cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Abu Zabi de 2021
Carreira
O ruso Nikita Mazepin (Haas), deu positivo en coronavirus antes de comezar, polo que non puido tomar a saída, Mazepin, que ía saír último na grella do GP de Abu Zabi, non puido ser substituído por outro piloto, xa que, segundo o artigo 31.1 do Regulamento Deportivo de F1, unha persoa que non fixo a cualificación para a carreira non pode participar nun Gran Premio.
A carreira comezou ás 17:00 hora local do domingo 12 de decembro. Hamilton tomou o liderado de Verstappen na saída, pero Verstappen intentou pasalo na curva catro. Hamilton abandonou a pista, cortou a curva e reincorporouse coa súa vantaxe considerablemente ampliada. Hamilton ampliou gradualmente a súa vantaxe ata a primeira rolda de paradas en boxes.
Verstappen fixo a súa parada ao final da volta 13 e Hamilton seguiu o exemplo unha volta máis tarde, ambos optando por un conxunto cos pneumáticos máis duros dispoñibles. Red Bull decidiu non deter a Pérez, coa esperanza de poder aguantar a Hamilton máis tarde. Hamilton alcanzou a Pérez na volta 20 e tentou pasar directamente coa vantaxe dos seus pneumáticos moito máis frescos. Pérez defendeuse con forza e foi superado por Hamilton, pero despois volveu superar a Hamilton ata que finalmente perdeu a súa posición unha volta despois. Con todo, conseguira que Hamilton perdese case toda a súa vantaxe sobre Verstappen. Este último non foi quen de atacar, e a brecha foise ampliando pouco a pouco.
Na volta 35, Giovinazzi retirou o seu coche con problemas na caixa de cambios xunto á pista, o que provocou un período de Virtual Safety Car. Red Bull aproveitou esta oportunidade para que Verstappen montase un novo conxunto dos pneumáticos máis duros sen perder a posición da pista, mentres que Hamilton quedou fóra. A carreira retomouse tres voltas despois. Usando a vantaxe de pneumáticos máis frescos, Verstappen reduciu gradualmente a súa desvantaxe, pero non a un ritmo que fose suficiente para atrapar a Hamilton antes do final da carreira.
Antes do final do coche de seguridade, o control da carreira daba mensaxes aparentemente conflitivas sobre se os coches que habían perdido volta poderian adiantar ao líder detrás do coche de seguridade antes do reinicio. Esta idea foi inicialmente rexeitada, pero posteriormente foi parcialmente invertida na volta 57, permitindo pasar ao Safety Car aos coches que atopaban entre Verstappen e Hamiltonr.
O coche de seguridade entrou ao final da penúltima volta, permitindo unha volta de carreira ata o final da carreira. Na última volta, Verstappen usou os seus pneumáticos brandos e frescos para pasar a Hamilton na curva cinco para tomar o liderado da carreira. Aguantou os contraataques de Hamilton para gañar o seu primeiro campionato do mundo. Mercedes gañou puntos suficientes para gañar o seu 8º título consecutivo de construtores, ampliando o seu propio récord. Kimi Raikkonen retirouse con problemas nos freos, o que o levou a bater contra o muro na súa 349 e última saída na F1.
Protesta posterior á carreira de Mercedes e controversia sobre o procedemento do coche de seguridade
Mercedes protestou polo resultado da carreira por dous motivos, un porque Verstappen adiantara baixo o coche de seguridade, e polo feito de que crían que o director da carreira, Michael Masi, non seguiu o procedemento correcto, só permitiu que os coches directamente diante de Verstappen recuperasen volta pouco antes de reiniciarse ao final da volta 57, a pesar de que inicialmente rexeitara as solicitudes de Red Bull para facelo. Normalmente, a todos os corredores con voltas estarían autorizados a recuperar volta por si mesmos, e Andrew Benson da BBC di que as regras establecen que se o control da carreira permite que os coches se desdobren detrás do coche de seguridade, entón, segundo a regulación da Fórmula Un debería permitir que todos os coches dobrados se desdobrasen. Ambas protestas foron rexeitadas polos comisarios.
Posicións logo da carreira
Clasificación do campionato de construtores
Notas
<references group= "lower-alpha"/>
Carrie Pilby (filme)
Carrie Pilby é un filme estadounidense de 2016 dirixido por Susan Johnson e escrito por Kara Holden e Dean Craig. Está baseado na novela best-seller escrita por Caren Lissner. Está protagonizado por Bel Powley, Nathan Lane, Gabriel Byrne, Jason Ritter, William Moseley, Vanessa Bayer e Colin O'Donoghue. A fotografía principal empezou o 14 de decembro de 2015 na cidade de Nova York.
A Santa Mariña de Vilelos, Vilelos, O Saviñao
A Santa Mariña de Vilelos é un lugar da parroquia de Vilelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Onychodactylus
Onychodactylus é un xénero de anfibios da orde dos caudados e dos hinobíidos, que é o unico integrante da subfamilia dos onicodactilinos.
Subfamilia
A subfamilia foi descrita en 2012 polos herpetólogos franceses Alain Dubois e Jean Raffaëlli, no seu traballo:
Xénero
O xénero fora creado en 1838 polo naturalista e explorador suízo Johann Jakob von Tschudi, na súa obra:
Sinónimos
O xénero Onychodactylus, ademais por este nome, coñeceuse tamén polos seguintes sinónimos:
Especies
Na actualidade recoñécense no xénero as seguintes especies:
Susmil, Vilelos, O Saviñao
Susmil é un lugar da parroquia de Vilelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
Vilelos, Vilelos, O Saviñao
Vilelos é un lugar da parroquia de Vilelos no concello do Saviñao, na comarca da Terra de Lemos.
War and Pain
War and Pain é o primeiro álbum de estudio da banda canadense de heavy metal Voivod, publicado o 10 de agosto de 1984 a través do selo Metal Blade Records. Segundo unha entrevista en televisión de 1986 coa banda, o disco vendeu 40 000 copias durante os dous primeiros anos.
War and Pain foi reeditado varias veces en formato CD: en 1990 a través de Enigma; foi remasterizado e reeditado en 1994 por Metal Blade; Roadrunner lanzouno en 1990 na súa serie Pricekillers; e novamente por Metal Blade en 2004 como unha caixa de 3 CDs remasterizados.
