cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Meat Puppets (álbum)
Cancións extra do CD de 1999
<li>"In a Car" - 1:21 <li>"Big House" - 1:07 <li>"Dolphin Field" - 1:09 <li>"Out in the Gardener" - 1:04 <li>"Foreign Lawns" - 0:37 <li>"Meat Puppets" - 1:33 <li>"Everybody's Talking" (Fred Neil) - 2:42 <li>"H-Elenore" (Curt Kirkwood) - 1:39 <li>"Hair" (Monitor) - 1:26 <li>"I Got a Right" (Iggy Pop) - 2:40 <li>"I Am a Child" (Neil Young) - 2:14 <li>"Franklin's Tower" (Jerry Garcia, Robert Hunter, Bill Kreutzmann) - 4:52 <li>"Milo Sorghum & Maize" - 1:32 <li>"Electromud" - 0:45 <li>"Love Offering" - 1:03 <li>"Saturday Morning" - 1:11 <li>"Magic Toy Missing" (Curt Kirkwood) - 1:28 <li>"Unpleasant" (Curt Kirkwood, Derrick Bostrom) - 1:02 </ol>
O Pousadoiro, A Sariña, Chantada
O Pousadoiro é un lugar da parroquia da Sariña, no concello de Chantada, na comarca de Chantada, pertencente a provincia de Lugo. No ano 2011 tiña 1 habitante segundo datos do INE e do IGE. era un home.
Federación Progresista
A Federación Progresista (FP) foi un partido político español que fundou en decembro de 1984 Ramón Tamames logo da súa marcha do Partido Comunista de España. Definíase como ecoloxista, federalista e de esquerdas, formou parte de Izquierda Unida cando esta se formou en 1986 ata decembro de 1987.
Apoiou o non no referendo sobre o ingreso de España na OTAN, participando na Plataforma Cívica Anti-OTAN que foi a orixe de Esquerda Unida, na que se integrou a FP logo dun debate interno que levou á dimisión do seu coordinador xeral, Santos Ruesga, partidario dun achegamento ós Verdes, foi substituído por Pablo Martín Urbano. A figura máis destacada desta formación en Galicia foi o economista e político Pedro Arias.
Gurdial Singh
Gurdial Singh Rahi (ਗੁਰਦਿਆਲ ਸਿੰਘ), nado en Bhaini Fateh o 10 de xaneiro de 1933 e finado en Bathinda o 16 de agosto de 2016, foi un escritor en punjabi da India.
Primeiros anos
Naceu nunha pequena localidade preto de Jaitu no Punjab británico. Seu pai Jagat Singh, era carpinteiro e súa nai, Nihal Kaur, ama de casa. Gudial empezou traballar como carpinteiro aos 12 anos para axudar á súa familia. Seguiu a estudar mentres traballaba, e cando tiña 14 anos casou con Balwant Kaur. En 1962 era mestre de escola en Nandpur Kotra mentres estudaba inglés e historia na universidade.
Literatura
En 1957 publicou o seu primeiro relato, "Bhaganwale" na revista Panj Darya, e seguiron outros que publicou en Preetlari. A súa primeira novela, Marhi Da Deeva, editada en 1964 consagrouno como un autor recoñecido tanto pola crítica como polo público, converténdose nun dos principais novelistas en punjabí con títulos como Anhoe (1966), Addh Chanani Raat (1972), Anhe Ghore Da Daan (1976) e Parsa (1991). Tamén publicou coleccións de relatos: Saggi Phull (1962), Kutta Te Aadmi (1971), Begana Pind (1985) e Kareer Di Dhingri (1991) e as autobiografías Neean Mattiyan (1999) e Dojee Dehi (2000) publicada en dúas partes. Moita da súa obra trata dos marxinados no Punjab rural cun uso intenso do dialecto malwai. Escribiu tamén relatos para nenos e algunhas das súas novelas leváronse ao cine. Gañou algúns dos premios literarios máis prestixiosos da India como o Sahitya Akademi (1975), Padma Shri (1998) e o Jnanpith (2000).
Ulán Bátor
Ulaanbaatar (Mongol: Улаанбаатар, ) ou Ulán Bátor é a capital de Mongolia. No 2008 a súa poboación estimábase en 1.044.500 persoas. Está situada ao norte e lixeiramente ao leste do centro do país, sobre o Río Tuul, un afluente do Selenga, nun val ao pé da montaña Bogdo Uul.
Historia e características
Fundado no 1649 coma unha cidade-mosteiro Budista chamada Urga prosperou na década de 1860 coma un centro comercial sobre a ruta do té entre Rusia e mais China. Cando Mongolia se converteu na República Popular de Mongolia, no 1924, o seu nome trocouse a Ulaanbaatar ("heroe vermello" na lingua mongol), en honra do heroe nacional mongol Sühbaatar. A súa estatua adorna a praza central de Ulán Bátor.
Ulán Bátor ten un aeroporto internacional chamado Buyant Ukhaa e está conectado por autoestrada coas principais cidades mongois, así como co tren Transiberiano. A cidade ten a única universidade do país.
Campo de Borja
Xeografía
250px|left|miniatura|O [[Moncayo]] Limita ao norte con Navarra, ao oeste con Tarazona y el Moncayo, ao sur con Aranda e Valdejalón e ao leste coa Ribera Alta del Ebro e as Cinco Villas. O relevo de perfil suave está conformado por unha serie de altiplanicies, entre os 350 e os 700 metros sobre o nivel do mar, alcanzando a máxima altitude de 1500 metros sobre o nivel do mar nas Peñas de Herrera.
A menos de 70 km desde Zaragoza atópase Borja, capital da comarca, que se alza sobre a marxe dereita do río Huecha.
Parte do seu territorio está ocupado polo Parque Natural do Moncayo.
Clima
A comarca posúe un clima mediterráneo continentalizado onde son característicos os veráns longos e calorosos que alcanzan temperaturas medias de ata 25 °C, mentres que no inverno roldan os 8 °C. As precipitacións medias anuais sitúanse entre os 250 e 400 l/m², aínda que poden chegar ata os 500 ou 600 l/m² no seu extremo occidental pola súa proximidade á Serra do Moncayo. As precipitacións son máis frecuentes durante a primavera e o outono. É característico durante todo o ano o cierzo, vento frío e seco que sopra do norte.
