cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Arrefriado
Características
Non se demostrou con certeza se a codeína é eficaz para tratar a tose causada polo arrefriado común. Aínda que a hidrocodona indícase amplamente a pacientes arrefriados e demostrouse que é eficaz para a tose noutras enfermidades, non foi estudado ben en pacientes con arrefriados.
Os desconxestionantes nasais orais e intranasais demostraron ser capaces de aliviar os síntomas nasais con rapidez e poden usarse en adolescentes e adultos por até tres días. Os antihistamínicos poden mellorar modestamente os síntomas en adultos, con todo, os beneficios deben sopesarse os posíbeis efectos secundarios. antihistamínicos non sedantes máis novos non son eficaces contra a tose. O ipratropio tópico, alivia os síntomas nasais en nenos maiores e adultos. Os antibióticos non demostraron mellorar os síntomas ou acurtar a duración do trastorno. Non se recomendan certas terapias complementarias e alternativas, incluíndo o uso de echinacea e cinc, para o tratamento dos síntomas do arrefriado común. En contra da crenza popular, a vitamina C non reduce nin prevén os síntomas da enfermidade. Considerase o arrefriado como unha enfermidade endémica.
Epidemioloxía
miniatura|O arrefriado común afecta ás vías respiratorias superiores. O arrefriado común é unha enfermidade de orixe viral e a epidemioloxía é, polo tanto, a propia dese tipo de enfermidades. As infeccións do tracto respiratorio superior son moi comúns e constitúen un dos cinco diagnósticos máis frecuentes nas visitas de atención médica ambulatoria. Malia tratarse de infeccións leves, autolimitada e de curta duración, son a principal causa de morbilidade aguda no absentismo laboral e escolar.
Algúns factores que inflúen na gravidade dos síntomas son: o estrés psicolóxico e as carencias socieconómicas. Ademais, unha saúde débil en xeral ou outras condicións preexistentes, como as alerxias, poden agravarse debido a unha infección. O persoal de saúde, incluíndo o odontolóxico ten un risco, polo menos potencial, de enfermar dunha enfermidade respiratoria como o arrefriado común, a gripe etc.
A mellor forma de evitar os arrefriados é manter o sistema inmunitario en condicións óptimas: durmindo o suficiente para sentirse descansado, reducindo o estrés, levando unha alimentación adecuada e evitando o exceso de consumo de alcohol.
Factores de risco
O pasar tempo nun lugar pechado con persoas infectadas ou en contacto próximo cunha persoa infectada aumenta o risco de contraer un arrefriado. O catarro común é unha infección transmitida por pingas, o que significa que se transmite principalmente a través da inhalación de pequenas partículas que emite a persoa infectada cando tose, esbirra, ou exhala.
Hábitos psicobiolóxicos
O hábito de fumar estende a duración da enfermidade aproximadamente tres días de termo medio. O durmir menos de sete horas diarias asociouse cun risco tres veces maior de desenvolver unha infección cando tal suxeito está exposto a un rinovirus, en comparación cos que dormen máis de oito horas por noite. Os niveis diminuídos de vitamina D no plasma sanguíneo asócianse cun maior risco de contraer un arrefriado común. Aínda non se determinou se esta asociación é causal.
Hixiene
Con frecuencia o tocarse os ollos, o nariz ou a boca cos dedos contaminados transmítese o virus. Este comportamento aumenta un tanto a probabilidade de transferencia dos virus da superficie das mans, lugar onde os virus resultan inofensivos, cara ao tracto respiratorio superior, onde poden infectar os tecidos nasais. Algúns estudos mostran que o lavarse as mans con frecuencia e diminuír o tocar as membranas mucosas pode reducir a probabilidade de contraer un arrefriado en adultos.
Ambiente frío
200px|miniatura|Neve en Milán: Obsérvase un aumento da incidencia de arrefriados durante os meses de inverno en todo o mundo.
Aínda que os arrefriados comúns son estacionais, con máis casos en inverno, non hai probas científicas de que unha exposición curta ao frío incremente a susceptibilidade á infección, o cal implica que a variación por estacións vén dada por un cambio no comportamento, como por exemplo o feito de pasar maior tempo en espazos pechados, en contacto próximo coas demais persoas.
Un estudo demostrou que a exposición ao frío fai que aparezan síntomas do arrefriado nun 10% das persoas así expostas, e que os suxeitos que experimentan este efecto reportan con máis frecuencia a aparición de arrefriados en xeral que aqueles non afectados por exposición ao frío.
Doutra banda, sábese que en épocas invernais o movemento rítmico acelerado dos cilios nasais diminúe en presenza do frío do outono-inverno, o que daría máis tempo para que os virus e as bacterias pasen a través do moco e logren infectar células corporais Súmase a isto que as aves migratorias, importantes vectores dos virus desde o outro hemisferio, deixan un ronsel de virus no aire, favorecendo a aparición de epidemias.
Virus
O arrefriado común é unha infección viral do tracto respiratorio superior. En total máis de 200 tipos virais seroloxicamente diferentes causan arrefriados. O virus máis frecuentemente implicado é un rinovirus (30-50%), un tipo de picornavirus con 99 serotipos coñecidos.
Outros virus implicados inclúen: os coronavirus (10-15%), virus influenza (5-15%), os virus parainfluenza humano, e os virus sincitial respiratorio, adenovirus, enterovirus, e metapneumovirus.
Rinovirus
Os rinovirus constitúen a principal causa do arrefriado común. A temperatura óptima para a replicación do rinovirus é 33-35 °C. Os rinovirus non replican de xeito eficiente á temperatura corporal. Iso pode explicar por que os rinovirus replican tan ben nas fosas nasais e a árbore traqueobronquial superior, pero non tan ben no tracto respiratorio inferior. O período de incubación é de aproximadamente 2-4 días. A viremia con rinovirus é moi infrecuente.
