cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Tiro de corda
Infraccións
As infraccións máis comúns no tiro de corda son:
Dennis Gabor
Traxectoria
Naceu o 5 de xuño de 1900 na cidade de Budapest, naqueles momentos formando parte do Imperio austrohúngaro e que hoxe en día é a capital de Hungría. Estudou física entre as universidades de Budapest e Berlín, doutorándose no ano 1927 cunha tese doutoral sobre os raios catódicos.
En 1933 fuxiu da Alemaña nazi establecéndose no Reino Unido, onde traballou no departamento de desenvolvemento da British Thomson-Houston Company en Rugby, situada no condado de Warwickshire. En 1948 ingresou no Imperial College de Londres e no 1958 accedeu a unha praza de profesor de física aplicada, que ocupou ata a súa xubilación no ano 1967.
Tiro de corda
Infraccións
1. Sentar (sitting). Sentar no chan a propósito, ou permanecer nesa posición tras esvarar. 2. Apoiar (leaning). Tocar o chan con calquera parte do corpo que non sexan os pés. 3. Bloqueo (locking). Bloquear a corda. 4. Agarre (grip). Calquera método de suxeición da corda que non sexa o anteriormente descrito. 5. Apontoar (propping). Suxeitar a corda de xeito que non pase entre o corpo e a parte superior do brazo. 6. Subir pola corda (climbing the rope). Pasarse a corda a través das mans. 7. Preparador (trainer). Como xa se mencionou antes, o preparador non pode falar co equipo no transcurso dunha tirada. 8. Posición da áncora (anchor position). Calquera diferente á que se detallou máis arriba. 9. Inactividade (inactivity). Cando os equipos evitan, de xeito prolongado, realizar esforzo nunha tirada, coa conseguinte paralización da mesma, o árbitro principal poderá declarar unha tirada nula (no pull). Se unha tirada con períodos de inactividade dura máis de dez minutos poderase decretar igualmente a tirada nula.
Tamén se pode declarar tirada nula se os dous equipos son culpables de infraccións tras seren avisados dúas veces, se soltan a corda ou se a tirada se interrompe por causas non constitutivas de infracción.
Dennis Gabor
Traxectoria
Gabor morreu o 9 de febreiro de 1979 na cidade de Londres, cidade onde fixara a súa residencia.
Tiro de corda
Infraccións
Un equipo é descualificado se comete outra falta tras recibir dous avisos por faltas nunha mesma tirada.
A cargo de velar pola legalidade dos encontros estarán un árbitro ou xuíz central e un xuíz de liña ou xuíz lateral.
Dennis Gabor
Investigacións científicas
Gabor tamén investigou o xeito no cal se comunican e escoitan os seres humanos. O resultado destes traballos foi a primeira teoría da síntese granular, termo creado polo músico grego Iannis Xenakis. Foi o introdutor do denominado concepto de Filtro de Gabor, unha variante local da Transformada de Fourier, moi utilizada hoxe en día no mundo das telecomunicacións e procesamento de imaxes.
Tiro de corda
Puntuacións dos xogos
Cada xogo consta de dúas tiradas, cun período de descanso entre as mesmas. Sortéase o lado que lle toca a cada equipo ao comezo do xogo, mudándoo ao rematar a primeira tirada. Se fose precisa unha terceira tirada vólvese sortear.
O xogo gáñase de xeito diferente segundo sexa en herba ou en goma. No primeiro caso vence o equipo que consegue que algunha das marcas exteriores do lado contrario da corda pase a liña central do chan. Se é sobre goma, cómpre que algunha das marcas exteriores sobrepase a marca exterior do lado oposto do chan.
Cando se disputa unha competición en fomato de liga, o equipo que gañe por dúas tiradas a cero anótase tres puntos e o que perda cero. Se se rexistra un empate a unha tirada cada equipo levará un punto.
Historia
miniatura|Representación do [[mito hindú do batido do océano de leite en Angkor, Camboxa, na cal se establece unha competición de tiro de corda entre os asuras e os demos.]]
Swiss Army Man
Swiss Army Man é un filme estadounidense de drama e comedia escrito e dirixido por Daniel Kwan e Daniel Scheinert que foi estreado do 2016. Está protagonizado por Paul Dano, Daniel Radcliffe e Mary Elizabeth Winstead.
Dano interpreta a Hank, un home que intenta suicidarse por estar perdido nunha illa, pero que se detén cando descobre un corpo morto na praia, interpretado por Radcliffe. Desenvolve unha especie de amizade co corpo morto e descobre que pode manipular o cadáver como unha navalla suíza, o que fai que o corpo se reanime dende a morte.
Tiro de corda
Historia
As orixes do tiro de corda son incertas, pero o que semella claro é que se trata dun xogo antiquísimo, probablemente asociado nos seus inicios con rituais relixiosos. Acháronse restos dun gravado no que aparece representado este deporte na tumba de Meretaku, en Sakara, Exipto, datado no 2500 a. C.. Existen tamén evidencias da súa práctica na China, Myanmar, Papúa Nova Guinea e a India, entrando en Europa probablemente a través de Grecia, berce dos Xogos Olímpicos.
Galería de imaxes da Peroxa
Galería de imaxes do concello da Peroxa na provincia de Ourense.
Tiro de corda
Historia
As primeiras referencias na Europa Occidental datan do ano 1000 da nosa era, circulando historias de campións orixinarios da Escandinavia e Alemaña, nas que guerreiros viquingos turraban de pelellos de animais sobre pozas a arder.
Xa a partir do século XV hai constancia da existencia de torneos de tiro de corda na Francia e na Gran Bretaña, sendo a partir do século XIX cando se dan os primeiros pasos para a súa organización coa creación de clubs e federacións.
O tiro de corda nos Xogos Olímpicos
O tiro de corda foi deporte olímpico en cinco xogos, de 1900 a 1920, ano no que foi suprimido por votación no seo do Comité Olímpico Internacional, nun intento de diminuír o número de participantes nas Olimpíadas que se consideraba excesivo. Estes foron os resultados: miniatura|dereita|Competición de tiro de corda nos Xogos Olímpicos de 1904.
O tiro de corda en Galiza
Segundo a Asociación Galega do Xogo Popular e Tradicional o tiro de corda en Galiza encádrase dentro do tipo de xogo tradicional para persoas adultas. Esta asociación ofrece competicións deste deporte en diversas festas, feiras e foros semellantes.