Economía
Cabe destacar na comarca a elaboración de viños con Denominación de Orixe Campo de Borja, onde se seguen producindo maioritariamente viños tintos (xunto aos rosados cada vez máis valorados pola crítica). Os viños novos, á súa vez, gozan dunha grande aceptación entre o público. Un indicativo que avala a puxanza dos caldos desta Denominación de Orixe é o feito de que as exportacións duplicáronse desde 1995. Tamén é digno de mencionar a produción dun excelente aceite de oliva.
Ademais nos últimos anos a zona sufriu un forte crecemento industrial coa proliferación, principalmente de empresas dedicadas á fabricación de compoñentes para a automoción.
Cultura
Paga a pena visitar Borja e Fuendejalón e percorrer a zona de adegas escavadas baixo terra onde antigamente elaborábase o viño. Tamén merece a pena visitar a reformada Casa Palacio dos Condes de Bureta, na localidade de Bureta, que se remonta ao século XVIII.
Hawthorn Football Club
O Hawthorn Football Club, alcumado Hawks (do inglés: Falcóns), é un club de fútbol australiano con sede en Mulgrave, barrio da cidade de Melbourne, Victoria, que compite na Australian Football League (AFL). O equipo fundouse no ano 1902 en Hawthorn, sendo o equipo menos lonxevo do estado na AFL. Hawthorn, que se uniu á competición en 1925, gaño trece premierships ao longo da súa historia, sendo o único equipo que conseguiu gañalos en cada unha das décadas de 1960, 1970, 1980, 1990, 2000 e 2010. O uniforme do equipo é de cor marrón con faixas verticais douradas. O lema do equipo é a frase latina spectemur agendo, é dicir, sexamos xulgados polos nosos actos.
Desde a súa fundación e até 1973, os Hawks xogaron os seus encontros como local no Glenferrie Oval de Hawthorn. Porén, actualmente xogan os seus encontros no Melbourne Cricket Ground (MCG), estadio con capacidade para 100 024 espectadores. No tocante ás instalacións de adestramento e oficinas do club, os Hawks cambiáronse en 2006 desde Glenferrie até Waverley Park. De feito, é nos arredores desa zona onde se encontra a principal base de seguidores do club (periféria leste de Melbourne). Alén destes estadios, desde 2007 Hawthorn xoga catro encontros ao ano no York Park de Launceston, Tasmania. Hawthorn conta tamén con equipo feminino na VFL Women's, sendo así un dos únicos catro clubs da AFL que non conta con equipo participando na AFL Feminina (AFLW).
Clermont, Oise
Clermont é unha poboación e comuna francesa, na rexión de Altos de Francia, departamento de Oise, no distrito de Clermont e cantón de Clermont.
Xoana de Arco
260px|miniatura|Sinatura de Xoana de Arco 260px|miniatura|[[Escudo|Escudo de Armas, de Xoana de Arco.]] Xoana de Arco (Jeanne d'Arc ), nada o 5 ou o 6 de xaneiro de 1412 en Domrémy-la-Pucelle (un pequeno poboado sito no departamento francés de Vosgos) e finada o 30 de maio de 1431 en Ruán, tamén coñecida como a Doncela de Orleáns (ou, en francés, la Pucelle d'Orléans), foi unha heroína, militar e santa francesa. A súa festividade conmemórase o día da súa morte, o 30 de maio, como é tradición na igrexa católica.
Nada entre 1407 e 1412, con 17 anos encabezou o exército real francés. Convenceu o rei Carlos VII de que expulsaría os ingleses de Francia e este deulle autoridade sobre o seu exército no sitio de Orleáns, a batalla de Patay e outros enfrontamentos en 1429 e 1430. Estas campañas revitalizaron a facción de Carlos VII durante a guerra dos Cen Anos e permitiron a coroación do monarca. Como recompensa, o rei absolveu Domrémy, vila natal de Xoana, de pagarlle o imposto anual á coroa (esta lei estivo en vigor ata hai cen anos). Os borgoñóns capturaron a Xoana e entregárona aos ingleses. Os clérigos condenárona por herexía e o duque Xoán de Lancaster queimouna viva en Ruán.
Beizo leporino
Etimoloxía
Beizo leporino (do lat. leporīnus, da lebre) quere dicir «beizo de lebre», pois ese animal ten o beizo superior cortado no centro. Durante moito tempo este foi o termo utilizado para denominar á fisura labial. Porén, en anos recentes os dous termos usáronse para referirse á mesma condición.
Xoana de Arco
A gran maioría de datos sobre a súa vida baséanse nas actas dese proceso, pero están en certa forma provistos de descrédito, pois segundo diversas testemuñas do xuízo, estiveron cheos de correccións e datos falsos introducidos por orde do bispo Pierre Cauchon. Entre estas testemuñas estaba o escribán oficial, designado só como Manchon, que afirma que en ocasións había secretarios agochados detrás das cortinas da sala agardando instrucións para borrar ou agregar cousas das actas.
Vinte e cinco anos logo da súa condena, o rei Carlos VII instigou a Igrexa a que revisase aquel xuízo inquisitorial, ditaminando o papa Nicolao V a inconveniencia da súa reapertura naqueles momentos, debido aos recentes éxitos militares de Francia sobre Inglaterra e á posibilidade de que os ingleses o tomasen, naqueles delicados momentos, como unha afronta por parte de Roma. Doutra banda, a familia de Xoana tamén reuniu as probas necesarias para a revisión do xuízo e envioullas o Papa, pero este negouse definitivamente a reabrir o proceso.
Á morte de Nicolao V, foi elixido papa o valenciano Calixto III (nado como Alfons de Borja i de Llançol) o 8 de abril de 1455, e foi el quen dispuxo que se reabrise o proceso. A súa inocencia foi recoñecida ese mesmo ano nunha apelación do xuízo, grazas a un proceso onde houbo moitos testemuños e declarouse herexes aos xuíces que a condenaron. Finalmente, xa no século XX, foi beatificada en 1909 polo papa Pío X e posteriormente declarada santa en 1920 polo papa Bieito XV. Ese mesmo ano, foi declarada como a santa patroa de Francia.