Virus da gripe
Os virus da gripe tamén poden causar arrefriados leves. A infección por virus de influenza prodúcese logo da transferencia das secrecións respiratorias dunha persoa infectada a unha persoa inmunoloxicamente susceptible. Se o virus non é neutralizado polos anticorpos secretores, invade as células do tracto respiratorio. Unha vez dentro das células do hóspede, prodúcese unha disfunción e dexeneración celular, xunto coa replicación viral e a liberación da proxene viral. A diferenza da gripe, o virus influenza causa arrefriado común cando non aparecen síntomas sistémicos resultado de mediadores de inflamación no organismo. O período de incubación varía desde 18 ata 72 horas.
Adenovirus
Os adenovirus son virus de ADN, illados por primeira vez nos anos de 1950 en cultivos de células adenoides (de aí o nome), causan un 5% dos casos de arrefriado común. Os adenovirus son unha causa frecuente de infección asintomática do tracto respiratorio.
Fisiopatoloxía
Causado por numerosos virus (principalmente rinovirus, coronavirus e tamén certos ecovirus e coxsackievirus) que infectan o aparello respiratorio superior. Describíronse varios centos de virus causantes do arrefriado común. A variedade de axentes causantes fai moi ineficaz calquera tipo de vacinación. Transmítense de persoa a persoa a través de pequenas pingas de saliva que se expelen ao toser, falar ou durante os espirros. As pingas son inhaladas directamente ou, máis frecuentemente, transmítense polo contacto de man en man mediante apretóns de man ou de obxectos que adoitan estar en contacto coas mans tales como os picaportes, e logo estas introdúcense nos condutos nasais cando a man toca o nariz, a boca ou os ollos.
O virus entra nas células das paredes do nariz e a garganta, e multiplícase rapidamente dentro delas. Os síntomas comezan 1 ou 2 días logo da infección. Son o resultado dos mecanismos de defensa do corpo: espirros, goteo do nariz e tose para expeler ao invasor, e a inflamación para atraer e activar ás células inmunitarias. O virus aprovéitase dos espirros e a tose para infectar á seguinte persoa antes de ser eliminado polo sistema inmunitario do corpo. Un enfermo é máis infeccioso dentro dos tres primeiros días da enfermidade.
Complicacións
As bacterias que normalmente están presentes nas vías respiratorias pódense aproveitar da debilidade do sistema inmunitario durante un arrefriado común e producir unha coinfección. A infección do oído medio (nos nenos) e a sinusite bacteriana son coinfeccións comúns.
Prevención
A mellor prevención é permanecer afastado das persoas que estean infectadas, porque a inmensa maioría das infeccións adquírense pola inhalación de aire cargado de virus que emitiu unha persoa infectada ao toser, esbirrar ou exhalar o aire durante a respiración. As probas clínicas dispoñibles tamén suxiren que a exposición a baixas temperaturas pode poñer en perigo o sistema inmunolóxico (aínda que este efecto é discutido). A exposición ao frío debería evitarse durante os períodos de baixas temperaturas e especialmente para as poboacións máis vulnerables.
Adicionalmente, os expertos recomendan lavarse meticulosamente e regularmente as mans, especialmente en contornas sanitarias, xa que isto reduce a probabilidade de transmisión a través da vía menos habitual, a do contacto directo. Os xabóns antibacterianos non teñen efecto sobre os virus do arrefriado, é a propia acción mecánica de lavarse as mans a que elimina as partículas víricas. Uns altos niveis de lavado de mans pode dar como resultado nunha diminución do 20% na transmisión do arrefriado común. nos fogares, as escolas e nos postos de traballo, lavarse as mans e desinfectalas a base de alcohol son accións que reducen o número de virus na pel de xeito significativo pero dado que as infeccións das vías respiratorias superiores son adquiridas principalmente a través da respiración, e non polo contacto físico, non son uns métodos de prevención especialmente eficaces. os desinfectantes para as mans a base de alcohol ofrecen moi pouca protección contra as infeccións respiratorias e en especial entre os nenos. Como o arrefriado común é causado por un virus en lugar dunha bacteria, os xabóns antibacterianos non son mellores que o xabón normal para eliminar os virus da pel ou doutras superficies. Non tocarse o nariz, os ollos ou a boca cos dedos potencialmente contaminados tamén pode reducir a transmisión do virus por vía do contacto directo. miniatura|Persoa en [[Toquio portando unha máscara para evitar contaxio]] Nalgúns lugares, como o Xapón, as persoas arrefriadas colócanse máscaras de cirurxián como cortesía cara ao resto. Na nosa sociedade hai persoas que, en eixavuirar, cóbrense a boca e o nariz co seu xersei, camiseta, bufanda ou pano, para reter as micropartículas emitidas.
Os esforzos para desenvolver unha vacina contra o arrefriado non han ter éxito. Esta enfermidade é producida por unha gran variedade de virus que mutan rapidamente, polo que a posibilidade de crear con éxito dunha vacina eficaz é altamente improbable.
Tratamento
Non existe cura para o arrefriado común, é dicir, non hai tratamento que combata directamente ao virus. Só o sistema inmunolóxico do organismo pode destruír con efectividade ao invasor. Un arrefriado pode estar composto por varios millóns de partículas virais, e normalmente en poucos días o organismo comeza a producir en masa o anticorpo máis adecuado que poida impedir que o virus infecte máis células, ademais de glóbulos brancos que destrúen o virus mediante a fagocitose e ás células infectadas para impedir máis replicacións do virus.
Xa que logo, os tratamentos dispoñibles céntranse en aliviar os síntomas, e tamén en axudar ao corpo a desenvolver as súas defensas.
Para algunhas persoas, os arrefriados son inconveniencias relativamente leves, e poden continuar coas súas actividades cotiás cunha incomodidade tolerable. Débense ponderar esta incomodidade e o prezo e os posibles efectos secundarios dos remedios.
