cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gran Premio de Australia
Preguerra
thumb | [[Arthur Waite gañou as 100 Miles Road Race de 1928 no circuíto de Phillip Island pilotando un Austin 7]] Aínda que se cre que un evento chamado Gran Premio de Australia realizouse en 1927 preto de Sydney, xeralmente acéptase que o Gran Premio de Australia comezou como as 100 Miles Road Race celebrado no circuíto de Phillip Island en 1928. A carreira inaugural gañouna Arthur Waite no que foi efectivamente unha entrada apoiada pola Austin Motor Company, cun Austin 7 modificado. Durante oito anos, continuaron nun circuíto de terra rectangular. Esta foi a era dos "especiais" australianos unhas horrorosas combinacións mecánicas de chasis e motor dispares que eran tan capaces como os coches de Grand Prix importadas de Europa. A pesar do enxeño dos primeiros mecánicos-corredores australianos, Bugatti dominou os resultados, logrando catro vitorias consecutivas de 1929-1932. A última carreira de Phillip Island foi en 1935 e o título non se disputou durante tres anos. Un evento de estilo AGP celebrouse o Boxing Day, 1936 no centenario da cidade de Victor Harbor, en Australia Meridional, o Gran Premio de Australia do Sur antes de que o título do Gran Premio de Australia revivísese en 1938 para a grande inauguración da que se convertería nunha das máis famosas pistas de carreiras do mundo, o cirucíto de Mount Panorama nos arredores da cidade semi-rural de Bathurst. Recentemente rematado cunha bande de rodadura de alcatrán, a carreira foi gañada polo inglés Peter Whitehead competindo cun novo coche ERA  B-Type que era demasiado rápido para a maquinaria desenvolvida localmente. Realizouse unha carreira máis, no Circuíto Lobethal preto da cidade de Lobethal, no sur de Australia en 1939, antes de que o país se mergullase na segunda guerra mundial.
Por ano
O fondo de cor rosa quere dicir que naquel ano o GP non formaba parte do campionato mundial de Fórmula 1.
Gañadores múltiples (pilotos)
O fondo de cor rosa quere dicir que naquel ano o GP non formaba parte do campionato mundial de Fórmula 1.
Gañadores múltiples (construtores)
Os construtores en negra compiten no campionato mundial de Fórmula 1 na actual tempada
O fondo de cor rosa quere dicir que naquel ano o GP non formaba parte do campionato mundial de Fórmula 1.
Selección de baloncesto de Croacia
A selección de baloncesto de Croacia representa ó seu país nos torneos de baloncesto profesional internacionais. Está organizada pola Federación Croata de Baloncesto.
Equipo actual
Equipo para o EuroBasket 2015.
Gabino Díaz de Herrera
Gabino Díaz de Herrera Iglesias, coñecido como Mauro do Sil, nado no Barco de Valdeorras o 22 de novembro de 1906 e finado na Coruña o 12 de febreiro de 1983, foi un escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Antonio Díaz de Herrera, capitán de Infantería, e Brenda Lucrecia Iglesias, dunha rica familia de viñateiros. Estudou o bacharelato na Coruña. Estudou os primeiros cursos de Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela e frecuentou os parladoiros do Café Español. Marchou a Madrid en 1925, onde rematou a carreira. Publicou poemas en Galicia Gráfica, Vida Gallega, Almanaque Gallego e Cristal. En 1927 publicou o poemario Abril e ao ano seguinte apareceu a súa tradución ao castelán de El Teniente azul de Colette-Willy. En 1933 obtivo o premio de poesía no concurso da Asociación da Prensa de León e o premio do certame de poesía do Concello de Lugo. Despois da guerra civil publicou poemas en Cartel. Desde os anos corenta traballou como arquiveiro na Biblioteca Nacional de Madrid. Ao morrer a súa muller trasladouse ao Arquivo do Reino de Galicia da Coruña. Finou na Coruña o 12 de febreiro de 1983.
Vida persoal
Casou con María Guitián Barreiro.
Five Finger Death Punch
Os seus dous primeiros álbums, The Way of the Fist no 2007 e War Is the Answer no 2009, venderon máis de 500 000 copias nos Estados Unidos, sendo ámbolos dous certificados como discos de ouro pola RIAA. O terceiro álbum do grupo, titulado American Capitalist, saíu ao mercado o 11 de outubro do 2011, acadando a certificación de ouro no seu primeiro ano á venda. O grupo ten participado en varios festivais internacionais de música ao longo da súa carreira, como o Mayhem Festival en 2008, 2010 e 2013; o Download Festival en 2009, 2010 e 2013; ou o Resurrection Fest en 2014.
Formación e The Way of the Fist (2005–09)
O grupo fundouse no 2005 polo anteriormente baixista do grupo U.P.O., Zoltan Bathory, e o batería Jeremy Spencer. O nome do grupo está inspirado nos filmes de artes marciais clásicos. Matt Snell e Ivan Moody, antigo vocalista de Motograter, uníronse a eles no 2006, e o grupo comezou a gravar os seus primeiros temas de estudio.
O primeiro sinxelo do álbum, The Bleeding, foi lanzado o 13 de xullo de 2007, e posteriormente o álbum completo The Way of the Fist saíu á venda o 31 de xullo de 2007, entrando na lista Billboard 200 no posto 199 e conseguindo a certificación de ouro da RIAA en 2011.
miniatura|dereita|[[Jason Hook, guitarrista do grupo dende 2009.]] Entre xullo e setembro do 2007 o grupo participou na súa primeira gran xira como abreconcertos de Korn no Family Values Tour. Tamén formaron parte do Bitch We Have a Problem Tour dende setembro a outubro do mesmo ano. O grupo cancelou posteriormente unha xira planeada xunto a Chimaira e All That Remains dende xaneiro a marzo do 2008 pola a aparición de quistes nas cordas vocais do cantante Ivan Moody. Trala súa recuperación comezaron a saír de xira de novo, sendo abreconcertos de Disturbed na súa xira de promoción do disco Indestructible polos Estado Unidos dende abril a maio do 2008.
