cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
National Women's Hall of Fame
Membros do Salón da Fama da Muller Nacional
Lista de mulleres que foron elixidas para o Salón da Fama da Muller Nacional:
Anisiano
O Anisiano é unha división da escala temporal xeolóxica, a primeira idade e piso do Triásico medio, segundo terzo do período e sistema Triásico. Esta idade esténdese desde 247,2 até 242 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Anisiano sucede o Olenekiano, e última idade e piso do Triásico Inferior, e precede o Ladiniano.
Os primeiros fósiles de dinosauros están datados nesta idade.
Osvalinda Alves Pereira
Osvalinda Alves Pereira, nada en 1968 en Pará, no Brasil, é unha activista ambiental brasileira e fundadora da Associação das Mulleres do Areia II, que desenvolve a agricultura orgánica sustentable.
Alves Pereira advirteu as autoridades federais sobre a deforestación ilegal na zona do Areia.
A Associação das Mulleres do Areia II, fundada por Alves Pereira, está estratexicamente localizada entre tres parques nacionais, o Bosque Nacional Trairao, o Parque Nacional do Jamanxim e a Reserva Extractivista Riozinho de Afrisio. A deforestación ocorre nestas áreas e homes armados teñen ameazados ós veciños. Debido ás ameazas que ten recibido desde 2012, intensificadas a partir de 2018, ela e o seu home tiveron que se desprazar e permanecen escondidos no Brasil.
En 2020, recibiu o Premio Edelstam en recoñecemento polo seu traballo na defensa do Amazonas. É a primeira brasileira a recibir esta distinción.
Han Wudi
Han Wudi nado o 156 a. C. e finado o 29 de marzo de 87 a. C., foi o sexto emperador da dinastía Han de China.
Nomes
Han Wudi literalmente significa "emperador Wu -guerreiro- dos Han", en chinés tradicional 漢武帝, chinés simplificado 汉武帝, pinyin Hànwǔdì, Wade-Giles Wu Ti); tamén era chamado Wu de Han, nado como Liu Che (劉徹).
O uso de "Han" (漢) como parte do nome é unha referencia á dinastía Han da que foi parte.
Poesía yuefu
Han Wudi foi un mecenas da literatura e hai varios poemas atribuídos a el. Facilitou un renacemento do Chu ci, a poesía no estilo do antigo reino de Chu na primeira metade do seu reinado, en parte debido ao seu parente Liu An. Empregou poetas e músicos para escribir letras e compoñer melodías e patrocinou coreógrafos e xamáns para organizar movementos de danza e coordinar o espiritual e o mundano. As actuacións resultantes eran rituais de luxo, algúns nocturnos onde cantantes, músicos e bailaríns actuaban coa iluminación proporcionada por miles de fachos.
Unha das principais contribucións do emperador foi a través da Oficina de Música Imperial (yuefu), creada ou ampliada por el. As súas tarefas eran recoller cancións populares, adaptalas e orquestrarlas, así como elaborar material novo. A institución non só recolleu cancións e baladas chinesas, senón tamén cancións baseadas en melodías de Asia Central, con letras novas. Desenvolveuse a transmisión dun estilo particular de poesía, que pasou a ser coñecido como yuefu.
Goberno
Gobernou entre o 141 e o 87 a. C. É lembrado principalmente pola grande expansión territorial que tivo lugar baixo o seu reinado, así como polo potente e centralizado Estado confuciano que organizou. É citado na historia chinesa como un dos máis grandes emperadores xunto co emperador Taizong da Dinastía Tang e o emperador Kangxi da Dinastía Qing.
Francisco Prego Campos
Francisco Prego Campos, nado na Coruña en 1892 e finado na mesma cidade o 31 de agosto de 1936, foi un funcionario e político galego.
Traxectoria
Funcionario do Concello da Coruña dende 1915 e despois xefe de negociado. Foi secretario da directiva do coro Cántigas da Terra. Na República afiliouse ao Partido Republicano Gallego e foi secretario da xunta do distriro primeiro da Coruña, despois pasou a Izquierda Republicana. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o 27 de xullo. Xulgado en consello de guerra por rebelión militar, foi condenado a morte e fusilado no Campo da Rata o 31 de agosto de 1936, xunto ao seu amigo Manuel Guzmán García, Alfredo Suárez Ferrín, Joaquín Martín Martínez, Ramón Maseda Reinante e Francisco Mazariegos Martínez.
Vida persoal
Casou con Obdulia de la Colina Calzada en 1919.
Estela de Mazarelas
miniatura|Vista frontal da Estela de Mazarelas (copia do Museo das Mariñas de Betanzos) A estela de Mazarelas é unha estela romana atopada na parroquia de Rodeiro, no concello de Oza-Cesuras. A estela é salientable pola inscrición latina do seu rexistro inferior e a figura humana esquemática do seu piso superior.
É tamén coñecida como estela de Primiano, polo nome da persoa a quen foi consagrada.
Contexto arqueolóxico e conservación
A estela foi atopada por un labrego, José Sánchez Mirás, nunha leira do lugar de Mazarelas, da parroquia de Rodeiro. Este labrego vendeulla en abril de 1973 a un taberneiro de Ordes radicado en Basauri, quen a usou para decorar o seu bar. En xuño dese mesmo ano depositouse no Museo Arqueolóxico e Histórico da Coruña. Unha reprodución consérvase no Museo das Mariñas de Betanzos.
Segundo lle indicou ao arqueólogo Luís Monteagudo o protagonista do achado, a peza partiuse máis ou menos pola metade ao sacala da terra. Estaba xa partida polo rexistro inferior, sen que puidese recuperarse da terra a parte que contiña a última ringleira da inscrición.
O labrego tamén relatou que atopara a peza xunto de dúas pequenas lousas con restos de cinzas e pedras que poderían ser basas para columnas. O labrego referiu ter sacado gran cantidade de pedras da leira, o que levou a Monteagudo a supoñer que a estela podería formar parte dun pequeno templo funerario dentro dunha necrópole de época imperial.