Os tratamentos comúns inclúen: analxésicos como o ácido acetilsalicílico, o acetaminofén ou paracetamol, ademais de versións localizadas para a garganta (receitadas a miúdo en forma de pastillas), desconxestionantes nasais que reducen a inflamación das vías nasais, constrinxindo os vasos sanguíneos locais, supresores da tose (que funcionan como un narcótico, suprimindo o reflexo cerebral da tose ou diluíndo a mucosidade dos pulmóns), e antihistamínicos de primeira xeración, como a bromfeniramina, a clorfeniramina e a clemastina (que reducen a segregación de mucosa na glándula correspondente e combaten así o goteo e a conxestión nasal, aínda que tamén provocan somnolencia como efecto secundario). Os antihistamínicos de segunda xeración non teñen efectos útiles sobre o arrefriado.Fixéronse investigacións sobre a acción coadxuvante en enfermidades respiratorias das solucións electrolizadas de superoxidación con pH neutro, polo seu amplo espectro contra bacterias, virus e fungos presentes nas fosas nasais, tendo éxito ao diminuír o proceso inflamatorio e mellorar os síntomas de conxestión.
Os antibióticos son ineficaces contra o arrefriado común e tamén contra calquera outra infección viral. Son útiles para tratar calquera infección bacteriana secundaria, pero o tratamento con antibióticos antes de que se desenvolvan estas coinfeccións é contraproducente, xa que pode xerar unha resistencia ao medicamento.
Non hai que esquecer que todos os medicamentos son para o alivio sintomático e non impiden a propagación da infección a aqueles que nos rodean e hai que pensar na cantidade de persoas que infectaremos se seguimos co noso ritmo diario e polo tanto, sería recomendable que as persoas arrefriadas usasen máscaras cirúrxicas. Só logo de reaccionar o noso corpo, xerar defensas contra a infección e eliminar os síntomas de forma natural deixamos de ser portadores da infección.
Pobo abkhazo
Os abkhazos (en Аҧсуа; Apswa) son un grupo étnico que habita no Cáucaso, principalmente en Abkhazia, unha rexión en disputa na costa do Mar Negro. Unha gran diáspora abkhaza reside en Turquía, produto dunha emigración dende o Cáucaso a finais do século XIX coñecida como muhajirismo. Moitos abkhazos tamén viven noutras partes da antiga Unión Soviética, particularmente en Rusia e Ucraína.
João Rodrigues Esteves
João Rodrigues Esteves, nado en 1700 e finado en 1751, foi un compositor portugués de música relixiosa do período barroco.
Feás, Alvidrón, Antas de Ulla
Feás é un lugar da parroquia de Alvidrón, no concello de Antas de Ulla. No censo de 2014 tiña 14 habitantes.
Comunícase coa estrada local que une a capitalidade do concello con Palas de Rei, pasando por A Ponte Mercé, San Miguel de Coence e Albá, estes dous últimos xa no concello palense.
Gran Premio do Brasil de 1978
O Gran Premio do Brasil de 1978 foi unha carreira de automobilismo de Fórmula 1, celebrada o 29 de xaneiro de 1978 no circuíto de Jacarepaguá. Foi a segunda carreira da tempada de.
Resumo da carreira
A carreira foi gañada polo piloto arxentino Carlos Reutemann pilotando un Ferrari 312T2, liderou de principio a fin. O triunfo tamén representou a primeira vitoria para o fabricante de pneumáticos Michelin. O piloto local Emerson Fittipaldi foi segundo, logrando o primeiro podio para Fittipaldi Automotive o terceiro foi o piloto austríaco de Brabham Niki Lauda. O piloto francés Didier Pironi logrou os seus primeiros puntos na Fórmula Un, terminando sexto.
Auditorio
miniatura|dereita|[[Auditorio de Tenerife|Auditorio de Santa Cruz de Tenerife]] Un auditorio é a área dentro dun teatro, sala de concertos ou outro espazo de actuación onde a audiencia escoita e observa a interpretación. Para os cinemas, o número de auditorios é comunmente expresado como o número de salas. O termo provén do latín auditorium que era unha serie de asentos postos de maneira semicircular no anfiteatro.
Lanzamento de peso
miniatura|O lanzador polaco [[Tomasz Majewski]] O lanzamento de peso é unha modalidade olímpica do atletismo, onde os atletas compiten para lanzar unha bóla de metal o máis lonxe posíbel. As calidades principais do atleta desta especialidade son a forza e a aceleración. A diferenza do lanzamento de xavelina, de martelo e de disco, neste deporte o peso ten que ser empurrado, mentres que os demais son proxectados con características distintas.
Historia
Dende a antiga Grecia existen mencións a lanzamentos de pesos. Homero fala de competicións de lanzamentos de pedras entre soldados gregos durante o cerco de Troia mais non existe rexistro desta proba durante os Xogos Olímpicos da Antigüidade. O primeiro rexistro de competicións con pesos vén das Highlands en Escocia e datan aproximadamente do século I. No século XVI, o rei Henrique VIII de Inglaterra xa participaba en competicións na corte practicando o lanzamento de martelo.
Os primeiros eventos que teñen semellanza co moderno lanzamento de peso ocorreron na Idade Media, cando os soldados competían empurrando balas de canón o máis lonxe posíbel. No inicio do século XIX, os escoceses promovían torneos onde lanzaban cubos, pedras ou metais arredondados á distancia por tras dunha liña. Os primeiros rexistros da competición como é coñecida hoxe vén da Escocia do inicio do século XIX e despois pasaron a formar parte do Campionato Británico Afeccionado de Atletismo iniciado en 1866.
Integrando os Xogos Olímpicos desde Atenas 1896, só en Londres 1948 pasou a ser disputado polas mulleres. Robert Garrett, dos Estados Unidos, e Micheline Ostermeyer, de Francia, foron os primeiros campións olímpicos. As marcas mundiais pertencen ao norteamericano Randy Barnes (23,12 m) e á soviética Natalya Lisovskaya (22,63 m).
Regras
A bóla oficial masculina ten unha masa de 7,26 kg e está xeralmente feita de bronce ou ferro fundido e chumbo, posuíndo preto de 12 cm de diámetro. Na categoría feminina pesa 4 kg e o seu diámetro é de 9 cm aproximadamente.
