cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Guerra dos Cen Anos
Xoana de Arco, a Doncela de Orleáns
Os xefes militares franceses, envexosos do éxito da xove, estiveran conspirando ás súas costas. Temían o ascendente que Xoana estaba tomando sobre o rei Carlos e, sobre todo, aterrorizáballes o feito de que a intervención divina (a través de Xoana) estaba convertendo a guerra feudal que era a guerra dos Cen Anos nunha loita nacional e popular.
Foi entregada aos ingleses, xulgada pola Inquisición baixo a acusación de bruxaría, condenada a morte e queimada na fogueira en Ruán (1431).
Francia faise máis forte
A situación volvíase complicada. Francia tiña agora dous reis. Coroado Carlos VII en Reims, os ingleses entronizaron en París ao seu propio rei, Henrique VI, apoiado soamente por Filipe de Borgoña. Con intelixencia, os franceses partidarios de Carlos chegaron a un acordo con Filipe, remarcando aínda máis o illamento no que se atopaba Henrique. Este episodio sucedeu en 1435 e coñécese como Tratado de Arras.
Inglaterra necesitaba imperiosamente a Borgoña como aliado militar. A falta del, os carolinos atacaron e ocuparon París ao ano seguinte.
Como precaución no caso de que o conflito se prolongase (medida clarividente, porque o fin da guerra tardou aínda vinte anos en chegar), Carlos VII aprendeu dos erros do seu antecesor e, reestruturando profundamente ao exército francés, logrou dotar á súa coroa dun exército permanente por primeira vez na historia. Francia lograba así unha forza militar profesional, adestrada, preparada sempre para entrar en acción e aguerrida, no canto do grupo desorganizado de entusiastas cabaleiros e campesiños feudais que se reunía de calquera modo nos momentos máis inesperados, e que favorecera ao éxito inimigo en tantas oportunidades.
Loitas internas en Francia
miniatura|Xoana de Arco na fogueira antes da súa execución. Os ingleses non eran o único problema de Carlos VII: a fame e as pestes viñan perseguindo á súa dinastía desde o principio mesmo. O comezo do século XV atopara a toda Europa sumida nunha profunda crise económica cuxas causas permanecen ocultas mesmo para os historiadores do século XXI. Esta crise golpeou particularmente a Francia (campo de batalla de longas e furiosas guerras e liortas) e afectaba en especial a produción agrícola e o comercio, que no século XIII significaran tanto para Europa.
Agora, tras os centenarios saqueos e incendios provocados polos invasores, Francia pasaba fame unha vez máis e, como parece lóxico, a peste volveu facer a súa aparición. Así, os nobres da Casa de Anjou, vendo que o monarca pretendía proseguir a guerra ata as últimas consecuencias, comezaron a conspirar contra el e convenceron ao seu fillo Luís (o futuro Luís XI de Francia) de que se sumase á conxura. Carlos conseguiu sortear o perigo que ameazaba illalo e deixalo sen poder. Para acrecentalo, estableceu unha vantaxosa alianza con Suíza e con varios reinos de Alemaña. A pesar do respiro que este apoio procuroulle, Carlos con todo era consciente de que continuaba gobernando un país inestable, morto de fame, que xa case non producía cereais, cercado pola peste e coa sempre presente espada de Damocles representada polo seu poderoso veciño inglés que en calquera momento podía decidir invadilo e atacar de novo.
Os problemas de Inglaterra
O seu inimigo, con todo, non se atopaba en mellor forma: da soberbia vitoria en Agincourt pasaran á humillante derrota de París.
Buscando serenar a situación internacional, o novo rei solicitou e obtivo a man de Margarida de Anjou, sobriña do seu rival Carlos VII, coa que casou en 1444. Unha vez casados, a posibilidade dunha paz de compromiso baseada nos lazos familiares albiscábase próxima.
Con todo, das dúas faccións en que se dividiron os ingleses, unha estaba en favor da paz (encabezada por Xoán de Beaufort, duque de Somerset). Pero a outra preconizaba a guerra e a súa prosecución ata o exterminio. Os seus xefes eran Humberto, duque de Gloucester e Ricardo, duque de York.
Xenxibre, Duarría, Castro de Rei
Xenxibre é un lugar da parroquia de Duarría no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 2 habitantes (2 homes).
Guerra dos Cen Anos
Os problemas de Inglaterra
Aínda por riba de desgrazas dos ingleses, Henrique VI comezou a seguir os pasos de Carlos VI, o pai do seu inimigo. Aos poucos comezou a mostrar síntomas de tolemia, que pronto se converteron nunha clara, permanente e incapacitante demencia.
O fin da guerra e a vitoria de Francia
miniatura|A batalla de Formigny por Martial d'Auvergne. As reformas e melloras realizadas por Carlos VII renderon os seus froitos: lentamente a presión francesa comezou a facer retroceder ao inimigo e foi poñendo sitio e reconquistando, paso a paso, todas as posesións inglesas en terra francesa.
Sen o apoio borgoñón, os ingleses tiveron que entregar Normandía en 1450 e a prezada Aquitania en 1453. Ese ano, que hoxe se considera o do final da guerra, a única posesión que se permitiu conservar aos ingleses foi a cidade costeira de Calais.
Unha vez desaparecidos os motivos do conflito, a guerra terminou silenciosamente. Nin sequera se asinou un tratado que certificase a paz estrañada pero nunca alcanzada durante máis dun século.
As consecuencias
Enfermo Henrique VI, Inglaterra quedou, tras o fin da guerra dos Cen Anos, en mans de Somerset e York, inimigos declarados e absolutamente enfrontados ideoloxicamente (Gloucester estaba en prisión). Guiados por intereses persoais, non se preocuparon por consolidar a flamante paz, senón que embarcaron ao seu país nunha sanguenta guerra civil dinástica que se coñecería como a guerra das dúas rosas.
En Francia, pola súa banda, a monarquía e o absolutismo foron consolidados por Luís XI, fillo de Carlos VII. Logo de grandes conquistas (Borgoña e Picardía, por exemplo), a Casa de Valois extinguiuse como o fixera antes a dos Capetos.
Estas caídas prefiguraban o fin dos estados feudais e o comezo da Europa moderna que se farían realidade no século seguinte.