Inscrición
miniatura|Vista en oblícuo da Estela de Mazarelas. A inscrición consta de cinco ringleiras, aínda que a última non se pode máis que intuír. Segundo a lectura de Monteagudo, a inscrición reza:
''D(iis) M(anibus) S(acrum) / Primiano / Vitales an(norum) / LXXV. Tetulu(m) / [filius patri carissimo fecit].''
''Consagrado aos deuses manes. / A Primiano, / fillo de Vitalis, / de setenta e cinco anos. A lápida / [fíxolla o seu queridísimo fillo.]''
Comparando a caligrafía da inscrición coa doutros epígrafes achados en Galiza, en especial miliarios para os que hai unha datación certa, Monteagudo propón unha cronoloxía tardoimperial. Na súa opinión, a peza non sería anterior ao 250 nin posterior ao 400.
Descrición
Realizada en granito, a estela ten un gran tamaño. A altura do conservado supera os 160 centímetros, de maneira que a peza enteira podería superar os dous metros. A anchura chega case aos sesenta centímetros. O grosor é de máis de quince centímetros na parte superior e de algo menos de dez na inferior.
Como é habitual nas estelas, ten forma rectangular, co lado superior facendo case un semicírculo. Desbástase unicamente a cara frontal. Esta cara divídese en tres rexistros de tamaño parecido. A parte inferior ocúpase coa inscrición latina. A parte intermedia está ocupada por unha cadrado cruzado con dúas aspas, que dan lugar a catro cuadrantes simétricos, en forma de triángulos equiláteros. No cuadrante superior e inferior destácase unha rosácea hexapétala de gran tamaño flanqueada por dous botóns decorados con círculos concéntricos. No cuadrante esquerdo e dereito aparecen de novo estes botóns flanqueando outro igual, pero de moito maior tamaño.
No piso superior aparece a figura esquemática dun home. Distínguese a cabeza redondeada, o pescozo, un cadrado que representa o corpo e as pernas. No rostro, sendo esquemático, trázanse con decisión as cellas, os ollos, un nariz en forma de U e a boca. A expresión é difícil de interpretar, pero podería ser de beatitude. O cadrado debería representar o corpo vestido, quizais togado e cuberto cunha capa, a xulgar polos desbastes que cruzan en diagonal o cadrado, como querendo representar os brazos.
O home está rodeado por seis botóns (tres a cada lado). Cinco deles están decorados con rosáceas hexapétalas, outro cun círculo e un punto. Preséntase debaixo dun arco de medio punto apoiado en dúas columnas con capiteis e basas moi marcadas. Así mesmo, a súa cabeza sitúase á altura da clave de bóveda do arco imaxinario que conforman os seis botóns decorativos que rodean a súa figura.
Linguaxe artística e interpretación
A técnica de escultura é a doble plano, é dicir, o fondo ten unha altura uniforme e sobre el resaltan as figuras, todas a idéntica altura. A diferenza doutras estelas, como a de Crecente, que imitan na técnica e na iconografía a tradición clásica, tanto a técnica a dobre pano como os motivos decorativos e o deseño esquemático da figura remiten á plástica indíxena.
Como sucede con outras estelas romanas, cabe supoñer que Primiano, co seu nome romanizado, fose un membro destacado da comunidade local. Monteagudo formula tamén a hipótese de que os motivos decorativos sexan representacións dos astros. Nunha síntese dos misterios orientais e das crenzas indíxenas, representarían o paraíso sideral onde habitan as almas dos defuntos.
Laura Suárez Fernández
Laura Suárez Fernández, nada en Dumbría en 1994, é unha ilustradora e autora galega.
Traxectoria
Graduouse en Belas Artes na Universidade Politécnica de Valencia, especializándose en ilustración. Despois formouse no mestrado de Ilustración e Cómic da Escola Elisava, en Barcelona. Actualmente traballa coma autora e ilustradora editorial.
Casa cunha sueca e verás
Casa cunha sueca e verás (en Il vichingo venuto dal sud) é un filme italiano de 1971 dirixido por Stefano Vanzina.
Trofeo Teresa Herrera Feminino 2021
O Trofeo Teresa Herrera Feminino de 2021 foi a novena edición do torneo. Disputouse o o 8 de agosto de 2021 a partido único no estadio de Riazor da Coruña. O campión foi o Valadares Gaia, do concello portugués de Vila Nova de Gaia, que logrou o título na súa primeira participación.
Jean Arthur
Gladys Georgianna Greene, nada en Plattsburgh, Nova York, o 17 de outubro de 1900 e finada en Carmel-by-the-Sea, California, o 19 de xuño de 1991, foi unha actriz estadounidense, coñecida como Jean Arthur.
Trofeo Teresa Herrera Feminino 2021
O torneo celebrouse en circunstancias especiais debido á pandemia de COVID-19, disputándose cunha asistencia limitada a 5000 espectadores.
Jean Arthur
Traxectoria
Arthur debutou no cinema mudo co filme Cameo Kirby (1923), de John Ford, e despois protagonizou algúns outros filmes. Tomou o seu nome artístico dos seus dous grandes heroes, Xoana de Arco ("Jeanne d'Arc") e o rei Artur ("Arthur"). Coa chegada do sonoro, a súa peculiar voz nasal converteuna en estrela. En 1935, traballou xunto con Edward G. Robinson no filme The Whole Town's Talking, tamén de John Ford, co que comezou a facerse popular.
En 1936, tivo como compañeiro a Gary Cooper en Mr. Deeds Goes to Town, dirixido por Frank Capra e en 1939 foi a protagonista doutro filme de Capra, Mr. Smith Goes to Washington, que serviu para consolidar a súa carreira. En 1943 foi candidata ao Óscar á mellor actriz polo seu papel en The More the Merrier, de George Stevens.
A súa carreira comezou a decaer a mediados da década de 1940 e retirouse da escena. En 1948, protagonizou A Foreign Affair, e finalmente o seu derradeiro papel foi nun clásico do western, Raíces profundas (1953), que foi o seu único filme en cor.
Tras retirarse dedicouse ao ensino da interpretación no Vassar College. Regresou brevemente á interpretación na década de 1960 ao interpretar unha comedia televisiva.
Jean Arthur faleceu nunha residencia de anciáns de Carmel, California, por mor dun fallo cardíaco. Tiña 90 anos e vivía retirada coidando o seu xardín dende había 35 anos. A petición expresa súa non houbo cerimonia funeraria. Foi incinerada e as súas cinzas foron esparexidas na costa de Punta Lobos, California.