O lanzador ten unha área restrinxida circular de diámetro 2,135 m para se mover, cun anteparo semicircular de formigón ou madeira de 10 cm de altura no límite frontal dela; no inicio do lanzamento, o peso debe estar colocado entre o ombreiro e o pescozo do atleta e empurrado coas puntas dos dedos, e non coa palma da man. Durante o lanzamento, o atleta debe rodar sobre si mesmo e empurrar (técnica con xiro). A marca obtida en cada lanzamento mídese a partir do primeiro lugar onde o peso bate no chan, dentro dun sector predeterminado con 35° de abertura; o atleta non pode tocar no anteparo do chan, nin superalo co pé e o lanzamento debe ser sempre feito nunha liña por enriba do ombro. No caso de que abandone o círculo antes do peso tocar o chan ou se retirar del pola fronte ou polo lado, o lanzamento é invalidado.
En competicións oficiais, se houber ata oito competidores participando, cada atleta ten dereito a seis lanzamentos. Cando hai máis de oito, cada un ten dereito a tres lanzamentos e só os oito primeiros fan tres lanzamentos máis. A posición na clasificación determínase pola distancia obtida no lanzamento válido máis longo; en, caso de empate, vale a segunda maior marca do atleta.
Rugby a 7
250px|miniatura|dereita|Sevens de Hong Kong. 250px|miniatura|dereita|Situación do xogo. O rugby a 7 ou rugby sevens é unha variante do rugby union na que cada equipo compite con sete xogadores no campo, en encontros de 14 minutos divididos en dúas metades. A entidade que goberna o sevens é o World Rugby. Esta disciplina deportiva naceu na localidade escocesa de Melrose a finais do século XIX, onde comezou a disputarse o torneo Melrose Sevens.
Historia
O rugby a sete creouno Ned Haig, un carniceiro e xogador de rugby de Melrose (Escocia), como un evento creado para recadar fondos para o seu club en 1883. O primeiro encontro deste deporte celebrouse nas Greenyards cun grande recibiemento. O torneo con máis participantes do mundo nesta modalidade é o National Schools Sevens do club Rosslyn Park de Londres, a onde van xogar máis de 7.000 estudantes de Inglaterra, de entre 13 e 19 anos.
O primeiro torneo oficial entre seleccións foi o Torneo Internacional de Seven-a-Side de 1973 disputado no Murrayfield Stadium. Ese torneo contou con oito seleccións: cinco europeas (Inglaterra, Irlanda, Escocia, Gales e Francia) e tres do hemisferio sur (Nova Zelandia, Australia e o President's VII de Suráfrica).
Debido a ese éxito, en 1976 creouse o Sevens de Hong Kong. Nas súas orixes, o torneo combinaba clubs e seleccións especiais de países anglosaxóns con seleccións nacionais de países de Asia e Oceanía. O número de combinados nacionais foi aumentando co tempo.
En 1993, creouse a Copa do Mundo de Rugby a 7. Este campionato dispútase cada catro anos, pero a sétima edición disputarase con cinco anos por medio da copa anterior.
No ano 1999, confirmáronse as Series Mundiais de Rugby a 7, un certame que consiste en 10 torneos de seleccións nacionais.
O primeiro torneo de seleccións nacionais femininas de rugby a 7 foi o Sevens de Hong Kong 1997. En 2009 comezouse a disputar a Copa do Mundo Feminina. No 2012 creáronse as series femininas.
Diferenzas co rugby union
O máis importante do sevens é ter velocidade, técnica e unha boa forma física. Un equipo está maioritariamente formado por xogadores de 3/4, xa que son máis rápidos que os dianteiros, aínda que normalmente os terceiros liñas (flankers e número 8) forman parte destes equipos.
Ademais, os xogadores teñen que ser máis creativos á hora de crear xogadas por que as partes só duran 14-20 minutos por partido.
Hai moitas variantes nas regras do xogo, que son principalmente para axilizar o xogo e xustificar o número reducido de xogadores. Os cambios principais son estes. de encontro. Ademais, perder a unha persoa de 7 xera moitos máis espazos que perder a unha de 15.
Competicións
As competicións de sevens máis importantes son: Tamén se disputan competicións de sevens nos Xogos da Commonwealth dende 1998, nos Xogos Mundiais dende o 2001 e nos Xogos Panamericanos dende 2011. A partir de Río de Xaneiro 2016 será un deporte olímpico. Outros torneos históricos son o Middlesex Sevens e o Melrose Sevens.
Carlos Seixas
José António Carlos de Seixas, nado en Coímbra o 11 de xuño de 1704 e finado en Lisboa o 25 de agosto de 1742, foi un compositor e organista portugués.
Traxectoria
Fillo de Francisco Vaz e de Marcelina Nunes, Carlos Seixas estudou co pai e cedo o substituíu como organista da Sé de Coímbra, cargo de grande responsabilidade que exerceu durante dous anos. Aos 16 anos partiu para Lisboa, momento en que a corte portuguesa era das máis derrochadoras de Europa. Foi moi solicitado como profesor de música de familias nobres da corte, nomeado organista da Sé Patriarcal e da Capela Real (sendo o Mestre desta Domenico Scarlatti estableceran relacións proveitosas). Carlos Seixas gozaba de fama de ser músico e profesor excelente. Na capital impúxose como organista, cravista e compositor. Co seu traballo sustentou á muller, que desposara aos 28 anos, e ós cinco fillos, dous fillos e tres fillas, e adquiriu algunhas casas preto da Sé. Carlos Seixas morreu o 25 de agosto de 1742, de febre reumática, xa sendo Mestre da Capela Real.
Obra
No que se refire á composición, Carlos Seixas foi un dos maiores compositores portugueses de música de tecla. Fixo escola en Portugal creando un estilo seu (a pesar da influencia italiana e francesa que se constatan nalgunhas das súas obras) que foi imitado durante algún tempo despois da súa morte.
No século XVIII se esixía aos compositores que a súa música fose fiel aos pensamentos e ideais estéticos do medio. A composición era de certa forma limitada a un número de características previamente definidas, feito que debemos ter en conta cando analizamos a obra dos compositores.
