cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Espiritual
Un espiritual (tradución da expresión inglesa spiritual song) ou espiritual negro (negro spiritual) é un tipo de canto cristián, que xurdiu a finais do século XVIII e se desenvolveu a comezos do XIX, nos Estados Unidos. Estes espirituais negros eran adaptacións populares dos himnos relixiosos protestantes, feitas por traballadores afroamericanos que xeralmente estaban escravizados ou discriminados.
Orixe
O movemento do rexurdimento relixioso que se estendeu polas colonias británicas en Norteamérica a comezos do século XVIII, impulsado pola fundación da Igrexa metodista e a labor evanxélica de predicadores como George Whitefield ou Jonathan Edwards (ao redor de 1740), popularizaron non só os salmos e os himnos cristiáns, senón tamén outro tipo de cánticos espirituais menos tradicionais, que eran cantados nas igrexas do sur norteamericano, tanto por negros como por brancos. Foi desta forma como o acervo de cánticos relixiosos cristiáns, especialmente as cancións do compositor inglés Isaac Watts (1674-1748), pasaron a formar parte da cultura dos escravos afroamericanos. Ao longo do século XVIII e as primeiras décadas do XIX, os escravos dos estados do sur, foron creando un cancioneiro propio, nun primeiro momento moi relacionado cos cantos de traballo de orixe africana, usualmente en forma de call and response, con inflexións, sílabas estendidas e cuartos de ton.
O termo espiritual deriva da expresión canto espiritual, que a Biblia, en Efesios 5:19, recolle dentro dunha exhortación a falar "entre vós con salmos, e con himnos, e cancións espirituais, cantando e encomiando ao Señor nos vosos corazóns". O termo "canción espiritual" xa era de uso frecuente na comunidade cristiá, tanto branca como negra, ao longo do século XVIII (e de feito moito antes), e "espiritual" era utilizado como un substantivo que significaba, segundo o contexto, "persoa espiritual" ou "cousa espiritual ", pero non especificamente con respecto unha canción.
Existen descricións destes espirituais desde datas tan temperás como 1839. O termo recóllese, así mesmo, en forma impresa, nun texto de Thomas Higgison, onde se describe aos escravos negros usando cancións espirituais relixiosas de doutrina ou temática cristiá, que cantaban sentados ou de pé no seu lugar. En 1867, publicouse a primeira colección destes cantos espirituais negros, "Slave songs of the United States".
Os musicólogos discutiron de forma intensa, desde que W.F. Allen, na obra citada asegurase que os cantos eran de matriz claramente europea, ata onde chega a raíz africana. Erich von Hornbostel, xa en 1926, será quen estableza a diferenza entre o carácter europeo do patrón e estilo dos cantos, e o carácter netamente africano da súa interpretación e as súas secuencias rítmicas e harmónicas. Tamén se discutiu sobre se se trataba dunha creación, como xénero, dos escravos negros, aínda que varios autores (entre eles, George Pullen Jackson), xa no primeiro terzo do século XX, demostraron que os espirituais negros e os brancos tiñan unha fonte común, que se achaba nas igrexas brancas rurais e nas reunións ao aire libre (camp meetings), e que se produciu un intercambio de influencias entre ambas as comunidades.
Estrutura
Aínda que os espirituais negros non responden necesariamente a unha estrutura única, a forma usual dos mesmos é a do responso, costume de orixe escocesa, transmitida basicamente a través dos libros de himnos de Isaac Watts, cuxa edición de 1820 foi moi popular no sur da Unión. Para mellor aprender os textos, o predicador cantaba un verso, e a congregación repetíao despois. Esta forma calou facilmente entre a poboación afroamericana, posto que a estrutura de call and response típica dos responsos, é usual na música africana. O ritmo adoitaba ser alegre nos chamados "cantos de xubileo" (jubilee). No entanto, existen tamén espirituais impregnados de melancolía, lentos e intensos, con textos relacionados coa morte ou cos sufrimentos de Xesucristo (con quen se identifica o cantante). Os espirituais son cantos, en calquera caso, colectivos, con independencia de que existan voces solistas. Algúns autores sosteñen que os espirituais eran, case sempre, cancións de protesta en clave.
As primeiras recompilacións de espirituais recollíanos todos en modo menor, aínda que a realidade é que, na maior parte dos casos, tratábase de temas en modo maior con certas notas, especialmente a sétima, un semiton máis grave que as correspondentes da escala maior natural: estas notas rebaixadas un semiton coñécense como blue notes, por ser características do Blues.
Trazos caracterizadores
Podemos indicar unha serie de trazos característicos deste tipo de cantos:
Evolución
Realizáronse un gran número de gravacións, nos anos 1920, de predicadores coas súas congregacións: E.D. Campbell, P.E. Edmunds, J.C. Burnett, J.M. Milton... A partir de 1930, este tipo de gravacións foron relativamente escasas e, cando se fixeron, adoptaron xa un formato claramente gospel. Soamente en lugares illados, como as Sea Islands, mantivéronse as formas primitivas de espiritual.
Antonio Nouche Costa
Antonio Nouche Costa, coñecido como Dourado Xaneiro e O soldado de Deixebre, nado en Deixebre (Oroso) en 1924 e finado en Carres (Concello de Cesuras) o 4 de marzo de 1948, foi un guerrilleiro antifranquista galego.
Traxectoria
Nado en Bouzalonga, parroquia de Deixebre. Desertou do cuartel onde facía o servizo militar para unirse á guerrilla no verán de 1947. Para conseguir que se presentara os seus pais e o seu irmán Manuel foron detidos; ao non conseguilo, as súas irmás Isolina (coa súa filla pequena María del Carmen), Dolores e María, xunto coa súa cuñada Jesusa Cores, foron desterradas á provincia de Soria. Foi membro do Destacamento Manuel del Río Botana, da IV Agrupación do Exército Guerrilleiro de Galicia. Acompañou a Manuel Ponte Pedreira e outros no asalto á vivenda de Ramón Ferreiro Moar, en Aldrés (Senra); participou con Juan Couto Sanjurjo na operación que desarmou ao somatén da Baña e con Claudio Díaz Milia, Pedro Rodríguez Gómez, José Remuiñán Barreiro, José Blanco Núñez e José Santiago Temprano, na sanción económica de 30.000 pesetas ao alcalde franquista de Cerceda. O 4 de marzo de 1948 un cabo e catro gardas civís do posto de Betanzos cercaron unha casa de Probaos na parroquia de Carres, na que se atopaban Antonio Nouche e José Blanco Núñez, produciuse un enfrontamento, pero José Blanco logrou fuxir. A Garda Civil matou a Antonio Nouche xunto cos habitantes da casa Joaquín López Sánchez e a súa filla Manuela López Suárez e despois aplicoulles a "lei de fugas" á filla de Joaquín, María López Sánchez, e o seu xenro Manuel Mosquera Moar, que vivían nunha casa próxima, tamén enlaces da guerrilla.
