cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Makarska
Xeografía
Está a uns 60 km ao sur de Split e a 140 km ao norte de Dubrovnik e forma parte daa rexión dálmata. É unha cidade balneario marítima, que fica xusto enfronte da illa de Hvar. O seu transpaís inmediato presenta elevadas formacións montañosas da cadea dos Alpes Dináricos, que case chegan até o mar, como son o monte Vosac (1.421 m) e o Monte Biokovo, coa súa cima, Sveti Jure (1.726 m). Desde Makarska existen excursións organizadas para ascender a ambos os dous cumes.
Emma Goldman
Emma Goldman, nada en Kaunas (daquela, chamada Kovno), Imperio ruso, o 27 de xuño de 1869 e finada en Toronto (Canadá) o 14 de maio de 1940, foi unha anarquista de orixe lituana-asquenací que foi coñecida polos seus textos e discursos feministas e polos seus testemuños sobre a Revolución Rusa. Tivo un papel fundamental no desenvolvemento da filosofía anarquista da primeira metade do século XX na América do Norte e Europa e introduciu ideas feministas no pensamento anarquista.
De orixe lituana, en 1885 emigrou a Nova York (Estados Unidos) onde coñeceu o anarquismo e do que formaría parte trala revolta de Haymarket. En Nova York, Goldman convértese nunha ensaísta e escritora de sona da filosofía anarquista e anticapitalista e redacta artigos sobre a emancipación da muller, os problemas sociais e a loita sindical. Ela mais o tamén escritor anarquista Alexander Berkman, o seu amante e compañeiro de toda a vida, planearon o asasinato de Henry Clay Frick como un acto de propaganda polo feito. Aínda que Frick sobreviviu ó ataque, Berkman foi condenado a vinte anos de cadea. Goldman foi arrestada varias veces por "alentar motíns" e pola distribución ilegal de información sobre a anticoncepción. En 1906, Goldman fundou o xornal anarquista Mother Earth (en galego, Nai Terra).
En 1917, Goldman e Berkman foron condenados a dous anos de prisión por conspirar para "inducir as persoas a fuxir" do servizo militar obrigatorio, que se establecera había pouco tempo nos Estados Unidos. Tras ser liberados da prisión, foron detidos de novo xunto con centos doutros progresistas e, a seguir, Emma foi deportada a Rusia durante a Revolución rusa. Inicialmente, simpatizou coa revolución bolxevique, mais decontado expresou a súa oposición ó uso da violencia por parte dos soviets e a represión das voces independentes. En 1919, expulsada de novo dos Estados Unidos pola súa intensa actividade política retornou a Rusia, mais volveu abandonar o país por disentir do rumbo autoritario tomado polo goberno bolxevique. En 1923, escribiu sobre as súas experiencias entre os bolxeviques, que forman o libro My Disillusionment in Russia (en galego, A miña desilusión con Rusia). Pasou uns anos en Inglaterra, Canadá e o sur de Francia, onde escribiu a súa autobiografía Living My Life (en galego, Vivindo a miña vida). Ao comezo da Guerra Civil española, en 1936, con máis de 60 anos, viaxou a España para apoiar a revolución anarquista.
Ao longo da súa vida, Goldman foi celebrada polos seus admiradores como libre pensadora e "muller rebelde", e ridiculizada polos seus opoñentes como defensora do asasinato de políticos e de revolucións violentas. Os seus escritos e conferencias abranguen unha gran variedade de temas, incluíndo o sistema penal, o ateísmo, a liberdade de expresión, o militarismo, o capitalismo, o matrimonio e a emancipación da muller. Ademais, desenvolveu novas maneiras de incorporar políticas de xénero no anarquismo.
Tras décadas de escuridade, na década de 1970, a vida e obra de Emma Goldman volveron facerse coñecidas na medida que as académicas feministas e anarquistas se foron interesando pola súa figura. Este interese deu lugar a unha nova onda de divulgación do seu legado, con publicacións dos seus artigos e reedicións dos seus libros, e con citas e imaxes súas estampadas en camisetas e carteis. Atribúenselle varias frases rechamantes do anarquismo, entre elas a famosa frase capaz de definir de maneira simple a idea anarquista da liberdade:
Orixes
esquerda|miniatura|Goldmann nacera en [[Kaunas, daquela, parte do Imperio ruso e hoxe, capital de Lituania.]] A familia de Emma Goldman formaba parte dunha comunidade de xudeus ortodoxos que vivía na cidade lituana de Kaunas -entón Kovno-, e formaba parte do Imperio ruso. A nai de Goldman, Taube Bienowitch, casara, primeiramente, cun home con quen tivera dúas fillas: Helena en 1860 e Lena en 1862. Cando o seu primeiro marido morreu de tuberculose, Taube afundiuse. Goldman escribiu máis tarde: "Todo o amor que ela tiña morrera co mozo con quen casou aos 15 anos".
O segundo matrimonio de Taube foi arranxado pola súa familia e, tal como o Emma definiu, foi "bastante diferente do primeiro". O segundo marido da súa nai, Abraham Goldman, investiu a herdanza de Taube nun negocio que pronto fracasou. As dificultades, combinadas coa distancia emocional entre marido e muller, crearon un ambiente de tensión no fogar. Cando Taube quedou embarazada, Abraham desexou desesperadamente que o bebé fose un neno. Segundo el, unha filla só serviría como outro sinal de fracaso. Máis tarde, tivo tres fillos, pero o primeiro fillo que tiveron en común foi en realidade unha nena, Emma.
Emma Goldman naceu o 27 de xuño de 1869. O seu pai empregaba a violencia para castigar os fillos, golpeándoos cando desobedecían. Utilizaba un látego soamente con Emma, a máis rebelde. Moi ocasionalmente, a súa nai intervira para pedir a Abraham que moderase as malleiras. Goldman, máis tarde, especulou sobre se o temperamento rabioso do seu pai non sería, polo menos en parte, resultado dunha frustración sexual.
