cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Carlos Francisco de Croix
Traxectoria
En Galicia dedicou boa parte dos seus esforzos a obras públicas e a mellora das infraestruturas, en particular da rede viaria. En Nova España tocoulle superar segundo algúns historiadores unha das etapas «máis convulsas» do vicerreinado ao longo do século XVIII, nunha época de clara decadencia económica, aínda que a súa actuación como administrador foi ben considerada. Durante o seu mandato en México ocupouse da expulsión dos xesuítas –de forma expeditiva e sen moitas contemplacións, segundo algúns autores–, combater tribos indias sublevadas en Sonora e Sinaloa, así como de impulsar as obras do desaugadoiro de Huehuetoca. Volvería a España pobre e con débedas. A súa herdeira foi Fernanda de Croix e Vergel
Orlets 2
Orlets 2 ou Yenisey foi un tipo de satélite de recoñecemento fotográfico ruso sucesores dos Orlets 1.
Características
Os Orlets 2 eran versións melloradas dos Orlets 1. Tamén eran satélites de recoñecemento que usaban unha cámara panorámica e película fotográfica que era devolta á Terra para a súa análise, pero en lugar de oito cápsulas, como os Orlets 1, usaban 22 cápsulas para poder enviar máis material fotográfico. A maior masa dos satélites fixo que tiveran que ser lanzados mediante foguetes Zenit 2. En total lanzáronse dous Orlets 2, un en 1994 e outro en 2000.
Enchanted
Enchanted é un filme estadounidense dirixido por Kevin Lima que foi estreado no 2007.
Sinopse
Historia da princesa Giselle (Amy Adams), que é transportada por un feitizo da malvada raíña Narissa (Susan Sarandon) dende o seu mundo máxico á moderna e caótica Nova York. Giselle namórase dun avogado divorciado, encantador pero nada perfecto (Patrick Dempsey) que decide axudala. Malia que no seu mundo está prometida ó príncipe de conto de fadas (James Marsden), a princesa terá que elixir entre o amor ideal e o real.
Cambillán, Veascós, Carballedo
Cambillán é un lugar da parroquia de Veascós, no concello lugués de Carballedo, na comarca de Chantada. Segundo o INE en 2016 tiña 11 habitantes, 6 mulleres e 5 homes.
Toponimia
O topónimo pode derivar do antropónimo. O nome non se repite en ningún outro lugar de Galicia.
STS-86
STS-86 foi unha misión do transbordador espacial Atlantis lanzada o 26 de setembro de 1997 desde a rampla 39A do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-86, con seis astronautas (James D. Wetherbee, Michael J. Bloomfield, Vladimir G. Titov, Scott E. Parazynski, Jean-Loup Chrétien, Wendy B. Lawrence e David A. Wolf) a bordo, foi lanzada para acoplarse coa estación espacial Mir para transferir subministracións e tripulación e facer experimentos a bordo. O Atlantis, o día da partida, voou arredor da estación para buscar unha fuga no módulo Spektr causada pola colisión dunha nave Progress.
O Atlantis chegou á estación o 27 de setembro. Durante a súa estancia tivo lugar a primeira actividade extravehicular conxunta entre un astronauta estadounidense e un cosmonauta ruso e transferíronse máis de catro toneladas desde o módulo Spacehab do transbordador á Mir. Tamén se fixeron unha serie de probas para estudar a resistencia estrutural da estación e varios experimentos a bordo.
O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 6 de outubro de 1997 con Michael Foale a bordo e deixando a Wolf na Mir.
Motocrós
O motocrós é unha disciplina motociclista que se desenvolve en circuítos sen asfaltar ou en campo a través e na cal os diferentes participantes disputan unha carreira co obxectivo de finalizar en primeira posición á hora de chegar á meta. É unha das modalidades máis espectaculares do motociclismo. Combina a velocidade coa destreza necesaria para controlar a moto ante as irregularidades naturais (e nalgúns casos artificiais) do terreo, con curvas pechadas, cotarelos, fochancas, cambios bruscos de rasante, cursos de auga e sobre unha superficie de terra que, xeralmente, se atopa enlamada coa finalidade de evitar o perigo que supón o po. Todo iso fai que nas carreiras de motocrós se sucedan saltos e derrapes.
O aquelarre (1823)
O aquelarre ou O gran Cabrón é unha das pinturas ó óleo sobre lenzo que conforman as chamadas Pinturas negras coa que Francisco de Goya decorou os muros da súa casa da Quinta del Sordo. A serie foi pintada entre 1819 e 1823.
Esta obra, xunto co resto das Pinturas negras, foi trasladada de revoco a lenzo, a partir de 1874 por Salvador Martínez Cubells, por encargo do barón Émile d'Erlanger, un banqueiro francés, de orixe alemá, que tiña intención de vendelas na Exposición Universal de París de 1878. Porén, as obras non espertaron a atención de compradores e doounas el mesmo, en 1881, ó Museo do Prado, onde actualmente se expoñen.
Motocrós
O motocrós demanda moita resistencia e fortaleza física do piloto. Unha moto de cros/enduro de competición é capaz de desenvolver unha aceleración en tramos curtos comparable aos mellores automóbiles deportivos, sen a comodidade de ir sentado e sobre terreo moi áspero; isto deriva nun traballo constante de todos os músculos do corpo, en especial dos brazos e costas. O circuíto español onde recae o mundial de motocrós é Bellpuig (Lleida).
Variantes e derivados do motocrós
Co paso do tempo e o avance da tecnoloxía esta disciplina pasou a ser moito máis espectacular, xa que permite saltos máis longos e máis altos e derivou en distintas disciplinas paralelas, como o freestyle ou o supermotard. Esta última é unha disciplina moi similar ao motocrós pero que se realiza sobre terreo mixto (asfalto e terra); xa que logo, as motocicletas e o equipamento de protección do piloto son unha mestura entre os de motocrós e de motociclismo de velocidade. A variante do freestyle consiste en que cunha moto similar ás de motocrós(normalmente con motor 250cc de dous tempos) e co gardalama de atrás recortado han de facer saltos e acrobacias no aire, canto máis espectaculares máis puntúan e puntúan, aínda máis se as acrobacias fanas sen suxeitar o guiador da moto.
