cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Konsulaat (diplomasy)
Earekonsulaat
In aparte fariant fan konsulaten binne earekonsulaten, dy't laat wurde troch in konsul-honorêr ("earekonsul") en yn 'e regel mar in tige beheinde stêf hawwe (net selden in stêf fan ien persoan, de konsul-honorêr sels). Faak is sa'n konsul-honorêr in steatsboarger fan it gastlân dy't de iene of oare bân mei it lân hat dêr't er diplomaat foar is. Konsuls-honorêr ferliene diplomatike tsjinsten, mar binne ek adviseur fan bedriuwen en boargers dy't saken dwaan wolle yn it lân dat hy of sy fertsjintwurdiget. Faak wurdt in konsul-honorêr frege foar syn post om't er in grut sosjaal netwurk hat, dêr't it lân dat er fertsjintwurdiget gebrûk fan meitsje wol om bgl. nije ynvestearrings binnen te heljen. Krekt as normaal konsulêr personeel genietet ek in konsul-honorêr diplomatike ymmuniteit.
Saya Song
Libben en karriêre
Song waard yn 1986 berne yn 'e Súdkoreaanske haadstêd Seoel. Se emigrearre as bern mei har âldelju nei de Feriene Steaten, dêr't se fierder opgroeide yn 'e steat Michigan. Yn 2015, doe't se 29 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film.
Lichemsskaaimerken
Song hat in grut tal tatoeaazjes, wêrûnder in hibiskusblom mei in kolibry op har rjochterearm; in Amerikaanske mies en in roas op har lofterside; in ingel op har rjochterskouderblêd; twa stjerren (yn totaal fjouwer) oan wjerskanten fan har ûnderrêch; in fee op har rjochterheup; in fallende stjer op har rjochterheup; de tekst "lucky" op har ûnderbúk; it katsje fan Hello Kitty yn har nekke; in gimeara op har lofterboppeskonk; en in ûnbeskaat ûntwerp oan 'e binnenkant fan har lofterankel. Fierders hat Song in noaspiercing (troch it noasskud) en dêropta stretchings troch beide earlellen.
Marnix Kappers
Wurkpaad
Yn it teäter wie er te sjen yn "Heerlijk duurt het langst" (septimber 1998 - april 1999; as oare-helte-fan) en yn Telkens Weer Het Dorp.
Underskieding
Yn 2008 waard Kappers beneamd ta Ridder yn de Oarder fan Oranje-Nassau.
Joe Abercrombie
Priveelibben
Abercrombie skriuwt tsjintwurdich full-time. Hy wennet yn Bath, yn it súdwesten fan Ingelân, mei syn frou Lou en harren bern Grace, Eve en Teddy.
Finske Golf
Geografy
De Finske Golf is likernôch 29,500 km² grut, hy hat fan east nei west in lingte fan 428 kilometer en is fan noard nei súd op syn breedst 120 kilometer. De wiidte oan de begjin fan de golf is 75 kilometer. Yn it easten wurdt de golf hieltyd smeller en giet oer yn de Golf fan Kronstadt, dêr’t er sa’n 10 oant 28 kilometer breed is. Oan de noardkust leit noch de Golf fan Vyborg en oan de súdkust leit de Narva Baai.
Herne de Jager
Eigenskippen
Herne de Jager soe in geast of spûk wêze en him sûnt teminsten de ein fan 'e Midsiuwen al ophâlde yn it wâld Windsor Forest, dat it hiele eastlike part fan it Ingelske greefskip Berkshire en dielen fan súdlik Buckinghamshire, noardeastlik Hampshire en noardwestlik Surrey beslacht. Yn it bysûnder soed er gauris yn it Windsor Great Park, by it Kastiel fan Windsor, te finen wêze. Der besteane ferskate dokumintearre eachtsjûgeferslaggen fan lju dy't him dêr gewaarwurden binne, sels noch yn 'e 1920-er jierren. Hy ferskynt yn 'e foarm fan in jager mei in gewei dat him út 'e holle groeit, soms ûnder de beam dy't bekendstiet as de 'Iik fan Herne' (Herne's Oak). Hy hat in fosforisearjende gloede, beriidt gauris in hynder en wurdt faak beselskippe troch jachthûnen (of hellehûnen) en in grutte ûle.
Leginde
Neffens ien leginde soe Herne de Jager in jachtopsjenner yn Windsor Forest west hawwe dy't him oan 'e iene oare grouwélige misse set fertaaste en neitiid út wroege of om't er bang wie dat syn skande útkomme soe, de hân oan himsels sloech troch him oan in ikebeam yn it wâld op te hingjen. (De oarspronklike Iik fan Herne soe yn 1796 kappe wêze.) Neffens dit ferhaal soe Herne neitiid troch de omstannichheden fan syn 'ûnhillige' dea in ûnrêstige geast wurden wêze dy't doemd wie om foar ivich yn 'e omkriten fan syn stjerplak om te spûkjen.
Brandstede
De op ien nei lêste eigener wie Willem fan Schratenbach. Yn elts gefal wie hy yn 1700 eigener fan it hûs. Syn dochter Juliana erfde de state en hja troude mei Douwe fan Unia. Nei it ferstjerren fan syn frou liet Douwe yn 1735 de state foar it grutste part ôfbrekke. Nei de sloop fan it hûs yn 1735 bleaune noch in tal resten bewarre, mar mids 18e iuw wie alles ferdwûn.
Razernij
Immen dy't him yn in steat fan razernij befynt, tinkt net mear logysk, of hielendal net mear nei. Sa'n gemoedstastân is faak in reäksje op in bysûnder pynlike mislediging of oare foarm fan ûnrjocht. It kin ek fuortkomme út in opinoarheaping fan lytse ergernissen dy't ûnderdrukt wurde oant alle opkroppe emoasjes op in stuit ynienen ta útbarsting komme. Yn in steat fan razernij wurdt gauris geweld brûkt, soms tsjin persoanen, mar faak ek tsjin foarwerpen, om jins lulkens op te bekuoljen. Dejinge dy't de razernij belibbet, kin himsels of oaren mei sok hâlden en dragen earnstich ferwûnje. Yn guon gefallen liedt it sels ta moard. Faak hat de razene, nei't er wat bekommen is, spyt fan wat er sein of dien hat.
Www.hallofryslan.nl
Hallofryslan.nl wie in Frysk-Nederlânske webstee makke troch en yn it behear fan Eline en Yvette de Koning. It webstee bestie sûnt febrewaris 2009 en krige stipe fan de Provinsje Fryslân mei de útfieringsregeling projektsubsydzjes Kultuer, Taal en Underwiis.
Broek-Súd (wenwyk)
Broek-Súd is in plande lúkse wenwyk by De Jouwer. Sûnt de jierren njoggentich waard sprutsen oer de bou fan de wyk. De earste skeppe giet nei alle gedachten fan 2017 ôf yn de grûn. De wyk waard sjoen as in finansjele bongel oan de poat foar de gemeente De Fryske Marren.
