cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Gloster Javelin
A raíz dunhas probas comparativas có futuro Sea Vixen, o Javelin foi escollido para substituír os cazas nocturnos Venom e Meteor en servizo nos escuadróns todotempo da RAF. O prototipo voou o 26 de novembro do 1951, pero era un avión demasiado innovador e os primeiros aparellos de serie non puideron ser entregados ata febreiro do 1956. As variantes sucesivas introducían un radar e uns motores novos, así como, no FAW.Mk 7, mísiles Firestreak. Cara os anos 60, o Javelin foi retirado do Mando de Caza no 1964, da RAF Germany no 1966 e do Extremo Oriente en abril do 1968, sendo declarado obsoleto.
Especificacións
Tipo: Interceptador todotempo bipraza Gloster Javelin FAW.Mk 9.
Ano: 1951
Envergadura: 15,84 m.
Lonxitude: 17,29 m.
Altura: 4,88 m.
Área alar: 86 m2.
Peso baleiro: 10.886 Kg.
Peso cargado: 14.325 Kg.
Planta motriz: 2 Bristol Siddeley Sapphire de 8.300 libras de pulo unitario.
Armamento: 2 canóns Aden de 30 mm a proa e 4 AAM Firestreak en soportes subalares.
Velocidade máxima: 620 millas/h
Alcance operacional: 930 millas
Ulpiano Villanueva
Ulpiano Villanueva Castro, nado en Pontedeume en 1900 e finado en Santiago de Compostela o 31 de xaneiro de 1967, foi un médico galego.
Enterrádeme o corazón en Wounded Knee
Enterrádeme o corazón en Wounded Knee (en Bury My Heart at Wounded Knee) é un filme para televisión dirixido por Yves Simoneau que foi estreado en 2007. Trátase dunha adaptación da novela homónima de Dee Brown, que á súa vez está baseada nos feitos reais que orixinaron o Masacre de Wounded Knee.
Estreouse en galego na TVG o 17 de xaneiro de 2012.
Sinopse
A historia comeza coa vitoria dos síux sobre o Xeneral Custer en Little Big Horn e desenvólvese dende a perspectiva de tres personaxes: Charles Eastman (Adam Beach), un xove médico educado polos brancos que é o exemplo vivente da integración; Touro Sentado (August Schellenberg), o xefe lakota que non se deixa someter pola autoridade dos policías do goberno de Estados Unidos que intentan quitarlles a súa propia identidade, a súa dignidade e as súas terras sagradas; e o senador Henry Dawes (Aidan Quinn), quen é un dos creadores da política relativa ós indios. Namentres Eastman e a profesora Elaine Goodale (Anna Paquin) traballan para mellorar a vida dos indios da reserva, o senador Dawes tenta convencer ó presidente Grant (Fred Thompson) para que lles dea un trato máis humano, fronte á proposta bélica do Xeneral William Tecumseh Sherman (Colm Feore). A esperanza reside para os indios na persoa do profeta Wovoka (Wes Studi) e a Danza dos espíritos, un movemento que promete a fin dos seus sufrimentos a causa do home branco. Esta esperanza é esmagada tralo asasinato de Touro Sentado e o masacre de centos de homes, mulleres e nenos indios polo sétimo de cabalería en Wounded Knee o 29 de decembro de 1890.
Sasamón
Sasamón é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 1.144 habitantes (INE 2012).
Ulpiano Villanueva
Traxectoria
Posteriormente retornou á Facultade de Medicina de Santiago onde foi catedrático de Hixiene e Sanidade e Microbioloxía e Parasitoloxía, alternando a docencia coa publicación de numerosos estudos sobre as bacterias e as enfermidades infecciosas e co exercicio da medicina.
De talante liberal e humanitario, axudou a moitos represaliados polo franquismo e ás súas familias na Compostela dos anos corenta e cincuenta. En 1947 foi encarcerado en Vigo xunto co médico Ramón Baltar Domínguez, acusados de contribuír ao Socorro Rojo Internacional aínda que, en realidade, estaban vinculados á Unión de Intelectuales Libres. Estiveron ao redor dun mes no cárcere e foron sometidos a consello de guerra, aínda que finalmente todos os casos foron sobresidos excepto o de Francisco Rey Drox considerado o promotor.
Recoñecementos
O mesmo ano da súa morte, o concello de Pontedeume dedicoulle unha rúa por consideraráselle gran benfeitor, principalmente aos veciños de Pontedeume e a súa Comarca que a el se dirixían, onde encontraban sempre ao Médico e a humano acolledor, segundo consta na Acta Municipal que recolle o acordo.
Almansa
O topónimo Almansa pode referirse a:
Mama Killa
Na mitoloxía inca, Mama Quilla (Mama Killa en quechua) era a irmá e a muller do deus Inti. Esta deusa, representada pola Lúa, acompañaba a Inti en igualdade de rango na corte celestial.
A lúa era representada coa forma ritual dun disco de prata, e así aparecían os raios coma outro dos seus atributos de poder.
Era a nai do firmamento, dela se tiña unha estatua no Templo do Sol, no que unha Orde de Sacerdotisas rendíalle culto.
Naturalmente, á deusa Mama Quilla estaba adscrito el fervor relixioso das mulleres, e elas eran quen formaban o núcleo dos seus fieis seguidores, xa que ninguén mellor que a deusa Mama Quilla podía comprender os seus desexos e temores, e darlles o amparo buscado.
Almirante (homónimos)
Almirante pode referirse a:
Universidade de Glasgow
En 1451, o rei Xacobe II de Escocia persuadiu o Papa Nicolao V de que ditara unha bula para permitir ao bispo Turnbull de Glasgow establecer unha universidade. Seguindo o modelo da Universidade de Boloña, Glasgow foi e aínda é unha universidade de gran tradición europea.
A Universidade fomenta a investigación e esta foi o camiño de preparación da revolución industrial que desempeñou unha función tan importante no desenvolvemento de Glasgow.
Entre os seus ilustres antigos alumnos están William Thomson (Lord Kelvin), Adam Smith, e os premios Nobel, John Boyd Orr (Premio da Paz, 1949), Sir Alexander Robertus Todd (Química, 1957), Sir Derek Barton (Química, 1969) e Sir James Black (Química, 1988).
