cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Voo espacial
Soporte vital
No voo espacial tripulado, o sistema de soporte vital é un conxunto de dispositivos que permiten a un humano sobrevivir no espazo exterior. A NASA utiliza o termo Environmental Control and Life Support System (ECLSS) á hora de describir estes sistemas dentro das súas misións. O sistema de soporte vital encárgase de prover recursos esenciais como o aire, a auga e a comida. Tamén debe manter unha temperatura corporal correcta, unha presión axeitada sobre o corpo e tratar os produtos de refugallo do mesmo. A protección fronte a factores externos daniños como a radiación e os micro-meteoritos pode ser así mesmo necesaria. Os elementos do sistema de soporte vital son críticos para a vida, e son deseñados e fabricados utilizando técnicas de enxeñaría da seguridade.
Meteoroloxía espacial
miniatura|280px|A [[Aurora polar e o Transbordador espacial Discovery en maio de 1991.]]
A meteoroloxía espacial ten unha profunda influencia en varias áreas relacionadas coa exploración e o desenvolvemento espacial. As condicións xeomagnéticas cambiantes poden provocar cambios na densidade atmosférica, o que causa rápidas perdas de altura en naves espaciais nunha órbita baixa terrestre. As tormentas xeomagnéticas producidas por un incremento da actividade solar poden inutilizar certos sensores dunha nave espacial ou interferir coa electrónica. Para deseñar sistemas de protección e de soporte vital para naves tripuladas requírese coñecemento das condicións espaciais.
Consideracións ambientais
Os foguetes non son altamente contaminantes por natureza. Con todo, algúns foguetes utilizan combustibles tóxicos, e a maioría dos vehículos usan combustibles non neutrais en carbono. Moitos foguetes sólidos conteñen cloro en forma de perclorato ou outras substancias químicas, e isto pode crear buracos locais temporais na capa de ozono. As naves espaciais que entran de novo na atmosfera xeran nitratos, que tamén poden ter un impacto na capa de ozono. Ademais, a maioría dos foguetes fabrícanse con metais que poden ter efectos negativos no medio ambiente durante a súa construción.
Xunto aos efectos atmosféricos tamén podemos atopar efectos na contorna espacial próxima á Terra. Existe a posibilidade de que a órbita puidese volverse inaccesible durante xeracións pola cantidade exponencialmente crecente de lixo espacial procedente de satélites e vehículos que sofren pequenos impactos, corrosión, erosión ou outros fenómenos (síndrome de Kessler). Por esta razón, moitos aparellos lanzados na actualidade están deseñados para volver á superficie tralo seu uso.
Manuel Quiroga Macía
Traxectoria
Tenente coronel de Infantería retirado, logo da golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado gobernador civil de Ourense en novembro, permanecendo no posto até abril de 1938. Días despois do seu cesamento como gobernador civil foi nomeado gobernador militar de Ourense, permanecendo no posto até decembro de 1938, cando foi destinado ao mando do Rexemento de Milán.
El Camino: A Breaking Bad Movie
El Camino: A Breaking Bad Movie (ou sinxelamente El Camino) é un filme estadounidense de 2019 que serve como continuación da serie de televisión Breaking Bad. O creador da serie, Vince Gilligan, escribiu, dirixiu e produciu o filme, e Aaron Paul retomou o seu papel como Jesse Pinkman. O argumento segue os eventos de Pinkman logo do remate da serie. Varios actores, incluíndo Bryan Cranston, Jesse Plemons, Krysten Ritter e Jonathan Banks, retomaron os seus papeis orixinais. El Camino tamén foi o derradeiro filme no que aparece Robert Forster, quen morreu o día da súa estrea.
Rumoreouse un filme de Breaking Bad despois de que a serie rematase no ano 2013. Gilligan propúxolle a idea a Paul en 2017, preto do décimo aniversario de Breaking Bad, e a rodaxe comezou en segredo en Novo México en novembro de 2018, durando uns 60 días. O proxecto permaneceu sen confirmar até agosto de 2019, cando Netflix lanzou un trailer.
El Camino estreouse dixitalmente en Netflix, así como nunha estrea limitada nos cinemas, o 11 de outubro de 2019. Recibiu valoracións positivas por parte da crítica, que encomiou a interpretación de Paul e considerou o filme como un peche para os seareiros da serie.
American Capitalist
American Capitalist é o terceiro álbum de estudio do grupo Five Finger Death Punch, pubilcado o 11 de outubro de 2011. Foi o primeiro álbum do grupo sen o baixista Matt Snell, que deixara o grupo en decembro de 2010. O primeiro sinxelo deste álbum, titulado "Under and Over It", foi publicado o 27 de xullo de 2011. O álbum debutou no número tres da lista Billboard 200 e vendeu máis de 90 000 copias na súa primeira semana á venda. En setembro de 2012 o álbum foi certificado coma disco de ouro pola RIAA tras acadar máis de 500 000 copias vendidas nos Estados Unidos.
Froila Bermúdez
Traxectoria
alt=|esquerda|miniatura|Mosteiro de [[Mosteiro do Couto|San Martiño de Xuvia na terra de Trasancos, onde foron soterrados Froila Bermúdez e o seu pai Bermudo Froilaz.]] Froila Bermúdez aparece tamén nos diplomas históricos como Froila Vermuiz de Trasancos, facendo referencia ao seu señorio nas terras de Trasancos e como Froilani Petriz Vermudiz, aludindo ao patronímico da súa familia, o clan dos Petriz. Os seus dominios abranguían un extenso territorio na área noroccidental do reino galego, onde foi o probábel fundador do Mosteiro de Santa María de Xanrozo en Betanzos. A súa figura documéntase xa arredor do ano 1060 presidindo litixios xudiciais noutro cenobio, o de San Martiño de Xuvia en Narón, onde era considerado polos monxes como dominus noster .
Foi un importante vasalo do rei García II, ao que puido mesmo acompañar no seu período de desterro na Taifa de Sevilla. Os seus feitos de armas durante as guerras do rei cos seus irmáns Afonso e Sancho son recollidos no nobiliario do conde de Barcelos, do século XIV, se ben o manuscrito confunde a Froila Bermúdez (1045-1090) co seu fillo Rodrigo Froilaz (?-1133). No texto épico portugues o conde Froila (Rodrigo Frojaz) é presentado como un grande guerreiro e principal valedor e conselleiro do rei García.