Tamén existe outra disciplina parecida ao motocrós chamada "supercrós", que se disputa en recintos máis pequenos (normalmente rodeados de tribunas ou interiores de instalacións fixas), e os cotarelos de terra onde os pilotos saltan sobre as súas motos son moito máis grandes e distribuídos especificamente para esta especialidade.
Competicións
O Campionato Mundial de Motocrós é a principal competición de motocrós do mundo. Organízao a FIM e celébrase principalmente en Europa, pero tamén inclúe probas en América do Norte, América do Sur, Asia, Oceanía e África. Tamén a FIM organiza o Motocrós das Nacións, unha competición por equipos na que compiten diversas seleccións nacionais con tres pilotos cada unha, cada un con motos de categorías diferentes.
Entrerríos, Valdoviño, Valdoviño
Entrerríos é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 17 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 10 homes e 7 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Tausa
Tausa é un concello do departamento de Cundinamarca (Colombia), que se atopa na provincia de Ubaté. Limita polo norte cos concellos de San Cayetano, Carmen de Carupa e Sutatausa, polo oeste con Pacho e San Cayetano, polo leste con Sutatausa, Cucunubá e Suesca e polo sur cos concellos de Nemocón e Cogua.
Historia
Na época precolombiana, o territorio do actual concello de Tausa estivo habitado polos muiscas. En 1541 o capitán Gonzalo de León Venero foi nomeado encomendeiro de Tausa, Suta e Simijaca. O 20 de novembro de 1559, o oidor e visitador xeral Tomás López nomeou como comisionado para Ubaté a Diego Rodríguez de Valderas. Nese momento, Tausa formaba parte da partida ou correxemento de Ubaté xunto a Suesca, Susa, Cucunubá, Fúquene, Simijaca e Sutatausa. Dita partida formaba parte á súa vez da provincia de Santafé.
Chapa
Unha chapa é unha lámina, xeralmente de madeira ou metal, lisa e fina. Amais, como topónimo pode referirse a:
Yaracuy
Yaracuy está situado no centroccidente do país limitando ao norte con Falcón, ao sur con Portuguesa e Cojedes, ao oeste con Lara e ao leste con Carabobo e Cojedes. As principais poboacións son San Felipe, Yaritagua, Chivacoa, Nirgua, Cocorote, Urachiche e Aroa. A súa poboación é de 597.721 habitantes e a densidade é de 84,18 hab./km².
Historia
O val do río Yaracuy foi chamado polos aborixes Uadabacoa, que na súa linguaxe significa "sitio de arboredos". Caquetíos, Jiraharas e Gayones, eran as tribos que habitaban en Yaracuy antes da chegada dos españois.
A historia escrita do Yaracuy comeza no ano 1530, co paso do alemán Nicolás Federman, lugartenente do Gobernador Weltzer. Na súa relación de viaxe pola xurisdición belzaresca, cualifícao de Val das Damas, porque as indíxenas que atopou son belas e esveltas.
Durante a Colonia, estivo integrado á Provincia de Caracas. A Constitución de 1811 vinculouno a Barquisimeto; na constitución sancionada o 23 de xuño de 1824 adxudícaselle á Provincia de Carabobo; no 29 de maio de 1832 pasaba novamente á Provincia de Barquisimeto; o 15 de marzo de 1855, por primeira vez dáselle personalidade propia como Provincia de Yaracuy, integrada polos cantóns de San Felipe, Yaritagua e Nírgua, con capital en San Felipe; foi a segunda entidade nacional que se designou co nome de Estado co advenir da Guerra Federal e iso ocorre en 1859, pero só é oficializado co triunfo da revolución de 1864. Ao declararse no Congreso de Plenipotenciarios de 1879 a redución dos estados, pasou a integrar ao Estado Norte de Occidente xunto con Barquisimeto e Falcón, pero esta división territorial chegou só ata 1881 en que pasou a chamarse Grande Estado Lara, subdividido en sección Barquisimeto e Sección Yaracuy. Nos comezos de 1892 recobrou a súa autonomía para perdela o 28 de decembro dese mesmo ano, no que pasou a incorporarse novamente a Barquisimeto. O 22 de abril de 1899 o Congreso acorda os vinte estados federais, entre os cales figura o Estado Yaracuy, incorporándoo a localidade de Nirgua, que pertencía entón a Carabobo; desde entón non houbo máis cambios e o Yaracuy goza de autonomía plena.
Folclore
O Estado Yaracuy está representado por unha rica variedade social e cultural. Mantén vencellos ancestrais xa que o yaracuyano é, particularmente, "amante da súa terra". Porén, os costumes dan cabida, ao mesmo tempo, ás liñas modernas de expresión.
Os Próceres marcan o camiño. Resulta rechamante o feito de que cada Institución de Educación leva o nome dalgún prócer (local ou nacional), e cuxa biografía pasar a formar parte da preparación dos educandos. Nas escolas e colexios celébranse as datas inherentes ao personaxe ao que se lle dedica o camiño educativo e formativo.
Monumento ao Cacique YaracuyLa Escola: semente da comunidade. Indistintamente, as escolas e colexios dedican parte do esforzo formativo, no ensino das tradicións folclóricas. É así que non se deixan de lado mostras autóctonas como "A Parranda de San Juan", "O Velorio da Cruz" ou o "Oso Melero", esta última, metáfora enfocada nas indíxenas Jira-Xara (antergos da vila yaracuyano).
Diversidade Relixiosa. Como en toda Venezuela, Yaracuy tamén celebra con afán as festas Católicas: "Semana Santa" (coas acostumadas procesións), "A Queima de Xudas", "O Nacemento do Neno Xesús" (Natividade do Señor), entre outras. Porén, tamén teñen cabida e relevancia celebracións baseadas noutras mostras relixiosas propias e/ou importadas desde a época colonial, como por exemplo: "O Entroido", "Danzas sobre Brasas", e a máis relevante, a adoración da "reina-santa" María Lionza (patroa dos "bruxos", cuxo centro de veneración é a Montaña de "Sorte", situada en Chivacoa).
Outras danzas, bailes crioulos e rondas son: "O Sebucán", "Mare Mare", "O Paxaro Guarandol" etc.
Aísa
Aísa é un concello na comarca da Xacetania, provincia de Huesca, comunidade de Aragón. Esténdese por unha área de 80.91 km² onde no ano 2007 vivían 408 habitantes. Encóntrase a 1043 metros sobre o nivel do mar. Do seu termo municipal forman parte tamén os núcleos de Candanchú, Esposa e Sinués.