A súa fama estendeuse inmediatamente logo da súa morte: venerada pola Liga Católica no século XVI, adoptada como símbolo cultural polos círculos patrióticos franceses dende o século XIX, foi unha inspiración para as forzas aliadas durante a primeira e a segunda guerra mundial.
Popularmente, Xoana de Arco é contemplada por moitas persoas como unha muller notable: valente, vigorosa e cunha grande fe. Foi un referente para as sufraxistas inglesas, e algunhas delas como Marjery Bryce manifestaronse vestidas como ela. Hoxe en día é obxecto de especial interese na República de Irlanda, Canadá, Reino Unido e Estados Unidos. No movemento do Escultismo é a Santa Patroa dos guidistas.
O conflito da guerra dos Cen Anos
Tras a morte sen descendencia de Eduardo o Confesor e o breve reinado do rei Haroldo II, o trono de Inglaterra foi conquistado en 1066 (batalla de Hastings) polo francés Guillerme o Conquistador, duque de Normandía. Estes feitos constituíron a primeira disputa de sucesión (debida aos parentescos entre as nobrezas de ambos os dous territorios), dando inicio a unha duradeira rivalidade entre ambos os dous reinos. Co tempo, os reis de Inglaterra reuniron varios dos maiores ducados de Francia: Aquitania, Poitiu, Bretaña.
Os intentos de Francia por recuperar os territorios perdidos precipitaron un dos máis longos e sanguentos conflitos da historia da humanidade: a guerra dos Cen Anos, que durou en realidade 116 e produciu millóns de mortos e a destrución de case toda a Francia setentrional. miniatura|[[Filipe VI de Francia, na Biblioteca Nacional de Francia.]] Os intereses de unificar as coroas concretáronse á morte do rei francés Carlos IV en 1328. Filipe de Valois, francés e sucesor grazas á lei sálica (Carlos IV non tivera descendencia masculina), proclamouse rei de Francia o 27 de maio de 1328 (reinou como Filipe VI de Francia). Filipe xa se convertera en rexente tras a morte de Carlos IV mentres se esperaba o nacemento do fillo póstumo do rei defunto, que finalmente resultou ser unha nena.
A guerra dos Cen Anos comezaría en 1337, cando Filipe VI reclamou o feudo da Gascuña a Eduardo III (aferrándose á lei feudal) despois de varias incursións polo Canal da Mancha nun intento de restaurar no trono escocés o rei David II (aliado francés exiliado a Francia dende xuño de 1333), pretextando que non respectaba o seu rei. Entón, o 1 de novembro Eduardo III responde plantándose nas portas de París e declarando por medio do bispo de Lincoln que el era o candidato axeitado para ocupar o trono francés.
Inglaterra gañaría importantes batallas como Crécy (1346) e Poitiers (1356), xa co relevo de Xoán II en lugar de Filipe VI, e obtería a inesperada vitoria de Agincourt en 1415, baixo a competente dirección do rei Henrique V.
Unha grave enfermidade do rei francés propiciou a loita polo poder entre o seu primo Xoán I de Borgoña ou Xoán sen Medo e o irmán de Carlos VI, Luís de Orleáns. O 23 de novembro de 1407, cométese o asasinato do armagnac Luís de Orleáns nas rúas de París e por orde do borgoñón. As dúas ramas da familia real francesa divídense en dúas faccións: os que daban soporte o duque de Borgoña (borgoñóns) e os que apoiaban o de Orleáns e despois a Carlos VII, Delfín de Francia (que foi desherdado ou deslexitimado dende 1420) (armagnacs), ligados á causa de Orleáns á morte de Luís. Co asasinato do armagnac, ambos os dous bandos enfrontáronse nunha guerra civil e buscaron o apoio dos ingleses. Os partidarios do duque de Orleáns, en 1414, viron rexeitada unha proposta aos ingleses, os cales finalmente pactaron cos borgoñóns.
Á morte de Carlos VI en 1422 é coroado rei de Francia o fillo de Henrique V e Catarina de Valois, o infante Henrique VI (polo tanto, Henrique VI de Inglaterra e I de Francia); en tanto que os armagnacs non deron o seu brazo a torcer e mantivéronse fieis o fillo do rei francés, Carlos VII, quen foi coroado tamén en 1422 de forma nominal en Berry, a falta de impoñelo como rei de facto, pero destronando o inglés de iure.
O seu nome
De acordo cos datos solicitados no proceso de Ruán, Xoana fíxose chamar sempre «Xoana a Doncela». No entanto, como ela mesma comentou, «dentro do meu pobo chamábanme Jehannette. En Francia, chamábanme Jehanne desde a miña chegada».
Posteriormente, engadiríaselle a palabra «Darc» como apelido, para referirse a ela de forma oficial (a falta de apóstrofo na súa versión francesa —d'Arc— débese á inexistencia de tal signo na Idade Media). Arco (arc) provén do apelido do seu pai, Jacques Darc, cuxas raíces familiares estaban posiblemente en dous pobos, Arc-en-Barrois ou Art-sur-Meurthe, pobos moi próximos onde se cre que naceu «a Pucelle». O nome, no entanto, varía (Arc, Ars, Ai…) dadas as diferenzas na versión antiga de Art sur Meurthe (onde se reduce a erre).
A denominación de «Jehanne d'Arc» atópase na obra dun poeta de Orleáns cara a 1576; «Jehanne» transcríbese hoxe en día como «Jeanne».
Nervación (folla)
miniatura|300px|Esqueleto dunha folla da familia das [[Magnoliaceae mostrando a súa fina nervación.]]
Xoana de Arco
O nacemento
miniatura|esquerda|Casa natal de Xoana de Arco, en [[Domrémy-la-Pucelle|Domrémy, hoxe en día convertida en museo.]]
O debate sobre a data de nacemento da Doncela de Orleáns non o conseguiu resolver nin a mesma Xoana durante o proceso, xa que, cando lle preguntaron que idade tiña, respondeu: «Ao redor de dezanove anos, creo». Aínda que non estaba segura, a historiografía interpretou esta declaración o pé da letra. Deste xeito, restándolle a súa posible idade á data na que se realizou a pregunta durante o proceso, 24 de febreiro de 1431, o ano do seu nacemento sería probablemente 1412.
Nervación (folla)
O tipo de nervadura é unha das variábeis usuais na descrición das plantas.