Adolescencia
miniatura|A familia de Emma Goldman, en San Petersburgo, Rusia 1882. De esquerda a dereita: Emma, ​​de pé; Helena, sentada, con Morris no colo; Taube, Herman e Abraham.|alt= Cando Emma era nena, a familia Goldman mudouse ao pobo de Papilė (tamén en Lituania), onde o seu pai dirixía unha pousada. Mentres as súas irmás traballaban, fíxose amiga dun criado chamado Petrushka, quen espertou os seus "primeiros sentimentos eróticos". Máis tarde, aínda en Papilė, viu a un campesiño sendo azoutado cun látego na rúa. Este evento traumatizouna e contribuíu ao seu desagrado para sempre pola autoridade violenta.
Á idade de sete anos, Goldman mudouse coa súa familia á cidade prusiana de Königsberg (entón parte do Imperio alemán), e inscribiuse nunha escola estatal de secundaria. A escola foi un lugar onde abondaban os abusos. Así, un mestre castigaba os estudantes desobedientes, especialmente a Goldman, golpeándolles as mans cunha regra; igualmente, outro mestre trataba de abusar das súas alumnas mais foi despedido cando Goldman se defendeu. Por outra banda, tamén atopou un mentor comprensivo no seu mestre de lingua alemá, quen lle prestou os seus libros e a levou a unha ópera. Goldman, que era unha estudante apaixonada, aprobou o exame de admisión no instituto, mais o seu profesor de relixión negouse a proporcionarlle un certificado de boa conduta impedindo así que fose admitida. esquerda|miniatura|186x186px|A obra de Chernyshevsky foi unha grande influencia en Goldman. Ao pouco, a familia mudouse á cidade rusa de San Petersburgo, onde o seu pai abriu unha tenda tras outra sen éxito. A pobreza obrigou os nenos a traballar, e Goldman tomou unha variedade de traballos, incluído un nunha tenda de corsés. Daquela, Goldman rogoulle ao seu pai que lle permitise regresar á escola, pero no seu lugar botou o seu libro de francés ao lume e gritou: "As rapazas non teñen que aprender moito! Todo o que unha filla xudía necesita saber é como preparar o peixe recheo, cortar os fideos ben e darlle ao home moitos nenos ". Con todo, Goldman procurouse unha educación independente pola súa conta e, axiña, comezou a estudar a situación política ao seu redor. Estaba, especialmente, interesada nos nihilistas, responsables de asasinar a Alexandre II de Rusia. A confusión resultante intrigou a Goldman, aínda que ela non acaba de comprender a situación política desa época. Foi coa lectura da obra Что делать (1863) -en galego, Que se debe facer?- de Nikolai Chernyshevskii cando atopou un modelo a seguir na protagonista, Vera. A partir da lectura, Goldman, adopta a filosofía nihilista e escapa da súa represiva familia para vivir libremente e organizar unha cooperativa de costura. O libro cativou a Goldman e seguiu sendo unha fonte de inspiración durante toda a súa vida.
Mentres tanto, o seu pai seguía insistindo nun futuro doméstico para ela e tratou de arranxar o seu casamento á idade de quince anos. Pelexaban polo problema constantemente; mentres el se queixaba de que se estaba a converter nunha muller "solteira", ela insistía en que casaría só por amor. Na tenda de corsés, viuse obrigada a se defender das proposicións non desexadas dos oficiais rusos e doutros homes. Un pretendente persistente levouna a unha habitación de hotel e cometeu o que Goldman describiu como "contacto violento"; dous biógrafos chámano violación. Ela sorprendeuse pola experiencia, conmocionada "polo descubrimento de que o contacto entre home e muller puidera ser tan brutal e doloroso". Goldman considerou que ese encontro marcou para sempre as súas interaccións cos homes. miniatura|Emma Goldman en 1886|alt=|208x208px
Estados Unidos
En 1885, a súa irmá Helena fixo plans para mudarse a Nova York nos Estados Unidos para se unir á súa irmá Lena e ao seu esposo. Goldman quería marchar canda súa irmá, mais o seu pai negouse a permitilo non atendendo á oferta de Helena de pagarlle a viaxe. Emma, desesperada, ameazou con se botar ao río Nevá se non podía ir polo que o seu pai rematou por ceder. O 29 de decembro de 1885, Helena e Emma chegaron ao Castle Garden da cidade de Nova York, a entrada para inmigrantes. Establecéronse no norte do estado, vivindo na casa de Rochester que Lena fixera co seu esposo Samuel. Un ano despois, fuxindo do crecente antisemitismo de San Petersburgo, os seus pais e irmáns uníronse a eles.
Goldman comezou a traballar como costureira, cosendo abrigos durante máis de dez horas ao día, gañando dous dólares e medio á semana. Cando foi pedir un aumento e lle foi denegado abandonou o traballo e marchou traballar a unha tenda pequena próxima. No seu novo traballo, Goldman coñeceu a un compañeiro de traballo chamado Jacob Kershner, quen compartiu o seu amor polos libros, o baile e as viaxes, así como a súa frustración coa monotonía do traballo na fábrica. Despois de catro meses, casaron en febreiro de 1887. Ao se mudar a vivir coa familia de Goldman, a súa relación cambaleouse pois, na noite de vodas, Emma descobre que el era impotente, polo que se volveron emocional e fisicamente distantes. Mentres tanto, ela estaba cada vez máis comprometida coa axitación política que a rodeaba, particularmente as secuelas das execucións relacionadas co caso da revolta de Haymarket de 1886 en Chicago e a filosofía política antiautoritaria do anarquismo. Menos dun ano despois da voda, a parella divorciouse; Kershner suplicoulle a Goldman que regresase e ameazou con envelenarse se non o facía. Volveron xuntarse pero, despois de tres meses, ela foise unha vez máis. A pesar da separación, Goldman e Kersner permaneceron legalmente casados, o que garantiu que Goldman mantivese a cidadanía estadounidense. Porén, os seus pais consideraron o seu comportamento como "inmoral" e negáronse a permitir que Goldman entrase na súa casa. Emma abandonou Rochester para se dirixir a Nova York coa súa máquina de coser e unha bolsa con cinco dólares. miniatura|Emma Goldman e [[Alexander Berkman (foto polo 1917-1919)]]
Most e Berkman
miniatura|Tenda de xeados de Worcester, Massachusetts (fotografada en 2017) Emocionada pola experiencia, Goldman refinou a súa personalidade pública durante os compromisos posteriores. Con todo, rapidamente se atopou discutindo con Most pola súa independencia. Despois dun discurso transcendental en Cleveland, sentiu que se convertera "nunha cotorra repetindo os puntos de vista de Most" e resolveu expresarse por si mesma no escenario. Cando regresou a Nova York, Most enfureceuse e díxolle: "Quen non está comigo está na miña contra!". A seguir, abandonou Die Freiheit e uniuse a outra publicación, Die Autonomie.
