cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Aura (boppenatuerlik ferskynsel)
In aura is yn 'e esotery in soartemint krêftfjild fan opljochtsjende mearkleurige strieling om in persoan, bist of foarwerp hinne. It leauwe dat eltsenien in aura hat, komt foar yn new age-opfettings, dêr't it soms ek omskreaun wurdt as in subtyl lichem. Paragnosten en holistyske genêzers hâlde gauris út dat se it fermogen hawwe om 'e omfang, kleur en fibraasje fan aura's sjen te kinnen. Yn 'e alternative genêskunde fan new age-groepen wurdt it aura beskôge as in ferburgen diel fan 'e anatomy, dat de sûnens fan oangeande persoan yn sawol negative as positive sin beynfloedzje kin. Faak omfiemet it aura yn sokke leauwensstelsels ferskate sintra fan libbenskrêft dy't nei hindoeïstysk foarbyld chakra neamd wurde. Ideeën oangeande it bestean en de wurking fan aura's wurde op gjin inkele wize ûnderstipe troch wittenskiplik bewiis en wurde dêrom ornaris beskôge as in foarm fan pseudowittenskip. By tests ûnder behearske omstannichheden hat men gjin bewiis fine kinnen foar it bestean fan it fermogen om aura's te sjen.
Wittenskiplik stânpunt
Neffens de gongbere opfettings yn 'e neurology kin it sjen fan neibylden ferskate oarsaken hawwe, wêrfan't de meast foarkommenden binne: epilepsy, migrêne en it gebrûk fan psychedelyske drugs, lykas LSD. Ek kin it bygelyks gean om optyske effekten feroarsake troch oandwanings oan it minsklik gesichtssysteem (eagen, ferbining tusken eagen en harsens en dat diel fan 'e harsens dat de input út 'e eagen ferwurket).
Selsspot
Selsspot is in type humor yn 'e foarm fan it fermogen om de gek mei jinsels te hawwe. It is ek in foarm fan selskennis. Selsspot wurdt yn Jeropa ornaris beskôge as in tige positive en deugdsume eigenskip, om't it oanjout dat men jinsels net al te serieus nimt. Yn dy sin is it in foarm fan beskiedenens en it tsjinstelde fan idelheid. Yn 'e Feriene Steaten wurdt selsspot faak net snapt en sjoen as in ûnbegryplik leechlizzen fan jinsels. Ynstee wurdt it toanen fan it eigen selsfertrouwen dêr as in deugd beskôge, wat yn Jeropa oer it algemien wer opfet wurdt as ferachtlike opskepperij. Selsspot kin ek in selsferdigeningsmeganisme wêze, wêrby't men de gek mei jinsels hat om oaren foar te wêzen.
Joazef (soan fan Jakob)
Joazef (Hebriuwsk: יוֹסֵף, bestjutting: God foeget ta) is in persoan út it Alde Testamint en de op ien nei jongste soan fan de aartsheit Jakob. Jakob wie tige wiis mei Joazef en neffens de Bibel wie hy syn favorite soan. Ut oergeunst ferkochten syn bruorren him dêrom as slaaf oan Ismaeliten, dy't Joazef nei Egypte brochten. Yn Egypte wist Joazef opgong te meitsjen, hy kaam yn de geunst fan de farao en waard sels ûnderkening. Yn in tiid fan oerfloed liet Joazef foar mindere tiden in diel fan de oerfloed opslaan. Doe't der in grutte hongersneed kaam wie der tanksij it wize belied fan Joazef genôch te iten yn Egypte. De hongersneed brocht mannichien nei Egypte om dêr iten te keapjen en ferienige ek Joazef wer mei syn famylje doe't ek syn bruorren foar de ûnderkening ferskynden om nôt te keapjen fan Egypte's oerfloed.
Yn de Koran waard it ferhaal fan Joazef gruttendiels oernommen.
Joazef sjocht syn bruorren wer
Doe't de bruorren werom yn Kanaän wiene en harren heit fernijden wat de ûnderkening fan harren easke hie, makke de âlde Jakob harren ferwiten en frege wêrom't hja de ûnderkening ferteld hiene dat der noch in broer wie. It beslút fan Jakob stie fêst: hy liet Benjamin net gean. Mar doe't de honger oanbleau en it graan oprekke moast er belies jaan en syn jongste soan gean litte nei Egypte. Om de ûnderkening tefreden te stellen liet Jakob geskinken meinimme en dûbeld safolle jild om ek it jild yn de sekken werom betelje te kinnen.
Earste Alvestêdetocht
Ynskriuwing
Tsjin 'e ein fan 1908 waard troch it Nederlânsk Bûn foar Lichaamlike Opfieding (NBLO) in organisearre Alvestêdetocht útskreaun, dy't organisearre wurde soe troch it Frysk Iisbûn. De datum soe noch neier bepaald wurde en oant en mei 5 jannewaris 1909 wie der gelegenheid ta ynskriuwing. Doe't it ein desimber lykwols hurd begûn te friezen en it iis goed genôch ornearre waard foar in Alvestêdetocht, waard lykwols abrupt besletten en helje de tocht nei foarren. De nije eindatum foar de ynskriuwing waard ferskood nei 1 jannewaris. Wa't te lang wachte hie mei ynskriuwen, fiske sadwaande efter it net. Sels ynskriuwings dy't op âldjiersdei binnen kamen, waarden om ûnbekende reden net mear akseptearre. Uteinlik die bliken dat mar 48 persoanen har op 'e tiid ynskreaun hiene, ta ûnfernoegen fan in soad lju dy't te let west hiene.
Skaad
Astronomy
Yn 'e astronomy is der sprake fan in moannefertsjustering as de ierde in skaad op 'e moanne smyt. As de moanne in skaad op 'e ierde smyt, hjit dat in sinnefertsjustering. In himellichem kin foar minsken sichtbere skaden op 'e ierde smite as syn skynbere magnitude itselde of leger is as –4. Dat betsjut dat de iennichste himellichems dy't foar minsken sichtbere skaden op 'e ierde smite kinne, de sinne en de moanne binne en, as oan tige selden foarkommende omstannichheden foldien wurdt, Fenus en Jupiter.
Alvestêdetochten foar 1909
Alvestêdetochten foar 1909 wiene net offisjeel of organisearre, mei't pas yn 1909 de Earste Alvestêdetocht plakfûn. Dat wol lykwols net sizze dat foartiid nea sokke tochten ferriden waarden. It wie nammentlik yn Fryslân by leafhawwers fan reedriden al lang wizânsje om winterdeis, sadree't de tsjûkens fan it natoeriis dat taliet, te besykjen om by alle Fryske stêden lâns te riden.
Njoggentjinde iuw
Ek út 1864 (Oane en Fetse Boersma, Douwe en Klaas Joustra en Foppe Wiersma), 1868 (Pieter Dikhoff en Sjoerd van der Wey), 1871 (Douwe en Klaas Joustra en Foppe Wiersma) en 1885 (Jacob de Jong, Wiepke Sangers, Durk van der Stal en Hendrik van der Veen) binne gefallen bekend fan reedriders dy't mei súkses in alvestêdetocht wisten te folbringen.
Gerda van den Bosch
Gerda van den Bosch (Batavia, 8 augustus 1929) is in Nederlânsk byldhouster.