Batalla de Ocaña
Durante a guerra da Independencia española, a batalla de Ocaña librouse o 19 de novembro de 1809, cerca desa vila toledana, finalizando coa vitoria dos franceses mandados polo mariscal Jean-de-Dieu Soult, sobre os españois do xeneral Juan de Arizagua. Ao longo de todo o conflito, esta foi a maior derrota do exército español, que perdeu cerca de 19 000 homes, entre mortos, feridos, prisioneiros, contando mesmo os desertores, sobre un total de 51 000 homes. Tal resultado debeuse principalmente á brillante utilización da cabalaría francesa.
William Napier escribiu: "os españois chegaron ao trote, e Sebastiani deu instrucións a Paris, de arrodear e logo caer sobre o flanco dereito dos escuadróns, aproximándose cun rexemento de cabalaría lixeira e mais os lanceiros polacos, o que foi executado con gran forza, en particular polos polacos, o que provocou unha confusión considerable, tentando o xeneral español remedialo reagrupándose cara o flanco atacado".
As consecuencias estratéxicas desa derrota foron devastadoras, pois destruíuse a única forza capaz de defender o Sur de España. Así, esta rexión sería invadida ao longo do inverno, durante a denominada campaña de Andalucía.
Robert Peel
Robert Peel (1788-1850) político británico, foi o primeiro ministro do Reino Unido en dúas ocasións: entre 1834 e 1835, e entre 1841 e 1846.
Caroubáns, Covas, Ames
Caroubáns é un lugar da parroquia de Covas no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 57 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 29 eran homes e 28 mulleres.
2009
2009 (MMIX) comezou un xoves no calendario gregoriano o designado ano do boi, segundo o horóscopo chinés.
Xadrez
25º Campionato do mundo de xadrez.
Tenis
Xaneiro: Aberto de Australia.
Trachycarpus
Trachycarpus é un xénero con nove especies de plantas con flores pertencente á familia das palmeiras (Arecaceae). É orixinario de Asia dende o Himalaia ao leste da China. thumb|240px|[[Palmeira de abano (Trachycarpus fortunei)]]
2009
Tenis
Xullo: Wimbledon (Londres).
Trachycarpus
Distribución e hábitat
A distribución natural do xénero Trachycarpus son as rexións montañosas do norte da India, do Nepal, norte de Tailandia e a China. No seu hábitat natural, algunhas especies viven nos bosques das montañas até os 2500 metros sobre o nivel do mar, onde se atopan cubertos pola neve no inverno.
Trachycarpus fortunei, a palmeira de abano, é o representante da especie máis coñecida. Atópase a miúdo nos xardíns de Europa e é abundante nos parques do sur-oeste de Francia, España e tamén nos xardíns costeiros de Galiza, especialmente nas Rías Baixas. Atópase tamén brava na rexión montañosa de Tesino en Suíza, onde se reproduce e se propaga espontaneamente.
2009
Tenis
Setembro: Aberto de EE. UU.
Trachycarpus
Descrición
O xénero Trachycarpus é dioico, teñen un tamaño medio e son especies moi resistentes. As follas son palmadas, resistentes, de cor verde escura a verde clara, ás veces azuladas.
O estípite de Trachycarpus acada unha altura que vai desde unhas poucas decenas de centímetros para Trachycarpus nanus a máis de doce metros de Trachycarpus takil. Pode atoparse nu coa idade, mais na maior parte de vida, ten unha camada, máis ou menos grosa, de fibras entrelazadas que forman unha pelaxe marrón.
Taxonomía
O xénero foi descrito por Hermann Wendland e publicado en Bulletin de la Société Botanique de France 8: 429. 1863. Trachycarpus: nome xenérico que deriva das verbas gregas: trachus = "áspero" e karpos = "froita", en referencia á froita de forma irregular.
2009
Notas
Historia ano a ano
GPU
GPU pódese referir a:
Gesta Danorum
miniatura|300px|dereita|Gesta Danorum ([[Fragmento de Angers), páxina 1, frontal.]] Gesta Danorum ("Feitos dos daneses") é un texto patriótico da historia de Dinamarca, escrito no século XII polo autor Saxo Grammaticus ("Saxo o literato", literalmente "o Gramático"). Valdemar I de Dinamarca ou alguén da súa corte animouno a escribir a historia de Dinamarca, a súa patria. A Historia Dinamarquesa consta de varios tomos, escritos en latín. Inclúe traducións de pezas vernáculas que actualmente substitúen ás orixinais perdidas. Asemade, contén unha descrición da relixión dos seus antergos.
Ademais, no terceiro tomo da Gesta Danorum, figura unha versión primitiva da historia de Hamlet (que inspirou a máis famosa obra de Shakespeare), cuxo protagonista é Amlodi ou Amleth.
A obra completa componse de dezaseis libros en prosa con algunha incursión ocasional de poemas. Os libros 1 ó 9 están enfocados na mitoloxía nórdica e o texto remata con citas a Gorm o Vello, primeiro rexistro documentado dun rei dinamarqués. Os libros 10 ó 16 están máis enfocados na historia medieval. O libro 14 contén unha descrición do templo de Rügen.
Porén, a obra orixinal considérase perdida, coa excepción de catro fragmentos: fragmento de Angers (o máis completo e o único que se considera escrito da súa propia man por Saxo), fragmento de Lassen, fragmento de Kall-Rasmussen e fragmento de Plesner. Tódolos fragmentos pertencen á Biblioteca Real Dinamarquesa.