United Country and Western Dance Council
Wurkmêd
De UCWDC organisearret en promoatet dûnskompetysjes en -workshops, ûnderhâldt in wedstrydreglemint en sjocht ta op 'e neilibbing dêrfan, en stelt sjueryleden oan. Yn 2006 wie it bûn belutsen by mear as 50 wedstrydeveneminten yn 10 ûnderskate lannen, en dêrnjonken organisearret it op jierlikse basis eigen wrâldkampioenskippen. De UCWDC hat ferskate kommisjes dy't foech op in spesifyk mêd hawwe, lykas it sertifisearjen fan sjueryleden, it opstellen fan regels, it tasjen op it neilibjen fan dy regels en etyk yn it algemien, en sponsoring.
Republyk Ragûsa
Bestjoer
Njonken de Grutte Ried bestie der ek in Lytse Ried, dy't it deistich bestjoer fan 'e republyk fersoarge. De leden fan dy Lytse Ried, oant 1667 alve persoanen en dêrnei sân, waarden elts jier keazen út en troch de leden fan 'e Grutte Ried. De wetjaande macht wie yn 'e hannen fan 'e Senaat, mei 45 leden dy't teminsten fjirtich jier âld wêze moasten, en dy't ek allegear foar ien jier keazen waarden út en troch de leden fan 'e Grutte Ried. Ek de rektor waard op dy wize keazen, mar syn amtstermyn wie mar ien moanne en dêrnei kaam er pas twa jier letter wer yn oanmerking foar in nije termyn.
Taal
Oer de oarspronklike taal fan Ragûsa rinne de mienings fan 'e histoarisy noch útinoar. Guon binne fan betinken dat der oarspronklik Kroätysk sprutsen waard, in Súdslavyske taal, wylst oaren leauwe dat de oarspronklike taal fan sawol de stêd as de rest fan 'e republyk it Dalmatysk wie, in Romaanske taal dy't koart foar 1900 útstoarn is. Yn elts gefal wie it Latyn oant 1492 de offisjele taal fan 'e republyk, wylst dêrnei it Italjaansk dy funksje oernaam. It Italjaansk sa't dat yn Ragûsa sprutsen waard, wie trouwens swier beynfloede troch de Fenesiaanske taal en it Toskaanske dialekt, mei't Ragûsa in protte hannelskontakten ûnderhold mei Feneesje en Florâns.
RAP (bromfyts)
Yn de jierren sechtich makke RAP brommers mei Rex-, Pluvier- en Puch-motors; yn de jierren santich waarden allinnich noch Puch-blokken brûkt. Feitlik wiene dat al Puch-bromfytsen, mar it oarspronlike merk stie noch op 'e tank wylst it efterspatboerd “RAP Imperial” fernijde. Stokvis produsearre yn de jierren sechtich teffens bromfytsen ûnder de namme Amstel.
Wynskoaterdjip
Skiednis
Yn it tiidrek fan 1618 oant en mei 1628 waard it part fan Foxhol oant Súdbroek oanlein as part fan de feanterij. Dat kanaal krige ynearsten noch de namme Schuitendiep. Fan 1634 oant 1636 waard dat yn westlike rjochting ferlinge oant de Hunze en yn eastlike rjochting oant Wynskoat en de Pekel A. Dat part hiet ynearsten it Heerendiep.
K-2SO
Eftergrûn en eigenskippen
K-2SO is in androïde mei in humanoïde stal dat foar it meastepart swart fan kleur is. Inkeld de knieren binne sulverkleurich, lykas de ankels, knibbels, heupen, earmtakken en polzen. By de skouders hat er in goudkleurige râne om 'e knier hinne. De skonken en earms binne (yn ferhâlding ta in minske) te lang foar it lichem, en de holle is te lyts. K-2SO is 2.16 m lang en hat in maskuline programmearring.
Hoewol't de measte robots fan 'e KX-searje emoasjeleaze apparaten binne, soargje flaters by syn werprogrammearring derfoar dat K-2SO folslein selsbewust wurdt en in eigen persoanlikheid ûntwikkelet. Hy is stoïsynsk mei in synyske libbenshâlding en hinget oer ta it meitsjen fan sarkastyske opmerkings. Gauris rekkenet er yn in nuodlike sitewaasje syn selskipslju, benammen Cassian, foar hoe'n leech persintaazje kâns op oerlibjen der bestiet. Ek fielt er him net holden oan it útoefenjen fan 'e befellen dy't er kriget; as er fynt dat er sels in better idee hat, docht er dat ynstee. K-2SO beskôget Cassian Andor lykwols oprjocht as in freon en begjint geandewei Rogue One in soartgelikense relaasje te ûntwikkeljen mei Jyn Erso. As it derop oankomt, wifket er dan ek net om himsels foar harren op te offerjen.
John Gibbon
Yndiaanske oarloggen
Gibbon syn út it noardwesten kommende troepemacht bestie dêrby út syn eigen ynfantery, fersterke troch fjouwer kompanjyen fan it 2e Kavaleryrezjimint. It wie de bedoeling dat er yn 'e mande mei de kolonnes fan brigadegeneraal George Crook, dy't út it suden opteach, en brigadegeneraal Alfred Terry, dy't út it easten opmarsjearre, de opstannige Yndianen yn 'e skjirre nimme soe. Mar nei't Crook tsjinholden waard yn 'e Slach oan de Rosebud, litte Terry syn ûnderhearrige luitenant-kolonel George Armstrong Custer mei it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint troch syn eigen drystens yn 'e ferneamde Slach oan de Little Bighorn in ferpletterjende nederlaach. Gibbon, dy't syn kolonne feriene hie mei de restearjende troepen fan Terry, kaam te let om Custer te rêden, mar ûntsette wol de sân kompanjyen ûnder majoar Marcus Reno en kaptein Frederick Benteen, dy't oardel dei lang troch de Yndianen op in klif boppe de rivier de Little Bighorn belegere wiene. Oan Gibbon en Terry en harren mannen foel doe de taak ta om 'e ferwûnen fan it 7e Kavaleryrezjimint te fersoargjen en de deaden te begraven.
Ferstjerren en oantins
John Gibbon ferstoar yn 1896 yn Baltimore, yn 'e âlderdom fan 68 jier. Hy waard begroeven op it Nasjonaal Begraafplak Arlington, ûnder de reek fan 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. Behalven syn ynfloedrike kriichskundige wurk The Artillerist's Manual, út 1859, wie hy ek de skriuwer fan it autobiografyske Personal Recollections of the Civil War ("Persoanlike Oantinkens oan de Boargeroarloch"), dat postúm yn 1928 útjûn waard, en Adventures on the Western Frontier ("Aventoeren yn it Wylde Westen"), dat pas yn 1994 publisearre waard. Dêrnjonken skreau Gibbon ek ferskate artikels oer it Amerikaanske regearingsbelied foar de Yndianen oer.
Conan the Destroyer
Plot
Conan, Akiro, Zula en Malak witte harrensels út te graven en ûntkomme oan 'e Dagoth-kultisten. Conan hat no wol foar it ferstân dat it ûnthjit fan Taramis om Valeria út 'e dea op te wekjen, in leagen wie. Mar hy riidt likegoed werom nei Shadizar om 'e plannen fan 'e keninginne te dwerseidzjen. Malak, fan wa't in famyljelid jierren lyn út 'e tsjerkers fan Taramis ûntsnapt is, liedt harren fia in geheime rûte it paleis yn. Dêr fynt Conan Bombaata werom, dy't er nei in lange krêftmjitting deadet. Underwilens ûnderbrekke de oaren it ritueel wêrmei't Taramis hopet de god Dagoth ta libben te bringen nei't se de hoarn mei it stânbyld weriene hat. Har grutfizier sil Jehnna as ûnderdiel fan dat ritueel offerje, mar dat komt Zula foar troch de man oan har spear te riuwen.
