cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Babe Ruth
Traxectoria
Os pais de George, Kate Schamberger-Ruth e George Herman Ruth Sr., tiveron oito fillos, dos cales só dous sobreviviron á infancia. Cando era neno, os seus pais atendían unha taberna e deixábano só valéndose por el mesmo, polo que decidiron levalo, aos sete anos, a un orfanato e reformatorio, o St. Mary's Industrial School for Boys de misioneiros católicos, onde o visitaban raramente. Nese lugar era cualificado como un incorrexible pola súa indisposición para aceptar as regras. Foi un sacerdote chamado Mathas quen asumiou o papel de pai de Babe, e o encauzou na vida e no béisbol. Dende unha idade temperá mostrou cualidades para ese deporte.
Ruth coñecau a súa primeira esposa, Helen Woodford, nunha cafetería de Boston onde traballaba como camareira. Casaron o 17 de outubro de 1914, cando el tiña 19 anos e ela 17. Adoptaron unha nena chamada Dorothy en 1921 e separáronse en 1925 polas repetidas infidelidades de Ruth. Helen faleceu en xaneiro de 1929 nun incendio en Watertown, Massachusetts.
A súa actividade fóra do campo foi variada. Foi portavoz do Goberno dos Estados Unidos durante a segunda guerra mundial para adquirir bonos, visitou orfanatos e hospitais, e deu conferencias na radio.
En 1946 foille diagnosticado cancro de gorxa. Ese mesmo ano, durante unha visita á Cidade de México, o magnate de Veracruz Jorge Pasquel ofreceulle ser alto comisionado da Liga Mexicana de Béisbol, pero explicoulle que estaba cun tratamento e tiña que estar en Nova York.
Fixo a súa última aparición fronte aos fans dos Yankees nunha histórica homenaxe o 13 de xuño de 1948, vinte e cinco anos despois da apertura do estadio; ademais, o número do seu uniforme (3) foi retirado.
Faleceu o 16 de agosto de 1948 aos 53 anos. O seu corpo xaceu fronte á entrada do Yankee Stadium durante dous días nos que 100000 persoas o viron por última vez.
En 1999, Associated Press escolleuno como o atleta do século.
Inicios
Os seus inicios foron como un brillante lanzador. Con apenas vinte anos, Jack Dunn, propietario dos Baltimore Orioles, recoñeceu o seu talento e contratouno. Os lanzadores ao velo denominárono como o novo babe (bebé) de Jack Dunn, alcume que lle quedou. Apenas cinco meses despois da súa chegada a ese equipo foi adquirido polos Boston Red Sox.
Boston Red Sox
miniatura|230px|dereita|Ruth cos Red Sox en 1918 En 1916 Babe chegou á Serie Mundial e lanzou no cuarto partido contra os Brooklyn Robins. Cedeu unha carreira no primeiro tempo e non otorgou unha carreira máis nas catorce entradas que durou o partido. Foi o partido completo máis longo da historia do béisbol en Serie Mundial ata que foi superado polo terceiro partido da Serie Mundial de 2018 entre os Boston Red Sox e Los Angeles Dodgers, que se estendeu dezaoito entradas.
Dous anos despois regresou ao clásico de outono. Non permitiu ningunha carreira no primeiro partido nin cedeu carreira ata o oitavo tempo do cuarto partido. Estes números, xunto aos logrados dous anos antes, fixeron un total de 29 entradas e 2/3 sen permitir carreira, un récord que durou 43 anos.
O 5 de xaneiro de 1920, Ruth foi traspasado aos New York Yankees a cambio de 125000 dólares en efectivo e outros 300000 dólares en cesións que o propietario dos Red Sox, Harry Frazee, empregou para financiar as súas producións de Broadway. A venda de Babe Ruth aos Yankees está considerada como unha das peores transaccións da historia do deporte estadounidense. O conxunto bostoniano, cinco veces campións das Series Mundiais ata ese momento (as tres últimas con Ruth no equipo), non volveu lograr ningún campionato ata 2004. Este período de 86 anos de seca foi coñecido como "a Maldición do Bambino".
New York Yankees
Xusto na temporada do seu debut cos Yankees en 1920, Ruth estableceu un récord de 54 homeruns nunha temporada, superando o que el mesmo impuxera o ano anterior con 29.
Babe era a estrela do equipo, a pesar de que o seu corpo distaba de ser o dun atleta, pois era groso de tronco e de pernas delgadas. Tanta era a súa popularidade que o campo de xogo que compartían os Yankees cos Giants, o Polo Grounds, xa non deu abondo. Construíron un novo, o Yankee Stadium, que abriu as portas en 1923; o escenario foi coñecido para a posteridade como "a Casa que Ruth Construíu".
Un feito fixo de Ruth un mito. No terceiro partido da Serie Mundial contra os Chicago Cubs en 1932, no quinto tempo, o pitcher Charlie Root levou a conta fronte ao Bambino 2-2. De pronto este sinalou as bancadas no xardín central; moitos interpretan este sinal á dirección que poría a pelota, outros como un desafío ao pitcher. O caso é que logrou un homerun, que segundo moitos, foi o de maior lonxitude no Wrigley Field, fogar dos Cubs. Os Yankees gañaron a serie por varrida, a súa terceira en catro anos.
O 29 de setembro de 1934 bateou o seu último homerun cos Yankees, e o día seguinte foi o último que vestiu o uniforme.
Boston Braves
Trasladouse aos Boston Braves onde xogou a súa última temporada en 1935. Xogou e foi á vez adestrador de primeira base. O 25 de maio bateou tres homeruns en Pittsburgh.
O Baker Bowl de Filadelfia foi o escenario do último partido de Ruth como profesional o 30 de maio ante os Phillies. O 2 de xuño, tras unha discusión co propietario do equipo, Emil Fuchs, anunciou a súa retirada do béisbol. Acabou a temporada cunha efectividade do 18%, a máis baixa da súa carreira, e seis homeruns. Os Braves, que ían 10-27 cando Ruth deixou o equipo, remataron o ano cun balance de 38 vitorias e 115 derrotas, a peor porcentaxe da historia moderna da Liga Nacional.