Xa daquela, Goldman comezara unha amizade con Berkman, a quen ela cariñosamente chamaba Sasha. En pouco tempo fixéronse amantes e mudáronse a un apartamento comunal en Woodstock (Illinois) co seu curmán Modest "Fedya" Stein e a amiga de Goldman, Helen Minkin, na rúa 42. Aínda que a súa relación tivo numerosas dificultades, Goldman e Berkman compartiron un vínculo estreito durante décadas, unidos polos seus principios anarquistas e o seu compromiso coa igualdade persoal.
En 1892, Goldman uniuse a Berkman e a Stein para abrir unha xeadaría en Worcester, Massachusetts. Con todo, despois duns meses de traballar na tenda, Goldman e Berkman separáronse ao participar na folga de Homestead no oeste de Pennsylvania, preto de Pittsburgh.
O incidente de Homestead
miniatura|Goldman e Berkman creron que o asasinato do director de [[Carnegie Steel Company, Henry Clay Fricken (na foto) a xeito de represalia polo peche da fábrica "provocaría o terror na alma da súa clase" e "fomentaría as ideas do anarquismo entre o mundo" ]] Un dos primeiros momentos que produciu un achegamento político entre Berkman e Goldman foi a folga de Homestead. En xuño de 1892, unha planta de aceiro en Homestead, Pensilvania, propiedade de Andrew Carnegie, converteuse no foco de atención nacional cando se interromperon as conversas entre a Carnegie Steel Company e a Amalgamated Association of Iron and Steel Workers (AA). O xerente da fábrica era Henry Clay Frick, un feroz opositor do sindicato. Cando, a finais de xuño, unha rolda final de conversacións fracasou, a xerencia pechou a planta despedindo os traballadores, quen inmediatamente se declararon en folga. A empresa introduciu crebafolgas e contratou gardas de Pinkerton para protexelos. O 6 de xullo, produciuse unha pelexa entre 300 gardas de Pinkerton e unha multitude de traballadores sindicais armados. Durante o tiroteo de doce horas, sete gardas e nove folguistas foron asasinados.
Cando a maioría dos xornais da nación expresaron o seu apoio aos folguistas, Goldman e Berkman decidiron asasinar a Frick, como unha represalia que había "sementa-lo terror na alma da súa clase" e para "leva-las ensinanzas do anarquismo ante o mundo"; esperaban que fose unha acción que inspiraría os traballadores a rebelarse contra o sistema capitalista. Berkman decidiu levar a cabo o asasinato e ordenou a Goldman quedar para explicar os seus motivos despois de ir ao cárcere. El estaría a cargo do "feito"; ela da "palabra". Berkman tentou facer unha bomba mais ó non conseguilo, dirixiuse a Pittsburgh para mercar unha pistola e un traxe de roupa "decente". esquerda|miniatura|A tentativa de asasinato de Frick por Berkman, ilustratada por W. P. Snyder en 1892, publicada orixinalmente no xornal Harper's Weekly. Mentres tanto, Goldman decidiu axudar a financiar o plan a través da prostitución. Lembrando o personaxe de Sonya na novela Crime e castigo de Fiódor Dostoievski (1866), reflexionou: "Converteuse nunha prostituta para manter os seus irmáns e irmás ... A sensible Sonya podía vender o seu corpo; por que non eu?". Unha vez na rúa, Goldman chamou a atención dun home que a levou a un salón, comproulle unha cervexa, deulle dez dólares e díxolle que non tiña "a habilidade" e que deixase o negocio. Ela estaba "demasiado asombrada para falar". Finalmente, decidiu escribirlle á súa irmá Helena, alegando unha enfermidade, e pediulle quince dólares.
O 23 de xullo, Berkman obtivo acceso á oficina de Frick mentres levaba unha pistola oculta; disparou tres veces sobre Frick e apuñalouno na perna. Un grupo de traballadores, lonxe de unirse ao seu intento, golpeou a Berkman até deixalo inconsciente, e levárono á policía. Berkman foi condenado por intento de asasinato e sentenciado a 22 anos de prisión. A súa longa ausencia fixo moi difícil a vida de Goldman pois a policía estaba certa da participación dela no complot e rexistrou o apartamento. Aínda que non atoparon probas, forzaron o propietario para que a desaloxase.
Por outra banda, o atentado non conseguira esperta-las masas: os traballadores e os anarquistas condenaron por igual a acción de Berkman. Johann Most, o seu antigo mentor, arremeteu contra Berkman e o intento de asasinato. Furiosa por estes ataques, Goldman levou un látego de xoguete a unha conferencia pública e esixiu, no escenario, que Most explicase a súa traizón. El botouna fóra, polo que ela golpeouno co látego, rompeullo no xeonllo e guindoulle-los pedazos. Máis tarde, arrepentiuse do seu asalto e confesoulle a un amigo: "Con vinte e tres anos, un non razoa".
Incitación á revolta
miniatura|left|Emma Goldman (Union Square, Nova York en 1916) incitando os traballadores desempregados a adoptar medidas directas en vez de depender da caridade ou das axudas gobernamentais. O ano seguinte, os Estados Unidos sufriu unha das súas peores crises económicas que se coñece como "o pánico de 1893". A finais de ano, a taxa de desemprego era superior ao 20% e as "manifestacións de fame" provocaron, ás veces, disturbios. Goldman comezou a dirixi-los seus discursos ás multitudes de homes e mulleres frustrados na cidade de Nova York. O 21 de agosto, nun mitin perante case 3.000 persoas en Union Square, alentou os traballadores desempregados a tomar medidas inmediatas. Hai diferentes versión sobre as súas palabras exactas: mentres, axentes encubertos insistiron en que alentou os presentes a "tomar todo ... pola forza" Pero Goldman máis tarde contou esta mensaxe: "Xa que logo, manifestádevos fronte aos palacios dos ricos e demandade traballo. Se non vos dan traballo, esixide pan. Se vos negan todo, collede o pan".