Hoxe en día a universidade é unha das principais universidades do Reino Unido cunha reputación internacional pola súa investigación e ensino. Conta cuns 16.000 estudantes de pregraduado e 4.000 de posgraduado. Hai dez facultades: Artes, Ciencias Biomédicas e da Vida, Matemáticas e Estatística, Ciencias Físicas, Medicina, Ciencias Sociais, Enxeñería, Dereito e Estudos Financeiros, Medicina Veterinaria e Educación.
Antonio Dacosta
Antonio Dacosta Iglesias, nado o 21 de outubro de 1958 en Ourense, é un exfutbolista e actual adestrador de fútbol galego. Xogaba de defensa e actualmente adestra o CD Ourense B.
Cilha Lourenço Módia
Cilha Lourenço Módia, nada na Coruña en 1974, é unha ensaísta galega.
Traxectoria
É licenciada en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago, doutora pola Universidade da Coruña e profesora contratada doutora na Universidade da Coruña.
En 2020 asumiu a secretaría da AELG.
Obras colectivas
Con Xoán López Viñas e María Vilariño Suárez, é autora de libros de texto para a ESO en Lingua e Literatura Galega, Baía Edicións.
Vida persoal
É filla do dramaturgo Manuel Lourenzo e mais de Montserrat Modia Olalla.
Manu Barreiro
Manuel Barreiro Bustelo, coñecido habitualmente como Manu Barreiro, nado o 8 de xullo de 1986 en Santiago de Compostela, é un futbolista profesional galego, que xoga como dianteiro no Club Deportivo Lugo da Segunda División.
Celobiosa
Ten a mesma composición química que a maltosa, exceptuando que o residuo glicosídico do enlace está en configuración anomerica β, polo que o nome sistemático da celobiosa é β-D-glucopiranosil (1,4) D-glucopiranosa.
Ten propiedades redutoras e formas anoméricas, xa que unha das glicosas ten un carbono anomérico libre. É un azucre redutor.
A diferenza estrutural coa maltosa é bastante marcada. Os residuos glicosídicos na celobiosa están aproximadamente paralelos.
A celobiosa non pode ser hidrolizada polo ser humano, pero si polas bacterias rendendo dúas moléculas de glicosa libres. A celobiosa ten 8 grupos OH libres, un enlace éter e dous hemiacetais, o que fai que poida formar pontes de hidróxeno.
O tratamento da celulosa con anhídrido acético e ácido sulfúrico orixina octoacetato de celobiosa, que non pode formar pontes de hidróxeno e é soluble en solventes orgánicos apolares.
Prefectura de Nagano
A Prefectura de Nagano (長野県, ながのけん, Nagano-ken) é unha prefectura do Xapón, situada na zona central da rexión de Chūbu, e no centro da illa de Honshu. A súa capital é Nagano-shi.
Xeografía
A prefectura de Nagano está dividida en 81 concellos. dereita|250px|miniatura
Cidades
Na prefectura están 19 cidades.
Malus (constelación)
dereita|250px|miniatura|A constelación de [[Argo Navis.]]
Malus é o mastro do Navío Argos. É unha antiga constelación que foi unha vez parte da gran nave, xunto con Carina, a quilla; Puppis, a popa, e Vela, a vela. Malus xa non é recoñecida coma unha constelación, xa que ás súas estrelas foron incorporadas na constelación de Pyxis, o compás (marítimo), creada polo astrónomo francés Nicolas Louis de Lacaille entre 1750 e 1754.
Ibrahim Ferrer
Ibrahim Ferrer Planas, nado en Santiago de Cuba o 20 de febreiro de 1927 e finado na Habana o 6 de agosto de 2005, foi un cantante de son cubano, de voz pura e suave.
Traxectoria
Viviu na zona antiga da Habana. Era un home tímido e sinxelo, imbuído nunha intensa fe. Acadou sona mundial no 1998 co éxito do proxecto musical Buena Vista Social Club, onde gravou doce dos catorce temas do disco e tivo o pracer de colaborar con moitos dos intérpretes que sempre admirara, como Omara Portuondo, Rubén González, Compay Segundo, Eliades Ochoa, Barbarito Torres e Guajiro Mirabal. Este disco obtería un Grammy e un ano mais tarde gravaría o seu primeiro álbum en solitario, Buena Vista Social Club Presents Ibrahim Ferrer. O seu segundo disco en solitario, Buenos Hermanos, obtivo no 2004 outro Grammy.
Carolina Rovira
María Carolina Rovira Flórez de Quiñones, nada en Cervera de Pisuerga (Palencia) en 1942 e finada en Santiago de Compostela en 2012, foi unha xurista e profesora da Facultade de Dereito da USC, especializada na área de Filosofía do Dereito.
Traxectoria
Licenciada en Dereito na Universidade de Granada en 1966, a súa vinculación coa Universidade de Santiago de Compostela comenza coa preparación da súa tese doutoral.
Baixo a dirección de Francisco Puy Muñoz realizou a súa tese de doutoramento, La filosofía jurídica de Felipe Clemente de Diego y Gutiérrez (1866-1945), defendéndoa en 1968. A tese trata do substrato ideolóxico da obra de Felipe Clemente de Diego Gutiérrez, civilista e profesor de Dereito na USC. Obtivo a cualificación de Sobresaliente cum laude o ano seguinte, sendo publicada en 1970 pola editorial Porto y Cía.
Comenzou o seu labor docente como Profesora Axudante de Clases Prácticas do Departamento de Filosofía do Dereito dende o curso 1966-67. En 1973 acadou o rango de titular, posto que ocuparía ata a súa xubilación en 2007.
Ocupou a secretaría da facultade entre o 1978 e 1994, foi a primeira presidenta da Comisión da Biblioteca Concepción Arenal, e colaborou nas revistas Anales de la Cátedra Francisco Suárez, de Granada, e Verbo, de Madrid.
A Penela, A Silvarredonda, Cabana de Bergantiños
A Penela é un lugar da parroquia da Silvarredonda no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 11 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 5 homes e 6 mulleres.