Untfangst
Conan the Destroyer krige fan 'e filmkritisy mingde resinsjes. Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times skreau dat de film "healwizer, grappiger en fermaakliker" wie as Conan the Barbarian. Neffens him brocht Jones "it garisma fan in rockstjer" mei nei har rol. It tydskrift Variety neamde Conan the Destroyer yn in resinsje "de ideäle sword and sorceryfilm" en hie ek lof foar Jones. Yn The New York Times skreau Vincent Canby dat Arnold Schwarzenegger liek te wrakseljen mei de mear komeedzje-eftige toan fan Conan the Destroyer.
Resultaat
Conan the Destroyer brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten $26,4 miljoen of $31 miljoen op (de boarnen binne it ûniens oer de hichte fan it bedrach). It is ûnbekend wat de opbringst wrâldwiid wie. Mei in budget fan $18 miljoen kaam de film yn elts gefal wol út 'e kosten.
Bodhi Rook
Fiktive biografy
Neitiid fertelt Jyn oan Cassian en de oaren wat har heit yn it holografysk boadskip sei. Hy fertelde dat er ynstee fan fierdere utering te jaan oan syn opstannigens, de lêste fyftjin jier war dien hat om sa hearrich mooglik te lykjen, om't er besefte dat de Deadsstjer sûnder syn help ek wol makke wurde soe. Ynstee hat er syn posysje no brûkt om it Keizerryk te ûndermynjen troch mei opsetsin in swak plak yn 'e Deadsstjer yn te bouwen. Ek joech er Jyn opdracht om 'e blaudrukken fan 'e Deadsstjer út it Keizerlik argyfkompeks op 'e planeet Scarif te heljen en dy troch te spyljen oan it Rebelleferbûn. Net ien hat der lykwols yn 'e gauwichheid fan 'e ûntsnapping om tocht om 'e bylddrager mei it boadskip mei te nimmen, mei as gefolch dat dy ferlern gien is yn 'e ferwoastging fan Jedha.
As de rebellefloat ûnder admiraal Raddus by Scarif arrivearret, slute de Keizerlike troepen de poarte yn it planetêre enerzjyskyld. Dat hâldt ek de ferstjoering fan grutte hoemannichten data tsjin, dat Cassian jout fia K-2SO oan Bodhi opdracht om in fysike oansluting op it kommunikaasjesysteem oan te lizzen sadat se de rebellefloat sizze kinne dat de poarte yn it enerzjyskyld tsjin eltse priis iepenbrutsen wurde moat. Bodhi liedt mei gefaar foar eigen libben in keabel nei it frachtfear ta en bringt sa in fysike oansluting op it kommunikaasjenetwurk ta stân. Chirrut wurdt deade nei't er de haadskeakelder op it lâningsplatfoarm omset, sadat de oansluting iepene wurdt. Bodhi bringt it boadskip oer oan admiraal Raddus, krekt foar't in stoarmtroeper in granaat yn it frachtfear smyt en it hiele romteskip de loft yn giet. By dy ûntploffing komt Bodhi Rook oan syn ein.
Gisko (ferstoarn yn 239 f.Kr.)
Libben
Hy wie de generaal fan de Kartaachske striidkrêften yn Sisylje dy't syn basis yn Lilybaeum, hjoed-de-dei Marsala, hie, ûnder oerbefelhawwer Hamilkar Barka. Hy late de Kartaachske striidkrêften yn it Belis fan Lilybaeum (250-241 f.Kr.) en de Slach by de Egadyske Eilannen (241 f.Kr.), dy't Kartago beide ferlear. Mei dy lêste slach einige de Earste Punyske Oarloch. Hamilkar Barka waard troch de Kartaachske Senaat hjitten en ûnderhannelje foar frede. Hamilkar waard brûkel en liet de ûnderhannelings oan Gisko oer, sa't dy dan ek die by it Ferdrach fan Lutatius. Dêrnei moast Gisko de Kartaachske striidkrêften, dy't foar it meastepart út hierlingen bestie, nei Kartago sjen te krijen. Hy ferparte it leger neffens komôf en stjoerde de groepen ien foar ien werom, tinkende dat se fuortendaliks betelle wurde soene. Mar de Kartaachske oerheid hie njonkelytsen besletten de hierlingen pas te beteljen wannear't se allegear oankommen wiene, om dan mei harren oer in leger betellingsbedrach te ûnderhanneljen. Nei jierren fan kriich wie de skatkiste sa goed as leech. De soldaten wiene der net wiis mei en kamen yn opstân. Gisko waard hjitten werom út Sisylje te kommen en ûnderhannelje mei harren. Gisko wie tige populêr yn it leger en hy wist de ûntefredenens te bedarjen. Om ûnbekende reden sakke de disipline hommels nei ûnderen en guon soldaten wegeren eltse oerienkomst mei Kartago oan te nimmen. Dêrnei bruts der rebûlje út en dyjingen dy't net mei de rebûlje meidiene, waarden ta dea stiennige. Gisko en syn delegaasje waarden finzennommen en de skatkiste, dy't se mei hiene, waard yn beslach nommen. Doe bruts der kriich út tusken de opstannelingen ûnder lieding fan Spendius en Matho, en it Kartaachsk leger ûnder leiding fan Hanno de Grutte en Hamilkar Barka.
47 Meters Down
Untfangst
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie 47 Meters Down in boppegemiddeld goedkarringspersintaazje fan 54%, basearre op 154 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] giet mei syn eangstoanjeiend útgongspunt net sa fier as er gean moatten hie, mar de toskige antagonisten biede likegoed noch genôch spanning foar minder folle-easkjende horrorfans." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle 47 Meters Down in goedkarringspersintaazje fan 52%, basearre op 24 resinsjes.
Meubelfabryk Van der Veer
Meubelfabryk Van der Veer op De Jouwer wie spesjalisearre yn it meitsjen fan stuollen.
Tolfde Alvestêdetocht
Wedstryd
Underweis fan Boalsert nei Harns besocht de skynber net wurch te krijen Paping ter hichte fan Wytmarsum en riid by de oare trije mannen wei. Hy ried ferskate hûnderten meters op har út, en by trochkomst yn Harns lei er trije minuten foar. It groepke efterfolgers wie ûnderwilens wer in kwartet wurden trochdat Weijs wer oansletten wie. It gie him lykwols al rillegau wer oer de meuch, dat yn Frjentsjer kamen Van den Berg, Uitham en Verhoeven sûnder him troch. Paping hie tsjin dy tiid syn foarsprong útboud ta alve minuten.
Peculiar (Missoery)
Peculiar is in stêd yn it westlike part fan 'e Amerikaanske steat Missoery. De plaknamme betsjut: "Nuver" of "Apart", en it pleatslike biedwurd is: "Where the odds are with you". Dat betsjut letterlik: "Dêr't de even getallen mei jo binne", mar wol safolle sizze as "Dêr't it tafal yn jins foardiel wurket." It is in wurdboarterij, mei't odd ek "nuver" betsjut en dus in synonym fan peculiar is. Peculiar makket diel út fan 'e stêdekloft fan Kansas City (Missoery). Neffens in offisjele skatting út 2016 hie it stedsje doe krapoan 5.000 ynwenners.