Unha semana máis tarde, Goldman foi arrestada en Filadelfia e devolta a Nova York para ser xulgada, acusada de "incitar a disturbios". Durante a viaxe en tren o detective sarxento ofreceulle retira-los cargos na súa contra se ela informaba sobre outros radicais da súa zona, ao que respondeu ´guindándolle un cubiño de xeo na cara. Mentres esperaba polo xuízo, recibiu a visita de Nellie Bly, unha reporteira do New York World, quen pasou falando dúas horas con Goldman e escribiu un artigo na súa defensa, alcumándoa como unha "moderna Xoana de Arco". miniatura|Penitenciaría da illa de Blackwell, onde estivo encarcerada Goldman.A pesar desta publicidade positiva, o xurado foi persuadido polo testemuño de Jacobs, polas preguntas do fiscal de distrito asistente a Goldaman sobre o seu anarquismo e o ateísmo, e o xuíz cualificouna de "muller perigosa" e foi sentenciada a un ano na Penitenciaría de Blackwell's Island. Unha vez dentro, ao sofrer un ataque de reumatismo foi enviada á enfermaría onde coñeceu e fíxose amiga dun médico visitante e comezou a estudar medicina. Tamén leu ducias de libros, incluíndo obras de escritores activistas estadounidenses como Ralph Waldo Emerson e Henry David Thoreau, do novelista Nathaniel Hawthorne, do poeta Walt Whitman e do filósofo John Stuart Mill. Cando Goldman foi liberada, despois de dez meses, unha ruidosa multitude de case 3.000 persoas recibiuna no Teatro Thalia na cidade de Nova York. Pronto se viu abrumada polas solicitudes de entrevistas e conferencias. Para gañar cartos, Goldman decidiu continuar traballando no que estudara en prisión. Con todo, os seus campos de especialización médica preferidos, a obstetricia e masaxes, non estaban dispoñibles para estudantes de enfermaría nos Estados Unidos. Marchou a Europa, dando conferencias en Londres, Glasgow e Edimburgo. Reuniuse con anarquistas de renome como Errico Malatesta, Louise Michel e Piotr Kropotkin. En Viena, recibiu dous diplomas para partería e comezou a empregalos, imediatamente, nos Estados Unidos.
Alternando entre conferencias e partería, Goldman realizou a primeira xira a través do país espallando o anarquismo. En novembro de 1899 regresou a Europa para falar, onde coñeceu ao anarquista checo Hippolyte Havel en Londres. Fóronse xuntos a Francia e axudaron a organizar o Congreso Anarquista Internacional de 1900 nos arredores de París. Despois, Havel emigrou aos Estados Unidos, viaxando con ela a Chicago onde compartiron a residencia alí con amigos de Goldman.
O asasinato de McKinley
miniatura|left|Aínda que [[Leon Czolgosz (na foto) insistira en que Goldman non participara no seu plan de asasinar o presidente dos Estados Unidos, William McKinley, foi detida durante dúas semanas.]] miniatura|Cartel publicado no [[Chicago Daily Tribune, o 8 de setembro de 1901, acusando a Emma Goldman de incitar a Leon Czolgosz de asasinar ao presidente McKinley.]] O 6 de setembro de 1901, Leon Czolgosz, un obreiro parado, rexistrado como republicano, e cun historial de enfermidade mental, disparoulle dous tiros ao presidente estadounidense William McKinley durante unha conferencia pública en Buffalo (Nova York). McKinley foi ferido no esterno e o estómago; morreu oito días despois. Czolgosz foi detido e interrogado durante 24 horas. Durante o interrogatorio, dixo que era un anarquista e que se inspirou para facer o que fixera despois de asistir a unha conferencia de Goldman. As autoridades utilizaron este pretexto para acusala de planear a acción. Seguírona até a residencia en Chicago que compartía con Havel e a parella de anarquistas Mary e Abe Isaak. Goldman foi detida, xunto con Abe Isaak, Havel, e outros dez anarquistas. Anteriormente, Czolgosz tentara sen éxito facer amizade con Goldman e os seus compañeiros. Durante unha charla en Cleveland (Ohio), Czolgosz achegouse a Goldman e pediulle consello sobre que libros debía ler. En xullo de 1901, aparecera na casa de Isaak, e fixera unha serie de preguntas infrecuentes. Supuxeron que era un infiltrado, como outros axentes que a policía enviara para espiar os grupos radicais. Eles mantivéronse distantes con el, e Abe Isaak enviou un aviso de advertencia aos seus amigos sobre "outro espía". Aínda que Czolgosz negara repetidamente que Goldman estivese involucrada, a policía mantívoa baixo custodia, someténdoa ao que ela chamou o "terceiro grao". Explicou a súa desconfianza cara a el, e quedou claro que non mantivera ningún contacto significativo con Czolgosz. Despois de dúas semanas de detención, e non podéndose atopar ningunha proba que unise Goldman co ataque, foi finalmente liberada. Antes da morte do presidente McKinley, Goldman ofreceuse a proporcionarlle coidados de enfermaría, referíndose a el como "simplemente un ser humano". Czolgosz, pese ás considerables evidencias de enfermidade mental, foi declarado culpable de asasinato e executado.
Mentres era retida e trala súa liberación, Goldman rexeitou rotundamente condenar a acción de Czolgosz, e quedou virtualmente soa nesta postura. Amigos e partidarios -tamén Berkman - pedíronlle que abandonase esta causa. Pero Goldman defendía a Czolgosz como "un ser supersensible" e rifou con outros anarquistas por abandonalo. A prensa chamouna "a sacerdotisa do anarquismo", mentres moitos xornais declaraban o movemento anarquista responsable do asasinato e o sucesor de McKinley, Theodore Roosevelt, anunciou a súa intención de terminar "non só cos anarquistas, senón con todos os simpatizantes do anarquismo, activos e pasivos". Por mor deste suceso, o socialismo comezou a ter máis apoios có anarquismo entre os radicais estadounidenses.