A obra de Seixas é en gran parte resultado dos ambientes en que compuxo. Como organista da Capela da Sé Patriarcal tiña a posibilidade de tocar antes e despois da misa unha peza a solo que podería ser unha tocata ou unha sonata (ritual común en todas as catedrais Católicas). Para estes casos, había unha preferencia polas pezas de carácter vistoso e brillante. Noutras partes da cerimonia, o organista podía aínda tocar en momentos que admitisen un solo instrumental. Desta forma, os compositores aproveitaban para dar a coñecer as súas composicións ou improvisacións. É seguro que as sonatas de Seixas foron tocadas na Igrexa, polo menos as de carácter relixioso.
Carlos Seixas acompañaba ao cravo as festas nos pazos reais ou no soar dalgunhas casas nobres. Nestes eventos tiña tamén a oportunidade de tocar como solista, aproveitando probabelmente para tocar as súas sonatas compostas co obxectivo de ser recoñecido como concertista e compositor.
Para máis alá da Capela Real e da Corte, apenas se dedicaba ao ensino de música. Esta faceta obrigaba-o a ter material didáctico diversificado variando de alumno para alumno segundo o grao e as capacidades de cada un, dos cravos ou clavicordios que posuían. A pesar de estar fortemente suxeita a un vasto número de condicionantes, a obra de Seixas non deixa aparte a calidade e a orixinalidade do seu estilo persoal.
Nunca se deixou levar polos estilos importados en Portugal, nin deixou que a súa obra se confundíse coa dos seus contemporáneos estranxeiros. A presenza do temperamento lusitano é unha constante das súas composicións. A evolución da estrutura bipartida da sonata para tecla, para a estrutura tripartida está presente nas sonatas de Carlos Seixas, sendo unha anticipación da forma da sonata clásica. Ata agora non se coñecen versos de Seixas. O máis probábel é que se perderan e porque é pouco creíble que Seixas usara sempre versos alleos nas súas composicións.
Obras instrumentais
As creacións de Carlos Seixas posúen elegancia, lixeireza, suavidade e inspiración melódica. O seu fraseado é de carácter irregular e asimétrico e a súa linguaxe harmónica e simple. As súas obras encóntranse na Biblioteca Geral da Universidade de Coimbra, na Biblioteca Nacional de Lisboa e na Biblioteca da Ajuda.
Alsten
Alsten é unha illa de Noruega, pertencente ao condado de Nordland.
Na illa hai unha famosa montaña de sete cumios, á que se lle dá o nome de De syv søstre(As sete irmáns), que aparece frecuentemente no folclore noruegués.
Provincia dos Azores
A provincia dos Azores foi unha estrutura administrativa do territorio do arquipélago dos Azores, creada polo Decreto n.º 28, de 4 de xuño de 1832, asinado en Ponta Delgada por Pedro IV, en nome da súa filla, a raíña María II, sendo Secretario de Estado dos Negocios do Reino o marqués de Palmela.
A provincia dos Azores resultou da extinción da Capitanía Xeneral dos Azores, mantendo, a semellanza da capitanía, a súa capital na cidade de Angra do Heroísmo, na illa Terceira.
A provincia estaba dividida en tres comarcas: Angra, a capital provincial, cun prefecto; Ponta Delgada, cun sub-prefecto; e Horta, igualmente cun subprefecto.
A Provincia dos Azores foi extinta polo Decreto n.º 64, de 28 de xuño de 1833, que a dividiu en dúas: a Provincia Oriental dos Azores, englobando as illas de San Miguel e de Santa María, con capital en Ponta Delgada; e a Provincia Occidental dos Azores, con capital en Angra e que abranxía as restantes illas do arquipélago. Esta división da provincia, feita por esixencia das elites da illa de San Miguel, iniciou o proceso que levaría á creación dos distritos das Illas Adxacentes.
Juan Ramón Jiménez
Juan Ramón Jiménez Mantecón, nado en Moguer (provincia de Huelva) o 23 de decembro de 1881 e finado en San Xoán (Porto Rico) o 29 de maio de 1958, foi un poeta español, gañador do Premio Nobel de Literatura en 1956, mentres permanecía no exilio desde a súa segunda patria, Porto Rico (onde tamén viviron exiliados outras renomeadas figuras peninsulares, tales como Pau Casals e Francisco Ayala.
Traxectoria
Foi fillo de Victor Jiménez e Purificación Mantecón, quen se dedicaban con éxito ao comercio de viños. Tras estudar Bacharelato cos xesuítas no Puerto de Santa María, comezou a carreira de Dereito imposta polo seu pai na Universidade de Sevilla, aínda que non finalizou os seus estudos. Os poemas de Rubén Darío, o membro máis destacado do Modernismo na poesía hispánica, conmovéronlle especialmente na súa mocidade.
En 1900 publicou os seus dous primeiros libros de textos. A morte do seu pai neste mesmo ano e a ruína familiar causáronlle unha fonda preocupación, vivida intensamente por mor do seu carácter hiperestésico, e en 1901 foi ingresado con depresión nun sanatorio en Bordeus, onde tivo unha aventura amorosa coa muller do seu psiquiatra. En 1905 regresou ao seu pobo natal e seis anos máis tarde trasladouse a Madrid. Fixo varias viaxes a Francia e logo aos Estados Unidos, onde en 1916 casou con Zenobia Camprubí de Aymar.
A partir de 1931, a esposa do poeta sufrirá os primeiros síntomas dun cancro que acabará coa súa vida. En 1936 viuse obrigado a abandonar España ao estalar a guerra civil española.
En abril de 1939, poucos días despois da entrada das tropas franquistas en Madrid e do final da guerra civil, Carlos Martínez-Barbeito xunto cos escritores Félix Ros e Carlos Sentís, identificándose como membros do Servicio Nacional de Prensa y Propaganda do novo réxime, entraron no piso de Juan Ramón Jiménez e Zenobia Camprubí, no número 38 da rúa Padilla e intimidaron a persoa que quedara ao coidado da casa, rexistraron e requisaron canto quixeron, sen dar explicacións nin dar rexistro do confiscado, no que foi un verdadeiro saqueo. Martínez Barbeito diría que se xuntara con ese grupo "espontáneamente" sen ter que ver co resto do grupo e que a súa participación no suceso era para consevar o requisado «por manos cuidadosas» Entre o roubado figuraba o diario de Marga Gil, que empezaría a saír no diario ABC en febreiro de 1997, meses antes da morte de Martínez Barbeito; e aínda segue desaparecido o orixinal do debuxo que o vangardista Daniel Vázquez Díaz fixera en 1916 de Juan Ramón Jiménez e que en 1980 ilustraría o billete de 2000 pesetas.