Nasjonale Yndiaanske Jeugdried
Skiednis
Yn 1963 sette de NIYC útein mei de útjefte fan in nijsbrief dat ien kear yn 'e moanne útkaam, mei as titel ABC: Americans Before Columbus. Dat wie de earste publikaasje fan 'e Red Power-beweging. Dit nijsbrief wie doedestiden liedend op it mêd fan it radikale Yndiaanske gedachteguod, en waard binnen in pear jier al troch 180 stammen ûnder harren leden ferspraat.
Ein sechstiger jierren naam de NIYC fierders mei de swarte Amerikaanske Boargerrjochtebeweging diel oan 'e saneamde Earmeljuskampanje yn Washington, D.C. Dat wie in massale demonstraasje tsjin earmoede yn 'e Feriene Steaten, dêr't ek it gematigder Nasjonaal Kongres fan Amerikaanske Yndianen (NCAI) oan meidie. Ek wie de NYIC belutsen by it saneamde Paad fan Brutsen Ferdraggen (Trail of Broken Treaties), in mars op Washington, D.C. dy't yn 1972 organisearre waard troch de Amerikaanske Yndiaanske Beweging (AIM), en dy't einige mei de dagenlange besetting fan it kantoargebou fan it Buro fan Yndiaanske Saken (BIA).
Alexis Love
Libben en karriêre
Yn augustus fan datselde jier makke Love har eigen debút yn in pornografyske film. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat se sûnt yn mear as 225 films spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Vivid Entertainment, Digital Playground, New Sensations, Evil Angel, Digital Sin, Red Light District, Jules Jordan Video, Sin City, Adam & Eve, Penthouse, Hustler Video, VCA Pictures, Anabolic Video, Shane's World, Diabolic Video, Devil's Film, Platinum X Pictures en Pure Play Media.
Jehannes fan Kronstadt
Libben
Yn oanwêzigens fan in soad minsken soene der genêzings plakfine en mei telegrammen waard der ek tynge dien fan genêzings op ôfstân. It tal brieven en kaarten foar de preester wie sa grut, dat de posterij fan Kronstadt in spesjale ôfdieling opsette liet. De brieven waard fuort nei it alter fan de katedraal brocht, dêr't de preester foar de ferstjoerders fan de post in gebed útspriek. Jehannes krige de bynamme batjûsjka ("heit") fan Ruslân. Ek nei syn dea soene der tal fan wûnders plakfûn ha. Sûnt it begjin fan de jierren 1890 hied er jimmeroan mear krityk op de skriuwer Lev Tolstoj foar syn krewearjen om de otterdoksy yn de sin fan it Panteïsme en it Protestantisme te herfoarmjen. Op 8 oktober 1894 waard Jehannes troch de tsarenfamylje útnoege om nei de Krim te kommen, dêr't tsaar Aleksander III yn syn simmerresidinsje op it stjerbêd lei. Nei in liturgyfiering betsjinne de preester de tsaar fan de hillige sakraminten. Op 20 oktober, yn de lêste oeren fan de tsaar, salve de preester him mei wijde oalje en lei him oant syn ferstjerren de hannen op de holle.
Ferset yn de Twadde Wrâldkriich
Underskate fersetsbewegings
Oare fersetsbewegings wiene it Nederlânske ferset, it Noarske ferset, it Deenske ferset, it Belgyske ferset, it Tsjechyske ferset, it Grykske ferset, it Albaneeske ferset, it Lúksemboarchske ferset en it Eastenrykske ferset. Ek bestie der in Joadsk ferset tsjin 'e nazys, dat benammen yn Poalen goed organisearre wie. Fierders wie der noch de polityk ferfolge opposysje yn Dútslân sels (dêr't sechstjin gruttere fersetsgroepen bestiene, dy't mei-inoar teminsten 27 mislearre oanslaggen op it libben fan Adolf Hitler útfierden.
Konklúzje
Wylst party histoarisy en de regearings fan guon Jeropeeske lannen besocht hawwe om it foar te stellen as wie ûnder harren befolking it ferset tsjin 'e nazys de regel, is it winliken sa dat oeral mar in lyts diel fan 'e ynwenners fan in lân by de yllegaliteit belutsen wie. Foar West-Jeropa leit it persintaazje lju dat yn it ferset siet op 1 oant 3%. Yn East-Jeropa, dêr't de ûnderdrukking fan 'e befolking troch de nazys folle gewelddiediger en ûnmeilydsumer foarmen oannaam, lei dat persintaazje fan gefolgen ornaris in stik heger. Sa wurdt der rûsd dat fan 'e Poalske befolking likernôch 10 oant 15% op 'e iene of oare wize by it ferset belutsen wie. Yn dizze persintaazjes is inkeld aktyf ferset meinommen; passyf ferset, troch it net meiwurkjen mei de besetter, wie fansels folle algemiener.
Binnensteat
Der binne 44 algemien as ûnôfhinklike en soevereine lannen erkende binnensteaten: Dêrfan lizze der mar twa, Bolivia en Paraguay op it westlik healrûn; alle oare binnensteaten lizze yn Jeraazje en Afrika. Der binne 3 saneamde enklavelannen, dy't folslein omsletten wurde troch ien en itselde oare lân. Dat binne: it Fatikaan en San Marino (beide folslein omsletten troch Itaalje) en Lesoto (dat folslein omsletten wurdt troch Súd-Afrika). Fierders binne der 2 saneamde 'dûbele binnensteaten', dy't folslein omjûn wurde troch oare binnensteaten. Om fanút sokke lannen by see te kommen, moatte dus minimaal twa grinzen oerstutsen wurde. Hjirby giet it om Lychtenstein (dat folslein omjûn wurdt troch de binnensteaten Switserlân en Eastenryk) en Oezbekistan (dat folslein omjûn wurdt troch de binnensteaten Afganistan, Kazachstan, Kirgyzje, Tadzjikistan en Turkmenistan).
Pallasiikhoarntsje
Fretten
Lykas alle beambewenjende iikhoarntsjes is it pallasiikhoarntsje yn haadsaak in herbivoar. Op it menu steane benammen blêden, blommen, sied en fruchten. Dêrnjonken beplúzje se ek in lytse hoemannichte ynsekten, en hiel út en troch ris in fûgelaai. By 't hjerstmis lizze pallasiikhoarntsjes in winterfoarrie oan, besteande út ikels en oare nuten.
Wooster (Ohio)
Wooster is in stêd yn it noardeastlike part fan 'e Amerikaanske steat Ohio. It is it haadplak fan Wayne County, en leit likernôch 80 km súdsúdwestlik fan Cleveland en 56 km súdwestlik fan Akron. Neffens in offisjele skatting út 2012 hie Wooster doe rom 26.000 ynwenners op in oerflak fan 42,4 km².
Wooster hjoed de dei
Yn Wooster stiet it Kolleezje fan Wooster, in universiteit mei likernôch 2.000 studinten, dy't stifte waard yn 1866. Fierders binne der ek twa ûnderôfdielings fan 'e Steatsuniversiteit fan Ohio fêstige, ntl. it Lânboukundich Technysk Ynstitút (ATI) en it Lânboukundich Undersyks- en Untwikkelingssintrum fan Ohio (OARDC), dy't beide oan lânboukundige opliedings en ûndersyk wijd binne. De tagongspoarte ta Wooster wurdt foarme troch it Wayne County Airport (BJJ), dat 10 km noardeastlik fan 'e stêd leit.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Wooster 16,6% âlder as 65 jier en 20,4% jonger as 18 jier. Fierders bestie 49,6% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 10,4% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe, ynkl. 14,5% fan 'e leeftydskategory fan ûnder de 18 jier en 8,0% fan 'e kategory fan boppe de 65 jier.