Mother Earth e a liberación de Berkman
miniatura|Portada de [[Mother Earth]] Despois de que Czolgosz fose executado, Goldman retirouse do mundo. Desprezada polos seus compañeiros anarquistas, vilipendiada pola prensa e separada do seu amor, Berkman, retirouse no anonimato e na enfermaría. "Foi amarga e difícil afrontar a vida de novo", escribiu máis tarde. Usando o nome E. G. Smith, abandonou a vida pública e atendeu unha serie de traballos privados de enfermaría.
Non obstante, cando o Congreso dos Estados Unidos aprobou a Lei de exclusión anarquista (1903), unha nova onda de activismo aumentou para opoñerse a ela e Goldman foi atraída polo movemento. Unha coalición de persoas e organizacións de extrema esquerda do espectro político opúxose á lei porque consideraba que violaba a liberdade de expresión e volveu a oír a nación.
Despois de que un anarquista inglés chamado John Turner fose arrestado por mor da Lei de exclusión anarquista, e ameazado coa deportación, Goldman uniu as forzas á Free Speech League (en galego, Liga a prol da Liberdade de Expresión) para apoia-la súa causa. A liga contou coa axuda de notables avogados como Clarence Darrow e Edgar Lee Masters, que levaron o caso de Turner ao Tribunal Supremo estadounidense. Aínda que Turner e a Liga perderon, Goldman considerouno unha vitoria da propaganda. Regresara ao activismo anarquista, pero isto estaba a afectala. "Nunca me sentín tan abafada", escribiulle a Berkman. "Témome que estou condenada para sempre a seguir sendo propiedade pública e que a miña vida se desgaste polo coidado da vida dos demais". miniatura|Retrato de Berkman, na segunda edición do seu libro, Prison Memoirs of an anarquist. Publicado por Mother Earth Publishing Association, Nova York, 1920 (1ª edición, 1912).|alt=|esquerda En 1906, Goldman decidiu comezar unha publicación, "un lugar de expresión para os mozos idealistas en artes e letras". A revista Mother Earth estaba integrada por un cadro de activistas radicais, incluído Hippolyte Havel, Max Baginski e Leonard Abbott. Ademais de publicar obras orixinais dos seus editores e anarquistas de todo o mundo, Mother Earth reimprimiu as seleccións dunha variedade grande de escritores. Entre eles estaban o filósofo francés Pierre-Joseph Proudhon, o anarquista ruso Piotr Kropotkin, o filósofo alemán Friedrich Nietzsche e a escritora británica Mary Wollstonecraft. Goldman escribiu con frecuencia sobre o anarquismo, a política, os problemas laborais, o ateísmo, a sexualidade e o feminismo, e foi a primeira editora da revista.
O 18 de maio do mesmo ano, Alexander Berkman foi liberado de prisión. Cun ramo de rosas, Goldman atopouse con el na plataforma do tren e atopouse "atrapada polo terror e a pena" mentres contemplaba a súa forma pálida e consumida. Ningún dos dous puido falar; volveron á súa casa en silencio. Durante semanas, loitou para reaxustarse á vida no exterior. Unha xira de conferencias rematou en fracaso, e en Cleveland comprou un revólver coa intención de se suicidar. Porén, cando regresou a Nova York, coñeceu que Goldman fora arrestada cun grupo de activistas reunidos para reflexionar sobre Czolgosz. Alentado, de novo, por esta violación da liberdade de reunión, declarou: "Chegou a miña resurrección!" e dispúxose a consegui-la súa liberación.
Berkman tomou o temón de Mother Earth en 1907, mentres Goldman estaba a percorre-lo país para recadar fondos para mantela operativa. A edición da revista foi unha experiencia revitalizante para Berkman, mais a súa relación con Goldman arrefriouse e tivo unha aventura cunha anarquista de 15 anos chamada Becky Edelsohn. A Goldman doeulle o seu rexeitamento, pero considerouno unha consecuencia da experiencia na prisión. Máis tarde, nese mesmo ano, participou como delegada dos Estados Unidos no Congreso Anarquista Internacional de Amsterdam. Aló, anarquistas e sindicalistas de todo o mundo reuníranse para resolver a tensión entre as dúas ideoloxías, pero non se chegou a un acordo decisivo. Goldman regresou aos Estados Unidos e continuou a falar diante de grandes audiencias.
Reitman, ensaios e control de natalidade
Cando Margaret Sanger, defensora do acceso á contracepción, acuñou o termo "control da natalidade" e difundiu información sobre diversos métodos no número de xuño de 1914 da súa revista The Woman Rebel, recibiu o apoio expreso de Goldman, que xa levaba varios anos activa na loita a prol do acceso ao control de natalidade. En 1915 Goldman comezou unha xira de conferencias a nivel nacional, en parte para concienciar sobre as opcións de anticoncepción. Aínda que a actitude da nación cara ao tema parecía liberalizarse, por esa época, Sanger foi arrestada ao abeiro da Lei Comstock, que prohibía a difusión de "artigos obscenos, maliciosos ou lascivos", que foi como as autoridades definían a inclusión de informacións relativas ao control da natalidade e o 11 de febreiro de 1916, mentres estaba a piques de dar outra conferencia pública, Goldman foi arrestada e acusada de violar a Lei Comstock pois andaba a informar o público sobre como usar anticonceptivos. Ao negarse a pagar unha multa de 100 dólares, Goldman estivo dúas semanas nun taller de prisións, que viu como unha "oportunidade" para conectarse cos rexeitados pola sociedade. Aínda que máis tarde se separaron de Sanger, tanto Goldman como Reitman distribuíron copias do panfleto Family Limitation de Sanger (xunto cun ensaio similar de Reitman).
Primeira guerra mundial
miniatura|Emma Goldman en 1917. Esta fotografía foi tomada, probabelmente, durante unha das moitas folgas ou manifestacións contra a guerra na que a anarquista e feminista estivo activa durante a [[primeira guerra mundial. Dous anos despois, no auxe do Temor vermello, Goldman foi deportada á Unión Soviética. Sen dúbida, o fotógrafo viu a ironía no cartel patriótico do tío Sam sobre a cabeza da anarquista.]] Aínda que o presidente Woodrow Wilson fora reelixido en 1916 baixo o argumento de manterse fóra da guerra, ao comezo do seu segundo mandato, anunciou que a continua despregadura de Alemaña nunha guerra submarina sen restricións era unha causa suficiente para que os Estados Unidos entrasen na Gran Guerra. Pouco despois, o Congreso aprobou a Selective Service Act of 1917 (en galego, Lei de servizo selectivo de 1917), que obrigaba a tódolos homes de 21 a 30 anos a se inscribiren no recrutamento ou servizo militar. Goldman viu esta decisión como un exercicio de agresión militarista, impulsado polo capitalismo e declarou en Mother Earth a súa intención de resistir á prescrición e oporse á participación dos Estados Unidos na guerra.