Cando, no acto final da guerra civil, García é aprisionado baixo engano polo seu irmán Afonso VI, o conde tivo que someterse e aceptouno como rexente do reino galego, non como rei. Este feito, recollido nos tombos do mosteiro de Xuvia, fai sospeitar a algún historiador que a crianza do seu fillo Pedro Froilaz na corte leonesa foi en calidade de refén. Con todo, acompañou a Afonso VI na batalla de Zalaca contra os almorábides da que saíu milagrosamente ileso e como agradecemento doou ao mosteiro de Xuvia a vila de Domirón en Trasancos.
O conde Froila faleceu o 27 de marzo de 1091 na vila de Cospeito, durante unha visita ao seu fillo Gonzalo, bispo de Mondoñedo. Foi soterrado no Mosteiro de San Martiño de Xuvia.
Liñaxe e descendencia
A ascendencia de Froila Bermúdez emparenta coa mais antiga nobreza do Reino de Galiza. Pode ser trazada desde o conde Hermenexildo Guterrez, mordomo do rei Afonso III e conquistador de Coímbra no ano 878, até o seu propio pai Bermudo, falecido arredor do 1060. Bermudo Froilaz e a súa esposa Dona Lupa Rodríguez, pais de Froila, están soterrados xunto ao seu fillo no mosteiro de San Martiño de Xuvia.
Casou con Elvira de Faro, filla de Mendo Bermúdez de Faro e Aldara Gutérrez de Aranga. Con este matrimonio a familia Froilaz incorporou ao seu patrimonio as terras de Faro e o castelo de Aranga co seu couto xurisdicional. A súa numerosa descendencia, tivo sete fillos, estendeu a influencia da liñaxe Froilaz-Traba, a cal chegou a acadar un enorme poder económico e político en todo o norte da Península Ibérica durante os séculos posteriores.
Do primeiro matrimonio naceron os seguintes fillos:
En segundas nupcias, Froila desposou a unha nobre chamada dona Lucia da que non se conserva información. Deste segundo casamento tivo a:
Jesús Gayoso
O nome de Jesús Gayoso pode referirse a:
Vilaesteva, O Saviñao
San Salvador de Vilaesteva é unha parroquia do concello do Saviñao na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. Segundo o IGE en 2021 tiña 186 habitantes (86 homes e 100 mulleres).
Valderredible
Historia
Atopáronse restos de ferramentas do Neolítico e da Idade de Bronce en Salcedo, pinturas rupestres en Ruanales e un menhir (chamado Lanchahincada) en San Martín de Elines. Tamén hai pegadas da ocupación romana.
Na Alta Idade Media (cara o século X), a zona xa era coñecida como Val de Ripa Hibre (castelán antigo: Val do río Ebro, do que deriva o nome actual de Valderredible) e debía de estar bastante poboada, pola abundancia de ermidas rupestres, enterramentos e restos cerámicos datados na época. A partir dos séculos XI e XII constrúense as abundantes igrexas románicas da comarca.
Valderredible estivo integrado no Meiriñado de Campoo até que, en 1633, os seus veciños conseguiron o dereito a ter alcaldes designados pola autoridade real de entre eles. No ano 1835 obtén o rango de municipio.
Patrimonio
Varios son os bens de interese cultural deste municipio. Por un lado, hai unha serie de monumentos entre os que se distinguen as ermidas rupestres das igrexas románicas e, por outro, unha serie de zonas arqueolóxicas.
Monumentos
miniatura|280px|Valderredible concentra gran cantidade de ermidas rupestres ao longo de todo o val. miniatura|280px|Centro de Interpretación do Rupestre, ao lado da Ermida de Santa María de Valverde.
Hai outras manifestacións románicas non protexidas oficialmente, que fan que Valderredible forme parte do País do Románico, zona cunha das maiores concentracións de igrexas románicas de Europa, estando todas elas sendo sometidas a un proceso de restauración. Poden citarse San Andrés de Valdelomar (século XII ou comezos do XIII), Castrillo de Valdelomar, Villanueva de Nía e varias máis, conservadas en maior ou menor medida, repartidas por toda a zona.
Cellán de Mosteiro, Castroverde
San Pedro de Cellán de Mosteiro é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2004 tiña 31 habitantes (16 homes e 15 mulleres), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón un aumento en relación ao ano 1999 cando tiña 29 habitantes.
Valderredible
Lugares de interese
Xunto á Ermida Rupestre de Santa María de Valverde, localízase o Centro de Interpretación da Arte Rupestre, que se encontra aberto ao público.
No cruzamento de Puente del Valle con Montecillo e Quintanilla de An, áchanse os restos da ermida rupestre de San Pantaleón, e dunha necrópole labrada no alto dunha rocha.
A localidade de Rebollar de Ebr, alberga o Observatorio Astronómico de Cantabria.
En Riopanero encóntrase o Centro de Visitantes do Monte Hijedo, un dos bosques de carballo albar máis importante do norte de España. A través desta localidade temos un dos accesos a este bosque.
En Polientes, centro de servizos da zona, localízase o Museo Etnográfico de Valderredible.
Localidades
miniatura|250px|dereita|Colexiata de [[San Martín de Elines.]] miniatura|250px|dereita|Ermida rupestre de [[Santa María de Valverde.]] miniatura|250px|dereita|Carballeira nas inmediacións de [[Navamuel.]]
Demografía
A poboación deste municipio, como é habitual nas zonas interiores de Cantabria, diminuíu enormemente, tendo escasamente os 1000 habitantes na actualidade. Este despoboamento, xunto á grande extensión do municipio, provoca un número moi baixo de habitantes por quilómetro cadrado.
No 2008, das 1.131 que residen en Valderredible, 627 son homes e 504 mulleres.
1821
Outros
Historia ano a ano
Economía de Bangladesh
thumb|230px|left|Centro comercial de [[Dacca.]] A economía de Bangladesh creceu unha media de 5 a 6% ao ano desde 1996 a pesar da pouca eficiencia das empresas estatais, da demora en explorar as reservas de gas natural, da escaseza de fontes de enerxía e da demora en facer reformas económicas.