Danele Sarriugarte
Danele Sarriugarte Mochales, nada o 24 de agosto de 1989 en Elgoibar (Guipúscoa), é unha escritora, tradutora e crítica literaria vasca. Licenciouse na Universidade do País Vasco en Tradución e Interpretación e tamén fixo un curso de Pensamento Crítico na Universidade Vasca de Verán. Ademais, está a estudar un máster en Literatura Comparada pola Universidade Autónoma de Barcelona.
Geoffrey Ernest Richard Lloyd
Geoffrey Ernest Richard Lloyd, citado moitas veces como Geoffrey Lloyd ou G. E. R. Lloyd, nado o 25 de xaneiro de 1933 en Londres, é un historiador da Ciencia Antiga e da Medicina, profesor emérito da Universidade de Cambridge e investigador no Needham Research Institute de Cambridge, Reino Unido. e tamén un comparatista da cultura occidental coa chinesa.
Traxectoria
Seus pais eran, ambos os dous, médicos. Un irmán seu ía ser tamén médico. Geoffrey Lloyd pensou seguir tamén esa senda familiar que, en todo caso, aínda que non o fixo, interesoulle sobre todo historicamente.
Grazas ao empeño familiar, Geoffrey formouse en diferentes centros, obtivo unha bolsa de estudos para Charterhouse, onde destacou en matemáticas, e aprendeu de forma autodidacta o italiano.
A análise de textos da antiga filosofía grega foi o seu obxectivo, pero fíxoo cunha mirada moi orixinal, pois xa tiña interese pola antropoloxía. Os estudos de doutoramento realizounos baixo a dirección de Geoffrey Kirk, centrándose nos padróns de polaridade e analoxía no pensamento grego; a súa tese, despois de revisada, apareceu en 1966.
Ao seu regreso a Cambridge en 1960, por influencia de Edmund Leach estudou profundamente o novo enfoque da antropoloxía estrutural, grazas á obra dunha figura xa destacada, Claude Lévi-Strauss. En 1965, grazas ao apoio de Moses Finley, foi nomeado profesor axudante.
Despois dunha visita a China para impartir clases durante o ano 1987, Lloyd dirixiu os seus estudos cara ao chinés clásico. Isto subministroulle unha ampla visión comparativa nos seus traballos máis recentes. Seguindo a estela dos estudos do sinólogo Joseph Needham analizou como as distintas culturas políticas da antiga China e Grecia influíron nas diferentes formas do discurso científico destas culturas.
Desempeñou diversos cargos nas facultades do King’s College e, posteriormente, do Darwin College. Mantén cargos de responsabilidade no Needham Research Institute, centro de estudos da cultura chinesa.
En 1997 concedéuselle o título de Sir en recoñecemento á súa contribución ao estudo da historia do pensamento.
Actualmente vive gran parte do ano na súa residencia en España, onde se dedica á escritura.
Atrapados
Atrapados (en Caught) é un filme estadounidense de 1949 dirixido por Max Ophüls. Está protagonizado por James Mason, Barbara Bel Geddes e Robert Ryan. Atrapados está baseado na novela de Libbie Block. O actor infantil Jimmy Hawkins tivo un papel menor no filme.
Aeroporto de Kotoka
O aeroporto internacional de Kotoka é un aeroporto que serve a Accra, a capital de Ghana. Está operado por Ghana Airports Company Limited (GACL), que ten as súas oficinas nas instalacións do aeroporto. GACL foi creada como resultado do desmantelamento da Autoridade da Aviación Civil de Ghana (GCAA).
No ano 2014 o aeroporto foi usado por 2,54 millóns de pasaxeiros. Serve como base para os operadores domésticos Africa World Airlines, Starbow Airlines e Antrak Air.
As súas instalacións están formadas por dúas terminais de pasaxeiros, a Terminal 1 e a Terminal 2. A Terminal 1 serve principalmente a operadores domésticos e rexionais, mentres que a 2 se usa sobre todo para voos internacionais e de longo alcance. Tamén existe unha terminal usada para voos diplomáticos e unha terminal militar.
Illote Motulalo
Motulalo é un illote do atol de Nukufetau, no estado de Tuvalu. É o meirande illote do atol e durante a segunda guerra mundial os americanos estabeleceron unha pequena base militar e construíron un aeródromo. Na actualidade tan só unha familia reside no illote.
300px|miniatura
Earl Boykins
Earl Boykins, nado o 2 de xuño de 1976 en Cleveland, Ohio, é un xogador americano de baloncesto profesional que actualmente é axente libre.
Teos
Teos (Τέως) ou Teo foi unha antiga cidade grega situada no litoral de Xonia, nunha península entre Chytrium e Myonnesus. Fundouse como colonia de Orcómeno, dirixida por Atamante, ao que se uniron atenienses (dirixidos por Naoclo o Nauclo, Apeco e Damaso) e beocios (dirixidos por Geres). , pero a data da súa fundación é descoñecida. Teos foi unha das doce cidades que formaron a Liga Xónica. A cidade estaba situada nun istmo baixo. As súas ruínas están situadas ao sur da moderna cidade de Sığacık no distrito de Seferihisar da Provincia de Esmirna, Turquía.
Earl Boykins
Universidade
Boykins asistiu á Universidade Eastern Michigan dende 1995 até 1998, sendo elixido no mellor quinteto da súa conferencia no seu ano senior e junior. Durante a súa tempada de sénior, Boykins foi, con 26,8 puntos por partido o segundo máximo anotador da NCAA.
Teos
Historia
Fundouse como colonia de Orcómeno, dirixida por Atamante, á que se uniron os atenienses (dirixidos por Naoclo ou Nauclo, Apeco e Damaso) e Beocia (rexión histórica). ) | Beocios]] (dirixido por Geres). A rexión onde se localizou produciu moi bo  viño e Dioniso foi un dos principais deuses. . Tamén Poseidón foi especialmente adorado.
Earl Boykins
NBA
Boykins xogou en Cleveland Cavaliers, New Jersey Nets, Orlando Magic, Los Angeles Clippers, Golden State Warriors, Denver Nuggets, Milwaukee Bucks e Charlotte Bobcats. Tamén pasou dous anos na CBA xogando en Rockford Lightning. Cos seus 1,65 m de altura, Boykins é o xogador máis baixo en activo da liga, e o segundo da historia detrás de Muggsy Bogues (1,60 m).
Teos
Historia
Segundo outra tradición, fundouse durante o primeiro milenio a.C. por colonos de Tesalia e de  Atenas. Foi, segundo Heródoto, unha das doce cidades xónicas, en realidade considerábase que ocupaba xusto o centro de xonia, de xeito que Tales de Mileto propuxo que Teos fose a sede da asemblea dos xonios. Pasou a estar baixo dominio persa despois da caída de Creso. Ciro enviou a Harpago para someter ás cidades gregas que estaban previamente baixo o control de Lidia, o que supuxo o éxodo dunha parte da poboación entre o 545 e o 540 a.C. cara a Tracia, onde participou na refundación de Abdera, ou ao lado asiático do  Bósforo Cimerio, onde participaron na fundación de Fanagoria. pero unha parte dos antigos habitantes permaneceu na cidade ou volveu alí logo da invasión persa de Grecia.
Earl Boykins
NBA
Tras deambular sen rumbo por varios equipos da NBA, Boykins atopou finalmente un contrato garantido en Denver Nuggets en 2004. O rol principal de Boykins sempre foi saír do banco e inxectar enerxía ofensiva ao seu equipo, en parte porque é un das bases máis rápidos da liga. O 18 de xaneiro de 2005, Boykins bateu a marca de máis puntos nunha prórroga, con 15, aínda que posteriormente Gilbert Arenas superaríao con 16.
Teos
Historia
Uniuse á revolta xónica contra o goberno persa, organizada pola cidade de Mileto e o seu tirano Aristágoras. Contribuíu con dezasete buques na batalla naval de Lade.
Earl Boykins
NBA
O 11 de xaneiro de 2007, Boykins foi traspasado a Milwaukee Bucks a cambio de Steve Blake, onde fixo medias de 14 puntos por noite. Como curiosidade, Boykins é o xogador máis baixo en anotar 30 puntos ou máis. Ao finalizar a tempada, o xogador non renovou e converteuse en axente libre até o 31 de xaneiro de 2008, cando asinou un contrato con Charlotte Bobcats.
Apolo de Belvedere
O Apolo de Belvedere, tamén chamado o Apolo pitio, é unha famosa escultura de mármore da Antigüidade clásica. Foi redescuberta a finais do século XV, durante o Renacemento. Dende mediados do século XVIII, foi considerada a mellor escultura antiga polos neoclasicistas e durante séculos considerouse o epítome dos ideais de perfección estética da cultura europea e occidental.
Descrición
A escultura representa ao deus grego Apolo que acaba de vencer á serpe Pitón, un monstro que recentemente causara estragos na costa de Delfos. A frecha acaba de saír do seu arco, e aínda perdura o esforzo impreso na súa musculatura. O seu cabelo, lixeiramente rizado, frota en tirabuzóns sobre o seu pescozo e alzar graciosamente no alto da súa cabeza, que está rodeado co strophium, unha banda simbólica de reis e deuses. A súa alxaba colga do ombreiro esquerdo. A roupa (clámide) está suxeita sobre o ombreiro dereito, volta só sobre o seu brazo esquerdo e botada cara atrás.
A parte inferior do brazo dereito faltaba cando foi d b escuberta e restaurada por Giovanne Angelo de Mentorsoli, un escultor e alumno de Miguel Anxo.
Teos
Historia
Pertenceu á Liga de Delos durante a Guerra do Peloponeso. Despois da derrota ateniense da expedición a Sicilia, a cidade se rebelou no ano 412 a.C., pero foi sometida pouco tempo despois.
Earl Boykins
Europa
O 6 de agosto de 2008 asinou como axente libre polo Virtus Bologna italiano, co que o 26 de abril de 2009 proclamouse campión do EuroChallenge, sendo ademais o máximo asistente da competición.
Apolo de Belvedere
Descrición
A estatua mide de alto 224 centímetros, e está situada no Cortile Ottagono (ou do Belvedere) dos Museos Vaticanos.
Teos
Historia
No século IV a.C., o porto de Teos rexurdiu grazas a Antígono I Monóftalmos. Segundo as fontes, Epicuro estudou cun discípulo de Demócrito en Teos.
Nitroxenase
As nitroxenases ( EC 1.18.6.1, EC 1.19.6.1) son encimas presentes nalgúns microorganismos que fixan o gas nitróxeno atmosférico (N2) orixinando amoníaco (NH3). É a única familia de encimas que pode realizar este proceso. O dinitróxeno (N2) é un gas bastante inerte porque ten un triplo enlace moi forte (N≡N). Para separar un átomo de nitróxeno do outro hai que romper os tres enlaces.
Earl Boykins
Regreso á NBA
A tempada 2009-10 regresou a Estados Unidos asinando un contrato polos Washington Wizards cos que fixo unha media un total de 7.5 puntos e 2.9 asistencias por encontro. En agosto de 2010 comprometeuse por un ano e 1,3 millóns de dólares cos Milwaukee Bucks que se convertían no seu noveno equipo na NBA.
Nitroxenase
Organismos que posúen nitroxenase
As nitroxenases están codificadas polos xenes Nif.
Earl Boykins
Regreso á NBA
O 26 de marzo de 2012, asinou cos Houston Rockets.
A Pena, Alba, Vilalba
A Pena é un lugar da parroquia de Alba no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Tiña 6 habitantes no ano 2010 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales 3 eran homes e 3 eran mulleres.
Teos
Historia
A cidade tiña dous bos portos, o principal ao sur, hoxe enarenado, e outro secundario ao norte empregado hoxe polos pescadores de Sigacik. Un dos portos e chamado Gerreídas por Estrabón e Gereástico por Tito Livio.
Catarina de Braganza
Catarina Henriqueta de Portugal, nada en Vila Viçosa o 26 de novembro de 1638 e finada en Lisboa o 31 de decembro de 1705, foi Infanta de Portugal e raíña consorte de Inglaterra, Escocia e Irlanda como esposa do rei Carlos II de Inglaterra, Escocia e Irlanda.
Nitroxenase
Características
Ademais de axentes redutores, como a ditionita in vitro, ou a ferredoxina ou a flavodoxina in vivo, a redución encimática do dinitróxeno a amoníaco tamén require unha entrada de enerxía, achegada pola hidrólise de ATP, para así superar a barreira de enerxía de activación.
O encima está composto por unha proteína MoFe heterotetramérica que se asocia transitoriamente cunha ferroproteína homodimérica. Os electróns necesarios para a redución de nitróxeno recíbeos a nitroxenase cando se asocia coa ferroproteína homodimérica reducida unida ao nucleótido. O heterocomplexo pasa por ciclos de asociación e disociación para transferir un electrón. O ATP fornece a enerxía para impulsar a transferencia de electróns desde a ferroproteína á proteína de MoFe. O potencial de redución de cada electrón transferido á proteína de MoFe é suficiente para romper un dos enlaces do dinitróxeno, aínda que non se demostrou que abonden exactamente tres ciclos para converter unha molécula de N2 en amoníaco. A nitroxenase finalmente une cada átomo de nitróxeno a tres átomos de hidróxeno para formar amoníaco (NH3), o cal á súa vez se une ao glutamato para formar glutamina. A reacción da nitroxenase produce ademais hidróxeno molecular (H2) como subproduto.
O mecanismo exacto de catálise é descoñecido debido á dificultade de obter nitróxeno unido á nitroxenase cristlizado. Isto débese a que no estado de repouso a proteína de MoFe non se une ao nitróxeno e tamén require polo menos tres transferencias de electróns para realizar a catálise. A nitroxenase pode reducir acetileno, pero é inhibido polo monóxido de carbono, que se une ao encima e dese modo impide a unión do dinitróxeno. O dinitróxeno impide a unión do acetileno, pero o acetileno non inhibe a unión do dinitróxeno e require só un electrón para a redución de etileno.
Todas as nitroxenases teñen un cofactor que contén ferro e xofre, que inclúe un complexo heterometal no sitio activo (por exemplo, FeMoCo). Na maioría dos casos, este complexo heterometal ten un átomo de molibdeno central, aínda que nalgunhas especies en vez de molibdeno teñen vanadio ou ferro.
Apolo de Belvedere
Antigüidade
Realizado en mármore é ou ben helenístico ou unha copia romana a partir dun orixinal de bronce, hoxe perdido, que se fixo entre o 350-325 a. C. polo escultor grego Leocares.
Freixeiro, Seavia, Coristanco
Freixeiro é un lugar da parroquia de Seavia no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 5 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 1 home e 4 mulleres.
Catarina de Braganza
Mocidade
left|miniatura|200px
Arístides Quintiliano
Arístides Quintiliano (grego: Ἀριστείδης Κοϊντιλιανός) foi un teórico da música grego, de formación non só musicolóxica senón filosófica, de cuxa vida apenas sabemos nada, agás que tivo que vivir nunha época posterior a Cicerón (século -I), ao que menciona, e anterior a Marciano Capella (século V), quen utiliza pasaxes da obra de Arístides. Foi autor dun tratado musical, Perì musikês (Περί Μουσικῆς, Sobre a música) no que pretendeu mostrar todos os aspectos concernentes á música, tanto os especificamente técnicos, como os filosóficos, tentando conciliar a teorización aristoxenista e a pitagórica. A primeira edición da súa obra e a súa tradución ao latín foi realizada por Marcus Meibomius (Antiquae Musicae Auctores Septem, 1652).
Caso Malaya
250px|miniatura|Cidade da Xustiza de [[Málaga, onde se xulgou o Caso Malaya.]] O Caso Malaya foi unha operación contra a corrupción urbanística en España, dirixida polo xuíz Miguel Ángel Torres Segura e a Fiscalía Anticorrupción, cuxas primeiras investigacións remóntanse a novembro de 2005. Tiña como obxectivo destapar un armazón de asociacións que encobría numerosas actividades delituosas (suborno, malversación de caudais públicos, prevaricación, tráfico de influencias etc.) levadas a cabo, entre outros, por dirixentes do Concello de Marbella, importantes empresarios e avogados, e ramificacións en localidades como Málaga, Madrid, Huelva, Cádiz, Murcia, Granada, Córdoba, Sevilla e Pamplona. Este caso abriu o camiño para unha sucesión case ininterrompida de investigacións sobre outros posibles casos en decenas de concellos españois.
En xullo de 2012, o sumario principal do caso quedou visto para sentenza, e tamén a causa secundaria por branqueo de capitais. O Caso Malaya xulgouse na Audiencia de Málaga, con sentenza condenatoria, celebrándose a vista do recurso de casación en xullo de 2014 na Sala Segunda do Tribunal Supremo, atopándose pendente da sentenza de casación. A causa por branqueo de capitais concluíu cunha sentenza condenatoria, que foi confirmada polo Tribunal Supremo.
Arístides Quintiliano
Sobre a música
O tratado ten un carácter enciclopédico e presenta unha visión totalizadora da música. O interese da obra reside en que nos proporciona abundante información sobre a música na Antigüidade, tanto sobre a práctica musical, como sobre a súa teoría. Na música teórica distingue entre a música da arte (teoría harmónica, rítmica e métrica) e a música da natureza (matemática musical e constitución musical do universo). Na música da arte inclúe a danza, a poesía e a interpretación escénica. No libro I fai unha descrición detallada do sistema musical grego no seu conxunto, expondo a Harmónica, a Rítmica e a Métrica. Xunto a iso transmítenos as escalas en uso na época de Damón (as mencionadas por Platón n'A República ). No libro II ocúpase da música práctica ou educativa, explicando a importancia da música na educación e na formación do éthos, así como na terapia das paixóns. Transmite a teoría de Damón sobre a influencia da música na alma. Así mesmo, proporciona unha explicación de carácter pitagórico-platónico para xustificar a acción da música sobre a alma, baseada na teoría da resonancia (co exemplo da corda da lira que soa por resonancia sen ser pulsada directamente) e na afinidade dos instrumentos musicais coa constitución adquirida pola alma no seu descenso a través das rexións celestes. Xunto a iso ofrécenos unha descrición da práctica do solfexo na música antiga. No libro III dedícase aos aspectos matemáticos da música, é dicir, ás relacións numéricas que constitúen os intervalos musicais (proporcións aritmética, xeométrica e harmónica) e á súa extrapolación á astronomía da súa época, o que el chama a música da natureza.
Apolo de Belvedere
O Renacemento
Antes da súa instalación no Cortile del Belvedere, o Apolo, que parece ser descuberto en 1489, aparentemente os artistas prestáronlle pouca atención. Foi descuberta na Vila de Nerón de Anzio. Aínda que se soubo sempre que pertencera a Giuliano Della Rovere antes de converterse en papa, como Xulio II, a súa localización é confusa até data tan recente como 1986: O cardeal Della Rovere, que tiña o titulus de San Pietro in Vincoli, permaneceu fóra de Roma durante unha década, durante o papado de Alexandre VI, 1494-1503; no ínterim, o Apolo permaneceu no seu xardín nos Santos Apóstolos, segundo demostrou Deborah Brown, e non na igrexa da que era titular, tal como supúxose anteriormente.
Unha vez que se instalou no Cortile, con todo, inmediatamente foi coñecido e creceu a demanda de copias. O escultor de Mantua Pier Jacopo Alari Bonacolsi, chamado "L'Antico", fixo un meticuloso modelo en cera del, que fundiu en bronce, cun fino acabado e en parte dourado, para que figurase na colección dos Gonzaga, e houbo toda unha serie de copias realizadas por outras mans. Durero tomou a postura do Apolo, pero investida, para o seu Adán no gravado de 1504 de Adán e Eva, o que suxire que viu a escultura en Roma. Cando L'Antico e Durero vírono, o Apolo probablemente estaba aínda na colección de Giuliano della Rovere, quen, unha vez que foi papa como Xulio II, trasladou a escultura en 1511 ao pequeno patio de esculturas do Belvedere, o palazzetto ou residencia estival que estaba unida co Palacio Vaticano polo gran Cortile do Belvedere executado por Bramante. Converteuse no Apolo do Cortile do Belvedere e con ese nome permaneceu, aínda que a escultura atópase no interior, no Museo Pio-Clementino nos Museos Vaticanos, de Roma.
Catarina de Braganza
Mocidade
Logo da restauración da Casa de Braganza, e o acceso do seu pai ao trono o 1 de decembro de 1640, en diversas circunstancias propuxéronlle como noiva, malia ter só 8 anos, para Juan José de Austria, Francisco de Beaufort, Luís XIV de Francia e Carlos II de Inglaterra. Consideroulla un conduto útil para establecer unha alianza entre Portugal e Inglaterra, despois do Tratado dos Pireneos en 1659 no cal Portugal fora desdeñado por Francia.
Apolo de Belvedere
O Renacemento
Na década de 1530, foi gravado por Marcantonio Raimondi, cuxa imaxe impresa transmitiu a famosa pose por toda Europa.
O século XIX
O escultor neoclásico Antonio Canova adaptou a fluidez do Apolo de Belvedere para o seu Perseo de mármore (Museos Vaticanos) en 1801.
Catarina de Braganza
Mocidade
Como parte do dote, a coroa portuguesa cedeu a Inglaterra a cidade de Tánxer, en Marrocos, e a illa de Bombai (na baía de Joãou Bom), na India.
Como raíña consorte
Catarina casou mediante poderes en Lisboa o 23 de abril de 1662 co rei Carlos II de Inglaterra. Logo da súa chegada a Portsmouth o 14 de maio de 1662, a parella casou en dúas cerimonias - unha católica realizada en segredo, seguida por un servizo público anglicano - o 21 de maio de 1662, na cidade de Portsmouth.
Nitroxenase
Características
Debido ás propiedades oxidativas do osíxeno, a maioría das nitroxenases son inhibidas irreversiblemente polo diosíxeno (O2), que oxida degradativamente os cofactores Fe-S. Isto require que existan mecanismos para que os organismos fixadores de nitróxeno protexan a nitroxenase do osíxeno in vivo. Malia este problema, moitos deles utilizan o osíxeno como un aceptor final de electróns na súa respiración. Unha excepción a isto é a nitroxenase de Streptomyces thermoautotrophicus, que non se ve afectada pola presenza de osíxeno. Aínda que a capacidade dalgúns organismos fixadores de nitróxeno como os da familia Azotobacteraceae para empregar unha nitroxenase lábil ao osíxeno en condicións aeróbicas foi atribuído á súa alta taxa metabólica, que permite a redución do osíxeno na membrana plasmática, cuestionouse a efectividade dese mecanismo a concentracións de osíxeno por riba de 70 µM (a concentración ambiente é de 230 µM O2), e tamén durante períodos de limitacións adicionais de nutrientes.
Catarina de Braganza
Como raíña consorte
Catarina non era unha raíña particularmente popular, por ser católica romana, e por mor diso non poder ser coroada, xa que os católicos romanos tiñan prohibido participar en servizos anglicanos. Inicialmente Catarina afrontou dificultades debido ao idioma, as infidelidades do rei e os conflitos políticos entre católicos romanos e anglicanos. Co tempo, o seu decoro, tranquilidade, lealdade e afecto xenuíno para Carlos cambiaron a percepción do público respecto de ela.
Werner Faymann
Werner Faymann, nado no ano 1960 en Viena, é un consultor e político austríaco. Foi chanceler de Austria en dúas lexislaturas dende 2008 até a súa dimisión en 2016.
O Vilar, Frades, A Estrada
O Vilar é un lugar da parroquia de Frades no concello pontevedrés da Estrada na Comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 17 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 10 mulleres.
Teos
Historia
thumb|right|300px| Teatro de Teos. thumb|right|300px| [[Odeón de Teos. ]]
Apolo de Belvedere
O século XIX
Hai varias copias da escultura do deus Apolo en distintas partes do mundo.
Teos
Historia
Na guerra de Roma contra o Seléucida Antíoco I Sóter, foi derrotado preto de Teos pola  frota romana e a dos rodios.
Os restos de Teos aínda se conservan na cidade turca de Sigacik, especialmente un teatro, o templo de Dioniso e as murallas. Algunhas inscricións fan mención a tratados con Roma, con Etolia e algunhas cidades Creta e doutros estados, recoñecendo a inviolabilidade do territorio de Teos, a preeminencia do deus Dionisio e do dereito de asilo.
Foi o lugar de nacemento do poeta Anacreonte, do historiador e filósofo escéptico Hecateo de Abdera e do sofista Protágoras.
O sitio hoxe
A moderna vila de Sığacık está situada preto das ruínas de Teos. O interior do que era antes a cidade foi cultivado intensivamente, o que dificulta a escavación do lugar. A través dos arados apareceu cerámica na superficie da terra, que recolleuse a través de estudos arqueolóxicos.
Descubríuse un interesante acordo de alugueiro en pedra en 2016 nas ruínas de Teos.
Catarina de Braganza
Como raíña consorte
Catarina morreu en Lisboa, o 31 de decembro de 1705, aos 67 anos de idade, sendo sepulta na cripta real da igrexa de Sao Vicente de Fora, Portugal.
Nitroxenase
Reaccións non específicas
Ademais de realizar a reacción N≡N → 2 NH3, a nitroxenase pode tamén catalizar as seguintes reaccións:
Catarina de Braganza
Como raíña consorte
Catarina é famosa por introducir o costume de tomar o té en Inglaterra.
Nitroxenase
Reaccións non específicas
Ademais, o dihidróxeno funciona como un inhibidor competitivo, o monóxido de carbono funciona como un inhibidor non competitivo, e o disulfuro de carbono funciona como un inhibidor de equilibrio rápido da nitroxenase.
Escudo de Tuvalu
thumb|200px|Escudo de Tuvalu.
Nitroxenase
Reaccións non específicas
As nitroxenases de vanadio tamén poden catalizar a conversión de CO en alcanos por medio dunha reacción comparable coa síntese de Fischer-Tropsch.
Catarina de Braganza
Últimos anos
Ao final da enfermidade Carlos en 1685, mostrou a ansiedade de reconciliación coa fe católica, e exhibiu unha gran dor pola súa morte. Máis adiante no mesmo ano, sen éxito, intercedeu ante Xacobo pola vida de James Scott, fillo ilexítimo de Carlos, xa que foi o líder da Rebelión de Monmouth malia que en rebelión contara co apoio representada polos protestantes contra unha firme oposición á Igrexa Católica.
Escudo de Tuvalu
O escudo de Tuvalu é un campo partido de azur na súa división superior, de ouro ou dourado con catro ondas de azur na súa división inferior, con bordo de ouro, cargada con oito mexillóns nas súas cores naturais e oito follas de plátano de sinople. No campo de azur, unha cabana sobre o chan, representado co sinople.
Nitroxenase
Semellanzas con outras proteínas
A versión independente da luz da protoclorofílida redutase que realiza a conversión da protoclorofílida a clorofila tamén consta de tres subunidades que teñen unha significativa semellanza na secuencia coas tres subunidades da nitroxenase. Esta proteína está presente nas ximnospermas, algas, e bacterias fotosintéticas pero perdeuse nas anxiospermas no decurso da evolución.
Catarina de Braganza
Últimos anos
Catarina permaneceu en Inglaterra, vivindo en Somerset House, a través do reinado de Xacobo e o seu deposición na Revolución Gloriosa de Guillerme III e María II. Inicialmente en bos términos con Guillerme e María, a súa situación deteriorouse como a práctica da súa relixión dando lugar a malentendidos e o illamento cada vez maior. Un proxecto de lei foi presentado ao Parlamento para limitar o número de axentes católicos de Catarina, e que foi advertido de non axitar en contra do goberno. Finalmente regresou a Portugal en marzo de 1692.
Escudo de Tuvalu
Na parte inferior do escudo aparece, escrito nunha cinta, o lema nacional do país e título do Himno Nacional, Tuvalu mo te Atua ("Tuvalu para o Todopoderoso").
Catarina de Braganza
Últimos anos
Apoiou o Tratado de Methuen, en 1703 con Inglaterra e actuou como rexente do seu irmán, Pedro II, en 1701 e 1704-05. Morreu no Palacio de Bemposta en Lisboa o 31 de decembro de 1705 e foi enterrada no Mosteiro dos Xerónimos, en Belém, Lisboa.
Apeadoiro de Piñoi
Piñoi é un apeadoiro ferroviario de Adif situado en Piñoi, no concello de Oza-Cesuras, provincia da Coruña. Ten servizos de media distancia operados por Renfe.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 502,6 da liña férrea de ancho ibérico que une León e A Coruña, entre as estacións de Curtis e Cesuras. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
Cando se inaugurou o tramo A Coruña-Lugo da liña Palencia-A Coruña o 10 de outubro de 1875, non se dispuxo de ningunha parada na zona. O apeadoiro foi construído posteriormente sen que conste a súa data exacta de apertura.
A estación
As súas instalacións limítanse a un pequeno refuxio e a unha plataforma lateral á que accede a vía principal.
Media distancia
Actualizado a 18 de xuño de 2016.
Adobe
miniatura|200px|Parede de adobe. O adobe palabra que provén do árabe al-tub (طوب), é un ladrillo sen cocer, feito con barro (arxila e area) mesturado con palla ou feo e secado ó sol, utilizado na construción; ; con eles constrúense diversos tipos de elementos construtivos, como paredes, muros e arcos.
A técnica de elaboralos e o seu uso están estendidos por todo o mundo, atopándose en moitas culturas que nunca tiveron relación entre si. As estruturas de abobe son extraordinariamente duradeiras e as edificacións de adobe son as máis antigas que se conservan, na cidade de Çatalhöyük (Anatolia). Ademais, contan coa vantaxe de que nos climas cálidos conservan o interior frío, aínda que requiren dun mantemento continuo xa que a auga da chuvia desfai o adobe.
Kosmos 1026
Kosmos 1026 (Космос 1026 en ruso), tamén denominado Energia 2 ou Energiya 2, foi un satélite artificial soviético lanzado o 2 de xullo de 1978 mediante un foguete Soiuz U desde o cosmódromo de Baikonur.
Características
Kosmos 1026 foi o segundo membro (de dous, sendo o outro o Interkosmos 6) da serie de satélites Energiya, adicado ó estudo da magnetosfera e a atmosfera superior terrestre e dos raios cósmicos e os meteoroides no espazo próximo á Terra.
Foi inxectado nunha órbita inicial de 261 km de apoxeo e 209 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 51,8 graos e un período de 89,0 minutos. Reentrou na atmosfera de maneira controlada o 6 de xullo de 1978.
O deseño do satélite estaba baseado no das cápsulas Vostok e regresou á Terra tras catro días de misión, devolvendo sans e salvos algúns instrumentos e rexistros para o seu estudo.
Igrexa ortodoxa belarusa
A Igrexa ortodoxa bielorrusa (en Беларуская праваслаўная царква, Bielaruskaja pravaslaǔnaja carkva; en Белорусская Православная Церковь, Belorusskaia Pravoslavnaia Tserkov), é un exarcado da Igrexa ortodoxa rusa en Belarús. Está formada polas eparquías ortodoxas rusas no territorio de dito país, no que é a organización relixiosa predominante.
O seu máximo dirixente é o metropolita de Minsk e Slutsk e exarca patriarcal Pavel Ponomarev. A igrexa ten unha autonomía moito menor en comparación coa Igrexa ortodoxa ucraína, que é considerada igrexa autónoma.
Simbolismo cristián
O simbolismo cristián é o uso de símbolos, incluíndo arquetipos, actos, ilustracións ou acontecementos, por parte do cristianismo. Inviste obxectos ou accións dun significado interior que expresa ideas cristiás.
O simbolismo do cristianismo primitivo estivo marcado polo seu entendemento só para os iniciados, mentres que despois da legalización do cristianismo no século IV, entraron en uso símbolos máis recoñecibles. O cristianismo tomou prestado das accións ordinarias presentes na maioría dos períodos e en todas as rexións do mundo, moitos dos seus símbolos máis significativos.
Bordetella pertussis
Bordetella pertussis é unha especie de bacterias gramnegativas, aerobias con forma de cocobacilo e con cápsula, causante da tose ferina. A diferenza doutras bordetelas, como B. bronchiseptica, B. pertussis non é móbil. Produce factores de virulencia como a toxina pertussis, hemaglutinina filamentosa, pertactina, fimbrias, e citotoxina traqueal.
Non parece que exista un reservorio zoonótico para B. pertussis, xa que os seus únicos hóspedes coñecidos son os humanos.
A bacteria espállase por pequenas gotas levadas polo aire, que os pacientes soltan ao tusir. O seu período de incubación é de 7 a 14 días.
Patoloxía
A tose ferina ou pertusis é unha infección do aparato respiratorio caracterizada por un son afogado característico cando se respira. A vacina é moi efectiva, o que rebaixou enormemente o número de casos mortais nos países cun sistema de vacinación axeitado. Segundo datos do ano 2000 da OMS no mundo son infectadas anualmente arredor de 39 millóns de persoas e morren unhas 297.000. Bordetella pertussis infecta ao seu hóspede colonizando as células epiteliais do pulmón. A bacteria contén unha proteína adhesina de superficie chamada adhesina hemaglutinina filamentosa, que se une aos sulfátidos que se encontran nos cilios das células epiteliais. Unha vez ancorada, a bacteria produce citotoxina traqueal, que detén o batido dos cilios. Isto impide que os cilios limpen os residuos que se acumulan nos pulmóns, polo que o corpo responde producindo tose. A tose expulsa algunhas bacterias no aire en pequenas gotas, que poden infectar a outros hóspedes.
A infección dáse principalmente en nenos de menos dun ano cando non están inmunizados, ou en nenos e adolescentes coa súa inmunidade debilitada, normalmente entre 11 e 18 anos. Os signos e síntomas son inicialmente similares aos dun arrefriado: secreción nasal, espirros, tose suave, e febre baixa, pero despois aparece a tose convulsiva, ás veces con vómitos. O paciente é máis contaxioso durante o estadio catarral da infección, normalmente dúas semanas despois de que comece a tose. Pode transmitirse polo aire cando a persoa tose, espirra ou ri. A vacina pertussis forma parte da inmunización que se administra contra a difteria, tétano, e pertusis acelular (DTaP). A tose paroxística é seca e violenta e precede a un son inspiratorio asubiante agudo característico desta doenza. Os adultos teñen síntomas máis suaves, como unha tose prolongada sen ese son. Un ataque de tose pode durar un minuto ou máis, producindo cianose, apnea e convulsións. Porén, cando o paciente non está experimentando un ataque de tose, non ten problemas para respirar. Isto débese a que B. pertussis inhibe a resposta inmunitaria, polo que se xera moi popuco mucus os pulmóns. Unha tose prolongada pode ser irritante e ás veces unha tose incapacitante pode non ser diagnosticada en adultos por moitos meses.
Diagnose
Para diagnosticala pode facerse un frotis nasofarínxeo ou orofarínxeo e examinalo no laboratorio de bacterioloxía con tinguidura de Gram no que se observarán, se é positivo, cocobacilos gramnegativos dispostos como diplococos, ou cultivalo en placas de ágar Bordet-Gengou ou de ágar BCYE aos que se lle engadiu cefalosporina para seleccionar o organismo, o cal, de estar presente, aparece formando colonias similares a pingas de mercurio.
A bacteria é oxidase positiva, pero é negativa para as probas de urease, nitrato redutase, e citrato. Tamén é non motil.
Luis Ocaña
Jesús Luis Ocaña Pernía, nado en Priego (Cuenca) o 9 de xuño de 1945 e finado en Mont-de-Marsan (Francia) o 19 de maio de 1994, foi un ciclista español que gañou o Tour de Francia en 1973.
Traxectoria
De neno viviu na localidade de Vila, no Val D'Aran. Despois emigrou cos seus pais a Mont-de-Marsan, onde se formou como ciclista con Antonin Magne. En 1968 debutou como profesional. En 1969 acadou o segundo posto na Volta a España, tras Roger Pingeon. Ó ano seguinte gañou de novo a Volta, sendo terceiro en 1971 e segundo en 1973 e 1976.
No Tour de Francia de 1971 Ocaña tivo que abandonar a carreira debido a unha grave caída no descenso do Col de Mente cando vestía o maillot amarelo e avantaxaba en case sete minutos e medio a Eddy Merckx. Porén, logrou nove tiradas e a vitoria final no Tour de 1973, no que non participou Merckx,levando o maillot amarelo desde a sétima etapa. Ese ano fóra segundo na Volta a España tras o campión belga. Máis adiante acadou a medalla de bronce no campionato do mundo de fondo en estrada. Amais, gañou nunha ocasión o Gran Premio das Nacións, tres veces a Dauphiné Libere e dúas Volta a Cataluña.
Unha vez retirado adicouse á viticultura, vivindo no sur de Francia coa súa muller, Josiane. En 1979 tivo un accidente de tráfico no que que case perde a vida.
Suicidouse en 1994, logo dunha forte depresión por mor dos problemas económicos e a que sufría hepatite C logo dunha transfusión sanguínea. O 27 de maio de 2008 recibiu a título póstumo a Real Orde do Mérito Deportivo de España.
Mario Camus
Traxectoria
Estudou Dereito e posteriormente cursou estudos de cinema na Escola Oficial de Cinema. Pertenceu á xeración do "Nuevo Cine Español" (do castelán: Novo Cinema Español) da que forman parte, entre outros, Carlos Saura, Basilio Martín Patino, José Luís Borau, Julio Diamante, Miguel Picazo e Manuel Summers.
É recoñecida a súa mestría na adaptación de textos literarios ao cinema, como se comproba nas películas baseadas en obras de Calderón de la Barca e Lope de Vega (La leyenda del alcalde de Zalamea, 1972), Ignacio Aldecoa (Young Sánchez, 1964, Con viento solano, 1967 e Los pájaros de Baden-Baden, 1975), Pérez Galdós (a serie de televisión Fortunata y Jacinta), Camilo J. Cela (La colmena, 1982), Miguel Delibes (Los santos inocentes, 1984), García Lorca (La casa de Bernarda Alba, 1987).
Xunto a un cinema máis comercial ao servizo do cantante Raphael e de Sara Montiel nos anos sesenta e obras de xénero, como o western La cólera del vento (1970) ou as historias de amor conflitivo Volver a vivir (1968) e La nueva casada (1975), realizou as súas películas máis persoais xa na década do noventa, coa análise do terrorismo de ETA presente en Sombras en una batalla (1993) e La playa de los galgos (2002) e as fábulas críticas coa sociedade capitalista Después del sueño (1992), Encostados (1997) e El color das nubes (1998). Escribiu os libros de relatos Un fuego oculto (Madrid, 2003) e Apuntes del natural (Santander, 2007).
En 2011 recibiu o Premio Goya de honra.
Televisión
(D) - Director; (G) - Guionista
Mira, Seavia, Coristanco
Mira é un lugar da parroquia de Seavia no concello coruñés de Coristanco na Comarca de Bergantiños. Tiña 92 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística dos cales eran 48 homes e 44 mulleres.
As Turbelas, Alba, Vilalba
As Turbelas é un lugar da parroquia de Alba no concello lugués de Vilalba na comarca da Terra Chá. Segundo o Instituto Galego de Estatística, en 2021 tiña 33 habitantes, dos cales 14 eran homes e 19 eran mulleres.
Helton Arruda
Helton da Silva Arruda, nado o 18 de maio de 1978 en São Gonçalo, é un exfutbolista brasileiro que xogaba de porteiro.
Colección Illa Nova
dereita|miniatura|Xente no rodicio, de Xosé Neira Vilas (1965).
A colección Illa Nova foi unha colección literaria de Editorial Galaxia creada en 1957 e dedicada a primeiras edicións de literatura contemporánea en lingua galega, nos xéneros teatro, narrativa e ensaio.
Juanfran Moreno
Traxectoria
O 1 de setembro de 2014 fíxose oficial a súa cesión o Deportivo da Coruña para a tempada 2014–15. . Esa campaña participou en 34 partidos e anotou un gol.
O 16 de xullo de 2015 anunciouse unha nova cesión, esta vez co Watford FC inglés, por unha tempada. O 12 de xullo de 2016 o Deportivo anunciou unha nova cesión por parte do Watford, esta vez con opción de compra.
O 12 de xullo de 2018, anunciouse a súa cesión por unha tempada ó CD Leganés tras o descenso do Deportivo á Segunda División.
O 29 de xullo de 2019, o Deportivo e o xogador acordaron a rescisión do seu contrato.
Motuloa do Norte
Motuloa é unha diminuta illa do Océano Pacífico no norte do Atol de Nukufetau, no estado de Tuvalu.Ten forma ovalada e 200 m. de longo, e esta entre Teafuanonu (no oeste) e Teafuaniua (no leste).
Robert Manzon
Robert Manzon, nado o 12 de abril de 1917 e finado o 19 de xaneiro de 2015, foi un piloto de carreiras francés. Participou en 29 Grandes Premios do Campionato Mundial de Fórmula Un, debutou o 21 de maio de 1950. Conseguiu dous podios, e anotou un total de 16 puntos no campionato. No momento da súa morte, Manzon era o último piloto vivo que participou na primeira carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 en.
Andaina
Manzon comezou a súa carreira como mecánico e logo da Segunda Guerra Mundial empezou a competir inicialmente cun Cisitalia D46. Logrou un contrato co equipo Gordini para 1948, Manzon ocupou o terceiro lugar no Gran Premio de Xenebra de 1948 e gañou algunhas carreiras de menor importancia aínda que a súa máquina non foi sempre fiable. Continuou con Gordini na nova era da Fórmula Un, sumou puntos no Gran Premio de Francia de 1950, e terminou sexto no Campionato do Mundo de Pilotos en, logrando o terceiro lugar no Gran Premio de Bélxica de 1952. Deixou Gordini en e uniuse ao equipo de Louis Rosier, que facía campaña cos Ferraris. Posteriormente, logrou o seu segundo podio no Gran Premio de Francia de 1954 ao volante dun Ferrari 625. Logo Manzon volveu ao equipo Gordini, pero atopou pouco éxito en probas do Campionato do Mundo. Fóra do Campionato, gañou o Gran Premio de Nápoles de 1956 e unha carreira de autos deportivos en Pescara. Manzon morreu na súa casa no sur de Francia o 19 de xaneiro de 2015 a idade de 97 anos. foi último participante vivo da tempada de Fórmula Un.
Resultados completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Frades, Frades, A Estrada
Frades é un lugar da parroquia de Frades no concello pontevedrés da Estrada na Comarca de Tabeirós - Terra de Montes. Tiña 17 habitantes no ano 2012 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 7 eran homes e 10 mulleres.
Escudo de Barbados
miniatura|dereita|225px|Escudo de armas de Barbados. O escudo de Barbados é un dos símbolos nacionais de Barbados dende a súa independencia en 1966.
A parte central é coñecida como "escudo dourado". Consiste nun campo de ouro no que figuran dous "Orgullos de Barbados", que son a flor nacional (Caesalpinia pulcherrima do xénero das Poincianas) e unha figueira "barbada" (Ficus citrifolia) que era común na illa no momento no que os portugueses chegaron á illa e de quen recibe o nome.