Platina (muzykferkeap)
Platina is in term dy't yn 'e muzykyndustry yn it ramt fan 'e sertifikaasje fan muzykferkeap brûkt wurdt om oan te jaan dat fan in produkt in beskaat tal eksimplaren ferkocht is. Hoewol't it dêrby tsjintwurdich gean kin om bygelyks in album, single, fideoklip of muzykdownload, sprekt men yn dit ferbân meastal noch fan in platina plaat, om't sokke sertifikaten ynfierd binne yn it tiidrek fan 'e grammofoanplaat. As taastber bewiis fan syn of har súkses kriget de muzykartyst dêr't it om giet in platina replika fan syn of har album of oar produkt útrikt. Yn tsjinstelling ta 'gewoane' muzykprizen seit in platina plaat neat oer de kwaliteit fan it produkt, om't it inkeld kommersjeel súkses beleannet. In lytser kommersjeel súkses wurdt beleanne mei in goudene plaat.
Brengun
thumb|250px|Bren thumb|250px|In Brengunskutter yn Nederlân yn novimber 1944 De Bren LMG of Brengun, wie in Britsk folautomatyske, luchtkuolle, lichte mitrailleur, yntrodusearre yn 1938. It fjoerwapen waard fan 1938 oant 1958 brûkt troch it Britske leger en wie it foarnaamste lichte masinegewear fan it Mienebest yn de Twadde Wrâldoarloch. It wapen waard ek brûkt yn de Koreaanske Oarloch en die tsjinst yn de twadde helte fan de 20e iuw, ynklusyf de Falklânoarloch fan 1982. De Bren LMG ûnderskiede him fan oare wapens trochdat de patroanhâlder boppe op it wapen siet. In standert patroanhâlder (magazyn) foar in Bren LMG koe maksimaal 30 patroanen kaliber .303 British (7,7 x 56 R) befetsje. Yn de praktyk waard de patroanhâlder mei net mear as 28 patroanen folle. Der wie, foar gebrûk op weinen, ek in trommelmagazyn mei in kapasiteit fan 100 patroanen. De Bren LMG wie 633 mm lang en woech 10,35 kg.
Yola
It Yola en de Aldingelsen
Sadwaande is it Yola oerlevere út 'e njoggentjinde iuw yn in stikmannich folkssankjes en in wurdlist fan 1700 wurden, it saneamde Poole's Glossarium. Dat is neamd nei de opsteller, Jacob Poole fan Growtown, in grutboer en quaker, dy't der tusken 1800 en syn ferstjerren yn 1827 aardichheid oan hie om it taaleigen fan it Yola op te tekenjen op grûn fan petearen mei syn pachters en arbeiders. De iennichste gearhingjende proazatekst dy't yn it Yola oerlevere is, wie in koarte lokwinsk oan it adres fan Constantine Phipps, 1e markys fan Normanby, de gûverneur fan Ierlân, ta gelegenheid fan dy syn besyk oan Wexford yn 1836. Dizze tekst waard letter, op 15 febrewaris 1860, by wize fan taalkundige nuveraardichheid, ôfprinte yn 'e krante de Wexford Independent. (Dizze tekst is hjir te finen, ûnder de titel Address to Lord Lieutenant in 1836.)
Bud Lee
Karriêre yn de pornoyndustry
Doe't Hyapatia Lee yn 1983 úteinsette mei in karriêre as pornoaktrise, rekke Bud Lee fia har ek by de pornoyndustry behelle. Hy begûn te wurkjen as regisseur en produsint fan pornografyske films, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Sin City, Adam & Eve, Penthouse, Vivid Entertainment, New Sensations en VCA Pictures, mar ek wol foar minder bekende studio's, lykas Jill Kelly Productions, Metro en Coast to Coast Video. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) makke Lee tusken 1985 en 2009 yn totaal 256 pornofilms. Ien fan 'e bekendste films, dêr't er as produsint by belutsen wie, wie Babewatch (1994), in parody op 'e yn 'e 1990-er jierren populêre aksjesearje Baywatch.
Michael Berk
Michael Berk (folút: Michael Jerome Berk; 19??) is in Amerikaansk filmprodusint en senarioskriuwer. Hy wurke yn 1980 mei Douglas Schwartz gear oan 'e tillefyzjefilm The Last Song, dêr't se yn 1981 foar nominearre waarden foar de Edgar Allan Poe Award yn 'e kategory bêste tillefyzjefilm of minysearje. Yn 1983 wiene Berk en Schwartz as senaristen belutsen by de tillefyzjesearje Manimal. Ek ûntwikkelen se de searje The Wizard (1986-1987), dêr't Berk boppedat as senarioskriuwer en ko-produsint yn behelle wie.
Marina Abramović
Keunstner
Abramović studearre fan 1965 oant 1970 oan de keunstakademy yn Belgrado en de Keunstakademy yn Zagreb, Kroaasje. Fan 1973 oant 1975 jeoch sy les oand e keunstakademy fan Novi Sad, wilens die hja har earste optredens.
Marina Abramović: The Artist is Present
Fan 14 maart oan 31 maaie 2010 wijde it Museum of Modern Art yn New York in retrospektyf oan it wurk van Abramović mei de titel Marina Abramović: The Artist is Present. Dy útstalling waard organisearre troch kurator Klaus Biesenbach en befette njonken dokumintaasjemateriaal ek 'fannijs útfierde âldere performances van Abramović en Ulay. It wie it earste retrospktyf yn it MoMA dat alhiel yn it teken stie fan performancekeunst. Goed 850.000 minsken hawwe it sjoen. Abramović fierde ek sels in nije performance út, ek ûnder de titel 'The Artist is Present.' By performance duorre lykas ek de útstalling sa'n trije moanne; al dy tiid siet de keunstner yn de iepeningtiden fan it MoMA swijend op in stoel foar har út te sjen yn it atrium fan it museum. Besikers koene op in stoel tsjinoer Abramović sitten gean om har yn stilte rjocht yn de eagen te sjen salang't hja sels woene. Op de earste dei fan de performance gie Ulay by Abramović oan 'e tafel, wat in emosjoneel momint joech folge troch applaus fan de besikers. Meiïnoar siet Abramović 736 oere en 30 minuten op de stoel, en makke se eachkontakt mei goed 1500 minsken. Eltsenien waard fotografearre troch de Italjaanske fotograaf Marco Anelli. Dy portretten, mei it tydstip en de langte fan harren moeting mei de keunstner, binne te sjen op it webstee fan de tentoanstelling en bondele yn it boek Portraits in the Presence of Marina Abramović.
Kaitlan Collins
Kaitlan Collins (Prattville (Alabama), 7 april 1992) is in Amerikaansk sjoernaliste en ferslachjouster. Hja is benammen bekend wurden as Wite Hûs-korrespondinte foar de nijsstjoerder CNN.
Bridget Maasland
Priveelibben
Njonken har wurk trêdet Bridget Maasland ek op 'e foargrûn as bisterjochte-aktiviste. Yn april 2006 stie hja neaken yn it manljusblêd Playboy; it jild dat se dêrfoar krige, makke se oer oan har stifting Dutchypuppy, dy't him yn binnen- en bûtenlân ynset tsjin mishanneling fan en wreedheden tsjin hûnen.