En 1946 o poeta permanece hospitalizado oito meses por mor doutra crise depresiva. En 1956 a Academia Sueca outórgalle o Premio Nobel de Literatura en Porto Rico, onde viviu gran parte da súa vida no exilio e onde traballa como profesor na Universidade. Tres días despois, morre a súa esposa en San Juan. Nunca se recuperou desta perda, e permaneceu en Porto Rico mentres o Presidente da Universidade de Porto Rico, Jaime Benitez acepta o premio no seu nome. Juan Ramón Jiménez falece dous anos máis tarde, na mesma clínica na que falecera a súa esposa. Os seus restos foron trasladados a España.
Etapas da súa obra
A crítica adoita dividir a súa traxectoria poética en tres etapas: sensitiva, intelectual, suficiente ou verdadeira.
A etapa sensitiva (1898-1915) se subdivide á súa vez en dúas sub-etapas; a primeira abarca ata 1908; a segunda, ata 1916. A primeira está marcada pola influencia de Bécquer, o Simbolismo e un Modernismo de formas tenues, rima asonante, verso de arte menor e música íntima. Nela predominan as descricións da paisaxe como reflexo da alma do poeta, unha paisaxe que non é natural nin froito de paseos como o de Machado, senón sometido ao estatismo dun xardín interior, ao intimismo dunha orde. Predominan os sentimentos vagos, a melancolía, a música e a cor desvaído, os recordos e ilusións amorosas. Trátase dunha poesía emotiva e sentimental onde se trasluce a sensibilidade do poeta a través dunha estrutura formal perfecta. Pertencen a esta etapa Rimas (1902), Arias tristes (1903), Jardines lejanos (1904), Elejías (1907). A segunda época vértese na forma da arte maior (hendecasílabos e alexandrinos), a rima consonante, o estrofismo clásico (sonetos, serventesios); denota un maior sinal modernista, do Simbolismo francés (Charles Baudelaire, Paul Verlaine) e do decadentismo anglo-francés (Walter Pater, fundamentalmente). Recentemente foi descuberto un libro escrito entre 1910 e 1911, Libros de amor, cunha poesía carnal e erótica. O poeta logra perfectos cumes parnasianas, especialmente nos sonetos; pertencen a esta sub-etapa La soledad sonora (1911), Pastorales (1911), Laberinto (1913), Platero e mais eu (Platero y yo, 1914) e Estío (1916), entre outros. Cara ao final desta etapa o poeta empeza a sentir o noxo das roupaxes sensoriais do Modernismo e preocupacións relacionadas co tempo e a posesión dunha beleza eterna.
Platero e mais eu, datada polo seu autor en 1914, converteuse na obra máis popular do poeta, escrita nunha prosa que suavemente leva ao lectorado a través dun coidadoso retablo de imaxes poéticas que conducen desde a presentación deste borriquete:
Ata a súa morte e, claro, a ascensión do pollino ao ceo... de Moguer: «Platero, ti vesnos, verdade?», preguntamos seguindo a letra de Juan Ramón Jiménez.
Estío (1916) supón o cambio cara á segunda etapa de Juan Ramón. O poeta afástase do Modernismo en busca dunha maior depuración da palabra. Desaparecen os ambientes nostálxicos, evocados e soñados, en favor dunha realidade máis concreta.
A súa primeira viaxe a América e o contacto coa poesía en inglés (Yeats, William Blake, Emily Dickinson, Mary Shelley) marca profundamente esta segunda etapa (1916-1936), bautizada por el mesmo como Época intelectual e que lle vincula á corrente literaria do Novecentismo. Prodúcese un feito fundamental: o descubrimento do mar como motivo transcendente. O mar simboliza a vida, a soidade, o gozo, o eterno tempo presente. Iníciase así mesmo unha evolución espiritual que o leva a buscar a transcendencia. No seu desexo de salvarse ante a morte, esfórzase por alcanzar a eternidade, e iso só pode conseguilo a través da beleza e a depuración poética. Suprime, pois,
Desta época destacan Diario de un poeta recién casado (1916), Primeira antolojía poética, (1917), Eternidades (1918), Piedra y cielo (1919), Poesía (1917-23) e Belleza (1917-23).
Con Diario de un poeta recién casado, titulado posteriormente (en 1948) Diario de poeta y mar (para incluír o segundo apelido da súa esposa, Aymar), iníciase esta nova etapa na obra de Juan Ramón. Trátase dunha poesía sen anécdota, sen as «roupaxes do modernismo», unha poesía estilizada e depurada, onde o poeta admira todo o que contempla. Este poemario xorde como froito da súa viaxe a América. No Diario, Juan Ramón experimenta cos temas e as formas, e abre unha nova corrente poética, que será explotada por algúns membros da Xeración do 27.
En Piedra y cielo (1919) o tema central é xa a creación poética: a poesía como actividade, o poema como obxecto artístico e o poeta como deus-creador dun universo novo. Ábrese así unha nova liña temática que Juan Ramón xa non abandonará: a procura da sublimación poética e a intensificación creativa dunha poesía pura, esquemática.
La Estación total (1923-36). Recolle os últimos poemas escritos en España. O 22 de agosto de 1936, Juan Ramón marcha ao exilio.
Pertence á época suficiente ou verdadeira (1937-1958) todo o escrito durante o seu exilio americano. Juan Ramón continúa replegado en si mesmo en busca da beleza e a perfección. A súa ansia pola transcendencia lévao a unha certa mística e identificarse con Deus e a beleza nun. A súa lingua poética transfórmase nunha especie de idiolecto poboado de múltiples neoloxismos (ultratierra, deseante...). Tras un período de relativo silencio, publica Animal de fondo (1949), Tercera antolojía poética (1957), En el otro costado (1936-42) e Dios deseado y deseante (1948-49).
