cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Fastos
Contido
Feeney argumenta que o esquema múltiple é unha evidencia de que os fastos eran máis da época augusta que republicanos. Os reis teñen prioridade na parte superior e as AUC na esquerda, coma supepoñéndose a un fasto antigamente republicano. Ademais, a lustra de 5 anos data do 28 a. C. cando se construíu o templo de Marte Ultor ("Marte o Vingador"), o deus imperial, que tivo prioridade sobre o templo de Xúpiter no Capitolio. Despois dese tempo, o emperador debeu ser un dos censores, que agora presidía a cerimonia de bater no cravo anual en Marte Ultor en lugar de Xúpiter (o escenario deste cravo marcou a transición do ano).
Datacións
As datas republicanas que se dan á dereita son as da cronoloxía varroniana; é dicir, as calculadas polo estudoso Marco Terencio Varrón. Segundo el, a República comeza no ano 510-509 a. C., mediante un cálculo actual, e tamén foron as datas imperiais oficiais. Tamén existiron moitas outras datas e cronoloxías, en particular as de Livio, coas que o emperador debeu estar familiarizado, pero non prohibiu o seu uso en contextos non oficiais. A cronoloxía das AUC non se corresponde exactamente; pois é un ano posterior as datas ofreecidas por Varrón. Censorino, que repasou os cálculos de Varrón, explica que Ulpio e Pontiano foron cónsules no ano 1014 dende a refundación dos xogos olímpicos (776 a. C.); é dicir, a Olimpiada 254.2 (segundo ano da 254ª Olimpíada) e que este ano foi AUC 991; o que vén ser, con cálculos modernos, o 1 de xaneiro do 238 d.C. Polo tanto, o AUC 1 de Varrón foi o 754/753 a.C. As identificacións posteriores de Ulpio e Pontiano seguen a ser un misterio, xa que soamente son nomeados por Censorino, malia que os nomes son irrelevantes para o argumento.
A república comezou en opinión de Varrón no 245 AUC (509 a. C.). Solino observou que Caio Pompeio Galo e Quinto Verranio eran cónsules na Olimpíada 207.1, e que este ano era 801 AUC, contando desde a fundación de Roma na Olimpiada 7.1. Segundo os cálculos modernos, correspondería co ano 49. El confiaba no esquema oficial de datacións, que debían ser os fasti consulares. Na cronoloxía de Varrón este é o AUC 802. A resta simple mostra que o AUC 1 no fasti de Augusto corresponde co 753/752 a. C. Os fasti dan ao comezo da república unha data de AUC 244 (510 a. C.), pero algúns editores "corrixen" todas as AUC a Varrón. Do mesmo xeito, os fasti corren até a morte de Augusto no ano 13 (que sería o 14 na datación varroniana). Esta non é unha diferenza sobre a data de inicio da República ou sobre o ano da morte de Augusto pois permanecen nos mesmos anos en relación aos acontecementos circundantes en calquera dos casos; en cambio, o ano de AUC 1 si que é diferente. miniatura|Fragmento XX dos Fasti triumphales. É un fragmento que rexistra os [[Triunfo (Roma)|triunfos festexados durante a Primeira guerra púnica.]]
Fasti triumphales
Os fastos triunfais (fasti triumphales) contiñan unha listaxe, por orde cronolóxica, dos xenerais que conseguiran un triunfo, ademais do nome do pobo conquistado e dos sacerdotes. Consérvanse nunha extensa inscrición nos Museos Capitolinos de Roma.
Fragmentos dunha destas listas atopáronse entre os fragmentos dos Fastos Capitolinos na década de 1550, e tamén foron restaurados por Miguel Anxo e están na mesma habitación ca eles. As Actas triunfales (acta triumphorum) están en catro paneis, comezando por Rómulo e rematando no derradeiro triunfo non celebrado pòr un membro da familia real, Lucio Cornelio Balbo, no ano 19 a. C. no principado de Augusto.
A obra De fasti et triumphi Romanorum a Romulo usque ad Carolum V, do anticuario renacentista Onofrio Panvinio (1557) continuou a lista dende esa data, e o derradeiro triunfo rexistrado, por el, foi a Entrada Real do emperador do Sacro, Carlos V (reinado de 1519 a 1556) en Roma, o 15 de abril de 1536, suceso que foi destrito coma un triunfo romano "sobre os infieis" e que se realizou durante a marcha de regreso do exército de Carlos despois da súa conquista de Tunes en 1535.
Fasti Potentini
Os Fasti Potentini son unha lista de cónsules de Potentia en Lucania que, probablemente, data de principios do século II. Dan un rexistro parcial dos cónsules dende 86 ao 93 d.C. e do 112 ao 116.
Annales Pontificum
Os Anais Pontificios (Annales Pontificum), tamén coñecidos como Anais Máximos (Annales Maximi) ou Anais dos Sacerdotes, expoñíanse anualmente en público nunha táboa branca e tamén en días específicos de observancia, mencionando as marabillas do período. Entre os outros fastos sacerdotais están os fastos augurais (fasti augurales), dos áugures.
Fasti existentes
Descubríronse un número considerable de fasti. O calendario praenestino (Fasti praenestini), descuberto en 1770, en Praeste (actual Palestrina), e organizado polo famoso gramático Marco Verrio Flaco, contén os meses de xaneiro, marzo, abril e decembro, e unha parte de febreiro. As táboas dan conta das festas, e tamén dos triunfos de Augusto e Tiberio. Aínda existen dous calendarios completos, unha lista oficial de Filócalo (354) e unha versión cristiá do calendario oficial, feita por Polemio Silvio (448).