Swarte humor
Swarte humor, ek bekend as galgehumor, is in foarm fan humor dy't de gek hat mei ûnderwerpen dy't ornaris net as grappich beskôge wurde. It komt ek foar as subsjenre fan 'e komeedzjefilm: dan wurdt sprutsen fan in swarte komeedzje of in dûnkere komeedzje. By swarte humor giet it om dingen dy't as pynlik ûnderfûn wurde, yn haadsaak leed fan jinsels of fan oaren. Men kin dan tinke oan gefoelige kwestjes dêr't faak in soarte fan maatskiplik taboe op rêst, lykas de dea, geweld, moard, selsmoard, ferkrêfting, bernemisbrûk, mishanneling, marteling, oarloch, genoside (û.m. de Holokaust), terrorisme, diskriminaasje, rasisme, seksisme, homofoby, sykte, sljochtsinnigens, demintens, lichaamlike beheinings, seksualiteit, ynsest, oerhoer, religy, drugs, hongersneed, ûngelokken, natoerrampen, ensfh.
Jeltje van der Werf
thumb|175px|Jeltje van der Werf yn 1932 yn Feanwâldsterwâl Jeltje van der Werf (Feanwâlden, 29 jannewaris 1852 – Feanwâldsterwâl, 6 desimber 1934) wie in Fryske  koartebaanrydster.
San Sebastiano fuori le mura
Omkriten
Yn de omkriten fan de Sint-Sebastiaantsjerke binne de katakomben fan Sint-Kalixtus en fan Sint-Domitilla en stiet de Santa Maria in Palmis (ek: Quo-Vadistsjerke).
Hoogeveense Vaart
Ferlinging
By Keninklik Beslút fan 12 maart 1852 waard oan guon Hollânske en Drintske hearen fergunning jûn ta it oprjochtsjen fan de "maatskippij ta it oernimmen, ferlingjen en ferbetterjen fan de Hogeveense Vaart", oant yn de Noard- en Súdbarger Feanen (gemeente Emmen, mei in súdlike sydtakke oant yn de grêft fan Coevorden en in noardlike takke oant de Beilerfeart.
A.J. Applegate
Jonkheid en oplieding
Hoewol't in protte boarnen hawwe wolle dat har berteplak New York wie, hat Applegate sels yn 2013 yn in fraachpetear oanjûn dat se yn 1989 berne is yn Massapequa, yn 'e steat New York. Hja is fan mingd Dútsk-Italjaansk etnysk komôf en groeide op yn 'e steat Konnektikut. Op 'e middelbere skoalle hearde se ta it cheerleaderstiim, en letter wie se in skoftke profesjoneel dûnseresse en cheerleader, en teffens wurke se as dûnsleararesse.
Lichemsskaaimerken
A.J. Applegate is blank, mei blauwe eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.57 m lang, mei in gewicht fan 54 kg, en in natuerlike kupmaat 34B. Behalven trije piercings troch elts fan har earen hat se ek in nâlpiercing. Fierders hat se op har rjochterheup in tatoeaazje besteande út in pear reade roazen mei de tekst Ballo D'Amore, wat yn it Italjaansk "Leafde foar de Dûns" betsjut.
Provinsjale wei 351
De provinsjale wei 351 (N351) is in provinsjale wei yn de provinsjes Flevolân, Oerisel en Fryslân dy't in ferbining foarmet tusken de N352 by Urk en de N381 by Easterwâlde. By Emmeloard hat de dyk in oansluting op de A6, fan Emmeloard nei De Lemmer, by Wolvegea slút de dyk oan op de A32.
Sault Ste. Marie (Michigan)
Etymology
De namme Sault Ste. Marie komt fan it Frânsk Sault Ste.-Marie, folút Sault Sainte-Marie, dat letterlik "de streamfersnellings fan 'e Hillige Marije" betsjut, mar ferwiist nei de streamfersnellings yn 'e rivier de St. Marys. (It Frânske wurd sault is besibbe oan "salto".) Yn it Frânsk wurdt de namme útsprutsen as [so sɛ̃ ma'ʀi] (likernôch "so sêng m'ry"), mar yn it Amerikaansk-Ingelsk is de útspraak ferbastere ta [su: se:nt mə'ɹi:] (likernôch: "sûû seent m'rii"). Yn it gewoane spraakgebrûk steane stêd en direkte omkriten ek wol bekend as The Sault, of mei fonetyskere stavering The Soo. Yn it Odjibwe, de taal fan 'e Odjibwe-Yndianen, dy't yn 'e krite lânseigen binne, hjit Sault Ste. Marie fan Bahweting (gauris stavere as Bawating), dat "it Plak fan Gearkomste" betsjut.
Geografy
Sault Ste. Marie leit yn it noarden fan 'e Amerikaanske steat Michigan, op 'e eastlike punt fan it skiereilân Opper-Michigan, oan 'e rivier de St. Marys, dy't de Boppemar yn it noarden mei de Hueronmar yn it suden ferbynt. De stêd leit oan 'e grins mei Kanada, dy't op dat plak de St. Marys folget. Sault Ste. Marie wurdt troch dy grins skaat fan syn susterstêd oare kant de rivier, yn 'e Kanadeeske provinsje Ontario, dy't ek Sault Ste. Marie hjit. De beide stêden wurde mei-inoar ferbûn troch de Ynternasjonale Brêge fan Sault Ste. Marie, dêr't de autosneldyk Interstate 75 oerhinne rint.
VHS
Fan 'e 1950-er jierren ôf wiene fideobannen, dy't gebrûk makken fan in magnetyske bân om fideobylden op fêst te lizzen, in wichtich helpmiddel wurden yn 'e tillefyzjeyndustry. Om sokke fideobannen ôf te spyljen wie in fideobânrecorder nedich, dat yn dy tiid in rottekrûddjoer apparaat wie dat inkeld ûnder profesjonele omstannichheden betelber wie, lykas yn tillefyzjestudio's en yn sikehuzen (dêr't it brûkt waard foar fluoroskopy). Yn 'e 1970-er jierren soarge de yntroduksje fan 'e earste, betelbere fideorecorders, dêr't nije fideokassettes yn brûkt wurde koene foar opnimmen en ôfspyljen fan tillefyzjeprogramma's, lykwols foar in revolúsje yn 'e tillefyzje- en filmyndustry. Dêrby seagen tillefyzje- en filmprodusinten de nije technology oer it algemien as in bedriging dy't harren sektor op 'e kop sette, wylst de sjoggers it beskôgen as in middel om kontrôle út te oefenjen oer de sjochûnderfining.
Niïhau
Floara en fauna
Dy sinkgatten wurde op it eilân oantsjut as marren en foarmje in moerasbiotoop foar ferskate seldsume fûgelsoarten, wêrûnder de Hawaïmerkel, de steltklút en de Hawaï-ein. Niïhau is ek in ûntwyk fan krityk belang foar de sterk yn syn fuortbestean bedrige ‘ōlulu (Brighamia insignis), in Hawaïaanske blom út 'e ûnderfamylje Lobelioideae, en foar de Aylmer robinsonii, in lytse palmbeam dy't op it eilân lânseigen is. Fierders wurdt ek de krityk bedrige Hawaïaanske mûntserobbe yn grutte oantallen oan 'e kust fan Niïhau oantroffen.