Skiednis
Peculiar waard op 29 july 1868 stifte troch de lânmjitter fan 'e county, in Robert Cass. Iere kolonisten kamen benammen per rivierboat nei westlik Missoery ta út Illinois, Iowa, Michigan, Pennsylvania en Ohio. Oer lân kamen ek lju út Tennessee, Kentucky en Firginia.
Bestjoer
Peculiar is in gemeente dy't bestjoerd wurdt troch in keazen boargemaster mei in sittingstermyn fan twa jier en in seiskoppige gemeenterie dy't ek in sittingstermyn hat fan twa jier. De trije wiken fan Peculiar tsjinje elts as kiesdistrikt foar twa fan 'e seis gemeenteriedsleden. Elts jier binne der ferkiezings foar ien gemeenteriedslid yn elts fan 'e trije wiken.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Peculiar 10,0% âlder as 65 jier en 29,1% jonger as 18 jier. Fierders bestie 21,1% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst yn 2000 7,5% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe, ynkl. 9,4% fan 'e leeftydskategory fan ûnder de 18 jier en 11,7% fan 'e leeftydskategory fan boppe de 65 jier.
Auke Holtrop van der Zee
Libben en wurk
Auke boude ek motorjachten en in tal skippen roefpreammen, in skipstype lykas de Grinslanner bolskipkes. Boppedat waarden der noch altyd houten skippen boud. Neist in soad boeiers en in Frysk jacht, botters ek twa tsjotters. It snijwurk oan alle tsjotters en Fryske jachten fan nei ûngefear 1885 binne nei alle gedachten fan Auke. Yn de krisistiid gie de werf hieltiten fierder efterút. Doe ’t Auke yn 1939 yn earmoede ferstoar yn it hellinghûs waard de werf rêden troch de famylje De Jong, eigener fan Douwe Egberts. Yn 1940 waard de werf ferhierd oan de ‘alderwetse skipsbouwer’’ Johannes Hendriks van der Meulen en syn beide soannen Tjeerd (1908 -1994) en Johan (1909 - 1982). It wie eartiids de gewoante op Fryske hellingen om de namme fan in ôflevere skip op in plankje oan de timmerskuorre te hingjen. Van der Meulen fernijde de âlde ferware boerdsjes fan Aukebaas.
Waalske Fuery
Foarskiednis
Op 1 april 1572 ferôveren de wettergeuzen Den Briel yn Súd-Hollân. In protte Hollânske stêden sleaten harren doe by de opstannelingen oan. Yn augustus 1572 kamen de stêden Snits, Boalsert en Frjentsjer dêrby. Dit wienen nammentlik festingstêden dy't harren goed ferdigenje koenen at se belegere wurde soene.
Dokkum
De skiedskriuwer Pier Winsemius skriuwt dêroer: ''Also is de Stadt Dockum, nadat de selve drie dagen te vooren van den Spaenschen verlaten was wederom aen haer ghecomen. Die terstont begost hebben na hare maniere alle wreetheyt te gebruycken. Waer over binnen de Stadt groot gecrijt ende getter gehoort is. Middeler-tijt zijn van Groningen gecomen tsestich Ruyters die den Stadts-plaetse (van waer men na Collum gaet) ingenomen ende alles doot gheslaghen hebben. Sonder ooghen te nemen op Mans, Vrouwen, Kinderen ofte andersins. De doode lichamen zijn over de Straten ghestroyt. En het bloet is in vele plaetsen over de selve gevloden. Also dat sij in dese furie noch Papijsten noch Reformeerden verschoont hebben.''
Sakoku
Yn it tiidrek fan de Sakoku wie Japan lykwols net folslein isolearre. Under tige strikte kondysjes wiene hiel beheind kommersjele relaasjes mei it bûtenlân mooglik, mar wol ûnder strang tafersjoch fan de Shogun. De Nederlanners op it eilân Desjima hienen dêr in wichtige rol yn.
Haniastate (Holwert)
thumb|Haniastate yn 1722 Haniastate lei súdlik fan Holwert, gemeente Dongeradiel. Fan de state is neat werom te finen. It grutte stee wie mei beammen beplante yn in parkeftige oanlis. De state wurdt yn de 15e iuw foar it earst neamd. De âldste fermelding fan de Hania's fan Holwert komt út 1453. Yn de namme fan de pachter fan 1511 waard de state Hanygen neamd. De family Hania stoar yn de 16e iuw út. Hania waard dêrnei it hûs fan in tûke fan de Aylva's.
Tsjerke fan Dimitri op it Bloed
Skiednis
Op it plak fan de moard fan tsarevitsj Dimitri waard yn de earste jierren fan de 17e iuw in houten kapel delset. Yn 1630 waard de houten kapel ferfongen troch in houten tsjerke, dy't yn 1692 ferfongen waard troch de hjoeddeiske stiennen tsjerke. De tsjerke leit oan de kant fan de Wolga yn it noardeastlike part fan it kremlyn.
Hawaï (betsjuttingsside)
"Hawaï", "Hawaiï" of "Hawaii" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Rients Feikes de Boer
Rients Feikes de Boer (Wolsum, 17 april 1869 - Amsterdam, 20 july 1951) wie in Nederlânsk boer en politikus.
Serafim-Divejevo-kleaster
De ûntwikkeling fan it kleaster
Mei de segen fan Serafim fan Sarov waard der yn 1826 in oare mienskip yn Divejevo oprjochte, de susters fan Kazan. Wylst de besteande nonnemienskip bestie út âldere froulju en widdo's wie dit in mienskip fan jonge fammen. Om yn harren ûnderhâld te foarsjen waard der lân beskikber steld en by in boarne in mûne boud. Dizze boarne waard letter ferneamd nei Serafim. Under de lieding fan Elena Manturova waarden der by de Kazantsjerke nije tsjerken boud, de 'Tsjerke fan de Berte fan Kristus' (1829) en de 'Tsjerke fan de Berte fan de Mem Gods' (1830).
Ashmore- en Cartiereilannen
De Ashmore- en Cartiereilannen (Ingelsk: Ashmore and Cartier Islands) binne in ekstern territoarium fan Austraalje, dat ûnder direkt bestjoer stiet fan it Australyske federale regear. It territoarium bestiet út in pear ûnbewenne eilantsjes, eins suver mear sânbanken, yn 'e Timorsee, healwei tusken Austraalje en Yndoneezje. De eilannen hawwe mei-inoar in oerflak fan krapoan 200 km², de lagunes en omlizzende territoriale wetters ynbegrepen.
Minskesmokkelproblematyk
Mei't Ashmore Reef it Australysk grûngebiet is dat it tichtst by Yndoneezje leit, wie it yn it ferline in populêre bestimming foar minskesmokkelders en asylsikers, ek al binne de iennichste swietwetterboarnen dêre besmet mei goalera en sadwaande ûndrinkber. As se ienris op Ashmore Reef wiene, befûnen de flechtlingen har yn Austraalje en koene se dêr dus asyl oanfreegje. Sûnt 2001 hat it Australyske regear der alles oan dien om dizze praktiken tsjin te gean, lykas it opfieren fan 'e patrûljes fan 'e Keninklike Australyske Marine yn it gebiet, en it trochwizen fan asylsikers nei trêde lannen yn Oseaanje, lykas Papoea Nij-Guineä en Naurû.