En Animal de fondo o poeta busca a Deus «sen descanso nin tedio». Pero ese deus non é unha divindade externa ao poeta, senón que se acha nel e na súa obra («a túa esencia está en min, como a miña forma»; «no mundo que eu por ti e para ti creei»). Ese deus ao que se refire é causa e fin da beleza.
Dios deseado y deseante (1948-49) supón a culminación de Animal de fondo. O poeta chega ata a identificarse con ese deus que tanto buscou. Un deus que existe dentro e fóra del, un deus que é desexado e desexante.
Juan Ramón revisou concienciudamente ao longo da súa vida a súa obra. O poemario Lenda (1896-1956), publicado postumamente por Antonio Sánchez Romeralo en 1978, e en edición corrixida por María Ronsel Arretche en 2006 (Madrid: Visor), recolle a obra poética íntegra do autor tal como este quixo que se publicase.
Función de distribución
En teoría da probabilidade, a función de distribución ou función de distribución acumulada , é a función que describe completamente a distribución da probabilidade dunha variable aleatoria de valor real X. Para cada número real x, a función de distribución vén dada por :
é dicir, a función de nome "F" é igual á probabilidade de que a variable aleatoria X tome un valor inferior ou igual a un determinado x. Segundo esta definición, para cada x, a función F asumirá un valor diferente.
A probabilidade de que X se sitúe nun intervalo ]a, b] (aberto en a e pechado en b) é F(b) − F(a) se a ≤ b. Por convención emprégase un F maiúsculo para a función de distribución, en contraste co f minúsculo empregado para a función de densidade e a función de masa de probabilidade.
A función de distribución pode ser facilmente obtida a partir da función de probabilidade respectiva. No caso dunha variable aleatoria discreta:
Para unha variable aleatoria continua:
Na definición, o signo "menor ou igual", '≤' podería ser substituído por "menor" '<'. Isto produciría unha función diferente, mais calquera das funcións pode ser deducida facilmente a partir da outra. Tamén se podería substituír por un sinal "maior" '>' e deducir as propiedades desta nova función. Porén, cómpre axustar a definición ao sinal pretendido.
Exemplos
Como exemplo, se a variable X é distribuída uniformemente no intervalo [0, 1] a función de distribución vén dada por:
Se X toma só os valores 0 e 1, con igual probabilidade, é dicir, se X segue a distribución de Bernoulli con p = 1/2, entón a función de distribución vén dada por:
Propiedades
Se X é unha variable aleatoria discreta, entón toma os valores x1, x2, ... con probabilidade p1, p2 etc., a función de distribución de X é descontinua nos puntos xi e constante entre eles.
Se a función de distribución F de X é continua, entón X é unha variable aleatoria continua; se alén diso F é absolutamente continua, entón existe unha función integral de Lebesgue f(x) tal que
para todos os números reais a e b. A primeira das dúas igualdades non sería xeral se a distribución non fose continua. A continuidade da distribución implica que P(X = a) = P(X = b) = 0, de modo que a diferenza entre "<" e "≤" deixa de ser importante neste contexto. A función f é igual á derivada de F (en case todos os puntos), e chámase función de densidade de probabilidade da distribución de X.
Para calquera función de distribución F, tense:
As seguintes propiedades permiten ligar os diferentes tipos de desigualdades, e que se aplican as funcións de distribución de variables aleatorias discretas:
No caso das variables aleatorias continuas, cúmprense as seguintes propiedades:
O test de Kolmogorov-Smirnov baséase en funcións de distribución acumulada e pode empregarse para ver se dúas distribucións empíricas son diferentes ou se unha distribución empírica é diferente dunha distribución ideal. Relacionado con este está o test de Kuiper, que é útil se o dominio da distribución é cíclico como por exemplo nos días da semana. Por exemplo podemos usar o test de Kuiper para ver se o número de tornados varía durante o ano ou se as vendas dun produto varían día a día ou por día do mes.
Un conto para Olivia
Un conto para Olivia (en Un cuento para Olivia) é un filme galego de 2008 dirixido por Manane Rodríguez rodado orixinalmente en lingua castelá.
Na 7ª edición dos Premios Mestre Mateo foi nomeado a dous premios, nas categorías de mellor filme e mellor montaxe, mais finalmente non gañou ningún dos galardóns.
Sinopse
Olivia é unha nena suramericana de 6 anos que é adoptada por unha parella, Ana e Alberto. Dende o punto de vista da nena, o filme conta o rexeitamente cara ó estranxeiro.
SEGA
SEGA (株式会社セガ) é unha compañía internacional de videoxogos que traballa en software e hardware. Nos principios do ano 2001, Sega deixou de facer videoconsolas, e agora só traballa en xogos doutras consolas e máis en máquinas de salóns recreativos (arcade).
As oficinas principais de Sega, tamén denominadas as de SEGA of Japan, están sitas en Toquio, Xapón. As oficinas norteamericanas, os de SEGA of America, están localizadas en San Antonio (Texas, EUA). As oficinas Europeos, de SEGA of Europe, localízanse en Londres (Inglaterra).
1940-1988
SEGA foi fundada no 1940 co nome de Standard Games en Honolulú (Hawai), por Martin Bromely, Irving Bromberg, e James Humpert. En 1951, Bromely quixo mover a compañía a Toquio (Xapón), e en maio do 1952, Service Games of Japan foi rexistrado.
No 1954, outro estadounidense, David Rosen, namorouse de Toquio e fundou a súa propia compañía, Rosen Enterprises, Inc. no Xapón. A súa compañía empezou a importar xogos de arcade. Rosen Enterprises e Service Games of Japan combináronse en 1965, e formaron SEGA Enterprises. Ao cabo dun ano, o videoxogo Periscope, un simulador, foi lanzado.
No 1969, Gulf and Western Industries compraron Sega Enterprises, e Rosen quedou como CEO da división de Sega. Liderado por Rosen, Sega continuou a crecer. Nos salóns recreativos, Sega foi coñecida polos xogos Frogger e Zaxxon. No 1983, Sega lanzou a súa primeira videoconsola, o SG-1000.
No mesmo ano tivo lugar a crise dos videoxogos de 1983. Con poucos cartos, Gulf & Western vendeu a parte de Sega dos EUA a Bally Manufacturing Corporation. A parte xaponesa de SEGA foi comprada por 38 millóns de dólares por un grupo liderado por Rosen e Hayao Nakayama, un negociante xaponés. Nakayama foi o novo CEO de SEGA no Xapón, e Rosen foi o xefe nos EUA.
No 1984, a compañía xaponesa CSK comprou SEGA, e cambiou o nome a SEGA Enterprises Ltd, con sede no Xapón. No 1986, creouse Sega of America e lanzou o primeiro xogo de Alex Kidd, Alex Kidd in Miracle World.
1989-2001
En 1990 Sega cambiou a unha nova mascota, Sonic the Hedgehog, e empezou a tentar vender xogos a xente máis vella. Combinado co Mega Drive e Genesis, Sega controlaba o 65 % do mercado de videoxogos na América do Norte. Porén, no 1994 o poder de SEGA caeu ao 35 % despois de que Nintendo tivo éxito con xogos para o Super Nintendo Entertainment System, como Donkey Kong Country e Super Metroid.
No 1994, Sega lanzou o Sega Saturn no Xapón e máis na América do Norte no 1995. O Saturn tivo éxito no Xapón, pero fracasou case completamente na América do Norte. Sega lanzou o Sega Dreamcast no Xapón o 27 de novembro de 1998, na América do Norte o 9 de setembro de 1999, e o 14 de outubro de 1999 na Europa. No 2000, Sega Enterprises Ltd trocou o seu nome a Sega Corporation.
Do 2001 ata o presente
Dende o 2001, Sega só traballa en xogos de arcade e xogos para videoconsolas doutras compañías. En agosto do 2003, a compañía CSK vendeu 22% de Sega á compañía Sammy. No 2004, Sammy comprou a maioría de Sega Corporation por US$1.1 mil millóns, e formaron a compañía Sega Sammy Holdings.
No 25 de xaneiro de 2005, Sega vendeu Visual Concepts, o cal traballaba en varios xogos de Sega Sports, como os series NFL2K e NBA2K, a Take Two Interactive por US$24 millóns.
No 9 de marzo de 2005, Sega adquiriu Creative Assembly, creador dos xogos Medieval: Total War e Rome: Total War.
Primeiras consolas
A primeira videoconsola da Sega foi o SG-1000, lanzado no Xapón no 1983. O SG-1000 non foi lanzado na América do Norte, pero lanzouse na Australia, en Nova Zelandia, e nalgunhas nacións europeas, como a Italia e máis a España.
No 1984, Sega lanzou o SG-1000 Mark II e unha versión de ordenador, o SC-3000. O SG-1000 e o SG-1000 Mark II tiveron pouco éxito comparado co Famicom de Nintendo.
Mega Drive/Genesis
Ampliacións:
Series
Sega inventou moitas series de xogos nos últimos quince anos:
Estrutura interna
Internamente, a compañía tiña varios equipos de xogos creados nos anos 80, chamados os equipos AM.
Campañas de publicidade
Sega ten unha longa historia de lemas orixinais.
Utah
Utah é un dos 50 estados dos Estados Unidos de América, localizado na rexión das Montañas Rochosas. É un dos máis importantes centros de transporte e de telecomunicacións do Oeste americano. A capital e maior cidade de Utah é Salt Lake City e na súa rexión metropolitana vive máis do 60% da poboación do Estado.
A economía de Utah está diversificada. Salt Lake City é un importante centro financeiro e comercial do Oeste americano. A industria de manufacturación e de alta tecnoloxía tamén é unha das principais fontes de renda, así como a agropecuaria. Utah é tamén posúe un sistema de educación e de saúde nacionalmente recoñecido. A principal fonte de renda de Utah, porén, é o turismo. As súas diversas atraccións naturais atraen millóns de turistas anualmente ao Estado. Estas atraccións van desde grandes cadeas de montañas propicias á práctica do esquí e de rochas erosionadas ata o Gran Lago Salgado, o maior lago ao oeste do río Mississippi, e que é máis salgado que a auga do mar. Boa parte do territorio posúe un aspecto e un clima desértico.
O Estado e a súa historia márcanse pola gran presenza dos mormóns, que fan parte da Igrexa de Xesús Cristo dos Santos dos Últimos Días. Cerca de 60% da poboación de Utah son membros desta asociación relixiosa, que ten a sede en Salt Lake City. Os mormóns instaláronse na rexión do actual Estado de Utah primeiramente en 1847, bautizando a rexión como Deseret (que significa "mel de abella" no idioma mormón). O Congreso americano creou o Territorio de Utah en 1850, nomeando o territorio en alusión á tribo indíxena ute que vivía na rexión. En 4 de xaneiro de 1896, Utah tornouse no 45º Estado americano.
Ata 1849
Dúas tribos de nativos americanos vivían na rexión que constitúe hoxe o Estado americano de Utah millares de anos antes da chegada dos primeiros exploradores europeos. Estas tribos eran os anasaci e os fremontes, subgrupos da etnia amerindia azteca, e eran sedentarios. Os anasaci construían as súas residencias a través de escavacións na terra, e os fremontes construían casas de palla. Outro grupo indíxena, os navajos, instaláronse na rexión no século XVIII. A mediados do século XVIII, outras tribos uto-aztecas, tales como os goshute, os paiute, os shoshone e os ute, tamén se instalaron na rexión.
Os primeiros exploradores de descendencia europea en explorar a rexión foron os membros dunha expedición española liderada por Juan María de Rivera, cuxa expedición, realizada en 1765, percorreu partes do sur do actual Estado de Utah. En 1776, no inicio da Revolución Americana, os españois realizaron máis exploracións na rexión. Porén, os españois non se interesaron en colonizar a rexión, debido á súa natureza desértica.