Skiednis
Yn 1795 ferovere Kamehameha de Grutte, de kening fan it eilân Hawaï, troch syn oerwinning yn 'e Slach by Nu‘uanu it eilân Oähû, wêrnei't er it Keninkryk Hawaï útrôp, in nij lân ûnder syn eigen hearskippij. Kauaï en Niïhau bleaune dêr lykwols noch lang bûten, mei't Kaumuali‘i, de lêste kening fan Kauaï, de selsstannichheid fan syn keninkryk fyftjin jier lang wist te bewarjen. Twaris riste Kamehameha in ûnbidich grutte armada fan kano's út foar in ynfaazje fan Kauaï, en twaris rûn dat besykjen op 'e non, de iene kear troch in swiere stoarm en de oare kears trochdat der in epidemy ûnder syn krigers útbriek. Om't troch Kamehameha syn militêre oermacht de úteinlike ferovering fan 'e beide noardwestlike eilannen ûnûntkomber liek, besleat Kaumuali‘i yn 1810 lykwols om troch ûnderhannelings ta oerienstimming te kommen. Fan gefolgen waard er doe in fazal fan Kamehameha de Grutte.
Ekonomy
Foarhinne wiene de measte bewenners fan Niïhau yn 'e tsjinst fan 'e Ni‘ihau Ranch, in feepleats dêr't kij en skiep holden waarden. Dat bedriuw wie lykwols suver de hiele tweintichste iuw troch ferlieslijend, en waard yn 1999 einlings opdoekt. Fierders waard foarhinne ek wol houtskoal fan kiawehout eksportearre, mar dat waard troch goedkeapere Meksikaanske houtskoal út 'e merk prize. In diel fan 'e eilânbewenners is no wurksum op fiskkwekerijen yn 'e marren, dêr't harder fan 4 oant 4½ kg kweekt wurdt foar de ferkeap oan restaurants op Kauaï en Oähû. Sûnt 1987 wurdt der wat oan toerisme dien, en kinne beheinde oantallen besikers in helikopter- en strântoer fan in heale dei op Niïhau meitsje. Dêrby is der lykwols gjin kontakt mei de eilânbewenners en de akkomodaasjes binne tige sober. Sûnt 1992 fine der ek jachtsafarys plak.
Bestjoer
Niïhau foarmet yn 'e mande mei it gruttere buoreilân Kauaï en de ûnbewenne eilantsjes Ka‘ula en Lehua de county Kauaï. It countybestjoer hat syn sit yn Kapa‘a, op Kauaï. It Amerikaanske Folkstellingsburo dielt Niïhau foar statistyske doelen as in selsstannige ienheid yn mei Lehua.
Davos
It besjen wurdich
De Parsennbahn op de Weissfluhjoch wie de twadde Sportbaan yn Switserlân.
Fred Emmer
Karriêre
Emmer waard yn 1934 berne yn Leien. Fan 1962 ôf wied er mear as tweintich jier lang it gesicht en de stim fan it NOS Sjoernaal. Sa presintearre er it sjoernaal op 22 novimber 1963, de deis dat de Amerikaanske presidint John F. Kennedy yn Dallas deasketten waard. Fanwegen brekme oan ynformaasje moast it programma doe ferskate kearen ûnderbrutsen en stillein wurde.
Jehannes de Dopertsjerke (Jeruzalim)
Skiednis
Yn 1170 lieten de krúsridders oer de byzantynske tsjerke de tsjintwurdige tsjerke bouwe. De foargonger waard ûnderdiel fan it yn 1073 troch súditaljaanske keaplu stifte pylgershospitium. It hospitaal lei noardlike fan de tsjerke, yn de Muristan. Under it belis fan Jeruzalim yn 1099 waarden yn de tsjerke de ferwûne krúsridders fersoarge. Krúsridders, dy't yn de Jehannestsjerke troch de fersoarging better woarn wiene, rjochten letter út tankberens de Oarde fan Hospitaalridders fan Jehannes op. Dy oarder ûntwikkele him letter ta de Johanniter Oarder, de militêre oarder dy't in grutte rol spylje soe by it ferdigenjen fan it Hillige Lân. Nei de fal fan Jeruzalim yn 1187 ferhûze it hospitaal nei Acre en nei de fal fan Acre yn 1291 nei Syprus en Rodos.
Arjen Tuiten
Wonder
Wonder, de film dêr’t Tuiten yn 2018 syn Oscar-nominaasje foar krige, giet oer in jonkje mei in mishypt antlit. Ynstee fan avansearre kompjûteranimaasjes waard keazen foar útwreide make-up, dat alle dagen inkele oeren koste om it oan te bringen by de jonge akteur Jacob Tremblay. "Mei visual effects kinst efterôf fan alles realisearje, (mar) mei schmink kinst sels de minsken op de set reitsje. It soarget faak foar bysûndere mominten, al is it mar in pear tellen emoasje," sei Tuiten yn novimber 2017 yn NRC Handelsblad
Claudia Price
Claudia Price (6 septimber 1985) is in Britsk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise fan Afro-Britsk komôf, dy't berne is yn Londen. Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 2009. Neffens har offisjele opjefte is se 1.60 m lang, mei kupmaat 32DD, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat. Hja hat yn it ferline ek wol oare artystenammen brûkt, Ebony Godexxx en Ebony Goddexxx.
Filmrjochten
Njonken de oankeap fan 'e filmrjochten bestiet der ek de mooglikheid om in opsje op 'e filmrjochten te nimmen. Dêrby keapet men it rjocht om eventueel, op in letter stuit, de filmrjochten te keapjen, en leit de ferkeaper kontraktueel fêst dat er dy yn 'e tuskentiid net oan in oar ferkeapje sil. Mei't it nimmen fan in opsje ornaris likernôch 10% fan 'e totale filmrjochten kostet, en om't in hiel soad films dêr't de rjochten fan kocht binne, úteinlik nea makke wurde, beheint soks it finansjeel risiko foar de keaper. De ferkeaper kin der ek foardiel fan hawwe, want as der letter àl belangstelling is foar de keap fan 'e filmrjochten, kriget hy 110% betelle fan wat er oars krigen hie. Ek is it sa dat de measte opsjes nei in ôfsprutsen perioade ferrinne, sadat de eigner fan it yntellektueel eigendom frij is om 'e filmrjochten dan oan in oar te ferkeapjen. Yn sa'n gefal is it ek mooglik dat de keaper fan 'e ôfrinnende opsje foar in beskate priis de opsje ferlinget, as de keaper dêrmei ynstimt.
Johan Remkes
Grinslân
Remkes folge de hbs-A en studearre foar in skoft ekonomy oan de Ryksuniversiteit Grins. Fan 1975 oant 1977 wie er foarsitter fan de JOVD, de ûnôfhinklike liberale jongereinorganisaasje. Yn 1978 waard er keazen yn de Provinsjale Steaten fan Grinslân en tagelyk ek yn de gemeenterie fan de gemeente Grins. Syn earste riedslidmaatskip duorre fjouwer jier. Syn lidmaatskip fan de Provinsjale Steaten einige yn 1993. Fan 1982 oant 1993 wie er ek lid fan Deputearre Steaten fan Grinslân en fan 1994 oant 1996 siet er fannijs yn de gemeenterie fan Grins, tagelyk mei it lidmaatskip fan de Twadde Keamer.
Sankt Maximin (Lütz)
De Sint-Maksiminustsjerke (Kirche Sankt Maximin) is in katolike tsjerke yn it Dútske plakje Lütz yn Rynlân-Palts (Verbandsgemeinde Cochem).