Tía
Unha tía é unha persoa que é a irmá, a medio irmá ou cuñada dun pai, mais tamén pode ser un alcume afectivo. As tías son parentes de segundo grao e participan no 25% da superposición xenética cando son a irmá directa do pai. Unha media tía é unha medio irmá dun pai e é parente de terceiro grao cun 12.5% de superposición xenética. Se a tía é unha cuñada, a superposición xenética directa normalmente será 0%, cando esta persoa introduciu a familia por matrimonio e non é un parente de sangue.
Unha tía avoa é a irmá, medio irmá, ou cuñada dun avó. O equivalente de home dunha tía é un tío, e a relación recíproca é a dun sobriño ou sobriña.
Nós Televisión
dereita|miniatura|Redacción de Nós Televisión no Milladoiro. Nós Televisión, antigamente Canal Deza e DEZTV, é unha canle de televisión galega impulsada por Isidro Barco e Diego Frey.
Traxectoria
Esta mudanza está dentro do seu proceso de expansión a toda Galicia, pasando de ser unha canle local para cubrir todo o territorio galego e inaugurando unha nova etapa con programas realizados en colaboración coas editoriais Kalandraka e Galaxia ou coa Real Academia Galega, así como co informativo diario Espazo Aberto.
O 28 de xuño de 2016 emitiu en directo o debate especial Rabela de carballo, con entrevistas a escritoras, xornalistas, comerciantes, artistas e docentes e alumnado de distintos centros de ensino galegos para tentar facer unha radiografía da lingua galega.
O 22 de decembro de 2016 produciu o debate arredor do feminismo "A nación das mulleres. Do teito de cristal ao cantil de cristal", organizado xunto á revista Luzes no complexo cultural Matadoiro Compostela e que reuniu catro mulleres políticas do momento: Alexandra Fernández, Ana Pontón, Carmela Silva e Marta Lois.
Faraquet
Faraquet é unha influínta banda de post-hardcore procedente de Washington, D.C.. Ás veces tamén é definida como unha banda de math rock. Formouse no ano 1997 e separouse en 2001. Editou os seus traballos co selo Dischord Records e estivo influenciada por grupos como Fugazi, Jawbox, Nation of Ulysses ou King Crimson. Recentemente reeditouse todo o seu material publicado antes do seu único álbum e reuniuse brevemente para realizar concertos para apoiar os seus proxectos no Brasil e en Washington, D.C.
Tras a disolución de Faraquet, Chad e Devin formaron Medications, banda coa cal publicaron un EP e dous álbums a través de Dischord Records antes de entrar en hiato en 2011. Devin toca actualmente en The EFFECTS, que leva publicado un disco (tamén a través de Dischord).
Norma de repertorio
Por normas de repertorio enténdense aqueles elementos repertoriais que, sen ser presentados como delimitadores de sistemas, dotan de maior xenuinidade ao entendemento e elaboración dos produtos desa comunidade como propios da mesma ou constitúen as especificidades de que se nutren as tendencias subsistémicas, entendendo estas últias como prácticas que, a pesar de presentaren determinadas especificidades dentro do sistema orixinario, non pretenden impugnar a súa pertenza a este.
Uncial
A uncial é unha grafía particular dos alfabetos latino e grego. Nos sistemas de escritura grego e latino, son os tipos de letras utilizados ata o século VIII d.C. caracterizados polo uso de letras maiúsculas.
Foi Xerome quen deu a estas letras, relativamente grandes, o nome de litterae unciales, isto é, letras dunha polgada de altura. Desde o século III d.C. a uncial grega é utilizada, xunto coa latina, na tradición libraria e o seu foco principal de difusión é o norte de África. É nos ambientes cristiáns onde se desenvolve de xeito máis extenso, é por iso que cando Ulfilas adapta o alfabeto grego para a súa versión da Biblia ao gótico, crea o alfabeto gótico a partir das unciais gregas.
Historia
miniatura|[[Codex Bezae]] O termo foi adaptado sobre todo para o alfabeto latino. En efecto, a palabra uncial designa un tipo concreto de grafía, que se desenvolve entre os séculos III e IV da nosa era, a partir da capital quadrata e da antiga cursiva romana. É a escritura por excelencia dos códices, adaptada á pluma, pois é moito menos angulosa cá quadrata, que é (aínda actualmente) a das inscricións.
A uncial durou en uso ata o principio do século IX, a partir do cal a minúscula carolina tende a substituíla. Entre os séculos VIII e XIII, consérvase sobre todo para trazar os principios de libros, de capítulos ou de seccións, á maneira das nosas maiúsculas, nos manuscritos en minúscula carolina ou en gótica, dúas grafías que lle deben algunhas formas, como as do d ou do a.
Aínda que relegada a un papel ornamental tras a súa época dourada, a uncial continuou a ser empregada para códices completos ata ben despois; só a imprenta a deu feito desaparecer definitivamente dos usos correntes; con todo aínda hoxe é moi prezada polos calígrafos.
Notar que a grafía chamada semiuncial non deriva da uncial senón da nova cursiva romana e que as escrituras nacionais desenvolvidas despois da caída do Imperio Romano (lombarda, visigótica, merovinxia, insular etc.) xorden principalmente desta nova cursiva ou da semiuncial no caso das escrituras insulares (irlandesa e anglosaxoa).
Trazados
centro|Alphabet complet en onciale Nota: esta imaxe só representa unha posibilidade de trazado da uncial. En efecto, ao evolucionaren no transcurso dos séculos e dos lugares (por non falar dos escribas), non ofrece unha aparencia fixa e invariable.''
A uncial latina caracterízase polas súas curvas. As letras máis características son A, D, E, H, M, Q e V, que se distinguen das correspondentes en quadrata e que han deixar a súa pegada no trazado das minúsculas actuais (via un percorrido complexo, porén: as nosas minúsculas non derivan en efecto directamente da uncial). Aínda non existe a letra J distinta de I (que tampouco non leva aínda o punto); U e V tampouco non se distinguen. Finalmente, W aínda non fixo a súa aparición.