Tralo seu retiro como xogador
Ruth desexaba adestrar os Yankees dende a morte de Miller Huggins en 1929. O seu desexo non se cumpriu nunca pola súa fama de irresponsable. Esta foi unha das razóns pola que asinou cos Boston Braves, pois despois da temporada esperaba tomar as rendas do equipo, mais tampouco o conseguiu. Tivo a esperanza de facelo cos Yankees e tamén cos Brooklyn Dodgers, pero outra vez foi descartado.
Ingreso no Salón da Fama
miniatura|175px|Placa de Babe Ruth no Salón da Fama do béisbol. Ruth ingresou no Salón da Fama do Béisbol o 29 de xaneiro de 1936 xunto con Ty Cobb, Honus Wagner, Christy Mathewson e Walter Johnson, nunha cerimonia celebrada en Cooperstown, Nova York. Foron os cinco primeiros membros en ser introducidos no Hall of Fame deste deporte.
Comité Militar Revolucionario de Petrogrado
Creado polo Soviet de Petrogrado para supervisar as ordes do Goberno provisional ás unidades da gornición da capital, os bolxeviques utilizárono con habilidade para derrocar a Kerenskii. Aínda que era oficialmente un organismo dependente de consello da capital, pronto adquiriu unha ampla autonomía práctica e estendeu as súas actividades da loita contra os adversarios dos bolxeviques e as tarefas sobre seguridade a outras máis administrativas.
thumb|280x280px|Politburó do [[Partido Obreiro Socialdemócrata Ruso|POSDR (esquerda.) e Voenrevkom de Petrogrado (dereita.). Outubro 1917.]]
Revolución de Outubro
thumb|Proclamación do derrocamento do Goberno provisional polo Comité Revolucionario Militar (Voenrevkom) do [[Soviet de Petrogrado.]] O Comité Militar Revolucionario dirixiu as operacións de derrocamento do Goberno Provisional Ruso desde unha sala do terceiro piso do Instituto Smolny sede do Soviet de Petrogrado e onde se ía celebrar o o II Congreso dos Soviets. Durante as semanas anteriores ao comezo deste, o CMR lograra facerse co control da maioría das unidades militares da capital e das de traballadores armados mediante o envío de centos de comisarios. Entre o e o, os comisarios do CMR foron substituíndo aos do Comité Executivo Central Panruso (VTsIK), aínda dominado por menxeviques e socialrevolucionarios. A maioría das tropas da capital pasaron así a obedecer non xa ao Goberno, senón ao CMR. O Goberno provisional quedou desarmado pacificamente polas medidas do Comité Militar Revolucionario. Se ben ata a noite da véspera da apertura do congreso o CMR limitouse a aplicar accións que podían xustificarse como necesarias para a defensa do inminente congreso soviético, a chegada de Lenin ao Instituto Smolny cambiou o proceso e se impuxo o desexo deste de derrocar ao Goberno provisional antes da apertura do congreso. O CMR comezou a tomar os puntos estratéxicos da cidade e, tras cercar o Palacio de Inverno, logrou deter ao groso do Consello de Ministros a noite do.
A dirección efectiva das operacións contra o Goberno levouna a cabo Nikolai Podvoiski secundado por Vladimir Antonov-Ovseenko, supervisados por Trotski.
Extensión do modelo
O organismo da capital serviu de modelo para os Comités Militares Revolucionarios que se crearon nas provincias —aínda que algúns xurdiron antes que na capital— e que facilitaron a toma do control administrativo polos bolxeviques. En ocasións, o CMR de Petrogrado serviu para coordinar as accións dos comités doutras localidades.
Composición e funcionamento
De composición moi variable, o comité contaba cunha ampla maioría de bolxeviques, complementados con socialrevolucionarios de esquerda e anarquistas. O propio comité, así como o comité central bolxevique ou o VTsIK, foron engadindo membros ao CMR, mentres que outros o abandonaban para dedicarse a outras actividades. Os membros máis activos eran tamén os bolxeviques.
O CMR celebraba unha ou dúas reunións diarias, ás que asistían os membros que nese momento non se achaban ocupados nalgunha actividade dalgún dos cambiantes departamentos que xurdiran (orixinalmente, sete: defensa, subministracións, comunicacións, información, milicias obreiras, informes e oficina do comandante). Aínda que existía un corpo permanente para decisións urxentes que non podían esperar ás reunións plenarias que tiñan lugar irregularmente, non desempeñou un papel importante nas actividades do CMR.[12] Antes da Revolución de Outubro, apenas se celebraron un par de sesións plenarias e a maioría da actividade concentrábase na oficina permanente (buró), de cinco membros, entre os que se contaban Pavel Lazimir, Podvoiski ou Antonov-Ovseenko. A presidencia era un cargo non establecido e que na práctica exercían varias ducias de membros do comité. A influencia principal sobre o organismo tamén variou co tempo: se Podvoiski desempeñou un destacado papel durante a insurrección e Trotski tivo unha influencia decisiva nel até a derrota de Kerenskii, ambos desapareceron practicamente do CMR nas últimas semanas da súa existencia.
A secretaría do CMR era moi reducida. Encabezada polo veterano organizador bolxevique Serguéi Gúsev desde o, apenas contaba con dous ou tres secretarios e unhas cantas mecanógrafas.
O funcionamento do CMR, que tivo que afrontar constantes crises, era caótico e primitivo, o que levou a Gúsev, desesperado polo fracaso dos continuos e infrutuosos intentos de pór orde no organismo, a presentar a súa dimisión, que máis tarde retirou. Para tratar de mellorar actividade, o Sovnarkom reduciu as súas tarefas.
Fundación Paideia Galiza
A Fundación Paideia Galiza foi constituída en 1986 como un espazo aberto, con vocación interdisciplinar e pluridimensional que abarca formación, intervención e investigación, especialmente en Ciencias Humanas e Sociais.
Historia
A súa creación foi promovida pola empresaria Rosalía Mera en 1986, cos primeiros programas de Formación, Investigación e Divulgación.