Offreding
In ôffreding is in algemiene oantsjutting foar de skieding fan in stik grûn fan it omlizzende lân. Foarbylden fan in ôffreding binne:
Sully Prudhomme
Libben
Dêrnei waard waard er mear in dichter fan "poésie personnelle", dat wol sizze gedichten dy't formele elegânsje mei moaie bylden, tinzen en gefoelens yn har ferienigen en b y de lêzers fan dy tiid likegoed yn de smaak foelen as de noflik lêsbere filosofyske essays oer allerhanne tema's dy't er skreau en yn grutte tallen publisearre.
Koraalsee-eilannen
De Koraalsee-eilannen (Ingelsk: Coral Sea Islands) binne in ekstern territoarium fan Austraalje, dat bestiet út in grut tal ûnbewenne tropyske koraaleilantsjes en koraalriffen yn 'e Koraalsee, noardeastlik fan 'e Australyske steat Queenslân. Bestjoerlik foarmet it gebiet it Koraalsee-eilanneterritoarium (Coral Sea Islands Territory), dat ûnder direkt bestjoer stiet fan it Australyske federale regear.
Skiednis
De Koraalsee-eilannen waarden yn 1803 foar it earst yn kaart brocht. Yn 'e 1870-er en 1880-er jierren waard der op 'e eilannen gûano wûn (seefûgelstront, oftewol fosfaat, foar keunstmest), mar it ûntbrekken fan in permaninte swietwetterfoarrie kearde op 'e lange termyn de kolonisaasje fan it gebiet tsjin. Yn 1901, doe't seis Britske koloanjes de Australyske Federaasje foarmen, kamen de eilannen by Austraalje te hearren, as ûnderdiel fan 'e steat Queenslân. Nei hast santich jier waarden se yn 1969 bestjoerlik fan Queenslân losmakke, en waard it Koraalsee-eilanneterritoarium oprjochte, dat yn 1997 útwreide waard mei it súdlike Middleton Rif en Elizabeth Rif.
Red (film út 2010)
Plot
Moses nimt de no net mear ûnwillige Sarah mei nei New York, dêr't se de mem fan 'e fermoarde sjoernaliste besykje. De oanwizings dy't dat petear opsmyt, liede harren nei in list ta mei de nammen fan Moses en ferskate oaren, dy't op Moses en twa oaren nei allegear al deamakke binne. Ien fan 'e beide oaren is âld-CIA-agint Marvin Boggs, dy't Moses goed ken. Hy en Sarah sykje de paranoïde Boggs op yn 'e sompen fan Floarida, dêr't er nei syn pinsjonearring ûnderdûkt is. Boggs stelt fêst dat alle persoanen op 'e list belutsen wiene by in geheime misje yn Gûatemala yn 1981, wêrby't in hiel doarp útmoarde wie troch leden fan 'e Amerikaanske feilichheidstsjinsten. Moses, Boggs en ferskate lju dy't no dea binne, waarden der neitiid byhelle om dy oarlochsmisdie te fertsjustermoanjen.
Opbringst
Red brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $90 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $108,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $198,6 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $58 miljoen betsjut dat in winst fan $140,6 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Rainer Maria Rilke
Rainer Maria Rilke (Praach, 4 desimber 1875 – Montreux, 29 desimber 1926) wie ien fan wichtichste lyryske dichters yn it Dútsk. Njonken dat skreau er ferhalen, in roman, opstellen oer keunst en kultuer en ek tal fan fertalingen fan literêr wurk en lyryk. Rilke syn mânske briefwikseling is in wichtich part fan syn literêre erfskip.
Beskermers fan de Whills
De Beskermers fan de Whills of Warders fan de Whills (Ingelsk: Guardians of the Whills) binne in monastyske oarder fan asketyske krigers út 'e Star Wars-franchise. Hja ferearje de Krêft, in metafysyske enerzjy dy't skepen wurdt troch alle libbene wêzens mei-inoar. Oars as de Jedi en de Sith brûke de Beskermers fan 'e Whills lykwols de Krêft net om skynber boppenatuerlike fermogens te bemachtigjen lykas telekineze, telepaty en foarkennis. Ynstee hawwe hja ta taak om yn 'e Hillige Stêd op 'e moanne Jedha pylgers te beskermjen dy't dêre de timpel mei de kyberkristallen besykje.
It konsept waard letter út it senario foar de earste film skreaun, en útsein dat de Whills koart neamd waarden yn it senario en de ferboeking fan Star Wars: Episode III – Revenge of the Sith (2005) waard oant 2016 neat mear fan harren fernommen. Yn 'e film Rogue One: A Star Wars Story, dy't dat jiers útkaam, waarden de Beskermers fan 'e Whills yntrodusearre mei in troch senarioskriuwer Chris Weitz recycle gebrûk fan 'e term.
Kirk Douglas
Jonkheid en oplieding
Syn jonkheid brocht Douglas troch yn djippe earmoede, sa't er letter beskriuwe soe yn syn autobiografy The Ragman's Son, dy't er yn 1988 publisearre. Syn heit, dy't yn Ruslân hynstekeapman west hie, waard yn Amearika in foddejoad, dy't fodden, stikjes metaal en oare rommel opkocht om it guod te recycljen, al bestie dat wurd doe fansels noch net. Syn heit wie in agressive alkoholist, dy't amper nei syn húshâlding omseach. It wie Douglas syn stiiffêst doel om oan 'e earmoede te ûntkommen en 'it te meitsjen' as akteur, fan it stuit ôf dat er op 'e beukerskoalle ris it gedicht The Red Robin of Spring opsei en dêr applaus foar krige. As opslûpen jonge ferkocht er hapkes oan fabryksarbeiders om genôch jild te fertsjinjen dat er molke en bôle foar himsels, syn mem en syn susters keapje koe. Letter besoarge er kranten en hied er mear as fjirtich oare baantsjes ear't er as akteur oan it wurk gie.
Lettere jierren
Yn 1987 spile Douglas yn 'e tillefyzjefilm Queenie, en yn 1988 wied er te sjen yn 'e mei twa Emmys bekroande tillefyzjefilm Inherit the Wind, mei Jason Robards en Jean Simmons. Hy waard yn 1990 foar syn tsjinsten oan 'e Frânske keunsten en letteren opnommen yn it Légion d'Honneur. Oan it begjin fan 'e 1990-er jierren wurke Douglas mei oan 'e films Oscar (1991) en Welcome to Veraz (1991) en de tillefyzjefilm The Secret (1992), oer in pake en in pakesizzer dy't allebeide wrakselje mei lêsblinens. Hy spile de rol fan generaal Kalthrob yn 'e ôflevering Yellow fan 'e horrorsearje Tales from the Crypt, út 1991, wêrfoar't er nominearre waard foar in Emmy Award foar bêste akteur yn in dramasearje. Dat jiers ûntfong er ek de AFI Life Achievement Award, in oeuvrepriis dy't útrikt wurdt troch it Amerikaansk Filmynstitút (AFI).