Vida persoal
O primeiro matrimonio de Arthur, co fotógrafo Julian Anker en 1928, foi anulado o día seguinte. Casou co produtor Frank Ross Jr. en 1932. Divorciáronse en 1949. Non tivo descendencia.
Megasoma actaeon
Megasoma actaeon é unha especie de escaravello rinoceronte da familia Scarabaeidae.
Etimoloxía
O nome específico actaeon deriva do nome do heroe tebano da mitoloxía grega Actaeon, fillo do pastor sacderdotal Aristaeus e de Autonoe en Beocia, adestrado polo centauro Quirón.
Descrición
É un dos escaravellos máis grandes, medindo ata 7 cm de ancho e de 5-12 cm de longo. Os machos poden crecer ata os 131⁄2 cm de longo e 4 cm de ancho.
As superficies dorsais son glabras (sen pelos), de cor negra brillante ou mate. As patas son potentes, con grandes garras tarsais. Os machos teñen apéndices que lembran cornos no pronoto e na cabeza. Os dous cornos parciais paralelos sobre o pronoto son curtos, agudos e apuntan cara adiante, mentres que un corno moito máis longo cun pequeno dente nace da cabeza. Nas femias o pronoto e os élitros son rugosos e carecen de cornos.
Ciclo de vida
As femias poñen ovos no chan, que se desenvolven nuns 9 meses. O desenvolvemento larvario e a pupación tardan en total case 3 anos. As larvas no terceiro ínstar poden acadar un peso de 200 gramos, o maior peso de todos os insectos. A esperanza de vida dos adultos en catividade é de 100–150 días. O exemplar máis pesado do que se ten rexistros atopouse en 2009 no norte de América do Sr e pesaba 228 gramos, case o equivalente do peso dunha rata femia.
Modernismo (homónimos)
Modernismo pode referirse a:
Gonzalo Becerra Souto
Gonzalo Becerra Souto, nado en Vilaicente (As Nogais) en 1910 e finado no mesmo lugar o 12 de febreiro de 1976, foi un político galego que estivo corenta anos agochado.
Traxectoria
Foi canteiro en Francia. Na época da República conducía unha camioneta baixando carbón de Fabeiro a Ponferrada. Militante da CNT. Cando se produciu o golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 estaba na casa dos seus pais José e Rufina en Vilaicente cos seus irmáns Manuel e Ovidio. Sabéndose en perigo fuxiu co seu irmán Manuel, membro do comité comunista de Vilaicente, e agochouse en varias casas e finalmente, en agosto, no domicilio paterno. En represalia detiveron ao seu pai José Becerra Lage, que estivo preso no campo de concentración de Arnao. Gonzalo agochouse nun tobo de dous metros cadrados escavado ao pe da súa casa ao que accedía de costas para poder saír de cara; saía polas noites para estirar as pernas. Foi atendido pola súa nai e o seu irmán Ovidio, que lle traía papel e novelas do Oeste. Parece que tivo contacto co guerrilleiro Abelardo Gutiérrez Alba. Estivo 40 anos agochado nese tobo. Durante ese tempo escribiu un diario, que foi recuperado e doado polo seu irmán Ovidio ao proxecto As vítimas, os nomes, as voces e os lugares.
Óscar Villán
Óscar Villán Seoane, nado en Valladolid en 1972, é un fotógrafo e ilustrador e autor galego.
Traxectoria
Nado en Valladolid en 1972, ese mesmo ano a familia trasladouse a Ourense. Estudou no colexio Calvo Sotelo e no instituto das Lagoas. Licenciado en Belas Artes pola Universidade de Vigo, con especialidade en Pintura, ten unha gran variedade de obras publicadas e tamén dirixe a colección Alfabetos para Kalandraka.
Bibiana Candia
Bibiana Candia Becerra, nada na Coruña o 17 de agosto de 1977, é unha escritora e xornalista galega.
Traxectoria
Estudou Filoloxía Hispánica na Universidade da Coruña e traballou para a propia universidade ao rematar os estudos. No ano 2011 mudouse a Berlín para dedicarse profesionalmente á literatura. Na capital alemá traballou como xornalista freelance e como escritora.
Colabora coa revista Jot Down, con Letras Libres, The Objective e co Instituto Cervantes de Berlín.
Empezou a escribir poesía e formas narrativas breves ata que en 2021 publicou a ficción de base histórica Azucre, que abriu a súa obra a unha maior repercusión e que estivo varias semanas entre os libros máis vendidos en España en ficción histórica. Mentres tanto, obtiña tamén senllos premios ao seu labor xornalístico.
Tratado de Pinckney
O Tratado de Pinckney é un tratado entre España e os Estados Unidos. Tamén se coñece como Tratado de San Lorenzo ou Tratado de Madrid de 1795.
KeuPa HT
O KeuPa HT ou simplemente KeuPa é un equipo de hóckey sobre xeo da localidade de Keuruu (Finlandia). Dende a tempada 2014-15 compite na segunda categoría do hóckey sobre xeo finés, a liga Mestis, competición que gañou nunha ocasión (2018) e conseguiu unha medalla de prata (2008), e a de bronce noutra ocasión (2019). Foi fundado en 1995 e xoga os seus partidos como local no Keuruun jäähalli, un pavillón con capacidade para 1 200 persoas.
Tratado de Pinckney
Historia
O tratado foi presentado ao Senado dos Estados Unidos o 26 de febreiro de 1796 e despois de varias semanas de debate foi ratificado o 7 de marzo de 1796. Foi ratificado por España o 25 de abril de 1796 e nesa data intercambiáronse as ratificacións. O tratado foi proclamado o 3 de agosto de 1796.
KeuPa HT
Números retirados
KeuPa ten retirado os seguintes números ao longo da súa historia:
Tratado de Pinckney
Contido
Definía os límites dos Estados Unidos coas colonias españolas e garantiu os dereitos de navegación dos Estados Unidos no río Mississippi. O título completo do tratado é Tratado de amizade, límites e navegación entre España e os Estados Unidos (en inglés Treaty of Friendship, Limits, and Navigation Between Spain and the United States ). Thomas Pinckney negociou o tratado para os Estados Unidos e don Manuel Godoy representou a España. Entre outras cousas, puxo fin á primeira fase da Controversia da Florida Occidental, unha disputa entre as dúas nacións polos límites da colonia española de Florida Occidental.