Filmes de Suecia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
miniatura|250x250px|[[Ingmar Bergman co seu fotógrafo Sven Nykvist durante a rodaxe de Como nun espello, gañador do Óscar ó mellor filme internacional na 34ª edición dos Óscar.]] Suecia presentou filmes para o Óscar ó mellor filme internacional dende o ano 1956. O premio é concedido anualmente pola Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas dos Estados Unidos de América a unha longametraxe producida fóra dos Estados Unidos e cuxo diálogo estea principalmente nunha lingua diferente do inglés. O galardón foi creado para a 28ª edición dos premios, sucedendo os premios honoríficos non competitivos que se presentaron entre 1947 e 1955 en recoñecemento dos mellores filmes en lingua estranxeira estreados nos Estados Unidos.
War and Pain
O grupo fixo un video musical para o tema "Voivod" que foi dirixido por Dédé Fortin.
Listaxe de cancións
Todas as letras por Denis "Snake" Bélanger e toda a música por Denis "Piggy" D'Amour, Jean-Yves "Blacky" Thériault e Michel "Away" Langevin, agás onde se indique.
"Condemned to the Gallows" gravouse orixinalmente para o álbum recompilatorio Metal Massacre V. Á parte dunha edición en casete, "Condemned to the Gallows" foi o único tema que nunca apareceu nos CD e LP orixinais, nin foi regravado para posteriores lanzamentos de Voivod.
Panindianismo
Este enfoque da organización política está asociado principalmente coa organización dos nativos americanos para a xustiza social e a revitalización cultural nos Estados Unidos continentais, mais tamén se estendeu a outras comunidades indíxenas. Os inuit e os métis poden considerarse parte da comunidade panaborixe máis ampla, ou algunha variación desta. Algúns académicos tamén usaron o termo panamerindianismo para distinguir doutros pobos coñecidos como "indios". Algunhas organizacións pan-indias buscan xuntar os recursos dos grupos indíxenas para protexer os intereses dos pobos nativos de todo o mundo.
Filmes de Suecia propostos ó Óscar ó mellor filme internacional
Propostas
A Academia das Artes e das Ciencias Cinematográficas convidou as industrias cinematográficas de varios países a presentar os seus mellores filmes para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa dende o ano 1956. O Comité desta categoría supervisa todo o proceso e revisa tódolos filmes enviados. Despois disto, realízase unha votación secreta para determinar os cinco nomeados ó premio. A continuación amósase unha lista dos filmes que presentou Suecia para a súa valoración pola Academia co respectivo ano e cerimonia de entrega.
Vila Le Lac
A Villa Le Lac, tamén coñecida como Vila "Le Lac" Le Corbusier, é un edificio residencial no Lago de Xenebra en Corseaux, Cantón de Vaud, Suíza, deseñado polos arquitectos e curmáns suízos Le Corbusier e Pierre Jeanneret entre 1923 e 1924 para os pais de Le Corbusier. É un exemplo de Arquitectura moderna residencial e mostra tres dos Cinco puntos da arquitectura moderna de Le Corbusier. O edificio está designado como Propiedade Cultural Suíza de Importancia Nacional e foi engadido á Lista do Patrimonio Mundial da UNESCO en 2016.
Historia
Entre 1912 e 1919 os pais de Le Corbusier Georges-Édouard Jeanneret e Marie-Charlotte-Amélie Jeanneret-Perret viviron na Villa Jeanneret-Perret na súa cidade natal La Chaux-de-Fonds, que tamén deseñara o seu fillo para eles. Desde 1919 ata que se construíu Villa Le Lac, os Jeanneret residiron nun chalé en Blonay. Trasladáronse á nova vila en Corseaux na véspera de Nadal de 1924. Georges-Édouard e Marie-Charlotte-Amélie viviron na vila ata a súa morte en 1926 e 1960, respectivamente.
A vila sufriu dúas modificacións durante a vida de Le Corbusier: unha en 1931 e outra en 1951. Como parte da reforma de 1931, as fachadas norte e oeste cubríronse con chapas de aceiro galvanizado e construíuse un muro de contención e un anexo ao norte. A reforma de 1951 consistiu na instalación da actual fachada sur de aluminio.
En 1971, a Fundación Le Corbusier, unha fundación privada e arquivo que custodia o traballo de Le Corbusier que tamén posúe a Vila La Roche en París e Vila Jeanneret-Perret, comprou a Vila Le Lac. O irmán de Le Corbusier, Albert Jeanneret, músico, viviu na vila ata a súa morte en 1973.
A vila abriuse ao público en 1984, segundo as intencións orixinais de Le Corbusier. En 2010 converteuse nun museo que acolleu exposicións relacionadas coa arquitectura e Le Corbusier. A Fundación Le Corbusier comezou os traballos de restauración no edificio en 2012. A Association Villa "Le Lac" Le Corbusier xestiona a propiedade desde o 1 de xaneiro de 2013. Xunto a outros quince edificios en todo o mundo deseñados por Le Corbusier, a Villa Le Lac foi designada Patrimonio da Humanidade da UNESCO en 2016.
Deseño
thumb|Fachada sur de aluminio engadida en 1951 A Villa Le Lac deseñouse especificamente para dúas persoas maiores sen criada, neste caso, os pais de Le Corbusier. Mide 64 m2 de área, ou 4 m por 16 m, o lado máis longo segue a costa do lago Léman. Hai uns 4 metros de espazo aberto entre a estrada e a vila, e de novo entre a vila e o lago.
O edificio fai uso de tres dos Cinco Puntos de Arquitectura de Le Corbusier: o plano libre, o azotea axarniñada e a xanela "cinta" orientada horizontalmente.<nome ref. ="geo-admin"/> A xanela en cinta mide 11 m de lonxitude, que estaba preto da lonxitude máxima posible para unha fiestra de placa devidro nesemomento.
Recepción crítica
Arquitectos e historiadores da arquitectura consideran a Villa Le Lac unha casa exemplar Modernista, xunto coa Cabana de vacacións de Le Corbusier sendo un dos primeiros da historia en tratar o concepto de vida minimalista ou Existenzminimum. É por iso que o edificio foi elixido como Patrimonio da Humanidade da UNESCO. Os escritores da publicación web de arquitectura actual ArchDaily enxalzaron o edificio como unha das mellores obras de Le Corbusier, unha "imprescindible."