Neste lugar atópase a Torre da Penela.
Toponimia
O topónimo é un diminutivo de pena (latín medieval derivado de ) co sufixo do latín vulgar -ella, unha "peneda pequena".
Andrea Barreira Freije
Traxectoria
Graduada en xornalismo pola Universidade de Santiago de Compostela, mestrado en Comunicación Científica, Tecnolóxica e Medio-ambiental pola Universidade Carlos III de Madrid e outro en Estudos Internacionais pola pola Universidade de Santiago de Compostela.
Imparte obradoiros de escritura para adolescentes e adultos.
Forma parte da plataforma de crítica literaria feminista A Sega, que visibiliza o traballo das escritoras.
Publicou o conto infantil de Nadal, Que pode sair mal? para as actividades Pontexogos (Pontevedra) do Nadal 2016/17, ilustrado por Ana Seoane.
Obras
300px|miniatura|De esquerda a dereita, [[Celia Recarey, Andrea Barreira e Antía Veres durante o relatorio "Tradución das clásicas ao galego, de Mary Wollstonecraft a Virginia Woolf", como parte das actividades da SELIC 2017.]]
Campo da Cruz
O topónimo galego Campo da Cruz pode referirse a:
Alpuxarras
O topónimo galego Alpuxarras pode referirse a:
Forever Love
"Forever Love" é o single número 14 da cantante xaponesa Ami Suzuki, lanzado o 11 de agosto do ano 2004. O single foi o único lanzado polo selo independente de Ami chamado Amity. Inclúe unha cara B chamada "Chain Love". O single vendeu bastante ben tendo en conta a pobre promoción que tivo, debutando no posto 22 das listas de Oricon, e na primeira posición nas listas de single independentes.
Leon Festinger
Leon Festinger, nado en Nova York o 8 de maio de 1919 e finado na mesma cidade o 11 de febreiro de 1989, foi un psicólogo social estadounidense, coñecido pola disonancia cognitiva e teoría da comparación social.
Traxectoria
Festinger naceu en Brooklyn en 1919 fos inmigrantes rusos xudeus Alex Festinger e Sara Solomon Festinger. Festinger asistiu á Boys’ High School de Brooklyn, e obtivo o grao BS en psicoloxía pola City College of New York en 1939.
A continuación estudou con Kurt Lewin na Universidade de Iowa, onde recibiu o seu MA en 1940 e o PhD en 1942 na área do comportamento infantil. Segundo as súas propias palabras, non estaba interesado na psicoloxía social cando chegou a Iowa, e non se matriculou en curso ningún nesta materia durante o seu tempo aló; pola contra, interesábase nos primeiros traballos de Lewin sobre sistemas de tensión, pero o centro de Lewin mudara á psicoloxía social cando Festinger chegou a Iowa. Non obstante, Festinger continuou a seguir os seus intereses orixinais, estudando niveis de aspiración, traballando en estatística, desenvolvendo un modelo cuantitativo da toma de decisións e mesmo publicando un estudo sobre ratas de laboratorio. Para explicar a súa falta de interese na psicoloxía social nese momento, afirmou: "a metodoloxía dos estudos de psicoloxía social, e a vaguidade da relación dos datos cos conceptos e teorías de Lewin, parecíanme pouco atractivas na miña xuvenil inclinación ao rigor".
Tras graduarse, Festinger traballou como investigador asociado en Iowa entre 1941 e 1943, e logo como estatístico para o comité de selección e adestramento de pilotos aéreos na Universidade de Rochester entre 1943 e 1945 durante a segunda guerra mundial. en 1943, Festinger casou con Mary Oliver Ballou, pianista, coa que tivo tres fillos, Catherine, Richard e Kurt. Festinger e Ballou divorciáronse posteriormente e Festinger casou con Trudy Bradley, profesora de traballo social na Universidade de Nova York en 1968.
Festinger foi autor de A Theory of Cognitive Dissonance ("Teoría da disonancia cognitiva", 1957), obra na que expón a súa teoría da disonancia cognitiva, que revolucionou o campo da psicoloxía social, e que tivo múltiples aplicacións en áreas tales como a motivación, a dinámica de grupos, o estudo do cambio de actitudes e a toma de decisións. Na súa teoría, sinala que na mente dos suxeitos se poden distinguir unha serie de coñecementos ou elementos (cognicións) «... é dicir todo o que unha persoa sabe sobre si mesma, da súa conduta e das súas circunstancias» e que algúns destes coñecementos poden ser contraditorios, non só dende o punto de vista lóxico, senón tamén dende o psicolóxico, entre si, por exemplo, a idea de que o código da circulación ha ser respectado pode estar en contradición co coñecemento de que neste momento estou a saltarme un semáforo vermello.
Para iso ten que cambiar a súa conduta, se iso é posible, e se non o é, o cal ocorre en moitos casos (por exemplo ao avaliar un feito xa acontecido, pola incapacidade de actuar sobre o pasado), entón tratará de cambiar as súas cognicións ou a valoración das mesmas.
Trespaderne
Trespaderne é un concello español da provincia de Burgos (Castela e León). A súa poboación é de 1.025 habitantes (INE 2012).
Club do Mar Ferrol
O Club do Mar Ferrol é un club de carácter deportivo e cultural creado no ano 1992 e que se dedica a actividades relacionadas co mar: pesca deportiva, vela de cruceiro e olímpica, vela tradicional, mergullo e pesca submarina. Para iso organiza varios campionatos destas especialidades ó longo do ano.
Na actualidade conta con máis de 1000 socios.
Outras actividades
O club organiza actividades de limpeza de fondos do litoral mariño en colaboración coa Sociedade Galega de Historia Natural. No ano 2007, en colaboración coa Estación Biolóxica da Graña que pertence á Universidade de Santiago, están dedicados ao cambio de localización dunha colonia de gorgonias que estaban en perigo por causa das obras do porto exterior.
Tamén colabora coa Autoridade Portuaria Ferrol San Cibrao na xestión de pantaláns e infraestruturas portuarias en Ferrol.