Malia que a metade do produto interior bruto é xerado polo sector de servizos, case 2/3 da poboación vive da agricultura. O desenvolvemento agrícola é dificultado pola elevada fragmentación da propiedade rural e polas choivas irregulares. A produción de alimentos, sobre todo de cereais, é destinada ao consumo interno. O principal cultivo industrial é o arroz, nas áreas de Mymensingh, Rangpur, Comilla e Dacca. A cría de vacún é grande, e os animais son destinados principalmente ao traballo no campo. Unha parte realmente grande da poboación (a 8ª maior do mundo) sofre de malnutrición crónica.
Situación
Desde 1971 o país recibiu 30 billóns de dólares, e 15 xa foron desembolsados. Os maiores doantes son o Banco Mundial, o Banco Asiático de Desenvolvemento, o Programa de Desenvolvemento das Nacións Unidas, os Estados Unidos, Xapón, Arabia Saudita e Europa oriental. Con preto da metade da poboación por baixo da liña da pobreza, Bangladesh posúe o índice de pobreza máis alto do sueste asiático e o terceiro no mundo, por detrás da India e a China. Como outros países na mesma siuación de desenvolvemento, Bangladesh ten un gran déficit fiscal, e grandes deficiencias na calidade dos servizos sociais.
Kosmos 435
Kosmos 435 (Космос 435 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 45, foi un satélite artificial soviético lanzado o 27 de agosto de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 435 foi o cuadraxésimo quinto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o trixésimo noveno lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo e cuadraxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 435 foi inxectado nunha órbita inicial de 505 km de apoxeo e 282 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,0 minutos. Reentrou na atmosfera o 28 de xaneiro de 1972.
Xerardo Álvarez Limeses
Xerardo Álvarez Limeses, nado en Pontevedra o 10 de decembro de 1871 e finado na mesma cidade o 19 de febreiro de 1940, foi un mestre e escritor galego.
Traxectoria
Fillo de Emilio Álvarez Giménez e irmán de Darío Álvarez Limeses, cursou o Bacharelato en Pontevedra e participou canda a Víctor Said Armesto na fundación do ateneo Los Amigos del Progreso, no que comezou a súa faceta de escritor. Fixo a carreira de Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e a de Maxisterio en Madrid, dedicándose despois a Inspector de Ensino Primario. Foi secretario das Xuntas de Instrución Pública de Palencia e Ourense, e en 1904 comezou a traballar como inspector de Primeira Ensinanza de Cádiz. Foi Profesor de Dereito e Lexislación Escolar en Lugo. Foi inspector xefe de Primeira Ensinanza de Ourense e en febreiro de 1914 foi nomeado para o mesmo cargo na provincia de Pontevedra, posto do que dimitiu en marzo de 1933. Volveu ser nomeado de inspector xefe de Pontevedra en marzo de 1934, continuando como tal despois do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, sendo cesando no cargo polo seu estado de saúde en xuño de 1938.
Foi académico correspondente da Real Academia Galega, pertenceu á Sección de Historia do Seminario de Estudos Galegos (onde presentou un estudo sobre o padre Sarmiento) e cofundador e Vicedirector do Museo Provincial de Pontevedra. Foi redactor das revistas El Iris Literario e Extracto de Literatura e despois fundou Galicia Moderna. Dirixiu El Perdigón en Palencia e El Maestro Gallego, Galicia Ilustrada (da que só apareceu o número 0) e Mi Tierra en Ourense. Colaborou con El Diario de Pontevedra, Faro de Vigo e La Correspondencia Gallega.
En castelán
miniatura|300px|Arriba de esq. a der.: [[Darío Álvarez Limeses, Emilio Álvarez Giménez e Xerardo Álvarez Limeses. Abaixo de e. a d.: María Álvarez Limeses (muller de Celso García de la Riega), Carmen Álvarez Limeses (muller de José Buela), Amalia Limeses Iglesias (muller de Emilio), o neno Xosé Álvarez Limeses e María Gallego Martínez (muller de Xerardo).]]
Galardóns
miniatura|300px|Membros do SEG en [[1928: De esquerda a dereita na fileira de atrás: Ramón Otero Pedrayo, Antón Losada Diéguez, Florentino López Cuevillas, Vicente Risco, Carballo Calero, Xosé Filgueira Valverde, Sebastián García Paz, Luís Pintos Fonseca, Antón Fraguas, Bibiano Fernández Osorio-Tafall. Sentados: Isidro Parga Pondal, Abelardo Moralejo Laso, Xesús Carro García, Salvador Cabeza de León, Joaquín Arias Sanjurjo, Xerardo Álvarez Limeses e Juan Novás Guillán.]] Entre 1900 e 1920 participou en certames e Xogos Florais nos que obtivo varios premios:
Recoñecementos
Na súa honra leva o seu nome o CEIP Álvarez Limeses de Pontevedra.
Vida persoal
Casou con Dolores Gallego Martínez, e foi o pai de Gerardo, Emilio, Enriqueta e Amalia Álvarez Gallego, que casou con Alexandre Bóveda.
Lee Evans (humorista)
Lee Evans, nado o 25 de febreiro de 1964 en Avonmouth, Bristol, é un actor, músico, escritor e humorista inglés.
Zona Sur (filme)
Zona Sur é un filme boliviano de 2009 dirixido por Juan Carlos Valdivia. Foi filmada na zona sur dos barrios de Calacoto e La Florida, da cidade da Paz, en Bolivia. Foi escollido como candidato de Bolivia para o Óscar ó mellor filme en lingua non inglesa na 82ª edición dos premios, mais finalmente non foi nomeado.
Sinopse
Conta a situación dunha familia de clase alta e como esta lida cos conflitos internos, así como coa súa relación cos seus empregados, que son de orixe indíxena. A historia trata sobre a vida dunha nai de familia divorciada con tres fillos a quen cría pola súa conta. Na súa casa conviven cos seus empregados de raíces aimarás.
Recoñecementos
O filme participou en varios festivais internacionais como o de Huelva en España, o do Novo Cinema Latinoamericano da Habana, o Festival Internacional de Cinema de Toquio e o Festival de Cinema de Sundance de 2010, obtendo neste último os premios a mellor dirección e mellor guión na categoría internacional.