Función
É a nivel das nervacións (que destacan polo seu relevo do resto do limbo) onde se sitúan os tecidos condutores da saiva, organizados en fascículos: o xilema que achega a auga e os minerais (saiva bruta) desde as raíces até as follas e o floema que conduce a saiva elaborada coa glicosa producida na fotosíntese, fóra da folla. Os nervios principais do mesofilo serven para o transporte da auga e da zume a ou fóra da folla, mentres que os secundarios serve para recolectar e difundir estes líquidos na mesma folla, a nivel celular a medida que a ramificación se fai máis fina.
Xoana de Arco
O nacemento
O lugar onde naceu é teoricamente Domrémy, tal e como dixo no interrogatorio de identidade do seu proceso, o 21 de febreiro de 1431; «Eu nacín na vila de Domrémy». Ademais engadiu que era unha vila dependente de Greux (inmediatamente ao norte de Domrémy), e que hoxe pasou a chamarse Domrémy-la-Pucelle, grazas a ela. Ambas pertencen actualmente ao departamento de Vosgos, na rexión da Lorena. Domrémy foi tamén o lugar onde recibiu o bautismo de mans do pai Jean Minet.
Xuventude
Xoana naceu na comuna francesa de Domrémy, na rexión de Lorena, durante a guerra dos Cen Anos conflito que enfrontou a Francia contra Inglaterra durante 116 anos. Filla de Jacques de Arco e de Isabelle Romée, pertencía a unha familia de cinco nenos: Jeanne, Jacques, Catherine, Jean e Pierre sendo ela a quinta e máis nova filla do matrimonio. Era moi piadosa, e retirábase cada sábado á igrexa de Bermont, preto de Greux, para rezar. A pesar dos acontecementos que se estaban a producir no seu ámbito, Xoana creceu como calquera outra rapaza tanto do pobo coma daquela época. Así, seguindo e tomando como máis verosímiles as súas propias declaracións durante o proceso eclesiástico seguido contra ela, confirmaremos que aprendeu todas aquelas tarefas domésticas da súa nai e só desta, como ela dixo. Deste xeito, sabemos que en materia de fe e en lingua vulgar, aprendeu o nosopai a avemaría e o credo que rexeitou por tres veces recitar senón era en confesión.
Nervación (folla)
Clasificación das nervaduras
As nervacións clasifícanse en:
Xoana de Arco
Xuventude
Máis domesticamente, aprendeu a fiar e a coser, e de cando en vez a contribuír á vixilancia da corte, tamén mondar e acompañar o gando no momento de labrar e angazar toda unha serie de tarefas cotiás. Tamén aprendeu a montar a cabalo sen ningún apoio. Isto nun ámbito rural e moi familiar, cheo de amigos e con algúns padriños, como por exemplo Jean Lingue, Barreyre, Agnès e Sibylle.
Das experiencias piadosas de Xoana, sabemos que se confesaba co sacerdote da súa parroquia, mentres comungaba para pascua e en ausencia ou indisposición do sacerdote, recorría a outros; deste modo en dúas ou tres ocasións confesou con dous mendicantes. O seu confesor principal, pois, foi o agostiño Pasquerel do que aprendeu a xulgar. Ela xa coñecía tamén a moral do decálogo cristián. Pouco a pouco, as crenzas da moza empezáronse a desenvolver converténdose en máis piadosa.
Non obstante, isto non quería dicir que fose unha nena diferente das outras, máis estraña ou quizais especial. Sacada do seu pietismo e seriedade, era unha rapaza moi intelixente que tamén xogaba, cantaba, bailaba... xunto co resto de rapazas da vila, pequena, onde todo o mundo se coñecía. Polo tanto, participou tamén en tradicións dos paisanos, da vila. Estes rituais, como por exemplo algunhas danzas ou o uso de coroas votivas, foron collidos polos xuíces de Ruán nunha interpretación sui generis para encaixalas dentro dun conxunto de prácticas relixiosas propias dunha bruxa (hai que recordar que o final se lle acusou de herexe). Non obstante, ela non caeu no engano e remarcou que non vira nunca unha fada, como tamén resaltou algunha testemuña como por exemplo Hauviette. Dixo que de todas as maneiras na vila había unha árbore chamada "das damas", que popularmente lle dicían "das fadas".
Nervación (folla)
Clasificación das nervaduras
[[Ficheiro:Nerwacja liścia.svg|550px|miniatura|center|Diferentes tipos de nervación:
Xoana de Arco
Os incidentes de Domrémy
En 1425, a vila onde vivía Xoana, sufriu unha incursión inimiga, de acordo coa situación do reino francés, aos tres anos da coroación nominal de Carlos VII. Realmente era unha situación previsible. Xusto dous anos antes, Jacques, pagara pola protección da vila a Robert de Sarrebruck, señor de Commercy. O ataque probablemente foi máis próximo a unha razzia, xa que a vila non se viu nunha situación o suficientemente crítica como para non refacerse, aínda que as tropas de socorro de Sarrebruck non conseguiron estar á altura.
Nervación (folla)
Outros artigos
Leaf
Xoana de Arco
Os incidentes de Domrémy
Esta serie de incursións rápidas nas vilas, coa intención de prender lume e cometer outras atrocidades debilitaron o bando do delfín, pero non o suficiente como para acabar con el. Así, en xullo de 1428, Domrémy foi vítima doutro ataque, neste caso borgoñón polo líder Henri de Orly, que esta vez si que provocou a fuxida dos habitantes á fortaleza máis próxima, Neufchâteau, xusto ao sur de Domrémy, que viu queimada a súa igrexa. Deste xeito, os habitantes puideron comprobar cos seus propios ollos cal era a situación real do delfín, cal era a ameaza e as novas que comezaban a chegar con moita velocidade do asedio de Orleáns coa toma das vilas do Loira ao redor deste núcleo.
O misticismo de Xoana
miniatura|Xoana de Arco recibindo a mensaxe do [[arcanxo Miguel por Eugene Thirion (1876).]]
«Eu tiña trece anos cando escoitei unha voz de Deus», foi o que declarou Xoana en Ruán o xoves 22 de febreiro de 1431. O feito sucedeu ao mediodía no xardín do seu pai. Ademais engadiu que a primeira vez que a escoitou notou unha gran sensación de medo. Á pregunta dos seus xuíces, engadiu que esta voz viña da esquina da igrexa e que normalmente era acompañada dunha gran claridade, que viña do mesmo lado que a voz.