Yn 1999 krige Douglas ek de oeuvrepriis fan 'e Screen Actors Guild Awards, yn 2001 folge troch Gouden Earebear, de oeuvrepriis fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Berlyn. Ek waard him yn 2002 de Nasjonale Medalje foar de Keunsten takend troch presidint George W. Bush. Yn oktober 2004 waard yn Palm Springs, yn Kalifornje, it stjitnammeboerd fan 'e nei Douglas ferneamde Kirk Douglas Way ûntbleate troch de organisaasje fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Palm Springs. Ek krige er foar syn bydragen oan 'e Amerikaanske filmyndustry in stjer op 'e Hollywood Walk of Fame, ter hichte fan 6263 Hollywood Boulevard. Douglas is mei James Stewart, Gregory Peck en Gene Autry ien fan 'e fjouwer filmakteurs fan wa't de stjer op 'e Hollywood Walk of Fame stellen en ferfongen is.
Relaasjes en bern
Yn 'e tiid dat Douglas oan 'e Amerikaanske Akademy foar de Toanielkeunst (AADA) yn New York studearre, wie syn klasgenoate Lauren Bacall inkele jierren efterinoar smoarfereale op him, sa't se yn 1978 sels yn har autobiografy By Myself and Then Some útbrocht. Se giene in pear kear út, mar mear as freonen, want Douglas hold de boat ôf. "Hy wie freonlik en leaf – mocht graach yn myn selskip wêze – mar ik wie dúdlik te jong foar him," skreau Bacall, dy't acht jier mei Douglas skeelde. In oare, âldere klasgenoate, Diana Dill, foel mear by Douglas yn 'e smaak. Se trouden op 2 novimber 1943, en krigen twa soannen: akteur Michael Douglas (1944) en filmprodusint Joel Douglas (1947). Yn 1951 einige harren houlik lykwols yn in skieding.
Godstsjinst
Doe't er yn 1991 op in hier nei omkaam by in helikopterûngelok, makke dat yn Douglas lykwols wat wekker dat lang slommere hie. Nei in protte selsûndersyk en it lêzen fan in soad boeken oer religy, late dat derta dat er it joadendom fannijs omearme. Oer dy syktocht nei de betsjutting fan it libben skreau er neitiid it boek Climbing the Mountain: My Search for Meaning. Doe pas murk er op dat it ûnderlizzende motyf yn ferskaten fan syn films, lykas The Juggler (1953), Cast a Giant Shadow (1966) en Remembrance of Love (1982), gie oer in joad dy't himsels net as joad sjocht, mar úteinlik dochs syn joadskheid ûntdekt.
Polityk
Douglas wie syn hiele libben lang in oertsjûge lid fan 'e Demokratyske Partij. Hy skreau út en troch brieven oan politisy dy't er koe, yn in besykjen om harren opfettings en dêrmei it regearingsbelied by te stjoeren. Douglas en syn frou Anne reizgen fierders troch de jierren hinne, op eigen kosten en sûnder dêrmei de publisisteit op te sykjen, nei mear as fjirtich ûnderskate lannen om as ûnbetelle ambassadeurs foar de Feriene Steaten lêzings te hâlden oer demokrasy en hoe't it demokratysk polityk systeem wurket. Foar dy ynspannings kende presidint Jimmy Carter Douglas yn 1981 de Presidinsjele Frijheidsmedalje ta, de heechste boargerlike ûnderskieding dêr't de Feriene Steaten oer beskikke.
Sûnensswierrichheden
Yn desimber 2016 fierde Douglas syn hûndertste jierdei yn it Beverly Hills Hotel yn syn wenplak Beverly Hills, yn oanwêzichheid fan syn frou Anne, syn soan Michael, syn skoandochter Catherine Zeta-Jones, oare famyljeleden en goede freonen, lykas Don Rickles, Jeffrey Katzenberg en Steven Spielberg. Troch de gasten waard er neitiid omskreaun as "noch goed halich". Hy wie by steat om sûnder wifkjen de feestseal yn te rinnen dêr't de fiering plakhie.
Katedraal fan de Transfiguraasje fan de Hear (Uglitsj)
Skiednis
De op it súdeasten fan de katedraal steande frijsteande achthoekige klokketoer datearret út 1730. It oerwurk yn de toer is modern en ferfong in âlder oerwurk.
Tidens de Sovjet-tiid waard de katedraal sletten foar de earetsjinst en yn 1928 oan it Museum fan Uglitsj oerdroegen. Sûnt 2004 wurdt de katedraal wer folslein brûkt foar de earetsjinst, yn de jierren 2009-2010 waard it eigendom fan de katedraal werom jûn oan de Russysk-Otterdokske Tsjerke.
Untdekking fan Hawaï
De ûntdekking fan Hawaï troch James Cook
In Hawaïaanske myte ferhellet hoe't de god Lono op in reinbôge út 'e himel nei Hawaï ried, dêr't er fereale rekke op 'e kreaze prinsesse Kaikilani, dy't er ta frou naam. Doe't er lykwols murk dat der in haadman wie dy't ek in eachje op har hie, waard er fan jaloerskens sa breinroer, dat er har deasloech. Mar wylst se stoar, oertsjûge se him fan har útslutende leafde foar him allinne. Hy wie stikken fan fertriet om wat er dien hie en nei moannen fan doelleas omswalkjen, sette er ôf de see op yn in reuseftige kano mei in hege mêst en seilen fan weve Niïhau-matten. Foar't er ôfsette, lykwols, ûnthiet er it folk dat er ien dei weromkomme soe. De Hawaiïanen holden it oantinken oan him yn libben troch in jierliks rispingsfeest, de makahiki, dat fjouwer moannen duorre. Yn dy tiid waarden der behalven feesten en religieuze rituëlen ek sportmjittings holden, lykas atletyk-, wraksel- en kanoroeiwedstriden en fiskers- en surftoernoaien. Sels de oarlochfiering waard stillein foar de makahiki.
Doe't er nammentlik op 11 febrewaris 1779 wer by Hawaï oankaam, wie de makahiki ûnderwilens ôfrûn. Boppedat waard er troch syn brutsen mêst en it feit dat er diskear tsjin 'e klok yn om it eilân hinne fearn wie, sjoen as in ûngeloksbringer. Al gau kaam it ta botsings tusken de Britten en de Hawaïanen. Cook syn mannen brieken ôffredings ôf en namen fike godsbylden út 'e timpels om as baarnhout te tsjinjen, en yn reäksje lei de pleatslike ali‘i beslach op ien fan Cook syn roeiboaten. Dêrop naam Cook op 14 febrewaris Kalani‘ōpu‘u, de kening fan it eilân Hawaï, yn gizeling oant de roeiboat weromjûn wurde soe. Dy taktyk hie goed fertuten dien by eardere konfrontaasjes mei de lânseigen befolking op û.o. Tahity. By de folle oarlochssuchtiger kultuer fan 'e Hawaï-eilannen wie it lykwols in tragyske ynskattingsflater, mei't de Hawaïanen net mei har spotte lieten. Wylst Cook-en-dy de kening mei werom oer it strân namen nei har wachtsjende sloepen, waarden se fan alle kanten oanfallen troch yn 'e oarloch behurde krigers, mei as gefolch de dea fan Cook sels en fjouwer Britske mariniers.