Olenekiano
O Olenekiano é unha división da escala temporal xeolóxica, a segunda idade ou piso do Triásico Inferior, primeiro terzo do período Triásico. Esta idade esténdese de 249 até 245 millóns de anos atrás, aproximadamente. O Olenekiano sucede o Induano, a primeira idade do Triásico Inferior e precede o Anisiano, primeira idade do Triásico Medio.
O nome deriva de Olenëk, en Siberia.
Yue fu
Os yue fu ( literalmente "oficio musical", "canto musical" ou "canto arcaico") son poemas cantados da literatura chinesa, desenvolvidos no período Han.
Historia
A maior colección de yue fu é a Yue fu shiji ('Colección de cancións musicais'), composta no século XII por Guo Maoqian.
Tipos
Os sinólogos occidentais distinguen no contexto do yue fu entre himnos sagrados, fríos e formais, e cancións mundanas, máis inmediatas e espontáneas, que falan das necesidades e preocupacións da época.
Recollida
Inicialmente os yue fu foron recollidos de forma anónima, non obstante aparecen entre 190 e 266 poetas coñecidos, que dan ao yue fu unha nota individual. Como textos, os yue fu adquiriron a súa propia autonomía cara ao final do período Han.
Temática
A diferenza do fu do período Han, o tema de moitos yue fu xa non é a glorificación do poder do emperador, senón as preocupacións e necesidades dos individuos. O taoísmo relixioso tamén exerceu unha influencia, xa que os yue fu adoitan facerse sobre a cuestión da mortalidade e da vida eterna dos homes.
As cancións transmitidas como yue fu conteñen múltiples tradicións locais e son pouco ortodoxas desde o punto de vista confuciano, testemuñando, en comparación con períodos posteriores, a atmosfera máis aberta da primeira Idade Media chinesa.
Métrica
A métrica do yue fu tamén difire do fu do Han. Constan de tres a sete caracteres por liña de forma non homoxénea e moitos yue fu teñen trazos característicos das baladas. As baladas representan unha forma mixta de elementos épicos, líricos e dramáticos e usan moitas frases formais. A balada máis coñecida en Occidente é Mulan Shi (木蘭詩). Máis tarde, durante a era Han occidental, os yue fu foron escritos en verso de cinco caracteres.
Influencia
Os yue fu teñen grande importancia para o desenvolvemento da poesía posterior na China, xa que os poemas <i id="mwJg">shi</i> están baseados formal e tematicamente neles. O yue fu impregnaba a cultura das clases constituídas e os poetas yue fu, nos que estes expresaban algúns pensamentos, estados de ánimo e sentimentos, distinguíanse posteriormente do anónimo yue fu do gabinete de música.
Anne W. Simon
Anne W. Simon, nada en 1914 e finada o 29 de xullo de 1996, foi unha autora, escritora e ambientalista americana.
Traxectoria
Naceu como Anne Rebe Wertheim, en Cos Cob, Connecticut, filla de Alma (de solteira Morgenthau) e dobanquero Maurice Wertheim. O seu avó foi o embaixador Henry Morgenthau Sr. As súas irmás foron Josephine Wertheim Pomerance (nai do arquitecto Rafe Pomerance) e Barbara W. Tuchman (nai de Jessica Mathews). En 1935, graduouse cun B.A. do Smith College e logo obtivo unha mestría en Traballo Social da Universidade de Columbia.
Comenzou a súa carreira como escritora en WNYC, unha estación de radio en Nova York e logo traballou como crítica de televisión para The Nation. Despois escribiu para varias publicacións, incluídas McCall's e Good Housekeeping. [1] En 1964, escribiu Stepchild in the Family: A View of Children in Remarriage baseado nas súas experiencias como fillastra e madrastra. En 1973 publicou No Island Is an Island: The Ordeal of Martha's Vineyard sobre a expansión, os atascos de tráfico e a contaminación en Martha's Vineyard. En 1978 escribiu The Thin Edge: Coast and Man in Crisis sobre o mal estado das dunas e as praias. En 1984, escribiu Neptune's Revenge: The Ocean of Tomorrow, foi unha crítica da sobrepesca, os derrames de petróleo, os desechos radioactivos e as toxinas.
Vida persoal
Casou tres veces. O seu primeiro marido foi o Dr. Louis Langman, con quen casou en 1937; o matrimonio acabou en divorcio. O seu segundo marido foi o empresario inmobiliario Robert E. Simon; o matrimonio tamén rematou en divorcio. O seu terceiro marido foi Walter Werner. Tvo catro fillos do seu primeiro matrimonio: Thomas Langman; Betsy Langman Schulberg (casada e divorciada de Budd Schulberg), Lynn Langman Lilienthal (casada con Philip H. Lilienthal en 1963) e Deborah Langman Lesser.
Morreu o día 29 de xullo de 1996 na súa casa, en Manhattan.
Elizabeth K. Hartline
Elizabeth Kraus Hartline, nada o 17 de setembro de 1909 e finada o 31 de xullo de 2001, foi unha activista ambiental que traballou para preservar case 40.000 acres nas terras salvaxes de Maryland.
Traxectoria
Elizabeth Hartline naceu en Newton, Massachusetts. Era a filla de Charles A. Kraus, un químico estadounidense notable, e Elizabeth Schaefer. Ó medrar, viviu en Worcester, Massachusetts e Providence, Rhode Island.
Hartline asistiiu á Pembroke College en Providence, Rhode Island. OBtivo a súa licenciatura en bioloxía en 1931 e a súa mestría en psicoloxía en 1932. Hartline foi profesora de Psicoloxía Comparada no Bryn Mawr College de 1936 a 1938.