Ynterieur
It grutste part fan it ynterieur datearret fan de tiid fan fuort nei de grutte brân fan 1749. It heechalter is wijd oan de hillige Maksiminus, de fyfte biskop fan Trier. Syn byld stiet tusken de dûbele korintyske pylders fan it haadalter. De twa smelle sydalters binne wijd oan de Jongfaam Marije (lofts) en Antonius (rjochts). De houten preekstoel hat in klankboerd dêr't in byld fan Sint-Michael yn gefjocht mei de duvel op stiet.
Légion d'honneur
Skiednis
Doe't de rjochte line fan 'e ympopulêre Boerbons yn 1830 lykwols oan 'e kant set waard troch Loadewyk-Filips fan Boerbon-Orléans, de saneamde "Boarger-Kening", waarden de âlde ridderoarders op 'e nij ôfskaft, en krige it Légion d'Honneur syn eardere posysje werom. Op 'e nij waarden alle emblemen oanpast, dy't no û.m. de Frânske trijekleur kamen te fertoanen. Itselde barde nei de Revolúsje fan 1848, doe't Frankryk wer in republyk waard, en yn 1852, doe't de nije presidint, in omkesizzer fan Napoleon, in steatsgreep útfierde en keizer waard as Napoleon III. Tsjin 1847 hie it Légion d'Honneur sa'n 47.000 leden, en yn 1852 waard de ûnderskieding foar it earst goed dokumintearre takend oan in frou, Angélique Duchemin, in âlde revolúsjonêr fan 'e oarspronklike Revolúsje fan 1789.
George Armstrong Custer
De Boargeroarloch
Neitiid krige de Konfederearre luitenant-generaal Jubal Early it befel om op te tsjen troch de Shenandoah-delling om Washington, D.C. te bedriigjen. Dêrop waard Custer syn difyzje fannijs ynset troch Sheridan yn 'e saneamde Dellingkampanjes fan 1864, wêrby't se in Konfederearre oanfal ôfsloegen yn 'e Tredde Slach by Winchester en doe Early syn leger frijwol ferdylgen by Sheridan syn tsjinoanfal yn 'e Slach by Cedar Creek. Nei dy oerwinning kearde de Noardlike kavalery werom nei de haadmacht fan it Noardlike Leger, dy't belis slein hie foar Petersburg.
Houlik
Custer mette syn frou Elizabeth Clift Bacon (1842-1933) foar it earst doe't er tsien jier âld wie, mei't hja út Monroe, yn Michigan, kaam, dêr't hy opgroeide. Yn novimber 1862, doe't er mei ferlof yn Monroe wie, hied er him formeel oan har foarstelle litten. Nei't it skynt wie hja op it earste gesicht net botte fan him ûnder de yndruk, mar meitiid wist er har foar him te winnen. Har heit, de rjochter Daniel Bacon, seach lykwols neat yn in houlik fan syn dochter mei de soan fan in hoefsmid, en pas nei't Custer de rang fan brigadegeneraal berikt hie, joech dyselde syn tastimming. Custer en syn frou trouden op 9 febrewaris 1864. Harren houlik soe sûnder bern bliuwe.
Iere Yndiaanske oarloggen
Op befel fan Sheridan fêstige Custer yn begjin novimber fan dat jier in legerpost mei de namme Fort Supply yn it Yndiaanske Territoarium (it hjoeddeiske Oklahoma). Neitiid joech er op 27 novimber oan 'e igge fan 'e rivier de Washita lieding oan 'e oerfal op it kamp fan Swarte Tsjettel, in opperhaad fan 'e Súdlike Sjajinnen dy't de frede mei de Feriene Steaten krekt o sa tagedien wie. Dat treffen waard troch de Amerikanen de Slach oan de Washita neamd, mar stiet hjoed de dei ek wol bekend as it Bloedbad fan de Washita. Custer rapportearre dat syn troepen by de oanfal 103 krigers deade hiene, mar de Sjajinnen sprieken fan 30 deaden, wêrfan 11 krigers en 19 froulju en bern. Under de deaden wie ek Swarte Tsjettel. Fierders wiene 53 froulju en bern kriichsfinzen nommen. De 875 hynders fan 'e Yndianen dy't troch syn mannen bútmakke wiene, liet Custer foar it grutste part deasjitte, op 200 nei dy't as lêstdieren brûkt waarden. Doedestiden waard de 'Slach oan de Washita' yn 'e Feriene Steaten beskôge as in wichtige oerwinning en de earste stap op 'e wei nei de ûnderwerping fan 'e opstannige Súdlike Sjajinnen. Tsjintwurdich wurdt it lykwols frij algemien as in oarlochsmisdie sjoen. Boppedat hie it in averjochts effekt, mei't de fredespartij ûnder de Sjajinnen troch de dea fan Swarte Tsjettel oansjenlik ferswakke waard, wylst de oarlochspartij, oanfierd troch de fanatike Hûnskrigers, troch it bloedbad krekt fuorsterke waard.
De Slach oan de Little Bighorn
Foar't er oanfoel, ferdielde Custer it 7e Kavaleryrezjimint yn fjouwer parten. Sels hold er fiif fan 'e tolve kompanjyen by him, sa'n 210 man, wêrmei't er, ferskûle efter de heuvels, nei de noardlike ein fan it doarp ried om dêr oan te fallen. Underwilens moasten trije kompanjyen ûnder majoar Marcus Reno de súdlike ein oanfalle. Kaptein Frederick Benteen waard ek mei trije kompanjyen nei it súdwesten ta stjoerd, om in mooglike ûntsnapping fan 'e Yndianen yn dy rjochting ôf te snijen, wylst kaptein Thomas M. McDougall mei de restearjende kompanjy de bagaazjetrein fan it rezjimint beskermje moast. De Slach oan de Little Bighorn begûn doe't Reno it Yndiaanske doarp fan it suden út oanfoel. It die lykwols al rillegau bliken dat it folle mânsker wie as dat de Amerikanen ea tocht hiene, en Reno syn troepen kamen troch de grutte oantallen Lakota- en Sjajinske krigers dy't ta it doarp út stoarmen om har te befjochtsjen al rillegau sa ûnder druk te stean dat se tebekwike moasten. Uteinlik waard Reno syn posysje alhiel ûnhâldber en moasten hy en mannen har ûnder bloedige gefjochten en mei it ferlies fan in fjirdepart fan har sterkte weromlûke op 'e kliffen boppe de rivier, dêr't se stânholden oant se fuortsterke waarden troch Benteen en syn trije kompanjyen en McDougall mei de bagaazjetrein.
Custer hie net wachte om te sjen hoe't Reno syn oanfal beteare soe, en wie him der sadwaande ûnbewust fan dat dy ôfslein wie. Hy ried ûnderwilens neffens plan nei de noardlike ein fan it doarp, om 'e Yndianen mei Reno fan twa kanten ôf yn 'e skjirre te nimmen. Neffens etnolooch George Bird Grinnell, dy't letter ferskate Sjajinske krigers oer it ferrin fan 'e slach befrege, besocht teminsten in diel fan Custer syn troepen oan 'e noardkant fan it doarp de rivier oer te stekken. Yn syn autobiografy My Life on the Plains hie Custer útlein dat de bêste strategy by it befjochtsjen fan Yndianen wie om harren doarpen en kampen yn te kringen en dan har froulju, bern en âlderein as gizelders en minsklik skyld te brûken, sadat de krigers, as se trochfjochtsje woene, har eigen famyljeleden deasjitte moasten. Wierskynlik wied er sa'n strategy ek diskear fan doel, mar troch de ûnferwachts sterke wjerstân fan 'e Yndianen berikten se it doarp nea. Krektoarsom, se waarden troch skerpskutters weromdreaun oer de rivier, wêrnei't hûnderten krigers ta it doarp útstreamden om har te efterfolgjen.