Fasti modernos
Na época actual, a palabra fasti e os seus reflexos nas linguas modernas utilizáronse formalmente para escritos case oficiais de carácter diacrónico. Algúns exemplos son a historia oficial e as tradicións dun rexemento en Escocia, o Fasti Ecclesiae Scoticanae: the succession of ministers in the Church of Scotland from the reformation, cuxo primeiro volume foi producido en 1915 e que aínda se actualiza a intervalos irregulares. Entre 1946 e 1987 a Asociación Internacional de Arqueoloxía Clásica (AIAC) publicou o Fasti Archaeologici, que contiña resumos de escavacións nos territorios do antigo Imperio Romano. O Fasti deixou de publicarse en papel en 2000 para actualizarse online e, este Fasti Online, contén agora informes sobre escavacións dende o ano 2000 en 13 países, especialmente Italia, Bulgaria, Romanía, Macedonia, Malta e Albania. Tamén mantén unha revista en liña, Fasti Online Documents & Research, que publica informes completos e provisionais sobre xacementos arqueolóxicos en Italia.
A Ermida, Trabada, Trabada
A Ermida é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Toponimia
O topónimo deriva do latín, que é unha igrexa pequena, polo xeral lonxe ou fóra dun núcleo de poboación, ou tamén pode facer referencia a un sitio ermo ou sen traballar.
Cucujiformia
Cucujiformia é unha infraorde de escaravellos polífagos, que comprende a maioría dos escaravellos comedores de plantas.
A infraorde contén sete superfamilias:
Philip Scrubb
Philip Alexander Scrubb, nado o 27 de novembro de 1992 en Richmond, Columbia Británica, é un xogador canadense de baloncesto profesional.
Matilde de Artois (1268-1329)
miniatura| Matilde de Artois Matilde de Artois (en francés: Mahaut d'Artois ), nada en 1268 e finada en París o 28 de outubro de 1329, tamén coñecida como Mathilda, foi unha nobre francesa, a única filla de Roberto II de Artois, conde de Artois e Amicia de Courtenay.
Liñaxe
Os seus avós paternos eran Roberto I, conde de Artois, e Matilde de Brabante. Os seus avós maternos eran Pedro de Courtenay, señor de Courtenay e Petronila de Joigny.
Matrimonio e descendencia
En 1291, Matilde casou con Odón IV, conde de Borgoña, de quen tivo tres fillos, entre eles dúas fillas que casaron cos príncipes de Francia :
Debido á morte prematura do seu irmán Filipe en 1298, herdou o condado de Artois á morte do seu pai en 1302, en lugar do seu sobriño Roberto (a pretensión deste último á herdanza baseábase na proximidade consanguínea). Aínda que el reiteradamente desafiaba esta decisión, os dereitos de Matilda sobre o condado foron constantemente mantidos. Foi unha administradora capaz e conseguiu vencer moitas rebelións perpetradas por membros da nobreza. O seu principal administrador foi o bispo da diocese de Arres, Thierry d'Hérisson. Á súa morte en 1329, o condado foi herdado pola súa filla Xoana, condesa de Borgoña, raíña viúva de Filipe V de Francia.
Tras a morte do recentemente nacido rei Xoán I de Francia, no reino se rumoreaba que Matilde o envelenara, xa que manifestou un sospeitoso interese en presentar o rei aos grandes baróns, tras o cal, esa mesma noite, malia que gozaba de boa saúde, o rei caeu enfermo e morreu na madrugada do día seguinte. Á súa morte, o condado foi herdado pola súa filla Xoana II, condesa de Borgoña.
Na ficción
Matilde de Artois é unha das personaxes principais d'Os reis malditos, unha serie de novelas históricas escritas por Maurice Druon. Druon descríbea como a envelenadora do rei Luís X e do seu fillo recentemente nado, sendo á súa vez envelenada por unha criada, que orixinalmente a axudou a envelenar aos reis. Foi interpretada por Hélène Duc na miniserie para televisión de 1972 e por Jeanne Moreau no remake de 2005.
Constance Lloyd
Constance Mary Wilde (de solteira Lloyd), nada en Londres o 2 de xaneiro de 1858 e finada en Xénova o 7 de abril de 1898, foi unha escritora irlandesa.
Primeiros anos de vida e matrimonio
miniatura|Constance co seu fillo Cyril en [[1889]] Foi filla de Horace Lloyd, un avogado anglo-irlandés, e de Adelaide Barbara Atkinson, quen casaron en 1855 en Dublín. Constance Lloyd naceu na casa dos pais en Harewood Square, Marylebone, Londres. O rexistro dos nacementos non foi obrigatorio até 1875, polo que os pais non o fixeron.
Casou co escritor Oscar Wilde en Saint James' Church (Paddington, Londres) o 29 de maio de 1884. Tiveron dous fillos, Cyril (1885-1915) e Vyvyan (1886-1967).
En 1888 Constance Wilde publicou There Was Once, un libro baseado nos contos infantís que lle ouvía contar á súa avoa. Ela e o seu marido estiveron implicados no movemento vitoriano da modificación da vestimenta.
Non se sabe con certeza en que momento se decatou Constance das relacións homosexuais do seu marido. En 1891 coñeceu a Lord Alfred Douglas, o amante deste, cando Wilde o trouxo de visita á casa. Nese tempo Wilde vivía máis en hoteis, como o Avondale Hotel, ca na casa familiar de Tite Street. Despois de nacer o segundo fillo, Oscar e Constance practicamente deixaron de ter relacións sexuais.
En 1894, Constance e Oscar atopábanse en Worthing. Ela comezou a reunir unha colección de epigramas deste ("Oscariana"). Tiña a intención de que fosen publicados por Arthur Humphreys, con quen tivera un amorío ese verán. Finalmente, dito libro foi publicado por el mesmo o ano seguinte.