Fjirtjinde Alvestêdetocht
Wedstryd
Flak foar Frjentsjer waard it kwartet lykwols byhelle troch in fiiftal efterfolgers, besteande út Albert Bakker fan Grins, Rein Jonker fan Wytgaard, Robert Kamperman fan Almeare, Nanne Semplonius fan De Lemmer en Evert van Benthem fan Sint-Jansklooster, de winner fan 'e Trettjinde Alvestêdetocht fan 1985. Sadwaande stimpelen se njoggenresom ôf yn Frjentsjer. Efter harren folge in twadde groep mei ferskate grutte nammen, ûnder wa de al earder neamde Theun Busser, de bekende hurdrider Hilbert van der Duim, Henri Ruitenberg fan Oldebroek, de nûmer 2 fan 1985, en Jos Niesten fan Heemskerk, dy't letter dy deis lykwols opjaan moast doe't by in falpartij syn skouder út it potsje rekke.
De njoggen koprinners jagen troch de saneamde 'Hel fan it Noarden' tusken Frjentsjer en Dokkum. Op 'e Feinsumerfeart, noch foar Feinsum, besocht Van Benthem te ûntsnappen, mar foarby Bartlehiem waard er op 'e Dokkumer Ie byhelle troch de rest fan 'e kopgroep, wêrfan't tsjin dy tiid twa man ôffallen wiene. Flak foar de trochkomst yn Dokkum weage Jonker in ûntsnapping. De iennichste dy't folgje koe of woe, wie wer Evert van Benthem. Jonker kaam al rillegau te fallen, mar Van Benthem ried mei sin net bot troch, sadat er weromkomme koe. Mei syn twaen kamen se troch Dokkum en setten de weromwei nei Bartlehiem oer de Dokkumer Ie yn. Efter harren wie de rest fan 'e eardere kopgroep ûnderwilens fersplintere rekke: úteinlik bleau inkeld Kamperman oer, dy't by it duo Bakker en Semplonius wei ried.
Sint-Barbaratsjerke (Kutná Hora)
Skiednis
De earste boumaster en arsjitekt wie Johann Parler de Jongere, soan fan Peter Parler, dy't nei alle gedachten ek oan de bouplannen diel naam. Nei de Hussite-oarloggen wiene de út Praach oanstelde arsjitekten Matthias Rejsek, foarsitter fan it Praachske stienhouwersgilde, en Benedikt Ried, arsjitekt fan kening Wladislaus II, mei de bou belest. It oarspronklike plan wie in twaris sa grutte tsjerke te bouwen. Mar de bou wie ôfhinklik fan de opbringsten fan de sulverminen en ek de politike sitewaasje yn dy tiid. Nei de plonderings fan de stêd yn de Hussite-oarloggen en it oanbrekken fan de reformaasje tsjin it ein fan de 16e iuw naam de ynteresse yn de foltôging fan de tsjerke ôf.
De karakteristike trije tintefoarmige dakken krige de tsjerke yn de 19e iuw. It eardere ienfâldige dak waard yn neogoatyske styl neffens de oarspronklike ûntwerpen fan Ried troch de hjoeddeiske konstruksje ferfongen. By dy restauraasje krige de tsjerke der noch ien westlik travee by en in nije westlike gevel.
List fan planetoïden 70801-70900
Dit is in list fan planetoïden 70801-70900.
Leonid Andrejev
Leonid Andrejev, folút: Leonid Nikolajevitsj Andrejev (Russysk: Леонид Николаевич Андреев; sekuerdere transliteraasje: Leonid Nikolajevič Andrejev; Orjol, 21 augustus [datum Alde Styl: 9 augustus] 1871 – Mustamäki (Finlân), 12 septimber 1919) wie in Russysk toanielskriuwer, dichter en skriuwer fan romans, novelles en koarte ferhalen. Hy wurdt beskôge as ien fan 'e meast talintfolle en produktive fertsjintwurdigers fan wat wol de Sulverne Iuw fan 'e Russyske literatuer en keunst neamd wurdt. Yn syn styl kombinearre er eleminten fan it reälisme, it naturalisme en it symbolisme. Hoewol't er troud wie mei in grevinne, stipe er op polityk mêd de ôfsetting fan 'e tsaar, yn 1917. De machtsoername troch de bolsjewiken foarseach er lykwols as rampsillich foar Ruslân. Hy ferfear op 'e tiid nei Finlân, fan wêrút oft er him mei politike manifesten en pamfletten tsjin it bolsjewistysk bewâld yn syn heitelân kearde, oant er foartidich stoar oan in hertoanfal.
Libben
Andrejev wie troud mei grevinne Anna Wielhorska. Harren soan Daniil Andrejev, in dichter en mystikus, wie de skriuwer fan û.m. Roza Mira. Andrejev syn pakesizzer wie de Amerikaanske skriuwster Olga Andrejew Carlisle, dy't yn 1987 in oersette samling fan har pake' koarte ferhalen útjoech, ûnder de titel Visions. Ferskate fan syn toanielstikken binne ek yn Amearika produsearre, lykas The Sorrows of Belgium, dat skreaun wie oan 'e begjin fan 'e Earste Wrâldoarloch as in oade oan 'e heldemoed fan it Belgyske folk tsjin 'e ynfallende Dútsers, en fierders The Life of Man (1917), The Rape of the Sabine Women (1922), He Who Gets Slapped (1922) en Anathema (1923). He Who Gets Slapped waard yn 1924 ek ferfilme. Poor Murderer, in adaptaasje troch Pavel Kohout fan Andrejev syn koarte ferhaal Prakkesaasjes, iepene yn 1976 op Broadway.
Andrejev yn it Frysk
Ferskate gedichten fan Leonid Andrejev binne nei it Frysk ta oerbrocht troch klassyk oersetter Klaas Bruinsma, dy't benammen bekend is troch syn ferfrysking fan Homêros syn Ilias en Odyssee en in hiele rige Aldgrykske toanielstikken fan skriuwers as Sofokles, Aiskylos, Euripides en Aristofanes. Syn fertalings waarden yn gearbrocht ûnder de titel Leonyd Nikolájewytsj Andréjew, en yn 1974 yn twa dielen publisearre yn it tydskrift Alternatyf.
Eutanasysintrum Hadamar
Yn it Eutanasysintrum Hadamar (Dútsk: Tötungsanstalt Hadamar) yn de Dútske dielsteat Hessen waarden tusken jannewaris 1941 en maart 1945 likernôch 14.500 minsken mei in beheining of in psychyske stoarnis fermoarde. Dat barde yn it ramt fan it nasjonaalsosjalistyske eutanasy- en sterilisaasjeprogramma Aktion T4. De slachtoffers waarden troch fergassing, in deadlike ynjeksje of troch úthongering om it libben brocht. It eutanasysintrum wie ûnderbrocht yn it âld haadgebou fan de Psychiatryske Klinyk op de Mönchberg yn Hadamar. Ta ontinken fan de slachtoffers is tsjintwurdich de Gedenkstätte Mönchberg iepen foar besikers.