The Way of the Fist foi reeditado o 13 de maio de 2008 con 3 novos temas engadidos, sendo un destes novos temas adicionais Never Enough, o segundo sinxelo do álbum, publicado o 15 de xullo de 2008. Ese mesmo ano o grupo tomou parte no Mayhem Festival, e publicaron o seu terceiro sinxelo, Stranger Than Fiction, o 17 de setembro de 2008.
The Way of the Fist foi publicado a través do selo Spinefarm Records no Canadá o 4 de novembro do 2008, i en Europa o 19 de xaneiro do 2009. Darrell Roberts saíu do grupo en 2009 e foi substituído polo guitarrista Jason Hook. A última xira de promoción do seu primeiro álbum rematou nun concerto no escenario principal do Download Festival no 2009.
War Is the Answer (2009–10)
miniatura|left|[[Ivan Moody no "Rock on the Range" en Columbus, Ohio.]] War Is the Answer anunciouse como o segundo álbum de estudio do grupo en maio de 2009. O álbum foi producido por Kevin Churko e editado por Randy Staub, debutando no número 7 da Billboard 200 e foi certificado disco de ouro pola RIAA. O primeiro sinxelo deste álbum, "Hard to See", foi publicado o 21 de xullo de 2009.
Para promocinar o disco, Five Finger Death Punch liderou a xira "The Shock and Raw" polos Estados Unidos, co apoio dos grupos Shadows Fall, Otep e 2Cents. Ao finalizar trasladáronse a Europa para continuar coa xira, de novo con Shadows Fall como abreconcertos ademais de Rise To Remain e Magnacult.
miniatura|right|[[Zoltan Bathory en 2012.]] O segundo sinxelo do disco War Is the Answer, "Walk Away", foi publicado o 2 de novembro de 2009. Tamén se publicaron dous sinxelos só no Reino Unido, "Dying Breed" o 16 de novembro de 2009, e "No One Gets Left Behind" o 8 de marzo de 2010.
Five Finger Death Punch actuou no escenario principal do Download Festival o 12 de xuño de 2010 e no escenario principal do Mayhem Festival xunto a Korn, Rob Zombie e Lamb of God do 10 de xullo ata o 14 de agosto de 2010. O 17 de agosto de 2010 tocaron os temas "Bad Company" e "Hard to See" no programa Jimmy Kimmel Live! da ABC.
O 16 de setembro de 2010 publicouse o sexto sinxelo do disco, "Far from Home". Actuaron xunto a Godsmack na xira "The Oracle 2010" dende o 3 de outubro ata o 4 de novembro de 2010. O tema "Dying Breed" formou parte da banda sonora orixinal do xogo Splatterhouse de 2010.
American Capitalist (2010–13)
A gravación do terceiro álbum de estudio do grupo, chamado American Capitalist, comezou en novembro de 2010 nas Vegas, Nevada, e o álbum publicouse o 11 de outubro de 2011. O álbum foi producido de novo por Kevin Churko.
O baixista Matt Snell deixara o grupo en decembro de 2010 e foi substituído en xuño de 2011 por Chris Kael. O primeiro sinxelo do álbum, titulado "Under and Over It", foi publicado o 27 de xullo de 2011, seguido dun vídeo musical do mesmo en setembro de 2011.
A xira "Share the Welt" comezou o 16 de outubro durando ata o 14 de decembro de 2011, na que actuaron xunto a All That Remains, Hatebreed e Rains. Posteriormente iniciaron unha nova xira chamada "Furious and Deadly" dende o 23 de marzo ata o 12 de abril de 2012, xunto a Soulfly, Windowpane, e Persist.
O tema "Back For More" incluíuse na banda sonora do videoxogo Madden NFL 12, e foi publicado como sinxelo en formato de descarga dixital o 13 de setembro de 2011. "Remember Everything" foi o seu segundo sinxelo oficial do álbum, e publicouse en novembro do 2011, seguido dun vídeo musical en febreiro do 2012. "Coming Down" seguiulle como o terceiro sinxelo oficial de American Capitalist en abril de 2012, seguido por un vídeo musical dirixido por Nick Peterson en xuño de 2012. Este tema gañou un premio dos Independent Music Awards en 2013 á mellor canción de Metal/Hardcore.
Dende xullo a agosto do 2012, Five Finger Death Punch formou parte da xira "Trespass America Festival" organizada por Metal Hammer, actuando xunto a grupos como Battlecross, God Forbid, Emmure, Pop Evil, Trivium e Killswitch Engage.
The Wrong Side of Heaven and the Righteous Side of Hell (2013–2015)
O grupo actuou na celebración dos Golden Gods Awards dese ano, tocando un novo tema en colaboración con Rob Halford, de Judas Priest, titulado "Lift Me Up". Este tema sería posteriormente publicado como sinxelo o 14 de maio dese ano.
The Wrong Side of Heaven and the Righteous Side of Hell Volume 1 foi publicado o 30 de xullo de 2013 e acadou o posto número 2 na lista Billboard 200 con 113 000 copias vendidas na súa primeira semana, sendo o mellor rexistro de vendas do grupo na primeira semana de publicación dun álbum ata esa data.
O 9 de setembro de 2013 publicaron o sinxelo "Battle Born" en anticipación do seguinte álbum de estudio, The Wrong Side of Heaven and the Righteous Side of Hell, Volume 2, que foi finalmente publicado o 19 de novembro de 2013. Este álbum vendeu 77 000 copias na súa primeira semana á venda e acadou o número 2 na lista Billboard 200.
Got Your Six (Dende 2015)
O 14 de xaneiro de 2015, Five Finger Death Punch anunciou as datas dunha nova xira polos Estados Unidos do 25 de abril ata o 9 de maio de 2015, e a súa intención de comezar a escribir e gravar un novo álbum de estudio para a súa publicación máis tarde ese mesmo ano. O 2 de maio de 2015 o grupo publicou unha mostra dun novo tema titulado "Ain't My Last Dance" na súa páxina oficial de Facebook, xunto co anuncio do título do que sería o seu seguinte álbum, Got Your Six, afirmando que a data de publicación tentativa sería o 28 de agosto de 2015. Finalmente, a data oficial da súa publicación sería o 4 de setembro de 2015.