Mayumi (filme)
Mayumi (en 마유미) é un filme surcoreano de 1990 dirixido por Shin Sang-ok. Está baseado no atentado do voo 858 de Korean Air. Foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 63ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Constance Lloyd
Primeiros anos de vida e matrimonio
Segundo a autobiografía do seu fillo Vyvyan, publicada en 1954, el e mais o seu irmán tiveron unha infancia relativamente feliz e Wilde fora un pai agarimoso. Richard Ellman, na súa biografía de Wilde, recolle un intre en que este advertiu os seus fillos sobre os fillos desobedientes que facían chorar ás súas nais. Ante isto, eles preguntáronlle que sucedía cos pais ausentes que facían chorar ás súas nais. De todas as maneiras, ela e Wilde terminaron a súa relación en bos termos.
A Escanarega, Trabada, Trabada
A Escanarega é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Constance Lloyd
Primeiros anos de vida e matrimonio
Despois da condena e o encarceramento de Wilde pola súa condición de homosexual, Constance mudou o seu apelido e o dos seus fillos a Holland para desvinculárense daquel escándalo. Nunca chegaron a divorciárense, mais Constance obrigou a Wilde a renunciar aos seus dereitos como pai. Mudouse cos fillos a Suíza e matriculounos nun internado inglés en Alemaña.
Constance visitou a Oscar en prisión para comunicarlle a noticia da morte da súa nai. Tras saír en liberdade, Constance negouse a enviarlle diñeiro mentres seguise vencellado con Douglas, o seu amante.
Doenza e morte
Constance morreu o 7 de abril de 1898, cinco días após unha cirurxía dirixida por Luigi Maria Bossi. Segundo o xornal The Guardian, "as teorías [sobre a súa morte] ían desde unha lesión de medula debido a unha caída por unhas escaleiras até unha sífilis que lle puido contaxiar o seu marido". O mesmo xornal tamén recolle que Merlin Holland, neto de Oscar Wilde, "descubríronse probas médicas a través de cartas familiares privadas, o cal permitiu que un doutor determinase a causa probábel do pasamento de Constance. As cartas mostran síntomas asociados actualmente cunha esclerose múltiple, mais, ao parecer, diagnosticada erroneamente polos seus dous doutores". Daquela, a esclerose múltiple era unha doenza pouco coñecida.
Constance consultou con dous médicos. Un deles era un "descarado doutor" de Heidelberg (Alemaña), quen recorreu a remedios de dubidosa efectividade. O segundo, Luigi Maria Bossi, levou a cabo dúas operacións para extirpar un mioma uterino en 1895 e 1898. Porén, Constance finou durante a última intervención.
Durante a segunda operación, en abril de 1898, o doutor Bossi probabelmente "non realizou unha histerectomía, senón que se limitou a extirpar o tumor". Porén, cinco días despois, Constance sufriu uns vómitos incontrolábeis que lle causaron a morte por deshidratación. Pensouse en que a causa inmediata do falecemento foi un íleo severo, causado por mor da propia cirurxía ou por unha sepse intraabdominal.
Constance está sepultada en Xénova (Italia), no Cimitero monumentale di Staglieno. Unha estatua de Constance núa e embarazada, situada en Merrion Square Park, Dublín, forma parte dun conxunto escultórico xunto con outra de Oscar Wilde.
Politípico
miniatura|170px|[[Felis silvestris, unha especie politípica]] En botánica e en zooloxía o termo politípico, ou taxon politípico refírese a un grupo taxonómico con varios subgrupos no nivel subseguinte taxonómico máis baixo.
Refírese a ter varias ou moitas formas, incluíndo subespecies e variedades.
O seu antónimo é monotípico ou taxon monotípico.
Exemplo
Numerosos autores consideran hoxe ao gato montés como unha especie politípica, que engloba varias subespecies: Felis silvestris silvestris, Felis silvestris cafra, Felis silvestris ornata, Felis silvestris bieti, Felis silvestris lybica e o gato doméstico (Felis silvestris catus).
Etimoloxía
O termo está formado polos elmentos poli-, e -tipo, derivados repectivamente do grego antigo πολυ- ou πολύ-, de πολύς polýs, "moito", "numeroso", e o substativo τύπος týpos, "forma".
Conmemoración da Paz de Hiroshima
miniatura|O edificio iñantes do bombardeo, no seu estado orixinal. A Conmemoración da Paz de Hiroshima ou Memorial da Paz de Hiroshima, chamada tamén Cúpula Genbaku (原爆ドーム; Genbaku Dōmu?) ou Cúpula da Bomba Atómica polos xaponeses, atópase en Hiroshima, Xapón.
Espín, Trabada, Trabada
Espín é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Conmemoración da Paz de Hiroshima
Historia
O edificio foi orixinalmente proxectado polo arquitecto checo Jan Letzel para a Exposición Comercial da Prefectura de Hiroshima. Foi terminado en abril de 1915 e inaugurado oficialmente en agosto dese ano. O edificio tiña como obxectivo promover a venda de bens producidos en Hiroshima. É unha construción de ladrillo e formigón, cunha cúpula de estrutura de aceiro e 25 metros de altura.
En 1944, o edificio deixou de ser usado para a promoción industrial e foi convertido na sede de varias oficinas locais.
O hipocentro da explosión da primeira bomba atómica lanzada sobre unha poboación civil o 6 de agosto de 1945 situouse a unha distancia de apenas 150 metros na horizontal e 600 metros na vertical do edificio, sendo a estrutura máis próxima que resistiu ao impacto. O edificio foi inmediatamente preservado exactamente como se atopaba despois do bombardeo. Serve hoxe como un monumento conmemorativo da devastación nuclear e un símbolo de esperanza na paz mundial e a eliminación de todas as armas nucleares.
Dende 1996 está na lista do Patrimonio da Humanidade da Unesco.
Parque Conmemorativo da Paz de Hiroshima
A Cúpula Genbaku sitúase no Parque Conmemorativo da Paz de Hiroshima que contén outros monumentos levantados posteriormente:
Alessia Rovelli
Alessia Rovelli, nada en Roma en 1957, é unha numismática italiana.