Kosmos 453
Kosmos 453 (Космос 453 en ruso), tamén denominado DS-P1-Yu Nº 46, foi un satélite artificial soviético lanzado o 19 de outubro de 1971 mediante un foguete Kosmos 2I desde o cosmódromo de Plesetsk.
Características
Kosmos 453 foi o cuadraxésimo sexto membro da serie de satélites DS-P1-Yu e o cuadraxésimo lanzado con éxito tralo fracaso dos lanzamentos do segundo, vixésimo terceiro, trixésimo segundo, cuadraxésimo e cuadraxésimo cuarto membros da serie. Estaba adicado a servir como obxectivo para as probas antisatélites e antimísiles soviéticas.
Kosmos 453 foi inxectado nunha órbita inicial de 522 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 71 graos e un período de 92,2 minutos. Reentrou na atmosfera o 19 de marzo de 1972.
Mejorada del Campo
220px|miniatura|Catedral de JustoMejorada del Campo é un municipio do centro de España, na Comunidade de Madrid, a uns 21 km ó leste de Madrid. Segundo datos do INE, o municipio conta cunha poboación de 22.488 habitantes (2009).
Características
O pequeno termo municipal, de 17,21 km², limita con San Fernando de Henares, Velilla de San Antonio, Rivas-Vaciamadrid e Loeches. Os ríos Jarama e Henares conflúen no seu termo municipal, dando relevancia aos cultivos de horta, sendo famosos na zona os tomates pola súa calidade. Pero gran parte do concello é de secaño e algúns dos cultivos tradicionais foron o cereal e os oliveirais.
As orixes da localidade remóntanse ó paleolítico, aínda que Mejorada del Campo fundouse no século XII, como unha das aldeas de Alcalá de Henares. No século XIII pasou a chamarse Mejorada del Rey, e séculos máis tarde recuperou o topónimo tradicional.
Entre os monumentos máis importantes do municipio cabe destacar a Catedral de Justo, a Capela de San Fausto e a Igrexa do Rosario.
O 27 de novembro de 1983 houbo un accidente aéreo no que morreron 181 persoas. Un Boeing 747 caeu preto do casco urbano e só sobreviviron 11 dos ocupantes.
Daniel Faulkner
Daniel J. Faulkner, nado en Filadelfia (Estados Unidos) o 21 de decembro de 1955 e finado o 9 de decembro de 1981 na mesma cidade, foi un policía de Filadelfia asasinado en circunstancias polémicas. O xornalista, activista político, membro das Panteras Negras e do MOVE Mumia Abu-Jamal, foi arrestado e condenado polo asasinato, nun proceso cheo de controversias.
Puntallana
Puntallana é un municipio canario pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife. Está situado no nordés da illa de La Palma.
Daniel Faulkner
Datos biográficos
Faulkner naceu nunha familia católica irlandesa do suroeste de Filadelfia, sendo o máis novo de sete irmáns. O seu pai morreu cando el tiña cinco anos e foi criado pola nai e os seus irmáns máis vellos. Pouco antes de graduarse no ensino secundario, Faulkner abandonou os estudos para enrolarse no exército. Unha vez alí, conseguiu un diploma en xustiza criminal. Despois de abandonar o exército en 1975 Faulkner entrou a traballar no departamento de policía de Filadelfia. No entanto, trataba de sacar a licenciatura en xustiza criminal, pensando en converterse algún día en fiscal do distrito. Casou cunha muller chamada Maureen en 1979.
Asasinato
Segundo o desenvolvemento dos feitos estabelecido polo fiscal no xuízo que condenou a Mumia Abu-Jamal o 9 de decembro de 1981, Faulkner detivo a William Cook, irmán de Abu-Jamal. No entanto trataba de arrestalo, Abu-Jamal chegou e disparoulle polas costas. Faulkner conseguiu devolver os disparos antes de caer ao chan, ferindo a Abu-Jamal no peito. Nese momento, Abu-Jamal disparou as balas restantes do seu revólver a queimarroupa. Un dos tiros impactou na cara de Faulkner.
Puntallana
Ten unha extensión de 35,09 km² e unha poboación de 2.416 habitantes (Instituto Nacional de Estadística, 2011). A súa altitude é de 420 metros sobre o nivel do mar e ten unha lonxitude de costa de 12,95 km, onde está o punto máis oriental da illa. Atópase a 10 km da capital da illa, Santa Cruz de la Palma.
Daniel Faulkner
Asasinato
Esta secuencia de feitos foi rexeitada polas persoas e organismos que apoiaban a Abu Jamal. Este foi detido por varios policías que se achegaron á escena do crime. Faulkner foi declarado morto esa mesma noite e Abu Jamal foi inmediatamente acusado da súa morte e condenado por ela en 1982.
Maureen Faulkner
Despois da morte do seu esposo. Maureen Faulkner mudouse a California, onde leva unha clínica médica. En 1994, tras descubrir que a Radio Pública Nacional pensaba emitir unha serie con mensaxes e comentarios gravados por Abu-Jamal dende o corredor da morte, Maureen comezou unha campaña contra o movemento "Liberdade para Mumia". Dende entón fixo moitísimos discursos e aparicións públicas, apoiando a condena e a súa consecuente pena de morte. En 1999 presentouse no Evergreen State College para protestar a decisión desta universidade de permitir unha fita de vídeo de Abu Jamal onde actuaba como padriño da promoción. Nesa gravación Abu-Jamal incluía ideas marxistas e animaba os titulados a emular a figura de Malcom X.
O 8 de decembro de 2006 apareceu de novo, desacreditando os seguidores de Abu-Jamal e pedíndolle ao avogado do estado Lynne M. Abraham que se opuxese firmemente ás peticións de Abu-Jamal de revisión do xuízo.
Honras e homenaxes
Unha parte da Ruta 1, que atravesa o nordeste de Filadelfia foi chamada Autoestrada Daniel Faulkner na súa honra. O 9 de decembro de 2001, celebrouse en Filadelfia unha cerimonia presidida pola súa viúva co gallo do vixésimo aniversario da súa morte.
Puntallana
O municipio ten cinco barrios: Tenagua, Santa Lucía, El Pueblo ou Puntallana, El Granel e La Galga.