O 19 de maio de 2015 o grupo confirmou que realizaría unha xira polos Estados Unidos para promocionar o novo álbum, actuando xunto aos grupos Papa Roach, In This Moment e From Ashes To New. En febreiro de 2016 durante unha xira xunto a Shinedown, Ivan Moody sufriu unha enfermidade non especificada, polo que foi substituído polo vocalista de All That Remains, Phil Labonte, nos seguintes concertos do grupo. Posteriormente, o 27 de abril de 2016 a revista Billboard informou que o selo discográfico do grupo, Prospect Park, interpuxera unha denuncia ó grupo o 21 de abril dese ano, por non cumprir o seu contrato citando que o grupo comezara a traballar nun novo disco sen a autorización do selo. Xa no 2017, Revolver informou que Ivan Moody declarara nunha entrevista que ía deixar o grupo para centrarse nun novo grupo musical co nome de Villain, ó que o propio Moody respondeu por medio do blog oficial do grupo confirmando que quería crear un grupo paralelo propio mais sen que iso significase a súa saída de Five Finger Death Punch.
Porén, durante un concerto en Tilburg, nos Países Baixos, Moody non chegou a tempo para actuar no primeiro tema, sendo substituído polo cantante Tommy Vext, quen tamén cantou outro tema máis adiante cando Moody marchou do escenario. Durante a actuación tódolos membros do grupo deixaron o escenario en varias ocasións. Moody afirmou que “non hai outro cantante para Five Finger Death Punch”, e posteriormente dixo "este é a miña última actuación con Five Finger Death Punch" facendo un xesto de cortarse a gorxa. O día despois desta actuación o grupo anunciou que encabezarían unha xira europea con In Flames e Of Mice And Men a finais de 2017. Tras esta última actuación Ivan Moody ingresou nun centro de rehabilitación ausentándose da xira europea do grupo, sendo substituído de novo por Tommy Vext.
Adopción
miniatura|250px|Nenos na piscina de Tidal, [[Washington, D.C.|Washington]] A adopción ou filiación adoptiva é, dende un punto de vista sociolóxico, o proceso polo cal un individuo menor de idade e necesitado dunha familia é admitido como fillo por un adulto ou parella adoptantes, e recoñecido como tal polo seu contorno social.
Dende o punto de vista psicolóxico, a adopción é o proceso de creación ou substitución de vínculos emocionais e afectivos, equiparables aos paterno-filiais, entre un neno adoptado e un adulto ou parella adoptantes.
Dende o punto de vista legal, a adopción é un acto administrativo e xurídico encamiñado a establecer entre un menor e un adulto ou parella adoptantes un vínculo paterno-filial análogo ou idéntico ás que concede a paternidade biolóxica. Existe unha transferencia da patria potestade dos pais biolóxicos aos pais adoptivos.
Aspectos legais e administrativos
miniatura|250px|Nenas orfas nun orfanato preto de La Libertad, [[O Salvador.]] Cada país regula a adopción a través das súas propias leis, impón as condicións que deberán cumprir os candidatos a ser pais adoptivos e establece o procedemento a seguir no proceso de asignación. Os países occidentais adoitan seguir unha serie de pautas comúns, entre as que destacan as seguintes:
En España a adopción está regulada pola Ley 21/1987, que modifica o Código Civil nos artigos referentes ás filiacións adoptivas. A partir desta lei, nas adopcións nacionais só se contempla a posibilidade de adopcións plenas, aínda que previo á adopción hai un período de acollemento preadoptivo reversible. Nas adopcións internacionais é o ordenamento xurídico do país de orixe do menor o que determina a natureza da adopción: se é un acto xurídico ou administrativo, se hai adopción simple ou plena, se o menor perde ou non a nacionalidade de orixe, se conserva ou non o vínculo legal coa familia biolóxica... Nalgúns países islámicos existen a tutela dativa e a kafala, que é equiparable a un acollemento permanente sen filiación completa.
En España as competencias administrativas en materia de adopcións están transferidas ás comunidades autónomas, que contan cada unha coa súa propia normativa ad hoc. Actualmente a administración española admite como candidatos a unha adopción a calquera matrimonio, parella ou persoa solteira de calquera sexo ou condición que o solicite e cumpra uns requisitos. Dende o ano 2004 a orientación afectivo-sexual da parella non é motivo de exclusión en España, aínda que as persoas homosexuais xa podían adoptar como solteiros antes desa data.
España asinou en 1993 un tratado internacional coñecido como Convenio da Haia, que regula as adopcións internacionais. Este tratado ten por obxecto establecer garantías para que as adopcións internacionais teñan lugar en consideración ao interese superior do neno, instaurar un sistema de cooperación entre os Estados contratantes que asegure o respecto a tales garantías, e asegurar o recoñecemento nos Estados contratantes das adopcións realizadas de acordo co Convenio. Alén diso, España ten subscrito convenios bilaterais en materia de adopcións con Bolivia, Filipinas e Vietnam, que están en vigor dende o 2001, 2002 e 2008 respectivamente.
Na relación entre países entre os que hai intercambios de menores en adopción poden intervir as Entidades de Colaboración en Adopcións Internacionais, popularmente coñecidas como ECAI. O seu funcionamento está regulado pola Ley 54/2007. Son entidades sen ánimo de lucro que teñen por función mediar na tramitación de expedientes de adopción, asesorar e apoiar aos solicitantes nos trámites en España e no país do menor e intervir na tramitación e xestión das obrigas postadoptivas dos adoptantes.
Procedencia e destino
miniatura|250px|Nenos nun orfanato de [[Ucraína]]
Actualmente a regresión demográfica que están a experimentar os países do primeiro e segundo mundo, unida ao acceso xeneralizado a medios de contracepción e interrupción do embarazo, provocan que a cantidade de menores necesitados dunha familia adoptiva sexa moito menor que hai anos. Isto provoca que a meirande parte das adopcións que teñen lugar en España teñan orixe en países estranxeiros. O 40% dos menores adoptados no estranxeiro proveñen da China e da Federación Rusa. As adopcións internacionais cuadriplicáronse entre 1997 e 2003, con 18 501 menores en total. Nos últimos anos España ven sendo o segundo país do mundo en número de adopcións internacionais, só por detrás dos Estados Unidos de América.