Dentro do ámbito da cultura da vela e embarcacións tradicionais, ten recuperado e promovido a construción de embarcacións tradicionais, e participado con elas en distintas probas da costa galega e da costa atlántica europea. En 1993 organizou a primeira regata de Vela Clásica Parrocheira, que dende aquela se celebra anualmente. En 1997 o club entrou a formar parte da Federación Galega pola Cultura Marítima e Fluvial, coa que colaborou na organización do VIII Encontro de Embarcacións Tradicionais de Galicia no ano 2007, en Ferrol.
Walter Norman Haworth
Sir Walter Norman Haworth, nado o 19 de marzo de 1883 en Chorley, Lancashire, (Inglaterra) e finado o 19 de marzo de 1950 en Barnt Green, Worcestershire, (Inglaterra) foi un químico e profesor universitario británico galardoado co Premio Nobel de Química do ano 1937.
Traxectoria
Decidiu asistir á universidade e estudar química logo de traballar durante algún tempo na factoría de linóleo do seu pai e en contra da vontade dos seus pais. En 1903 entrou na Universidade de Manchester, onde se graduó con honras en 1906. Tras tres anos de traballo de investigación, obtivo unha bolsa e acudiu á Universidade de Göttingen, onde se doutorou en 1910.
Entre 1920 e 1925 foi lector de química na Universidade de Saint Andrews e entre 1920 e 1925, profesor de química orgánica na Universidade de Durham. Dirixiu, a partir de 1925, o departamento de química da Universidade de Birmingham.
Entre 1944 e 1946 foi presidente da Sociedade Británica de Química, e vicepresidente da Royal Society de Londres entre 1947 e 1948.
En 1947 foi nobrado cabaleiro do Imperio Británico (sir) polo rei Xurxo VI do Reino Unido polas súas investigacións acerca da obtención de enerxía nuclear.
Investigacións científicas
As súas primeiras investigacións trataron sobre a estrutura dos terpenos, conseguindo sintetizar o silvestreno en 1912. A partir de 1915 comezou a investigar a estrutura dos hidratos de carbono dos polisacáridos. En 1933 conseguiu determinar a estrutura química da vitamina C, denominando ácido ascórbico ao produto sintético que identificou con esta vitamina.
En 1937 foi galardoado co premio Nobel de Química, compartido con Paul Karrer, "polas súas investigacións sobre os hidratos de carbono e a vitamina C".
A súa principal obra foi The Constitution of Sugars (1929).
A Silvarredonda, A Silvarredonda, Cabana de Bergantiños
A Silvarredonda é un lugar da parroquia da Silvarredonda no concello coruñés de Cabana de Bergantiños na comarca de Bergantiños. Tiña 18 habitantes no ano 2018 segundo datos do Instituto Galego de Estatística dos cales eran 9 homes e 9 mulleres.
Progress
Progress é o sexto álbum do grupo británico de pop Take That. Foi editado o 10 de novembro de 2010. É o primeiro álbum da banda con Robbie Williams no grupo dende 1995.
Listaxe de cancións
Entre paréntesis os cantantes principais.
Selección de baloncesto de Galicia
A selección galega de baloncesto é o equipo de básquet formado por xogadores galegos, e que compite a nivel internacional, independentemente de que o faga ou non contra outras seleccións nacionais recoñecidas pola FIBA.
Traxectoria
A selección galega absoluta disputou ata o momento oito encontros internacionais de carácter amigábel, catro en categoría feminina e catro en masculina.
2006
Fran Vázquez foi convocado, pero non chegou a acudir por outros compromisos. Xulio González foi o máximo anotador do equipo con 14 puntos. O resto dos anotadores foron Koke Rama (7), Lucho Fernández (8), Xosé Antelo (9), Xavi Román (5), Esmorís (10), Rubén Fernández (3), Lino López (5) e Xavi Rodríguez (2). Sony Vázquez e Manuel Gómez non anotaron.
2007
Fran Vázquez foi convocado, pero non participou por estar a disputar a final da Liga ACB co seu club
Concepción Picciotto
Traxectoria
Dicía de si mesma que era neta dun nobre e filla dun xuíz que fora asasinado polas tropas franquistas, e que fora criada por unha avoa, se ben a información exacta do seu pasado en Galicia nunca foi validada. Emigrou aos Estados Unidos en 1960, se ben outras fontes sinalan 1963 , onde a finais desa década comezou a traballar como recepcionista na legación comercial do consulado de España en Nova York. Adquiriu a nacionalidade estadounidense e casou con Gaetano Picciotto, un home de negocios italiano o 29 de outubro de 1969 ou de 1966, de quen tomou o apelido. Xuntos viven nun apartamento na Avenida U de Brooklyn.
Ante a imposibilidade de teren fillos 1973 viaxan a Buenos Aires para adoptaren unha filla, Olga. As disputas co seu home sobre a legalidade da adopción levaron a que se separasen e conduciron inicialmente ao internamento de Picciotto no hospital de Coney Island a finais dese ano 1973, e posteriormente ao seu traslado a un hospital psiquiátrico, o Pilgrim Psychiatric Center de Long Island. Segundo o testemuño de Piccioto, deixara o psiquiátrico nos Estados Unidos para ser examinada en España. De aí regresa a América, pero a Otava, no Canadá, dende onde dirixe unha serie de accións legais para recuperar a custodia da filla.
Ante a falta de froitos, trasládase primeiro a Nova York e posteriormente a Washington, en 1979, para conseguir a mediación do goberno federal dos Estados Unidos. Logo de infrutuosas xestións, Piccioto comezou a sentir que era a vítima dunha conspiración gobernamental, e comezou a usar a súa indumentaria típica, que incluía un casco. É alí onde coñece en 1981 a William Thomas, un pacifista estadounidense que levaba varias semanas de protesta diante da Casa Branca. Uniuse a Thomas e comezou o 3 de xuño de 1981 a que sería a protesta máis longa da historia, na beirarrúa do número 1600 de Pennsylvania Avenue, no lado norte da Casa Branca.
O obxectivo da protesta era a paz no mundo e a loita contra a proliferación de armamento nuclear. A primeira pancarta, ideada por Thomas, reclamaba "Sabedoría e honestidade".