As letras non teñen unha altura regular: algunhas exceden a liña, cousa que se ve doadamente con D, H, K e A' pola altura de ollo e F, G, N, P, Q, R, X e Y'' (ás veces cun punto enriba) pola liña de base. Segundo os manuscritos, algunhas destas letras son máis regulares: é o caso de N, por exemplo, que pode ficar circunscrito ás dúas liñas.
As palabras non está separadas ao principio, pero un pequeno espazo serve ás veces de separador de frases, tamén pode aparecer un punto. A puntuación está, non sendo ese punto, case ausente e como a escritura aínda non é bicameral, empréganse ás veces grandes letras para marcar os principios de páxina e mesmo de frase, pero non caracteres diferentes.
As abreviacións son aínda raras nos manuscritos antigos: as máis frecuentes son os nomina sacra, a suspensión nasal (M en fin de liña é substituído por un trazo subscrito acompañado ou non dun punto, N por un trazo subscrito). A enclítica -que (que significaba e en latín) e a desinencia -bus de dativo / ablativo plural aparecen ás veces, como en capitais, Q. e B.; os manuscritos de dereito, con todo, son xa ricos en abreviacións.
Uncial grega
esquerda|miniatura|[[Codex Sinaiticus]] Cando se fala do alfabeto grego, adóitase falar dunha das súas grafías co termo de uncial. Neste caso trátase dunha denominación bastante menos precisa que para o alfabeto latino: en efecto, é máis a causa do destino do texto que polo trazado ou o tipo de letras que se denomina así. A uncial grega é en efecto un tipo de capitais utilizado para os códices a partir da época helenística, moi parecido ás capitais lapidarias, que debería ser chamada «libresca». Oponse nisto á escritura de cancelaría e ás minúsculas.
É a partir da metade do século IV antes da nosa era cando asistimos a unha separación, bastante pouco marcada, entre as capitais lapidarias e as que se empregan para os libros, termo polo que se designa documentos públicas e non privados, que se escriben en diversos tipos que tendían máis ou menos cara cursiva. Os trazos máis sorprendentes atinxen a moi poucas letras; como na uncial latina, os trazos dereitos teñen a tendencia a se curvaren, cousa que permite a escritura sobre pergameo:
Para as outras letras, nótase, como para o latín, une irregularidade de altura (que se manifeste sobre todo en que excede a liña inferior) e unha simplificación crecente do trazado dalgunhas letras, como o Α que, ao principio, permanecía próxima do modelo lapidario e que, aos poucos, chegou a se trazar á maneira do A uncial latino, o Ξ, cuxas tres liñas se unen, ou mesmo o Λ, cuxa hasta esquerda se fai máis pequena. Estes dous últimos trazados están, como podemos ver, moi próximos ás minúsculas actuais λ e ξ (minúsculas que son tributarias dunha mestura de formas que se estenden sobre máis de dous milenios).
Unha vez fixado o modelo, ha permanecer invariable durante máis dun milenio nos usos manuscritos librescos, substituído despois na imprenta polas capitais lapidarias voltas ao gusto da época mentres que as minúsculas se impoñían.
Velaquí un exemplo teórico de letras gregas unciais:
centro|Alphabet grec dans sa graphie onciale
A propósito da palabra uncial
A palabra galega vén do adxectivo latino uncialis, «dunha onza (peso e moeda)». A relación entre a onza e as letras non está clara. É en Xerome onde se atopa unha primeira atestación do termo, no seu prefacio á súa tradución do Libro de Xob:
Parece que non hai que ver aquí máis que un termo que designa todo tipo de grandes letras (capitais) e non precisamente a uncial. Hai que esperar a Charles-François Toustain e a René Prosper Tassin (no século XVIII) para que a palabra uncial se especialice no senso actual.
A palabra pode tamén empregarse para designar códices (normalmente cristiáns) escritos nesta grafía ou polo menos en letras capitais gregas, por oposición aos cursivos, escritos en minúsculas gregas. Coñécense numerosos códices en unciais, como:
Edda poética
miniatura|240px|Detalle dunha miniatura da Edda poética. A Edda poética ou Edda maior é unha colección de poemas escritos en antigo nórdico preservados inicialmente no manuscrito medieval islandés coñecido como Codex Regius. Xunto coa Edda prosaica de Snorri Sturluson, a Edda poética é a fonte existente máis importante sobre mitoloxía escandinava e lendas heroicas xermanas.
O Codex Regius foi escrito no século XIII pero non se soubo nada do seu paradeiro ata 1643 cando parou nas mans de Brynjólfur Sveinsson, bispo de Skálholt. Daquela, as versións da Edda de Snorri eran ben coñecidas en Islandia, pero os estudosos especulaban que había outra, unha Edda maior que contiña os poemas pagáns que Snorri cita no seu libro. Cando se descubriu o Codex Regius creuse que esta fora probada. Brynjólfur atribuíu o manuscrito a Sæmundr o sabio, un sacerdote islandés do século XII. Porén, aínda que esta atribución é rexeitada polos eruditos modernos, o título Edda de Sæmundar aínda pode verse en ocasións.
Gran Premio de Turquía de 2020
O Gran Premio de Turquía de 2020 (oficialmente o Fórmula 1 DHL Gran Premio de Turquía de 2020) foi unha carreira de Fórmula 1 que se celebrou o 15 de novembro de 2020 no Circuíto de Istambul, Istambul, Turquía. Foi a décimo cuarta carreira do Campionato Mundial de Fórmula 1 de 2020.
Práctica
A primeira sesión de adestramento rematou con Max Verstappen máis rápido por diante do seu compañeiro de equipo en Red Bull Alexander Albon con Charles Leclerc terceiro máis rápido para  Ferrari. Os tempos de volta foron significativamente máis lentos do esperado, xa que os pilotos indicaron que houbo unha falta de adherencia tras reasfaltar a pista. Os tempos de volta na primeira práctica foron aproximadamente dez segundos máis lentos que os establecidos na carreira anterior de Fórmula Un  E vinte segundos máis lento que os tempos de volta esperados na clasificación.