Para este fin, ela e Berkman organizaron a No Conscription League (en galego, Liga contra o Recrutamento) de Nova York, que proclamou: "Nós opómonos ao recrutamento porque somos internacionalistas, antimilitaristas e opoñémonos a tódalas guerras levadas polos gobernos capitalistas". O grupo converteuse na vangarda dos activistas contra o proxecto e xurdiron seccións de apoios noutras cidades. Non obstante, cando a policía comezou a se presentar nos actos públicos do grupo para atopar homes novos que non se rexistraran, Goldman e outros concentraron os seus esforzos na distribución de panfletos e outros escritos. No medio do fervor patriótico da nación, moitos elementos significados da esquerda política negáronse a apoiar os esforzos da Liga; por exemplo, o Women's Peace Party (Partido das Mulleres pola Paz), que abandonou a súa oposición á guerra unha vez que os Estados Unidos entraron; ou o Partido Socialista de América, que adoptou unha posición oficial contra a participación dos Estados Unidos, pero apoiou a Wilson na maioría das súas actividades.
O 15 de xuño de 1917, Goldman e Berkman foron arrestados durante unha redada nas súas oficinas, na que as autoridades incautaron "unha carreta de expedientes e propaganda anarquistas". [101] O New York Times informou de que Goldman pediu cambiarse por unha vestimenta máis axeitada e apareceu cun vestido de "púrpura real". A parella, xulgada baixo a recente Lei de espionaxe, foi acusada de conspiración por "inducir a persoas a non rexistrarse" e foron detidas cunha fianza de 25.000 dólares cada un. Durante o xuízo, Goldman, defendeuse a si mesma e mais a Berkman e invocou a Primeira Emenda da Constitución preguntándose como o goberno podería reclamar loitar pola democracia no exterior mentres suprimía a liberdade de expresión na casa:
O xurado considerou culpables a Goldman e Berkman e o xuíz Julius Marshuetz Mayer impúxolles a pena máxima: dous anos de prisión, unha multa de 10.000 dólares cada un e a posibilidade de deportación trala súa saída da prisión. Mentres ía sendo trasladada ao penal do estado de Missouri, Goldman escribiulle a un amigo: "Dous anos de prisión por ter defendido sen reservas os propios ideais. É un prezo pequeno".
Na prisión, foi asignada a traballar de costureira, baixo a vixilancia dun "golfo miserable de 21 anos, pagado para obter resultados". Alí, coñeceu a socialista Kate Richards O'Hare, que tamén fora encarcerada baixo a Lei de Espionaxe. Aínda que diferían da estratexia política —O’Hare cría no voto para lograr acada-lo poder—, as dúas mulleres xuntáronse para axitar e mellorar as condicións dos presos. Goldman tamén coñeceu e trabou amizade con Gabriella Segata Antolini, unha anarquista e seguidora de Luigi Galleani. Antolini fora detida transportando unha mochila chea de dinamita nun tren de Chicago e como rexeitara cooperar coas autoridades, fora enviada a prisión durante 14 meses. Traballando xuntas, reivindicando unhas mellores condicións de vida para os internos, as tres mulleres foron coñecidas como "A Trindade". Goldman, finalmente, foi liberada o 27 de setembro de 1919.
Deportación
miniatura|Foto da deportación de Emma Goldman, en 1919.|alt=|288x288px miniatura|left|Foto da deportación de Berkman, en 1919.|alt=|264x264px Goldman e Berkman foron liberados do cárcere durante o "temor vermello" de 1919-1920 nos Estados Unidos, cando a ansiedade pública polas actividades pro-alemás en tempos de guerra foron trocadas nun medo ao bolxevismo e á perspectiva dunha inminente revolución radical. Foi unha época de convulsións sociais por mor das folgas organizadas por sindicatos e das accións de inmigrantes activistas. O Fiscal Xeral, Alexander Mitchell Palmer, e J. Edgar Hoover, xefe da División de Intelixencia Xeral do Departamento de Xustiza dos Estados Unidos (agora FBI), tiñan intención de usar a Lei de exclusión anarquista e a súa expansión de 1918, a Lei de inmigración do mesmo ano, para deportar a tódolos non cidadáns que se puidesen identificar como defensores da anarquía ou da revolución. "Emma Goldman e Alexander Berkman", escribiu Hoover mentres estaban en prisión, "son, sen dúbida, dous dos anarquistas máis perigosos deste país e o regreso á comunidade provocará danos indebidos."
Na audiencia para a súa deportación, o 27 de outubro, Goldman negouse a responder preguntas sobre as súas crenzas, porque a súa cidadanía estadounidense invalidou calquera intento de deportala baixo a Lei de exclusión anarquista, que só podería ser aplicada contra non cidadáns dos Estados Unidos. En troques da súa negativa, presentou unha declaración escrita: "Hoxe son deportados os denominados estranxeiros. Mañá, os americanos nativos serán desterrados. Xa hai algúns patriotas que suxiren que os fillos dos nativos americanos para os que a democracia é un ideal sagrado, deberían se exiliaren." Louis Post, no Departamento de Traballo, que tiña a máxima autoridade sobre as decisións de deportación, determinou que a revogación da cidadanía americana do seu marido Kershner como consecuencia da condena de 1908, tamén revogaba a cidadanía de Goldman. Esta, aínda que prometera, inicialmente, unha loita xudicial, finalmente, decidiu non recorre-la súa sentenza.