En 1984 sumóuselles Ellen Benjamin, quen namorou e casou con Thomas. Grazas á herdanza da nai de Thomas, mercaron un edificio no distrito de Míchigan, no norte da cidade de Washington, para hospedaren a militantes pacifistas. A casa estivo aberta durante todo o tempo que Thomas, Benjamin e Picciotto mantiveron a súa protesta, ata 2009. Nese ano, Thomas falece de repente e Benjamin deixa a casa e pona en venda. Picciotto decide permanecer na casa, cunha fórmula de okupación, durante seis anos, ata que en 2015 é finalmente desafiuzada.
Falecemento
Logo do desafiuzamento Picciotto estivo durmindo sen teito nas proximidades do edificio. En novembro de 2015 conseguiu o ingreso nun albergue da rúa North Street Village para durmir. En xaneiro de 2016 caeu e partiu un brazo, e días despois faleceu no albergue.
Pegada cultural
Conchita Picciotto apareceu no filme Fahrenheit 9/11, dirixido por Michael Moore en 2004. Tamén no filme documental “The Oracles of Pennsylvania Avenue”.
O Campo das Ratas
O topónimo galego Campo das Ratas pode referirse a:
Castro de Donramiro
O Castro de Donramiro é un castro situado na parroquia de Donramiro, no concello pontevedrés de Lalín, preto da vila homónima.
Descrición
Situado a 590 msnm, está formado por tres recintos: dous antecastros e unha croa ou ourela. Esta última ten forma ovalada e delimítaa un terraplén polo lado oeste. Polo lado leste atópanse os dous antecastros, tamén delimitados por senllos terrapléns.
Na actualidade, atópanse instaladas na croa antenas de radio e telefonía, mentres que os antecastros foron vítimas de rebaixes de terra para acondicionar leiras ou soares para a construción.
SMS Elbing
O Elbing participou só en dúas grandes operacións durante a súa carreira. A primeira foi o bombardeo de Yarmouth e Lowestoft, acontecido en abril de 1916; alí enfrontouse brevemente á Harwich Force británica. Un mes despois participou na batalla de Xutlandia, onde logrou o primeiro impacto do enfrontamento. Loitou con dureza nos confusos combates nocturnos da batalla e pouco despois da medianoite foi embestido accidentalmente polo acoirazado Posen, abríndose un burato no casco do barco. As inundacións incapacitaron os motores e os xeradores eléctricos do buque, deixándoo inmobilizado e sen potencia. Ao redor das 02:00, un torpedeiro alemán recolleu á meirande parte da súa tripulación, e unha hora despois os homes restantes afundiron o barco; escaparon nunha barca de salvamento e posteriormente foron recollidos por un vapor neerlandés.
Alfabeto paleohebreo
O alfabeto paleohebreo (en הכתב העברי הקדום, escrita hebrea antiga) é un sistema de escrita abjad formado por 22 letras, todas elas consoantes, derivado do alfabeto fenicio. O seu uso data dende o século -XII, mais rematou substituído pola escrita asiria, ou cadrada, do alfabeto hebreo contemporáneo.
English Electric Lightning
O English Electric Lightning (posteriormente BAC Lightning) foi un avión caza británico supersónico da guerra fría, lembrado principalmente pola súa velocidade alta e o seu aspecto metálico. O Lightning entrou en servizo na Royal Air Force e a Real Forza Aérea Saudita. O avión utilizouse en exhibicións de voo, superou varias marcas mundiais de velocidade e foi o primeiro avión supercruceiro. En xullo de 2006, o F-35 Joint Strike Fighter foi renomeado como "Lightning II" para distinguirse do English Electric Lightning e o P-38 Lightning.
O primeiro de dous prototipos P-1A con motores Sapphire voou o 4 de agosto do ano 1954, e o moi mellorado P-1B, despois chamado Lightning, o 4 de abril do 1957 e converteuse no primeiro avión británico que excedía Mach 2. Na práctica, dez escuadróns baseados en Gran Bretaña recibiron este interceptador todotempo armado con mísiles, veloz e equipado con radar, que supuxo unha mellora respecto dos subsónicos Hunter e Javelin que substituíu. Dúas unidades foron despregadas na RAF Germany, unha en Chipre e unha en Singapur. A meirande parte da frota de Lightning converteuse ó Phantom a mediados dos anos 70, pero a Ala de Binbrook (Escuadróns 5 e 11) aguantou ata o 1987 e 1988, no que realizou a transformación ó Tornado F.Mk 3.
Luis Royo
miniatura|dereita|Luis Royo Luis Royo, nado en Olalla (provincia de Teruel) en 1954, é un ilustrador aragonés, con sona internacional principalmente polas súas ilustracións de sensuais mulleres combinadas con formas de vida mecánicas ou monstros fantásticos.
Traxectoria
Comezou a dedicarse á súa faceta de ilustrador no ano 1983. Ademais de realizar obras propias, colaborou co deseño de videoxogos, carátulas de cedés, portadas de comics e cartas de Tarot.
Folga xeral de 1917
Historia e características
Foi convocada pola CNT, a UXT e o PSOE, precipitándose por unha folga de ferroviarios en Valencia no mes de xullo. O día 13 de agosto foi declarada a folga xeral revolucionaria pola UXT e a CNT, co apoio do PSOE e dos partidos republicanos, esixindo a constitución dun goberno provisional, que preparase eleccións constituíntes e emprendese unha reforma da constitución.
Ó preparar a folga había a esperanza de que o exército se decantase polo bando dos folguistas, seguindo o exemplo do que pasara cinco meses antes en San Petersburgo ó iniciarse a revolución rusa. Pero o exército reprimiu con dureza as manifestacións, producíndose nos cinco días que durou a folga un total de 43 mortos e 64 feridos. En Cataluña a represión sobre o movemento obreiro comezou co encarceramento do comité de folga (entre outros, Francisco Miranda, Ángel Pestaña e Salvador Seguí) para se estender sobre moitos outros dirixentes sindicais.