Xeografía
miniatura|esquerda|220px|Cubo de La Galga Puntallana limita con Santa Cruz de la Palma polo Barranco Seco ao sur, e con San Andrés y Sauces polo Barranco da Galga ao norte. No seu límite co municipio de El Paso atópase o cume máis alto, Piedrallana, de 2200 metros de altura. A costa é acantilada en termos xerais, pero entre as zonas coñecidas como Martín Luís e El Ancón é relativamente baixa, de aí o nome do municipio. O máis característico do seu relevo son dous conxuntos de montañas aliñadas. Entre as máis destacadas están a de Tenagua, Estalero ou Abiseros, Zamagallo, Loral, Siete Cejos ou Juego de La Bola e La Galga. Por iso, Puntallana é coñecido como o pobo das nove montañas.
Historia
Na época aborixe, o actual territorio de Puntallana correspondía co cantón benahoarita de Tenagua, cuxo último xefe foi Atabara. Tras a conquista castelá aséntase un gran número de colonos que, grazas ás favorables condicións climáticas da zona, comezan a desenvolver unha agricultura baseada no trigo, o que fai que o municipio comécese a coñecer como o celeiro da illa. Tamén desde moi temperá época aparecen as primeiras igrexas, como a de San Xoán Bautista, a Ermida de Santa Lucía ou a de San Bartolomeu en La Galga, pero ademais as primeiras casas señoriales como a Hacienda de Juan Fernández de Lugo en Santa Lucía ou a Casa Luján. Do mesmo xeito que moitos palmeiros, os habitantes de Puntallana tiveron a necesidade de emigrar a outros lugares, sobre todo a América. A partir da segunda metade do Século XX, as condicións de vida melloraron notablemente (Construción da Estrada do Norte, chegada da electricidade, melloras no abastecemento da auga etc.), mentres paulatinamente íase substituíndo o cultivo do trigo polo da vide, hortalizas, froiteiras e sobre todo, o plátano.
Lugares de interese
miniatura|esquerda|220px|Praia de Nogales Cardonal de Martín Luís: Xunto á estrada que conduce desde Tenagua cara a Martín Luís, este espazo natural acolle a maior reserva da illa de Euphorbia canariensis. Trátase dun interesante núcleo deste endemismo canario, que está incluído entre os espazos protexidos polo Goberno das Canarias coñecido como Sitio de Interese Científico do Barranco del Agua.
A sociedade literaria e do pastel de pel de pataca de Guernsey
A sociedade literaria e do pastel de pel de pataca de Guernsey (en The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society) é unha novela histórica de Mary Ann Shaffer e Annie Barrows publicada en 2008. En 2016 foi traducida ao galego pola editorial Rinoceronte. O libro está ambientado en 1946 e é unha novela epistolar, composta de cartas que os personaxes escriben uns aos outros.
Puntallana
Lugares de interese
Praia de Nogales: Trátase da praia de area negra máis longa da illa. Situada xunto a un gran cantil, accédese a traves dun camiño de escaleiras. É considerada por moitos como unha das praias máis belas das Canarias, aínda que alberga certo perigo polas correntes da zona.
A sociedade literaria e do pastel de pel de pataca de Guernsey
En 2018 fíxose unha adaptación cinematográfica na que Lily James fixo o papel protagonista de Juliet Ashton.
Puntallana
Lugares de interese
Casa Luján: Casarón colonial do século XVII de arquitectura canaria, utilizada como concello e escola ata a década dos 80 e que hoxe alberga un Museo Etnográfico e Centro de promoción e venda de produtos artesanais.
A sociedade literaria e do pastel de pel de pataca de Guernsey
Argumento
Entre o 8 de xaneiro e o 17 de setembro de 1946 hai un denso intercambio de cartas entre numerosos personaxes, entre os que van xurdindo gradualmente os principais: Juliet Ashton, unha nova escritora de certo éxito e un pequeno grupo de habitantes da illa de Guernsey. A historia que se desenvolve refírese á experiencia vivida polos habitantes da illa durante a Segunda guerra mundial, cando os alemáns ocuparon a illa como posible ponte para a invasión de Inglaterra. Os habitantes tiveron que sufrir unha grave privación material e moral. Evitouse todo contacto con Gran Bretaña, onde todos os nenos foran transportados para estaren a salvo antes da chegada dos alemáns. A pesar da pobreza e tristeza das súas vidas, con todo, aos insulares non lles faltaron momentos de alivio e ledicia, grazas sobre todo á imaxinación e xenerosidade de Elizabeth McKenna, que creou a Sociedade Literaria como pretexto para explicar por que ela e outros tres amigos estaban fóra das súas casas despois do toque de queda.
Puntallana
Lugares de interese
Cubo de La Galga: É un dos bosques de laurisilva mellor conservados da illa, debido á existencia nel dunha fonte. Alberga gran cantidade de flora como fentos, faias, viñátigos, loureiros, acebiños, tilos etc. Accédese a través dun carreiro no que se pode observar en todo o seu esplendor. A formado parte da Reserva da Biosfera de La Palma desde a súa creación, dentro do Parque natural de Las Nieves.
Luís Augusto Viñamata Emmanuelli
Luís Augusto Viñamata Emmanuelli, conde de Alba de Liste, nado en 1915 e finado en Teià o 30 de novembro de 1981, foi un político español.
Traxectoria
Doutor en Dereito e licenciado en Filosofía e Letras. Especializouse en Historia medieval de Cataluña. Logo do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi nomeado gobernador civil de Ourense en abril de 1938, permanecendo no posto até 1939. Retirouse da política para dedicarse ao estudo e investigación da historia medieval. Colaborou en La Vanguardia co pseudónimo Luís de Fivaller.
Vida persoal
Casou con María Concepción Martorell Castillejo, condesa de Alba de Liste en 1926.
Xaime Quessada
Xaime Quesada Porto, coñecido artisticamente como Xaime Quessada, nado en Ourense o 14 de xullo de 1937 e finado en Vilar de Astrés o 30 de decembro de 2007, foi un pintor, escultor e escritor galego. É irmán do debuxante Fernando Quesada.