O Departamento do Traballo incluíu a Goldman e Berkman entre os 249 estranxeiros que deportou en masa, na súa maioría persoas vagamente asociadas con grupos radicais, que foran arrestadas nas redadas gobernamentais de novembro. Partiron, o 11 de decembro, dende o porto de embarque do exército en Nova York no Bufford, barco ao que a prensa alcumou de "arca soviética". A seguridade na viaxe foi proporcionada por uns 58 homes alistados e máis 4 oficiais, que distribuíron pistolas entre a tripulación. A prensa, maioritariamente, apoiou a partida como o Cleveland Plain Dealer, que escribiu: "Espérase que o sigan outros buques, máis grandes e máis cómodos, que transporten cargas semellantes". Finalmente, o barco desembarcou en Hanko (Finlandia), o sábado 17 de xaneiro de 1920. Á súa chegada, as autoridades conduciron os deportados á fronteira rusa baixo unha bandeira de tregua.
Rusia
miniatura|Emma Goldman dando un discurso á multitude con ocasión do enterramento de [[Piotr Kropotkin|Kropotkin (1921). Ao seu carón está o seu compañeiro de vida Alexander Berkman.|alt=]] Inicialmente, Goldman viu a revolución bolxevique dun xeito positivo. Así, tiña escrito en Mother Earth que, a pesar da súa dependencia do goberno comunista, representaba "os principios máis fundamentais, máis amplos e de maior alcance da liberdade humana e do benestar económico". Con todo, segundo se aproximaba a Europa, expresou temores sobre o que estaba por vir pois estaba preocupada pola guerra civil rusa en curso e a posibilidade de ser capturada polas forzas antibolxeviques. O estado, aínda que fose anticapitalista, tamén representaba unha ameaza; "Nunca puiden, na miña vida, traballar dentro dos límites do Estado, bolxevique ou non", escribiulle á súa sobriña. esquerda|miniatura|228x228px|Portada da obra de Goldman, My Disillusionment in Russia (1923).|alt= Axiña descubriu que os seus medos estaban xustificados. Días despois de regresar a Petrogrado (actual, San Petersburgo), sorprendeuse ao escoitar que un funcionario do partido se refería á liberdade de expresión como unha "superstición burguesa". Mentres ela e Berkman viaxaban polo país, atoparon represión, mala xestión e corrupción no canto da igualdade e apoderamento dos traballadores que soñaron; quen cuestionaron o goberno foron demonizados como contrarevolucionarios, e os traballadores permanecían en condicións gravosas. Reuniuse con Vladimir Lenin, quen lles asegurou que a represión polo goberno das liberdades de prensa estaba xustificada. Díxolles: "Non pode haber liberdade de expresión nun período revolucionario". Berkman estaba máis disposto a perdoar as accións do goberno en nome da "necesidade histórica", pero finalmente uniuse a Goldman para opoñérense á autoridade do estado soviético.
O 28 de febreiro de 1921, o grande xeógrafo e teórico anarquista Piotr Kropotkin morreu en Dmitrov (Дмитров en ruso) e, vixiados polos forzas do goberno, milleiros de anarquistas de toda a Unión Soviética marcharon cara aló para lle da-lo derradeiro adeus. Esta foi a derradeira gran reunión de anarquistas por mor das persecucións e fusilamentos de milleiros de libertarios por parte do goberno revolucionario. No enterramento, participaron como oradores tanto Alexander Berkman como Emma Goldman, xunto con outros libertarios rusos e exiliados.
En marzo de 1921, as folgas estalaron en Petrogrado cando os traballadores saíron á rúa esixindo mellores racións de alimentos e máis autonomía sindical. Goldman e Berkman sentiron a responsabilidade de apoiar os folguistas, afirmando: "Quedar en silencio agora é imposible, mesmo criminal". O malestar estendeuse á cidade portuaria de Kronstadt, onde o goberno ordenou unha resposta militar para reprimir os soldados e mariñeiros en folga. Na rebelión de Kronstadt, aproximadamente, 1.000 mariñeiros e soldados rebeldes foron asasinados e outros dous mil foron arrestados; moitos foron executados despois. Tras estes acontecementos, Goldman e Berkman decidiron que non había futuro no país para eles. "Cada vez máis", escribiu, "chegamos á conclusión de que aquí non podemos facer nada. E como non podemos manter unha vida de inactividade moito máis tempo, decidimos marcharnos".
Inglaterra, Canadá e Francia
A Goldman resultoulle difícil a relación coa comunidade esquerdista alemá en Berlín. Os comunistas desprezaron as súas críticas pola represión soviética; os liberais facían chanzas polo seu radicalismo. Mentres Berkman permanecía en Berlín axudando aos exiliados rusos, Goldman mudouse a Londres en setembro de 1924. Á súa chegada, a novelista Rebecca West organizou unha cea de recepción para ela á que asistiron o filósofo Bertrand Russell, o novelista H. G. Wells e máis de 200 invitados. Cando falou do seu descontento co goberno soviético, a audiencia quedou impresionada. Algúns abandonaron o faladoiro; outros rexeitaron as súas críticas á experiencia comunista por prematuras. Máis tarde, nunha carta, Russell negouse a apoiar os seus esforzos a prol do cambio do sistema na Unión Soviética e ridiculizou o seu idealismo anarquista.