A terceira e última sesión de práctica dunha hora celebrouse en condicións de mollado o sábado pola mañá e rematou con Verstappen máis rápido por diante de Leclerc e Albon, mentres que o líder do campionato Hamilton non marcou un tempo. Varios pilotos criticaron as condicións da pista durante esta sesión. Leclerc tivo unha pequena colisión con Esteban Ocon (que conducía para o equipo Renault), mentres que o piloto de McLaren Lando Norris saíuse do circuíto.
Notas
<references group="lower-alpha"/>
Covas, Covas, Ames
Covas é un lugar da parroquia de Covas no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 62 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 25 eran homes e 37 mulleres.
Syd Barrett
Syd Barrett, nado Roger Keith Barrett, nado o 6 de xaneiro de 1946 en Cambridge e finado o 7 de xullo de 2006 no mesmo lugar, foi un guitarrista, cantante e compositor británico cofundador da banda Pink Floyd en 1964 na que permaneceu ata 1968 substituído por David Gilmour.
Biografía
A primeira banda na que entrou Syd Barrett foi en 1961, na Geoff Mott and the Mottoes, despois estivo en The Hollering Blues en 1962 e en 1963 en Those Without, todas bandas do seu Cambridge natal, de curta vida e pouca transcendencia.
Os dous primeiros sinxelos de Pink Floyd, Arnold Layne e See Emily Play, así como o primeiro álbum The Piper at the Gates of Dawn (1967) fixéronse baixo a influencia de Barrett. Durante o seu tempo con Pink Floyd Syd Barrett comezou a experimentar coas drogas, especialmente o LSD, tensionando a relación cos outros membros da banda, pesando tamén a presión por manter o nivel despois dos primeiros éxitos comerciais do grupo, e despois dunha xira desastrosa polos Estados Unidos a banda decidiu integrar a David Gilmour, antigo compañeiro de instituto de Syd, como segundo guitarrista para cubrir a Syd pero a situación non durou moito, o último concerto cos cinco membros foi o 20 de xaneiro de 1968 en Hastings, a separación oficial de Syd e os Pink Floyd foi o 6 de abril de 1968.
Syd intentou realizar unha carreira en solitario pero fallou despois de só dous álbums polo aumento do consumo de drogas que o conduciron a un comportamento caótico e á letarxia, as súas últimas gravacións de estudio datan de novembro de 1974, Syd viviu desde entón completamente retirado na súa casa de Cambridge ata a súa morte, en 1998 detectáronlle diabetes mellitus tipo 2.
Músico e compositor
Syd Barrett está na historia da música como un compositor xenial, Syd tiña a habilidade para compoñer cancións curtas e cativantes cunha melodía e harmonía infrecuente e con efectos electrónicos na onda do rock psicodélico. Ademais, Syd Barrett participou na innovadora conexión de música rock e efectos visuais. Baixo o seu liderado, Pink Floyd desenvolveu o primeiro espectáculo con efectos de luz. Syd Barrett escribiu case todas as cancións do primeiro álbum de Pink Floyd, a súa música recibiu diversas influencias, pezas como. As súas músicas son diversas influencia musicais xuntos. Pezas como "Matilda Mother" teñen a súa inspiración en antigas cancións infantís, "Here I Go" ten semellanzas coas cancións de Music Hall. A máis famosa peza de Barrett é "Astronomy Domine" usa un acorde infrecuente (E Eb G A), esta progresión xunto co uso dunha máquina de eco Binson para a guitarra deulle un moi distintivo carácter psicodélico.
Despois da separación de Pink Floyd Barrett continuou con dous álbums en solitario "The Madcap Laughs" e "Barrett", demostrando a súa forza como compositor, cancións como "Golden Hair" ou "Happy Together" están entre as súas mellores.
Fosa tectónica
miniatura|300px|Macizo e fosa tectónica (imaxe do [[United States Geological Survey|USGS)]] Unha fosa tectónica ou graben é unha longa depresión limitada en ambos lados por fallas paralelas levantadas (horst) entre as cales o terreo se afundiu por efecto de forzas internas.
A pesar de que constitúen ás veces o val por onde transcorre un río (como o Rin entre Basilea e Maguncia), as fosas tectónicas nada deben aos axentes exteriores da erosión. As fallas marcan os límites laterais do afundimento do terreo. Este pode prolongarse durante centos e incluso miles de quilómetros, como no Gran Val do Rift, onde se encontran os Grandes Lagos de África, e que se estende desde Mozambique até os montes Tauro (Turquía); a parte de África que queda ao leste desa fractura está en vías de separarse do continente e esa separación é a que produce o afundimento da codia e a formación dunha fosa que acabará por converterse nun brazo de mar, como ocorreu anteriormente na fosa do mar Vermello e do golfo de Adén.
HKK Široki
O Hrvatski košarkaški klub Široki (do croata: Club de Baloncesto Croata Široki) é un club de baloncesto da cidade de Široki Brijeg, ao sur de Bosnia e Hercegovina, aínda que cun porcentaxe do 98,91% de poboación croata. Actualmente compite na Super liga Bosne i Hercegovine, a máxima competición do baloncesto bosníaco, así como na Liga do Adriático. Disputa os seus partidos como local no Pecara, cunha capacidade para 4.500 espectadores.
Historia
O club nace en 1974 por iniciativa dun profesor de educación física e os seus alumnos de secundaria, xogando en distintas categorías da extinta Iugoslavia. En 1997, xa coa independencia do seu país, disputa a primeira edición da Liga de Bosnia e Herzegovina, converténdose no primeiro campión tras derrotar ao Bosna Saraxevo na final.
Polar Similar
Polar Similar é o sétimo álbum da banda estadounidense de metalcore Norma Jean, publicado o 9 de setembro de 2016 a través do selo Solid State Records. Este é o primeiro traballo do grupo con guitarrista Phillip Farris.
Premio de Relato Breve Nélida Piñón
O Premio de Relato Breve Nélida Piñón é un certame literario que convoca o Concello de Cerdedo-Cotobade, a Consellería de Cultura e Educación e a Deputación de Pontevedra.
I Muvrini
I Muvrini é un grupo de música folk corso que canta música corsa en lingua corsa.
Historia
O grupo formouse a comezos dos oitenta polos irmáns Ghjuvan Francescu Bernardini e Alanu Bernardini, que naceron na vila de Tagliu-Isulacciu ao norte de Córsega. O seu nome tomárono dunha caste de ovella selvaxe que vive nas montañas de Córsega.
Os irmáns Bernardini foron introducidos á música tradicional corsa a unha idade temperá polo seu pai, Ghjuliu Bernardini, que era un coñecido poeta e cantante. Gravaron o seu primeiro single co seu pai en colaboración co grupo Canta u Populu Corsu. Ghjuliu Bernardini morreu en decembro de 1977 e o primeiro álbum de I Muvrini', I Muvrini ... ti ringrazianu, que saiu á venda en 1979, foi dedicado á memoria do seu pai.
En 2000, I Muvrini xuntouse con Sting para gravar a súa máis famosa canción, "Terre d'Oru" (en inglés Fields of Gold).
A través da súa carreira musical promoveron a lingua e a cultura corsas.
Colaboracións
Nos últimos anos, I Muvrini teñen cantado e colaborado con outros artistas:
Comité Provisional da Duma Estatal
thumb|300x300px|Palacio Táuride, sede do Comité provisional da Duma Estatal, imaxe a principios do século XX. O Comité provisional da Duma Estatal (en Временный Комитет Государственной Думы) foi un organismo especial de goberno establecido o por deputados da Cuarta Duma no estoupido da Revolución de febreiro en Rusia.
Composición
Os seus membros foron: Mijail Rodzianko (presidente da Duma e presidente do Comité, Outubrista), Vasili Shulguín, V.N. Lvov, I.I. Dmitryukov (Outubrista), S.I. Shidlovsky (Outubrista), M.A. Karaúlov (cosaco, comandante do Palacio Táuride), Aleksandr Kerenskii (Trudovik), Aleksandr Konoválov (Progresista), V.A. Rzhevsky (Progresista), A.A. Búblikov (Progresista), Pável Miliukov (Kadete), Nikolái Nekrásov (Kadete) e Nikolái Chjeidze (Menxevique, presidente do Sóviet de Petrogrado).
Historia
right|thumb|Mijaíl Rodzianko, presidente da [[Duma rusa e do comité, tratou de soster ao tsar pero establecendo un goberno responsable ante o parlamento, sen logralo. As súas xestións cos mandos militares lograron evitar o intento de esmagar a revolución en Petrogrado ordenado polo emperador.]] O goberno imperial, subestimando a súa debilidade, decidiu disolver a Duma até abril ante as protestas na capital. Un grupo de deputados negouse a disolverse e formou un comité o O Comité declarouse a si mesmo o órgano de goberno do Imperio Ruso, pero de facto competiu polo poder co Soviet de Petrogrado, o cal foi creado o mesmo día.
left|thumb|Manifestación de soldados durante a [[Revolución de Febreiro. Os desexos do comité de devolver aos soldados aos cuarteis chocou coa actitude destes e do Soviet de Petrogrado.]]
O Comité adoptou pronto medidas para facerse co control do Estado: ordenou a detención dos ministros tsaristas e proclamou o seu control sobre a administración estatal. Coa axuda de tropas rebeldes tomou o ministerio de Transportes, facéndose co control da coordinación das comunicacións e os ferrocarrís do país. Desde alí comunicouse a todo o país o cambio de réxime, con grande impacto psicolóxico, especialmente importante entre os mandos militares na fronte, que cambiaron a súa actitude hostil á revolución ao decatarse de que o novo goberno formábao a Duma. A comisión militar, dependente orixinalmente do Soviet, pasou a ser controlada, co beneplácito deste, polo Comité da Duma.
Os intentos de volver á orde e desarmar ás tropas, con todo, fracasaron, supondo o primeiro desacordo grave entre o Comité e o Soviet e dando lugar pronto á "Orde número 1" que puña ás tropas revolucionarias baixo a autoridade do Soviet de Petrogrado. Por outra banda, os seus intentos de deter a marcha das tropas do fronte á capital para esmagar a revolución, ordenada polo tsar, tiveron éxito.
As primeiras accións moderadas, levadas a cabo principalmente por Rodzianko, para convencer ao tsar de nomear un novo goberno responsable ante o parlamento, fracasaron, pero convenceron aos mandos militares. O o comité, premido pola situación na capital, pasou a esixir a abdicación do tsar, a pesar das reticencias de Rodzianko. A intención do Comité de manter a monarquía pasando a coroa ao irmán do tsar Miguel Romanov foi moi mal recibida na capital, onde Miliukov foi apupado ao anuncialo. O rexeitamento do cetro por parte de Miguel decidiu a cuestión definitivamente, en contra dos desexos de Miliukov.
O o Comité e o Soviet de Petrogrado puxéronse de acordo en crear o Goberno Provisional. Mentres que os dirixentes do Soviet desexaban a creación o máis pronto posible do goberno para evitar a posibilidade dunha contrarrevolución ou da radicalización das masas, o Comité desexaba utilizar o prestixio do Soviet para gañarse o apoio dos insurrectos, que non lograra por si mesmo.
Moitos membros do Comité marcharon a prestar os seus servizos no Goberno Provisional, mentres o Comité continuou desempeñando un papel insignificante ata que a Cuarta Duma foi disolta o
Batalla de Vilafranca
esquerda|senmarco|Campañas francesas en España durante a [[Guerra da Independencia española|Guerra da Independencia.]] A batalla de Vilafranca tivo lugar o 17 de marzo de 1809 no decurso da ocupación francesa da actual provincia de León polos franceses na Guerra da Independencia española. Despois dun sanguento asedio de catro horas, unha guarnición francesa, illada en Vilafranca do Bierzo, rendeuse perante as milicias españolas do xeneral Gabriel de Mendizábal.
Contexto
En 1809 as operacións do exército español no Noroeste estiveron marcadas por esforzos irregulares para expulsar os franceses das zonas que a invadiran, e logo do afundimento dese exército no discorrer do ano anterior. Os restos dos exércitos desfeitos polos ataques franceses, operando en colaboración coas guerrillas e a milicia, organizaran razias e escaramuzas, que de xeito ocasional permitían a captura de tropas ou equipos militares franceses.