En 2015, con motivo do cincuenta aniversario da morte de Le Corbusier, a Asociación Vila "Le Lac" Le Corbusier patrocinou unha exposición na vila, invitando a coñecidos arquitectos contemporáneos Mario Botta, Gigon/Guyer, Zaha Hadid, Toyo Ito, Daniel Libeskind, Rafael Moneo, Rudy Ricciotti, SANAA, Álvaro Siza Vieira, e Bernard Tschumi para imaxinar adicións ao edificio. Algúns dos arquitectos suxeriron construír parasois sobre o edificio, estendelo subterráneo ou baixo a auga, ou levantalo sobre pilotes (pilotes é outro dos Cinco Puntos da Arquitectura de Le Corbusier). Outros rexeitaron totalmente a idea de aumnetar un edificio tan pequeno, estreito e venerado: Botta só engadiu un embarcadoiro, mentres que Tschumi simplemente propuxo ampliar o uso humano do sitio para incluír deportes acuáticos e grandes festas.
Hynobius nebulosus
Endémica do Xapón, habita en bosques temperados, ríos, pantanos, mananciais de auga doce e terreos de regadío.
Descrición
A especie foi descrita en 1838 polo naturalista neerlandés Coenraad Jacob Temminck e o herpetólogo alemán, que traballou en Leiden, Hermann Schlegel, baixo o nome de Salamandra nebulosa, no seu traballo:
Sinónimos
Ademais de polo nome actualmente válido, a especie coñeceuse tamén polos sinónimos:
Área de distribución
Endémico do Xapón, Hynobius nebulosus ten unha área de distribución de 44 018 km 2 que se estende pola metade norte do centro e oeste de Kyūshū, nas prefecturas de Fukuoka, Saga, Kumamoto, Kagoshima e Nagasaki, incluíndo as illas adxacentes de Iki e Fuku (Fukuejima), encontránsose a altitudes compendidas entre os 15 e os 670 m.
A súa área de distribución e, polo tanto, a súa poboación, está moi fragmentada. E aínda que é unha especie común, observouse un descenso nos seus efectivos, e algunhas poboacións desapareceron recentemente.
Bioloxía
Esta especie ocupa bosques temperados onde se atopa en lugares húmidos baixo pedras e troncos.
Cría en pozas, marismas, arrozais abandonados, cunetas e mananciais, onde tamén se desenvolven as larvas. Os sacos de ovos están unidos a plantas acuáticas ou restos delas. A reprodución prodúcese desde finais de xaneiro até finais de marzo.
Ameazas
Esta especie está ameazada pola construción de vivendas e de estradas, pola contaminación das augas, a presenza de especies invasoras e á diminución da humidade do seu hábitat. Tamén se captura para o comercio de mascotas. A súa área de distribución diminuíu moito debido principalmente á ampliación das áreas urbanas.
Estado de conservación
A Unión Internacional para a Conservación da Natureza e dos Recursos Naturais (UICN), tendo en conta que a súa distribución relativamente ampla e a súa poboación é, presuntamente grande, cualifica o status da especie como LC (pouco procupante). Porén, recentemente houbo algúns descensos da súa poboación, e a súa área diminuíu moito debido principalmente á ampliación das áreas urbanas, polo que se debería controlar a súa poboación.
Nadal (homónimos)
Como topónimo pode referirse a:
Como apelido pode referise a:
The Nation of Ulysses
The Nation of Ulysses foi unha banda estadounidense de punk rock de Washington, D.C. formada como un cuarteto na primavera de 1988. Orixinalmente era coñecida só como "Ulysses" e a súa primeira encarnación estaba composta por Ian Svenonius nas voces e na trompeta, Steve Kroner na guitarra, Steve Gamboa no baixo, e James Canty na batería. Tim Green uniuse ao grupo a finais de 1989 como guitarrista e o grupo converteuse en The Nation of Ulysses. A banda separouse no outono de 1992, sen ser capaz de completar o seu terceiro álbum. Tras a disolución, Svenonius, Canty, e Gamboa formarían a banda de curta vida Cupid Car Club e The Make-Up. Tim Green axudaría a crear The Fucking Champs, un trío principalmente instrumental de San Francisco, e despois Concentrick, un proxecto en solitario centrado na música ambient.
The Nation of Ulysses foi coñecida pola súa política de extrema esquerda, as súas presentacións ao vivo extremadamente físicas, e a súa visión única da cultura e a moda punk. A banda publicou tres álbums de estudio e dous EPs a través do selo Dischord Records, e apareceu en varios álbums recompilatorios de distintos selos discográficos.
Tiburón de area
O tiburón de area  (Odontaspis ferox) é unha especie de tiburón lamniforme da familia Odontaspididae, cunha distribución irregular pero global en augas tropicais e temperadas cálidas. Habitan polo xeral en hábitats rochosos de augas profundas, aínda que ocasionalmente se atopan en augas pouco profundas, e sábese que regresan ao mesmo lugar ano tras ano. Esta rara especie é frecuentemente confundida coa moito máis común Carcharias taurus, da que se pode distinguir pola súa primeira aleta dorsal, que é máis grande que a segunda e está colocada máis adiante. Medra, cando menos, até os 4,1 m de lonxitude.
Sábese moi pouco da bioloxía e do comportamento do tiburón de area. É un depredador activo de peixes óseos, invertebrados e peixes cartilaxinosos. Pénsase que esta especie é ovovivípara con embrións oófagos como outros lamniformes. En contraste co seu formidable tamaño e aparencia, este tiburón é inofensivo, xa que nunca se soubo que se comportase de forma agresiva cara aos humanos. Existe preocupación sobre a conservación desta especie, xa que o seu número está a diminuír debido ás actividades humanas no Mediterráneo e noutros lugares, aínda que os datos existentes non son axeitados para unha avaliación completa do seu estado de conservación.