En 1990 a fundación crea os Premios Marcos Ortega Mera, na honra do fillo da propia fundadora e Amancio Ortega, e publica a "Educación Crítica" dentro da Colección Paideia-Morata. Durante o curso 1991-1992 impártese o primeiro mestrado en Xerencia de Servizos Sociais.
En 1995 foi inaugurada a súa sede central na coruñesa praza de María Pita.
En 1998 crea o Grupo Trébore SL de empresas de economía social e o Servizo de Asesoramento Xurídico e Social para ofrecer solucións a problemas de tipo xurídico no ámbito da discapacidade e a exclusión social.
En 2001 constitúe a Agrupación Deloa, un proxecto integral para a investigación e actuación para o desenvolvemento local nas comarcas da Barbanza, Sar, Muros e Noia e así, en 2002, terá lugar a inauguración dunha sede comarcal en Padrón.
En 2003 crea o Laboratorio de Biotecnoloxía Vexetal Cultigar, dedicado á investigación, saneamento e multiplicación por cultivo in vitro. Ao ano seguinte, en 2004, crea os estudios de gravación Mans.
En 2005 créase Punto Nós, un servizo de información, orientación e asesoramento en saúde afectiva, sexual e reprodutiva.
En 2006 créase Ruralover, unha rede de turismo rural para as comarcas do Sar e Barbanza.
En 2008 lanzaron varios programas de promoción musical para novos grupos e/ou artistas.
Desde o pasamento da presidenta fundadora en 2013, a súa filla Sandra Ortega tomou o relevo.
En 2015 estableceuse un convenio de colaboración coa Universidade da Coruña coñecido como "Aula Fundación Paideia".
Palleira
O termo palleira pode referirse a:
Amais, como topónimo pode referirse a:
Linguaxe gráfica
A linguaxe gráfica é un sistema de comunicación a través de símbolos percibidos polo sentido da vista. Nel inclúense os rexistros esculpidos, escritura, impresión ou escritura con tinta, pincel etc., ideogramas simbólicos, alfabetos silábicos etc.
Tras os Montes e Alto Douro
As provincias de 1936 non tiveron practicamente ningunha atribución, e desapareceron do vocabulario administrativo (aínda que non do vocabulario dos seus habitantes) coa entrada en vigor da Constitución de 1976. Segundo a división en distritos, a antiga provincia quedaría distribuída nos distritos de Vila Real e Braganza.
A proposta de rexionalización suxeita a Referendo en 1998 (sendo rexeitada) prevía a creación da rexión de Tras os Montes, idéntica á provincia de 1936, coa excepción de incluír un concello máis (Mêda).
Territorio
A provincia de 1936 limitaba ao norte coa provincia de Ourense e ao leste coa provincia de Zamora, ao sur coa Beira Alta, e ao oeste coa provincia de Miño e a de Douro Litoral.
Estaba constituída por 31 concellos, integrando a totalidade do Distrito de Braganza e do de Vila Real e partes dos distritos da Guarda e de Viseu. Tiña a súa capital na cidade de Vila Real.
Actualmente, o territorio da antiga provincia atópase totalmente integrado na Rexión Norte, repartíndose polas subrexións estatísticas do Alto Trás-os-Montes (totalidade), Douro (a maior parte, exceptuados os concellos de Moimenta da Beira, Penedono, Sernancelhe e Tarouca) e tamén parte do Támega (concellos de Mondim de Basto e Ribeira de Pena).
Medela
O topónimo galego Medela pode referirse a:
Música folk
A música folk é un termo de orixe anglosaxoa empregado xeralmente para referirse á "música folclórica" moderna. Nalgúns contextos, por influencia do sentido en lingua inglesa da "folk music", o seu significado esténdese a toda a música folclórica, tanto á tradicional como á máis moderna baseada naquela.
Etimoloxía
O termo folk, así como música folk ou danza folk, é un termo máis ben recente. Algúns informes falan de “folclore” como un termo que o inglés William Thoms utilizou, en 1846, para describir as tradicións, costumes e supersticións das clases incultas. O termo derivaría da expresión alemá "Volk", que significa “o pobo como un todo”. Foi aplicado por Johann Gottfried Herder á música popular e nacional un século antes.
Orixes e desenvolvemento
miniatura|[[Atahualpa Yupanqui, máximo representante do boom do folclore e do novo cancionero latinoamericano.]] miniatura|[[Joan Baez e Bob Dylan durante unha marcha polos dereitos civís en Washington en 1963.]] Na década de 1940 a música folk xurdiu na Arxentina como movemento autónomo dentro da música popular moderna, superando en popularidade ao tango desde 1949 co tema "O rancho'e a Cambicha". Logo xurdiu nos Estados Unidos nos anos 1950 e 1960, tomando como base a música tradicional (música folclórica) que fora traída ao novo continente polos inmigrantes europeos. Posteriormente este movemento tivo lugar tamén noutros países.
Cuns contidos a miúdo sociais e de protesta política nas súas cancións, a música folk arxentina e norteamericana tocouse nos seus primeiros tempos con instrumentos acústicos, como fixo Atahualpa Yupanqui. Nos Estados Unidos, a partir dos anos 1960 incorporáronse con frecuencia instrumentos eléctricos no que se coñece como folk rock. Representantes destacados desta corrente son Bob Dylan e Joan Baez. Na Arxentina, tamén na década de 1960, a música folk desenvolveu o movemento do Novo Cancioneiro, que desencadeou o movemento da Nueva canción en América Latina e España, con expresións como Mercedes Sosa, Soledad Bravo, Víctor Jara, Rubén Blades, Caetano Veloso, Silvio Rodríguez e Alfredo Zitarrosa, entre moitos outros.
Europa
A música folk tivo o seu eco en Europa a partir de finais dos anos 1960, en dúas correntes claramente diferenciadas:
Entre as diferentes vertentes da música folk segundo países e rexións, teñen ampla repercusión e alcance internacional a chamada música latina e a chamada música celta, ás veces adornada con influencias new age.
O concepto de música folk asóciase principalmente cos países occidentais (Europa e América). Cando se quere facer referencia ao conxunto de músicas folk de distintos lugares do mundo emprégase normalmente o nome xenérico de «world music» ou «músicas do mundo».