Elizabeth Hartline fundou o Comité das Terras Salvaxes de Maryland en 1971. Ela afirmou que o Comité era "un grupo estatal dedicado principalmente á preservación de áreas salvaxes no estado de Maryland. O noso interese abrangue terras de carácter salvaxe en todos os Estados Unidos." Traballou para concienciar sobre o valor das terras salvaxes, traballando para obter o apoio dos gobernadores e lexisladores de Maryland. A súa loita levou un senador estatal a presentar un proxecto de lei que establece áreas silvestres estatais designadas. En 1971, o proxecto tornouse lei. O Bosque Estatal de Savage River foi a primeira rexión salvaxe en Maryland en ser designada de acordo con esta lei en 1973.
Hartline preservou moitas terras salvaxes de Maryland durante os seus trinta anos de traballo ambiental, incluíndo o pantano do río Pocomoke, montañas no Condado de Garrett e planicies costeiras na costa oriental. 1.100 acres de terra en Hereford, Maryland, preto do río Gunpowder, foron renomeados en 1996 como Hartline-Eastman Wildland, en homenaxe a Hartline e á súa compañeira Alice Eastman polo seu traballo para preservar a terra.
Jennifer Uchendu
Jennifer Uchendu é unha ecofeminista nixeriana e defensora do desenvolvemento sustentable. É a fundadora dunha plataforma en liña que fai que a sustentabilidade sexa viable e interesante para mozos nixerianos a través dunha empresa social chamada SustyVibes.
Traxectoria
O nome de SustyVibes é unha combinación de "Sustainable" e "Vibes" que busca facer do desenvolvemento sustentable un compromiso interesante para os mozos a partir dunha plataforma en liña onde todos poden coñecer as novas sobre sustentabilidade en Nixeria.
Desde os comezoas, a organización xa formou a máis de 2000 alumnos de distintas escolas e ten unha rede de máis de 200 voluntarios en Nixeria. SustyVibes organizou un obradoiro dun día sobre "Xuventude Liderando Sustentabilidade" durante o Día Internacional da Xuventude en Rivers State, en 2016.
Protaetia cuprea
Protaetia cuprea é unha especie de escaravello da familia Scarabaeidae. A súa distribución xeográfica esténdese desde as illas Canarias e península Ibérica polo oeste ata Vladivostok no leste distante de Rusia, Mongolia e norte da China. Esta especie aliméntase de pole e froitas, como mazás, nas árbores. Porén, como a froita é escasa en primavera e inverno, soamente fai a transición dunha dieta de pole a unha de froitas en verán. Como o pole é máis rico en proteínas e lípidos que en carbohidratos e a froita é máis rica en carbohidratos, poden viaxar máis lonxe cando toman unha dieta de froitas. Isto débese ao aumento do seu rendemento aeróbico cando está alimentado con comida rica en carbohidratos.
Taxonomía
Protaetia cuprea contén as seguintes subespecies:
Tritanomalía
alt=|miniatura|357x357px|Luz branca refractada polo prisma
Discriminación da cor
Os individuos cun só tipo de cono fotorreceptor na retina non poden distinguir as cores, por exemplo na acromatopsia. A visión en cor require polo menos dúas series de conos fotorreceptores con diferentes sensibilidades espectrales.
Nas «divarianzas» pódense detectar dous valores de brillo para cada obxecto. Comparando ambos os brillos o cerebro xa é capaz de distinguir as cores, pero a visión normal require de polo menos tres series de conos fotorreceptores na retina.
Nos «sistemas trivariantes» ou «trivarianzas» posúense tres fotorreceptores. Grazas a ese tres fotorreceptores, os individuos con visión normal son capaces de igualar a cor de cada composición espectral de luz mediante a adecuada combinación das tres cores primarias: vermello, verde, e azul; pero mesmo na «trivarianza» poden existir tipos de visión defectiva da cor.
Visión defectiva do azul
A «tritanomalía» é unha ambigüidade no «sistema trivariante». A alteración prodúcese no terceiro pigmento chamado «tritos». Trátase dunha deficiencia conxénita na visión, un defecto no sistema receptor da cor azul. Os individuos con dificultades para distinguir a cor azul denomínanse «tritanómalos» e o seu comportamento colorimétrico é «tricrómata anormal».
Os individuos «tritanómalos» ou con «tritanomalía» son «tricrómatas» porque posúen o tres sistemas de conos, as células responsables da visión en cores. A súa capacidade de discriminación da cor azul é de grao medio e o tipo de deficiencia é «tritán», é dicir, correspondente ao amarelo-azul, cun máximo de 500 e sen puntos negros.
Poden imitar artificialmente as cores pola mestura aditiva do tres loces espectrales, pero ao ter unha anomalía non aceptan as mesturas de cores axustadas para os «tricrómatas normais» que poden visualizar normalmente todas as cores do espectro visual. É por iso que deben engadir un exceso de azul para obter a cor azul.
A diferenza da tritanopía, cuxo mecanismo é a redución, na «tritanomalía» o mecanismo é a alteración. Dunha mestura de amarelo e azul, para lograr visualizar o azul deben engadir un exceso de azul. Tamén se denomina acianopsia ou dicromacia azul.
Carlos Bergantiños
José Carlos Bergantiños Díaz, nado en Parga (Guitiriz) en 1955, é un emprendedor, marchante e galerista galego, coñecido por estar envolto nunha trama de falsificación de obras de arte en Nova York.
Traxectoria
Alcumado o Maletilla, e fillo de Isolina do Capataz, comezou de neno a traballar no balneario de Guitiriz. De alí marchou de camareiro a Madrid e despois, como mozo axudante dun toureiro, a México. En Guanajuato enfermou de disentería e no hospital coñeceu a enfermeira Glafira Rosales, con quen emparellou. Ao recuperarse, marcharon aos Estados Unidos, país onde entraron de xeiro ilegal cruzando o río Grande.
Nos Estados Unidos, Bergantiños comezou a traballar ilegalmente na hostalaría en Nuevo Laredo, Houston, logo en Nova York e finalmente nunha empresa de subministracións de peixe que facía a viaxe entre a costa de Maine e Nova York. Para poder facer as entregas máis rápido mercou unha ambulancia de segunda man.