Wopkje Hutting-Kooistra
Libben
Neitiid ried Hutting-Kooistra ek de Alvestêdetochten fan 1942, 1947 en 1954 út, sadat se yn totaal mar leafst fjouwer Alvestêdekrúskes sammele. Tegearre mei Faber sette Hutting-Kooistra har yn foar in offisjele wedstryd foar froulju dy't parallel oan dy foar de manlju plakfine moast. It duorre lykwols noch oant 1984 ear't dat formeel regele wie. Hutting-Kooistra kaam op 30 maaie 2017 yn Ljouwert te ferstjerren, tsien dagen foàr har 93e jierdei. Se hie sân bern en ferskate beppesizzers.
Wettersneed fan 1953
Totaal 2.551 minsken ferlearen it libben (1836 yn Nederlân, 307 yn Ingelân, 28 yn Belgje en 361 op see).
Rob Dyrdek
Tillefyzjekarriêre
Yn 2006 bejoech Dyrdek him foar it earst op it mêd fan 'e tillefyzje, doe't er tegearre mei syn bêste freon en liifwacht Christopher Boykin, better bekend as 'Big Black', en ferskate oare freonen en famyljeleden de realitytillefyzjesearje Rob & Big makke, dy't yn 'e Feriene Steaten útstjoerd waard op MTV. Doe't Big Black nei trije seizoenen besleat om him út it programma werom te lûken om't er mei syn freondinne in lytsenien krigen hie, waard de rige stopset.
Meet Me in St. Louis (film út 1944)
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Meet Me in St. Louis oer it algemien positive resinsjes. Bosley Crowther fan The New York Times neamde it "in waarme en betsjoenende ferfilming op basis fan 'e memoires fan Sally Benson", en it tydskrift Time hie it oer "ien fan 'e moaiste films fan it jier". Wolcott Gibbs, dy't skreau foar The New Yorker, neamde de film "ekstreem ynnimlik", hoewol't er fûn dat er wol wat koarter kinnen hie. Yn 2005 neamde Richard Schickel Meet Me in St. Louis yn Time as ien fan 'e hûndert bêste films aller tiden. Hy skreau: "Nettsjinsteande de nostalgyske sjarme hat Minnelli de film trochkrongen mei in dreamerich, út en troch surreälistysk, tsjuster, en it bliuwt, foar guon fan ús, de bêste Amerikaanske filmmusical."
Ponka Yndianereservaat
Skiednis
Jierrenlang besochten de Ponka harsels yn harren reservaat te bedrippen troch ferskillende gewaaksen te ferbouwen, te jeien op lyts wyld en hynders te fokken. It Amerikaanske regear fersomme ûnderwilens om 'e mûnen en skoallen te bouwen en de beskerming te bieden dy't de Ponka by it ferkeapjen fan harren lân ûnthjitten wiene. Ek de distribúsje fan jierjilden en replik guod waard net oanpast oan 'e groeiende befolking. Pas yn 1865 waard der in nij ferdrach sletten, wêrby't it reservaat yn eastlike rjochting opskood waard, sadat it it tradisjonele boulân en de begraafplakken fan 'e Ponka yn 'e delling fan 'e rivier de Missoury omfieme, dêr't de grûn folle fruchtberder en it wenjen feiliger wie.
Barbaar
Oer it algemien wurdt mei minachting op barbaren delsjoen, mar it komt ek foar dat sokken krekt bewûndering oproppe en romantisearre wurde as nommele wylden. Yn oerdrachtlike sin kin de term 'barbaar' fierders as in omskriuwende skelnamme brûkt wurde foar eltse persoan dy't ûnfatsoenlik, lomp, wreed of oarlochssuchtich is of as sadanich oerkomt. De maatskippij fan barbaren wurdt wol bararisme of barbarij neamd, wat termen mei in tige negative lading binne.
Nicolas Desmarest
Neiteam en dea
Desmarest syn soan, Anselme Gaëtan Desmarest (1784-1838) wie in tige foaroansteand biolooch, en ek syn pakesizzer Eugène Desmarest (1816-1889) wie in biolooch fan namme. Nicolas Desmarest kaam yn 1815 yn Parys te ferstjerren, fjouwer dagen nei't er syn njoggentichste jierdei fierd hie.
Koppen Jarges
Koppen Jarges, ek Koppen Jarich (ûnbekend - Starum 26 septimber 1420), wie in wichtige Frysk-Grinzer haadling. Hy wie ferskate perioades in boargemaster fan de stêd Grins. Yn de Grutte Fryske Oarloch wie hy foaroanman fan de Skieringer partij.
Ierdbeving fan Zagreb (1880)
Skiednis
De ierdbeving sloech ta om 7.33 oere moarns. Ut argyfstikken út dy tiid docht bliken dat der binnen in etmiel 3.800 treinkaartsjes ferkocht waarden oan lju dy't it troffen Zagreb ûntflechten nei oare stêden yn it suden fan Eastenryk-Hongarije, lykas Ljubljana, Graz en sels Wenen.
Superheldefilm
De measte superheldefilms binne basearre op superheldestrips. Men kin dan bgl. tinke oan 'e Superman-, Batman-, Spider-Man-, X-Men- en Avengers-filmsearjes. Foarbylden fan superheldefilms dy't makke binne nei orizjinele senario's binne de Robocop-, Unbreakable- en Incredibles-filmsearjes. Fierders wie The Green Hornet basearre op in harkspulsearje en de dêrútfuortkommende tillefyzjesearje út 'e 1960-er jierren, wylst sawol Underdog en The Powerpuff Girls basearre waarden op tekenfilmsearjes.
Reedriden op de Olympyske Winterspullen 1992
De Olympyske Winterspullen 1992, ek wol de XVIe Olympiade neamd, waarden yn 1992 hâlden yn it Frânske Tignes-Albertville fan 8 oant en mei 23 febrewaris. It reedriden wie yn it L'anneau de vitess. De iisbaan is hjoed-de-dei yn gebrûk as atletyk stadion.
André Marie Constant Duméril
Karriêre
Yn 1801 joech Duméril les oan 'e Medyske Skoalle fan Parys, en datselde jiers noch waard er oansteld as heechlearaar yn 'e anatomy oan it Nasjonaal Natoerhistoarysk Museum. Dy posysje beklaaide er oant 1812, doe't er by dyselde ynstelling heechlearaar herpetology en ichtyology waard (hoewol't er pas yn 1825 offisjeel yn dy learstoel befêstige waard).
Wam de Moor
De Moor hie Nederlânske taal- en letterkunde studearre en promovearre op skriuwer-diplomaat J. van Oudshoorn. Hy dosearre by it Geert Grote Kolleezje yn Dimter en oan de Radbouduniversiteit yn Nymwegen. Hy skreau literatuerresinsjes stúdzjes oer literatuer, yn ûnder oaren De Tijd en letter yn De Gelderlander oant 2007. De Moor wie ek inisjtyfnimmer fan it 'lêsdossier' dat op skoallen yn it literatuerûnderwiis brûkt wurdt. Hy skreau sels ek ferhalen, gedichten en karlêzingen.