Taxonomía e filoxenia
O tiburón de area foi descrito orixinalmente como Squalus ferox polo naturalista franco-italiano Antoine Risso en 1810, baseándose nun espécime atopado en Niza, Francia. En 1950, Gilbert Percy Whitley describiu O. herbsti a partir de espécimes australianos, diferenciándoos de O. ferox en base á dentición e á ausencia de manchas. Leonard Compagno fixo as dúas especies sinónimas en 1984, xa que como se descubriu posteriormente, os espécimes do Pacífico difuminaran os caracteres distintivos de Whitley. O epíteto específico ferox é o termo en latín para "fero".
Un estudo filoxenético baseado no ADN mitocondrial realizado por Naylor et al. en 1997 suxeriu que o tiburón de area e o seu parente, o tiburón de area ollón (O. noronhai), están máis relacionados cos tiburóns do xénero Alopias ca o Carcharias taurus, co que garda un gran parecido. De ser certo, isto indicaría que as semellanzas entre esta especie e Carcharias taurus xurdiron como resultado da evolución converxente. Atopáronse dentes fósiles pertencentes ao tiburón de area do período Zancliano, hai entre 5,3 e 3,6 millóns de anos, en depósitos de Italia e Venezuela.
Descrición
O tiburón de area ten un corpo voluminoso cun fociño longo, bulboso e lixeiramente aplanado. Os ollos son de tamaño mediano, con pupilas grandes e redondas (en oposición á forma en fenda de Carcharias taurus), e carecen de membrana nictitante.
A boca é grande e chea de dentes saíntes. Cada dente ten unha cúspide central estreita e alta flanqueada por dous ou tres pares de cúspides laterais. Ten unhas 48–56 filas de dentes na mandíbula superior e 36–46 na mandíbula inferior; os dentes grandes dianteiros da mandíbula superior están separados dos dentes laterais por dous a cinco dentes intermedios.
As aletas son de base ancha e de forma angular. A primeira aleta dorsal é máis grande cá segunda e sitúase máis preto das aletas pectorais ca das aletas pélvicas. A aleta caudal é moi asimétrica, co lóbulo superior moito máis longo ca o inferior. A cor é gris a marrón agrisado por riba e máis clara abaixo. Os exemplares xuvenís son de cor uniforme coas marxes das aletas máis escuras, mentres que os adultos adoitan presentar manchas escuras ou manchas que varían moito en patrón, tamaño e densidade. A cor tamén parece variar segundo a rexión, e algúns individuos do Mediterráneo mostran unha mancha cun patrón "piebald". O tiburón de area alcanza unha lonxitude máxima de 4,1 m e un peso máximo de 289 kg. Hai informes non confirmados de individuos moito máis grandes na illa de Malpelo, fronte a Colombia.
Distribución e hábitat
miniatura|Exemplar no Santuario Mariño Flower Garden Banks, en Florida. Esta especie foi capturada en lugares moi espallados por todo o mundo, o que indica unha distribución posiblemente circuntropical. No leste do océano Atlántico, coñécese dende a baía de Biscaia até Marrocos, incluíndo áreas do mar Mediterráneo, os Azores e as Illas Canarias. No Atlántico occidental, tense rexistrado en Carolina do Norte e Florida (USA), a península do Iucatán (en México), e Fernando de Noronha (no Brasil). Está presente no océano Índico, dende Suráfrica, Madagascar e Tanzania no oeste até as Maldivas e a Dorsal Suroeste do Índico no leste. No Pacífico norte, está presente no Xapón, Hawai, California e Colombia, e no Pacífico sur en Nova Caledonia, o leste de Australia e Nova Zelandia. En Nova Zelandia, pode atoparse nas costas da baía de Plenty, New Plymouth e Hawkes Bay. Tamén foi filmado preto da illa Raoul.
Considérase normalmente como unha especie de augas profundas, e pode descender até os 880 m de profundidade. Adoitan atoparse preto do fondo en rexións rochosas e cubertas de pedras nas plataformas continentais e na parte superior das marxes continentais, así como ao redor de dorsais e montañas submarinas. A especie foi descrita preto dos desniveis rochosos ou arrecifes de coral e nas capas superiores do océano aberto. No Mediterráneo, Odontaspis ferox aparece a profundidades inferiores a 250 m (820 pés), incluso a profundidades accesibles para os mergulladores. Foron observados nadando sobre chairas de area na illa de Coco, Costa Rica e en Fernando de Noronha. O rango de temperaturas que favorece esta especie é de 6–20 °C (43–63 °F); en climas quentes, atópanse debaixo da termoclina en augas máis frías.
Avistamento en Galicia
En xuño de 2022, descubriuse un exemplar na ría de Arousa, sendo a primeira vez que se divisa esta especie en augas galegas. O animal, unha femia de tres metros e medio de lonxitude, morreu varada na costa. A investigación sobre a necropsia foi realizada conxuntamente por CEMMA, o Oceanográfico de Vigo, a Universidade do Porto e a Universidade de Aveiro.
Bioloxía e ecoloxía
miniatura|esquerda|Tiburón de area no monte submarino de Northampton. No océano aberto, esta especie está fortemente asociada con dorsais e montes submarinos. O tiburón de area é un tiburón moi nadador que pode atoparse individualmente ou en conxuntos de ata cinco individuos. Os rexistros de capturas suxiren que esta especie pode cubrir longas distancias en augas oceánicas ao longo de dorsais submarinas ou "saltar" entre montes submarinos. Ten un fígado moi grande e oleoso, o que lle permite manter unha flotabilidade neutra na columna de auga cun mínimo esforzo. Nun lugar chamado "Shark Point" preto de Beirut, no Líbano, pequenos grupos de tiburóns de area aparecen cada verán en arrecifes rochosos a unha profundidade de 30–45 m. Os mesmos individuos foron documentados regresando a este sitio ano tras ano. O seu propósito alí descoñécese, especulando que está relacionado co apareamento. Cando se enfrontan, observouse que estes tiburóns detéñense, abren a boca, dan a volta e axitan a cola cara á ameaza percibida.
Os tiburóns de area adultos non teñen depredadores, aínda que poden ser trabados por Isistius brasiliensis. Un parasito coñecido é o Lithobothrium gracile, que infesta o intestino da válvula espiral do tiburón. O cadáver dunha femia de 3,7 metros de longo atopado en Fuerteventura, nas illas Canarias, contiña un bo número de angüiliformes da especie Simenchelys parasitica dentro do seu corazón, cavidade corporal e músculos do lombo. Descoñécese se as anguías contribuíron á morte do tiburón.