En 1925, o espectro da deportación apareceu de novo, mais un anarquista escocés chamado James Colton ofreceuse a casar con ela e proporcionarlle a cidadanía británica. Aínda que só eran coñecidos distantes, ela aceptou e casaron o 27 de xuño de 1925. O seu novo status deulle tranquilidade e permitiulle viaxar a Francia e ao Canadá. Porén, a vida en Londres foi estresante para Goldman e escribiu a Berkman: "Estou terriblemente cansa e tan soa e angustiada. É unha sensación terrible a de regresar despois das conferencias e non atopar unha alma xemelga, alguén a quen lle importe se unha está morta ou viva". Seguiu a traballar en estudos analíticos do drama, estendéndose no traballo que publicara en 1914, mais o público foi "terrible", e xamais rematou o seu segundo libro sobre este tema. miniatura|[[Bartolomeo Vanzetti (esquerda) e Nicola Sacco (dereita) en Dedham, na Corte Suprema de Massachusetts (1923).]] En 1927, Goldman viaxou ao Canadá, xusto a tempo para recibir novas das inminentes execucións dos anarquistas italianos Nicola Sacco e Bartolomeo Vanzetti en Boston. Enfadada polas moitas irregularidades do caso, viu o feito como outra parodia da xustiza nos Estados Unidos. Desexaba unirse ás manifestacións masivas en Boston mais as lembranzas do asunto de Haymarket abafárona, agravadas polo seu illamento. "Entón -escribiu- tiven a miña vida por diante para tratar a causa dos asasinados. Agora non teño nada". En 1928, ela comezou a escribir a súa autobiografía, co apoio dun grupo de admiradores estadounidenses entre os que estaban o xornalista H. L. Mencken, a poeta Edna St. Vincent Millay, o novelista Theodore Dreiser e a coleccionista de arte Peggy Guggenheim, que recadou 4.000 dólares para ela. Conseguiu unha casa de campo na cidade costeira francesa de Saint-Tropez e pasou dous anos escribindo sobre a súa vida. Berkman ofreceu comentarios extremadamente críticos, que finalmente incorporou á custa de crear unha gran tensión na relación. Goldman propuxérase que o libro, Living My Life, fose un único volume a un prezo accesible para a clase traballadora (opinaba que non máis de 5 dólares); mais o seu editor, Alfred A. Knopf, lanzouno como dous volumes vendidos xuntamente por 7,50 dólares. Goldman enfureceuse mais foi incapaz de forzar un cambio. Debido en gran parte á Gran Depresión, as vendas foron lentas a pesar do forte interese das bibliotecas de todo Estados Unidos. Porén, as críticas foron entusiastas de xeito unánime e apareceu nas listaxes de varios medios -The New York Times, The New Yorker e Saturday Review of Literature- coma un dos libros de non ficción máis importantes do ano.
En febreiro e marzo de 1936, Berkman sufriu dúas operacións de glándula prostática. Recuperouse en Niza ao coidado da súa compañeira, Emmy Eckstein perdéndose, en xuño, o sesenta e sete aniversario de Goldman en Saint-Tropez. Ela escribiulle con tristeza, pero el nunca leu a carta. A medianoite, Goldman, recibiu unha chamada dicíndolle que Berkman estaba cun gran desacougo, e marchou, decontado, a Niza. Ao chegar, pola mañá, descubriu que Berkman se disparara a si mesmo e estaba en coma, paralizado. Morreu esa mesma noite.
Guerra civil española
esquerda|miniatura|Bandeira da CNT-FAI. Goldman editou en inglés o Bulletin -un boletín informativo das organizacións anarquistas, [[Confederación Nacional do Traballo (CNT) e Federación Anarquista Ibérica (FAI)- durante a Guerra civil española.|alt=]] En xullo de 1936, comezou a Guerra civil española tras un intento de golpe de estado por parte do exército español contra o goberno da Segunda República española. O movemento anarquista español, ao mesmo tempo que loitaba contra as forzas golpistas, principiou unha revolución anarquista. Goldman foi invitada a Barcelona e, ilusionada pola invitación, escribiulle á súa sobriña "o peso esmagador que estaba premendo o meu corazón desde a morte de Sasha, abandonoume como por arte de maxia". Foi recibida pola CNT e a FAI, e, por primeira vez na súa vida, viviu nunha comunidade dirixida por e polo anarquismo, segundo os verdadeiros principios deste. "En toda a miña vida", escribiu despois, "non me atopei con tan cálida hospitalidade, compañeirismo e solidariedade". Despois de percorrer unha serie de colectivizacións na provincia de Huesca, díxolles a un grupo de traballadores: "A súa revolución destruirá para sempre (a noción) de que o anarquismo representa o caos". Comezou a editar o Boletín Informativo semanal da CNT-FAI, e respondía o correo en inglés. miniatura|Portada de "[[Spain and the World", o xornal escrito dende Londres por Goldman en apoio do anarquismo e da revolución social española durante a Guerra Civil.|alt=|287x287px]] Goldman comezou a se preocupar polo futuro do anarquismo no Estado español cando a CNT-FAI se uniu a un goberno de coalición en 1937 -contrariando o principio anarquista básico de se abster de participar nas estruturas estatais-, e o que foi máis angustioso, fixo múltiples concesións ás forzas comunistas co fin de se uniren contra o fascismo. En novembro de 1936, escribiu que cooperar co comunismo en España era "unha negación dos nosos compañeiros nos campos de concentración de Stalin". Rusia, mentres tanto, negouse a enviarlles armas ás forzas anarquistas e, mentres tanto, estaban a levarse a cabo campañas de desinformación contra o anarquismo tanto en Europa coma nos EUA. Porén, a súa confianza inquebrantable no movemento anarquista levouna a Londres como representante oficial da CNT-FAI.
Apoiou con entusiasmo o anarquismo español con múltiples conferencias e entrevistas mentres escribía regularmente en Spain and the World, un periódico quincenal editado en Londres e centrado nas novas da guerra civil. No entanto, en maio de 1937, as forzas dirixidas polo comunismo atacaron as forzas anarquistas e desmantelaron as colectividades agrarias. Mentres os periódicos ingleses e doutros lugares aceptaron ao pé da letra a cronoloxía dos eventos ofrecidos pola Segunda República Española, o xornalista británico George Orwell, presente na represión, escribiu: "A narración dos disturbios de Barcelona en maio [...] superou en mentiras, todo o que eu vin". Cando Goldman regresou a España en setembro, a CNT-FAI semelloulle como a xente "unha casa en chamas"; pero a situación aínda empeorou cando os anarquistas e outros radicais do resto do mundo se negaron a apoia-la súa causa.
En 1939, as forzas sublevadas declararon a vitoria en España pouco antes do seu regreso a Londres. Alí, frustrada pola atmosfera represiva de Inglaterra, á que denominou "máis fascista que os fascistas", decidiu regresar ao Canadá. Dende alí, seguiu apoiando o anarquismo español, mesmo economicamente. Porén, o seu servizo á causa anarquista en España non foi esquecido e no seu septuaxésimo aniversario, o exsecretario xeral da CNT-FAI, Mariano Vázquez, enviáballe unha mensaxe dende París louvándoa polas súas contribucións e denominouna "a nosa nai espiritual". Goldman afirmaría que iso fora "a homenaxe máis fermosa que recibín". miniatura|308x308px|Lápida de Goldman no cemiterio Forest Home de Illinois, preto dos anarquistas executados polo asunto de Haymarket. As datas na pedra son incorrectas.