Demografía
Evolución da poboación de Aísa desde a década dos 20 ata agora:
Política
O repartimento de escanos quedou deste xeito:
Pedro Losada Rodríguez
Pedro Losada Rodríguez, nado en Santiago de Compostela en 1792 e finado na mesma cidade en 1857, foi un sacerdote e político galego.
Traxectoria
Bacharel en Artes en 1804, bacharel en Cánones en 1815, licenciado en cánones en 1916 e doutor en Cánones en 1918. Ordenouse sacerdote. Catedrático de Lingua latina e Maiores, foi reitor da universidade compostelá nese ano, sendo depurado pola súa militancia liberal. Reintegrouse en 1833 grazas á amnistía. En 1834 obtivo a cátedra de Sintaxe ou de Medianos e en 1836 novamente a súa cátedra de Maiores. En 1837 foi nomeado reitor da Universidade de Santiago de Compostela, pero foi separado do seu cargo en 1839. Dende 1840 foi protector da xuventude literaria que se constitúe neses anos e o primeiro presidente da Academia Literaria de Santiago. En 1842 conseguiu conmutar o seu doutoramento en Cánones polo de Xurisprudencia. Entre 1853 e 1854 fíxose cargo da cátedra de Economía Política da Facultade de Dereito. En 1854 conseguiu a licenciatura en Literatura.
Timiraos, Valdoviño, Valdoviño
Timiraos é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 2 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 1 home e 1 muller, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Nicolas Cazalé
Nicolas Cazalé, nado en Pau (Pireneos Atlánticos) o 24 de abril de 1977, é un actor e modelo francés principalmente coñecido pola súa participación en filmes como Le Grand Voyage ou Caótica Ana. O seu pai é bearnés e a súa nai ten ascendencia alxeriana.
Siberut
Siberut é a máis grande e máis setentrional das illas Mentawai, situada a 150 quilómetros ao oeste de Sumatra no Océano Índico. Forma parte de Indonesia, a illa é o fogar principal para os mentawai. A metade occidental da illa foi declarada como Parque Nacional en 1993. Gran parte da illa está cuberta de selva, pero está explotada pola industria madeireira.
As illas menores adxacentes a Siberut inclúen Karamajet e Masokut, que se atopan no estreito Bungalaut no sur da illa.
Siberut viuse afectada polo tsunami de 2004, pero sen ningunha perda coñecida da vidas humanas.
Tim Hardaway
Timothy Duane "Tim" Hardaway, nado 1 de setembro de 1966 en Chicago, Illinois, é un ex xogador americano de baloncesto profesional que xogou na National Basketball Association (NBA) e foi un dos mellores bases da súa época. É o pai de Tim Hardaway, Jr., que xoga actualmente para os New York Knicks.
Siberut
Xeografía
Illa Siberut ten un cálido e húmido clima de selva tropical, cunha choiva anual de 4.000 mm. As temperaturas oscilan entre 22 e 31 °C, e a media de humidade dun 81-85%. A costa leste ten moitos illotes, Baías e arrecife de coral, e está cuberta con bosques de mangleiros que se estenden ata 2 km de ancho antes de dar paso aos bosques de Nipa. O oeste é principalmente de bosques de Barringtonia e é difícil chegar por mor dun mar axitado e abruptos cantís. O interior montañoso elévase a 384 metros, con moitas correntes de auga que forman pantanos nas terras baixas.
Medio Ambiente
Siberut foi recoñecida como Reserva da Biosfera en 1981. En 1993, a parte occidental da illa foi designada como Parque Nacional, cunha superficie de 1.905 km².
Tim Hardaway
NBA
Na súa tempada coma rookie, Hardaway levou o número "5", xa que Manute Bol levaba o "10". Tras a marcha de Bol dos Warriors, Hardaway colleuno. Cos Warriors, Hardaway era parte do "Run TMC" (as iniciais dos nomes dos xogadores, e un xogo de palabras co nome do grupo de rap Run DMC) que foi o trío máis anotador, formado por el, Mitch Richmond e Chris Mullin. Como parte do ataque dos Warriors, Hardaway era responsable de liderar ao Run TMC, co seu excelente pase e as súas habilidades no un contra un, complementando o lanzamento de Mullin e a forza de Richmond. Hardaway xogou para os Warriors ata a metade da tempada 1995-96 cando foi traspasado aos Miami Heat xunto con Chris Gatling a cambio de Kevin Willis e Bimbo Coles.
Siberut
Medio Ambiente
Ao redor do 70% dos bosques que están fóra da reserva están suxeitos a concesións madeireiras, algúns operativos e outros pendentes.
Tim Hardaway
NBA
Nas súas mellores tempadas, Hardaway acadou de 18 a 23 puntos e de 8 a 10 asistencias por partido. Chegou aos 5.000 puntos e 2.500 asistencias máis rápido que calquera outro xogador, excepto Oscar Robertson. Hardaway participou ademais en cinco NBA All-Star Games. Foi o líder de asistencias de Miami Heat da historia, e xunto co pivote Alonzo Mourning liderou aos Heat a varias das mellores tempadas da franquía.
Siberut
Medio Ambiente
No ano 2001 a UNESCO trouxo unha nova fase do seu Programa Siberut, coa intención de protexer o ecosistema a través do desenvolvemento local. Esta fase implica a creación dunha asociación de comunidades locais, grupos conservacionistas e o goberno local, un enfoque que parece ser popular a nivel local.
Tim Hardaway
NBA
Coas súas habilidades decrecendo coa idade, Hardaway foi traspasado aos Dallas Mavericks o 22 de agosto de 2001 a cambio dunha elección en segunda rolda do Draft. Con Dallas, Hardaway foi usado frecuentemente dende o banco, sendo titular en tan só 2 de 54 partidos e facendo case dez puntos por partido. Na metade da tempada, foi traspasado aos Denver Nuggets a cambio do base Nick Van Exel. Cos Nuggets xogou de inicio os 14 partidos que xogou con eles, antes de retirarse e converterse en analista de baloncesto para a ESPN. Mentres xogaba cos Nuggets, foi suspendido dous partidos e sancionado con 10.000 dólares pola liga ao tirar un monitor de televisión á pista. O 27 de marzo de 2003, Hardaway asinou un contrato cos Indiana Pacers, e no seu primeiro partido anotou 14 puntos, a súa mellor marca da tempada, e repartiu 7 asistencias contra os Chicago Bulls.