Rjochtspraak
It Hadamar Proses waard it earste grutte proses tsjin de wreedheden fan de nazy's yn de Amerikaanske besettingssône yn Dútslân en duorre fan 9 oant 15 oktober 1945. De Amerikanen wiene wisberet de dieders te ferfolgjen, mar hiene al gaueftich yn de rekken dat it ynternasjonaal rjocht op dat stuit noch net taret wie om de misdieden fan Dútske dieders tsjin harren eigen befolking mei súskses te ferfolgjen. It Amerikaanske militêre tribunaal wie lykwols wol by machte om sân meiwurkers fan it sintrum te ferfolgjen fanwegen harren oandiel oan de misdieden foar de 476 Poalske en Russyske twangarbeiders oer, boargers fan bûnsmaten fan de Feriene Steaten.
Gedenkstätte Hadamar
Yn 1953 waard ta oantinken fan de slachtoffers in reliëf yn it doedestiidske haadgebou (hûs nûmer 5) oanbrocht. Op it begraafplak, dêr't in soad slachtoffers yn massagrêven binne begroeven, waard yn 1964 in momumint ûntbleate mei de tekst Mensch, achte den Menschen.
Leviathan
Yn 'e earste tsien regels fan Leviathan skilderet Neruda op tûke wize de eftergrûn fan it gedicht: ferkeardelingen út fiere lannen binne ûnderweis nei Antarktika om 'e walfisken te bejeien. Harren freeslike fjoerspijende skip steamt stadichoan fierder op nei it suden. Yn regels 11-14 komt de lêzer foar it earst yn 'e kunde mei de grasjeus foarbyswimmende walfisk. Yn regels 15-41 wurdt de walfisfarder yn detail beskreaun, en Neruda brûkt dêrfoar in helske byldspraak, wêrby't er safier giet dat er it skip "berne fan mem Medusa" neamt. De ûnbidigens fan 'e walfiskfarder komt op 't aljemint, it wâld oan mêsten; it skip is in ynkarnaasje fan 'e nacht en fan it kwea. Yn regels 42-53 berikt Leviathan dan einlik syn skriklike hichtepunt, as Neruda it harpoenearjen fan 'e walfisk beskriuwt, en de stadige, bluodderige, aaklike dea fan it grutte bist. Leviathan einiget mei te sizzen dat de dea fan 'e walfisk in reuseftige, tesmoarende tekken fan bloed op it oerflak fan 'e see efterlit.
Dead Heat (roman fan Patricia Briggs)
Ynhâld
Dy ûntdekking bringt in hiel plysjesirkus oan 'e gong, wêrby't earst de pleatslike plysje ferskynt, dy't unanym fan miening is dat it om in mispleatste grap giet, folge troch twa aginten fan Cantrip, it nije federale agintskip dat ynformaasje oer de ierdgeasten, de wearwolven en oare boppenatuerlike wêzens sammelje moat. Dizze beide, Jim Marsden en Hollister Leeds, lykje alteast kundiger en behelpsumer as dy dy't Anna en Charles earder yn Boston troffen hawwe (sjoch: Fair Game). Mar Charles hie fuort nei syn ûntdekking in tillefoantsje pleatst nei syn heit Bran, de marrok, dy't oer alle wearwolven yn Noard-Amearika hearsket. Bran Cornick brûkt dêrop syn ynfloed by de Amerikaanske autoriteiten om 'e FBI-agint fan syn kar mei de saak belêstge te krijen, en dat is aginte Leslie Fisher, dy't ûnderwilens út Boston oerpleatst is nei Nevada.
It is in smoardrokke tiid op it bedriuw fan 'e famylje Sani, want de alve dagen duorjende Scottsdale Arabian Horse Show begjint dy wike. Sawol Kage as de beide jongste bern Michael en Mackie dogge mei oan ferskate ûnderdielen, en boppedat is der in hynstekeuring dêr't de hynders fan de fokkerij toand wurde moatte. Charles en Anna krije te hearren dat alle klassen fan de kres it evenemint besykje sille, en hâlde dêrby yn 'e mande mei de wearwolven fan Hosteen syn troep in eachje yn it seil, mar de bart neat.
Us-Leaffrouwetsjerke (Kalundborg)
Skiednis
De tsjerke waard gaueftich nei 1200 yn romaanske styl boud op inisjatyf fan de eale Peder Strangesen en syn frou Ingeborg. De heit fan Peder Strangesen wie de stifter fan Kalundborg en stie yn heech oansjen. De sakristy oan de noardlike muorre fan it koar út likernôch 1400 is goed bewarre bleaun. Om 1500 hinne krige de sakristy der in ferdjipping by.
Conan the Barbarian (film út 1982)
Plot
Op in dei, as er yn 'e wyldernis ûnderweis is, komt er by de wente fan in tsjeppe frou lâns, dy't him deryn nûget en him fertelt dat se wit wêr't er nei siket en ek wêr't er dat fine kin. Yn ruil foar dy ynformaasje wol se seks mei him hawwe. Dêr hat Conan gjin beswier tsjin, dat se reitsje tegearre op bêd en ûnder it bedriuwen fan 'e leafde fertelt de frou him dat er fine sil wat er siket yn 'e alâlde sted Shadizar yn it lân Zamora. Neitiid besiket se him te fermoardzjen, mar hy smyt har yn it hurdfjoer. Dan docht bliken dat se gjin gewoane minske is, mar in hekse, want se feroaret yn in ljochtsjend stal dat lûd laitsjend fuortflitst. De oare deis ûntdekt Conan bûten de wente fan 'e hekse in man dy't dêr mei keatlings fêstset is. Hy hjit Subotai en is in Hyrkanyske bôgesjitter en dief. Conan befrijt him en de beide mannen jouwe har tegearre ôf.
Produksje
Oliver Stone waard oanlutsen as in "senarioskriuwer fan namme", nei't filmstudio Paramount Pictures de meiwurking fan sa'nent oan it skript as betingst steld hie foar it finansieren fan 'e film mei in budget fan $2,5 miljoen. John Milius krige belangstelling foar it projekt troch de searje tariedende skilderijen en tekenings dy't Ron Cobb yn opdracht fan Pressman makke. Milius wie in regisseur dy't yn Hollywood bekend stie om syn macho-senario's fan plysjefilms as Dirty Harry (1971) en Magnum Force (1973), mar hy wie al lange tiid in bewûnderder fan aventoerefilms as The Vikings (1958). Hy betong dat er it senario fan Stone nei eigen beleavjen oanpasse mocht. Om't Milius foar syn earstfolgjende film ûnder kontrakt stie by Dino De Laurentiis, in ynfloedrike Italjaansk-Amerikaanske produsint fan fantasyfilms, rekke dy ek by de ferfilming belutsen.
Distribúsje
De distribúsje fan Conan the Barbarian waard yn Noard-Amearika fersoarge troch Universal Pictures, en yn 'e rest fan 'e wrâld troch 20th Century Fox. De film gie op 16 maart 1982 yn premiêre yn Spanje en iepene op 14 maaie yn 'e Amerikaanske bioskopen. Yn 'e 1980-er jierren waard Conan the Barbarian al útbrocht op VHS-keapfideo. De film kaam foar it earst op dvd beskikber yn 2000, yn in justjes útwreide ferzje mei twa minuten ekstra spyldoer (131 minuten).
Brêge (betsjuttingsside)
"Brêge" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings: