cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gun dan ba! Zhong liu jun
O filme foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 88ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Ivan Lins
Vida persoal
Apoia ao Fluminense FC. Estivo casado coa cantante e actriz Lucinha Lins coa que tivo dous fillos, João Lins e o cantante e actor Cláudio Lins.
Discografía
Ensaio non forma parte da discografía de Ivan Lins, non é un CD. Ensaio é un programa de TV Cultura da serie "A música brasileira deste século por seus autores e intérpretes" Ivan Lins foi un dos centrados.
Tratado de Sugauli
miniatura|Representación artística, realizada en 1849, do encontro das delegacións para a sinatura do Tratado de Sugauli miniatura|300x300px|Efectos territoriais do Tratado de Sugauli. miniatura|300x300px|Mapa de Hindostán ou India (1814) por Mathew Carey. O Tratado de Sugauli estableceu a liña fronteiriza do Nepal tras a guerra anglo-nepalesa de 1814-16. O acordo entre a Compañía Británica das Indias Orientais e o reino do Nepal asinouse o 2 de decembro de 1815. Non obstante, as autoridades nepalesas non o ratificaron e as hostilidades recomezaron en xaneiro de 1816. Finalmente, ratificouse o 4 de marzo de 1816.
Contexto
Tras a unificación do Nepal baixo Prithvi Narayan Shah, o novo reino intentou ampliar os seus dominios, coa conquista de boa parte de Sikkim ao leste mentres no oeste expandiuse polas bacías do Gandaki e Karnali mais nas rexións de Garhwal e Kumaon de Uttarakhand. Esta actividade levou a que Nepal entrase en conflito cos británicos, que controlaban directa ou indirectamente as chairas do norte da India entre Delhi e Calcuta. Sucedéronse entre 1814 e 1816 unha serie de campañas coñecidas como guerra anglo-nepalesa. En 1815, o xeneral británico David Ochterlony expulsou os nepaleses de Garhwal e Kumaon ata a outra beira do río Kali, finalizando os seus doce anos de ocupación, período recordado pola súa brutalidade e represión.
Octherlony ofreceu un tratado de paz aos nepaleses esixindo o establecemento dun representante británico permanente na capital e a delimitación do territorio nepalés que levaba aparellada a cesión de territorio aos británicos. A negativa nepalesa a acceder a esas condicións levou a outra campaña no val de Katmandú no ano seguinte e á ratificación do tratado polo goberno nepalés.
Termos do acordo
Nepal tivo que ceder aos británicos todos os territorios que conquistara ao oeste e ao leste Nepal, renunciar a calquera reclamación sobre a disputada rexión de Terai e aceptar un representante permanente británico en Katmandú porén a diferenza dos estados indios, Nepal mantivo a súa independencia e non se converteu nun protectorado británico. O manuscrito orixinal do tratado permanece desaparecido.
Disputas persistentes
Ningún goberno nepalés reclamou os territorios perdidos pero hai pequenos grupos que reclaman que a India devolva esas rexións .Existen reclamacións territorias por pequenas zonas fronteirizas por non concordaren os gobernos nepalés e indio na interpretación do tratado, as máis significativas son os territorios de Susta e Kalapani que entre os dous cobren uns 40 km desa fronteira.
Ligazóns externas
Tratado e documentos relacionados
Sou suo
Sou suo (en 搜索) é un filme chinés de 2012 dirixido por Chen Kaige. Estreouse en setembro de 2012 na presentación especial do Festival Internacional de Cinema de Toronto. O filme foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 85ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Yi jiu si er
Yi jiu si er (en 一九四二) é un filme chinés de 2012 dirixido por Feng Xiaogang. Está baseado na novela de Liu Zhenyun Remembering 1942, e conta a historia real dunha gran fame en Henan durante a segunda guerra sino-xaponesa. O 11 de novembro de 2012, o filme estreouse no Festival Internacional de Cinema de Roma. O filme foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 86ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Condado de Sicilia
miniatura|280px miniatura|280px O condado de Sicilia foi un estado medieval italo-normando que comprendía as illas de Sicilia e de Malta, que e orixinou a partir de 1061, e de modo efectivo desde 1071 en que se denominou Gran Condado (en italiano Gran Contea), ano no que Roxerio I de Sicilia se converteu en gran conde, até 1130, ano no que Roxerio II de Sicilia o uniu ao ducado de Puglia e Calabria, creando o Reino de Sicilia. Foi un estado soberano e independente, fundado baixo investidura papal.
Formación
O condado comezou a formarse durante a Conquista normanda da Italia Meridional (1061-1091) para recuperar a illa, daquela o emirato de Sicilia creado tras a súa conquista polos musulmáns en 965. O condado foi un período de transición na historia de Sicilia. Despois de que os musulmáns foron derrotados e obrigados a renunciar ou ben a incorporarse ao exército normando, levouse a cabo outro novo período de transición para o condado e os sicilianos.
O condado de Sicilia foi creado por Roberto Guiscardo en 1071 para o seu irmán máis novo Roxerio. Guiscardo recibira o título de duque de Sicilia (dux Siciliae) en 1059 do papa Nicolao II, como un estímulo para conquistar a illa aos musulmáns. En 1061 levouse a cabo a primeira conquista permanente normanda, a cidade de Mesina, e nos anos seguintes outras partes do leste de Sicilia. En 1071, tras a caída de Palermo, a capital do emirato e futura capital do condado, Guiscardo investiu a Roxerio co título de conde e deulle plena xurisdición na illa, a excepción da metade da cidade de Palermo, Mesina, e o Val Demone, que conservou para si mesmo. Roxerio encontrouse gobernando un condado que incluía territorios aínda non conquistados. O Gran Conde pacificou o país, conquistando algunhas partes que non conquistara Guiscardo. En febreiro de 1091 completouse a conquista de toda Sicilia, cando caeu a cidade de Noto. A conquista de Malta iniciouse ese mesmo ano e completouse en 1127, cando o goberno árabe da illa foi expulsado. Con Roxerio I iniciouse a dinastía Hauteville en Sicilia.
En 1097 a vila de Mazara del Vallo acolleu a primeira asemblea do Gran Condado, entón itinerante, que se considera un dos primeiros parlamentos da historia, o futuro Parlamento siciliano.
Conflitos e evolución Cara ao Reino de Sicilia
Roberto Guiscardo, falecido en 1085, deixou a Roxerio nunha relación ambigua cos seus sucesores do Ducado de Puglia e Calabria. Cando Roxerio I morre, en 1101, transformara a illa nun estado heteroxéneo, en termos de lingua, costumes e relixións, pero unido en lealdade á casa de Hauteville. O seu sucesor, Roxerio II, nacido en Italia e fillo dun italiano, foi confiado á rexencia da súa nai Adelaida del Vasto, mentres que o xefe da administración era Cristodulo. Cando chegou á maioría de idade pronto entrou en conflito co seu curmán Guillerme II de Puglia (eran fillos de Roxerio I e de Roberto Guiscardo, respectivamente). Grazas á mediación do papa Calixto II e a cambio de axuda contra unha rebelión dirixida por Giordano de Ariano, en 1121 Guilerme, que non tiña fillos, cedeu os seus territorios sicilianos a Roxerio, e tamén nomeouno seu herdeiro. Cando Guillerme morreu en 1127, Roxerio herdou o ducado de Puglia e Calabria; a pesar da oposición do papa Honorio II, aos tres anos reuniu as súas posesións, engadindo Capua, Nápoles, Amalfi e Salerno. O 27 de setembro de 1130, unha bula do antipapa Anacleto II converteuno en rei de Sicilia, reinando como Roxerio I de Sicilia. A coroación de Roxerio tivo lugar en Palermo, Prima Sedes, Corona Regis et Regni Caput, o 25 de decembro de 1130, reunindo todo o sur de Italia baixo a súa autoridade e creando así o Reino de Sicilia, que se converteu no terceiro dos grandes estados de Europa.
Apis andreniformis
Apis andreniformis é unha especie relativamente rara de abella do mel cuxo hábitat nativo é a rexión tropical e subtropical do sueste de Asia.
First Cow
Estreouse subtitulado en galego o 21 de maio de 2021 nos cinemas NUMAX. Foi traducido por Samuel Solleiro.
Ying (filme)
Ying (en 影) é un filme chinés de 2018 dirixido por Zhang Yimou. Estreouse na 75ª edición do Festival Internacional de Cinema de Venecia]], no Festival Internacional de Cinema de Toronto de 2018, e no Festival de Cinema de Londres.
Apis cerana
Apis cerana é unha especie de abella do mel orixinaria do sur, sueste e leste de Asia. Esta especie é a especie irmá de Apis koschevnikovi, e ámbalas dúas forman parte do mesmo subxénero que a abella do mel europea, Apis mellifera.
Dólar do busto drapeado
O dólar do busto drapeado (en inglés: Draped Bust dollar) é unha moeda estadounidense con valor dun dólar, cuñada en prata entre 1795 e 1803 na Casa da Moeda de Filadelfia. A partir da década de 1830 producíronse recuñaxes que amosan a data de 1804.
Trátase da segunda moeda dun dólar estadounidense, sucesora da coñecida como "dólar do cabelo solto".
Descoñécese a identidade do seu deseñador e da modelo do anverso, aínda que tradicionalmente atribúenselles, respectivamente, ao artista Gilbert Stuart e á dama da alta sociedade de Filadelfia Ann W. Bingham.
En outubro de 1795, Elias Boudinot, acabado de nomear como director da Casa da Moeda dos Estados Unidos, ordenou que se utilizase para a moeda dun dólar unha pureza de prata do 89,2 %), no canto da non autorizada do 90 %, que era a que se viñera utilizando desde que se comezou a cuñar a moeda dun dólar en 1794. Debido en gran medida á diminución da cantidade de prata depositada na Casa da Moeda de Filadelfia, a cuñaxe de dólares de prata diminuíu ao longo dos derradeiros anos do século XVIII. Finalmente, en 1804 detívose a produción de dólares de prata, aínda que a derradeira data quen aparece nas moedas de circulación estándar é a de 1803.
Tángshān Dà Dìzhèn
Tángshān Dà Dìzhèn (en 唐山大地震) é un filme chinés de 2010 dirixido por Feng Xiaogang e producido polos irmáns Huayi. Está protagonizado por Zhang Zifeng, Xu Fan, Zhang Jingchu, Chen Daoming, Lu Yi, Zhang Guoqiang e Li Chen. O filme conta as consecuencias do terremoto de Tangshan de 1976. Estreouse na China o 22 de xullo de 2010, e é o primeiro "gran filme comercial" en IMAX creado fóra dos Estados Unidos de América. O filme foi un grande éxito comercial e recadou máis de 100 millóns de dólares nos cinemas chineses. Foi escollido como candidato da China para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 83ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Dólar do busto drapeado
En 1834, retomouse temporalmente a produción dos dólares de prata, co fin de subministrar a unha misión diplomática en Asia xogos especiais de moedas cun acabamento especial (proof), para serviren como agasallo diplomático. Os funcionarios creron, erroneamente, que a última data que aparecía nos dólares da emisión regular fora a de 1804, o que os levou a utilizar esa data, en lugar do ano en que, efectivamente, se produciron estas recuñaxes.
A serie completa de moedas co deseño do busto drapeado, emitida entre 1795 e 1807, abrangue os seguintes valores: ½ cent e 1 cent en cobre, e 5 cents, 10 cents, 25 cents, ½ dólar e 1 dólar en prata.
Antecedentes
A cuñaxe do dólar de prata nos Estados Unidos comezou xa en 1794 co coñecido como "dólar do cabelo solto", inmediatamente despois da construción e da dotación de persoal da Ceca de Filadelfia. A Lei da Moeda de 1792 esixía que a moeda de prata se cuñase cunha aliaxe composta por un 89,2 % de prata e un 10,8 % de cobre. No entanto, os funcionarios da ceca amosáronse reticentes a cuñar moedas con esa finura tan pouco habitual, polo que decidiron cuñalas cunha aliaxe non autorizada do 90 % de prata. Isto provocou que os depositantes de prata perdesen diñeiro cando se cuñaba o seu metal.
Durante o segundo ano de produción do dólar do cabelo solto, decidiuse dotar dun novo deseño a moeda dun dólar de prata. Descoñécese quen impulsou este cambio, aínda que o investigador numismático Robert W. Julian especula con que H. W. de Saussure, que acababa de ser nomeado director da Casa da Moeda o 9 de xullo de 1795, foi quen o ordenou, xa que declarara o seu propósito de redeseñar toda a moeda estadounidense como un dos seus obxectivos no momento de asumir o cargo. O deseño do cabelo solto, xa que logo, que carecía ademais de aceptación popular, foi suprimido no mesmo 1795.
Deseño
miniatura|221x221px|Esbozo dun retrato de Anne Willing Bingham en [[1785, aos seus 21 anos, obra de Gilbert Stuart, no que se supón que o gravador xefe da US Mint, Robert Scot, se baseou 10 anos despois para o anverso do dólar do busto drapeado.]]
XII dinastía exipcia
thumb| Parte superior dunha estatuilla dunha raíña non identificada. O nariz rompeuse deliberadamente. Granito negro. Principios da XII dinastía exipcia. Museo Petrie de Arqueoloxía Exipcia, Londres
Dólar do busto drapeado
Deseño
Suxeriuse tamén que Ann Willing Bingham (1764-1801), unha dama da alta sociedade de Filadelfia, posou como modelo para o anverso da moeda. O gravador xefe da Casa da Moeda, Robert Scot, e o seu director, De Saussure, aprobaron diversos esbozos e enviáronllos ao presidente George Washington e ao daquela secretario do Tesouro, Thomas Jefferson, para obter a súa aprobación.
XII dinastía exipcia
A Duodécima Dinastía do antigo Exipto ( XII Dinastía) combínase a miúdo coas dinastías undécima,  décimo terceira e a  décimo cuarta baixo o título de grupo de  Reino Medio.
Gobernantes
Os gobernantes coñecidos da XII Dinastía son os seguintes:
Dólar do busto drapeado
Deseño
Logo de aprobados os esbozos, os deseños enviáronselle ao artista xermano-estadounidense John Eckstein (1735-1817) para que os convertese en modelos de xeso, xa que naquel tempo os moldes de xeso se utilizaban como guía para, a partir deles, labrar os cuños, operación que se facía á man. Eckstein, a quen o numismático Walter Breen considera un "artistucho local" e que un artista da súa época considerou como "absoluto escravo", polo feito de vivir das encargas que lle facían, recibiu trinta dólares polo seu traballo de preparación dos modelos do anverso e do reverso. Despois de creados estes modelos de xeso, os gravadores da Casa da Moeda, entre eles Scot, comezaron a crear os cubos que se utilizarían para facer os cuños das novas moedas.
XII dinastía exipcia
Gobernantes
A cronoloxía da XII dinastía é a máis estable de calquera do período anterior ao Novo Reino. O canon de Turín (1290 a.C.) dálle 213 anos (1991-1778 a.C.). Manetón afirmou que estaba baseada en Tebas, pero a partir de rexistros contemporáneos está claro que o primeiro faraón mudou a súa capital a unha nova cidade chamada "Amenemhat-itj-tawy" ("Amenemhat o incautador das dúas terras "), máis simplemente chamado Iti-Taui. Non se atopou a localización de Iti-Taui, pero crese que está preto de Faium, probablemente preto dos cemiteros reais de El-Lisht. Os exiptólogos consideran que esta dinastía é o apoxeo do Reino Medio.
Dólar do busto drapeado
Produción
esquerda|miniatura|223x223px|Henry William de Saussure era o [[director da Casa da Moeda dos Estados Unidos cando comezou a produción do dólar de busto draepado.]]
XII dinastía exipcia
Gobernantes
A orde dos seus gobernantes é coñecida mediante varias fontes, dúas listas atopadas en templos de Abidos e unha en Saqqara, así como o traballo de Manetón. Unha data rexistrada durante o reinado de Senusret III pódese correlacionar co ciclo sotíaco, En consecuencia, moitos eventos durante esta dinastía poden ser asignados frecuentemente a un ano específico.
Virulencia
A virulencia é a capacidade dun patóxeno ou microorganismo de causar danos ao hóspede. A palabra significa 'gravidade con que cursa unha enfermidade'. Os patóxenos con esa capacidade dise que son virulentos, palabra que procede do latín virulentus, que significaba 'ferida envelenada' ou 'cheo de veleno'.
XII dinastía exipcia
Amenemhat I e Senusret I
Esta dinastía fundouna Amenemhat I, que quizais fora visir do último faraón da XI Dinastía, Mentuhotep IV. Os seus exércitos fixeron unha campaña cara ao sur ata a segunda catarata do río Nilo e cara ao sur de Canaán. Tamén restableceu relacións diplomáticas co estado cananeo de Biblos e con gobernantes helenos no Mar Exeo. O seu fillo Senusret I seguiu os triunfos do seu pai cunha expedición ao sur á Terceira Catarata, pero os seguintes gobernantes contentáronse con vivir en paz ata o reinado de Senusret III.
Dólar do busto drapeado
Produción
Non se coñece con exactitude cando comezou a produción deste novo deseño, xa que nesa época non se levaban rexistros precisos en relación ao deseño. No entanto, o investigador numismático R. W. Julian sitúa o inicio da produción a finais de setembro ou a principios de outubro de 1795, en tanto que Don Taxay afirma que os primeiros dólares de prata do busto drapeado se cuñaron en outubro.
XII dinastía exipcia
Senusret III
thumb| Cabeza de Senusret III con características xuvenís. XII Dinastía, c. 1870 a.C. Museo Estatal de Arte Exipcia, Múnic Ao atopar que Nubia volvérase inestable baixo os anteriores gobernantes, Senusret enviou expedicións punitivas a esa terra, tamén enviou unha expedición ao Levante. Estas campañas militares deron nacemento a unha lenda dun poderoso guerreiro chamado Sesostris, unha historia contada por Manetón, Herodoto e Diodoro Sículo. Manetón afirmou que o mítico Sesostris non só someteu as terras como fixera Senusret I, senón que conquistou partes de Canaán e cruzou a Europa para anexionarse Tracia. Non obstante, non hai rexistros da época, nin en escritos exipcios nin noutros contemporáneos que validen estas afirmacións.
Dólar do busto drapeado
Produción
En setembro de 1795, o director da ceca, H. W. de Saussure, escribiulle a súa carta de renuncia ao presidente Washington. Nela facía mención do padrón de prata non autorizado e suxería que se instase o Congreso para que o oficializase, aínda que isto non se realizou. En resposta á carta de H. W. de Saussure, Washington expresoulle o seu malestar pola dimisión e afirmoulle que tiña unha total satisfacción sobre o período á fonte da Casa da Moeda. Como a dimisión de H. W. de Saussure non entraría en vigor ata outubro, o presidente tivo o tempo necesario para a selección do seu substituto.
Virulencia
Na maioría dos casos, especialmente en sistemas animais, a virulencia refírese ao grao de danos causados por un microbio ao seu hóspede. A patoxenicidade dun organismo é a súa capacidade de causar doenzas, que está determinada polos seus factores de virulencia. No contexto específico dos sistemas xene por xene, a miúdo en plantas, a virulencia refírese á capacidade do patóxeno de infectar un hóspede resistente.
Desde un punto de vista ecolóxico, a virulencia é a perda de fitness inducida por un parasito no seu hóspede. A virulencia pode entenderse en termos de causas próximas, é dicir, aquelas características específicas do patóxeno que lle axudan a causar enfermidade no hóspede, e de causas últimas, que son as presións evolutivas que levan a unha característica virulenta a aparecer nunha cepa dun patóxeno.
Bacterias virulentas
A capacidade dunha bacteria de causar enfermidade descríbese como o número de bacterias infecciosas, a ruta de entrada no corpo, os efectos dos mecanismos de defensa do hóspede e as características intrínsecas da bacteria chamadas facores de virulencia. Moitos factores de virulencia denomínanse proteínas efectoras que se inxectan nas células hóspede por aparatos de secreción especializados, como o sistema de secreción de tipo III. A patoxénese mediada polo hóspede adoita ser importante porque o hóspede pode responder agresivamente á infección co resultado de que os mecanismos de defensa do hóspede danan os tecidos do propio hóspede, mentres que a infección está sendo contrarrestada (por exemplo, unha tormenta de citocinas).
Os factores de virulencia das bacterias adoitan ser proteínas ou outras moléculas que se sintetizan por encimas. Estas proteínas están codificadas por xenes do ADN do cromosoma bacteriano, de plásmidos ou do ADN de bacteriófagos. Certas bacterias empregan elementos xenéticos móbiles e a transferencia horizontal de xenes para transmitir a virulencia. Por tanto, propuxéronse estratexias para combater certas infeccións bacterianas alterando estes factores específicos de virulencia e elementos xenéticos móbiles. As bacterias usan a percepción do quórum para sincronizar a liberación destas moléculas. Todas estas son as causas inmediatas da morbilidade no hóspede.
Dólar do busto drapeado
Produción
esquerda|miniatura|209x209px|Elias Boudinot Asumiu o seu posto como [[Director da Casa da Moeda dos Estados Unidos|director da US Mint o 28 de outubro de 1795.]]
A persoa escollida para o relevar no cargo foi o político e excongresista Elias Boudinot, quen, ao asumir o seu nomeamento na Casa da Moeda o 28 de outubro, foi informado do padrón de prata que se viñera utilizando desde a cuñaxe das primeiras moedas oficiais de prata do país. Boudinot ordenou inmediatamente que se puxese fin a esta práctica e que se comezase a cuñar coa finura da aliaxe determinada pola Lei da Moeda de 1792, é dicir, o 89,2 % de prata.
Virulencia
Virus virulentos
Os factores de virulencia dos virus permítenlles replicarse, modificar as defensas do hóspde e espallarse dentro do corpo do hóspede e son tóxicos para o hóspede.
Dólar do busto drapeado
Produción
A produción total de dólares de prata en 1795, na que se inclúen tanto os do deseño inicial —do cabelo solto— domo os do novo deseño —do busto drapeado—, foi de 203.033 moedas. Estímase que deles se cuñaron aproximadamente 42.000 dólares con este novo deseño. Boudinot ordenou tamén axiña que se aumentase a produción dos valores faciais inferiores ao dólar. Pouco despois, o 27 de novembro de 1795, o ensaiador Albian Cox faleceu repentinamente, co que ficou vacante o seu posto na Ceca de Filadelfia. Este feito, xunto co aumento da atención de Boudinot aos valores máis pequenos, así como unha pausa nos depósitos privados de metal bruto —a única fonte que a ceca tiña naqueles momentos iniciais—, provocou a diminución da produción de dólares de prata en 1796. A cuñaxe total nese ano foi de 79.920 pezas, o que supón unha redución de aproximadamente o 62 % con respecto ao total do ano anterior.
Virulencia
Virus virulentos
Estes factores determinan se ocorre a infección e a gravidade dos síntomas da enfermidade viral resultante. Os virus a miúdo necesitan proteínas receptoras nas células hóspede coas cales se unen especificacmente. Normalmente, estas proteínas da célula hóspede son endocitadas e o virus unido a elas entra así na célula. Os virus virulentos como o VIH, que causa a SIDA, teñen mecanismos para evadir as defensas do hóspede. O VIH infecta as células T axudantes, o que produce unha redución da resposta inmunitaria adaptativa do hóspede e finalmente leva a un estado inmunocomprometido. Prodúcese a morte debido a infeccións oportunistas secundarias á disrupción do sistema inmune causado polo desenvolvemento da SIDA. Algúns factores de virulencia virais confiren a capacidade de replicarse durante as respostas inflamatorias defensivas do hóspede, como durante a febre inducida polo virus. Moitos virus poden existir dentro do hóspede por longos períodos durante os cales causan poucos danos. As cepas extremadamente virulentas poden finalmente evolucionar por mutacións e selección natural na poboación de virus dentro dun hóspede. O termo "neurovirulento" utilízase para virus como o da rabia e o herpes simplex que poden invadir o sistema nervioso e causar a enfermidade alí.
Dólar do busto drapeado
Produción
Os depósitos de metal seguiron diminuíndo e en 1797 a produción de dólares de prata alcanzou o punto máis baixo desde o inicio das cuñaxes estadounidenses en 1794, cunha tiraxe de apenas 7.776 exemplares. Durante ese período, os depósitos baixaron a niveis tales que o presidente Thomas Jefferson depositou persoalmente 300 reais de oito españois en xuño de 1797.
Virulencia
Virus virulentos
Un organismo modelo amplamente estudado de virus virulento para as bacterias é o fago T4 (e outros bcteriófagos T-pares) que infectan a bacteria Escherichia coli e outras bacterias relacionadas.
Dólar do busto drapeado
Produción
En abril dese mesmo ano, chegárase a un acordo entre a Casa da Moeda e o Primeiro Banco dos Estados Unidos, mediante o cal o banco aceptou subministrar á ceca prata de procedencia estranxeira coa condición de que o banco recibise os seus depósitos de volta en dólares de prata.
XII dinastía exipcia
Amenemhat III
thumb | Parte superior dunha estatua de Amenemhat III. XII Dinastía, c. 1800 a.C. Museo Estatal de Arte Exipcia, Múnic O sucesor de Senusret Amenemhat III reafirmou a política exterior do seu predecesor. Non obstante, despois de Amenemhat, as enerxías desta dinastía gastáronse en gran parte, e os crecentes problemas de goberno quedaron en mans da última gobernante da dinastía, a raíña Sobekneferu, para resolvelos. Amenemhat é lembrado polo templo mortuorio de Hawara que el construíu, coñecido por Heródoto, Diodoro e Estrabón como o "Labirinto". Ademais, baixo o seu reinado, o pantano explotouse por primeira vez.
Akho
Akha Bhagat, máis coñecido como Akho ; c. 1615, foi un poeta medieval gujarati que escribiu na tradición do movemento hinduísta bhakti. Os seus poemas están nunha forma literaria denominada chhappa (poemas satíricos de seis estrofas).
Dólar do busto drapeado
Produción
A Casa da Moeda permaneceu pechada entre agosto e novembro de 1797 por mor do andazo anual de febre amarela en Filadelfia, que ese ano lle custou a vida ao tesoureiro da Casa da Moeda, Nicholas Way. No mes de novembro, o Banco dos EEUU depositou aproximadamente 30.000 dólares en prata francesa.
Akho
Traxectoria
Non se coñece exactamente nin a súa data de nacemento nin a do seu falecemento, viviu entre 1615 e 1675 ou entre 1600 e 1655. Era ourive de profesión e da casta soni e viviu primeiro en Jetalpur, nas proximidades de Ahmedabad, e máis tarde aveciñouse en Ahmedabad. A súa residencia nesa cidade era unha pequena sala en Desaini Pol en Khadia que se coñece como Akha no ordo (literalmente, "Un cuarto de Akha"). Foi discípulo de Gokulnath, neto de Vallabha. Na súa obra expresa as súas experiencias e sentimentos en chhappa, transformando a súa filosofía en verso. Escribiu 746 chappas.
Dólar do busto drapeado
Produción
A principios de 1798 decidiuse cambiar o deseño do reverso dos dólares de prata, polo que a pequena aguia inicial se substituíu por unha máis grande e de carácter heráldico, similar á representada no Gran Selo dos Estados Unidos de América. O acordo acadado co Banco dos EEUU, xunto coa aparición de novos depositantes de prata —entre eles o propio Boudinot—, motivou un aumento no número de dólares de prata cuñados. A tiraxe dos dólares dese ano, contabilizando tanto o modelo da aguia pequena como da aguia heráldica, foi de 327.536 dólares. As cantidades de cuñaxe do dólar de prata do busto drapeado mantivéronse altas ata 1799, con 423.515 exemplares cuñados ese ano.
XII dinastía exipcia
Literatura exipcia antiga
thumb | 160px | Estela de Abkau Foi durante a duodécima dinastía que se refinou a antiga literatura exipcia. Quizais a obra máis coñecida deste período sexa a Historia de Sinuhé, da que se recuperaron varios centos de papiros. Durante esta dinastía tamén escribíronse varias obras Didácticas, como as Instrucións de Amenemhat e O conto do labrego elocuente.
Akho
Obras
Está considerado o máis importante poeta da literatura gujarati medieval. Entre as súas obras salientan Panchikarana (1645; sobre os cinco elementos), Gurushishyasamvada (1645; un diálogo entre un profesor e un alumno) e Akhegita (1649), considerada a súa obra máis importante, divídese en corenta kadavuns (seccións) e trata do bhakti (culto) e jnana (coñecemento) e representa o cumio da poesía filosófica en gujarati. Outras obras súas, das que non se coñece a data, son Chittavichar Samvada, Santona Lakshano, Anubhav Bindu ("Unha pinga de experiencia"), Avasthanirupan', Kaivalya Gita, así como varios pada (poemas) e chhappa. Os seus chhappa, poemas de seis estrofas, están cheos de humor e achegan comentarios metafóricos sobre diferentes aspectos da espiritualidade e a vida humana e foron esas composicións as que o converteron nunha figura popular.
XII dinastía exipcia
Literatura exipcia antiga
Aos faraóns das dinastías XII a XVIII tamén atribueselles a preservación dalgúns dos papiros exipcios máis salientables:
Dólar do busto drapeado
Produción
Cara a finais do século XVIII, moitos dos dólares de prata producidos pola Casa da Moeda dos Estados Unidos foron enviados á China, país onde circularon e tamén se fundiron, para satisfacer a gran demanda que había alí deste metal. En 1800, os depósitos de prata comezaron a diminuír novamente e a produción de dólares dese ano foi de unicamente 220.920. En 1801, logo das queixas da poboación de dos membros do Congreso acerca da escaseza de moeda miúda en circulación, Boudinot comezou a solicitar que os depositantes de prata recibisen os valores faciais máis pequenos, no canto dos dólares, como era habitual, nun esforzo por colocar máis moeda miúda en circulación. A produción reduciuse a 54.454 moedas dun dólar en 1801 e a só 41.650 en 1802, logo de que Boudinot lograse convencer a moitos depositantes de que aceptasen moedas de valores pequenos a cambio da súa prata.
Akho
Obras
Tamén escribiu algunhas obras en hindi como Santapriya, Brahma-lila ou Jakadi
Dólar do busto drapeado
Produción
Malia o aumento posterior dos depósitos de pratana Casa da Moeda, Boudinot intentou pór fin á produción de moedas dun dólar en 1803, favorecendo a produción de moedas de medio dólar no seu lugar. A produción de dólares datados en 1803, no entanto, mantívose mesmo en 1804, cando cesou por completo a cuñaxe dos dólares. En total, a tiraxe de dólares que amosan a data de 1803 é de 85.634 exemplares.
Virulencia
Virus virulentos
O ciclo de vida lítico dos bacteriófagos virulentos contrasta co ciclo lisoxénico ou temperado que presentan algúns bacteriófagos. Só no ciclo lítico a infección causa a destrución da bacteria, mentres que no ciclo lisoxénico o xenoma do virus permanece integrado no xenoma bacteriano e inactivo.
Dólar do busto drapeado
Produción
Como resposta a unha solicitude formal do Banco dos Estados Unidos, o secretario de Estado, James Madison, suspendeu oficialmente a produción de moedas dun dólar de prata e de moedas de 10 dólares de ouro en 1806, aínda que en ambos os casos a súa cuñaxe xa se detivera uns anos antes.
Virulencia
Evolución
Segundo a medicina evolutiva, a virulencia óptima increméntase coa transmisión horizontal (entre non emparentados) e diminúe coa transmisión vertical (de pais a fillos). Isto débese a que a fitness do hóspede está ligada á fitness na transmisión vertical, pero non está ligada á transmisión horizontal.
Dólar do busto drapeado
O raro dólar de 1804
esquerda|miniatura|160x160px|[[Anverso dun dólar de 1804, correspondente á serie do dólar do busto drapeado.]]
En 1831, o daquela director da US Mint, Samuel Moore, presentou a través do tesouro unha solicitude ao presidente Andrew Jackson para que este permitise novamente a cuñaxe de dólares de prata; a solicitude foi aprobada o 18 de abril. En 1834, Edmund Roberts foi seleccionado como representante comercial estadounidense en Asia, incluídos os reinos de Mascate e o Siam, e Roberts propuxo como agasallo para os dignatarios destes países xogos de moedas estadounidenses con acabamentos especiais (proof). O Departamento de Estado encargou entón dous xogos de "exemplares de cada tipo [de moedas] que se utilizan na actualidade, tanto de ouro como de prata e de cobre". Aínda que a cuñaxe de dólares se aprobara en 1831, non se cuñara ningunha destas moedas desde 1804 —amosando a data de 1803—. Logo das consultas co xefe de cuñaxe, Adam Eckfeldt —que traballara na ceca desde a súa apertura en 1792—, Moore chegou á conclusión errada de que os últimos dólares de prata, do modelo do busto drapeado, estaban datados en 1804, cando en realidade era 1803. Levados por este erro, decidiuse cuñar tamén as novas moedas dun dólar de agasallo con esa mesma data. O que se descoñece é por que non se indicou nesas moedas a data real de cuñaxe (1834), e a ese respecto, R. W. Julian suxire que se fixo para evitar que os coleccionistas de moedas se enfadasen polo feito de non poderen obter as moedas coa nova data, dada a súa exigua tiraxe.
En datas posteriores ao longo do século XIX producíronse na Casa da Moeda dos Estados Unidos diversas recuñaxes fraudulentas deste dólar do busto drapeado con data de 1804.
XII dinastía exipcia
Cronoloxía da XII dinastía
Cronoloxía estimada polos seguintes exiptólogos:
Guillermo Rovirosa
Guillermo Rovirosa Albet, nado en Vilanova i la Geltrú (Barcelona) o 4 de agosto de 1897 e finado en Madrid o 27 de febreiro de 1964, foi un militante obreiro cristián español, o principal impulsor da Hermandad Obrera de Acción Católica.
Traxectoria
Foi o terceiro fillo dunha familia campesiña. Tras a morte do pai, cando tiña 9 anos de idade, ingresou no colexio próximo dos Escolapios. Foi un estudante destacado das escolas de directores de Industrias Eléctricas en Barcelona. Chegada a Guerra civil española os seus compañeiros nomeárono por unanimidade presidente do consello obreiro. En consecuencia, cara ao final da contenda o xeneral Francisco Franco condenouno a 12 anos de prisión.
Durante a guerra, el e a súa muller, Caterina, víronse obrigados a refuxiarse nun soto. Nel atoparon unha chea de libros esquecidos de fomento social, o que aproveitou para afondar no chamado «apostolado obreiro».
Perante a apostasía da clase obreira que Pío XI denunciara xa en 1930, encargóuselle a Rovirosa en maio de 1946 o lanzamento da Hermandad Obrera de Acción Católica. Esta constituiría unha ponte entre a Igrexa e a clase obreira, xa que os máis dos seus primeiros militantes eran conversos provenientes do anarcosindicalismo, o comunismo e o socialismo. Pío XII sinalou as Associazioni Cristiane Lavoratori Italiani como modelo.
XII dinastía exipcia
Outros artigos
<
Guillermo Rovirosa
Traxectoria
Dedicou a súa vida á HOAC, á que dotou do seu espírito militante. Porén, non ocupou ningún cargo orgánico e viviu do seu traballo como inventor. Percorreu España dando cursos e participando en xornadas, vivindo na pobreza.
Despois dun retiro voluntario no mosteiro de Montserrat, moitos dos seus amigos ficaron impregnados dese espírito militante e entregados a Cristo. Estes convidaron a Rovirosa a colaborar na posta en marcha da editorial ZYX, a primeira editorial de temas sociais durante o franquismo, da que será o seu presidente. O primeiro libro que editou, ¿De quién es la empresa?, é da súa autoría.
Finou en Madrid o 27 de febreiro de 1964. O 9 de maio de 2003 iniciouse a súa causa de beatificación.
Rovirosa tiña como único obxectivo a promoción de militantes cristiáns pobres. Varios dos seus amigos, impregnados da súa espiritualidade de encarnación e o seu estilo militante, puxeron en marcha o Movimiento Cultural Cristiano.
Aurora Vidal
O nome Aurora Vidal pode referirse a:
Nephroselmis
Nephroselmis é un xénero de algas verdes. Foi situado na familia Nephroselmidaceae, aínda que un estudo de 2009 suxire que debería ser separado nunha clase propia. Unha especie parece ser un endosimbionte do protista Hatena arenicola.
Apis nigrocincta
Apis nigrocincta é unha especie de abella do mel que habita na illa filipina de Mindanao, así como nas illas indonesias de Sangihe e Célebes. A especie é coñecida por ter as raíñas con máis alta frecuencia de apareamento de calquera especie da tribo Apini.
É unha especie de tamaño mediano da tribo Apini, comparada coa meirande A. dorsata ou a máis pequena A. florea.
Apis dorsata
Apis dorsata é unha abella do mel orixinaria do sur e sueste de Asia, a cal habita principalmente en áreas boscosas como Terai, no Nepal. Mide polo xeral entre 17 e 20 mm de longo. Os niños constrúense principalmente en lugares expostos afastados do chan, como nas extremidades das árbores, baixo os saíntes dos cantís e ás veces nos edificios. Estas abellas sociais son coñecidas polas súas estratexias de defensa agresivas e comportamento cruel cando son perturbadas. Aínda que non foron domesticadas, os pobos locais usaron a especie como fonte de mel e cera, unha práctica coñecida como caza de mel.
Fernando Echevarría
Fernando Echevarría Ferreira, de nome literario Fernando Echevarría, nado en Cabezón de la Sal (Santander, España) o 26 de febreiro de 1929, foi un poeta portugués.
Foi traducido ao francés, castelán, inglés e romanés.
Traxectoria
Naceu en Cabezón de la Sal (Santander, España) o 26 de febreiro de 1929, fillo de pai portugués — que se exilara no país veciño tras o fracaso da Monarquía do Norte — e nai española, mais aos dous anos de idade foi coa familia morar en Grijó, Vila Nova de Gaia, Portugal. En 1940, con once anos, entrou no Colexio Cristo Rei, dos padres Redentoristas, onde permaneceu até 1946, seguindo para España onde concluíu os estudos de Filosofía e Teoloxía en España, no seminario de Astorga, tras ter feito o noviciado en Nava del Rey (Valladolid).
O ano en que publicou o seu libro de estrea, Entre Dous Anjos (1956), terminou o servizo militar, en Coímbra, regresou ao Porto e comezou a dar clases no ensino secundario particular, no Colexio Externato de Gaia. En 1961, emigrou para París, onde se aproximou aos círculos opositores portugueses alí exiliados. Adheriuse ao Movemento de Acción Revolucionaria (MAR) estando, por tanto, próximo ao chamado “grupo de Alxer” e de Humberto Delgado que veu para Alxer en 1964, vindo do Brasil, onde estaba exiliado. A través de Humberto Delgado adheriuse á Fronte Patriótica de Liberación Nacional (FPLN), o que o levou a instalarse na Alxeria en 1963. Fernando Echevarria, é un dos fundadores da LUAR (acrónimo de Liga de Unidade e Acción Revolucionaria) grupo creado en París conxuntamente con Emídio Guerreiro (futuro organizador do PPD/PSD), José Augusto Seabra e Helder Veiga Pires co fin de impedir que Hermínio da Palma Inácio fose prendido pola Policía Francesa polo roubo do diñeiro do Banco de Portugal da Figueira da Foz. Mais sobre iso, nunca Fernando Echevarría deu publicamente testemuño, tendo sempre preferido manterse discreto. Tres anos despois volveu para París, onde permaneceu exiliado até 1974 e, por opción, tras o 25 de abril, rexeitou lugares políticos e administrativos, continuando a traballar como profesor de Francés no Centro de Orientación Social para Refuxiados até preto do final dos anos oitenta, cando regresou definitivamente a Portugal, fixándose no Porto.
As metáforas verbais, o amplo uso da frase nominal, a disciplina rítmica e rimática, o xogo dialéctico das palabras reiteradas no poema, son algunhAs das características dunhauma poética que ten sido frecuentemente inserida nunemovimento neobarroco na súa dupla fonte: a do contacto directo coa tradición gongórica e a relectura depurada desa tradición efectuada pola xeración española do 27.
En España, a editorial Celya publicou Aquí, ahora (2002). ISBN 84-95700-19-0, edición bilingüe castelán-portugués.
Premios
Foi distinguido co grao de Grande Oficial da Orde do Infante D. Henrique, atribuído polo Presidente de República Portuguesa, o 10 de xuño de 2007. Foi tamén distinguido coa medalla de ouro da cidade do Porto o 24 de abril de 2008.
Adelaida del Vasto
Adelaida del Vasto (coñecida tamén como Adelasia ou Azalaïs), nada en 1075 no Piemonte e finada o 16 de abril de 1118 en Patti, preto de Messina, foi condesa de Sicilia como a terceira esposa de Roxerio I de Sicilia, e raíña consorte de Xerusalén por matrimonio con Balduíno I de Xerusalén.
Foi rexente de Sicilia durante a minoría dos seus fillos Simón de Sicilia e Roxerio II de Sicilia desde 1101 até 1112.
Familia
Era filla de Manfredo del Vasto, irmán de Bonifacio del Vasto, marqués de Savona e da Liguria Occidental. Seu tío tiña moita influencia política na rexión de Liguria, xa que un documento que relata as fazañas de Roxerio o describe como o marqués máis famoso de Italia. A familia de seu pai era descendente directa duna rama dos Aleramici (a del Vasto), importante familia feudal piemontesa de orixe franca, compartindo unha descendencia común desde Aleramo de Montferrato cos marqueses de Montferrato. Seus irmáns fundaron as liñas dos marqueses de Saluzzo, de Busca, de Lancia, de Ceva e de Savona.
Seus avós paternos foron Teto II del Vasto e a súa esposa Berta de Turín, filla do marqués Ulrico Manfredo II de Turín.
Condesa consorte de Sicilia
En 1089 Adelaida, de 14 anos, casou con Roxerio I de Sicilia, de 58 anos, ao tempo que unha irmá casou co fillo ilexítimo de Roxerio, Jordan. Roxerio morreu en 1101, e Adelaida gobernou como rexente de Sicilia durante a minoridade dos seus fillos Simón e Roxerio. Adelaida era moi xove cando asumiu o cargo de rexente, só tiña 26 anos nese momento. Durante o seu mandato Palermo estableceuse como a capital do condado.
Case inmediatamente despois de que Adelaida asumise o cargo de rexente estalaron rebelións en partes de Calabria e Sicilia. Os escritos do monxe beneditino normando Orderico Vital contan que Adelaida puxo fin a estes episodios de insurxencia con severidade. Porén, o uso dunha gran forza para reprimir tales rebelións non danou a súa reputación como gobernante. De feito, a Historia de Rogerio I do abade Alexander de Telese describe a Adelaida como «unha muller moi prudente, pois exerceu os coidados do goberno, e gobernou o condado». Unha carta en grego e árabe de 1109 describe a Adelaida como «a gran gobernante feminina, a malikah de Sicilia e Calabria, a protectora da fe cristiá».
O fillo máis vello de Adelaida, Simón, foi entronizado cando tiña nove anos, pero morreu en 1105 aos doce anos, deixando a Adelaida como rexente até que o pequeno Roxerio, de dez anos, alcanzou a maioría de idade en 1112, cando cumpriu os 17 anos. O segundo fillo de Adelaida, Roxerio II, tomou o control do condado en 1112, pero hai probas de que Adelaida seguiu desempeñando un papel central no goberno da illa, xa que a súa sinatura pode verse nos documentos oficiais que se conservan, incluso despois de 1112.
Adelaida, e Roxerio II despois dela, decidiron gobernar coa axuda de funcionarios locais en lugar de importar un séquito de asesores estranxeiros, xa que recoñecen a gran vantaxe da súa familiaridade coa illa, a súa xente e as súas culturas. Do mesmo modo, tivo o coidado de doar xenerosamente aos mosteiros ortodoxos gregos de Sicilia como unha forma de ganar o favor das autoridades relixiosas preexistentes. Ben sexa pola súa influencia ou baixo a súa rexencia, ao seu irmán Henrique del Vasto, que estaba casado cunha filla de Roxerio I, se lle concederon Paternò e Butera.
Einstein on the Beach
Einstein on the Beach é unha ópera escrita por Philip Glass, compositor de música minimalista, e  Robert Wilson, director de teatro e deseñador, quen tamén colaborou con Glass no libreto da obra. . A estrea tivo lugar o 25 de xullo de 1976, no Festival de Aviñón en Francia.
Adelaida del Vasto
Condesa consorte de Sicilia
Como curiosidade pódese citar que o primeiro documento en papel de Europa é unha carta ditada en castelán medieval e escrita en caracteres gregos e árabes que Adelaida del Vasto enviou en 1109 ao seu fillo Roxerio, futuro rei de Sicilia. Este novo material de escritura chegou a París, a través de España, coincidindo coa inauguración da Universidade desa cidade.
Einstein on the Beach
Estrutura
A ópera evita a narrativa tradicional en favor dun enfoque formalista baseado en espazos estruturados trazados por Wilson nunha serie de guións gráficos que están enmarcados e conectados por cinco partes chamadas Knee Plays.
Adelaida del Vasto
Raíña consorte de Xerusalén
Mentres tanto, no reino de Xerusalén, despois da morte da primeira esposa de Balduíno I de Xerusalén, Godehilde, durante a Primeira Cruzada, Balduíno casou cunha armenia nobre coñecida como Arda de Armenia. Arda foi moi útil nunha alianza cos armenios mentres que Balduíno era aínda simplemente o conde de Edesa, pero cando se converteu en rei de Xerusalén en 1100 pareceulle que para un rei non era adecuada unha esposa armenia, polo que Arda foi obrigada a entrar nun convento ao redor de 1105.
En 1112 buscouse unha nova esposa para o rei. Arnulfo de Chocques, patriarca latino de Xerusalén, suxeriu que Balduíno casase con Adelaida, xa que Roxerio II era o suficientemente maior para gobernar el só a Sicilia. Balduíno enviou embaixadores a Sicilia, e dalgunha maneira aceptou calquera condición que Adelaida puidese poñer; Adelaida exixiu que seu fillo, se tivesen un, herdaría Xerusalén, e se non tivesen fillos, o reino pasaría ao seu propio fillo Roxerio II. Adelaida levou consigo unha enorme cantidade de diñero que tanto se necesitaba no reino, así como algúns arqueiros musulmáns e uns mil soldados sicilianos.
Einstein on the Beach
Estrutura
A ópera contén escritos de Christopher Knowles, Samuel M. Johnson e Lucinda Childs. É a primeira e máis longa partitura de ópera de Glass, que leva aproximadamente cinco horas en interpretación completa sen intermedio; dada a lonxitude, o público pode entrar e saír como desexe.
Adelaida del Vasto
Raíña consorte de Xerusalén
Adelaida estaba entrando na mediana idade e non había ningún novo herdeiro de inmediato. O rei foi culpado dun matrimonio bígamo, xa que Arda aínda estaba viva e o Patriarca Arnulfo foi deposto. O papa Pascual II acordou reinstalalo en 1116, sempre que anulase o matrimonio entre Balduíno e Adelaida. Balduíno estivo de acordo despois de enfermar e asumir que renunciar ao seu pecado de bigamia o curaría. En 1117 a anulación realizouse en Acre, e Adelaida navegou de regreso a Sicilia.
Einstein on the Beach
Estrutura
É a primeira da "Triloxía de Retratos" de Glass relacionada temáticamente, xunto con Satyagraha (1979) e Akhnaten (1983). Estas tres óperas foron descritas por Glass como retratos de persoas cuxa visión persoal transformou o pensamento dos seus tempos a través do poder das ideas en lugar da forza militar. miniatura|Escena da ópera representada o 10 de xaneiro de [[2013]]
Adelaida del Vasto
Morte
miniatura|260px|Sepultura de Adelaida del Vasto na Catedral de Patti Adelaida morreu o 16 de abril de 1118 en Patti e foi enterrada na súa Catedral.
Einstein on the Beach
Historial de composición e perfomance
Glass e Wilson reuníronse por primeira vez para discutir as perspectivas dun traballo colaborativo e decidiron unha ópera de entre catro e cinco horas de duración baseada nun personaxe histórico. Wilson inicialmente suxeriu Charlie Chaplin ou Adolf Hitler, a quen Glass rexeitou rotundamente, propoñendo a Mahatma Gandhi (máis tarde a figura central da súa ópera de 1979 Satyagraha). Albert Einstein foi o compromiso final. O título parece facer referencia á novela postapocalíptica On the Beach de Nevil Shute.
Adelaida del Vasto
Morte
Seu fillo Roxerio II indignouse polo trato que lle deran á súa nai no reino de Xerusalén, ao que nunca perdoou. Case trinta anos despois, Roxerio aínda se negou a axudar os estados cruzados durante a Segunda Cruzada.
Einstein on the Beach
Historial de composición e perfomance
A música foi escrita "na primavera, verán e outono de 1975." Glass conta o proceso colaborativo: "Puxen o caderno de bosquexos de Wilson no piano e compuxen cada sección como un retrato do debuxo ante min. A partitura comezou en setembro de 1975 e completouse en novembro seguinte, e eses debuxos estiveron sempre ante min".