Existen numerosas referencias da práctica deste deporte espalladas por toda Galiza. Por exemplo en Beluso (Bueu), Cabo de Cruz (Boiro) , Pedornes (Oia) , Ribeira ou en Escairón (O Saviñao, véxase artigo). En todas elas non hai unha observancia total das regras da Normativa TWIF o que dá orixe a diferentes modalidades, carecendo dunha federación ou asociación que homoxeneíce todas estas prácticas ou que elabore un campionato a nivel galego.
Cornazo, Vilagarcía de Arousa
San Pedro de Cornazo é unha parroquia que se localiza no concello de Vilagarcía de Arousa. Segundo o padrón municipal de 2016 tiña 1 389 habitantes (716 mulleres e 673 homes), distribuídos en 15 entidades de poboación, o que supón un descenso respecto ós anos 2010, cando tiña 1 416 habitantes, e 2005, cando eran 1 479.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Vilagarcía, Cornazo 01-03.jpg|Igrexa Ficheiro:Vilagarcía, Cornazo 02-06.JPG|San Pedro Ficheiro:Vilagarcía, Cornazo 02-07.JPG|Escudo na parede da igrexa </Gallery>
Joheun nom nabbeun nom isanghan nom
Joheun nom nabbeun nom isanghan nom (en 좋은 놈, 나쁜 놈, 이상한 놈) que traducido ó galego é O bo, o malo, o raro, é un filme surcoreano dirixido por Kim Ji-woon que foi estreado no 2008. Está inspirado no filme de Sergio Leone O bo, o feo e o malo.
Sinopse
Na convulsa Manchuria dos anos 30, o mapa dun tesouro vai poñer trala súa pista a chineses, xaponeses e coreanos, e vai enfrontar un cazarecompesas (o bo), un asasino a soldo afeccionado a cortar dedos (o malo) e un inclasificable bandido (o raro). Homenaxe con sabor kimchi a unha das obras capitais de Sergio Leone.
Jutsu
Na serie Naruto, o jutsu é unha técnica ninja que empregan os personaxes do manga e o anime. Os jutsu dependen nalgunhas ocasións da manipulación do chakra normalmente por varios métodos sendo o máis común realizar os selos da man.
Os jutsu usualmente son produto da canalización do chakra cara certa ou certas partes do corpo a través do sistema circulatorio de chakra que é, ó chakra, o que é o sistema circulatorio regular ó sangue, permitindo crear un efecto que doutro xeito non sería posible sen a manipulación de chakra.
Creación e concepto
O concepto de jutsu foi creado por Masashi Kishimoto coa fin de explicar as fazañas sobrehumanas que os ninjas realizan na serie. A intención que Kishimoto quixo plasmar en Naruto era a de esparexer o concepto que se tiña sobre os ninjas grazas a outras series de manga. O uso dos combos de mans substituíron os conxuros máxicos empregados noutras fontes e inspirouse nos movementos ninja dalgúns xogos de rol. Os combos de mans estaban baseados en personaxes do zodíaco chinés que teñen unha longa tradición no Xapón.
Aínda que o concepto de chakra tirouno da mitoloxía india, budismo e outras crenzas relixiosas, Kishimoto non se baseou en ningunha delas para crear o chakra en Naruto. Segundo el, foi un termo que aplicou para definir unha habilidade ninja coa que relacionar os jutsu en Naruto.
Chakra
Chakra (チャクラ) é a fonte de enerxía básica necesaria para que un ninja xere un jutsu en Naruto. Un ninja produce o chakra a través da combinación de dúas enerxías: a enerxía física (身体エネルギー), extraída de tódalas células que compoñen o corpo humano, e a enerxía mental (精神エネルギー), obtida a raíz da experiencia e o adestramento do corpo. Unha vez creado, o chakra percorre o corpo e é descargado a un dos 361 puntos de chakra. Levando a cabo unha secuencia composta de 12 combos de man diferentes, o chakra pode ser manipulado para crear efectos sobrenaturais, tales como camiñar sobre as augas.
Durante a segunda parte da serie, introdúcese o concepto de manipulación da natureza (性質変化), alterando a cualidade do chakra. A manipulación da natureza permite ó ninja, despois de certo adestramento, transformar o seu chakra nun dos cinco elementos: terra, auga, lume, vento, e raio. Cada elemento ten as súas fortalezas e debilidades con respecto ós demais; por exemplo, o lume é débil contra a auga, pero pode contrarrestar facilmente os jutsu baseados no vento. Tódolos ninjas teñen unha especial atracción por, polo menos, un dos cinco elementos, o que lles permite empregar jutsus dese tipo con maior facilidade.
Un ninja cualificado pode aprender como usar os outros elementos; os Jōnin son quen de manipular dous elementos. Aínda que estes ninjas poden usar os seus elementos diferentes e de xeito separado cun pequeno esforzo, combinando os dous elementos é posible que un ninja que non teña predisposición xenética o consiga. Os ninjas cunha desas habilidades xenéticas poden mesturar dous elementos específicos para crear un completamente novo. Haku, un antagonista introducido ó comezo da serie, pode mesturar a auga co vento para crear xeo.
Tipos de Jutsu
Os jutsu están divididos en tres categorías: ninjutsu, genjutsu, e taijutsu. Ninjutsu tamén ten dúas subcategorías: jutsu selado e jutsu do selo maldito, ambos son usados para crear selos con fins diversos. Senjutsu, é un concepto introducido na segunda parte da serie, emprega tres tipos de enerxía: as enerxías mentais e físicas dun shinobi e a enerxía da natureza. Canalizando a enerxía da natureza, o creador do senjutsu pode incrementar notoriamente o poder dos seus outros jutsu. As habilidades Kekkei genkai son características xeneticamente herdadas que permiten crear técnicas únicas.
Os jutsu clasifícanse segundo a dificultade para realizalos, un de clase E denota técnicas básicas namentres que un de tipo S fai referencia a un jutsu que require anos de práctica para dominalo. Un jutsu de tipo S non é necesariamente máis eficaz que as habilidades de tipo E, a efectividade dun jutsu baséase na habilidade individual. Ademais dos seis tipos de clasificacións, un jutsu pode recibir tamén, un dos dous tipos informais. Os jutsu "Secretos" (秘伝) que pasan de xeración en xeración dentro dun clan. Eses jutsu non están clasificados porque ninguén fóra dese clan sabe empregalo. As "Técnicas prohibidas" (禁術), por outra parte, atópanse nun dos seis tipos principais, pero coa excepción de que están prohibidas e non se poden ensinar.
Ninjutsu
Refírese a calquera técnica que faga uso de chakra e que permite ó usuario realizar cousas que noutras circunstancias sería incapaz de facer. O ninjutsu para ser efectivo necesita realizar unha serie de selos coas mans (cada selo é un animal diferente do zodíaco chinés). Para poder moldea-lo chakra que se necesita para poder realizar a técnica débese seguir unha secuencia de selos, os cales para unha mesma técnica poden variar dependendo do usuario: se é un novato, terá que realizar máis selos ou a secuencia completa, pero outro con máis experiencia pódeo facer cunha secuencia máis curta.
Genjutsu
Técnicas que usan o chakra no sistema nervioso das vítimas para crear ilusións; é un ninjutsu intelectualmente avanzado. Aqueles con habilidades especiais, como o Clan Uchiha co seu Sharingan ou os que contan cunha intelixencia superior, faráselles máis doado o executar os genjutsu, xa que prestarlle atención ós detalles é un factor clave. O máis común dos genjutsu é a simple creación de pantasmas, facendo que a vítima oia, vexa, probe ou teña sensacións que realmente non están sucedendo. En outras palabras, o genjutsu afecta principalmente ós cinco sentidos, aínda que existen outras aplicacións.
Taijutsu
Refírese a calquera técnica baseado no combate corpo a corpo. Son técnicas para as que non é imprescindible ter un talento natural, senón o adestramento da forza e da velocidade do corpo.
Fontecarmoa, Vilagarcía de Arousa
San Pedro de Fontecarmoa é unha parroquia que se localiza no concello de Vilagarcía de Arousa. Segundo o padrón municipal de 2016, tiña 507 habitantes (262 mulleres e 245 homes), distribuídos en 3 entidade de poboación, o que supón un aumento considerable respecto ós anos 2010, cando tiña 457 veciños, e 2005, cando eran 348.
Galería de imaxes
<Gallery> Ficheiro:Vilagarcía, Fontecarmoa 02-01.JPG|Igrexa Ficheiro:Vilagarcía, Fontecarmoa 02-04.JPG|Inscrición na fachada da igrexa </Gallery>
Aldea del Fresno
miniatura|right|220px|O [[río Alberche, ao seu paso polo concello.]] Aldea del Fresno é un concello da Comunidade de Madrid, en España. Limita ao norte con Chapinería e Navas del Rey; ao sur, con Méntrida e Santa Cruz del Retamar; ao leste con Villamanta e Villamantilla, e ao oeste con Villa del Prado e San Martín de Valdeiglesias. En 2013 tiña unha poboación de 2.574 habitantes.
Federación das Indias Occidentais nos Xogos Olímpicos
A Federación das Indias Occidentais competiu nos Xogos Olímpicos baixo o nome de Antillas na edición de 1960 celebrada en Roma, Italia. Trece deportistas, todos eles homes, participaron en trece probas en cinco deportes. O país só participou neses Xogos, xa que Xamaica e Trinidad e Tobago competiron independentemente de novo en 1964, e Barbados empezou a competir nos Xogos de 1968. O equipo gañou dúas medallas de bronce, as dúas en probas de atletismo.
Ero da Armenteira
miniatura|dereita|222px|Fachada da igrexa do mosteiro.
Ero da Armenteira foi un nobre galego do século XII.
Traxectoria
Segundo a lenda, o nobre tivo unha noite un soño no que a Virxe lles dicía tanto a el como á súa muller que fundasen un mosteiro, para así teren descendencia espiritual, moito máis importante que a terreal (de feito non tiñan fillos). Así que Ero decidiu transformar un dos seus pazos no mosteiro de Santa María da Armenteira, converténdose no seu abade.
Durante a súa longa estancia no mosteiro o abade preguntábase decote como sería o paraíso, rogándolle encarecidamente á Virxe que lle deixase velo. Así pois, un día, paseando polas fragas próximas ó mosteiro, Ero quedou cativado polo cantar dun paxariño, sentando baixo unha árbore para contemplalo. Neste estado pasou trescentos anos, e ó regresar ó mosteiro preguntou polos monxes e ninguén soubo contestarlle; entendeu o ocorrido e faleceu nese instante ós pés dos novos monxes do mosteiro.
A lenda é común a diferentes lugares do resto de Galicia (como Samos), de España e de Europa, e foi recollida na Cantiga 103 das Cantigas de Santa María recompiladas polo rei Afonso X o Sabio. Neste texto, o protagonista do sucedido non foi o abade senón un dos monxes do mosteiro que, ó regresar, se reincorpora ós seus compañeiros.
Existe outra lenda moi semellante referida a santo Amaro.
Atol Takapoto
Takapoto é un atol de Tuamotu, na Polinesia francesa. Administrativamente é unha comuna asociada á comuna de Takaroa. Xeograficamente forma parte do grupo de illas do Rei Xurxo. Está situado ao norte do arquipélago, a 9 km ao suroeste de Takaroa e a 560 km ao nordés de Tahití.
Xeografía
Ten unha forma ovalada de 20 km de longo e 6 de ancho, cunha superficie emerxida de 13 km² máis 10 km² de arrecifes. A lagoa interior de 81 km² é pechada sen ningún paso practicable ao océano, pero a auga renóvase por canles submarinas e resulta bastante salgada.
A vila principal é Fakatopatere, situada no illote máis grande onde hai tamén un aeródromo. A poboación total era de 472 habitantes no censo do 2007. As actividades principais son a pesca, a produción de copra e o cultivo de perlas. Neste atol atópase a máis soada das ostras de perla negra, apinctada Margaritifera. esquerda|miniatura|Lagoa de Takapoto
Historia
O nome Takapoto quere dicir «queixo curto», por ser de dimensións algo máis pequenas que Takaroa. Atópanse máis de 22 maraes, antigos templos polinesios. Un dos máis destacados atópase á entrada de Fakatopatere onde antigamente unha moza era sacrificada cada cinco anos ao deus Matapo. Foi chamadoSondre Grondt(Sen Fondo) por Jacob Le Maire (1616), Schadelijk (Perniciosa) por Jacob Roggeveen (1722) e Spiridoff por Otto von Kotzebue (1816).
Morning Star (novela)
Morning Star é unha novela de Xosé Miranda, publicada por Edicións Xerais en 1998. Gañadora do Premio Xerais, xa se levan editadas 16 edicións.
Trama
A novela está ambientada a mediados do século XIX. Lourenzo é un rapaz de 16 anos que vive en Verducido, a poucos quilómetros de Pontevedra. Os seus pais rexentan unha taberna ao pé do monte Acival.
Na taberna hospédase Lázaro Rivadulla, un bandoleiro, coñecido do seu pai. No seu cuarto, que pecha con moito coidado, garda un cofre de madeira. Á taberna comezan a achegarse outros membros da súa gavela de criminais e atracadores, utilizándoa como base das súas operacións. Lourenzo comeza a sospeitar que o seu pai tamén fora bandoleiro, e malia que lle pregunta á súa nai, esta só lle recomenda que non siga os pasos del.
Logo do paso pola taberna do párroco de Beluso, que viña de Lugo coa súa sobriña de cobrar unha herdanza de 600.000 reais, a banda decide ir á casa do relixioso para roubarlle os cartos. Logo de ir até Noalla, cruzan a ría de Pontevedra e comeza o atraco á casa do cura. En principio o papel de Lourenzo limitábase a cortar a corda de tocar as campás para evitar que se dese alarma, pero axiña se ve superado pola situación. Enfróntase aos membros da banda para evitar que violen e maten á sobriña do cura, da súa idade, e emprenden unha fuxida.
Tras pasar polo lago de Castiñeiras chegan a Pontevedra, onde se ven soprendidos polo levantamento militar contra o goberno de Narváez. Alí contacta con Campanachoca e a Pindonga, un cego e a súa muller, aos que coñecera como membros da banda de Tomás das Congostras. Os catro deciden ir cara a Lugo, onde Helena, a sobriña do cura, se reunirá coa súa familia. Porén, fanlle crer ao cego e a súa muller que Helena é o seu curmán.
De man do cego coñece a historia do seu pai, ao cantar o romance da infame vida e o triste desastre de Lourenzo Tasende. Así, sabe que seu pai é fillo dun escribán, e que en Compostela, a onde fora estudar na Universidade, deuse á mala vida.
Logo de pasaren polas feiras de Caldas, Cuspedriños, A Bandeira e outras vilas, onde se gañaban o pan e roubaban, chegan a Compostela o 23 de abril de 1846, véndose sorprendidos pola batalla de Cacheiras entre as tropas de Miguel Solís (defensores da Xunta Superior do Reino de Galiza), e as tropas chegadas de Madrid. Finalmente chegan a Lugo, onde se separan de Helena.
Lourenzo regresa a Pontevedra e intenta contactar co seu curmán carlista, pero vese ameazado por Lázaro. Como mellor saída, decide dicirlle onde está o tesouro do pirata (que resulta estar no pozo da casa onde reside Tomás das Congostras, en Gatomorto, Xeve) e lévanno á casa do seu curmán, na rúa Cega de Pontevedra. Pero cando descansaban no que fora a súa casa, vense atacados pola banda de Tomás. Logo dunha dura batalla é capturado e lévaos xunto o tesouro, pero finalmente a Garda Civil o captura.
Logo de varios meses en prisión sabe que parte do tesouro foi collido polos da súa banda, pero el desespera ante a imposibilidade de volver ver a Helena. Porén, un día é liberado por mediación do seu avó, co que contactara Helena, e remata casando coa rapaza.
Narración
O título do libro está tomado do barco Morning Star, que fora abordado por Benito Soto e os seus compañeiros da Burla Negra. O nome do barco está inscrito nun pequeno cofre de madeira, que é o que escondía Lázaro. Ademais, o nome está vinculado ao Luceiro da Alba (Venus), a estrela da mañá que Helena e Lourenzo miran para lembrarse un do outro.
O libro, narrado en primeira persoa, é unha homenaxe á Illa do tesouro, de R. L. Stevenson, pero ambientada no espazo xeográfico e histórico de Galiza no século XIX.
Igrexa de San Sadurniño de Pamplona
250px|thumb|Igrexa de San Saturnino A igrexa de San Saturnino, máis comunmente chamada de San Cernin (en francés), é un edificio relixioso católico na Zona Vella da cidade de Pamplona, en Navarra. Está declarada Ben de Interese Cultural.
A actual igrexa é gótica do século XIII. Non obstante, existiron na mesma localización unha igrexa primitiva e outra románica (século XII). Na Idade Media, cumpriu unha dobre función: relixiosa e defensiva. Pamplona, naquela época estaba dividida en tres burgos independentes, e esta igrexa era a parroquia do burgo de San Cernin, habitado principalmente por franceses. Estes burgos achábanse continuamente en loita, polo que as torres da igrexa estaban coroadas con ameas defensivas que perduraron ata o século XVIII.
Ademais das súas torres, destaca o pórtico, decorado con belos talles góticos como as de Santiago peregrino ou San Sadurniño, e o interior, gótico de nave única moi ampla con bóveda sexpartita, cabeceira poligonal, capelas entre contrafortes e un coro elevado, e unha gran capela barroca pegada, onde ata o século XVII estivo o claustro. Esta capela está dedicada á Virxe do Camiño, señora da cidade, e é de estilo barroco.
As badaladas da súa torre marcan o inicio dos Sanfermines.
Campionato do mundo de ciclismo de montaña e trial 2014
O Campionato do Mundo de Ciclismo de Montaña e Trial 2014 foi a 25ª edición dos mundiais de mountain bike e trial. Os campionatos celebráronse en Hafjell e Lillehammer, Noruega do 2 ao 7 de setembro de 2014.
Valor (ética)
No ámbito da ética, o valor é unha propiedade dos obxectos, que representa o seu nivel de importancia.
Características
O valor ético de algo denota o seu grao de importancia, co obxectivo de determinar que acción ou vida é mellor realizar ou vivir (Deontoloxía), ou polo menos un intento de describir o valor de distintas accións (Axioloxía). Pode ser descrito como tratando ás accións mesmas como obxectos abstractos asignándolles valor a elas. Trata sobre a conduta correcta e a vida boa, no sentido que unha acción que posúe moito valor ou un valor relativamente elevado pode ser considerada "boa" dende un punto de vista ético (no sentido dun adxectivo), e unha acción que posúe un valor baixo ou polo menos baixo no sentido relativo pode ser considerada "mala".
O que fai que unha acción sexa valorada depende dos valores éticos dos obxectos que ela aumenta, diminue ou altera. Un obxecto cun "valor ético" pode ser identificado como "ético ou filosóficamente bo" (no sentido dun substantivo)
Moitos obxectos poden ser valiosos para nós, tanto obxectos naturais (a auga ou o aire), como obxectos artificiais (unhas deportivas ou un ordenador). Pero estas valoracións non pertecen ao ámbito da ética, son valoracións que consideran a utilidade ou outros aspectos de certos obxectos. Igualmente, podemos afirmar que unha persoa é elegante, áxil ou obxectiva, e podemos cualificar unha acción de eficaz, enriquecedora ou oportuna, pero aínda non falamos de valores que pertencen ao ámbito da ética.
Primeira división española 2005/06
A tempada da primeira división española 2005/06 de fútbol comezou o 27 de agosto de 2005 e concluíu o 20 de maio de 2006, coa disputa do partido atrasado entre o Athletic de Bilbao e o FC Barcelona, intranscendente xa para a clasificación final. O Barcelona conseguiu revalidar o título conseguido a tempada anterior. Por primeira vez na historia da liga, o campión cantou o alirón durante o descanso do seu propio partido, mercé á derrota do Valencia CF fronte ao RCD Mallorca. O Osasuna conseguiu a súa primeira clasificación para unha edición da Liga de Campións da UEFA, e o Celta de Vigo logrou a clasificación para a Copa da UEFA coa condición de recentemente ascendido, sendo a sétima vez que ocorre na liga. O Málaga CF, o Cádiz CF e o Deportivo Alavés non conseguiron a permanencia na categoría e descenderon á segunda división española.
Participantes e estadios
Participaron vinte equipos.
Trofeo Pichichi
O trofeo ao máximo goleador da liga foi adxudicado a Samuel Eto'o, logo de quedar a un só gol a campaña anterior. O gol que lle deu o trofeo ao camerunés anotouno no último partido fronte ao Athletic de Bilbao, cando a liga estaba xa acabada, rompendo así o empate con David Villa. miniatura|150px|[[Samuel Eto'o conquistou o seu anhelado Trofeo Pichichi]]
Trofeo Zamora
miniatura|200px|Pinto conquistou o Zamora na última xornada. José Manuel Pinto conseguiu o trofeo ao porteiro menos goleado por primeira vez na súa carreira, desbancando a Santiago Cañizares na última xornada. O de Puertollano perdeu a opción de gañar o seu quinto trofeo tras encaixar dous goles no último partido. . Para optar ao premio foi necesario disputar 60 minutos en, como mínimo, 28 partidos.
OLED
miniatura|[[Sony XEL-1 (2008), primeiro televisor en empregar unha pantalla OLED, e tamén o máis pequeno en produción (3 mm)]] Un OLED, acrónimo de organic light-emitting diode (en galego, díodo orgánico emisor de luz), é un tipo de LED no que a capa electroluminiscente é unha película de materia orgánica que xera e emite luz en resposta a unha determinada estimulación eléctrica. A capa de material semicondutor orgánico sitúase entre dous eléctrodos, e normalmente cando menos un deses eléctrodos é transparente.
Desenvolvemento
Os OLED utilízanse en pantallas de televisor, monitores, móbiles ou PDA, e tamén se usan en fontes de luz para iluminar espazos, debido ao seu estadio de desenvolvemento aínda emiten menos luz por unidade de área que os baseados no sistema LED.
Unha pantalla OLED non precisa retroiluminación, o que lle confire un nivel de grises máis profundos e posibilita que sexa máis fina e lixeira que a LCD. De xeito semellante, en condicións de pouca luz ambiente, como cuartos escuros, unha pantalla OLED pode ter unha proporción de contraste máis alta que unha pantalla LCD usando lámpadas fluorescentes de cátodo frío ou o máis recentemente desenvolvido retroiluminación LED.
Existen dúas familias principais OLED, as baseadas en pequenas moléculas e aquelas que empregan polímeros. Ao engadir ions móbiles ao OLED créase a célula electroquímica luminescente ou LEC, que ten un modo de operación diferente.
Os dispositivos OLED poden usar un método de corrente matriz, que pode ser:
Odio
miniatura|[[Hércules vence a discordia (cun fol), a envexa (con máscara) e o odio (como Medusa), fresco de Louis de Silvestre (teito da sala do trono de Frederico Augusto I "o forte" de Saxonia, tamén chamado Augusto II de Polonia-Lituania, no pazo real de Dresden)]] O odio é un sentimento humano que se expresa a través dunha fonda aversión, antipatía ou repugnancia cara a un ser vivo, grupo, situación, fenómeno ou cousa. Comunmente considerado o oposto ao amor, os dous teñen en común a súa intensidade e o seu ímpeto.
Tipoloxía
Entre as diversas formas de odio atópase a misoxinia que é o odio ás mulleres; a misandria, o odio aos homes; a misantropía, o odio á raza humana; o odio cara a unha nación, relixión ou raza por exemplo o antisemitismo; misoloxía, o odio á razón.
Centro de Supercomputación de Galicia
O Centro de Supercomputación de Galicia (CESGA) é un centro de cálculo de altas prestacións radicado en Galicia. Proporciona servizos de cálculo e comunicacións ás comunidades investigadoras galegas, ao CSIC e a calquera empresa ou institución que o solicite.
Finalidade e características
Entre as súas instalacións conta co supercomputador FinisTerrae III. O equipo foi instalado no ano 2021 e posto en produción no ano 2022. É un equipo Bull ATOS bullx  distribuído en 13 racks ou armarios e que conta con 354  nodos de computación, 22.656  cores Intel Xeon Ice Lake 8352Y, 128 GPUs  Nvidia A100 e 16 Nvidia  T4, 118  TB de memoria e 5.000  TB de almacenamento de altas prestacións Lustre. Todos os nodos están interconectados mediante unha rede de baixa latencia Mellanox Infiniband HDR. A capacidade de cómputo pico do equipo é de 4 PetaFlops. Esta máquina sustitúe as precendentes Finisterrae I e II.
Xunto con outras infraestruturas avanzadas están destinadas a incrementar a capacidade investigadora e tecnolóxica da comunidade científica e da industria. Pola súa singularidade no conxunto do Estado Español, recoñécese como infraestrutura científica tecnolóxica singular de España (ICTS) dende 2009. As infraestruturas máis significativas están destinadas a proporcionar grandes potencias de cálculo computacional en contornas científicas tecnolóxicas por medio de diferentes arquitecturas, así como as redes avanzadas de comunicacións que permiten á comunidade científica tecnolóxica galega acceder ás redes académicas-científicas nacionais e internacionais por medio de grandes anchos de banda. Existen tamén outras infraestruturas relacionadas coas tecnoloxías da información que proporcionan unha gran variedade de servizos complementarios á Comunidade Científica Galega, sistema académico universitario e do Consejo Superior de Investigaciones Científicas (CSIC).
Historia e misión
O CESGA foi inaugurado en maio de 1993, aínda que o seu inicio data de dous anos antes, mediante a firma en 1991 dun convenio entre a Consellería de Educación e Ordenación Universitaria e o CSIC para a creación do Centro de Supercomputación de Galicia (CESGA) baixo a figura xurídica de Sociedade Anónima de Xestión.
Dende o ano 2012 o CESGA constituíuse exclusivamente como Fundación Pública Galega, coa denominación Fundación Centro Tecnolóxico de Supercomputación de Galicia (CESGA), e extinguindo a anterior Sociedade Anónima de Xestión Centro de Supercomputación de Galicia (SAX CESGA).
A Fundación CESGA é unha institución pública sen ánimo de lucro na que os seus patróns pertencen á Xunta de Galicia (70% do capital) e mais ó CSIC (30% do capital). O CESGA naceu do compromiso da Xunta de Galicia de promover servizos comúns de apoio ás tarefas de investigación, e por outra banda, do interese do CSIC de promover en Galicia un contorno de traballo na área do cálculo intensivo, comunicacións e servizos avanzados na sociedade da información e o coñecemento.
A Fundación CESGA ten como misión contribuír ao avance da Ciencia e a Técnica, mediante a investigación e aplicación de computación e comunicacións de altas prestacións, así como outros recursos das tecnoloxías da información, en colaboración con outras institucións, para o beneficio da Sociedade.
Evolución do equipamento
miniatura|Nodos HP-SFS sistema de almacenamento. En 1993 inaugurase o CESGA. Contaba cun superordenador vectorial Fujitsu VP 2400 e unha rede de comunicacións coas universidades galegas e os centros do CSIC afincados en Galicia de baixa capacidade de acceso.
En 1998 substitúese  o Fijitsu VP 2400 por dous novos supercomputadores.
Durante o ano 1999 ponse en produción un novo supercomputador de altas prestacións, o Sun Microsystems HPC (High Performance Computing) 4500. Este novo computador alcanzaba rendementos de 9.6 GFLOPS estaba organizado nunha arquitectura de memoria compartida (SMP) e organizábase en 12 procesadores a 400 MHz cada un, 4 GB de memoria principal e 36GB de almacenamento
O Superordenador Virtual Galego (SVG) nace no ano 2001 sendo un conxunto heteroxéneo de servidores. Componse de:
O supercomputador HPC320 implantase en 2002, componse de 8 servidores que proporcionan 32 CPUs a 1 GHz, a memoria principal total do sistema ascende a 80GB distribuído en nodos de 8 e 16GB. Este clúster proporciona unha rede de interconexión de baixa latencia mediante unha rede memoria Memory Channel II e alto ancho de banda. A capacidade de almacenamento total é de 2TB. O máximo rendemento obtido probando o venchmark Linpack foi de 45GFlops.
No ano 2003 adquírese o Superdome, un superordenador formado por dous servidores que proporcionan 64 procesadores Intel Itanium2 a 1.5GB e unha memoria principal de 384 GB, o sistema de almacenamento está composto de 128 discos SCSI que gardan un total de 4.6TB de información. Aplicando o benchmark anterior conseguiu un rendemento de 642GFLOP o que logrou situalo no posto 227 do TOP500 no ano 2003
O Finisterrae é un sistema de integrado por 144 de memoria compartida cunha arquitectura SMP adquirido en 2007. A distribución dos nodos é a seguinte:
Dispón dunha rede Infiniband 4x DDR a unha velocidade 20Gbps que da soporte a interconexión entre nodos e unha rede externa de 10 Gbps. O Finisterrae rompe coa barreira do TeraFLOP alcanzando os 20TFLOPS, acadando a principios do 2008 o posto 100 no TOP500
O Abellal, Orga, Celanova
O Abellal é un lugar da parroquia de Orga no concello ourensán de Celanova na comarca da Terra de Celanova. Tiña 5 habitantes no ano 2011 segundo datos do INE e do IGE, dos cales 3 eran homes e 2 mulleres. Iso supón un mantemento da poboación respecto a 2010, cando tiña 5 habitantes (3 homes e 2 mulleres).
Lukas Podolski
Lukas Josef Podolski ( pronunc. alemá : [ˈluːkas poˈdɔlski]), nado Łukasz Józef Podolski ( pronunc. polaca : [ˈwukaʂ poˈdɔlski]) en Gliwice, Silesia, o 4 de xuño de 1985, é un futbolista alemán, nado en Polonia, que xoga como dianteiro para o Arsenal FC da Premier League inglesa. Aínda que era seleccionable para xogar tanto na como na, Podolski elixiu xogar para Alemaña, sendo un dos xogadores da historia que máis veces vestiron a camisola da selección.
Traxectoria
Lukas Podolski naceu en Gliwice, na rexión polaca de Silesia. En 1987 a familia Podolski exerceu o dereito de asentarse en Alemaña que lles correspondía por ser os avós de Lukas cidadáns alemáns.
Köln
Podolski comezou a xogar ao fútbol á idade de seis anos no equipo xuvenil do Bergheim. En 1995 incorporouse ao 1. FC Köln. Foi alí onde comezou Podolski a destacar por primeira vez. Con todo, no ano 2003, á idade de 18 anos, Podolski aínda formaba parte das divisións menores do club. Nese momento, o club atopábase nunha situación desesperada pois loitaban para salvarse do descenso na Bundesliga. O entón adestrador Marcel Koller, que traballaba cun orzamento moi reducido, convidou a Podolski a adestrar cos xogadores do primeiro equipo e fixo o seu debut na máxima categoría pouco tempo despois, o 22 de novembro de 2003. A pesar de que o Köln non puido evitar o descenso, Podolski fixo un bo papel, chegando a anotar 10 goles nos seus primeiros 19 partidos a nivel profesional. Esta foi a mellor cifra dun futbolista de 18 anos de idade na historia da Bundesliga.
Despois de ser chamado á selección de Alemaña para disputar a Eurocopa 2004, varios clubs interesáronse nel. Con todo, Podolski quedou no Colonia para axudar ao seu equipo a regresar á máxima categoría, obxectivo que lograron. Anotou 24 goles na 2. Bundesliga, converténdose no máximo goleador do torneo, ademais de anotar outro cinco tantos na Copa de Alemaña. Mesmo seguía sendo parte da selección alemá, a pesar de non xogar na Primeira División. Na tempada 2005-06, Podolski anotou 12 goles en 32 partidos de liga.
Bayern München
En 2006, clubs como Liverpool, Bayern de Múnic, Hamburgo, Werder Bremen ou Real Madrid manifestaron o seu interese por Podolski, a pesar de que tiña contrato co Köln até 2007. O 1 de xuño de 2006, Podolski, anunciou que chegara a un acordo co Bayern de Múnic, uníndose ao equipo bávaro para a tempada 2006-07. Os detalles financeiros do acordo non se deron a coñecer nese momento, mais especúlase que a taxa de transferencia roldaba os 10 millóns de euros. Fixo o seu debut na Bundesliga co Bayern o 11 de agosto de 2006 cunha vitoria por 2-0 ante o Borussia Dortmund.
O 9 de setembro de 2006, entrou na segunda metade dun xogo válido pola Copa de Alemaña contra o St. Pauli. Tan só 26 segundos despois de que comezase o segundo tempo anotou o empate, igualando o partido 1-1. O 14 de outubro, anotou o seu primeiro gol na Bundesliga co Bayern, axudando a asegurar a vitoria por 4-2 sobre o Hertha Berlín. O 26 de outubro, Podolski sufriu unha grave lesión no seu nocello dereito causada polo seu compañeiro de equipo, Mark van Bommel, durante unha sesión de adestramento. En consecuencia, Podolski estivo cinco semanas ausente. Volveu da súa lesión anotándolle ao Alemannia Aachen. Despois da contratación do italiano Luca Toni, Podolski tivo menos participación no equipo titular posto que o adestrador prefería a dupla Klose e Toni na dianteira. Despois dunha tempada pouco feliz no Bayern, volveu ao seu antigo club, o Köln, sendo presentado o 25 de xuño de 2009.
Volta ao Köln
Despois de que o seleccionador alemán Joachim Löw lle asegurase a Podolski que o seu retorno ao Colonia non prexudicaría as súas posibilidades de ser convocado á selección, o Bayern de Múnic e o Colonia asinaron o acordo do traspaso o 20 de xaneiro de 2009, aínda que o seu retorno a Colonia non sería efectivo até o comezo da seguinte tempada. O 1 de xullo, Podolski volveu a Colonia cun contrato de catro anos taxándose traspaso en aproximadamente de 10 millóns de euros, o mesmo queo Bayern pagara no seu momento polo xogador de orixe polaca. O Colonia creou un sitio web onde a xente podía comprar os píxeis dunha imaxe de Lukas Podolski por 25 euros o cadrado de 8x8 píxeles, co fin de reunir 1 millón de euros para reducir o custo do traspaso.
No seu regreso, Podolski tivo unha pobre primeira tempada no Colonia, anotando só tres tantos en toda a tempada. Un dos seus goles con todo, foi ante o seu antigo club para salvar un empate. Na tempada 2010-11, Podolski anotou o seu gol 50 na Bundesliga no partido contra o Hannover 96 en marzo de 2011. Nesa campaña, Podolski marcou trece goles e proveu sete asistencias. O 29 de xaneiro de 2012, Podolski sufriu unha lesión que lle mantivo de baixa durante aproximadamente un mes. A tempada 2011-12 foi a súa última campaña no Colonia. A pesar de que o club descendeu, foi un dos mellores goleadores do torneo, anotando 18 goles en 29 partidos de Liga.
Arsenal
miniatura|Podolski no Arsenal. O 7 de marzo de 2012 Podolski fichou polo Arsenal de Inglaterra a cambio de 13 millóns de euros, asinando un contrato por 4 anos. Debutou o 12 de agosto nun amigábel contra o seu ex-equipo, o Colonia, anotando en dúas ocasións. Debutou oficialmente na primeira xornada da Premier League 2012-13 ante o Sunderland; porén, o Arsenal non puido pasar do empate sen goles. Na terceira data fronte o Liverpool en Anfield, anotou o seu primeiro tanto oficial co Arsenal, definindo tras un pase de Santi Cazorla. Ante o Southampton, na cuarta xornada, anotou de tiro libre o seu segundo gol no club.
O 18 de setembro de 2012, marcou o seu primeiro gol na Liga de Campións no triunfo do Arsenal 2-1 como visitante contra Montpellier. No segundo partido do Arsenal na liga de Campións, Podolski anotou de novo esta vez ao campión grego Olympiacos 3-1 o 3 de outubro. Podolski despois anotou o seu primeiro gol en máis dun mes contra o Fulham nun empate 3-3. O 17 de novembro, Podolski anotou o seu cuarto gol da liga no Derbi do Norte de Londres contra o Tottenham nunha vitoria do Arsenal por 5-2. Podolski xogou un papel fundamental no 5-2 fóra da casa contra o Reading no Estadio Madejski, ao meter o primeiro gol e asistir a 2 máis, axudando ao seu compañeiro Santi Cazorla a anotar o seu primeiro 'hat-trick'.