Alimentación
miniatura|Un tiburón de area nun respiradoiro hidrotermal do volcán submarino Kasuga-2. Os individuos máis pequenos, coma este, tenden a permanecer en augas máis profundas. Comparada coa do Carcharias taurus, a dentición do tiburón de area é menos robusta e carece de dentes especializados para cortar e esmagar, o que suxire que tende a abordar presas máis pequenas. A dieta do tiburón de area consiste en peixes óseos que viven no fondo mariño, como as especies do xénero Sebastes, invertebrados como luras, camaróns e posiblemente isópodos mariños e peixes cartilaxinosos como raias e quimeriformes. A maior presa coñecida tomada por esta especie foi un tiburón Dalatias licha tiña 1,3 m de lonxitude, o cal foi atopado dentro do estómago dun macho de 2,9 metros de lonxitude en Nova Caledonia.
Ciclo vital
Nunca se atoparon exemplares de tiburóns de area femias embarazadas; presúmese que esta especie é ovovivípara como noutros lamniformes. Villaviencio-Garayzar (1996) describiu unha femia de 3,6 metros no golfo de California que contiña centos de óvulos no seu ovario dereito, o cal apoiaría que os embrións sexan oófagos. Descoñécese se os embrións tamén se canibalizan entre si coma no caso da especie Carcharias taurus. Estímase o tamaño ao nacer en 1,0–1,1 m. Con poucas excepcións rexistradas, os xuvenís atópanse en augas profundas e só os adultos están presentes por riba dos 200 m de profundidade; isto pode servir para reducir a depredación dos individuos novos por parte de grandes depredadores de augas pouco profundas como o tiburón branco (Carcharodon carcharias). Os machos maduran cando acadan un tamaño de 2,0–2,5 m e as femias con 3,0–3,5 m. As leves cicatrices que se ven nalgúns exemplares poden estar relacionadas co cortexo.
Interaccións cos humanos
Os encontros con mergulladores demostraron que, a pesar do seu tamaño, os tiburóns de area son dóciles e non reaccionan de forma agresiva mesmo cando se achegan de preto. Esta especie é capturada de maneira incidental en trasmallo e arrastre de fondo, e en palangre; a maioría das capturas prodúcense no Mediterráneo e fóra do Xapón, onde se consome a súa carne (aínda que se considera moi inferior á carne de Carcharias taurus) e utilízase o aceite de fígado. As aletas, mandíbulas e cartilaxe tamén son de valor.
Os descubrimentos, a partir da década de 1970, de tiburóns de area en augas pouco profundas suscitaron preocupacións urxentes de conservación, xa que esta especie é aparentemente máis vulnerable á actividade humana do que se cría anteriormente. No presente, os datos non son suficientes para que a Unión Internacional para a Conservación da Natureza asigne un status global de conservación da especie. Foi clasificada como especie vulnerable en augas australianas, debido a un descenso superior ao 50% das capturas en Nova Gales do Sur dende a década de 1970. En xuño de 2018, o Departamento de Conservación de Nova Zelandia clasificou o tiburón de area como "En risco - Naturalmente pouco común" co cualificativo "Ameazado no exterior" baixo o Sistema de Clasificación de Ameazas de Nova Zelandia.
Tamén se cre que as poboacións desta especie no Mediterráneo diminuíron debido a unha combinación de degradación do hábitat, sobrepesca, contaminación e perturbación humana. O tiburón de area está protexido polo goberno australiano dende 1984; isto produciuse ao mesmo tempo que a protección da Carcharias taurus, que fora dezmada en augas australianas, para evitar calquera afirmación de confundir unha especie coa outra. Porén, estes regulamentos resultaron difíciles de facer cumprir.
Compañía dos Mares do Sur
miniatura| The South Sea Bubble de [[Edward Matthew Ward (1846)]] miniatura| "In Te Domini Speravi" e " Sarga Finissima de Inglatierra de la Nueva Fabrica ", circa [[1725]]
Concello de Hjo
Hjo é un municipio sueco (kommun) do condado de Västra Götaland. Anteriormente pertencía ao desaparecido condado de Skaraborg. A súa capital é Hjo. No ano 2022 o concello tiña unha poboación de 9 264 habitantes.
Compañía dos Mares do Sur
Historia
A organización comercial privada foi formada en 1711 polo chanceler británico do Facenda, Robert Harley. A creación desta empresa xurdiu no marco dun plan de financiamento do goberno: os titulares de débeda pública tiñan que trocala por accións da nova empresa. A cambio, o goberno concedeu á empresa uns ingresos perpetuos de 576.534 libras ao ano, que se distribuían como dividendos aos accionistas. A empresa tamén recibiu dereitos exclusivos para comerciar con América do Sur e América central, de aí o nome "South Seas Company".
Concello de Hjo
O concello esta no leste do landskap de Västergötland, na ribeira oeste do lago Vättern. Hjo limita ao sur co municipio de Habo no condado de Jönköping, ao suroeste co concello de Tidaholm, ao oeste co de Skövde, ao noroeste co de Tibro e ao norte co de Karlsborg. Ao leste o municipio ten fronteira marítima co concello de Ödeshög no condado de Östergötland e ao sueste co de Jönköping, no condad do mesmo nome.
Compañía dos Mares do Sur
Historia
O esquema parecía beneficiar a todas as partes, pois o goberno conseguía un instrumento para financiar a débeda e a cambio a empresa recibía unha posición privilexiada para a captación de capital, sumada ao trato preferencial das autoridades. Pola súa banda, os accionistas recibirían o pago dun interese anual garantido polo goberno, sumado aos futuros rendementos que a empresa podería xerar a través do prometedor comercio con Suramérica. Estes rendementos poderían traducirse en pagos de dividendos máis elevados ou nunha suba do prezo das accións favorecendo aos seus titulares.
Porén, naquela época, case toda América estaba controlada pola monarquía hispánica do Imperio español, co que Gran Bretaña estaba en guerra, polo que o negocio comercial non puido poñerse en marcha até 1713, cando rematou a Guerra de Sucesión. Mesmo despois de asinarse o tratado de paz entre as dúas partes, a Compañía dos Mares do Sur só estaba autorizada a fornecer escravos africanos e a enviar só un barco ao ano con mercadorías ás colonias americanas. Os británicos continuaban inmersos nas revoltas dos levantamentos xacobitas. O transporte de escravos non era unha actividade moi rendible, ademais de que o fluxo do comercio estaba continuamente afectado polas disputas entre Gran Bretaña e España. Entre 1715 e 1731 a SSC encargouse do transporte de aproximadamente 64 mil escravos africanos, co fin de ampliar as súas actividades. esquerda|miniatura|210x210px| Un vendedor de accións en [[Ámsterdam|Amsterdam]]
Eventos
miniatura| Factura, 30 de abril de 1730 Á filial concedeuse un monopolio comercial con países suramericanos, de aí o seu nome. No momento en que se creou a compañía Gran Bretaña estaba na Guerra de Sucesión Española, e América do Sur estaba gobernada por España. Así que non había perspectivas de que se iniciase ese comercio, polo que ese monopolio nunca gañaba moito diñeiro á empresa. esquerda|miniatura|277x277px| Caricatura e "Cartas da burbulla do mar do sur", 1720 O valor das accións da compañía aumentou considerabelmente, xa que as operacións da compañía se expandiron para facer fronte á débeda pública. En 1720 o valor do stock alcanzou o seu máximo, pero entón comezou a diminuír, e finalmente o "aire" desapareceu de novo.
En setembro dese ano, ou o mercado colapsaba, as accións da SSC caeron, levando a moitos investimentos á ruína, algúns tan coñecidos como Isaac Newton, quen ademais presidira a Casa da Moeda; pero non todos os investimentos perderán. O compositor anglo-alemán Georg Händel, que pasou a maior parte da súa vida en Londres, está entre os que triunfaron. Mercou accións en 1716, pero vendeunas a tempo. miniatura| En 1720 o valor do stock alcanzou o seu máximo, pero entón comezou a diminuír, e finalmente o "aire" desapareceu.
Consecuencias
A palabra "bubble" (bolla ou burbulla) utilizouse na linguaxe da economía como resultado desta empresa: South Sea Bubble ou "South Sea Bulb" coñecida comunmente en inglés como a historia da empresa.
Moitas persoas perderon os seus aforros no contacto e esta crise prexudicou seriamente a economía de todo o país.
Os que fundaron a empresa estaban implicados no tráfico de información privilexiada, é dicir, sabían cando se ía consolidar a débeda, e gañaban moito diñeiro comprando débeda por adiantado. Pagaron grandes sobornos aos políticos para garantir o apoio aos actos do parlamento necesarios para levar a cabo os esquemas.
Isaac Newton invertiu por dúas veces na SSC, a primeira vez gañou 7.000 libras pero acabou perdendo 20.000. Dixo entón:
“Podo predecir o movemento dos corpos celestes, pero non a tolemia das xentes”.
Xunto con outros damnificados, promoveu unha investigación que daría conta da fraude. A Cámara dos Comúns ordenou as investigacións que demostraron que polo menos tres ministros pagaran sobornos para especular e inflar os prezos dos papeis.
A SSC sobreviviu até 1853, despois de vender a maior parte dos seus dereitos á coroa da España dos Borbóns, en 1750.
Lago Mweru
O lago Mweru é un lago situado na fronteira entre a República Democrática do Congo (Katanga) e Zambia, a uns 150 km ó sur do lago Tanganica. Mide uns 96 km de longo por 45 km de largo, orientado en dirección nordés-suroeste, cunha superficie duns 4650 km². É alimentado polo río Luapula. O emisario do lago é o río Luvua, que alimenta o río Lualaba, nome que recibe o río Congo na súa parte superior. O lago comprende a illa de Kilwa na súa parte meridional.
O lago estivo illado durante moito tempo, e só se chaegaba a el a través de pistas forestais, tanto no lado de Zambia como no do Congo. En 1987 construíuse unha estrada asfaltada ata a aldea de Nchelenge en Zambia, e a poboación está a medrar rapidamente, aproveitando a pesca no lago.
As principais localidades da parte congolesa son Pweto e Kilwa.
Johann Jakob von Tschudi
Johann Jakob von Tschudi, nado o 25 de xullo de 1818 en Glarus, cantón de Glarus (Suíza), e finado o 8 de outubro de 1889 en Lichtenegg, Baixa Austria (Imperio Austro-Húngaro), foi un naturalista, diplomático, lingüista, explorador suízo.
Traxectoria
En 1860 foi embaixador de Suíza, permanecendo neste cargo até 1868, dedicándose de novo a explorar e recolectar plantas e a coleccionalas para enviar aos museos de Neuchâtel, Glarus e Friburgo.
Tschudi colaborou co científico peruano fundador do Museo Nacional de Arqueoloxía Antropoloxía e Historia do Perú en Lima, Mariano Eduardo de Rivero y Ustariz, como coautor da obra Antigüedades Peruanas, publicada en Viena en 1851.
Abreviatura
A abreviatura Tschudi emprégase para indicar a Johann Jakob von Tschudi como autoridade na descrición e taxonomía en zooloxía.
Panoceanismo
O panoceanismo é unha ideoloxía que defende a unidade cultural dos pobos que viven en Oceanía ou un concepto que clasifica colectivamente varios aspectos da sociedade oceaniana. Os usos máis antigos deste termo estaban moi relacionados coa entomoloxía e outras ramas da zooloxía e os seus derivados con sede en Oceanía. Por exemplo, clasificou a taxonomía ou botánica tanto da illas como das costas de Australasia e das rexións próximas de Asia-Pacífico. En usos posteriores, o termo idealízase dun xeito que connota un continente separado e as consecuencias culturais e sociais que iso implica. Por exemplo, algúns insulares do Pacífico indicaron que existe unha prevalencia de representacións da súa comunidade que parecen coincidir cos estereotipos que prevalecían durante a época colonial e imperial. Posteriormente, algúns destes individuos impulsaron unha representación máis inclusiva de cineastas e estudosos do cine. Na cultura, o termo utilízase como un termo xeral nos casos nos que hai unha superposición significativa nos problemas aos que se enfrontan os oceanianos e nas semellanzas que comparten, como os produtos básicos do taro e o ñame.
Earlybird 1
Early Bird 1 ou Earlybird 1 foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 24 de decembro de 1997 mediante un foguete Start 1 desde o Centro de lanzamento de Svobodniy, en Rusia.
Características
Earlybird 1 era un satélite comercial de observación terrestre construído por CTA Space Systems, absorbida posteriormnete por Orbital Sciences Corporation, para Earthwatch Inc.. O seu fin era proporcionar imaxes de alta resolución da superficie terrestre para comercializalas. O satélite sería capaz de chegar a resolucións de 3 m por píxel en imaxes monocromáticas e de 15 m por píxel en imaxes en cor. O sensor de imaxe derivaba do usado anteriormente polo satélite Clark da NASA.
O satélite foi lanzado sen problemas, pero perdeuse contacto con el catro días despois da posta en órbita. Reentrou na atmosfera o 27 de xullo de 2000.
Río Ilmenau
O río Ilmenau é un río curto de Alemaña, afluente polo oeste do río Elba que discorre polo estado da Baixa Saxonia. Ten 107 km de lonxitude e un caudal medio de auga de 18 m3/s.
Nace no Brezal de Luneburgo, preto de Ülzen (as cidades máis grandes polas que pasa o Ilmenau). Atravesa a rexión de Baixa Saxonia e únese ao Elba en Hoopte, parte da cidade de Winsen (Luhe). Luneburgo e Ülzen
Bloodywood
Bloodywood é unha banda de metal india de Nova Deli, formada en 2016. Empezou como un conxunto que parodiaba cancións pop en YouTube en versión metal, mais despois empezaron a escribir o seu propio material orixinal.
Río Ilmenau
A cidade de Ilmenau en Turinxia non está situada a beiras deste río, a pesar de que o nome sexa coincidente, senón a beiras do río Ilm.
Smrt krásných srnců
Smrt krásných srnců é un filme checoslovaco de 1986 dirixido por Karel Kachyňun. Estreouse na 15ª edición do Festival Internacional de Cinema de Moscova. O filme foi escollido como candidato de Checoslovaquia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 60ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Bloodywood
Historia
Antes de formarse o grupo, Karan Katiyar subía regularmente versións metal de cancións populares de Bollywood en YouTube. Katiyar coñeceu a Jayant Bhadula, quen traballaba como director nunha empresa de entretemento, nunha actuación local, e chamoulle a atención o seu rango e a súa versatilidade vocais.
En 2016, Katiyar deixou o seu traballo como avogado corporativo e xunto con Bhadula crearon o grupo, coa intención de "destruír cancións pop".
Río Ilmenau
Calidade da auga
Desde as súas cabeceiras até Lüneburg, o Ilmenau ten unha calidade de auga II: moderadamente contaminada. Ao norte de Lüneburg até a confluencia co Elba, a calidade da auga é II– III: gravemente afectada (sistema sapróbico).
Nacionalismo paquistaní
dereita|miniatura|[[Bandeira de Paquistán|Bandeira de Paquistán.]] dereita|miniatura|Monumento nacional de Paquistán en [[Islamabad.]]
Bloodywood
Historia
En 2017, Bloodywood regravou a canción "Heavy" de Linkin Park no estilo nu metal que tiña Linkin Park nos seus comezos, chamando a atención de varios sitios web de música como Loudwire ou Metal Hammer; este último declaraba "así é como "Heavy" de Linkin Park debería soar". A banda fixo máis covers en 2017 e publicou o seu álbum de versións Anti-Pop Vol. 1 na súa páxina de Bandcamp. Tras isto farían unha versión da canción popular punjabi "Tunak Tunak Tun" de Daler Mehndi, con colaboración de Bonde do Metaleiro.
Río Ilmenau
Rutas de tráfico
O Ilmenau é navegábel nun tramo de 28 km, sendo por tanto unha Bundeswasserstraße (vías federais navegábeis), clasificado nesa lonxitude como navegación interior, con clasificacións entre I e III nas esclusas Fahrenholz, Bardowick e Wittorf. As esclusas teñen 45 metros de longo e 6,5 metros de ancho cada unha. O submarino da esclusa de Fahrenholz xa está na franxa de marea do Elba. A profundidade de calado é de 0,9 metros, a delimitación da ponte na presa de Ilmenau está a 7,20 metros por riba do nivel medio da marea. A importancia do tráfico do Ilmenau é hoxe baixa. Antes era a conexión con Stöckter Hafen como un refuxio seguro para os buques de navegación interior e porto de transbordo, a través do cal, por exemplo, unha fábrica de procesamento de madeira en Winsen (Luhe) se abastecía de auga. Tamén deixou de navegar un barco de excursión que adoitaba correr río arriba e río abaixo desde Lüneburg.
Nacionalismo paquistaní
O nacionalismo paquistaní (en پاکستانی قومیت) refírese á expresión política, cultural, lingüística, histórica e relixiosa que profesan os habitantes de Paquistán cara a súa nación, baseado nun sentido de orgullo pola súa historia, herdanza e identidade cultural e polas súas visións de futuro.
Río Ilmenau
Historia
Desde o século XIV, o Ilmenau era a principal vía de transporte entre Lüneburg e o Elba. Sal, cal, cemento e ferraxes proviñan de Lüneburg, verduras, patacas, feno, palla e esterco de Bardowick e das aldeas de abaixo. O peixe, os grans, a turba e os téxtiles, entre outras cousas, transportábanse augas arriba de Ilmenau. O transporte realizábase con pequenas Ewern e barcazas (Böterschiffe) que eran feitas río arriba por Treggern. Estes agardaban os barcos que entraban na zona de Tönnhausen. O seu equipo consistía nunha correa de coiro (Sälen) sobre o ombreiro, un garrote na man e unha funda e unha botella de auga ao seu lado. Dous ou tres homes podían tirar dun barco desde a desembocadura até Horburg, xa que a pendente aquí era só duns seis pés. De Horburg a Lüneburg, porén, requiríanse seis homes; aquí a inclinación era de 15 pés. O Ilmenau tiña meandros, e a xente de Lüneburg tentou eliminalos, é dicir, endereitar o río pero iso tería o inconveniente de que a auga correría demasiado rápido e xa non habería suficiente profundidade de auga para o transporte nos tramos altos.
Bloodywood
Historia
O 1 de maio de 2018, Bloodywood presentou "Ari Ari", unha composición baseada na canción bhangra pop do 2003 "Ari Ari" da banda Bombay Rockers. A canción contaba coa colaboración do rapeiro Raoul Kerr, convidado por Katiyar quen o coñecera despois de traballar para el nun vídeo. Kerr colaboraría logo en máis cancións de Bloodywood, até que finalmente converteuse nun membro máis do grupo. A recepción dos seguidores a esta canción mellorou con respecto ás versións anteriores, o que animou a banda a escribir material orixinal e coller máis inspiración da música folk india. Máis tarde, Bloodywood participou con HopeTherapy e presentou a canción "Jee Veerey", dedicada a loitar contra a depresión e as enfermidades mentais. O 15 de xaneiro de 2019, a banda presentou "Endurant", unha canción que trata o tema do bullying.
Nacionalismo paquistaní
A diferenza do nacionalismo secular da maioría dos outros países, o nacionalismo paquistaní é de natureza relixiosa, baseado no nacionalismo islámico. A relixión foi a base da narrativa nacionalista paquistaní.
Bloodywood
Historia
O 21 de abril de 2019, anunciouse que Bloodywood actuaría no Wacken Open Air. Dous días máis tarde, a banda estreou a canción "Machi Bhasad (Expect a Riot)", con intención de incluíla no xogo de Ubisoft en desenvolvemento Beyond Good and Evil 2, xa como Kerr como membro permanente da banda. Logo Bloodywood embarcaríase no seu "Raj Against the Machine Tour".
Nacionalismo paquistaní
Dende o punto de vista político e nos anos previos á independencia de Paquistán, as bases políticas e ideolóxicas particulares das accións da Liga Musulmá pódense denominar ideoloxía nacionalista paquistaní. É unha combinación singular de elementos filosóficos, nacionalistas, culturais e relixiosos.
Bloodywood
Membros
Membros de xira
Nacionalismo tunisiano
dereita|miniatura|[[Bandeira de Tunisia.]]
O nacionalismo tunisiano (en قومية تونسية) é un movemento político nacionalista que defende que os tunisianos forman unha nación e promove a súa unidade cultural. As orixes do nacionalismo tunisiano remóntanse ao século XIX; porén, o nacionalismo tunisiano converteuse nunha forza política significativa despois de 1908 coa fundación do movemento Young Tunisians, e o máis significativo Partido Destour (termo árabe para "Constitución)" estaeblecido despois da primeira guerra mundial. O Partido Destour pediu a autonomía tunisiana dentro da Imperio Francés e que Francia non debería dominar a política e a sociedade de Tunisia. Francia respondeu prohibindo o Partido Destour en 1933, o que provocou o ascenso dun partido nacionalista máis radical, o Partido Neo-Destour que se formou en 1934 dirixido por Habib Bourguiba. O Partido Neo-Destour esixiu a independencia de Tunisia de Francia, aínda que respectaba a cultura francesa e occidental e procurou manter estreitos vínculos con Francia despois de lograr a independencia.
Hinobiinos
miniatura|240px|Hynobius abei miniatura|240px|Paradactylodon gorganensis
A dos hinobiimos (Hynobiinae) é unha subfamilia de anfibios da orde dos caudados, unha das dúas en que de divide a familia dos hinobíidos.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1859 polo paleontólogo, herpetólogo, ictiólogo e anatomista comparativo estadounidense Edward Drinker Cope, na súa obra:
Sinónimos
Ademais de polo seu nome actualmente válido, a subfamilia coñeceuse tamén polos sinónimos:
Clasificación
A subfamilia comprende os seguintes xéneros:
The Green Knight
The Green Knight é un filme estadounidense-canadense de 2021 dirixido, escrito, editado e producido por David Lowery. É un filme épico de fantasía medieval adaptado do poema do século XIV Sir Gawain e o Cabaleiro Verde. Está protagonizado por Dev Patel como Gawain, o sobriño do Rei Artur, quen emprende unha viaxe para poñer a proba a súa coraxe e afrontar o Cabaleiro Verde. No filme tamén aparecen Alicia Vikander, Joel Edgerton, Sarita Choudhury, Sean Harris e Ralph Ineson.
Nacionalismo nixeriano
dereita|miniatura|[[Bandeira de Nixeria.]] dereita|miniatura|[[Herbert Macaulay, o fundador do nacionalismo nixeriano.]] O nacionalismo nixeriano é un movemento político nacionalista que defende que os nixerianos forman unha nación e promove a súa unidade cultural. O nacionalismo nixeriano é un nacionalismo territorial, que enfatiza a conexión cultural da xente coa terra, en particular os ríos Níxer e Benue. Xurdiu por primeira vez na década de 1920 baixo a influencia de Herbert Macaulay, quen é considerado o fundador do nacionalismo nixeriano. Foi fundado en base á necesidade de que as persoas que vivían na colonia británica de Nixeria, que tiñan de múltiples orixes culturais e étnicas, se unisen como un só pobo para poder resistir o colonialismo. Os pobos de Nixeria uníronse para responder ás discrepancias coa política británica. "O problema do nacionalismo étnico en Nixeria veu coa chegada do colonialismo. Isto ocorreu cando grupos dispares, autónomos, heteroxéneos e subnacionais se fusionaron para formar unha nación. De novo, os colonialistas crearon desequilibrios estruturais dentro da nación en termos de proxectos socioeconómicos, desenvolvemento social e estabelecemento de centros administrativos. Este desequilibrio afondou as antipatías entre as diversas nacionalidades étnicas en Nixeria (Nnoli, 1980; Young, 1993 e Aluko, 1998)." O obxectivo dos nacionalistas nixerianos de lograr a independencia para Nixeria como estado soberano conseguiuse en 1960, cando Nixeria declarou a súa independencia e rematou o dominio colonial británico. Dende entón, o goberno de Nixeria intentou unificar os distintos pobos e rexións de Nixeria nun único sentimento nacional.