Traxectoria
Alessia Rovelli, nada en Roma en 1957, licenciouse en Historia Medieval na Universidade de Roma La Sapienza, e especializouse na Escola Nacional de Arqueoloxía, adscrita á mesma universidade. Posteriormente doutorouse na Universidade de Florencia.
Rovelli impartiru clases de Numismática Medieval na Universidade de Venecia, de Numismática Antiga na Universidade de Trieste, de Historia Monetaria do Occidente Medieval na Universidade de Roma e de Numismática da Antigüidade Tardía na Escola Italiana de Arqueoloxía de Atenas. Finalmente, accedeu a un posto como profesora asociada de Numismática na Universidade de Tuscia en Viterbo.
Entre outras publicacións, Alessia Rovelli formou parte dos comités científicos e de dirección de diversas publicacións periódicas, como a Revue Numismatique, o Journal of Archaeological Numismatics ou os Annali do Istituto Italiano di Numismática.
Publicacións
Esta é unha escolma das abundantes referencias bibliográficas producidas por Alessia Rovelli ao longo da súa carreira:
Universidade de California en San Francisco
A Universidade de California, San Francisco (UCSF) é unha das universidades do sistema da Universidade de California, localizada na cidade de San Francisco.
Historia
A Universidade de California en San Francisco remonta a súa historia a Hugh Toland, un cirurxián de Carolina do Sur que tivo un grande éxito e riqueza despois de mudarse a San Francisco en 1852. Unha escola anterior, o "Cooper Medical College" da Universidade do Pacífico (fundada en 1858), entrou nun período de incerteza en 1862 cando morreu o seu fundador, Elias Samuel Cooper.
En 1864 Toland fundou unha nova Escola de Medicina, "Toland Medical College", e a Facultade do "Cooper Medical College" optou por suspender as operacións e unirse á nova Escola.
A Universidade de California foi fundada o 23 de marzo de 1868, coa promulgación da súa Lei Orgánica. A Sección 8 da Lei Orgánica autorizou ao Consello de Rexentes a afiliar á Universidade de California a colexios profesionais independentes e autosuficientes. En 1870, a Facultade de Medicina de Toland comezou a negociar unha afiliación á nova universidade pública.
En marzo de 1873, os administradores do "Toland Medical College" trasladárono aos rexentes da Universidade de California, e converteuse no Departamento de Medicina da Universidade de California.
Actividades
A misión de UCSF é a de servir como unha "universidade pública dedicada a salvar vidas e mellorar a saúde." O Centro Médico da UCSF está continuamente clasificado entre os 10 mellores hospitais dos Estados Unidos por US News & World Report, que tamén clasificou o seu programa de coidado médico para a SIDA en primeira posición no país.
Entre os dez campus da Universidad de California, é o único dedicado exclusivamente á educación de posgrao en Ciencias da Saúde e Biomedicina.
Está recoñecida como unha das grandes facultades de Medicina dos Estados Unidos.
Algúns dos centros de tratamento da UCSF inclúnen transplantes de ril e de fígado, radioloxía, neurocirurxía, neuroloxía, oncoloxía, oftalmoloxía, terapia xénica, saúde da muller, cirurxía fetal, pediatría e medicina interna.
Tamén é coñecida porque o seu investigador e profesor Stanley B. Prusiner, director do Instituto de Enfermidades Neurodexenerativas da Universidade, descubriu en 1982 os prións, causantes, entre outras, da enfermidade de Creutzfeldt-Jakob e da enfermidade das vacas tolas (encefalopatía esponxiforme bovina), polo que, en 1997 foille outorgado o Premio Nobel de Fisioloxía ou Medicina.
Claudius Colas
Claudius Colas, nado en Saint-Huruge o 29 de novembro de 1884 e finado na primeira batalla do Marne, o 11 de setembro de 1914, foi un  esperantista francés coñecido por crear a lingua artificial adjuvilo en 1910. Creou dita lingua para establecer un conflito entre os nacentes movementos do ido.
Fondo de Vila, Trabada, Trabada
Fondo de Vila é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Hollywood Kid Eu Saeng-ae
Hollywood Kid Eu Saeng-ae (en 헐리우드 키드의 생애) é un filme surcoreano de 1994 dirixido por Chung Ji-young. O filme foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 67ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Referendo de independencia
miniatura|O [[referendo de independencia de Timor Leste en 1999.]] miniatura|[[Referendo de independencia do Sudán do Sur de 2011|Referendo de independencia do Sudán do Sur en 2011.]] Un referendo de independencia é un tipo de referendo no cal os residentes dun territorio deciden se o territorio debería converterse nun estado soberano independente. Un referendo de independencia cuxo resultado é maioritario á independencia non sempre implica a independencia en última instancia.
Procedemento
Un referendo de independencia tipicamente xorde após o éxito político dos nacionalistas nun territorio. A celebración do referendo pode ser impulsada por partidos ou políticos con ideoloxías separatistas, ou pola presión de organizacións nacionalistas.
Fontán, Trabada, Trabada
Fontán é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Manuel Formoso Lamas
Manuel Formoso Lamas, nado en Burres (Arzúa) en 1853 e finado en Almansa en xuño de 1913, foi un mestre e escritor galego.
Traxectoria
Estudou en Mondoñedo. Conseguiu o título de profesor da Escola Normal. Exerceu como mestre en Pontedeume, Chantada (1882-1910) e Almansa, dende xaneiro de 1911. Colaborou en El Correo Gallego, La Monarquía, Crónica de Pontevedra, El Magisterio Gallego, Galicia. Revista Regional, El Regional e Follas Novas. Foi correspondente de La Idea Moderna en Chantada. Foi membro correspondente da Real Academia Galega dende 1905. Finou en Almansa en xuño de 1913.