Unha das formacións sobreviventes, a división regular de infantería do xeneral marqués de La Romana, estabeleceuse en Asturias, fustrigando os franceses en León e Galiza. En marzo, elementos desa unidade, armados cun canón de 12 libras e con municións recobradas dun posto, abandonado polos napoleónicos, en Ponferrada, a pouca distancia de Vilafranca do Bierzo.
Desenvolvemento da batalla
A vangarda de ataque estaba formada por uns 1.500 homes dos rexementos Zaragoza e Zamora, ás ordes de Mendizabal, cos que colaboraron milicianos e guerrilleiros, entre eles valdeorreses. O 17 de marzo entraron en Vilafranca e arrodearon aos franceses, que se fixeron fortes no castelo. Comezou daquela unha cruenta batalla, que levou a vida de varios oficiais españois, mais logo de catro horas de combate, os franceses decidiron renderse.
Concubinato
miniatura|Retrato dunha concubina, do pintor [[Lam Qua (1864)]] Concubinato é a relación marital de dúas persoas sen estar unidos en vínculo matrimonial. O termo concubina xeralmente indica relacións matrimoniais en curso onde a muller é de menor posición social que o home ou que a esposa ou esposas oficiais. Existen dirixentes na historia de Asia e de Europa que tiñan tanto concubinas como esposas.
Á beira da unión matrimonial, que é o acto e estado xurídico recoñecido polo dereito como xerador de efectos non só respecto da parella e dos fillos, senón tamén en relación con outros parentes, déronse e existen actualmente outras unións máis ou menos permanentes que se asemellan ao matrimonio, pero ás cales o dereito non lles recoñeceu efectos, ou ben o fixo en termos moi limitados. Unha unión con estas características é o concubinato, que podemos entender como a unión libre e duradeira entre un home e unha muller que viven e cohabitan coma se estivesen casados e que pode ou non producir efectos legais.
Historia
Historicamente, o concubinato era frecuentemente voluntario (por un arranxo coa muller e/ou coa súa familia), posto que provía dunha certa seguridade económica para a muller involucrada. O concubinato involuntario ou servil involucra algunhas veces a escravitude sexual dun membro da relación, usualmente a muller.
Antiga Roma
Nos tempos da antiga Roma, concubinus era o termo que se lle daba a un novo home que era escollido polo seu amo como amante. Aos concubini (plural de concubinus) referíaselles frecuentemente de maneira irónica na literatura contemporánea da época. Catulo asume no poema de casamento 61.126 que o mozo señor feudal ten un concubinus que se considera a si mesmo nun nivel superior aos outros escravos.
A concubina entre os romanos case non se diferenciaba da muller lexítima senón no nome e na dignidade, de modo que por iso chamábase "muller menos lexítima" e así como polo dereito romano non era lícito ter a un tempo moitas esposas, tampouco se permitía ter xuntamente moitas concubinas.
Un celibatario podía tomar por concubina a calquera das mulleres que se consideraban de inferior condición e que segundo as leis civís non podían aspirar á honra do matrimonio: tales eran que gañaban a súa vida mediante o seu traballo, as de baixa extracción social, as escravas, as condenadas en xuízo público, e outras semellantes. Moitas veces sucedía que un pai de familia que servira ben á patria dándolle fillos nados de lexítimo matrimonio, prefería asociarse unha concubina antes que tomar nova esposa, por non expolos aos caprichos dunha madrastra e quitarlles a esperanza de levar eles sós toda a sucesión. Así é que o emperador Vespasiano, despois da morte da súa muller, restituíu ao seu primeiro estado a Genis, liberta de Antonia e tomouna pola súa concubina, téndolle todos os miramentos debidos a unha muller lexítima. Este exemplo foi imitado polos emperadores Antonino Pío, e Marco Aurelio Antonino, chamado o Filósofo dos cales o último, perdendo á a súa muller, elixiu por concubina á filla do intendente da súa casa, ne tot liberis novercam tuparduceret. Este modo de vivir non se consideraba ilícito nin contrario aos costumes, senón só como unha unión desigual, pois as concubinas estaban privadas da dignidade e vantaxes de que gozaban as mulleres enlazadas por matrimonio, e os seus fillos non eran ante a lei senón fillos da natureza, chamados naturais, sen poder herdar máis que a sexta parte dos bens do pai.
Aínda despois da introdución do cristianismo continuouse o costume de tomar concubinas, permitíndoa os emperadores cristiáns con tanta liberdade, que non deron ningunha lei directa para impedila. Antes pola contra Xustiniano I chama ao concubinato unha unión lícita, engadindo que pode vivirse nel sen ofensa nin menoscabo do pudor, in eaque caste vici posse. Santo Agostiño, con todo, reproba as concubinas, dist. 24: E o concilio de Trento na sesión 8ª ameaza aos concubinarios co raio da excomuñón se non mudan de conduta inmediatamente.
España
En España houbo unha época en que as leis toleraron aos eclesiásticos as barregas ou concubinas e non lles permitían mulleres lexítimas talvez porque se cría que estas os distraerían das súas funcións máis que as mancebas, coas cales non estaban ligados dun modo indisoluble, pois as podían deixar cando quixesen ou o esixise o ben da igrexa.
Na Biblia
Na Biblia (Xénese 16 e 21), Abraham toma á escrava Agar como concubina. Posto que Sara non concibira até ese punto, ela ofrécelle a súa escrava Agar a Abraham para que lle dea un herdeiro. Ela deu a luz a Ismael. Despois de que por un milagre Sara —que se fixo fértil a unha idade avanzada— concibise e dese a luz a Isaac, demandoulle a Abraham que botase a Ismael, e a Agar a súa nai, fóra da casa e cara ao deserto. A Abraham fíxoselle moi difícil facer isto e só o fixo cando Deus apoiou o que Sara pedía.
"O rei Salomón amou, ademais de á filla de Faraón, a moitas mulleres estranxeiras, Moabitas, Amonitas, Edomitas, Sidonias e Hititas, mulleres das nacións acerca das cales o Señor advertira aos israelitas: ‘Non deben cohabitar con elas, nin elas convosco, porque elas certamente volverán os vosos corazóns cara aos seus deuses’. Salomón uniuse a elas en amor. Tivo 700 esposas oficiais e 300 concubinas”. (1 Reis 11:1-3).