Ao mesmo tempo está cobrando forza a idea de que a adopción non é tan só un substituto da paternidade biolóxica, senón tamén outra forma de paternidade diferente á tradicional. Cada vez máis parellas con fillos biolóxicos están optando pola adopción para os seus fillos sucesivos. Tamén nos últimos anos o perfil do solicitante está mudando, e vanse facendo máis frecuentes as solicitudes por parte de persoas solteiras ou afastadas dos roles sexuais tradicionalmente aceptados.
Malia España non ten relación con países que non teñan asinado o Convenio da Haia, cada un destes países ten a súa propia lexislación e impón aos solicitantes as súas propias condicións. No que se refire á composición das familias adoptantes, en todos os países os matrimonios heterosexuais son admitidos sen reparos e polo xeral as parellas de feito heterosexuais son aceptadas, mentres que as persoas solteiras están excluídas en moitos deles, sobre todo homes solteiros. Os matrimonios ou parellas homosexuais apenas son aceptados fóra de Europa como receptores de adopcións, coas únicas excepcións do Brasil e Suráfrica.
A creación do vínculo
miniatura|250px|Hora do almorzo nun orfanato A teoría do apego foi orixinalmente formulada polo psicanalista británico John Bowlby, do Instituto Travistock de Londres, que supón que o estreito vínculo que se establece entre entre o bebé e o seu coidador é o resultado dun desexo, de base puramente biolóxica, de manter a proximidade. As observacións de Bowlby suxiren unha relación causal entre a calidade do vínculo de apego e as psicopatoloxías na idade adulta. En xeral un vínculo de apego seguro durante a infancia fomenta a confianza en si mesmo, a autoestima e a habilidade para adaptar o comportamento á situación. Un vínculo de apego inseguro non facilita a confianza en si mesmo, dificulta o proceso de individualización e crea personalidades dependentes e mesmo simbióticas.
Os nenos que perderon ou foron separados do seu coidador nunha etapa temperá, ou os que sufriron abusos del, con frecuencia deixan de esforzarse por establecer vínculos de apego con ninguén, debido á asociación que fan entre a vinculación e as lembranzas dolorosas. Cando se insire a estes nenos nunha nova familia poden querer aparentar que non teñen necesidade de contacto humano, e mesmo poden fuxir del.
Para romper esa dinámica de negación os pais deben saber recoñecer o que hai máis aló da conduta observable. A falta de habilidade neste sentido dilataría no tempo a creación dun vínculo de apego co fillo adoptivo, se é que algunha vez se chega a crear.
A etapa posterior
miniatura|250px|Orfos en Kigali, [[Ruanda]] Se ben a adopción nace dun desexo dos adoptantes de ser pais e dunha necesidade do neno de ter familia, con frecuencia dánse problemas de relación no seo da familia específicos da etapa posterior á constitución da adopción. A problemática varía moito segundo a idade á que foi adoptado o menor e as habilidades psicosociais dos pais adoptantes.
A particular situación social e demográfica de España e a posibilidade xeneralizada de facer uso das técnicas anticonceptivas e de interrupción do embarazo, fan que pouqueen os bebés entregados en adopción a curta idade. Nalgúns países, como na China, nos que as peculiaridades culturais levan aos pais a seleccionar aos seus bebés ao nacer, a franxa de idades máis abondosa é ata os dous anos de idade. Estes bebés apenas teñen vivencias propias ao seren entregados aos pais adoptivos e, polo tanto, os condicionamentos que puideran intervir na súa relación coa nova familia xeralmente son escasos nunha primeira etapa.
Porén cando o menor ten unha idade significativa, e especialmente na adolescencia, a súa necesidade de pór a proba os vínculos cos seus pais adoptivos adoita sumarse aos conflitos propios desa etapa. Ao cobraren consciencia da súa condición e ao percibiren o abandono do que foron vítimas, o seu autoconcepto precisa dun enfrontamento continuo co medio social e familiar para reafirmarse.
En troques, os menores adoptados en idades máis avanzadas (a meirande parte dos adoptables en España) teñen pasado xa pola etapa de construción do vínculo cos seus pais. Os conflitos familiares que desembocaran na retirada da patria potestade aos seus pais poden ser de moi variada natureza e con frecuencia deixan no menor unha pegada emocional duradeira. Ademais, o proceso de separación da familia obriga ao neno a iniciar un penoso proceso de destrución dos seus vínculos afectivos familiares, que terán que ser reconstruídos de novo ao entrar a formar parte dunha nova familia.
Castres
O topónimo Castres pode referirse a:
Curaco de Vélez
Curaco de Vélez é un concello chileno da Rexión dos Lagos, localizado na Illa Quinchao, na provincia de Chiloé, no arquipélago do mesmo nome. A súa capital é o pobo homónimo. Ocupa a terceira parte da illa, ó norte, o resto é parte da comuna de Quinchao.
As súas principais actividades económicas son a agricultura (patacas, hortalizas e trigo), a gandaría ovina e bovina, e tamén os cultivos acuícolas de produtos marítimos.
Anceu, Ponte Caldelas
Santo André de Anceu é unha parroquia que se localiza no concello pontevedrés de Ponte Caldelas. Segundo o IGE, en 2022 tiña 163 habitantes (84 homes e 79 mulleres), distribuídos en tres entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 245 habitantes.
Patrimonio
Igrexa Parroquial de Santo André. miniatura|Calvario. Calvario do Lugar dos Cruceiros. miniatura|Capela da Guadalupe. A capela da Guadalupe é un templo barroco. Ten planta rectangular con tellado a dúas augas, coas esquinas rematadas con pináculos. A fachada ten unha porta adintelada e ten dos óculos laterais. Conta tamén cunha pequena espadana proporcional o campanario.
No arco esquerdo do interior depositouse a patroa, a Virxe de Guadalupe, tallada nunha soa peza, baixo a arcada que antes estaba no altar. Na metade da nave encóntrase outra arcada que leva a imaxe da Nosa Señora das Dores.
Na entrada da capela encóntrase un cruceiro que data no 1771-76. O seu pedestal é case cúbico e a columna de sección cadrada pasando a octogonal. A cruz é de sección cadrada con capitel corintio. Sobre o capitel ten unha columna cunha imaxe de Cristo e da Virxe.