Vida persoal
Casou con Manuela Albán Deus, que finou en Chantada o 8 de xaneiro de 1899. Casou en segundas nupcias en Chantada con María Salomé Otero Cortés en novembro de 1899. Salomé Otero finou en marzo de 1902. Manuel Formoso volveu casar con Antonia Gutiérrez Tojo, irmá de Ramón Gutiérrez Tojo.
Naeshi
Naeshi (en 내시) é un filme surcoreano de 1986 dirixido por Lee Doo-yong. O filme foi escollido como candidato de Corea do Sur para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 59ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Manolo Petaca
Manuel Fernández Rey, coñecido como Manolo Petaca, nado en Santiago de Compostela, é un exfutbolista e exadestrador de fútbol galego.
Traxectoria
Xogou ao fútbol como centrocampista no Vista Alegre e no Lalín. Dende 1981 compaxinou o labor de xogador do Lalín co de adestrador do equipo xuvenil da SD Compostela.
En 1986 colleu as rendas do primeiro equipo, substituíndo a Dagoberto Moll tralo descenso do equipo á Terceira División. O equipo renovou case completamente o seu cadro de xogadores, mantendo só ao gardameta Paco e ao capitán Villalba, e acabou a tempada no sexto posto. Continuou no banco do equipo compostelán na seguinte tempada, ata que foi destituído o 30 de novembro de 1987, sendo substituído por Arsenio Iglesias. Con todo, regresou só uns meses despois, trala marcha de Arsenio ao Deportivo da Coruña, e ocupou o banco do equipo de Santiago ata o final de tempada.
A continuación regresou ao Vista Alegre, desta vez como adestrador para a tempada 1988/89, pero foi cesado nos primeiros días de 1989, debido aos malos resultados. A continuación adestrou durante tres tempadas ao Flavia, antes de poñerse á fronte do Cacheiras, equipo que mantiña unha colaboración co Compostela. Entre 1993 e 1995 adestrou o Negreira. Foi cesado en abril de 1995, e contratado de novo só un mes despois.
A continuación adestrou durante varios anos ao Atlético Fátima, e pasou brevemente polos bancos do Arousa e o Órdenes, antes de regresar ao Atlético Fátima. Entre 2005 e 2011 adestrou o Escravitude de Padrón.
Fóra do seu traballo en clubs, adestrou durante anos diversas seleccións santiaguesas de categorías inferiores, e en 2001 foi elixido para poñerse á fronte da nova selección feminina de fútbol de Galicia. Nos seguintes anos continuou adestrando nas categorías inferiores da selección feminina.
Foxos, Trabada, Trabada
Foxos é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
A Granxa, Trabada, Trabada
A Granxa é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
AI Song Contest 2022
AI Song Contest 2022 será o terceira edición do festival das intelixencias artificiais. Como coa segunda edición, celebrarase en verán. Polo momento descoñécense a data e o lugar exactos.
A Lagoa, Trabada, Trabada
A Lagoa é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
AI Song Contest 2022
Formato
Ao contrario que no Eurovisión, un país pode competir con máis de un representante.
Candidaturas
Foi anunciado que se abriron as portas para as presentacións de cancións e candidaturas até o 1 de xuño.
Polo momento ningunha asociación ou colectivo confirma a súa participación.
Paula Cousillas Pena
Paula Cousillas Pena, nada en Ponteceso en 1992, é unha filóloga e profesora galega.
Traxectoria
Graduada en Lingua e Literatura Galegas pola Universidade de Santiago de Compostela. Investigou no eido da Sociolingüística e a Análise do Discurso en relación coa lexislación educativa sobre a lingua galega e tamén a Literatura Medieval sobre o trobador Fernand´ Esquio. É lectora de lingua galega na Universidade Complutense de Madrid e cosecretaria da revista Madrygal.
As Lóngaras, Trabada, Trabada
As Lóngaras é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Néboa seca
miniatura|Tormenta de area e po procedente do [[deserto do Sáhara, chegando ás illas de Cabo Verde.]] A néboa seca ou calixe seca é un fenómeno atmosférico que se caracteriza pola presenza de partículas microscópicas suspendidas no aire, como o voaxa ou o fume, que afectan á claridade do ceo e reducen a visibilidade. Entre os diferentes procesos que poden provocar néboa seca están as actividades agrícolas en tempos de seca, o tráfico, as fábricas e os incendios. A diferenza da néboa habitual, que é húmida (debido á presenza de vapor de auga no ar) e ten un ton azul agrisado, a néboa seca adoita ser máis ben acastañada e, como o seu nome infire, árida.
Formación
O proceso de formación da néboa seca resulta do levantamento de partículas microscópicas que poden ser naturais (como voaxa, sal ou partícula volcánicas) ou artificiais (como a cinza). Cando o vapor de auga non é abundante, estas partículas permanecerán secas. No entanto, poden absorber o vapor de auga cando a humidade relativa non excede o punto de saturación, da mesma forma que se producen as gotículas das nubes e do neboeiro.
Lamelas, Trabada, Trabada
Lamelas é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Néboa seca
Formación
O proceso de captura das moléculas de vapor de auga por estes núcleos de condensación permítelles disolver parcialmente e aumentar o seu voluma, mais non provoca a formación de gotículas. Porén, estas «pregotículas» poden obstruir a visibilidade se tiveren densidade abondo no ar. Este fenómeno natural ocorre cando o ar é relativamente estábel, especialmente nunha situación de inversión térmica en que aparezan núcleos de condensación.
Mozandeo, Trabada, Trabada
Mozandeo é un lugar da parroquia de Trabada, no concello lucense de Trabada, na comarca da Mariña Oriental.
Manuel Ventosinos Pereira
Manuel Ventosinos Pereira, nado en Mañón cara a 1899 e finado en Ferrol o 16 de abril de 1937, foi un carabineiro e político galego.