Busmullán, Padornelo, Pedrafita do Cebreiro
Busmullán é un lugar da parroquia de Padornelo no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 9 habitantes (3 homes e 6 mulleres).
Este topónimo trátase dunha errata do Nomenclátor Oficial de Galicia, xa que a forma correcta é Busnullán.
Eixón, Dormeá, Boimorto
Eixón é un lugar da parroquia de Dormeá no concello coruñés de Boimorto na comarca de Arzúa. Tiña 5 habitantes no ano 2018 segundo datos do INE, dos cales 3 eran homes e 2 eran mulleres.
Esporulación
En cada organismo a esporulación pode verse favorecida ou desencadeada por circunstancias medioambientais adversas, como falta de dispoñibilidade de nutrientes, ​ ou de luz; ​ e pode formar parte do ciclo de vida normal​ durante a reprodución.
A bacteria Bacillus subtilis e o fungo do pan (Neurospora crassa) úsanse frecuentemente no laboratorio como organismos modelo nos estudos de esporulación. Nos animais a meiose produce gametos, pero nas plantas e nos fungos, en cambio, produce esporas.
As esporas son estruturas resistentes, constan dunha soa célula protexida por unha grosa envoltura que lles permite resistiren condicións ambientais desfavorábeis.
Esporulación nos fungos
O procedemiento da esporulación nos fungos segue unha serie de etapas:
Este proceso de reprodución consiste na división do núcleo en diferentes partes, as cales se rodean polo citoplasma e, desta forma, prodúcese a conformación das esporas; este proceso de reprodución prodúcese asexualmente por medio de mitosporas e na culminación dun proceso de reprodución sexual por medio de esporulación meiótica. Este proceso é un proceso de diferenciación celular co fin da xeración de esporas e a súa expulsión ao ambiente. Este tipo de reprodución prodúcese en fungos, e tamén en amebas, liques, e en casos específicos de bacterias, protozoos esporófitos e, frecuentemente, en vexetais.
Esporulación nas plantas
Algunhas plantas son capaces de reproducírense con este sistema tendo incluso partes encargadas da formación de esporas: esas rexións coñécense como esporanxios e están situadas no revés das follas, que se encarga da produción de esporas. Estas plantas alternan o mecanismo de reprodución cunha reprodución sexual de tal maneira que os fillos poden seren producidos tanto por reprodución sexual como asexual.
Esporulación nas bacterias
O proceso de esporulación nas bacterias segue esta serie de etapas:
Manduas
O topónimo galego Manduas pode referirse a:
Ultimato británico de 1890
O Ultimato británico de 1890 foi un ultimato do goberno británico - entregado o 11 de xaneiro de 1890 por un "Memorando" - a Portugal, para a retirada das forzas militares existentes no territorio comprendido entre as colonias de Mozambique e Angola, no actual Cimbabue, a pretexto dun incidente ocorrido entre portugueses e Macololos. A zona era reclamada por Portugal, que a incluíra no famoso Mapa Cor-de-rosa, reclamando a partir da Conferencia de Berlín unha franxa de territorio que ía de Angola á contra-costa, ou sexa, a Mozambique.
A imposibilidade de resistencia leva á inmediata caída do goberno, sendo nomeado o 14 de xaneiro un novo ministerio presidido por António de Serpa Pimentel.
Iníciase un profundo movemento de descontento social, implicando directamente á familia reinante, vista como demasiado próxima dos intereses británicos, na decadencia nacional patente no ultimato. Os republicanos capitalizan este descontento, iniciando un crecemento e alongamento da súa base social de apoio que levará á proclamación da I República portuguesa o 5 de outubro de 1910.
Alimentando ese ambiente de case insurrección, o 23 de marzo, António José de Almeida, estudante universitario en Coímbra e futuro presidente da república, publica un artigo co título Bragança, o último, que será considerado calumnioso para o rei e o levará á cadea, e o 11 de abril ponse á venda o Finis Patriae de Guerra Junqueiro ridiculizando a figura do rei. Formalizando a decadencia portuguesa, o 20 de agosto asínase o Tratado de Londres entre Portugal e Gran Bretaña, definindo os límites territoriais de Angola e Mozambique. O tratado foi publicado no Diário do Governo o 30 de agosto e presentado ó parlamento na sesión do 30 de agosto, o que desencadea novas protestas e nova caída do goberno.
En consecuencia da cesión perante os intereses británicos, aparece en Lisboa a Liga Liberal, movemento de protesta presidido por Augusto Fuschini coa participación de João Crisóstomo contra o Tratado de Londres. A Liga promoveu unha reunión, no Teatro São Luís, na que participaron cerca de 400 oficiais.
Despois de 28 días de crise política é nomeado a 14 de outubro un goberno extra-partidario, presidido por João Crisóstomo. O goberno é apoiado pola Liga Liberal, retomándose progresivamente a calma.
Estes acontecementos desencadeados polo Ultimato británico do 11 de xaneiro de 1890 marcaron de forma indelébel a evolución política portuguesa, desencadeando unha cadea de acontecementos que desemboca na fin da monarquía constitucional e no reforzamento na consciencia colectiva portuguesa do apego ó imperio colonial, que despois tivo pesadas consecuencias ó longo do século XX.
Praia da Concha, Donostia
miniatura|250px|Praia da Concha. A Praia da Concha (en éuscaro: Kontxa, en castelán: La Concha) é unha praia situada na baía da Concha da cidade vasca de Donostia. É unha das praias urbanas máis famosas de todo o país.
Situada ao oeste da desembocadura do río Urumea, separada do mesmo polo monte Urgull e aloxada na Baía da Concha, ten unha lonxitude media de 1.350 m, unha anchura media de 40 m e unha superficie media de 54.000 m².