Krk
Krk (italiano: Veglia, alemán: Vegl, latín: Curicta) é unha illa de Croacia, localizada ao norte do Mar Adriático, moi preto de Rijeka, na Baía de Kvarner e forma parte do Condado de Primorje-Gorski Kotar.
Características
Krk, xunto con Cres, é a illa máis grande do Adriático, cunha área de 405,78 km², e é a máis populosa, con numerosas vilas e pobos que totalizan os 17.860 habitantes (2001). A pesar de recentes investigacións que sitúan a Cres como a illa máis grande de Croacia, datos oficiais mostran que ambas teñen o mesmo tamaño.
Núcleos de poboación
As municipalidades e poboacións máis importantes de Krk inclúen:
Economía e infraestrutura
É un destino popular dos turistas, debido á súa proximidade con Eslovenia, o sur de Alemaña, Austria e o norte de Italia. Co colapso do Bloque Oriental, moitos turistas proveñen de Hungría, Romanía e outros países do bloque soviético.
Sant Hilari Sacalm
200px|thumb|Igrexa de Sant Hilari. Sant Hilari Sacalm é un concello da provincia de Xirona, en Cataluña, pertencente á comarca da Selva. É considerada a capital das Guilleries, por atoparse no interior dese macizo.
Krk
Historia
A illa de Krk foi habitada desde o século X a.C. Os romanos chamaron a illa Curicta. Durante a Guerra Civil Romana, a Baía de Curicta foi escenario do combate marítimo entre as frotas de Xulio César e Pompeio.
Uns mil anos despois, a illa foi centro do dialecto Vegliot do dálmata, unha lingua romance actualmente extinta. Krk foi tamén sede dos bispos medievais e da casa nobiliaria, os Francopanos.
Sant Hilari Sacalm
É coñecida como a vila das cen fontes, xa que no seu termo municipal hai máis dun cento de fontes, entre as que destaca a Font Vella. Unha das súas festas máis importantes, o Vía Crucis Vivente, está declarado festa tradicional de interese nacional.
Krk
Cultura e relixión
Na illa hai trazos da cultura croata antiga. Creáronse obras literarias co alfabeto glagolítico que foi creado e preservado en Krk (destácase a Taboíña Baška, o texto preservado máis antigo en lingua croata).
Sant Hilari Sacalm
Tiña en 2014 unha poboación de 5.681 habitantes.
Krk
Cultura e relixión
Krk uniuse á República de Venecia durante a Idade Media ata a súa disolución co Tratado de Campo Formio, cando xunto con Istria, convertéronse en parte do Imperio Austro - Húngaro ata a primeira guerra mundial. Dese período vén moita parte da súa historia e cultura. Logo da segunda guerra mundial converteuse en parte de Iugoslavia e logo da separación das repúblicas iugoslavas, forma parte de Croacia.
Startijenn
Startijenn é un grupo de música bretón. Dende o lanzamento do seu primeiro disco, en 2006, teñen dado concertos en toda a Bretaña. En 2008 sacaron o seu segundo álbum, Pakit Holl!. O grupo intégrano Konogan an Habask (binioù e uilleann pipes), Tangi le Gall-Carré (acordeón diatónico), Tangi Oillo (guitarra), Youn Roue (bombarda) e Kaou Gwenn (percusión). En 2008 participaron no Festival Intercéltico de An Oriant.
Les Guilleries
250px|miniatura|Sant Miquel de Solterra Les Guilleries é un macizo situado no nordés de Cataluña, no vértice entre a Cordilleira Prelitoral e a Cordilleira Transversal, formando parte das dúas. Está no límite entre as comarcas da Selva e Osona, pertencentes ás provincias de Xirona e Barcelona respectivamente, preto da localidade de Sant Hilari Sacalm.
Trátase dun macizo poboado de aciñeiras e algunhas sobreiras, de carácter mediterráneo, e carballos e faias, de carácter eurosiberiano, aínda que moitos deles foron substituídos por áreas forestais, principalmente piñeiros e abetos.
O seu pico principal é Sant Miquel de Solterra ou les Formigues (1.204 m). Nos seus arredores atópanse os encoros de Sau e Susqueda, no río Ter. O río Onyar e o Sot de la Noguerola teñen as súas fontes no macizo.
Play-Doc
O Play-Doc é un festival internacional de cinema documental que se celebra anualmente en Tui desde o ano 2005.
O Lombao, Covas, Ames
O Lombao é un lugar da parroquia de Covas no concello coruñés de Ames na comarca de Santiago. Tiña 103 habitantes no ano 2009 segundo datos do Instituto Nacional de Estadística, dos cales 48 eran homes e 53 mulleres.
Filla
miniatura|Fotografía do 1931 de catro xeracións de [[nais e fillas.]] miniatura|[[Betty Ford xunto á súa filla, Susan Ford.]] Unha filla é unha criatura humana de sexo feminino descendente dun proxenitor. A contraparte masculina é o fillo.
Ás veces o termo filla pode ser usado como epíteto afectuoso por parte dunha persoa anciá ou digna de reverencia ou consideración para dirixirse a unha moza ou unha nova, pero tamén a unha muller adulta, en expresións de afecto e tamén de compaixón.
A filla na sociedade
Nas sociedades patriarcais, as fillas teñen dereitos familiares diferentes ou menores con respecto aos fillos. Nalgunhas sociedades é tamén costume que unha filla sexa «vendida» a un marido, que paga un denominado prezo pola esposa.
Sor
Sor pode referirse a distintos topónimos e hidrónimos:
Ligeia
miniatura|Marcus Daniel Cabada e [[Tamara Andrés|Tamara Ándrés na presentación da revista en Bueu, 22/09/2018]] Ligeia é unha revista dedicada á poesía contemporánea, ao xornalismo e á investigación literaria dirixida por Marcus Daniel Cabada e Tamara Andrés. Publica textos en galego e castelán. De periodicidade cuadrimestral, comezou a súa actividade o 17 de maio de 2018.
O título está collido dun texto de Edgar Allan Poe.
Número 2
O corpo e as sombras. Novembro/febreiro 2018-2019. ISSN: 2603-7416
Número 3
2020. ISSN: 2603-7416. Publicada en formato dixital en setembro de 2020.