Traxectoria
Carabineiro veciño do Barqueiro. En 1932 concedéronlle o premio de constancia de Carabineiro. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido. Xulgado en Ferrol por rebelión militar o 15 de marzo de 1937, foi condenado a pena de morte. Foi executado no castelo de San Felipe de Ferrol con Jesús Castaño Galdo, Jesús Verdeal Maseda, Germán Cervo Maseda, Jesús María Fernández Fernández e José Rivera Vieiro.
Carabinos
miniatura|240px|[[Cychrus attenuatus (Cychrini)]] A dos carabinos (Carabinae) é unha subfamilia de coleópteros adéfagos pertencente á familia dos carábidos. O seu xénero tipo é Carabus Linnaeus, 1758.
Descrición
A subfamilia foi descrita en 1802 polo entomólogo francés Pierre André Latreille, no Tomo III da súa ''Histoire naturelle, générale et particulière des crustacés et des insectes.
Tribos
A subfamilia comprende dúas tribos, cos xéneros que se indican:
Harry & Meghan
Harry & Meghan é unha serie documental estadounidense de Netflix, protagonizada por Henrique de Sussex e Meghan de Sussex. A serie ten seis partes e abrangue a relación da parella dende o seu primeiro encontro aé a súa decisión de renunciar á familia real británica e a formar parte das súas actividades. Tamén inclúe entrevistas a familiares, amigos, historiadores e xornalistas.
A serie estreouse en dúas partes: tres episodios dunha hora o 8 de decembro de 2022, e tres máis, unha semana despois o 15 de decembro. Recibiu valoracións mixtas por parte da crítica. De acordo con BARB, foi a estrea máis vista dun programa de Netflix en 2022 no Reino Unido. Ostenta o récord do debut máis grande dun documental de Netflix cun total de 81,6 millóns de horas de visualización nos seus primeiros catro días de estrea, que suman máis de 28 millóns de fogares.
Abadía de Saint-Wandrille de Fontenelle
miniatura|300px|Abadía de Saint-Wandrille
A abadía de Saint-Wandrille, antigamente chamada abadía de Fontenelle, é unha abadía beneditina situada no departamento de Seine-Maritime, na rexión de Normandía (Francia).
Instaurada no século VII, aínda hoxe está parcialmente en pé. Desde 1862 está baixo protección como monumento histórico.
Historia
miniatura|300px|Ruínas da abadía
San Wandrille fundou en 649 a abadía de Fontenelle, sobre unha propiedade concedida por Erquinoaldo, mordomo de palacio de Neustria. En 787, por orde de Carlomagno, Landry, abade de Jumièges e Ricardo, conde de Ruan estableceron un políptico, hoxe perdido. Foi a terceira abadía da provincia de Ruan, despois de Saint-Ouen e de Saint-Evrault.
Nunha carta de Carlos o Calvo datada o 21 de marzo de 854, pódese ler que os relixiosos de Fontenelle posuían bens en Le Pecq (Yvelines), en Chaussy-en-Vexin (Val-d'Oise), en Pierrepont, na comuna de Grandcourt (Somme), Bution (lugar aínda sen localizar, pero probabelmente cerca de Arpajon) e Marcoussis en Essonne.
A abadía contaba con 4 264 leiras e 28 muíños, ademais doutras propiedades, que, porén, se perderon practicamente por mala xestión.
Contra 858 foi saqueada polos normandos e abandonada.
Contra 960, Ricardo I de Normandía propiciou o restablecemento dos monxes levados por Gérard de Brogne. Roberto o Magnífico emitiu cartas para a devolución das propiedades usurpadas.
Durante as Guerras de relixión de Francia, en maio de 1562, os protestantes e os seus seguidores saquearon a abadía.
A Revolución francesa suprimiu a institución, e os edificios góticos transformáronse en cantera de pedras, destrozando a abadía.
Como quedou dito, esde 1862 está baixo protección como monumento histórico.
Revolución de Maria da Fonte
miniatura|Estatua de Maria da Fonte en [[Lisboa]] Maria da Fonte, ou Revolta do Miño, é o nome dado a unha revolta popular ocorrida en Portugal na primavera de 1846 contra o goberno cartista presidido por António Bernardo da Costa Cabral.
A sublevación foi resultado das tensións sociais remanentes das guerras liberais, agravadas polo gran descontento popular xerado polas novas leis de recrutamento militar que as seguiron, polos cambios fiscais e pola prohibición de realizar enterramentos no interior das igrexas.
Iniciouse na zona de Póvoa de Lanhoso (Miño) unha sublevación popular que se foi progresivamente estendendo a todo o norte de Portugal. A instigadora dos motíns iniciais foi unha muller do pobo chamada Maria, natural da freguesía de Fontarcada, polo que sería logo coñecida polo alcume de Maria da Fonte. Como a fase inicial do movemento insurreccional tivo unha forte compoñente feminina, acabou por ser ese o nome dado á revolta.
A sublevación propagouse despois ao resto do país e provocou a substitución do goberno de Costa Cabral por un presidido por Pedro de Sousa Holstein, 1º duque de Palmela. Logo, nun golpe palaciano coñecido como a Emboscada, o 6 de outubro daquel ano, a raíña María II destituíu o goberno e nomeou o mariscal João Carlos de Saldanha Oliveira e Daun, 1º Duque de Saldanha, para constituír un novo ministerio, provocando isto que a insurrección se intensificase.
O resultado foi unha nova guerra civil de 8 meses, a Patuleia, que rematou coa sinatura da Convención de Gramido, o 30 de xuño de 1847, tras a intervención de forzas militares estranxeiras ao abrigo da Cuádrupla Alianza.
O contexto da revolta
miniatura|[[António Bernardo da Costa Cabral]] A partir de 1842 foi instaurado en Portugal un réxime, por moitos entón considerado despótico, que tiña por líder a António Bernardo da Costa Cabral, un dos xefes do movemento constitucionalista de 1842, apoiado, entre outros, por seu irmán José Bernardo da Silva Cabral, 1º conde de Cabral (de aí o alcume popular de goberno dos Cabrais ou cabralismo).