A Igrexa católica e a inmensidade de fieis, recoñeceu como verdadeiras estas aparicións. A opinión máis común a estas visións, a miúdo explícase baseándose en alucinacións, algún tipo de esquizofrenia ou problemas mentais. Queda nun segundo lugar pensar que podían ter sido froito dalgún tipo de obsesión desenvolvida pola abundante asistencia a misas, confesións... e descártase que mentise.
Cando lle preguntaron como cría que era aquela voz, ela respondeu que lle pareceu moi nobre, polo que afirmou: «e eu creo que esta voz me foi enviada de parte de Deus». Así pois, cando a escoitou por terceira vez pareceulle recoñecer un anxo. E aínda que ás veces non o entendía demasiado ben, primeiro aconselloulle que frecuentase as igrexas e despois que tiña que ir a Francia, sobre o cal a empezou a premer. Ademais esta voz escoitábaa unhas dúas ou tres veces por semana. Non moito despois, revelou outra das mensaxes clave que lle enviou: «Ela dicíame que eu levantaría o asedio de Orleáns».
O 27 de febreiro, Xoana identificou estas voces: tratábase da voz de santa Catarina de Alexandría e de santa Margarida de Antioquía, as santas máis veneradas do momento, se nos atemos á iconografía anterior a Xoana. Catarina, é definida ás veces como unha figura apócrifa a cabalo dos séculos III e IV que morreu a unha idade similar á de Xoana; tamén erudita (patroa de moitas especialidades intelectuais) e despois de persuadir o emperador Maximiano de que deixase de perseguir os cristiáns. Despois sería condenada a morrer na roda (un sistema de tortura que fractura os ósos), aínda que se di dela que, ao tocar a roda, a rompeu e, finalmente, tivérona que decapitar. Por outro lado, a lenda de Margarida refire que foi unha doncela desprezada pola súa fe cristiá, á que ofreceron matrimonio a cambio da renuncia a esta fe. Ante a súa negativa foi condenada a tortura, aínda que logrou escapar milagrosamente en varias ocasións (antes da súa captura definitiva e martirio). Por iso, é venerada pola Igrexa católica como santa virxe e mártir.
Xoana afirmou que as recoñecera grazas a que as propias santas se identificaran, algo que xa declarara en Poitiers, con motivo do interrogatorio sobre as visións levado a cabo pola corte do Delfín. Negouse a dar máis explicacións, instando os xuíces a ir a Poitiers se querían coñecer máis detalles.
Sobre o ano en que sucedeu, nun primeiro momento dixera que foi cando tiña trece anos. Posteriormente detallou que había sete anos que estas voces lle aconsellaban e a protexían. Polo tanto, asúmese que en 1424 se lle terían aparecido por primeira vez as visións.
Xoana explicaría entón (antes de mencionar o nome das santas) a misión que a voz lle encomendou. Despois de mencionar estas, os xuíces preguntáronlle a quen correspondía entón a primeira das voces que escoitara, aquela que lle causara tanto medo sete anos atrás. Ela, que todo o ía respondendo con moitas reservas e ensimesmamento, resistiuse varias veces, pero finalmente respondeu que foi san Miguel (considerado protector do reino de Francia), ao que viu cos seus propios ollos, acompañado dos anxos do ceo. Foi el quen lle ordenou partir para liberar a Francia e así cumprir coa vontade de Deus.
O asedio de Orleáns
miniatura|Xoana de Arco comandando o asedio de [[Orleáns por Lenepveu.]] Nas súas aparicións, as voces indicáronlle que debía ir a Orleáns, unha das cidades máis importantes do momento, e romper o asedio que comezara en outubro de 1428.
Ela tratou de recorrer a Robert de Baudricourt, comandante da gornición armagnac, establecida en Vaucouleurs, un pouco ao norte de Domrémy; o cal fixo mediante o seu tío, Durant Laxant. Quería obter unha pequena escolta para ir buscar ao Delfín alí onde se escondía, en Chinon. E é que para iso tiña que atravesar territorio hostil, defendido polos angloborgoñóns, en alianza. Así, la Pucelle daría unha mensaxe secreta ao rei que lle fora revelado polas voces.
Transcorreu case un ano ata que Baudricourt, en xaneiro de 1429, aceptou -ante a insistencia da nova doncela-, concederlle a escolta desexada. Xoana xa fixera un primeiro intento o día da Ascensión de 1428 (o 13 de maio, segundo Poulengy), pero encontrara resistencia por parte do armagnac. Probablemente houbo outra entrevista a finais de ano, ata que Baudricourt cedeu aos seus desexos. Durante o seu posterior xuízo, os xuíces aproveitaron para discutir sobre as vestimentas de home que usara a moza durante esta viaxe. Interrogárona sobre o motivo e ela respondeu que fora por orde de Deus («todo o que eu fago é por orde do Noso Señor. Se el me ordenase tomar outro hábito eu tomaríao, porque sería por orde de Deus»). Os xuíces preguntáronlle se non foi realmente por orde de Baudricourt, cousa que ela negou rotundamente. Así pois, ela mesma valorou positivamente o feito de ter levado vestiduras de home, xa que era o criterio e designio do Divino Facedor. Así mesmo, para persuadir a Robert de Baudricourt, aseguroulle aquilo que xa corría por boca de todo o mundo: que a virxe de Lorena salvaría o reino perdido por unha muller (seguramente referíndose á filla póstuma do defunto rei Carlos IV).
O 29 de abril de 1429 Xoana chegou ao asedio de Orleáns. Non obstante, Jean De Orleáns, líder da familia ducal de Orleáns, excluíuna inicialmente da dirección das operacións e dos consellos de guerra, rexeitando informala sobre os preparativos e decisións bélicas. Isto non evitou que ela estivese presente na maioría de consellos e batallas. O grao de liderado militar que chegou a exercer segue sendo obxecto de debate entre historiadores. Os historiadores tradicionais como Edouard Perroy conclúen que ela principalmente levaba o estandarte e exercía un grande efecto sobre a moral dos soldados. Esta clase de análise adoitan basearse no testemuño de Xoana durante o xuízo, no cal afirmou que prefería o seu estandarte á súa espada. A investigación académica actual, que se centrou no xuízo posterior anulatorio, asevera que os seus compañeiros oficiais sinalaron que ela era unha tacticista de moito talento e unha estratego de éxito. Stephen W. Richey opinaba o seguinte, por exemplo: "Ela procedeu a liderar un exército nunha serie de vitorias impresionantes que cambiaron o curso da guerra". En calquera caso, os historiadores están de acordo en que o exército tivo un grande éxito durante a curta carreira de Xoana.