Traxectoria artística
miniatura|220px|[[Dorna (Xaime Quessada)|Dorna, 2001, en Pontevedra.]] Formouse na Escola de Belas Artes de San Fernando, en Madrid. Nos anos cincuenta frecuenta o grupo de artistas ourensáns nucleados ao redor do Café Volter, denominado Os Artistiñas por Vicente Risco (formado por Arturo Baltar, Xavier Pousa, Virxilio, Xosé Luís de Dios, Acisclo Manzano e Buciños). Obtén a medalla de ouro na Exposición Nacional de Bellas Artes de 1959. Trasládase a vivir a París en 1962, e posteriormente móvese a Estados Unidos, onde traballa na década dos oitenta para a Unesco como artista nun proxecto sobre o Quixote.
Nas súas obras destacan as referencias mitolóxicas, as figuras naturalistas moi coridas, e os corpos esvaídos. Son constantes os motivos e cadros inspirados en Goya (como a súa serie negra) e máis en Picasso, con numerosas versións do Guernica e do minotauro. miniatura|200px|O Mouchiño, 2002, en [[Ourense.]]
Velocidade de escape
dereita|miniatura|O [[foguete espacial Atlantis sendo lanzado na misión STS-71. Necesita conseguir a velocidade de escape para conseguir abandonar a Terra.]]
Xaime Quessada
Exposicións e obras
Os seus murais e lenzos de gran tamaño están presentes en moitas pinacotecas europeas, como o Museo Nacional de Arte Moderna de México, o Museo do Pobo Galego, ou o Museo da Habana. Tamén ten obras como os teitos do Teatro Principal de Ourense, no Parlamento de Galicia e diversas esculturas públicas na cidade de Ourense ou a súa dorna homenaxe ao camiño de Santiago na cidade de Pontevedra.
Tamén realizou escenografías e vestiarios para montaxes teatrais, así como diversas ilustracións para libros. miniatura|200px|A fada e o dragón, 2006, no Paseo de Alfonso XII de [[Vigo.]]
Velocidade de escape
A velocidades inferiores o vehículo espacial converteríase nun satélite artificial en órbita elíptica arredor do obxecto que o atraia.
Xaime Quessada
Datos persoais
O seu fillo, Xaime Quesada Blanco, tamén foi pintor. Xaime Quessada foi soterrado no camposanto de Señorín.
Velocidade de escape
Para calcular a velocidade de escape, úsase a seguinte expresión:
na cal:
Lingua guahibo
A lingua guahibo é unha lingua nativa do pobo guahibo, falada por preto de 23 006 persoas en Colombia e unhas 8 428 en Venezuela. Ten un índice de monolingüismo do 40%, e un índice de alfabetización do 45%.
Bath Rugby
Bath Rugby é un club profesional de rugby, con sede na cidade inglesa de Bath, que compite na máxima categoría do rugby inglés, a Aviva Premiership. O club disputa os seus partidos como local no Recreation Ground.
Historia
O club foi fundado no ano 1865, o que o converte nun dos clubs máis antigos que existen aínda hoxe. Durante as súas primeiras décadas adoitaba enfrontarse a clubs veciños, ou do próximo Gales. No século XX fixo as súas primeiras saídas a Francia para xogar fronte a clubs do país galo. Coa creación da primeira competición oficial en Inglaterra a comezos dos anos 70, a copa inglesa, hoxe chamada Anglo-Welsh Cup, Bath Rugby achou a súa oportunidade para estrear palmarés.
A época dourada do club comezou a mediados dos 80, cando Bath Rugby conquistou en 4 ocasións a Copa Inglesa entre os anos 1984 e 1987. Volveu gañar o torneo nos anos 1989, 1990, 1992, 1994, 1995 e 1996.
Cando se creou a competición de liga a finais dos 80, Bath Rugby rematou 4º na súa primeira edición, pero ó seguinte ano, en 1989, si obtivo o seu primeiro título de campión inglés de liga. En 1990 rematou 3º, pero despois encadeou 4 campionatos seguidos entre 1991 e 1994. En 1996 logrou o seu 6º título de liga.
A mediados dos anos 90 o mundo do rugby emprendeu o reto da profesionalización do deporte. En 1995 creouse en Europa un campionato europeo de clubs, a Heineken Cup, por iniciativa das federacións que participaban no torneo das 5 nacións. Bath Rugby conseguiu coroarse como campión de Europa no ano 1998, ó derrotar na final por 19 a 18 ó Brive francés, campión no ano anterior. Era o primeiro club inglés campión de Europa.
Por aquel entón o palmarés nacional e europeo de Bath Rugby lideraba a clasificación dos clubs ingleses. Na súas ringleiras había estrelas como Jeremy Guscott, Mike Catt, Andy Robinson ou Phil de Glanville entre outros, pero dende entón o club non volveu ser o club dominador que foi durante 15 anos nos anos 80 e 90.
Na tempada 2007/08, 10 anos despois do seu derradeiro título, Bath Rugby logrou gañar na final da European Challenge Cup, a segunda competición continental, derrotando ós Worcester Warriors por 24 a 16. Era a terceira final que disputaba nesa competición, perdendo nas 2 anteriores, fronte a London Wasps en 2003 e fronte a Clermont en 2007.
Bath Rugby xoga os seus partidos como local no pequeno estadio The Recreation Ground, coñecido como The Rec, en Bath, onde collen unhas 12 300 persoas. O estadio construíuse en 1894, e o club está pensando amplialo ou construír un novo estadio nas aforas da cidade onde se poidan sentar cando menos 20 000 seareiros.
Ademais dos xogadores antes nomeados, en Bath Rugby teñen xogado grandes estrelas do rugby como Iain Balshaw, Steve Borthwick, Mike Tindall, Jason Robinson, Ieuan Evans, Olly Barkley, Danny Grewcock e outros.
-182
Véxase tamén
Historia ano a ano
Saint-Germain-sur-Ille
Saint-Germain-sur-Ille (en Sant-Jermen-an-Il) é unha comuna francesa do departamento de Ille e Vilaine, na Bretaña.
1831
Mortes
miniatura|150px|Emilia Plater
Outros
Historia ano a ano
Vilasante, O Saviñao
San Salvador de Vilasante é unha parroquia do concello do Saviñao na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 979 habitantes, deles 487 eran homes e 506 eran mulleres, o que supón unha diminución de 2 habitantes en relación ao ano anterior, 2006.