É unha praia de area e pouca profundidade, na que o percorrido das mareas a miúdo limita a superficie útil para o uso. Pode considerarse unha praia de contorna urbana e uso masivo. Os accesos peonís a ela son bos, así como os transportes públicos e aparcadoiros subterráneos. É ademais desde 2007, un dos 12 Tesouros de España.
miniatura|600px|left|A Baía da Concha vista desde o paseo que mira á praia
Aragüés del Puerto
Política
A repartición de escanos quedou deste xeito:
Unión Fenosa
Unión Fenosa foi un grupo empresarial español presente en varios sectores económicos, tendo coma principal actividade a produción de enerxía eléctrica, pero presente tamén no sector do gas e nos servizos e telecomunicacións.
Unión Fenosa foi adquirida por Gas Natural, que agora opera como Gas Natural Fenosa, nun proceso iniciado en xullo de 2008 (cando Gas Natural chegou a un acordo con ACS para a compra da súa participación do 45,3% en Unión Fenosa) e culminado en setembro de 2009 (momento no que as accións da nova compañía son admitidas a cotización).
Historia
Naceu o 23 de novembro de 1982 co nome de Unión Eléctrica Fenosa trala fusión entre Unión Eléctrica, creada en 1912 como Unión Eléctrica Madrileña, e Fenosa (Fuerzas Eléctricas del Noroeste S.A.), creada en Galiza en 1943 por Pedro Barrié de la Maza.
En 1986 o grupo iniciou a súa expansión internacional cun contrato de consultoría para a empresa Usinas y Transmisiones Eléctricas de Uruguay, e en 1988 entrou en funcionamento a central nuclear de Trillo, da que Unión Fenosa era promotora.
miniatura|200px|dereita|[[Estorniños sobre un tendido eléctrico de Unión Fenosa.]]
En 1992 tivo lugar o primeiro investimento directo no exterior, e en 1994 creouse Unión Fenosa Energías Especiales para dar pulo ás enerxías renovables. En 1995, tralo éxito das exposicións bienais creadas en 1989 e denominadas Mostra Unión Fenosa, creouse o Museo de Arte Contemporánea Unión Fenosa, na Coruña.
Fenosa participara desde a liberación das telecomunicacións neste sector, e en 1998 adquiriu unha participación da empresa de telefonía móbil Airtel, traspasando o investimento ao ano seguinte ao grupo Aúna (Retevisión e Amena). Así mesmo, conta na actualidade (agosto de 2008) cun 35,44 % das accións da empresa galega R.
No ano 2000 asinou un contrato cunha empresa petroleira exipcia, que permitiu a Unión Fenosa dispor de gas propio en orixe e así ter unha posición de vantaxe no sector. Ademais, creouse Soluziona como integradora das empresas de servizos profesionais do Grupo. A Central de Hermosillo, en México entrou en funcionamento en 2001 e constitúe o primeiro ciclo combinado de gas construído e operado pola empresa. En 2002 eliminou do seu nome a palabra "Eléctrica" para reflectir a entrada noutros negocios (gas, telecomunicacións etc.) En 2003 entrou como socio estratéxico no accionariado de Unión Fenosa Gas a empresa italiana ENI, que co 50% dos títulos, reforzou o posicionamento do Grupo nos mercados gasistas internacionais.
En 2005 un grupo empresarial galego formado por Amancio Ortega, Jacinto Rey do Grupo San Jose, Caixa Nova e Caixa Galicia tentaron comprar as accións de Fenosa en mans do Banco de Santader. Esta compra supuña asumir o control da eléctrica. Coa operación pechada, no último momento e por presións políticas, as accións foron vendidas ao grupo ACS de Florentino Pérez.
Até a fusión con Gas Natural, o Grupo Unión Fenosa tiña presenza en 15 países.
Operación de adquisición por Gas Natural
dereita|miniatura|[[Tapa de rexistro en Santiago de Compostela.]]
En xullo de 2008, a participación en Unión Fenosa que ten o seu primeiro accionista, o grupo ACS, recibe unha oferta de compra de Gas Natural, que é aceptada.
Tras a liquidación da OPA, cuxo período de aceptación concluíu o día 14 de abril, Gas Natural pasou a ser titular dun 84,77% do capital social de Unión Fenosa, e, unha vez liquidados os instrumentos financeiros subscritos con diversas entidades bancarias e un contrato de compravenda de accións, a participación ascendeu ao 95,22% do capital social da eléctrica.
A finais de abril, os consellos de administración das dúas compañías aprobaron o proxecto de fusión por absorción de Unión Fenosa e de Unión Fenosa Generación. A ecuación do troco proposta foi de tres accións de Gas Natural por cada cinco accións de Unión Fenosa.
O 4 de setembro de 2009 Unión Fenosa deixou de cotizar na bolsa de valores, integrándose por completo en Gas Natural.
Xosé Xaquín Rodríguez Ambrosio
Xosé Xaquín Rodríguez Ambrosio, nado en Rairiz de Veiga en 1968, é un político galego, que foi alcalde de Rairiz de Veiga.
Traxectoria
É axente forestal da Consellería do Medio Rural. En 1995 foi elixido concelleiro de Rairiz de Veiga polo BNG e foi tenente de alcalde. Foi elixido alcalde de Rairiz de Veiga polo BNG en 1999, aínda que gobernando en minoría. Nas municipais de 2003 acadou a maioría absoluta e volveu ser alcalde, repetindo a maioría absoluta en 2007.
En 2009 abandonou o BNG e, nas eleccións municipais de 2011, encabezou a candidatura do PPdeG ao concello de Rairiz de Veiga, resultado elixido alcalde por maioría absoluta. Nas de 2015, revalidou a súa maioría absoluta, mais pouco durou no cargo por mor dunha condena por prevaricación que o apartou da política e foi substituído pola súa número 2 Asunción Morgade.
Aerofilatelia
miniatura|300 px|Sobre aéreo de primeiro día entre Nassau e Miami, 2 de xaneiro de 1929 Aerofilatelia é a rama da filatelia especializada no estudo do correo aéreo, o que inclúe os selos de correo aéreo, etiquetas de correo aéreo, documentos postais, aerogramas, cuños postais, sobres aéreos de primeiro día, as rutas e tarifas en especial dos primeiros voos e voos especiais, a aerofilatelia estuda tamén o correo recuperado de accidentes aéreos.
A Federación Internacional de Sociedades Aerofilatélicas (FISA) é a principal organización internacional.