Provincia do Douro
A provincia do Douro era unha antiga división administrativa de Portugal con capital no Porto, creada en 1832, con base no antigo Partido do Porto, englobando a parte litoral da antiga provincia da Beira e a parte sur da antiga provincia de Entre Douro e Miño.
En 1835 tornouse un agrupamento de distritos para fins estatísticos e de referencia rexional, englobando os distritos do Porto, de Aveiro e de Coímbra.
Na restauración da división administrativa en provincias de 1936, a antiga Provincia do Douro non foi recreada, sendo o seu antigo territorio dividido nas novas provincias do Douro Litoral e da Beira Litoral.
O Meimón, A Viña, Irixoa
O Meimón é un lugar da parroquia da Viña no concello coruñés de Irixoa, na comarca de Betanzos. Segundo o IGE, en 2011 tiña 11 habitantes (6 homes e 5 mulleres).
Charles Scott Sherrington
Sir Charles Scott Sherrington, GBE, nado en Londres, Gran Bretaña, o 27 de novembro de 1857 e finado en Eastbourne, Gran Bretaña, o 4 de marzo de 1952, foi un médico neurofisiólogo británico, premio Nobel de Medicina, que estudou as funcións da cortiza cerebral.
Traxectoria
Estudou medicina na Universidade de Cambridge, onde se graduou en 1885. Posteriormente ampliou os seus estudos en Berlín con Robert Koch e Rudolf Virchow e en Estrasburgo con F. Goltz.
En 1887 Sherrington uniuse á escola de medicina do Hospital St. Thomas, onde ensinou medicina. Posteriormente levou a cabo traballos experimentais na Brown Institution, departamento veterinario da Universidade de Londres. En 1895, chegou a ser profesor da Universidade de Liverpool. Obtivo o posto de profesor de fisioloxía da Universidade de Oxford en 1913. Foi presidente da Royal Society de 1920 a 1925. Sherrington recibiu a Gran Cruz do Imperio Británico en 1922 e a Orde do Mérito en 1924. Retirouse da vida académica en 1935, pero continuou dando conferencias e escribindo.
Foi galardoado en 1932 co premio Nobel de Medicina polos seus traballos no campo da neurofisioloxía: localización das funcións do córtex cerebral, investigacións reflexolóxicas etc.
As súas obras máis relevantes foron:
Lista de eleccións no Draft dos Montreal Canadiens
220px|miniatura|dereita|Os Canadiens escolleron a [[Carey Price no posto número 5 do Draft da NHL 2005.]] Esta é unha lista completa de xogadores de hóckey sobre xeo seleccionados polos Montreal Canadiens no draft da National Hockey League. A lista include a todos os xogadores que foron elixidos, aínda que non chegaran a xogar no equipo.
Lenda
Xogou canto menos un partido cos Canadiens Xogou toda a súa carreira cos Canadiens (†) Xogador introducido no Hockey Hall of Fame (‡) Número retirado dos Canadiens
Eleccións no draft
''As estatísticas están actualizadas á tempada 2014-15 e amosan os seus rexistros totais da liga regular durante a súa carreira na NHL. Vitorias, derrotas, empates, derrotas na prórroga e media de goles en contra aplícanse aos porteiros e son empregados só para estes xogadores.''
Tino Saqués
Constantino Saqués Pereira, máis coñecido como Tino Saqués, nado o 22 de decembro de 1961 en Lugo, é un empresario galego.
Traxectoria
Administrador da empresa Frisaqués S.L. Máximo accionista do Club Deportivo Lugo, é o vixésimo terceiro presidente do club, cargo que exerce desde o 2015 tras substituír no cargo a José Bouso.
Branca
Branca pódese referir a:
Como topónimo, Branca pode referirse a:
Amais, como antropónimo pode referirse a:
Unha noite non é nada
Unha noite non é nada é o terceiro álbum musical do grupo Treixadura. Dos recoñecidos traballos de Perfecto Feijoo, Faustino Santalices ou Casto Sampedro, Treixadura toma varios temas como "A Chula de Pontevedra", "Unha Noite non é Nada", "Xota Vella" e "Aires da Terra". Tamén ofrece dous temas da súa feitura que son a "Polca da Porteliña" e "Xiada". Con este traballo pretenden reivindicar a transmisión das melodías e do patrimonio cultural galego a través de séculos de historia. Como colaboradores especiais, contou co conxunto Orfeón Treixadura.
Lar de Unta
A Sociedade Gastronómica, Cultural, Deportiva e Xuvenil Lar de Unta, é unha asociación que se creou en 1999 con sede na zona vella de Betanzos que ten como fin a promoción da gastronomía galega, a literatura galega, a música e o folclore etc., a través da organización de actividades diversas que contribúan ao seu obxectivo de dinamizar o barrio, a vida cultural e recreativa de toda a vila e máis a defensa da lingua galega.
Ata 2007 editaba a revista O Poxigo, onde se publicaban novas relacionadas coa propia asociación e as súas actividades ademais de artigos de opinión, creación literaria, ambientalismo, tecnoloxías, literatura ou divulgación.
Vibrio
Vibrio é un xénero de bacterias gramnegativas que ten unha característica forma de bacilo curvado con forma de coma, entre as que está a especie que produce o cólera (Vibrio cholerae). As bacterias con forma de coma (do xénero Vibrio e doutros) chámanse xenericamente vibrios ou vibrións e son un dos grandes tipos morfolóxicos de bacterias, xunto cos cocos, bacilos e espirilos. O nome Vibrio deriva da palabra vibrión, que utilizou Filippo Pacini para chamar aos microorganismos que illou de pacientes de cólera en 1854, e ten que ver coa súa mobilidade (vibraban).