Xurista
Xurista (do latín iurista) define a unha persoa que estuda a lei e exercer unha profesión xurídica. Se ben o termo, en sentido amplo, abrangue a calquera profesión do ámbito xurídico, en España e outros países europeos resérvase como distinción para quen acadaron un status relevante no seu ámbito.
Xosé Casal Lois
Xosé Casal Lois, nado en Pontevedra o 16 de febreiro de 1845 e finado na mesma cidade o 17 de abril de 1912, foi un escritor e investigador galego.
Traxectoria
Estudou o Bacharelato no Instituto de Pontevedra e fíxose perito agrimensor. Despois pasou a Santiago de Compostela, onde cursou a carreira de Medicina, profesión que exerceu en Pontevedra até a súa morte. Colaborou en empresas culturais, foi fundador da Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra da que exerceu moitos anos como vicepresidente, en estreita colaboración con Casto Sampedro, e despois como presidente. Presidiu tamén sociedades gremiais, recreativas e artísticas, entre elas o Orfeón Pontevedrés.
Dedicouse a recolleu datos de Meteoroloxía, Ciencias naturais, Arqueoloxía, Historia, traballou sobre a fala, os costumes, as tradicións, os monumentos e os camiños. Foi o primeiro investigador galego que realizou a monografía dunha parroquia, a de Salcedo. Colixiu un Cancioneiro Popular moi amplo. Anotou as novidades bibliográficas galegas, apañando follas soltas, folletos, xornais e todo xénero de impresos.
Desde datas moi temperás comezou a recollida e sistematización de datos, noticias e documentos (orais e escritos) das manifestacións literarias en galego. En 1865 colixiu unha Colección de Poesías Gallegas de diversos autores, que recolle cento vinte e unha composicións en galego de autores como Xoán Manuel Pintos, Domingo Díaz de Robles, Alberto Camino, Ramón Barros Sibelo, Marcial Valladares e Francisco Añón Paz, tomadas, na súa maioría, do Álbum de la Caridad (1862). Ese amplo cancioneiro popular foi a súa contribución máis destacada ao coñecemento da literatura galega do seu tempo.
Foi membro correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando. Foi tamén correspondente da Real Academia Galega, e foi proposto como membro de número por Manuel Murguía, Casto Sampedro e Eugenio Carré Aldao, mais non chegou a tramitarse a súa aceptación debido ao seu falecemento.
Presuntos Implicados
Presuntos Implicados é un grupo español nado en Yecla (Murcia) e fincado en Valencia, formado a principios da década de 1980. Os seus integrantes durante a súa época máis exitosa foron Sole Giménez, Juan Luis Giménez e Nacho (Ignacio) Mañó.
O seu maior éxito foi co disco Ser de Agua, publicado en 1992 e editado en España, Hispanoamérica, Reino Unido, Alemaña, Suecia e Italia con máis de 400.000 discos vendidos.
As vendas globais da carreira de Presuntos Implicados superan os tres millóns de copias das que, un millón e medio, foron vendidas en España onde recibiron 14 Discos de Platino
Os Inicios (1983)
Grazas a este concurso, conseguiron por fin a atención da industria e gravaron con RCA, xa como trío formado por Sole, Juan Luís e Pablo Gómez, o LP Danzad, Danzad, Malditos de estilo principalmente Funky. As diferenzas de formulación coa discográfica, que quería un son máis próximo a grupos moi vendedores dese momento como Objectivo Birmania, sumado á inexperiencia do grupo, fixeron que o disco non terminase co resultado desexado, aínda que algunhas cancións como Miss Circuítos chegaron a ser bastante coñecidas nas Discotecas.
Danzad, Danzad, Malditos é un disco que, salvo polos tres singles escasamente promocionados pola compañía non destaca en absoluto dentro da historia do grupo. Non só o estilo e a produción estaban mal encamiñados, senón que os tons eran demasiado baixos para unha vocalista (pensados como estaban para Juan Luís) e recibiu moi pouco apoio da industria no momento, aínda que as críticas foron bastante optimistas pola tendencia Electro-Funk que demostraba.
A promoción e venda do disco terminou cando Ariola adquiriu RCA e, reaxustando artistas, Presuntos foron despedidos da compañía porque non entraban na nova programación.
Este período supuxo, principalmente, unha experiencia de aprendizaxe e coñecemento do sector e unha época de cambios. Por primeira vez Sole converteuse en vocalista do grupo (ó comezo da gravación cantaba Juan Luís e Sole só facía coros, pero Quique Morales propuxo probar o cambio e así quedou ata a actualidade).
Tamén volveu cambiar a composición, Pablo deixou o grupo para dedicarse a outros proxectos e entraron os irmáns Javier e Ramón Vela (Integrantes posteriormente do grupo Girasoules), pero só como colaboradores.
1987
Nos últimos anos dos 80 Presuntos fíncase en Valencia e, en 1987, ficha por Intermitente, compañía independente formada por (entre outros) Vicente Mañó, e proponse gravar o disco De Sol a Sol con Nacho Mañó como produtor. Nesa gravación reorientase o estilo do grupo e dáselle un xiro radical á súa carreira, formándose finalmente o grupo tal e como se coñece na actualidade, con Nacho Mañó como terceiro integrante.
Vicente Mañó, á súa vez, convértese no representante do grupo.
O disco chegouse a editar, pero con moi escasos medios e cunha promoción moi limitada, pero iso non impediu que algunhas cancións chegasen a destacar, como foi o caso de "En la oscuridad". Grazas a ese disco WEA fixouse neles e ofreceulles a posibilidade de editar un novo disco. Para entón, Presuntos tiña moito máis definido o seu estilo e as súas aspiracións musicais e, apostaron polo Pop (cunha clara influencia da música negra, Jazz e Soul) música lixeira e melódica e baladas a medio tempo, estilo no que destacaron posteriormente.