Tamén en Nova York comezou a traballar como asistente dunha parente de Gertrude Stein e empezaron os seus contactos co negocio da arte. Coñece o pintor e médico Osvaldo Gomáriz, que ten unha galería de arte de moda. Fixo un curso de emprendemento en negocios artísticos na Universidade de Nova York e en 1986, cos aforros do peixe, abriu unha pequena galería de arte, a King’s Fine Arts, no barrio de Chelsea.
Foi neses anos tamén cando coñeceu o artista Pei Shen Qian, que vivía de debuxar con xiz no chan. Aconsellado artisticamente pola muller, e segundo as pescudas da policía, convenceu a Qian de imitar obras de pintores de arte contemporánea. En 1993 vendéronlle un cadro de Mark Rhotko á galerista Ann Freedman (da galería Knoedler), que foi o primeiro dunha serie de obras que atopaban perdidas e que atribuían a pintores contemporáneos. A prosperidade do negocio levounos a progresar rapidamente: mudaron a unha mansión de Long Island, mercaron cadros de Basquiat ou Warhol, e empezaron a relacionarse coa alta sociedade estadounidense. Tamén venderon sete obras de Maruxa Mallo que, segundo eles, atoparan na cidade.
O progreso de Bergantiños continuou ata 2011: abriu unha fundación benéfica na República Dominicana, participou activamente e sobre o terreo nos programas de axuda no Haití logo do tremor de terra de 2010, e seguiu vivindo nas capas máis altas da sociedade estadounidense. Porén as acusacións de falsidade xa comezaran. En 2003, un executivo de Goldman Sachs denunciou a Freedman porque un Rothko que lle vendera non fora recoñecido por auténtico por unha terceira parte. En 2009 Freedman dimitiu da galería e dous anos máis tarde a súa galería Knoedler pechaba por sorpresa: catro días despois o financeiro belga Pierre Lagrange denunciaba a Freedman por venderlle un Jackson Pollock falso.
Rosales e Bergantiños acusáronse mutuamente de seren os artelladores da trama. Sobre Bergantiños abríronse dúas ordes de extradición aos Estados Unidos: a primeira fracasou por defecto de forma e a segunda por motivos de saúde, pois Bergantiños estaba a se recuperar dun ictus. O FBI pedía para Bergantiños un total de 114 anos de prisión por once delitos entre os que se atopaban estafa, evasión fiscal, falsidade documental, asociación ilícita e lavado de diñeiro. Ademais, na República Dominicana está acusado de ser un dos responsables da creba do banco Peravia de Santo Domingo, do que era directivo, e de evadir fondos da entidade a paraísos fiscais. A xustiza estadounidense considera que 33 millóns de dólares dos negocios de Bergantiños chegaron a España e reclámanllelos a el e mais ao irmán.
Vida posterior
Bergantiños vive en Lugo.
Participou en dous documentais sobre os casos e a súa vida: Made you look: a true story about fake art (2020), de Barry Arvich, e Driven to abstraction (2019), de Daria Price.
Goliathus goliatus
Goliathus goliatus é unha especie de escaravellos da familia Scarabaeidae, chamado escaravello goliat.
Descrición
Goliathus goliatus é unha das especis máis grandes do xénero Goliathus; os machos teñen unha lonxitude corporal de 50-110 mm e as femias de 54-80 mm. O pronoto (escudo torácico) é principalmente negro, con bandas lonxitudinais abrancazadas, mentres que os élitros son xeralmente marróns escuros. Este padrón pode diferir moito nalgunhas das moitas formas de cor.
Esta especie posúe un par de ás grandes e membranosas que utiliza para voar. Cando non as usa están gardadas completamente dobradas baixo os élitros. A cabeza é de tons brancos, cun corno negro con forma de Y nos machos, utilizado como unha panca nas batallas contra outros machos polos sitios de alimentación e as femias. Aliméntanse principalmente nas árbores do seu zume interno e de froitas.
As larvas desta especie chegan a superar os 100 g de peso nas fases previas á súa conversión en pupa, o cal é un dos maiores pesos dun escaravello.
Distribución
Esta especie está estendida de oeste a leste en África ecuatorial (Nixeria, Camerún, República Centroafricana, Gabón, República do Congo, República Democrática do Congo, Uganda, oeste de Kenya e noroeste de Tanzania).
Hábitat
Goliathus goliatus está presente principalmente nos bosques ecuatoriais e nas sabanas subecuatoriais.
Exhibido en 1959 no museo da cidade de Nova York
O 1 de xaneiro de 1959, unha especie de Gabón, que se cría que era o primeiro escaravello deste tipo visto vivo nos Estados Unidos de América, estivo exposto no Museo Americano de Historia Natural de Nova York.
Mary Engle Pennington
Mary Engle Pennington nada en  Nashville, o 8 de outubro de 1872 e finada o 27 de decembro de 1952,  foi unha química bacteriolóxica e enxeñeira frigorífica estadounidense.
Traxectoria
Os seus pais eran Henry e Sarah B. (Malony) Pennington. Pouco despois do seu nacemento, os seus pais mudáronse a Filadelfia, Pensilvania, para estar máis preto dos parentes quáqueros de Sarah Pennington. Mary Pennington demostrou cedo o seu interese pola química.
Ingresou na Universidade de Pensilvania en 1890 e completou os requisitos para o título de licenciada en química con menores en botánica e zooloxía en 1892. Non obstante, dado que a Universidade de Pensilvania non concedeu títulos ás mulleres neste momento, recibiu un certificado de aptitude en lugar dun título.
Pennington doutorouse na Universidade de Pensilvania en 1895, e foi bolseira de botánica alí de 1895 a 1896. Foi Bolseira de Química Fisiolóxica en Yale de 1897 a 1899, onde realizou investigacións en Química Fisiolóxica con Mendel. En 1898, aceptou un posto no Women's Medical College de Pensilvania como directora do seu laboratorio clínico. Tamén traballou como investigadora no departamento de hixiene da Universidade de Pensilvania de 1898 a 1901, e foi bacterióloga na Oficina de Saúde de Filadelfia. No seu cargo na Oficina de Sanidade, axudou a mellorar as normas de saneamento para a manipulación de leite e produtos lácteos.