Kleaster fan Sarov
Weriepening
Sûnt 1992 waard it eigendom fan de gebouwen stadichoan werom jûn oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke. Yn 2006 naam de Hillige Synoade it beslut om it monastike libben yn Sarov nij libben yn te blazen. Sûnt waard it kleasterkompleks renovearre en rekonstruearre.
John Demjanjuk
Nei de kriich
Yn maaie 1945 ferfoege Demjanjuk him yn it kamp foar Displaced Persons yn Landshut, Beieren. Hy wie yn 1947 frachtweinsjauffeur foar de US Truck Company 1049 yn Regensburg en troude dêr mei in Oekraynske frou dy't er yn kamp kennen leard hie. Nei wat omswalkings en de berte fan in dochter besocht Demjanjuk nei de Feriene Steaten te emigrearjen, mar om't er fertocht waard fan tuberkuloaze moast er him yn Ulm deljaan. Op 29 jannewaris 1952 slagge it de hûshâlding om oer Bremerhaven nei de Feriene Steaten te reizgjen. Dêr feroare Demjanjuk syn foarnamme Ivan yn John. Yn novimber 1958 krige er de Amerikaanske nasjonaliteit. Hy wenne earst yn Indiana en ferhûze letter nei Seven Hills yn Ohio, dêr't er wurk krige by de Ford Motor Company.
Proses yn Dútslân
It haadproses sette ûnder lieding fan rjochter Ralhp Alt op 30 novimber 2009 útein en wie juridysk unyk, om't foar it earst yn de skiednis fan de justysje fan de Dútske Bûnsrepublyk in net-Dútske efterútsteande foar it rjocht laat waard, dy't by it útfieren fan nazy-bevelen holp by it moardzjen, sûnder dat er sels direkt oan de moard dielnommen hie. In grut tal tsjûgen waarden heart. Ynearsten soe it proses 35 dagen duorje, mar it waard ferskate kearen ferlinge.
Op 19 jannewaris 2010 tsjûgen Thomas Blatt en Philip Bialowitz, twa dielnimmers oan de opstân fan Sobibor, foar de oanklager. De twa tsjûgen wurken as twangarbeiders yn it kamp yn de tiid dat ek Demjanjuk dêr as bewaker tjinne hawwe soe. Hja fertelden oer harren tiid yn Sobibor en dat de travniki's de slachtoffers mei bajonetten yn de gaskeamers dreaune en manmachtich besochten eltse flecht tefoarren te kommen. Hja koene harren lykwols gjin Demjanjuk as bewaker herinnerje.
Eklektisisme (arsjitektuer)
In de 19e-iuwse byldzjende keunst bestie der gjin oerhearskjende, alles befiemjende styl. De bloei fan de wittenskip en de keunstskiednis foarmen in stimulâns om âlde stilen ta nij libben komme te litten, wat in histoarisearjende foarmjouwing fan gefolch hie. De (bou)technyk hie him geweldich ûntjûn mar dat fertaalde him lykwols net nei in nije foarmjouwing. Der koe ommers keazen wurde út de folsleine arsjitektoanyske erfenis. Sa ûntstiene ferskate neostilen, ûnder oaren:
John Demjanjuk
Feroardieling Oskar Gröning
Mei it beslút fan 20 septimber 2016 befêstige it Dútske Federale Hôf de feroardieling fan SS-Unterscharführers Oskar Gröning fanwegen "funksjonele meiwurking" oan de moard, sûnder dat Gröning yn it konsintraasjekamp Auschwitz sels oan yndividuele moarden dielnommen hie. Foar de oanklagers foarme de útspraak in belangrike bystelling fan de eardere rjochtspraak.
Protestantske tsjerke fan Jobbegea
De Protestantske tsjerke oan de Klaas Molwei yn Jobbegea is de tsjerke fan de PKN-gemeente Jobbegea-Skuorregea.
PKN
Op 7 juny 2006 fusearren de herfoarmen mei de grifformearden fan de trije doarpen ta de Protestanske gemeente Jobbegea-Skuorregea-Hoarnstersweach. De Jobbegeaster tsjerke waard de tsjerke fan de nije protestantske gemeente. Ut de ferkeap fan de grifformearde tsjerke yn Hoarnstersweach kaam it jild frij om njonken de tsjerke in modern tsjerklik sintrum te bouwen, dat de namme "De Beage" krige.
Jan Eisenga
Neitins
'TA IN OANTINKEN OAN JAN EISENGA MASTER OAN DIZZE SKOALLE
Sportferiening Haulerwyk
Sportferiening Haulerwyk is in Fryske fuotbalferiening út Haulerwyk, dy't op 1 july 2015 ûntstien is út 'e fúzje fan Fuotbalferiening Haulerwyk en ZVV Haulerwykske Boys. De thúswedstriden wurde spile op Sportpark "De Hichte".
Hunting Ground (roman)
Ynhâld
Yn Hunting Ground fljocht it wearwolvepear Charles en Anna Cornick út harren wenplak yn 'e Amerikaanske steat Montana nei Seattle, yn Washington, ta. Dêr hat de alfa (lieder) fan 'e pleatslike wearwolvetroep, Angus Hopper, yn opdracht fan Charles syn heit, Bran Cornick, de marrok (dy't oer alle wearwolven yn Noard-Amearika hearsket), in konferinsje belein mei de lieders fan 'e wearwolven fan Jeropa. It is Bran syn oertsjûging dat de oanhâldende foarútgong op it mêd fan kameratechnyk en oare technologyen it foar wearwolven ûnmooglik makket om harren bestean noch folle langer geheim te hâlden foar gewoane minsken. Dêrom hat er besletten om 'e wearwolven yn Noard-Amearika 'út 'e kast' komme te litten, sadat dat bart op in manear dy't hy beynfloedzje en stjoere kin. Hy ornearret dat soks de iennichste manear is om hystearyske reäksjes dy't ta in bloedbad liede kinne, foar te kommen. De Jeropeeske wearwolven binne der net bliid mei om foar in foldongen feit steld te wurden, mar kinne Bran net tsjinhâlde. De ûnderhannelings yn Seattle binne sadwaande bedoeld om te sjen ynhoefier't Bran, sûnder fan syn plan ôf te stappen, safolle mooglik temjitte komme kin oan 'e beswieren fan 'e Jeropeeske wearwolven.
Karen Blixen
Yn Afrika
Begjin tweintiger jierren krige Blixen in relaasje mei de Ingelske jager en piloat Denys Finch Hatton, mei wa't se al koart nei har oankomst yn Kenia yn 'e kunde kommen wie. Fanôf 1926 brûkte Finch Hatton Blixen har plantaazje as útfalspunt foar syn safarys, oant er yn 1931 om it libben kaam doe't syn De Havilland Gipsy Moth-propellorfleantúch delstoarte. Om dyselde tiid hinne gie it almar minder mei de kofjeplantaazje, sawol troch de Grutte Depresje as om't de grûn dêre eins net gaadlik wie foar kofjeproduksje. Dêrtroch waard Blixen letter datselde jiers twongen om har bedriuw op te jaan en werom te kearen nei Denemark.
Ynternasjonaal Filmfestival fan de Hamptons
Fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan 'e Hamptons giet ek it Hamptons Screenwriters' Lab út, in besletten gearkomste dy't elts jier yn 'e maityd yn East Hampton holden wurdt, en wêrby't oankommende senarioskriuwers yn kontakt brocht wurde mei fêstige nammen út harren fak. It is de bedoeling dat dêrby in mentorskipsrelaasje ûntstiet dy't liede sil ta kennisoerdracht.