O segundo paso: a viaxe cara a Chinon
Robert de Baudricourt en razón do fervor relixioso que xa comezaba a levantar enviou a Xoana a ver ao convalecente duque Carlos II de Lorena á cidade de Nancy. René de Anjou finalmente sucederíalle á súa morte en 1431, xa que estaba casado coa súa filla e herdeira, Isabel de Lorena (quen era ademais cuñada do delfín, xa que a súa irmá, María d'Anjou estaba casada con este dende o 18 de decembro de 1422). Xoana tiña o desexo de que René o acompañase a Chinon, pero só conseguiu boas palabras, diñeiro e un cabalo. Antes de partir, Xoana foi rezar á Basílica de Saint-Nicolas-de-Port dedicada ao santo patrón da Lorena.
No período durante o cal Xoana intentaba conseguir unha escolta para ir a Chinon, foi albergada durante case un mes pola familia Le Royer: Henri e Catherine Le Royer. Finalmente, sería Baudricourt o que lle concedería unha pequena escolta de seis homes para realizar a viaxe a Chinon que iniciarían arredor do 13 de febreiro de 1429. Entre eles, encontrábanse Poulengy e Jean Nouillonpont (Jean de Metz).
Jean de Metz (ou Mès) e señor de Nouillonpont (ou Novelenpont), foi unha das principais figuras no percorrido epopéico de Xoana, xa que estivo ao seu lado en todas as batallas a partir deste momento. Bertrand de Poulengy (Poulangy ou Polongy), «Pollichon», foi señor de Grondecourt, despois de ser ennobrecida a súa familia en 1425. El, ao igual que Jean de Metz, acompañaría a Xoana ao longo da súa traxectoria militar.
Jean de Metz fixo a súa declaración no proceso de nulidade o 31 de xaneiro de 1456, xa cunha idade que roldaba os 57 anos, mentres que Poulangy, un pouco maior, o fixo o 6 de febreiro deste cunha idade aproximada de 63 anos. Ambos os dous declararon moi a favor de Xoana (Metz: «E cando lle preguntei quen era o seu señor, respondeume que era Deus. Entón concedinlle a miña fe cara a ela, tocándolle a man, e prometéndolle que, coa guía de Deus, eu lle conduciría cara ao rei,»), do cal se extrae a grande admiración e aprecio pola que consideraron a súa heroína. En canto a Jacques Darc, o pai de Xoana, foi o máis reticente ao inicio da misión desta.
Cara ao 13 de febreiro de 1429 Xoana emprendeu a viaxe que o ía facer atravesar territorio inimigo. Esta viaxe faríaa famosa e todo o mundo coñecería a súa aventura, pero dende un primeiro momento a escolta asignada non tiña realmente unha idea clara de que era a misión nin de quen era Xoana.
Para esta viaxe Xoana vestiría por primeira vez roupas de home. Jean de Metz, diría ao respecto no proceso de nulidade: «Cando Jehannette estaba en Vaucouleurs, vina vestida cun vestido vermello, pobre e gastado [...] Pregunteille se quería facer a viaxe vestida como ía, e ela me respondeu moi enerxicamente que quería poñerse roupa de home. Entón deille o traxe e o equipamento dun dos meus homes. Despois, os habitantes de Vaucouleurs, terían un traxe de home feito para ela, con todos os requisitos necesarios.
A viaxe cara ao sur de Francia a través de territorio borgoñón fíxolle cabalgar de noite, en horas intempestivas para disimular e non espertar a atención de ningún destacamento. Algunhas das cidades máis importantes polas que pasou foron: Auxerre, Gien e Sainte-Catherine-de-Fierbois.
Do paso por Auxerre, sábese que chegou a participar nunha Santa Misa na súa catedral, pasando desapercibida nunha cidade hostil. De Gien, non se sabe case nada do seu paso, pero parece que pasou pola única ponte sobre o río Loira que quedaba en mans francesas, e foi o lugar onde comezou a circular o rumor de que unha doncela aseguraba que liberaría a cidade de Orleáns do seu asedio e que coroaría ao Delfín en Reims (tería volto pasar por aquí cara ao 25 de xuño do mesmo ano, 1429, para reencontrarse co Delfín e viaxar cara a Reims). E finalmente, pasaría por Sainte Catherine de Fierbois o 4 de marzo. Esta localidade éralle moi valiosa, xa que a súa igrexa estaba dedicada a Santa Catarina, unha das santas das súas visións. Foi alí onde Xoana realizaría outro "milagre": despois de recibir un armadura, cando lle ofreceron unha espada ela negouse a aceptala, pedíndolle os clérigos que lle deran unha espada que se encontraba enterrada detrás do altar da igrexa, cousa que resultou ser certo. A devandita espada supostamente pertencera a Carlos Martel, e Xoana portouna en batalla ata o fin do asedio a París (aínda que, segundo as súas propias palabras no xuízo, nunca a usou para matar a ninguén). En Sainte Catherine Xoana escribiu unha carta a Carlos VII anunciando a súa chegada, e quedou á espera da resposta da corte, que finalmente a recibiu en audiencia.
A desconfianza do delfín
Aínda coa gran memoria que se outorga á xente da Idade Media (xa que, ao non estar estendida a escrita, era unha cultura de transmisión oral maiormente), ademais da intelixencia de «la Pucelle», é moi difícil saber se realmente sabía ler e escribir. Probas gráficas hai da súa firma como mínimo. Pero a cuestión está no aire aínda que se acostuma a dicir que no período que estivo na corte do delfín, o verán de 1429, podería ter aprendido, ou ben tería recibido nocións básicas.