Especialidades
A maioría do correo aéreo transpórtase por avión, outras formas son O estudo do correo no espazo, a astrofilatelia, non se considera xeralmente unha especialidade da aerofilatelia aínda que garde relación.
Mario Granell
Mario Fernández Granell, nado na Coruña en 1914 e finado en Vigo en 1991, foi un pintor e poeta galego.
Traxectoria
A súa infancia transcorreu xunto co seu irmán Eugenio Granell entre A Coruña e Compostela, onde tiveron lugar os primeiros contactos coa pintura, no estudio de Camilo Díaz Baliño. Con catorce anos expuxo en Santiago e Pontevedra, con eloxio do escritor Francisco Fernández del Riego. En 1930 chegou a Madrid e entrou en contacto con personaxes da Xeración do 27, chegando a expoñer con Rafael Alberti.
A súa biografía está marcada pola guerra civil española. Afiliado ao Partido Obrero de Unificación Marxista, foi detido na Coruña mentres intentaba fuxir de España nunha pequena embarcación, apresado, e condenado a morte. Esta condena mudou a cadea perpetua. Saíu do penal da Coruña en 1942. Traballou e viviu en Vigo unha bohemia relativamente dura, con Laxeiro e outros artistas, subsistindo grazas a traballos esporádicos, sobre todo de pintura mural, deseños publicitarios, xéneros que desde o primeiro momento coñecera a través do profesor Baliño. Destaca tamén a súa produción como deseñador escenógrafo no Teatro Cine Fraga de Vigo e algún traballo en cerámica e esmalte. Ademais de poeta, xénero ao que chega a través de Celso Emilio Ferreiro, que coñeceu en Caracas. A súa creatividade excelsa e dispersa conectouno con gran parte da intelectualidade galega do século XX.
En 1957 emigrou a Venezuela, e alí traballa intensamente, aínda que a súa obra viaxa a España con frecuencia, para ser exposta en Madrid e en toda Galicia, e tamén en Bogotá e Bos Aires. A mediados da década de 1980 regresou a España e fixa a súa residencia en Vigo, onde traballou, expuxo e viviu os últimos anos da súa vida. O Concello de Vigo tomou o acordo de rotular unha rúa co nome do artista herculino que foi vigués na última etapa da súa vida.
A obra
A pintura de Mario Granell está vinculada ao surrealismo, aínda que moi decantado. Sobre un debuxo preciso, siluetea figuras idealizadas, que habitan en mundos inventados, en vermellos, negros, azuis, verdes. O seu período de madurez artística corresponde coa súa estancia na emigración venezolana (1957/ 1981). En total liberdade física e de espírito, xorde o gran Granell, apoiado por un importante prestixio social, pinta as súas mellores obras, "Monxas e claustros" ou "As fiadeiras" son algúns exemplos caracterizados por figuras estilizadas, anónimas, sen rostros e integradas nunha intensa composición, sen elementos superfluos. Publicou libros de estampas, entre eles ''Homenaxe ao pobo español. Estampas amargas-vivencias dunha guerra civil'', en 1978. A obra de Mario Granell figura en museos de Galicia e de Hispanoamérica, así como en coleccións particulares.
François Picard
François Picard, nado en Villefranche-sur-Saône (Ródano) o 26 de abril de 1921 e finado en Niza o 29 de abril de 1996, foi un piloto de automobilismo francés.
Traxectoria
Participou nun Gran Premio de Fórmula Un, o 19 de outubro de 1958. Non logrou puntos de campionato. Esta carreira foi a última, cando estrelou o seu Cooper co Ferrari de Olivier Gendebien, que trompeou diante a el e Picard sufriu feridas graves. Finalmente recuperouse, pero non correu nunca máis.
Resultados Completos na Fórmula Un
(Chave) As carreiras en letra grosa indican pole position; as carreiras en cursiva indican volta rápida.
Al-Razí
Al-Razí, de nome completo Abū Bakr Muhammad ibn Zakarīyā al-Rāzī) (ابو بکر محمد بن زكريا الرازی), coñecido como "Zakariya-ye Razi زكريای رازی" en persa e tamén "Zakariya al-Razi" en árabe, o como Rhazes e Rasis en latín, foi un sabio persa (865 - 925).
De acordo con Al-Biruní, naceu en Rayy, provincia de Teherán, Irán, falecendo na mesma cidade.
Vida
Al-Razí foi un médico, filósofo e académico que realizou achegas fundamentais e duradeiras á medicina, a química a física, a alquimia e á filosofía, escribindo máis de 184 libros e artigos científicos. miniatura|esquerda|200px|Compendio dos tratados de medicina de Al-Razí, ou Liber Continens, traducido ao latín por [[Xerardo de Cremona na segunda metade do século XIII.]] miniatura|esquerda|200px|Imaxe de Al-Razí no Liber Continens, 1250-1260.
Home de letras, era persa pero lía e escribía en árabe, e estudou os textos dos médicos da antigüidade (Hipócrates, Galeno), e os hindús, eventualmente traducidos ao siríaco e despois ao árabe. E os escritos de Ali ibn Rabban al-Tabarí (morto contra 870) deberon ter unha notábel influencia nel.
Proseguiu a súa formación viaxando por Siria, Exipt e Al-Ándalus, completando os seus coñecementos librescos coa práctica clínica e experimental.
Al-Razí era un empirista e racionalista e foi obxecto de numerosas críticas pola súa oposición ao aristotelismo e o seu libre pensamento fronte á relixión, e foi considerado polos seus contemporáneos e biógrafos como un home liberal e libre de todo prexuízo.
Ensinou e investigou na universidade de Bagdad, na Casa da Sabedoría (Bayt al Hikma), onde atraía a un gran número de estudantes de todas as disciplinas.
Dicíase del que era un home compasivo, amábel, xusto e devoto polo servizo dos seus pacientes, foran ricos ou pobres.
Foi indiscutibelmente un dos grandes pensadores do islam, e a súa influencia na medicina e a ciencia europea foi enorme.
O seu Kitab al-Hawi fi al-Tibb, enciclopedia médica en 22 volumes, en parte póstuma, que recolle os coñecementos dos autores máis antigos en forma de longos extractos con referencias precisas e comentarios, ensinanzas e observacións do propio recompilador, foi traducido ao latín no século XIII co título Liber Continens, e exerceu unha profunde influencia na medicina occidental, tanto que, ao lado doutras novas obras, constituiría os fondos da biblioteca da facultade de medicina de París en 1395.