A uns vinte metros encóntrase un peto de ánimas. O estilo artístico, de cantería defínese como popular.
Somos Nós
Somos Nós foi unha asociación cívica encabezada polo ex-vicepresidente da Xunta Anxo Quintana promovida por unhas 200 persoas, entre as que se atopan persoas achegadas politicamente a el, como a ex deputada do BNG Ana Luísa Bouza.
Foi presentada oficialmente o 21 de febreiro de 2015, e comezou un proceso constituínte para definir os seus obxectivos, mais non para conformarse como partido político.
Canciones 1984–1996
Canciones 1984–1996 é un disco recompilatorio dos grandes do grupo de rock español Héroes del Silencio, publicado no 2000.
Inclúe rarezas e novas mesturas de varios temas onde Bunbury volveu gravar as súas voces, algo lóxico nalgunhas cancións da primeira época, como "Héroe de leyenda". Este feito deu lugar a rumores sobre o regreso da banda.
Pobo moldovo
Os moldovos (en moldovo/romanés moldoveni; Молдовень) son un grupo étnico nativo da República de Moldavia (73,7% da poboación), que tamén ten importantes minorías en Ucraína e Rusia. O termo tamén pode facer referencia a todos os habitantes do histórico Principado de Moldavia, no presente dividido entre Romanía (47,5%), Moldavia (30,5%) e Ucraína (22%), sen ter en conta a identidade étnica.
Este artigo fai referencia ó pobo falante de moldovo/romanés que habita na República de Moldavia, a histórica Besarabia e a diáspora que xurdiu desas rexións.
O Sisto, Ourol
Santa María do Sisto é unha parroquia que se localiza no sur do concello de Ourol. Segundo o IGE en 2014 tiña 49 habitantes (28 mulleres e 21 homes) distribuídos en 17 entidades de poboación.
Historia
A parroquia foi creada en 1895 con lugares de Ourol e San Pantaleón de Cabanas.
Lugares e parroquias
miniatura|esquerda|Igrexa de Santa María do Sisto.
Parlamento
O Parlamento é a asemblea dos representantes electos polos cidadáns nos réximes democráticos. É o órgano constitucional dun Estado que ten atribuída a misión principal de expresar a vontade deste, elaborando e aprobando normas xurídicas de carácter xeral e intervindo na integración e funcionamento doutras Institucións do Estado.
Nalgúns países, o parlamento está formado por dúas asembleas separadas, por veces chamadas Cámaras do Parlamento, que poden resultar de eleccións ou nomeacións separadas e poden ter poderes diferenciados e varias designacións de acordo coa Constitución de cada país:
En moitos países, o parlamento é denominado Congreso (por exemplo, nos Estados Unidos de América) e noutros "Asemblea Nacional" (ou "Asemblea do Pobo", como na China Comunista).
As Trapas, Prevesos, Castro de Rei
As Trapas é un lugar da parroquia de Prevesos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 12 habitantes (6 homes e 6 mulleres).
Xerdiz, Ourol
Santa María de Xerdiz é unha parroquia do concello de Ourol na comarca da Mariña Occidental, na provincia de Lugo. No ano 2009 tiña 219 habitantes, deles 101 eran homes e 118 eran mulleres, o que supón unha diminución de 3 habitantes en relación ao ano 2007.
Buster Keaton
Caracterizouse principalmente polo seu humor físico mentres mantiña un rostro inexpresivo en todo momento, co cal se gañou o seu alcuño, "Cara de pau". Do mesmo xeito que moitos dos seus contemporáneos, Keaton proviña do vaudeville.
Traxectoria
Naceu o mesmo ano en que foi inventado o cine. Keaton foi criado no mundo do vaudeville e recibiu o alcume de Buster que el declarou en varias entrevistas que lle dera Harry Houdini pero probablemente foi seu pai. Comezou a participar con nove meses ocasionalmente nos espectáculos que sen moito éxito realizaban os seus pais pero en outubro de 1900 o seu pai incorporou ao neno que tiña cinco anos ao seu novo espectáculo The Man With The Table mentres actuaba en Delaware. O espectáculo, de cariz acrobático, era bastante impresionante, xa que Keaton fillo era lanzado desde un lado a outro do escenario e pisoteado, foi un éxito e logo dunha breve xira polo medio oeste, fixeron o debut en Nova York o 11 de marzo de 1901 a familia fíxose coñecida utilizando o nome de The Three Keatons, sempre co rapaz como a principal atracción do espectáculo. miniatura|dereita| The Three Keatons, [[1901.]]
O cine
En 1917 deixou o espectáculo de seus pais e marcha a Nova York, actuando na produción teatral The Passing Show of 1917, e de seguido uniuse á unidade de cineastas de Fatty Arbuckle tras rodar unha escena para The Butcher Boy (1917). O talento natural de Keaton para a comedia física chamou a atención de Arbuckle, quen pronto o puxo a coprotagonizar as súas películas. Buster rexeitou unha oferta do Winter Garden Theatre, que lle ofrecía 250 dólares á semana, por traballar en películas por 40 dólares cada unha. Keaton e Arbuckle fixéronse entón amigos inseparables. A súa primeira película foi Fatty asasino (The Butcher Boy, 1917), e a partir de aí, Keaton empezaríase a interesar cada vez máis polos aspectos técnicos do cine. Segundo el mesmo, para pescudar como funcionaba unha cámara de cine, esnaquizouna en mil anacos, e comezou a interesarse por tipos de película, obxectivos, proxección e outros aspectos da cinematografía.
Tras cinco películas máis con Fatty, trasladáronse con todo o equipo a California, e foi alí onde coñeceu unha das famosas irmás Talmadge, Natalia, con quen casaría pouco tempo despois. Volveu casar outras dúas veces, con Mae Scribbens no ano 1933 e con Eleanor Harris en 1940.
As longametraxes
miniatura|Buster Keaton no [[Exército dos Estados Unidos de América|exército dos Estados Unidos.]] No ano 1918, foi chamado a filas para a primeira guerra mundial, e estivo sete meses en Francia facendo espectáculos para as tropas. Alí, foi cando, debido a unha infección nos oídos, quedou practicamente xordo para o resto da súa vida.
Cando volveu aos Estados Unidos, Fatty estaba preparando a súa primeira longametraxe e Joseph Schenck ofreceulle a seu produtora para realizar as súas propias películas como protagonista. Paradoxicamente, naquela época foi cando Fatty deixou practicamente de facer cine, entre outras cousas polo escándalo que se produciu, no ano 1921, cando foi acusado da violación e morte da actriz Virginia Rappe. miniatura|esquerda|Cartel dunha película de Buster Keaton, [[1920.]]
O éxito
Entre os anos 1921 e 1923, Keaton rodou unha longametraxe, The Saphead, e 19 curtas. Cando cambiou de produtor, rodou, entre os anos 1923 e 1928 outras 10 longametraxes.
Durante esta época, tivo absoluto control de todas as súas películas, aínda que pedise as cousas máis estrañas para rodalas, como unha antiga locomotora ou un transatlántico, aínda que el persoalmente non tivo nin unha acción da produtora que permitía facer todas estas películas. Despois, non volvería controlar o aspecto creativo das súas propias películas.
Buster Keaton comezou a protagonizar unha serie de comedias que o catapultaron á fama, incluíndo One Week, Cops, The Playhouse e The Electric House. Alcanzou o cumio da súa creatividade durante os anos 1920. O seu éxito inicial fíxoo un dos comediantes máis famosos do mundo. A súa popularidade foi opacada soamente polo arrollador éxito de Harold Lloyd e Charlie Chaplin, aínda que mantivo unha relación cordial con ambos do mesmo xeito que con algúns dos actores máis famosos da época, como Douglas Fairbanks ou Rodolfo Valentino.
Cara de pau
Foi nesta época cando modelou o seu personaxe, un mozo traxicómico, que se enfronta ás desgrazas cunha absoluta inexpresividade, que fixo que lle bautizasen como "cara de pau". Para darlle expresión ao seu personaxe, utilizaba as acrobacias, para as que non usaba ningún dobre nin especialista. Todas as proezas que realizou en The General, ou en Steamboat Bill Jr., son súas. En The Paleface, chegou a saltar desde unha altura de 24 metros, e na película O moderno Sherlock Holmes, rompeu o pescozo nunha escena de risco.
As súas mellores películas
As súas películas máis famosas e populares desta primeira época, son as consideradas como as mellores de toda a súa carreira, e inclúen Our Hospitality (1923), The Navigator (1924), Steamboat Bill Jr. (1928), The General (1927), Sherlock Jr. (1924) ou Seven Chances (1925)
O maquinista da Xeral
O maquinista da Xeral considerada hoxe día como unha obra mestra, pero no momento da súa estrea foi un fracaso comercial e de crítica.
O esquecemento
A unidade de produción de Keaton foi adquirida por MGM en 1928, unha decisión de negocios que Keaton lamentaría por sempre. Obrigárono a realizar unha serie de películas xunto a Jimmy Durante, que tiveron éxito, pero que el desprezaba por consideralas de moi baixa calidade. Tras ser forzado a entrar no sistema de estudo, ao cal nunca se adaptou, Keaton caeu no alcolismo. A súa carreira derrubouse nuns poucos anos e pasou gran parte da década de 1930 oculto, traballando como escritor de gags para varias películas da MGM, particularmente aquelas dos Irmáns Marx -incluíndo Unha noite na ópera (1935) e At the Circus (1939)- e varias películas de Red Skelton.
Últimos anos
As películas Sunset Boulevard (1950), de Billy Wilder, cun pequenísimo papel no que facía de antiga gloria do cine, e Limelight, (1952), de Chaplin, fixeron que o gran público volvese fixarse outra vez nel. Posteriormente, dedicouse a facer anuncios de televisión, espectáculos en directo, que fixo que a xente se interesase nas antigas películas, na súa maioría obras mestras, que foran practicamente ignoradas cando se estrearon.
A súa última aparición en público, foi, no ano 1965, no Festival de Venecia, cando presentou a que sería a súa última película, a curta Film, de Alan Schneider. Nesta ocasión, por primeira vez na súa vida, protagonizou un drama. Foi ovacionado polo público. Cinco meses despois, aos 70 anos, falecía na súa casa dos Ánxeles.
Outra presentación memorable nunha película é cando comparte roles con Cantinflas na película "A volta ao mundo en oitenta días", onde fai o papel do xefe do tren (en clara homenaxe á súa lembrada película).
Filmografía
miniatura|Filme de [[1924, Sherlock Jr.]]
Estación de Vilariño de Conso-A Capela
Vilariño de Conso - A Capela é unha estación de tren de Adif, situada na Venda da Capela, no concello de Vilariño de Conso, provincia de Ourense. Está situada na liña A Coruña-Madrid.
Dende o peche da liña Ourense-Pobra de Seabra nos recortes do sector ferroviario producidos polo Goberno en xuño de 2013, esta estación non ten servizos ferroviarios.
Estación de Castrelo do Val-Verín
Castrelo do Val-Verín, chamado tamén Campobecerros, é un apeadoiro de Adif, situado en Campobecerros, no concello de Castrelo do Val, provincia de Ourense. Dende o peche da liña Ourense-Pobra de Seabra nos recortes do sector ferroviario producidos polo Goberno en xuño de 2013, esta estación non ten servizos ferroviarios.
Situación ferroviaria
A estación atópase no punto quilométrico 175,6 da liña férrea de ancho ibérico que une Zamora e A Coruña a 962 metros de altitude, entre as estacións de Vilariño de Conso-A Capela e Laza-Cerdedelo. O tramo é de vía única e está sen electrificar.
Historia
A vontade de unir Madrid vía Medina del Campo con Vigo polo camiño máis curto posible é antiga e apareceu plasmada nalgúns anteproxectos como o de 1864. Con todo, o mesmo descartaba dita posibilidade ao considerar que supoñía "dificultades enormísimas" que superaban mesmo "os da baixada do porto de Payares no ferrocarril de Asturias". É por iso, que a estación non foi inaugurada ata o 1 de xullo de 1957 coa posta en marcha do tramo Ourense-Pobra de Seabra da liña entre Zamora e A Coruña. A súa explotación inicial quedou a cargo de Renfe cuxo nacemento se produciu en 1941.