De todas as maneiras, a carta chegou á corte de Chinon acompañada da fama de «la Pucelle», o cal orixinou un gran debate onde se discutiu se era adecuado recibila, é dicir, se era certo todo aquilo que dicía ser ou era alguén que urdía un engano. Había certa curiosidade na corte por ver aquela que dicía traer a salvación de Orleáns e a coroación do propio rei. Pero o factor detonante foi a declaración positiva de Baudricourt, que era un home de confianza do Delfín. Polo tanto, este decidiu recibila miniatura|Tapiz do castelo de Chinon (Francia) representando a Xoana recoñecendo a Carlos VII entre a multitude. Non obstante se o reino de Francia dependía de como puidese reaccionar a corte de Chinon, non se podían arriscar a que unha moza descoñecida, talvez iluminada, ou talvez mística, se presentase ante o rei e o puidese matar. Deste xeito, cando Xoana chegou á corte, o Delfín ocultouse entre a xente que ocupaba a sala, vestindo un dos seus serventes coas súas roupas para facelo pasar por el. Pero o engano non serviu, xa que Xoana identificou o Delfín entre os seus súbditos. Esta sería a primeira proba que lle fixeron pasar.
O como Xoana conseguiu recoñecer a figura do rei de entre o resto da xente suscitou unha gran discusión posteriormente. Unha das teses máis razoables e lóxicas neste sentido, é a que apunta a que xa llo describiran previamente. O feito, non obstante, é que Xoana, no proceso dixo o seguinte: "Cando entrei na cámara do rei, eu recoñecino de entre os demais, por consello e revelación da miña voz, e díxenlle que quería ir facer a guerra aos ingleses ".
Con habilidade, os xuíces premérona e preguntáronlle: "Cando a vosa voz vos designou o seu rei, había algunha luz?" Ao que ela evitou responder como tantas outras preguntas cun francés seco e cortante " passez outre". Entón engadiron se viu algún anxo enriba do rei, ao que respondeu do mesmo xeito. Con estas respostas creáronse moitos puntos de opinión pero o feito é que a revelación da súa voz poderíase ter producido antes de ir a Chinon, é dicir que tivese tido un coñecemento previo como apunta a tese de que xa llelo describiran con anterioridade, como podería ser que a propia vestimenta o delatase.
Finalmente, o rei recibiuna soa e ela teríalle exposto unha pregaria para persuadilo de que lle dese un exército e a enviase a Orleáns. Este intercambio a portas pechadas sería un dos datos máis buscados deste período da súa vida. Pero grazas ao testemuño de Xoán II, duque de Alençon no proceso (un home de gran peso, con sangue real), tería sido o seguinte:
Parece ser entón que, segundo o duque de Alençon, estas terían sido as palabras que convenceron ao Delfín e tamén á súa nova esposa Iolanda de Aragón; o Delfín entón asignoulle dous oficiais, Ambleville e Guyenne, para protexela. Jean d'Aulon encargouse da súa intendencia. De todos os xeitos, o Delfín non deu carta branca a Xoana, xa que as presións na súa corte estaban diversificadas. Así pois decidiron facerlle unha especie de proceso en Poitiers, para verificar se ela era quen dicía que era. Deste proceso ela fixo moitas referencias diante dos seus xuíces en Ruán, pero o certo é que os documentos de Poitiers se perderon, despois de pasar pola Universidade de París (reticente ao Delfín) e polos propios xuíces de Ruán.
Sobre Poitiers, o que se sabe é a través das declaracións no proceso de nulidade, e así se sabe para empezar que a súa duración foi de tres semanas, e que Xoana conseguiu deixar unha boa impresión nos teólogos que a examinaron. Maître François Garivel, que era conselleiro xeral do rei, deu os primeiros detalles, dicindo que certamente o proceso durou tres semanas e basicamente se trataba de formularlle moitas preguntas a Xoana, para despois poder examinar as súas respostas e a súa expresión; proceso que resultou satisfactorio, xa que ela sempre se mantivo dentro das súas crenzas e con gran firmeza, sempre defendendo que era unha mensaxeira de Deus e viña a levar o Delfín a Reims para consagralo. Tamén engadiu que o sorprendeu que ela sempre chamase o rei, Delfín; e cando lle preguntou por que non lle chamaba nunca rei, obtivo esta resposta: «Ela respondeume que non o chamaría Rei ata que non fose coroado e unxido en Reims, cidade á cal pretendía conducilo.
Gobert Thibaut, terratenente do rei de Francia e amigo de Poulengey, enriquecería coas súas declaracións os detalles do proceso en Poitiers, explicando que durante as tres semanas, Xoana aloxouse na casa de Jean Rabateau. Ademais de facer unhas declaracións moi positivas respecto a ela, concretou que os doutores e xuíces consideraron verdade tanto o seu mandato divino coma as súas predicións.
Maître Jean Barbin, doutor en leis e avogado do rei, seguiu na mesma liña e fixo unha referencia a María de Avignon «a gasque d'Avignon», unha muller que fixo certas predicións a inicios de século, causando unha gran conmoción. Esta dirixiuse ao rei de Francia anunciándolle que ao seu reino o esperaban grandes calamidades por sufrir, e falou dunhas visións nas que vía o reino desolado mentres noutras se lle aparecía un exército que se poñía nas súas mans. Ela acovardouse ante a idea de ter que facerse cargo, pero dixo que algún día viría unha nova maga que tomaría o exército e salvaría a Francia. Así, o doutor concluíu dicindo que naturalmente pensaron que Xoana era esta doncela da que falaba María.
A campaña do Loira: Orleáns
[[Ficheiro:Traité de Troyes.svg|dereita|miniatura|1429
]]
O asedio
Dende outubro de 1428, Orleáns estaba asediada polos ingleses, que a rodeaban controlando as vilas ao lado. Orleáns era un punto estratéxico moi importante para facerse co dominio das terras do Loira xunto con Angers, Tours e Blois. O Conde de Salisbury chegou a Francia en xuño con 6.000 homes. A estas, engadíronse 4.000 unidades máis de parte do duque de Bedford, que as sacou da gornición estabelecida en Normandía. Deste modo conseguiron Chartres a finais de agosto, como cidade máis importante.