Principais libros de medicina
miniatura|Capa do famoso Libro de Medicina de Razí. miniatura|Epidemias como as da varíola e o sarampelo foron estudadas con detalle por Al-Razí.
Honras
O moderno Instituto Razí, preto de Teherán, foi denominado así por el.
STS-87
STS-87 foi unha misión do transbordador espacial Columbia lanzada o 19 de novembro de 1997 desde a rampla 39B do Centro de Lanzamento de Cabo Cañaveral.
Características
STS-87, con seis astronautas (Kevin Kregel, Steven W. Lindsey, Winston E. Scott, Kalpana Chawla, Takao Doi e Leonid Kadeniuk) a bordo, foi lanzada para facer experimentos no laboratorio USMP-4, incluídas probas coa cámara robotizada AERCam Sprint.
Tomas Ledin
Tomas Folke Jonas Ledin, nado en Östersund o 25 de febreiro de 1952, é un cantante, compositor, guitarrista e produtor musical sueco.
STS-87
Características
A bordo do transbordador tamén iban a plataforma SPARTAN-201 e os experimentos OARE, SOLSE, LHP, NaSBE e G-744. O transbordador regresou a terra no Centro Espacial Kennedy o 5 de decembro de 1997.
Tomas Ledin
Traxectoria
En 1980 gañou o Melodifestivalen que determinaba o representante sueco no Festival de Eurovisión dese ano coa canción "Just nu!", logrando o décimo posto, pero a canción chegou ao número un da lista sueca e na súa versión en inglés "Right Now!" foi tamén un éxito en Grecia e Portugal.
En 1982 gravou con Agnetha Fältskog de ABBA a canción "Never Again" que foi popular en Europa, realizando tamén unha versión en castelán, "Ya nunca más" que foi número un en Chile. Ledin compuxo "Take Good Care of Your Children" que Fältskog gravou en 1983 para o álbum Wrap Your Arms Around Mee "I Got Something" para Anni-Frid Lyngstad de ABBA que incluíu no álbum Something's Going On (1982). miniatura|Tomas Ledin actuando no Festival de Eurovisión Na década de 1980 consolidada a súa fama en Escandinavia, realizou xiras por Alemaña e os Países Baixos en 1982 e en 1983 actuou diante 60.000 persoas en Berlín xunto con outros cantates internacionais, pero non logrou acadar a mesma fama no resto de Europa. En 1984 puxo fin á súa carreira musical e comezou a traballar como produtor da compañía discográfica da súa dona, Record Station, producindo artitas con éxito como Pugh Rogefeldt e Magnus Uggla. En 1985 organizou en Gotemburgo con Mikael Wiehe e Tommy Rander un concerto para o Congreso Nacional Africano con varios artitas suecos.
En 1988 Tomas Ledin volveu compoñer de novo, escribindo cancións en inglés. Lanzou o álbum Down on the Pleasure Avenue que non logrou éxito ningún e Ledin volveu ao sueco logrando en 1990 un novo éxito co álbum Tillfälligheternas spel, converténdose desde aquela un dos artitas con máis vendas en Suecia. En 1991 organizou o Rocktåget, unha xira na que participan artitas suecos de rock e pop por todo o país e que desde entón segue a se celebrar.
En 2000 vendeu 260.000 discos en Suecia do seu álbum Festen har börjat (samlingsalbum), o que significaron tres discos de platino, logrando tamén por vez primeira un disco de ouro en Finlandia. No ano 2002 realizou unha gran xira por Escandivavia con 27 concertos en Suecia e 8 nos outros países, ao que acudiron unhas 250.000 persoas.
Grupo Eroski
miniatura|300px|Eroski no [[centro comercial Boulevard de Vitoria.]]
Grupo Eroski é unha empresa cooperativa española de distribución con sede en Elorrio, Biscaia. De orixe vasca, hoxe é propiedade duns 12.000 traballadores repartidos por toda España logo de 36 anos de actividade. Conta con ao redor de 1.600 establecementos de diferentes marcas.
É parte do grupo Mondragón Corporación Cooperativa. O nome Eroski é unha contracción das palabras en éuscaro erosi (comprar) e toki (lugar), traducible como "lugar onde comprar".
Dous aspectos son relevantes:
O Consello de Administración está formado de modo paritario e elixido con renovación cada catro anos por representantes dos traballadores propietarios e dos consumidores socios.
Consumidores socios
Son uns 450.000 cidadáns asociados como consumidores a este grupo cuxos representantes participan no goberno da empresa. Á vez, uns 100.000 cidadáns son Amigos de Fundación Eroski. Todos eles participan de modo voluntario nas accións formativas que Idea Sa Eroski desenvolve con asiduidade sobre materias de interese do cidadán, desde aspectos relativos á saúde como iniciativas de solidariedade en colaboración con diferentes oenegués.
Iniciativas sociais
A Fundación Eroski promove igualmente iniciativas de cooperación internacional para proxectos de desenvolvemento sostible en países necesitados. A Fundación COPADE, a Fundación AKWABA e a Federación Española Relixiosos Sanitarios F.E.R.S. foron os últimos protagonistas ao ser elixidos os seus proxectos. Nas súas catro edicións anteriores, a Fundación EROSKI financiou os proxectos das entidades que se mencionan por un importe que ascende a 536.400,70 euros. En anteriores edicións foron beneficiarios os proxectos de Fundación C.E.A.R., Fundación Intermón-Oxfam e COCEMFE, en 2003. Fundación Axuda en Acción, Fundación Save the Children e Cruz Vermella no 2002. En 2001 foron elixidos os proxectos de Fundación Vicente Ferrer, Fundación Inter Rede e Setem Cataluña.
O seu labor viuse recoñecida durante o exercicio 2004 co Premio Europeo de Medio Ambiente á empresa. O premio, outorgado pola Fundación Contorna e apoiado pola Comisión Europea, o Ministerio de Ciencia e Tecnoloxía español e a Sociedade Española de Participacións Industriais, recoñece os esforzos de Grupo Eroski para o logro dun desenvolvemento compatible coa preservación da contorna e o aumento do benestar social.