Asociación co Departamento de Agricultura dos Estados Unidos
En 1905, Pennington comezou a traballar para o Departamento de Agricultura dos Estados Unidos. EUA como química bacteriolóxica. O seu director da Oficina de Química, Harvey W. Wiley, animouna a solicitar un posto como xefa do recentemente creado Laboratorio de Investigación de Alimentos, que fora establecido para facer cumprir a Lei de Alimentos e Medicamentos Puros de 1906. Ela aceptou o cargo en 1907. Un dos seus principais logros foi o desenvolvemento de normas para o procesamento seguro dos polos criados para o consumo humano. Tamén serviu como xefa de investigación no deseño de coches frigoríficos e en 1898 converteuse na primeira muller en servir como xefa dun laboratorio para a Administración de Drogas e Alimentos dos Estados Unidos, que foi responsable da regulación dos alimentos; tamén serviu na Administración de Alimentos de Guerra de Herbert Hoover durante a primeira guerra mundial.
Enxeñeira frigorífica e consultora.
A participación de Pennington no deseño de vagóns de ferrocarril refrixerados no Food Research Laboratory provocou un interese en todo o proceso de transporte e almacenamento de alimentos perecedoiros, incluíndo o transporte refrixerado e a refrixeración doméstica. En 1919, Pennington aceptou un posto nunha empresa privada, American Balsa, que fabricaba illamento para unidades de refrixeración. Deixou a firma en 1922 para poñer en marcha o seu propio negocio de consultoría, que dirixiu ata a súa xubilación en 1952. Fundou a Oficina de Refrixeración Doméstica en 1923 para educar aos consumidores sobre prácticas seguras de refrixeración doméstica. Gran parte do seu traballo na década de 1920 foi apoiado pola Asociación Nacional de Industrias do Xeo (NAII), unha asociación de fabricantes e distribuidores de xeo independentes que entregaban xeo ás casas para o seu uso en cámaras de xeo, antes da dispoñibilidade xeneralizada de frigoríficos eléctricos. Co apoio da NAII, publicou folletos sobre seguridade alimentaria no fogar, incluíndo The Care of the Child's Food in the Home (1925) e Cold is the Absence of Heat (1927).
Premios e recoñecementos
Mary Engle Pennington recibiu a Medalla Garvan-Olin, o máximo galardón que se outorga ás mulleres na Sociedade Americana de Química. É membro do Salón da Fama de ASHRAE. En 2018, foi incorporada ao National Inventors Hall of Fame.
Eleccións en Mozambique
Nas eleccións de Mozambique son escollidos representantes a varios niveis:
Lei da comisión electoral
As eleccións mozambicanas son dirixidas pola Comisión Electoral Nacional (CNE) e a lei electoral foi cambiando a miúdo, a máis recente modificadión data de 2018.
En decembro de 2012, unha nova lei sobre a composición da comisión electoral está formada por oito representantes dos partidos políticos: cinco designados polo actual FRELIMO, dous polo principal opositor RENAMO e un polo Movimento Democrático de Moçambique (MDM). Hai outros tres membros nomeados por representantes da sociedade civil, un xuíz designado polo Consello Superior da Maxistratura Xudicial e un avogado designado polo Consello Superior do Ministerio Fiscal.
1994 - Eleccións presidenciais e parlamentarias
Nas primeiras eleccións multipartidistas celebradas en Mozambique, en 1994, o candidato do FRELIMO e presidente de Mozambique desde 1986 foi elixido Joaquim Chissano e o partido da oposición e antigo grupo guerrilleiro RENAMO recoñeceu o resultado. O Consello de Seguridade das Nacións Unidas, que tiña unha operación de mantemento da paz baseada alí debido á guerra civil, avalou os resultados como libres e xustos na Resolución 960.
2004 – Eleccións presidenciais e parlamentarias
Nas eleccións do 1 ao 2 de decembro de 2004, Armando Guebuza, o novo candidato do FRELIMO, gañou co 63,7% dos votos, máis do dobre que o candidato da RENAMO Afonso Dhlakama (31,7%). Nas eleccións parlamentarias o FRELIMO obtivo o 62% (1,8 millóns) dos votos, a RENAMO o 29,7% (905.000 votos), e 18 partidos menores repartiron o 8% restante. O FRELIMO ocupará 160 dos escanos parlamentarios, RENAMO 90.
As eleccións foron criticadas por non ter sido realizadas de forma xusta e transparente pola Comisión Nacional Electoral. Déronse varios casos de fraude electoral que permaneceron sen sanción. Isto foi criticado entre outros pola Misión de Observación Electoral da Unión Europea a Mozambique e o Centro Carter. Non obstante, as deficiencias das eleccións probablemente non afectaron (tamén segundo os observadores da UE) o resultado final das eleccións presidenciais. A distribución de escanos parlamentarios entre os partidos terase algo alterada, aínda que (probablemente a RENAMO perda un número de escanos ante o FRELIMO).
O 2 de febreiro de 2005 Guebuza foi xurado como presidente da república, pero sen o recoñecemento e a presenza de Dhlakama e RENAMO na toma de posesión. RENAMO, con todo, acordou participar no Parlamento e no Consello de Estado.
2009 – Eleccións presidenciais e parlamentarias
As eleccións presidenciais e parlamentarias celebráronse o 28 de outubro de 2009 por cuarta vez desde a introdución do sistema pluripartidista. Nas eleccións á Assembleia da República, o FRELIMO e a RENAMO disputaron as 13 circunscricións parlamentarias, pero o recén formado MDM só puido competir en 4 circunscricións parlamentarias.
2014 – Eleccións presidenciais e parlamentarias
As eleccións presidenciais e parlamentarias celebráronse o 15 de outubro de 2014 por quinta vez desde a introdución do sistema pluripartidista. Nas eleccións á Assembleia da República, o FRELIMO, MDM e RENAMO disputaron as 13 circunscricións parlamentarias.
ANO 2011
ANO ou ANO 2011, é un partido político checo de centro dereita, de ideoloxía liberal-conservadora. "ANO" significa en checo, "SI". O partido é o herdeiro do antigo Movemento de Cidadáns Descontentos (en checo: Akce nespokojených občanů).
Traxectoria
Andrej Babiš dixo nunha entrevista postelectoral que estaba en contra da entrada da República Checa na zona do euro e que ANO 2011 non estaba a favor de profundar na integración europea e aumentar máis a burocracia de Bruxelas.
Nas eleccións parlamentarias de 2013, ANO 2011, deu a sorpresa ao consegui-lo 18,7% dos votos emitidos, quedando segundo por detrás do Partido Socialdemócrata Checo (ČSSD). Pouco despois, decidiu unirse a este último e á Unión Democrática Cristiá - Partido Popular Checoslovaco para formar o novo goberno, dirixido polo socialdemócrata Bohuslav Sobotka.
O 21 de novembro de 2014, o Congreso do Partido da Alianza de Liberais e Demócratas por Europa aceptou a ANO 2011 como membro. Pavel Telička, cabeza de lista nas eleccións europeas de 2014 na República Checa, anunciou a súa saída da delegación da ANO 2011 en outubro de 2017.
Segundo Jakub Patock, xornalista e biógrafo de Andrej Babiš, o partido está organizado como se fose da súa propiedade.
Orlando Serrell
Orlando L. Serrell, nado en 1968, é un "savant adquirido" estadounidense (alguén que presenta habilidades 'sabias' despois dunha lesión ou enfermidade do sistema nervioso central (SNC), a diferenza dunha persoa que nace con trastorno autista ou outra discapacidade do desenvolvemento).
Adquisición e habilidades
Serrell non posuía ningunha habilidade especial até que foi golpeado por unha pelota de béisbol no lado esquerdo da súa cabeza o 17 de agosto de 1979, antes de facer once anos. Serrell caeu ao chan, pero finalmente recuperouse e continuou xogando ao béisbol. Non buscou ningún tratamento médico porque non llo dixo aos seus pais; durante moito tempo, sufriu dores de cabeza. Finalmente, a dor de cabeza rematou, pero Serrell pronto notou que tiña a capacidade de realizar cálculos calendáricos dunha complexidade sorprendente. Tamén pode recordar o tempo, así como (en diferentes graos) onde estaba e o que fixo todos os días desde o accidente.
Vida persoal
Serrell reside en Newport News, Virxinia.
Sound of Metal
Sound of Metal é un filme estadounidense de 2019 dirixido e co-escrito por Darius Marder. Está protagonizado por Riz Ahmed no papel dun batería de que perde o sentido do oído, e tamén conta coas actuacións de Olivia Cooke, Paul Raci, Lauren Ridloff e Mathieu Amalric.
Sound of Metal estreouse internacionalmente no programa Platform Prize do Festival de Toronto o 6 de setembro de 2019. Amazon Studios estreou o filme en cinemas o 20 de novembro de 2020, e en Amazon Prime Video o 4 de decembro. O filme foi aclamado pola crítica, en especial as actuacións de Ahmed e Raci, o deseño de son, a edición, a dirección de Marder e o guión. Na 93ª edición dos Óscar, foi nomeado ó mellor filme, mellor guión orixinal, mellor actor (Ahmed) e mellor actor secundario (Raci), gañando finalmente nas categorías de mellor son e mellor montaxe.
Personaxes
miniatura|dereita|[[Riz Ahmed interpreta a Ruben Stone]]
The Final Table
The Final Table é un concurso de televisión estadounidense e reality de cociña presentado polo escritor e crítico culinario Andrew Knowlton. Foi rodado nos Ánxeles, California por Netflix. A primeira temapada foi estreada o 20 de novembro de 2018. Compiten doce equipos internacionais compostos por dous chefs que deben crear pratos baseados na cociña de cada país. A primeira rolda é xulgada por un panel de tres persoas — un crítico gastronómico e dous cidadáns culturalmente significativos, todos representando o país do episodio — avaliando a interpretación de cada equipo do prato elixido. Intercalados entre as actividades de cociña hai anacos de vídeo das biografías dos concursantes.
Francisco Mazariegos Martínez
Francisco Mazariegos Martínez, nado na Coruña o 5 de xaneiro de 1904 e finado na mesma cidade o 31 de agosto de 1936, foi un sindicalista e político galego.
Traxectoria
Empregado de banca, traballaba no Banco Pastor da Coruña. Foi presidente do Sindicato de Banca da UGT e estaba afiliado á Agrupación Socialista da Coruña. Foi o autor do emblema da bandeira da Federación Española de Trabajadores del Crédito y las Finanzas en 1933-1934. Pertenceu ao Comité Revolucionario da Coruña durante a folga xeral revolucionaria de 1934, foi detido e condenado a seis anos de prisión. Saíu da cadea coa amnistía de febreiro de 1936 logo do triunfo do Frente Popular. Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, foi detido o 20 de xullo, ingresou na prisión provincial onde estivo incomunicado. Sometido a consello de guerra por rebelión militar, foi condenado a pena de morte e fusilado no Campo da Rata o 31 de agosto de 1936, xunto a Alfredo Suárez Ferrín, Manuel Guzmán García, Francisco Prego Campos, Joaquín Martín Martínez e Ramón Maseda Reinante.
Vida persoal
Casou en 1931 con Mercedes Romero Abella, mestra que tamén foi asasinada polos sublevados.
Windfall (filme de 2022)
Windfall é un filme estadounidense de 2022 dirixido por Charlie McDowell a partir dun guión de Andrew Kevin Walker e Justin Lader. Está protagonizado por Jason Segel como un ladrón que entra na casa dunha rica parella (Lily Collins e Jesse Plemons) aos cales mantén retidos ao chegaren antes á casa. Estreouse o 18 de marzo de 2022 a través de Netflix.
Ekai Lersundi
Ekai Lersundi Martínez, nado en Ondarroa (Biscaia) o 13 de outubro de 2001 e finado na mesma vila o 15 de febreiro de 2018, foi un mozo trans, activista e referente do movemento LGTBI español. Suicidouse aos 16 anos, mentres se atopaba á espera de que se lle autorizase a terapia hormonal.
Datos biográficos
Dende os 3 anos, a familia comezou a recibir informes escolares sobre unha suposta inmaturidade e dificultades de aprendizaxe, posteriormente identificadas como dislexia e discalculia. Os informes tamén sinalaban que, con todo, puña gran empeño no estudo. Na educación secundaria as dificultades aumentaron e comezou a desenvolver un carácter retraído.