Oso panda
O oso panda ou panda xigante (Ailuropoda melanoleuca) é unha especie de mamífero da orde dos carnívoros e, malia que hai unha salientable controversia ó respecto, os últimos estudos do seu ADN inclúeno entre os membros dos osos, sendo o Tremarctos ornatus suramericano o seu parente máis achegado. Por outra banda cabe dicir que o chamado panda menor ou panda vermello e o panda xigante non pertencen á mesma familia. Natural da China central, o panda xigante vive en rexións montañosas das provincias de Sichuan e o Tíbet, ata unha altitude de 3.500 metros. Trátase dun animal en perigo de extinción. Segundo estatísticas de 2004 e 2005, hai uns 1.600 vivindo nas selvas e 188 en catividade, e estímase que a cantidade de individuos que viven en liberdade está en aumento.
Carballás, Candia, Abadín
Carballás é un lugar da parroquia de Candia, no concello lugués de Abadín, na comarca da Terra Chá. Tiña 21 habitantes en 2015 (11 homes e 10 mulleres) segundo datos do IGE. Iso supón unha diminución da poboación respecto a 2010 cando tiña 22 habitantes (12 homes e 10 mulleres).
Oso panda
A situación taxonómica do oso panda a finais de 2021
Catro das máis serias bases de datos ás que temos acceso por internet, MSW, GBIF, ITIS e BioLib, coinciden en que Ailuropoda melanoleuca é un úrsido e, dúas delas, confirma que, detro dela, a especie constitúe unha subfamila propia. Daquela, podemos formar este pequeno Taxobox:
Ariete (Vilalba)
Historia e características
Periódico humorístico-satírico fundado por Luis Bouza e Ramón Graña (Chicherín), aínda que figuraba como director Aniceto Fanego Fraga pola xuventude dos fundadores. De ideoloxía conservadora estaba ligado aos grupos opostos ao réxime republicano. Mantivo enfrontamentos con Luz.
Oso panda
A situación taxonómica do oso panda a finais de 2021
Familia Ursidae
Loureiro, Pousada, Boqueixón
Loureiro é un lugar da parroquia de Pousada no concello coruñés de Boqueixón, na comarca de Santiago. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 49 habitantes (23 homes e 26 mulleres).
Emilio Higuero Cardoso
Emilio Higuero Cardoso, nado en Arzádegos (Vilardevós) o 28 de xaneiro de 1930, é un político galego do PPdeG.
Traxectoria
Formouse no colexio da Garda Civil de Valdemoro. Emigrou ao Brasil e Suíza e ao retornar a Galicia instalouse en Lobeira.
Vibrio
Ademais do cólera causado por V. cholerae, varias especies do xénero Vibrio poden causar infeccións alimentarias, xeralmente asociadas co consumo de alimentos pouco cociñados, e outros poden infectar feridas abertas e producir septicemias. Os Vibrio atópanse xeralmente na auga salgada, pero tamén na doce e son anaerobios facultativos que dan positivo na proba da oxidase, son fermentativos e non forman esporas. Todos os membros do xénero son móbiles e teñen un flaxelos polares con vaíñas. As filoxenias recentes elaboráronse baseándose nun conxunto de xenes (análise de secuencia multilocus).
Emilio Higuero Cardoso
Traxectoria
Iniciouse na actividade política nas eleccións municipais de 1983 cando foi elixido alcalde de Lobeira por Coalición Galega. Volveu ser elixido alcalde nas municipais de 1987 por Alianza Popular. En outubro de 1987 foi condenado pola Audiencia provincial de Ourense por un delito de denegación de auxilio, a catro meses de suspensión de cargo público e 30.000 pesetas de multa. Continuou exercendo como alcalde ata 2015 excepto durante os tempo en que estivo inhabilitado por unha sentenza xudicial. Nas municipais de 2011 mantívose como alcalde por ser o candidato da lista máis votada, ao fracasar un pacto entre o BNG e Xuntos Por Lobeira.
Vibrio
Cepas patóxenas
Varias especies de Vibrio son patóxenas. A maioría das cepas que causan enfermidades están asociadas con gastroenterites, mais poden tamén infectar feridas abertas e causar septicemia. Poden ser transportadas por numerosos animais mariños, como cangrexos e gambas, e poden causar infeccións mortais en humanos. Os Vibrio patóxenos inclúen V. cholerae (axente causante do cólera), V. parahaemolyticus, e V. vulnificus. Vibrio cholerae transmítese xeralmente por medio de auga contaminada. Os Vibrio patóxenos poden causar enfermidades de orixe alimentaria infecciosas, xeralmente asociadas ao consumo de alimentos mariños pouco cociñados.
O cólera producido por V. cholerae causa unha forte diarrea acuosa e vómitos. Transmítese principalmente por beber ou comer auga ou alimentos contaminados con feces doutra persoa infectada, mesmo de persoas que non aparentan síntomas. A gravidade da diarrea e vómitos pode orixinar unha rápida deshidratación e desequilibrio de electrólitos, e mesmo a morte nalgúns casos. O tratamento principal é unha terapia de rehidratación oral que substitúa a auga e electrólitos perdidos, que de ser necesario pode facerse administrando fluídos por vía intravenosa. Tamén se poden administrar antibióticos en casos graves, que acurtan a duración e gravidade do proceso.
Gorgullos, Tordoia
Santaia de Gorgullos (á espera da oficialización da forma Santaia de Gorgullos (Santaia) ) é unha parroquia que se localiza no leste do concello de Tordoia. Segundo o IGE en 2022 tiña 412 habitantes (209 mulleres e 203 homes) distribuídos en 14 entidades de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 651 habitantes.
Vibrio
Cepas patóxenas
V. parahemolyticus é un organismo mariño que vive en moluscos e crustáceos, e pode producir gastroenterites se se consomen crus, moi frecuentes no Xapón. V. parahaemolyticus está tamén asociado co fenómeno Kanagawa, no cal as cepas illadas dun hóspede humano (illados clínicos) son hemolíticas nas placas de ágar sangue, pero as illadas de fontes non humanas non son hemolíticas.
Moitos Vibrio spp. son tamén zoonóticos. Causan enfermidades nos peixes e marisco, e son unha causa común de mortalidade na vida acuática doméstica (acuarios).
Outras cepas
Vibrio fischeri e Vibrio harveyi (e tamén Photobacterium phosphoreum) son notables pola súa capacidade de comunicarse. V. fischeri (e Ph. phosphoreum) son simbiontes doutros organismos mariños (normalmente medusas, peixes, ou luras), e producen luz por bioluminescencia por medio do mecanismo da "percepción do quórum" (quorum sensing). V. harveyi é un patóxeno de varios animais acuáticos, e causa vibriose luminosa nas gambas.
Flaxelos
O vibrio máis típico V. cholerae ten un só flaxelo polar (célula monotrica) con vaíña. Algunhas especies, como V. parahaemolyticus e V. alginolyticus, teñen tanto un flaxelo polar con vaíña coma flaxelos delgados que se proxectan en todas as direccións (célula perítrica), e outras especies como V. fischeri, teñen penachos de flaxelos polares con vaíña (célula lofotrica).
Proximidades Renfe Donostia
200px|thumb|Renfe Aldiriak Cercanías San Sebastián ou Donostiako Aldiriak é unha das redes de Proximidades Renfe que dá servizo á cidade de Donostia, os municipios da súa área metropolitana leste e os municipios situados no val do río Oria e do río Deba ata Oñati.
Esta rede atópase na liña ferroviaria Madrid-Irún, polo que os trens de proximidade comparten vías con servizos rexionais e de longo percorrido. O trazado está electrificado e con dobre vía.
O núcleo ten unha única liña, C-1, que une Irún e Oñati pasando por Donostia.
O material móbil empregado son trens da serie 440 reformados e da serie 446.
MasterChef Celebrity España
MasterChef Celebrity España é un programa de televisión español de competición gastronómica entre famosos.
É un formato baseado nun programa de cociña emitido pola televisión británica que ten o mesmo título e que produce Televisión Española en colaboración con Endemol Shine Iberia.
A súa estrea foi o 6 de novembro de 2016 con Eva González como presentadora (até a terceira edición) e con Pepe Rodríguez, Jordi Cruz e Samantha Vallejo-Nágera como membros do xurado. Tras a marcha de Eva González, o propio xurado asumiu ser presentadores do formato.
Historia
A principios do ano 2016, confirmouse que La 1 estaba a preparar unha nova edición do programa MasterChef España pero que esta vez contaría con famosos expondo os seus dotes culinarios. Pasaron uns meses ata que o 13 de xuño de 2016 confirmáronse as primeiras participacións oficiais. Eran confirmados: a actriz Loles León e o actor Fernando Tejero (ambos coñecidos polas exitosas series chamadas Aquí non hai quien viva e La que se avecina). Días despois, confirmáronse tamén a participación da cantante Niña Pastori e a participación da actriz Cayetana Guillén Cuervo.
Pola súa banda, o 15 de xuño do 2016 confirmouse a participación da cantante María del Monte aínda que abandonou o programa despois de facer dúas emisións e foi substituída pola modelo Estefanía Luyk. Ademais, o 16 de xuño de 2016 confirmouse a participación de Fonsi Nieto. Un día máis tarde, confirmouse a participación do matrimonio de Manuel Díaz González e Virginia Troconis. Ademais, confirmouse tamén a participación do actor Miguel Ángel Muñoz.
Tras o éxito da primeira edición, confirmouse que La 1 estaba a preparar unha nova edición do programa con famosos diferentes á da primeira edición. Así, nas últimas semanas de maio de 2017 confirmouse todo o casting para a segunda edición do programa. Entre eles figuran os cómicos e humoristas Edu Soto, José Corbacho, Silvia Abril e Anabel Alonso; os actores e actrices Pepón Nieto, Patricia Montero, Marina San José e Bibiana Fernández; a presentadora Usun Yoon; o modelo Juan Betancourt; o medallista olímpico Saúl Craviotto e o cantante Carlos Baute.
A terceira edición tivo como concursantes ás actrices Paula Prendes, Dafne Fernández, María Castro e Paz Vega; aos actores Santiago Segura e Iván Massagué; aos cantantes Mario Vaquerizo e Xuso Jones; e completárono Boris Izaguirre, Carmen Lomana, Antonia Dell’Atte, Javier Nava e Óscar Higares.
Para a cuarta edición anunciouse que o casting estaría formado polas actrices Ana Milán, Marta Torné e Elena Furiase; os actores Félix Gómez e Álex Adrover; a deportista Almudena Cid, así como José Miguel Antúnez exjugador de baloncesto; os cantantes Juan Salazar, José Salazar e El Sevilla; e por outras celebridades como Vicky Martín Berrocal, Juan Avellaneda, Tamara Falcó e Ana Obregón. No programa catro desa edición incorporáronse como concursantes oficiais Anabel Alonso e Boris Izaguirre, ambos os participantes de edicións anteriores.
O 4 e 5 de maio de 2020 anunciáronse os famosos que participarían no concurso na quinta edición, entre eles atópanse as actrices Melani Olivares e Laura Sánchez López; os actores Nicolás Coronado, Jesús Castro e Juan José Ballesta; os cómicos e humoristas Florentino Fernández e La Terremoto de Alcorcón; as presentadoras Raquel Sánchez Silva e Raquel Meroño; e completárono Celia Villalobos, Josie, Gonzalo Miró, Ainhoa Arteta, Pedro Delgado e Lucía Dominguín.
Formato
As probas ás que tiñan que facer fronte os participantes son:
Tempadas
O símbolo (*) significa que aínda está por determinar xa que hai unha edición que non se gravou de momento.
Primeira edición (2016)
A principios do ano 2016, confirmouse que La 1 estaba preparando a nova edición do programa MasterChef España pero que contaría con famosos, a cal foi estreada o 6 de novembro de 2016 e finalizou o 13 de decembro de 2016.
Estadísticas semanais
(PI) Proba inicial, (PEX) Proba de exteriores, (PEL) Proba de eliminación, (DF) Duelo final.
Segunda edición (2017)
Tras o éxito da primeira edición, RTVE renovou o programa e o 19 de setembro de 2017 comezou a segunda edición do programa que finalizou o 21 de novembro de 2017.
Estatísticas semanais
(PI) Proba inicial, (PEX) Proba de exteriores, (PEL) Proba de eliminación, (PR) Proba de repesca, (DF) Duelo final.
Terceira edición (2018)
O 20 de abril de 2018,deuse a coñecer o casting da terceira edición do programa a través dunha nota de prensa de RTVE, estreando a tempada o 9 de setembro de 2018 e finalizando a edición o 25 de novembro de 2018.
Estatísticas semanais
(PI) Proba inicial, (PEX) Proba de exteriores, (PEL) Proba de eliminación, (DF) Duelo final
Cuarta edición (2019)
Desde o 30 de abril, a conta oficial de Televisión Española foi confirmando aos concursantes da edición sendo Tamara Falcó a primeira de eles. A cuarta tempada comezou o 11 de setembro de 2019 e finalizou o 27 de novembro de 2019.
Quinta edición (2020)
Desde o 20 de abril, a conta oficial de Televisión Española foi confirmando aos concursantes da edición. A quinta tempada comezou o 15 de setembro de 2020. A partir do programa 2, todos os martes antes de emitir o programa, ás 20:30 emítese un programa especial chamado MasterChef Express presentado por Anabel Alonso Gómez e Bibiana Fernández.
Estatísticas semanais
(PI) Prueba inicial, (PEX) Prueba de exteriores, (PEL) Prueba de eliminación, (DF) Duelo final.
Gabriel Byrne
Gabriel James Byrne, nado en Dublín o 12 de maio de 1950, é un actor, director de cine, produtor e escritor irlandés.
Guitarra eléctrica
miniatura|150px|Guitarra eléctrica Gibson Les Paul 54 Custom Unha guitarra eléctrica é unha guitarra cun ou máis transductores electromagnéticos ("pastillas") que converten as vibracións das cordas en sinais eléctricas capaces de ser amplificadas e procesadas. Hai guitarras sen caixa de resoancia (guitarra eléctrica sólida) ou cunha caixa máis pequena do habitual (semisólida), ás veces con buratos cara o exterior con formas en "f" semellantes aos das caixas de resoancia dos violíns e outros instrumentos acústicos.
Inventada en 1931, a guitarra eléctrica fíxose moi necesaria para os músicos de jazz xa que estes precisaban amplificar o seu son debido a que o resto dos instrumentos das bandas tiñan unha sonoridade máis alta. Dende entón a guitarra eléctrica converteuse no instrumento máis importante da música popular, e é moi usada en moitos estilos, incluíndo todos os xéneros de rock and roll, heavy metal, música country, pop, jazz, blues, e incluso a música clásica contemporánea.
Historia
Adolph Rickenbacher pode considerarse o inventor a guitarra eléctrica, aínda que a aparición deste instrumento foi un proceso no que colaboraron gran cantidade de músicos, fabricantes e técnicos durante os anos 30 e 40 nos Estados Unidos. A súa popularidade comezou na época das big bands, xa que os instrumentos amplificados fixéronse necesarios para competir cos volumes das grandes seccións de vento comúns en orquestras de jazz dos anos 30 e 40. Inicialmente, as guitarras eléctricas tiñan corpos de guitarras acústicas con transductores electromagnéticos engadidos.
Os primeiros anos
As guitarras eléctricas foron orixinalmente deseñadas por grupos de luthiers, entusiastas da electrónica e fabricantes de instrumentos, en variadas combinacións. As primeiras guitarras eléctricas, que usaban corpos de guitarras eléctricas, usaban pastillas de tungsteno e foron fabricadas nos anos 30 por Rickenbacker. En 1935, un científico soviético, traballando independentemente dos seus colegas occidentais, foi coñecido por producir unha guitarra rusa eléctrica chamada "Kuznetsov electromagnetic guitar". Foi exhibida nunha exposición tecnolóxica en Moscova, pero o seu desenvolvemento parouse debido á hostilidade do réxime de Stalin coa música de guitarra.
A primeira gravación dunha guitarra eléctrica foi do guitarrista de jazz Beddie Durham en 1937. Durham amosoulle o instrumento a un novo Charlie Christian, que o fixo famoso e é xeralmente coñecido como o primeiro guitarrista eléctrico e unha grande influencia para os guitarristas de jazz nas décadas seguintes.
A versión do instrumento máis coñecida hoxe en día é a guitarra eléctrica de corpo sólido, unha guitarra feita de madeira sólida, sen caixas de resoancia no seu interior.
Finalmente unha compañía, Audiovox, construíu e ofertou unha guitarra eléctrica de corpo sólido a mediados dos anos 30. Rickenbacher, posteriormente Rickenbacker, ofreceu un molde de aluminio de guitarra eléctrica, alcumada The Frying Pan (a tixola), en 1933, que tiña xa un son moderno e agresivo.
Outra guitarra eléctrica de corpo sólido foi deseñada e construída polo músico e inventor Les Paul a principios dos anos 40, traballando fóra de horas na fabrica de Gibson Guitar. A súa guitarra tronco (chamada así debido a que o mastro insertábase no corpo, nunha única e longa peza de madeira) foi patentada e é considerada a primeira da súa claser, aínda que o seu deseño non se asemalle moito á guitarra les Paul vendida por Gibson.
Fender
En 1950 e 1951, o fabricante de compoñentes electrónicos e amplificadores de instrumentos Clarence Leonidas Fender deseñou a primeira guitarra eléctrica de corpo sólido comercialmente exitosa, que foi inicialmente chamada "Esquire" e tiña unha pastilla magnética sinxela. A versión de dúas pastillas da Esquire foi bautizada como "Broadcaster". Porén, Gretsch tiña unha batería cun nome semellante (Broadkaster), polo que Fender cambiou o nome a "Telecaster" facendo referencia ao novo fenómeno da televisión.
No ano 1954 Fender sacou ao mercado a Fender Stratocaster. A Stratocaster presentaba varias melloras e innovacións con respecto á Telecaster.
Corpo
Normalmente é fabricado con madeiras duras, como pradairo, amieiro, caoba ou freixo, aínda que ás veces de materiais sintéticos como o luthite. Ten no seu interior as compoñentes electrónicas e pode ser semisólido cunha pequena caixa de resoancia. A densidade da madeira incide no lapso que unha nota permanece sostida despois de pulsar a corda (a maior densidade, maior tempo).