1989 - 1995
Sen dúbida, o primeiro disco amplamente coñecido de Presuntos Implicados foi Alma de Blues, editado por WEA en 1989, que incluía cancións tan exitosas como "Alma de Blues", "Cada Historia" ou "Me das el mar". O disco realizouse esta vez cun orzamento máis adecuado e chegou a ser dobre Disco de Platino. En total, pasou de 200.000 copias no seu momento e supuxo non só o éxito do trío, senón tamén a carta de presentación que restauraba a súa credibilidade na industria musical e o recoñecemento non só do público, senón tamén dos medios, que o definiron como un traballo moi elegante e de elevada calidade, adxectivos que acompañarán ó grupo o resto da súa carreira.
A principios de 1991 termina a xira de Alma de Blues e comeza a gravación de Ser de Agua, publicado por WEA o 30 de novembro de 1991. Grande aposta da compañía e do grupo, triplicouse o orzamento de Alma de Blues e gravouse entre Madrid, Londres e Valencia. O disco continúa coas influencias que demostraran entón, balada Pop, Blues, Soul, Jazz, Funk e un claro aire mediterráneo. Un exercicio de estilo que os define como un dos grupos máis exitosos do momento.
Nun só mes, venderon máis de 100.000 copias e, co paso do tempo, converteuse no álbum máis vendido na historia de Presuntos Implicados, con máis de 400.000 unidades vendidas en España (cuádruplo Disco de Platino) Ademais, converteuse nun dos álbunes máis exportados, vendéndose en Hispanoamérica e no Xapón ou o Reino Unido. Gañaron numerosos premios, Ondas incluídos, e coparon os números un das listas de vendas. Dos 11 temas que compón o disco, 7 foron singles.
Tras unha xira e promoción moi extensa volveron inmediatamente ao estudo para gravar El pan y la sal que, aínda que non supón unha gran novidade en canto a ritmos se refire, si está considerado como un dos mellores discos da súa carreira. Con todo, este disco non levou un alto nivel de vendas, quizais polo seu ton intimista e relaxado ou pola súa continuidade dentro do ton de Ser de Agua. Aínda así, venderon 220.000 copias e gañaron varios Premios Ondas.
En 1995, seguindo as tendencias do momento de gravar discos en directo, Presuntos decidiu editar un dobre disco gravado en directo revisando a súa discografía, fóra de Danzad, Danzad, Malditos que nunca foi moi ben considerado polo grupo.
Os días 13 e 14 de setembro de 2005 gravouse La Noche no Palau da Música i Congressos de València. O concerto compúñase de tres seccións: Latin Jazz, Quinteto e Gran Banda, onde revisaron os seus temas máis importantes e engadiron dous inéditos. A grande achega de La Noche á carreira de Presuntos é quizais a orientación que deron ós temas xa coñecidos, sen limitarse a reeditalos, senón que os versionearon completamente.
O concerto contou coa colaboración de Teo Cardalda (ex compoñente de Golpes Bajos e actual membro de Cómplices), Randy Crawford, Ana Torroja (aínda que finalmente a discográfica de Ana negou os permisos para que a canción fose incluída no disco orixinal) Chano Domínguez, Jorge Pardo, Chris Whitten, Chris Cameron e Vicente Sabater, entre outros.
O disco púxose á venda como dobre CD o 23 de outubro de 1995 e só se extraeron tres singles, quizais polo coñecido dos temas. En total, vendéronse algo máis de 120.000 exemplares. Tamén se retransmitiu o concerto por TVE e foi editada unha copia en formato vídeo.
1997 - 2005
Co disco de La noche Presuntos dá por pechada unha etapa da súa traxectoria musical e, o sete de xullo de 1997 (7 do 7 de 1997) comezan a gravar o seu sétimo álbum, chamado Siete. Este é quizais o álbum máis pop do grupo, con temas actualizados e renovados que os aproximan a un público máis variado e mozo do que viña sendo habitual.
Versión Original (o seu oitavo disco) supón, de novo, unha ruptura do grupo co tipo de música dentro do cal foran catalogados, pero sen perder o estilo característico de Presuntos. Editado en 1999, é un disco composto basicamente por versións de cancións que, dunha forma ou outra, influíron nas vidas e desenvolvemento musical de cada un dos membros do grupo. De carácter claramente latino con incursións na música brasileira, agrupa colaboracións con artistas tan importantes como Toquinho, Milton Nascimento, Pancho Céspedes ou Armando Manzanero. É tamén unha das poucas ocasións nas que Presuntos interpreta temas que non foron compostos por eles. Nos cinco primeiros días, Versión Original vendeu máis de 150.000 copias e situouse no número un das listas de vendas de España. Este disco tivo unha especial repercusión en Hispanoamérica, quizais polo próximo das cancións que contén a este continente.
Para celebrar os seus 20 anos do nacemento do grupo e os máis de 15 no panorama musical, en 2003 publican unha serie de recompilatorios que incluían, por unha banda, dous CD coas cancións máis relevantes do grupo e un DVD cos seus videoclips correspondentes (Selección Natural) e, por outro, un CD que reunía algunhas rarezas e colaboracións do grupo (Selección Inédita)
O 12 de novembro de 2002, homenaxeouse ao grupo con tres discos de diamante pola venda de todos os seus discos ata esa data.
Dous anos despois, o 8 de marzo de 2005, Presuntos Implicados publicou o que se convertería no seu último disco con cancións orixinais, Postales, un disco moi cargado de contido social. O disco edítase en dúas versións, a normal con 12 cancións, e a especial cunha serie de postais e dúas cancións extra. Un disco que mestura fusións de Pop, Bossa nova, Bolero e música negra contemporánea e coas colaboracións de Las Niñas ou La Excepción.
O Futuro (2007)
En xaneiro de 2007, Sole Giménez publica un comunicado para facer pública a súa decisión de abandonar o grupo tras a serie de concertos en acústico que tiñan programados. As razóns non transcenderon salvo as explicacións dadas pola cantante, como o seu "xeito distinto e persoal de entender as relacións"
O futuro do grupo vaise aclarando: na súa páxina oficial xa anunciaron que en 2008 haberá novo disco do grupo. A composición da banda de momento descoñécese.
Manuel Mirás Franqueira
Manuel Mirás Franqueira, nado en Ordes en 1956, é un empresario e político galego do PSdeG-PSOE.
Traxectoria
Titular dunha asesoría. Foi candidato á alcaldía de Oroso polo PSdeG-PSOE en 1983, sendo a partir de entón concelleiro. Repiteu en 1987, apoiando a moción de censura que fixo alcalde a Eugenio Neira en 1989, sendo ademais deputado provincial entre 1990 e 1991. Foi elixido alcalde de Oroso en 1991, mediante un pacto coa CNG, rotándose na alcaldía co candidato desa formación, Carlos Noya Fernández, que a ocupou a partir de abril 1993. En 1995 os membros da CNG concorreron integrados na lista do PSdeG, con Noya como candidato e volvendo a ser elixido concelleiro, se ben perderon a alcaldía en favor do PPdeG. En 1999 volveu a selo candidato socialista, continuando na oposición, sendo elixido novamente deputado provincial.
En abril de 2002 volveu ser elixido alcalde de Oroso ao triunfar unha moción de censura contra o popular Eugenio Neira García grazas ao apoio de dous tránsfugas do PPdeG, polo cal foi expulsado do PSdeG-PSOE. Nas eleccións municipais de 2003 foi o candidato do CDS á alcaldía de Oroso e foi reelixido alcalde, obtendo maioría simple e gobernando en coalición co CDI, por onde concurrían o seu anteriror compañeiro de filas Carlos Noya e os exconcelleiros populares que o apoiaran na moción de censura. En 2006 regresou ao PSdeG-PSOE, e nas municipais de 2007 foi o candidato á alcaldía por esta formación e foi relixido alcalde, gobernando co concelleiro do BNG José Manuel Pérez Penas. Nas municipais de 2011 volveu ser relixido alcalde polo PSdeG-PSOE logrando a maioría absoluta, ao igual que en 2015. A finais dese mesmo ano foi elixido vicepresidente executivo da FEGAMP. Nas eleccións municipais de 2019 acadou de novo a alcaldía, tras gañar e gobernar cunha concelleira do BNG. En maio de 2021 renunciou á alcaldía, sendo substituído polo seu compañeiro Luís Rey Villaverde. En novembro de 2021 tomou posesión como senador trala renuncia de Antonio Vázquez Lorenzo, do cal era o seu suplente nas xerais do 2019.
O Campo da Aldea
O topónimo galego Campo da Aldea pode referirse a:
Antioquía (lenda)
En Galicia dáselle o nome de Antioquía a unha cidade lendaria que o rei Antíoco fundou onda Xinzo de Limia. Esta cidade foi castigada por Deus polos seus pecados e quedou asolagada baixo a lagoa de Antela e só pode verse nas mañás do día de San Xoán, cando asoma sobre as augas a punta da torre.
Lenda
Antioquía era a maior cidade daquela en toda Galicia, e a máis rica, riqueza que alimentaba a soberbia coa que asoballaban as xentes das terras veciñas. Por iso, Deus decidiu castigalos e acabar coa cidade e tódolos veciños, pero Xesús pediu salva-los xustos que puidese haber. E veu a Antioquía en corpo de esmoleiro pedindo caridade porta por porta pero ninguén lle socorreu salvo unha pobre familia que vivía nunha casoupa apartada. Ante a egoísta resposta dos veciños, Deus levou adiante o castigo previsto, agás para esta familia á que Xesús avisou para que saísen cara a un alto sen volve-la vista atrás pasase o que pasase. Así o fixeron e conseguiron salva-la vida, menos un deles que mirou atrás e, por facelo, volveuse pedra. Urbano Santana localiza a lenda en Cardeita, un lugar da parroquia de Sandiás, no concello do mesmo nome e engade que os veciños do lugar, o máis próximo á lagoa, escavaron polo lugar e atoparon "unha trabe, un pote vello, un pozo con escaleiras e non sei si outras cousas" procedentes da cidade de Antioquía; e que cando a xente ía co gando á Veiga, berráballe desde a pedra na que se transformou o home aquel, ata que foi trasladada ó mosteiro do Bon Xesús de Trandeiras (Trandeiras, A Pena, Xinzo de Limia).
Outra variante conta que, tras pedir caridade en tódalas casas, Xesús xa se retiraba do lugar cando veu nun alto unha velliña nunha pobre choza. Pediulle esmola e a vella mandouno pasar, sentouno xunto ó lume e deulle leite e bica, para mandalo durmir logo na súa cama mentres ela quedou durmindo no chan. Á mañá seguinte, a vella acordou soa na casa e cando saíu veu que o lugar onde estaba Antioquía era agora unha enorme lagoa.
Rivas Quintas di que realmente hai dúas cidades, Antioquía e Antioca, que uns localizan na Poza do Bión e outros no Pozo da Vaca, na Antela. E que á mañá cedo do día de San Xoán asoma o galo que tiña a torre no curuto, ou que no inverno aínda é posible escoitar como as badaladas de campás mergulladas na auga.
Noutros casos, na noite de Nadal escóitanse canta-los galos.
As vilas asolagadas
A lenda de Antioquía corre con diversas variantes na literatura oral galega, e coincide basicamente con lendas similares protagonizadas por Xesús ou a Virxe; tamén como castigo ós mouros. Poden estar referidas a outras cidades lendarias que correron a mesma sorte noutros puntos de Galicia, como poden ser Valverde ou Lucerna, baixo distintas lagoas, tan dispares como a de Carregal ou a de Abadín; ou Beira, baixo a lagoa de Cospeito, e tamén se conta da lagoa de Carrucedo (no Bierzo), en Palencia ou en Andalucía.
Fraguas di que "Son moitas as cidades asolagadas en que se verificou o misterioso afundimento e seguen dando mostras da súa vida no toque das campás, o canto dos galos e a visión de dexerga-las torres do campanario da igrexa", e recolle de Luís Monteagudo a relación de 23 lugares asolagados en Galicia.
Documento de identidade
miniatura|200px|Personalausweis de [[Alemaña.]] O documento de identidade é un instrumento oficial que ten o obxectivo de provar a identidade dunha persoa física. Son clasificados como documentos de identidade tódolos documentos oficiais que teñen o poder de comprobar inequívoca e irrefutabelmente a identidade dun individuo, sexa perante os órganos públicos ou privados.