En Vilasante está a vila de Escairón, capital do concello.
666
Este artigo trata sobre o ano 666 d.C. Para outros usos do número 666, vexa Marca da Besta .
Espasande, Castroverde
Santiago de Espasante é unha parroquia que se localiza no concello de Castroverde. Segundo o padrón municipal de 2011 tiña 82 habitantes (40 homes e 42 mulleres), distribuídos en 1 entidade de poboación, o que supón unha diminución en relación ao ano 1999 cando tiña 96 habitantes.
Aden Abdullah Osman Daar
Aden Abdullah Osman Daar (Aaden Cabdulle Cusmaan Daar) (nado en 1908, morto o 8 de xuño de 2007) foi o primeiro Presidente de Somalia após súa independencia en 1960.
Biografía
Aden Abdullah Osman naceu en Beledweyne, na rexión de Hiiraan. Após seren educado nas State Schools, adquiriu experiencia administrativa nas oficinas do Goberno, e máis tarde, adicouse ós seus propios negocios. En febreiro de 1944, uniuse ó Somali Youth Club, que despois mudaría o seu nome polo de Somali Youth League), converténdose en membro da xunta directiva do partido e sendo nomeado en 1946 Secretario da sección Belet Weyne. É membro da tribo Hawiye.
En 1956, cando o Consello Territorial foi substituído pola Asemblea Lexislativa, foi elixido membro da Asemblea Nacional polo Distrito de Belet Wayne nas elecciónse xeráis, e ó mesmo tempo a Asemblea Lexislativa nomeábao como o seu Presidente.
Nas eleccións xeráis de 1959, foi elixido de novo como Presidente da Asemblea Nacional, mantendo ese posto cando a Asemblea Lexislativa foi convertida na Asemblea Constituínte.
Como Presidente da Asemblea Constituínte, o 1 de xullo de 1960 proclamou a independencia da República de Somalia]] e a unificación dos territorios do norte e do sur - as antigas Somalilandia Británica e Somalilandia Italiana. A Asemblea Nacional elixiuno como Presidente Interino da República por período dun ano, sendo reelixido ó ano seguinte por 6 anos.
Aden Abdullah Osman interesouse polos estudos legais, sociais e económicos. Ademais de somalí, falaba italiano, inglés e árabe. Nas presidenciais de 1967 perdeu contra Abdirashid Ali Shermarke. O seu tempo como presidente rematou o 10 de xuño de 1967.
De acordo coa Constitución da República, o Presidente salinte goza de posto vitalicio na Asemblea Nacional somalí. Osman Daar actou como antigo home de estado nos intentos de establacer unha paz duradeira en Somalia. É actualmente o ex-Xefe de Estado que aínda vive do mundo.
Morreu o 8 de xuño de 2007 en Nairobi, sendo oficiado un funeral de estado na súa honra.
Elena Vázquez Cendón
María Elena Vázquez Cendón, nada en Ourense o 2 de marzo de 1966, é unha matemática e profesora galega.
Traxectoria
Estudou o Bacharelato no Instituto das Lagoas. Licenciada en Matemáticas pola Universidade de Santiago de Compostela. Doutora pola mesma universidade coa tese Estudio de esquemas descentrados para su aplicación a las leyes de conservación con términos fuente 1994, dirixida por Dr. Alfredo Bermúdez de Castro López-Varela.
É profesora de matemática aplicadada na Facultade de Matemáticas da USC, foi vicerreitora da USC, e é decana da Facultade de Matemáticas dende 2017. É membro do Consello da Cultura Galega.
É autora de numerosos artigos en revistas especializadas de matemáticas e computación.
En 2022 foi Premio María Josefa Wonenburger para mulleres científicas.
Casiano Costas Posada
Casiano Costas Posada, finado en Tobarra (Provincia de Albacete) o 16 de marzo de 1981, foi un militar e político galego.
Traxectoria
Capitán de artillería. En maio de 1939 foi nomeado secretario de Orde Público do Goberno civil de Pontevedra. En xaneiro de 1940 foi nomeado gobernador civil e Xefe provincial do Movemento de Ourense, cesando no cargo o 10 de novembro de 1942. Ascendeu a coronel de artillería.
-178
Véxase tamén
Historia ano a ano
Tazacorte
Tazacorte (ou Villa y Puerto de Tazacorte) é un municipio español situado no oeste da illa de La Palma e pertencente á provincia de Santa Cruz de Tenerife (Canarias).
Historia
Alonso Fernández de Lugo iniciou a conquista de La Palma pola desembocadura do barranco das Angustias, onde hoxe se atopa o Porto de Tazacorte, o 29 de setembro de 1492. Desembarcou sen resistencia, o que permitiu un posterior asentamento pacífico no chairo de Tazacorte, enclave onde se levantou o primeiro campamento e erixiuse a ermida de San Miguel.
Tras sucesivas vendas e traspasos, en 1513, a fértil Facenda de Tazacorte foi adquirida polo flamengo Jacome Groenenberg, que hispanizaría o seu nome en Jácome Monteverde. En diante a propiedade dedicarase cultivo da cana de azucre, nun réxime de explotación de características semifeudales.
O fondeadeiro do Porto de Tazacorte era o segundo en importancia de La Palma, despois do da capital. Desde o século XVI recalaban no seu rada embarcacións nacionais e estranxeiras que exportaban cana de azucre, viño e outras producións do país. A final do século XVIII os campesiños de Tazacorte eran pobres de bens de fortuna, mal comidos e mal vestidos e como principal alimento consumían raíces de fento.
En agosto de 1812, formouse o municipio de Los Llanos coa poboación do mesmo nome como cabeceira, máis El Paso, Argual e Tazacorte como pagos principais. En 1815 empezou a diminuír a produtividade e a rendibilidade da cana de azucre, que é unha planta esixente e a produción minguou nos esgotados chans da comarca. En 1830 pechouse o último enxeño azucreiro de Tazacorte e, a partir desas datas son substituídos por cultivos de autoconsumo, con todo a partir de 1850 Tazacorte atopou na pesca e o cultivo da cochinilla dúas actividades económicas que achegarán riquezas a uns e medios para subsistir para outros.