No intento de crear as estruturas dun estado moderno, Costa Cabral impulsou reformas e obras importantes. Para conseguir este obxectivo, o goberno comezou a traballar en privilexios instalados e hábitos moi arraigados. E, sobre todo, debido a que a reorganización tributaria e as subas de impostos fixéronse imprescindibles, Costa Cabral viuse obrigado a promover medidas para cambiar a estrutura tributaria, coa introdución do imposto sobre a propiedade. Fronte a estas medidas, a poboación rural revolveuse de forma espontánea e violenta.
Neste contexto de acendida contestación contra o goberno, a aparición de novos requisitos tributarios, o censo de bens e a creación de matrices de terras, chamadas de xeito significativo pola xente "as papeletas da ladroeira", para a avaliación de impostos e un maior rigor na contratación militar, levaron ao límite os ánimos das poboacións rurais. Non obstante, a mecha prendeu cun asunto que aparentemente tería menos impacto: por decreto do 28 de setembro de 1844 prohibíronse os enterros nas igrexas e impúxose o depósito dos restos do falecido, despois de que se rexistrase a morte e se obtivese licenza sanitaria, nos cemiterios construídos a campo aberto.
Por vía da nova regulamentación dos servizos de saúde, o pobo tiña que romper coa tradición de moitos séculos de enterrar os defuntos nas igrexas, esperar que o delegado de saúde certificase o óbito e, despois pagar os gastos do funeral.
Inicialmente a norma foi bastante ignorada, xa que eran poucos os cemiterios, pois a pesar da lei das taxas e da construción de cemiterios que databa do 21 de setembro de 1835, nunca fóra cumprida dada a pobreza en que se vivía na época, agravada pola crise económica resultante da guerra civil e pola praga da pataca e a seca que asolaran o país durante boa parte da década anterior. Con todo, cando as autoridades decidiron impor as novas regras de enterramento, o pobo, enfadado polo resentimento acumulado, ergueuse violentamente contra o que consideraba a prepotencia dos políticos liberais.
O propio clero máis conservador falaba da lei da prohibición dos enterros nas igrexas como anti-relixiosa e afirmaba que levaba o "selo do diaño e da masonaria".
Maria da Fonte e os motíns iniciais
Despois de múltiples incidentes e disturbios illados, ocorridos por todo o país, pero con maior protagonismo no norte, o causante da revolta foi un feito moi trivial: a morte, o 21 de marzo de 1846, da anciá Custódia Teresa, habitante do lugar de Simães na freguesía de Fontarcada, nos arredores de Póvoa de Lanhoso.
Cando, na mañá do día seguinte, 22 de marzo de 1846, un grupo de veciños, onde predominaban as mulleres, decidiron proceder ao enterro da falecida na Igrexa do Mosteiro de Fonte Arcada, sen autorización da Xunta de Saúde e sen ter en conta as normas legais, as autoridades decidiron intervir. O motivo da dureza da intervención parece ser que xa era o segundo incidente deste tipo ese ano, xa que hai rexistros de graves disturbios en Fonte Arcada o 20 de xaneiro de 1846, cando foi enterrado José Joaquim Ribeiro.
No enterro de Custódia Teresa, a xente golpeou o comisario sanitario e non permitiu que este certificase a morte, nin os membros da familia aceptaron pagar a taxa de covato. O enterro fíxose ademais sen acompañamento relixioso, xa que o párroco rexeitara participar no desacato, aínda que a xente alegase que o facía por motivos relixiosos, xa que se o corpo estaba enterrado fóra da igrexa, en calquera outro chan que non fose o do templo, o "morto estaría desprotexido".
Quizais porque consideraron que as autoridades teñen menos probabilidades de actuar violentamente contra as mulleres, parece que estas tiveron un papel protagonista nos acontecementos e foi ás mulleres do lugar de Simães ás que se culpou principalmente. Esta imaxe do liderado feminino tamén pode resultar do xeito en que o suceso foi descrito polas autoridades, que buscaban minimizar os incidentes atribuíndoos a grupos de "beatas fanatizadas polos apostólicos".
Á vista dos feitos, as autoridades decidiron arrestar ao xefe da sublevación e proceder á exhumación do cadáver e ao seu enterro nos terreos destinados ao cemiterio. Con este fin, o 24 de marzo dirixíronse á parroquia, sendo recibidos por pedradas da poboación armada, que ía armada con fouces, chuzos e paus. Ao non poder exhumar o corpo, arrestaron a catro mulleres ás que consideraban as líderes dos incidentes dos días anteriores: Joaquina Carneira, Maria Custódia Milagreta, Maria da Mota e Maria Vidas. miniatura| O Pai [[Casimiro José Vieira ]] Cando o 27 de marzo as prisioneiras ían ser oídas polo xuíz, as campás tocaron a rebelión, reunindo á xente, que marchou dende o cruceiro ata a vila para abrir as portas da prisión con machados. Á cabeza deste grupo, confiados en que non se atreverían a disparar a mulleres, atopábanse algunhas mulleres novas, entre elas, vestidas de vermello, Maria Angelina, a irmá do zapateiro de Simães, que foi a primeira en golpear co machado a porta do cárcere.
Cando as autoridades intentaron identificar aos insurxentes colocaron na parte superior da lista á moza Maria Angelina. O seu irmán contou despois ao padre Casimiro José Vieira (que incluíu o testemuño nos seus Apontamentos para a História da Revolução do Minho em 1846 ou da Maria da Fonte) que foi a máis famosa só porque ía vestida de vermello. Como os espectadores se negaron a identificar aos amotinados, foi rexistrada simplemente como Maria da Fonte Arcada, despois abreviada por Maria da Fonte.