Desde o 31 de decembro de 2004 Renfe Operadora explota a liña mentres que Adif é a titular das instalacións ferroviarias.
Debido aos recortes no sector ferroviario levados a cabo polo Goberno en xuño de 2013, a estación da Gudiña quedou sen os servizos de Media Distancia entre Ourense e Pobra de Seabra.
A Veiga da Lama, Prevesos, Castro de Rei
A Veiga da Lama é un lugar da parroquia de Prevesos no concello lugués de Castro de Rei na comarca da Terra Chá. Segundo o IGE, en 2019 tiña 17 habitantes (6 homes e 11 mulleres).
Bdellovibrio
O Bdellovibrio é un xénero de bacterias aerobias obrigadas gramnegativas, que parasitan a outras bacterias. O nome procede de bdellum, que en latín significa samesuga, xa que a bacteria se fixa como unha samesuga a outras bacterias, e de vibrio, pola súa forma de coma, aínda que algo torsionada.
Unha das principais características deste xénero é que os seus membros son parasitos doutras bacterias gramnegativas (as grampositivas son inmunes), xa que entran no seu espazo periplásmico (ou periplasma) e se alimentan dos biopolímeros do citoplasma do seu hóspede, como proteínas ou ácidos nucleicos. Despois de entraren no espazo periplásmico do hóspede (espazo que hai entre a membrana plasmática e a membrana externa da parede celular do hóspede), os Bdellovibrio forman unha estrutura chamada bdelloplasto, que comprende tanto o depredador/parasito coma a presa/hóspede. A célula predadora pode permanecer dormente nesta fase, sen afectar á viabilidade do hóspede. Porén, en moitos casos, Bdellovibrio devora a súa presa e múdase a outra. Debido a isto, Bdellovibrio pode ser considerado como unha bacteria depredadora e non só como un parasito.
As especies de Bdellovibrio encóntranse en augas doces e salgadas ou no solo e viven unha existencia intraperiplásmica (no espazo periplásmico). Para cultivar Bdellovibrio úsase NB/500 (caldo nutritivo a unha dilución de 1:500) e mestúrase con ágar-ágar quente con E. coli (o hóspede) a 30 °C durante unha semana. Bdellovibrio cultívase principalmente de dous modos: utilizando revestimentos YPSC e lisados de presas.
Lingua britónica do suroeste
O britónico sudoccidental é un dos dous dialectos nos que se dividiu a lingua britónica a partir da Batalla de Deorham en 577. O outro dialecto britónico occidental, que despois evolucionaron ata o galés e o cúmbrico.
Bdellovibrio
Visto con microscopio, Bdellovibrio ten a aparencia dun bacilo móbil con forma de coma (vibrión) que ten un tamaño de arredor de 0,3-0,5 µm de largo e 0,5-1,4 de longo cun flaxelo apenas visible. As colonias de Bdellovibrio aparecen como unha placa clara nun cultivo de E. coli. Estas calvas nos cultivos lembran ás que forman os virus bacteriófagos.
Lingua britónica do suroeste
É o devanceiro común do córnico e o bretón, que na opinión dalgúns (como Schrijver) non se converteron en linguas distintas antes do século XII, os termos "córnico antigo" e "bretón antigo" serían máis xeográficos ca lingüísticos.
Bdellovibrio
Outra característica notable de Bdellovibrio é a presenza dunha vaíña que cobre o seu flaxelo. Esta é unha característica rara entre as bacterias. A mobilidade flaxelar cesa unha vez que Bdellovibrio penetra na súa presa. Nalgúns casos o flaxelo pérdese; noutros fai protrusión desde a membrana externa (da parede gramnegativa) da célula depredada/hóspede.
Lingua britónica do suroeste
Algúns dos cambios fonéticos que distinguen o britónico suroccidental do galés serían:
Bdellovibrio
O xenoma circular de Bdellovibrio ten uns 3,8 magabases.
Lingua britónica do suroeste
Outras diferenzas significativas atópanse en innovacións galesas nas que non participou o britónico sudoccidental, como o desenvolvemento da fricativa lateral alveolar xorda /ɬ/.
Bdellovibrio
miniatura|Ciclo vital do Bdellovibrio.
Lingua britónica do suroeste
Houbo certo interese recentemente nesta lingua, especialmente en Devon, e de aí xurdiu un estudo como A Handbook of West Country Brythonic: The Forgotten Celtic Tongue of South West England C.700 A.D. (Old Devonian) autopublicado por Joseph Biddulph. A obra de Biddulph foi recibida con críticas por non ter un teor suficientemente académico e por tratarse dunha lingua construída máis que da reconstrución dunha lingua seguindo o método comparativo.
Bdellovibrio
O Bdellovibrio ataca a bacterias gramnegativas ao chocar con elas a velocidades de 160 µm/s, ou unhas 100 veces a súa lonxitude por segundo. Nada utilizando un único flaxelo polar envaiñado ondulado. Despois da colisión, o Bdellovibrio adhírese á membrana externa da presa e á capa de peptidoglicano cunha especie de gancho, e despois produce un pequeno buraco na membrana externa. A célula de Bdellovibrio entra despois no espazo periplásmico. Permanece adherida reversiblemente a ela durante un curto período de "recoñecemento". Despois deste período, queda irreversiblemente unida pola parte oposta ao flaxelo. Unha vez dentro do espazo periplásmico, o Bdellovibrio sela o buraco da membrana e converte a célula hóspede nun esferoblasto. Aplíca unha mestura de encimas hidrolíticos en puntos localizados que impide un dano excesivo á presa e contrarresta a difusión. Este complexo de dúas células denomínase agora bdelloplasto. O Bdellovibrio utiliza encimas hidrolíticos para degradar moléculas da célula hóspede, as cales usa para alongar e formar unha estrutura filamentosa. Cando os nutrientes da célula hóspede se esgotan, este filamento faise septado para formar a proxenie de Bdellovibrios. A proxenie adquire mobilidade antes de lisar á célula hóspede e é liberada ao medio. O ciclo de vida completo dura entre unha e tres horas, e produce unha media de células fillas de 3-6 por cada célula hóspede de E. coli, ou 20-30 en Spirilum.