Desde 1890, ao tabaco, ao azucre, e aos cargamentos de cochinilla que aínda se colocaban nos mercados exteriores, engadíuselles a crecente produción de tomates, primeiro, e, enseguida, de plátanos.
Século XX
miniatura|220px|esquerda|Praza San Miguel, outrora Praza 1º Maio O final da Gran Guerra abriu novamente os mercados europeos ao plátano e ao tomate. A partir de 1919 a empresa británica Fyffes Limited, arrienda as leiras dos maiores propietarios do municipio. A compañía mellora as plantacións de plátanos vendendo cada vez máis maiores cantidades e a mellor prezo de modo que a mediados dos anos vinte o 70% da poboación de Tazacorte traballaba ao redor da exportación de plátanos.
En 1923, o pago de Tazacorte era o núcleo de maior poboación do municipio de Los Llanos, con 2.316 habitantes e o de maior desenvolvemento económico do Val de Aridane.
En agosto de 1926, en Tazacorte declárase unha epidemia de peste que afecta a un gran número da poboación.
700px|esquerda|miniatura|Tazacorte e o seu porto
Xosé Pérez Ballesteros
Xosé Pérez Ballesteros, nado en Santiago de Compostela o 30 de xuño de 1833 e finado na Coruña o 30 de outubro de 1918, foi un escritor en lingua galega e lingua castelá, e investigador do folclore galego do rexurdimento, que participou no labor cultural do provincialismo e do rexionalismo, un dos corenta fundadores e primeiro tesoureiro da Real Academia Galega, considerado como un dos precursores. A súa obra máis destacada foi a edición, en tres tomos, do Cancionero popular gallego (1885-1886).
Biografía
Cursou as carreiras de Dereito e Filosofía e Letras na Universidade de Santiago de Compostela, acabando por doutorarse na primeira delas en 1859, cunha tese sobre o concilio de Trento, que presentou na Universidade Central madrileña.
En 1862 participou na colectánea poética do Album de la Caridad, cunha soa obra "Un soño", que databa de 1853.
En 1865 aprobou por oposición a cátedra de Lóxica, Psicoloxía e Ética, que exerceu no Instituto de bacharelato da Coruña. En 1878 pasou a ostentar o cargo de director de dito centro de estudos, no que permaneceu até a súa xubilación. Nese mesmo ano de 1878, publica o seu primeiro libro de poesías: Versos en dialecto gallego.
Ao ser fundada a sociedade El Folk-Lore Gallego na cidade herculina, o 25 de febreiro de 1884, que presidiu Emilia Pardo Bazán, Pérez Ballesteros ingresou nela como vogal da xunta directiva. Nese mesmo ano dedicaría á dita asociación a primeira escolma de entidade sobre a cantiga galega, o Cancionero popular gallego, publicado nos dous anos seguintes.
Nos anos sucesivos, desde un punto de vista creativo, publicou só outro libro poético, Foguetes (1888), e, de resto, composicións soltas, que apareceron en diversos xornais e revistas, como Almanaque Gallego, El Heraldo Gallego de Ourense, La Ilustración Gallega y Asturiana, Galicia Humorística, Galicia. Revista Regional, O Galiciano, Revista de Galicia ou Revista Gallega da Coruña, en A Monteira de Lugo etc. Colaborou con catro poemas na edición políglota de Lo Gayter del Llobregat (1888-89) de Joaquim Rubió i Ors, na que participaron outros cinco escritores galegos. Publicou tamén algúns artigos de temas lingüísticos e literarios.
Obra
miniatura|page=355|[[Álbum de la Caridad. Juegos Florales de La Coruña en 1861. ]]
Vilatán, O Saviñao
San Xoán de Vilatán é unha parroquia do concello do Saviñao na comarca da Terra de Lemos, na provincia de Lugo. No ano 2007 tiña 42 habitantes (17 homes e 25 mulleres), os mesmos ca no ano anterior.
Hässleholm
Hässleholm é unha cidade da provincia de Escania, no condado de Escania, Suecia. No ano 2017 contaba cunha poboación de 52 003 habitantes.
Historia
Hässleholm foi gradualmente urbanizada dende 1860 en relación coa construción da principal liña de ferrocarril Estocolmo-Malmö. Non había ningún asentamento alí mesmo antes da chegada do ferrocarril. A estación levaba o nome dun terreo situada na veciñanza dun cruzamento de ferrocarril planificado. Gañou o títuo de cidade en 1914. Durante o século XX convertíase nun cubo militar. Após a guerra fría, a maior parte dos establecementos militares dispersaron ou foron movidos a outros lugares.
No ano 2000, abre o Centro Cultural de Hässleholm (kulturhus), onde hai teatros, unha biblioteca, un centro de visitas e restaurantes. Ao leste do centro da cidade está o hembygdspark cunha estatua chamada "Snapphanen" feita polo escultor Axel Ebbe. A estatua recorda a historia da cidade.
Deporte
Os seguintes clubs de deportes teñen a súa sede en Hässleholm:
Darío Álvarez Limeses
Darío Álvarez Limeses, nado en Pontevedra o 10 de novembro de 1877 e finado o 30 de outubro de 1936, foi un médico e xornalista galego.
Traxectoria
miniatura|Darío Álvarez Limeses e María Blázquez Ballester en [[Baión, Vilanova de Arousa|Baión, en 1928. ]] Fillo de Emilio Álvarez Giménez e irmán de Xerardo Álvarez Limeses, licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela, afincouse en Tui como médico en 1905. Alí, paralelamente ao seu labor asistencial exerceu un traballo xornalístico, social e político: Colaborou e presidiu diferentes sociedade culturais coma a Sociedade Artística ou a Venatoria; dirixiu o semanario La Opinión e colaborou nos periódicos La Integridad, El Vencejo, La Correspondencia Gallega e El Pueblo Gallego. Casou con María Blázquez Ballester o 15 de xuño de 1907 coa que tivo seis fillos, todos homes: Darío (1910), Celso (1913), Xosé María (1915), Alfonso (1917), Emilio (1919) e Álvaro (1921).
Na Segunda República foi membro da Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi parte activa da resistencia miñota, foi encarcerado e posteriormente fusilado na alameda tudense o 30 de outubro de 1936.
Tico Medina
dereita|175px|miniatura|Tico Medina (dereita), con [[Juan Antonio Cebrián.]]