis produción, máis crecerá o PIB; canto máis creza o PIB, mellor viviremos e máis riqueza haberá. Pero a estatística ensínanos que nos últimos quince anos o número de empregos non foi en aumento e en cambio o PIB crecería un 60% en termos nominais.
A perversión do sistema vixente de contabilidade pode chegar a extremos insólitos. É o caso do gravísimo terremoto de 1994 en Kobe (Xapón). Alguén con autoridade prognosticou un impacto positivo coa reconstrución da zona de Kobe no produto interior bruto xaponés. Ao cabo de poucos días empezou a subir a bolsa de Tokio. Temos un sistema de medida que permite afirmar que é bo para a economía que haxa desfeitas.
Sen ir tan lonxe, aquí na casa, o "sistema" establece que os accidentes de tráfico teñen globalmente un impacto positivo na economía do país, posto que dan traballo a aseguradoras, a mecánicos, a médicos, a funerarias etc.
Outros problemas asociados
En segundo lugar da clasificación da ortodoxia económica aparecen outras variables socioeconómicas. A inflación, o déficit público, a débeda pública acumulada, a produtividade etc. Todos estes parámetros tradicionais miden a situación dun sistema desde un único punto de vista, prescindindo dos demais factores.
Parece razoable pensar que aos indicadores macroeconómicos tradicionais lles poderiamos engadir outros de carácter ecolóxico e social, para medir a sustentabilidade do sistema. Algunhas propostas de novos indicadores poderían ser, a partir das suxestións incluídas nos informes de "A situación no Mundo" do Worldwatch Institute, os que se indican a continuación:
Lago Hjälmar
O lago Hjälmar (en s. Hjälmaren, "O Hjälmar") é o cuarto lago máis grande de Suecia. Está situado nas terras baixas centrais suecas, ao lado do lago Mälaren, a través do que drena as súas augas cara o mar Báltico ao oeste de Estocolmo. Está conectado ao Mälaren pola canle Hjälmare, unha vía fluvial de 13 quilómetros. O lago limita cos condados de Södermanland, Närke e Västmanland.