Así mesmo, Grupo Eroski editou a súa Memoria de Sustentabilidade seguindo as normas ditadas por Global Reporting Iniciative e AENOR. A Memoria é a primeira publicada por unha empresa de distribución en España e foi elaborada conforme á metodoloxía GRI2002, que ofrece unha visión económica, social e ambiental da actividade da empresa.
Eroski en Galicia
En 1998 a familia González Prieto, propietaria do grupo galego de distribución alimentaria Vegonsa, asina unha alianza co Grupo Eroski, nacendo a sociedade Vegalsa-Eroski, cunha participación ao 50%. O grupo en 2010 empregaba a 4.400 persoas en 238 puntos de vendas que operan baixo as marcas Eroski Center, Eroski City, Familia, Cash Record e Aliprox, superando os 815 millóns de € de facturación en Galicia.
Presenza en Internet
O Grupo Eroski dispón dun portal de consumo en lingua castelá. Presenta tamén en lingua galega os contidos que comparte na edición impresa. Á vez, edítase en papel e en versión en liña a Revista do Consumidor Consumer EROSKI, en ambos os formatos para todos os consumidores interesados.
Establecementos
En maio de 2007 adquiriu o 75% do Grupo Caprabo, marca que mantivo en máis de 300 tendas en Cataluña e Madrid. Así mesmo, tamén se asociou co Grupo Francés Intermarché, tamén coñecidos como "Os Mosqueteiros", tendo xa que logo participación de negocio noutros países. Recentemente, Eroski incorporouse ao negocio da telefonía móbil, actuando como operador móbil virtual (OMV) coa marca Eroski Móbil.
O Lago, Padornelo, Pedrafita do Cebreiro
O Lago é un lugar da parroquia de Padornelo no concello lucense de Pedrafita do Cebreiro, na comarca dos Ancares. Segundo o padrón municipal (INE 2013) ten 3 habitantes (2 homes e unha muller).
A Cachaveira, Valdoviño, Valdoviño
A Cachaveira é un lugar da parroquia de Valdoviño no concello coruñés de Valdoviño na comarca de Ferrol. Tiña 9 habitantes no ano 2007 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 2 homes e 7 mulleres, o que non supón ningún cambio con relación ao ano 2000 cando contaba cos mesmos habitantes.
Jules Gilliéron
Jules Gilliéron, nado en La Neuveville, Suíza, o 21 de decembro de 1854 e finado en Cergnaux o 26 de abril de 1926, foi un dos lingüistas suízos máis prestixiosos de finais do século XIX e comezos do XX.
Ademais da súa importante contribución á dialectoloxía francoprovençal, a súa obra máis saliente, polo talle colosal, foi o Atlas Linguistique de la France, feito coa colaboración de Edmond Edmont, entre 1902 e 1912, que marcou o punto de partida da confección dos atlas lingüísticos posteriores.
Traxectoria
Jules Gilliéron era fillo de Jean Victor, profesor de francés en Basilea, e de Marie Jeanne Ritter. Estudou na academia de Neuchâtel (onde obtivo a súa "graduación" en 1875). Logo proseguíu estudos na Universidade de Basilea e, entre 1876 e 1880, na Ecole pratique des hautes études (EPHE) e máis na Ecole des chartes (Escola de mapas), ambas as dúas en París. A partir de 1883, e até a súa morte, este lingüista ensinou Dialectoloxía na EPHE. Jules Gilliéron sucedeu a Arsène Darmesteter nesta escola. A partir de entón, a Dialectoloxía vaise xestando como ciencia seria. Dedicouse toda a súa vida á investigación dialectoloxía galorománica, o que fructificaría en diversos estudos a respecto da distribución xeográfica das variedades dialectais. En 1887, cofundou co abade Jean-Pierre Rousselot a Revue des patois gallo-romans, que se publicou até 1893. O punto álxido da súa produción foi a publicación do 'Atlas linguistique de la France. Esta obra monumental realizouse entre 1897 e 1907 e publicouse despois entre 1902 e 1910, mercé ó labor efectuado en cada localidade polo seu colaborador Edmond Edmont.
Editorial Denes
Denes é unha editorial valenciana fundada no ano 1987, especializada en libros en valenciano (ensaio, dicionarios, poesía, infantil) e tamén en castelán. empezou a actividade das súas edicións cos dicionarios e as obras do lexicógrafo Francesc Ferrer Pastor, que desenvolveu o seu traballo dende o ano 1956.
Descrición
No seu catálogo atópase a Col·lecció Rent de literatura relixiosa contemporánea, dirixida por Agustí Colomer, que comprende diferentes xéneros: narrativa, poesía, ensaio, teatro, homilética e outros, que pon ao alcance do público un conxunto de obras sobre literatura de inspiración cristiá feita dende o século XIX aos nosos días, en valenciano. Son textos que reúnen os valores estéticos, culturais e espirituais duns escritores que mostran nas súas creacións a beleza e a profundidade dun humanismo ao mesmo tempo arraigado e transcendente, segundo o seu director. A colección alterna escritores da literatura universal e autores valencianos. O nome da colección, de resonancias evanxélicas, é tamén unha homenaxe aos valencianos que crearon a asociación La Paraula Cristiana, cuxo boletín titulábase Rent.
Galería de imaxes da fauna de Galicia
Galería de imaxes da fauna de Galicia.
Cardiotrofina 1
A cardiotrofina-1 (CT-1) é unha citocina. É un factor proteico hipertrófico cardíaco de 21,5 kDa, membro da familia de citocinas da IL-6.
Patoloxía
A CT-1 está asociado coa fisiopatoloxía de doenzas cardíacas, como a hipertensión, infarto de miocardio, enfermidade cardíaca valvular e insuficiencia cardíaca conxestiva.
Modo de acción
A CT-1 exprésase abundantemente no corazón, músculo esquelético, próstata e ovario e en menores niveis nos pulmóns, riles, páncreas, timo, testículos e intestino delgado.
Moon Cresta
Moon Cresta é unha banda de power & funk ou como eles se denominan funk n' roll, un estilo eléctrico e aberto con influencias do rock e funk dos anos 70 cun son contemporáneo. Entre as súas influencias están clásicos como Led Zeppelin ou Stevie Wonder, e outros máis actuais coma Audioslave ou Jamiroquai. Este cuarteto pretende chegar aos sentimentos do público mediante as súas letras que se aferran a unha base rítmica guitarreira.