Non obstante, sobre este asunto, as opinións difiren, xa que nos anos inmediatos moitas Marias da Fonte apareceron no norte de Portugal, alegando, con maior ou menor xustiza, a gloria do nome. A identificación con Maria Angelina, de Simães, que de feito foi procesada e pronunciada nos disturbios en Póvoa de Lanhoso, parece a máis crible, xa que o padre Casimiro José Vieira era un setembrista convencido, que xogou un papel importante nos acontecementos da Revolución de María da Fonte e que viviu de preto os acontecementos.
Outra explicación alternativa, que colle unha gran verosimilitude, dado o marco social e político dos acontecementos, é que o alcume de Maria da Fonte era un epíteto despectivo lanzado polos políticos cabralistas para designar colectivamente ás mulleres que, convenientemente para a versión que minimizou os incidentes, parecían liderar a contestación. Entón, en vez dunha Maria da Fonte, teriamos unha multitude de Marias. Despois, romantizada pola intelectualidade da época, Maria da Fonte converteríase no epítome das virtudes bélicas das mulleres do norte de Portugal, pasando de ser unha defensora das ideas reaccionarias, materializada en costumes atávicos, á auténtica expresión do desexo de liberdade da alma popular.
De todos os xeitos, grazas a Camilo Castelo Branco, o nome da taberneira Maria Luísa Balaio tamén recibiu moita atención e, moitos anos despois, en 1883, o xornal O Comércio de Portugal aínda informaba de que "na noite do 7 ao 8 de decembro de 1874, morreu na parroquia de Verim, Ana Maria Esteves, nacida en Santiago de Oliveira, casada con António Joaquim Lopes da Silva daquela parroquia de Verim e que fora a infame Maria da Fonte".
A xeneralización da revolta
Nos días seguintes sucedéronse casos idénticos, estendéndose a revolta a todo o Minho. Poucos días despois, na veciña parroquia de Galegos, outros veciños enterraron a Francisco Lage no "chan debido". As autoridades volveron emitir ordes de arresto, pero só arrestaron a Josefa Caetana, que foi enviada á prisión de Braga. Con todo, ao cruzar a Serra do Carvalho, os seis policías que a levaban foron agredidos por centos de mulleres, que liberaron á prisioneira. miniatura|Revolta de Maria da Fonte, en A Ilustração, v. II, 1846, p. 71. En poucas semanas os disturbios estendéronse por Minho e Trás-os-Montes e máis tarde ata Beiras e Estremadura, gañando progresivamente un carácter político mediante a organización de xuntas revolucionarias que tomaron o poder localmente e rexeitaron a obediencia ao goberno. Xa non se trataba de Marias da Fonte, senón que o país afrontaba un movemento insurreccional sen precedentes.
A alarma xa estaba moi estendida en Lisboa, especialmente cando se soubo que en dúas cidades importantes, Santarém e Porto, organizáronse sublevacións. Os disturbios multiplicáronse rapidamente, tomando a forma dun grave levantamento que se daba en boa parte do país.
Esta rebelión, iniciada, primeiro en Fonte Arcada, concello da Póvoa de Lanhoso, en marzo de 1846, e despois propagada a outros puntos, ficou coñecida na Historia de Portugal como a "Revolución da Maria da Fonte", ou "Revolución do Miño", aínda que non fose, no sentido etimolóxico e político do termo, unha verdadeira revolución. Foi máis ben unha sublevación popular, o primeiro movemento de masas dos tempos modernos en Portugal.
Ese carácter popular do movemento da Maria da Fonte é atestado polo principal aludido, Costa Cabral, que o 20 de abril de 1846, no auxe da revolta, proferiu un discurso na Cámara dos Deputados onde, a pesar de afirmar que "hai unha conspiración permanente contra as institucións actuais, contra a orde estabelecida, e mans ocultas que manexan estas conspiracións", recoñeceu que "a sublevación en curso no Miño é unha revolución distinta a todas as outras que até hoxe teñen aparecido, porque todas as outras revolucións tiñan por bandeira un principio político, máis ou menos, pero esta revolución é feita por homes de saco ao ombro e de fouce na man, para destruír facendas, asasinar, incendiar a propiedade, roubar os habitantes das terras que percorren e lanzar fogo ás notarías, reducindo a cinzas os arquivos". E continuou recoñecendo que era unha revolta sen xefe, na cal pontificaba a "máis ínfima clase da sociedade", executada por "un bando de dúas mil catrocentas a tres mil persoas, armadas con fouces, pancas, chuzos, espingardas, con todo canto eles poden coller".
Rapidamente á revolta popular uníronse movementos políticos organizados e a ela se asociaron todas as forzas anti-cartistas e, por unha vez, converxeron nunha loita común todas as forzas máis radicais do espectro político, entre elas os miguelistas. Pretendían o derrube dos Cabrais e mesmo o da Raíña, mais moitos, aínda que sen o afirmaren con clareza, pretendían tamén o fin do réxime liberal.
A suspensión das garantías constitucionais e a caída do goberno
Cando as medidas tomadas non estancaron o movemento revolucionario, a raíña e os seus conselleiros, xenuinamente asustados fronte á dimensión da insurrección e á rapidez coa que se estendía polo país, consideraron destituír o ministerio cabralista. Aumentando aínda máis a tensión o Xeneral Sá da Bandeira tomara partido ao lado dos revoltosos, formando un exército, e algúns dos principais políticos de entón, entre eles Francisco de Almeida Portugal (o reputado 2º conde do Lavradio), Luís da Silva Mouzinho de Albuquerque e José Jorge Loureiro, pediron á raíña a destitución do goberno.
Nesta situación, Maria II, incapaz de controlar a situación, e a pesar de ter sempre protexido a Costa Cabral, destituíu o goberno o 17 de maio de 1846, chamando ao poder ao 1º duque de Palmela, Pedro de Sousa Holstein, e ao xeneral Luís da Silva Mouzinho de Albuquerque.