Bdellovibrio bacteriovorus foi descrita por primeira vez por Stolp e Starr en 1963. Outras dúas especies que foron descritas, Bdellovibrio starrii e Bdellovibrio stolpii, foron cambiadas agora a outro xénero distinto, o Bacteriovorax.
Pélope
Aínda que era orixinario de Anatolia (Asia Menor), tivo que fuxir cara Grecia porque Ilo, rei de Troia, o desterrou, acusándoo de raptar ó seu fillo Ganimedes, a quen raptara Zeus para si. Dise que foi quen introduciu en Grecia o luxo oriental mediante os tesouros que trouxo.
Mitoloxía
Tántalo quixo poñer a proba ós deuses olímpicos e invitounos a un banquete, para o que mandou cociñar ó seu propio fillo Pélope, ó que matou, cortou en cachos serviuno. Tódolos deuses recoñeceron a orixe da carne que lles ofreceu e rexeitaron comer, menos Deméter, que comeu a escápula esquerda antes de darse de conta, sexa por fame, sexa por estar pensando na súa filla, Perséfone, raptada por Hades. Zeus ordenou a Hermes recoller tódalas partes de Pélope. Logo volveuno a cocer e resucitouno, aínda que cunha escápula de marfil, feita por Hefesto, para substituír á que comera Deméter. E resucitou tan fermoso que Poseidón se namorou del e nomeouno o seu copeiro no Olimpo.
Paulino Pereiro
Paulino Martínez Pereiro, nado na Coruña o 2 de novembro de 1957, é un escritor, músico e profesor galego.
Pélope
Mitoloxía
Pero Tántalo utilizaba a Pélope para roubar ós deuses ó néctar e a ambrosía con que regaban os seus banquetes, e logo dábaos ós homes mortais, polo que Zeus, enfurecido, obrigouno a volver á terra. Isto non impediu que Poseidón seguise a favorecelo, e regaloulle uns cabalos alados. Tamén o axudou na loita contra Enómao, rei de Pisa, para conseguir casar coa súa filla Hipodamía.
Paulino Pereiro
Traxectoria
Titulado en frauta traveseira polo Conservatorio de Santiago de Compostela, é compositor de música de cámara e sinfónica, teatral e cinematográfica e membro fundador da Asociación Galega de Compositores. Compuxo a banda sonora do filme Novo de Parmiude (1987) de Roberto Vidal Bolaño. Exerce a docencia no IES Fernando Esquio de Neda, e reside entre Ferrol e Vilalba.
Pélope
Mitoloxía
miniatura|300px|esquerda|Pélope e Hipodamía
Pélope pediulle a man de Hipodamía, pero Enómao negábase sistematicamente a casala, ben porque un oráculo lle anunciara que morrería a mans dun xenro, ben porque en realidade el estaba namorado da filla. O caso é que desafiaba ós pretendentes de Hipodamía a unha carreira de carros na que lles daba a vantaxe de saír antes, coa condición de que o aspirante a casar levara á noiva no carro, de forma que aumentaba o peso do mesmo á vez que creaba unha forma de distracción. Tántalo conducía o seu carro tirado por eguas enxendradas polo vento e alcanzaba facilmente ós pretendentes, ós que mataba e decapitaba. Aínda así, Pélope insistiu en casar con Hipodamía, e esta namorouse del en canto o viu, así que convenceron ó auriga de que trucase o carro de Enómao a cambio da metade do reino e dunha noite na cama dela. O auriga, Mirtilo, aceptou e cambiou o cravo que suxeitaba o eixo ás rodas por outro feito de cera. Loxicamente, o falso cravo non resistiu e o carro de Enómao volcou, provocándolle a morte. A maiores e para maior seguridade, Pélope foi ata a beira do mar e invocou a Poseidón, como o seu antigo amante, para pedirlle axuda; Poseidón fixo aparecer un carro tirado por grandes cabalos alados.
Rematada a carreira, Mirtilo intentou violar a Hipodamía, esixindo o cumprimento da súa promesa, e Pélope matouno, botándoo ó mar. Hefesto purificou a Pélope por este crime e así puido regresar a Pisa e ocupar o trono, chamando Peloponeso (illa de Pélope) ó territorio que ata entón se coñecía como Apia ou Pelasgótide.
Pélope e Hipodamía tiveron numerosos fillos, entre eles Atreo (que sería pai de Agamenón e Menelao), Tiestes, Plístenes, Astidamía, Hipótoe , Nícipe. Algún autor engade a Crisipo, que se adoita crer fillo de Pélope coa ninfa Axíoque, e que foi morto polos seus irmáns Atreo e Tiestes a instancias da propia Hipodamía. Eurípides dá tamén como filla de Pélope a unha Lisícide ou Eurídice, que sería a nai de Alcmena, á súa vez, nai de Heracles.
Outro dos seus fillos -realmente, fillo de Poseidón con Hipodamía- foi Escirón, un home cruel que vivía á beira do mar sobre un acantilado, e obrigaba ós camiñantes a lavarlle os pés pero, cando o estaban facendo, botábaos polo acantilado abaixo, onde unha tartaruga xigante devoraba os corpos. Foi morto por Teseo botándoo polo mesmo acantilado.
Motociclismo de velocidade
200px|miniatura|Superbikes, unha categoría do motociclismo de velocidade. 200px|miniatura|[[MotoGP, Gran Premio de Motociclismo.]] O motociclismo de velocidade é unha modalidade deportiva do motociclismo disputada en circuítos de carreiras pavimentados. As motocicletas que se usan poden ser prototipos, é dicir desenvolvidas especificamente para competición, ou derivadas de modelos de serie (en xeral motocicletas deportivas) con modificacións para aumentar as prestacións. No primeiro grupo entran as que participan no Campionato do Mundo de Motociclismo, e no segundo as Superbikes, as Supersport e as Superstock.
Pélope
Mitoloxía
Cóntase que Pélope estivo relacionado coa institución dos Xogos Olímpicos, que caerían no esquecemento ata ser recuperados por Heracles.