As cordas fíxanse a el por medio da ponte. Hai diversos tipos de ponte, cada un con características específicas que inciden no son final do instrumento, e incluso algunhas pontes inclúen pastillas pezoeléctricas para captar a vibración das cordas, ou pancas de vibrato para variar lixeiramente a tensión das cordas e causar un efecto vaivén na entoación.
No corpo están inseridos os controis de volume e ton, así como o selector de pastillas no caso de que a guitarra teña varias. Dependendo do número de pastillas permite elixir calquera de elas ou unha combinación de dúas, dando así máis posibilidades de sons.
Mastro
miniatura|Mastro aparafusado nunha guitarra eléctrica. Está feito dunha ou varias pezas de madeira, e ten no seu interior unha barra de aceiro ou outro material moi resistente, chamada alma, para contrarrestar a tensión das cordas. Ademais a alma conta cun parafuso nun dos seus extremos que permite axustar a curvatura do mastro. O mastro ou mango únese ao corpo pegado, que é a técnica tradicional, ou ben aparafusado, técnica popularizada polo construtor de guitarras Leo Fender. Actualmente para o pegado do mango empréganse colas sintéticas, pero tamén se seguen a empregar, xeralmente de forma artesana, colas naturais a base de coláxeno animal.
Un elemento fundamental no mastro dunha guitarra é a pestana, que consiste nunha pequena peza colocada entre o caravilleiro e o comezo do diapasón, no que se apoian as cordas. Ten uns sucos do tamaño das mesmas que permite que estas queden fixas na súa posición. Para fabricar este elemento, emprégase óso de forma tradicional sendo aínda hoxe o material máis utilizado, non obstante nas últimas décadas apareceron elementos novidosos como o latón, o grafito ou outros materiais sintéticos de menor difusión. miniatura|Detalle dunha pestana de óso Sobre o mango atópase o diapasón, que é onde se apoian os dedos ao tocar e sobre el se colocan as cordas de forma lonxitudinal. Xeralmente se empregan madeiras duras na súa fabricación, coma o ébano ou o pau rosa, aínda que ás veces o atopamos feito de pradairo ou incluso doutras madeiras.
Sobre o diapasón e en perpendicular ás cordas atópanse os trastes; pequenas barras metálicas de diversas aliaxes que entran en contacto coa corda ao apoiar nela os dedos. A súa función é acurtar a parte da corda que entra en vibración para poder afinar as diferentes notas de forma precisa.
Outro elemento que aparece habitualmente no diapasón son os marcadores de posición, que son marcas nos trastes impares agás nos trastes 11 e 13 e que marcan tamén o traste 12 (oitava). Serven como referencia visual para o instrumentista. Poden ser uns sinxelos puntos pero tamén existen guitarras con deseños ornamentais. No pasado adoitaban ser de nácara ou marfil, pero actualmente a maioría son de plástico.
Caravilleiro
É o extremo do mastro onde as cordas van enroladas a unhas pezas metálicas cilíndricas cun parafuso sen fin que regula a tensión da corda e polo tanto a súa afinación.miniatura|Caravillas dunha guitarra eléctrica
Carta de Atenas
A Carta de Atenas é un manifesto urbanístico redactado no IV Congreso Internacional de Arquitectura Moderna (CIAM) celebrado a bordo do Patris II en 1933 na ruta Marsella-Atenas-Marsella (o congreso non puido celebrarse en Moscova por problemas cos organizadores soviéticos), publicado en 1942 por Le Corbusier. A Carta de Atenas apusta por unha separación funcional dos lugares de residencia, lecer e traballo en oposición ó carácter e a densidade da cidade tradicional. Neste tratado proponse a colocación dos edificios en amplas zonas verdes pouco densas. Estas ideas tiveron unha grande influencia no planeamento das cidades europeas trala segunda guerra mundial e no deseño de Brasilia.
Cidade
O problema da cidade abórdase dende a zonificación en función dos usos e as necesidades da sociedade moderna: habitar, circular, traballar e o lecer.
Vivenda
As ideas en torno á vivenda foron:
Batería (electricidade)
miniatura|Unha batería comercial para [[automóbil.]]
En electricidade, unha batería ou acumulador eléctrico é un conxunto de acumuladores ou pilas capaces de xerar e acumular enerxía eléctrica a partir de reaccións electroquímicas.
Orellán, Borrés
Orellán é unha localidade do concello de Borrés, na comarca do Bierzo. Tiña en 2015 unha poboación de 60 habitantes. Hai un miradoiro desde o que se divisan As Médulas.
O 29 de xuño celébrase a festividade de San Pedro.
Paco Buyo
Francisco "Paco" Buyo Sánchez, nado en Betanzos o 13 de xaneiro de 1958, é un exfutbolista galego, que xogaba de porteiro. Foi un dos gardametas galegos e españois máis destacados da historia, titular indiscutible en todos os equipos polos que pasou e gañador dúas veces do Trofeo Zamora mentres xogaba no Real Madrid, club onde obtivo os seus maiores éxitos. Disputou 542 partidos na Primeira División, o que o converte no quinto futbolista con máis encontros da historia da competición.
A pesar do seu rendemento, non era do agrado do seleccionador Javier Clemente, polo que só foi internacional coa selección española en sete ocasións, unha delas o histórico 12-1 contra Malta que clasificou a España para a Eurocopa de 1984.
Orixe e comezos
Naceu en Betanzos, sendo o segundo fillo do matrimonio formado por Vicente Buyo e Emilia Sánchez. Comezou a xogar ao fútbol aos 10 anos nas categorías inferiores do Brigantium, da súa vila natal, e aos 13 anos pasou ao Ural CF, onde xogaba tanto de porteiro como de extremo dereito, sendo no seu único ano no combinado coruñés o máximo goleador do equipo. Ó ano seguinte regresou ao Brigantium, onde foi o gardameta do equipo xuvenil. O 29 de outubro de 1973, con 15 anos de idade, o adestrador Freire fíxoo debutar co primeiro equipo do Brigantium, nun partido contra o Vioño correspondente ao Campionato Galego de Afeccionados, onde tivo unha destacada actuación.