Finalmente, o 8 de setembro de 1428, o duque de Salisbury faise con Meung-sur-Loire, e o 26 do mesmo mes, con Beaugency, despois de tela sitiada dende o día 20. Así, o duque de Salisbury, para comezar a establecerse definitivamente, enviou a William de la Pole, que non era outro que o Conde de Suffolk, para atacar Jargeau e Châteauneuf, coa que se fixo o 10 de outubro despois de 3 días de resistencia. Así, William e Salisbury reuníronse ao sur de Orleáns o 12 de outubro de 1428 cuns efectivos dunhas 4.000 unidades, xa que se tiveran que ir repartindo entre os pobos conquistados. Deste xeito tiñan ben acoutada Orleáns, e só lles faltaba superar un último escollo, dada a situación xeográfica da cidade e o seu sistema defensivo: a ponte des Tourelles.
Ao sur de Orleáns estaba o río Loira, e ata a outra beira deste había unha pequena illa no medio, Ille San Antone. A cara sur da cidade lindaba uns 364 metros do río, pois tiña unha ponte ata alí, de dezanove arcos de pedra, rematando nunha pequena estrutura defensiva mentres ao outro lado da beira, no norte desta había unha barbacá chamado boulevard que dificultaba o acceso á fortificación onde había un corredor que conducía a unha ponte levadiza, defendida por dúas torres, as Tourelles. Obtendo este punto, podíase acceder á illa de Saint Antone cruzando a ponte e despois a cidade.
Foi este o punto polo que atacaron os ingleses durante dous días; iniciaron un bombardeo sobre as Tourelles e o forte. O 23 de outubro de 1428, os franceses abandonaron estas posicións. Un día despois, Salisbury subiu a unha das dúas torres, e dende as alturas, tratou de visionar os movementos franceses; pero para mala sorte súa, unha bomba francesa atravesou a ventá por onde miraba, e recibiu un forte impacto na cara morrendo unha semana despois en Meung. A este relevouno o conde de Suffolk. Este, xunto con Bedford, dedicáronse a reforzar a zona e gardar a posición. O último levou dous prestixiosos xenerais: John Talbot, conde de Shrewsbury e Lord Scales que chegaron o 1 de decembro e substituíron Suffolk.
Lord Talbot, centrouse na cara oeste de Orleáns, na mesma beira que a cidade, onde controlaban cinco puntos no mapa, que conectou entre si, o máis importante destes, a igrexa de San Lourenzo, que conformaba unha especie de bastilla, o reforzaron moito, converténdose no seu cuartel xeral de manobras da zona. Tamén conseguiu a illa de Carlomagno, que estaba en medio do Loira e tamén ao oeste da cidade, e xa na outra beira tomou a igrexa de San Privé. Glasdale encargouse agora da zona das Tourelles, acordoando entre todos a cidade de Orleáns, que se viu rodeada cada vez máis preto do ataque definitivo; a zona nordés da cidade tampouco se escapou, xa que alí Suffolk fixo outra fortaleza, arredor da igrexa de San Loup e outra arredor de San Leblanc (esta xa na outra beira).
Durante o inverno, dedicáronse a seguir reforzando as súas posicións mentres recibían unha subministración de tropas dunhas 1.500 unidades de parte dos borgoñóns. Mentres tanto, trataron de ocupar un vasto bosque que protexía a cidade de forma natural, ao nordés desta, o cal non puideron facer decantar o seu favor.
A chegada da resistencia
miniatura|170px|[[Xoán de Dunois le Bâtard d'Orléans, S.XV]]
En canto á defensa, malia a veteranía dos soldados, só se contaba aproximadamente cuns 500 efectivos e así decidiron fortificar no posible a cidade. Deste xeito, os veciños organizáronse para defender as 34 torres de defensa da cidade en 34 compañías. Non obstante como director da defensa, pouco despois da morte de Salisbury, chegou Xoán Dunois alcumado le Bâtard d'Orléans (o Bastardo de Orleáns) (ao que despois se chamaría tamén Conde de Dunois, cando adquiriu este título en 1439), acompañado de 600 homes como tropa. Así pois, encargaríaselle a defensa da cidade. Ata seis mil homes aproximadamente seguiron a este cabaleiro de forma gradual para axudar na defensa da cidade, aguantando así ata o 12 de febreiro de 1429, cando Carlos VII enviou reforzos para interceptar unha subministración inglesa entre Rouvray-Sainte-Croix e Janville que viña dende París. O fracaso foi absoluto debido a unha neglixencia e perdéronse sobre os 600 homes na batalla dos arenques.
Deste xeito, as provisións da cidade francesa comezaron a esgotarse e unha boa parte da nobreza decidiu abandonala en vista do futuro desastre, mentres Carlos VII o miraba dende a distancia. Pero no transcurso da situación, favorable aos anglo-borgoñóns, a causa dun conflito entre o duque de Borgoña a finais de febreiro, cando ofreceu poñer a cidade baixo a súa protección, Bedford o rexeitou e os borgoñóns abandonaron as súas posicións de asedio durante o mes seguinte.
Pero houbo outro feito determinante que foi a entrada en escena de Xoana (que dicía ser enviada por Deus e que poñía como proba o feito de que sería ela quen liberaría a Orleáns do asedio) que acababa de recibir o beneplácito en Poitiers da man do rei. Xoana, acudiu armada cunha espada que trouxo de Sainte Catherine de Fierbois, o santuario dos cabaleiros e cun estandarte que describiu así no proceso "tiña a figura do mundo e dous anxos aos lados. Era de tea branca daquela que chaman boucassin. Enriba levaba escrito: Jhesus Maria, e paréceme que estaba franxado de seda". Ademais foi dotada dunha armadura que ela mesma pediu e elixiu.
O rei decidira prover a Xoana cuns dez ou doce mil homes segundo indicou ela no xuízo de Ruán e comentou que decidiu entrar pola fortaleza de Saint Loup e despois pola fortaleza do Pont. É dicir, primeiro pola cara oeste da cidade (beira norte) e despois polas Tourelles. O propio Bastard xa falou no proceso de revogación da imaxe que deu Xoana nesta misión, ningunha outra máis que a de talismán, favorable, se resultaba efectiva, como sucedeu ("Eu creo que Xoana foi enviada por Deus como tamén que o seu comportamento na guerra foi un feito divino máis que humano. Hai moitas razóns que fan pensar iso." ). Xoana xa comezou avisando cunha carta aos ingleses da súa chegada e do rogo de que se retirasen, cuxa resposta ás cales non foron máis que aldraxes.