O 30 de decembro de 2012, Podolski xogou unha parte integral do equipo que venceu a Newcastle United por 7-3. A súa primeira contribución foi unha xogada de Theo Walcott do primeiro gol do Arsenal. Ademais, debido ao erro do Newcastle ao despexar o balón da súa liña, Podolski abalanzouse a cabecear para así marcar o seu último gol de 2012. Foi substituído por Aaron Ramsey nunha ovación de pé. O 23 de xaneiro de 2013, Podolski volveu ter unha destacable actuación co Arsenal na vitoria contra o West Ham United por 5-1, anotando un gol e a creación doutro tres. O 2 de febreiro de 2013, Podolski marcou o único gol por medio dun tiro libre desviado nunha vitoria por 1-0 sobre o Stoke City. O 13 de abril, Podolski selou a vitoria por 3-1 sobre Norwich City ao anotar o seu primeiro gol desde febreiro. Despois de tres partidos de suspensión a Olivier Giroud, Podolski comezou a xogar como dianteiro centro, empezando polo empate 1-1 contra o Manchester United. Podolski logo anotou dúas veces nunha vitoria por 4-1 sobre o Wigan Athletic, o que resultou no descenso do Wigan da Premier League. Podolski terminou a súa primeira tempada no Arsenal, cun total de 16 goles e 11 asistencias.
O 24 de agosto de 2013, Podolski anotou os seus primeiros dous goles da tempada 2013-14, Con todo, sufriu unha lesión no play-off da Champions League contra o Fenerbahçe que o afastou case catro meses dos terreos de xogo. O 26 de decembro, Podolski volveu ao campo anotando o seu terceiro tanto no seu terceiro partido de liga, fronte ao West Ham United.
En las orillas del Sar
En las orillas del Sar é un libro de poesía en lingua castelá de Rosalía de Castro, publicado en 1884.
Publicación dos poemas
miniatura|175px|Manuscrito dun poema de En las orillas del Sar. Foi o último libro publicado en vida pola autora, mais non hai consenso entre a crítica literaria con respecto á data na que foron creados os poemas recollidos neste libro. As palabras de Augusto González Besada no seu discurso de ingreso na Real Academia Española marcaron á crítica posterior, indicando que o periódico El Progreso de Pontevedra, afirmara que as creacións recollidas en En las orillas del Sar, viron a luz en 1866. Polo momento foron infrutuosas todas as buscas do devandito periódico, polo que tampouco se pode afirmar que nel apareceran plasmadas as poesías de Rosalía.
Edicións
Hai máis de 30 edicións distintas de En las orillas del Sar. Por exemplo, en 2004 foi incluído na Biblioteca Gallega de Autores en Castellano de La Voz de Galicia.
26ª edición dos Óscar
A 26.ª entrega dos premios Óscar tivo lugar o día 25 de marzo de 1954 no RKO Pantages Theatre dos Ánxeles e no NBC Century Theatre de Nova York (Estados Unidos). Os mestres de cerimonias foron Donald O’Connor nos Ánxeles e Fredric March en Nova York.
A segunda emisión por televisión da cerimonia tivo unha audiencia estimada de 43 millóns. Shirley Booth, que estaba actuando en Filadelfia, presentou o Óscar ao mellor actor nun corte emitido en directo, e recibiu o nome do gañador mediante unha chamada privada de Donald O'Connor. Gary Cooper gravou a súa presentación do Óscar á mellor actriz nun plató en México, e foi O'Connor quen anunciou a gañadora.
O oito premios de De aquí á eternidade igualaron o récord vixente de Foise co vento. Walt Disney gañou catro Óscars, o récord de premios gañados por unha persoa nun mesmo ano.
O discurso de William Holden foi simplemente "Thank You" ("Grazas"), un dos máis curtos da historia dos premios; a emisión televisiva tiña un tempo moi estrito que forzou a rapidez de Holden. O frustrado Holden pagou persoalmente anuncios en publicacións de Hollywood para agradecer a todos os que quería. Tamén indicou que sentía que Burt Lancaster ou Montgomery Clift deberan gañar o Óscar ao mellor actor en vez del.
Premios
miniatura|150px|[[Fred Zinnemann, mellor director]] miniatura|150px|[[William Holden, mellor actor]] miniatura|150px|[[Audrey Hepburn, mellor actriz]] miniatura|150px|[[Frank Sinatra, mellor actor secundario]] miniatura|150px|[[Donna Reed, mellor actriz secundaria]] miniatura|150px|[[Charles Brackett, mellor guión orixinal]] miniatura|150px|[[Dalton Trumbo, mellor argumento]] miniatura|150px|[[Walt Disney, mellor curtametraxe animada, curtametraxe documental, curtametraxe de acción en vivo (dous rolos) e longametraxe documental]] miniatura|150px|[[Cedric Gibbons, mellor dirección artística en branco e negro]] miniatura|150px|[[Charles LeMaire, mellor vestiario en cor]] Os gañadores aparecen en primeiro lugar e en grosas.
Neuroblasto
Un neuroblasto é unha célula en división que normalmente se desenvolve orixinando unha neurona xeralmente despois dunha fase de migración. Os neuroblastos diferéncianse a partir de células nai neurais e están destinadas á produción de neuronas. . A principal diferenza entre un neuroblasto e unha neurona é a capacidade de dividirse; os neuroblastos poden realizar mitoses, pero as neuronas non.
Os neuroblastos están presenten fundamentalmente durante o desenvolvemento embrionario como precursores das neuronas. Tamén se describen como neuroblastos un dos tipos celulares que interveñen na neuroxénese adulta, un proceso que ocorre no cerebro adulto dos mamíferos, durante o cal os neuroblastos migran por todo o cerebro e diferéncianse en interneuronas do bulbo olfactorio. Estes neuroblastos do adulto foron moi estudados e caracterizados porque poderían utilizarse para a rexeneración do cerebro se son dirixidas ao sitio da lesión. Nos humanos os neuroblastos producidos polas células nai na zona subventricular do adulto migran ás zonas lesionadas despois dun dano no cerebro. Porén, están restrinxidas a formar o subtipo das células siilares a interneuronas pequenas, e é improbable que poidan contribuír á recuperación funcional dos circuítos do corpo estriado.