cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chicago Police Department
Njoggentjinde iuw
Yn 1855 krige de plysje fan Chicago de namme 'Chicago Police Department'. Tagelyk dêrmei waard de stêd ferdield yn trije plysjedistrikten (precincts), dy't elts betsjinne waarden troch in eigen plysjeburo. Foar wa't plysje wurde woe, wie it yn dy tiid benammen wichtich om politike konneksjes te hawwen; feardichheden en training diene der oant 1895 net folle ta. Nei 1856 waarden in protte ymmigranten oannommen, yn 't bysûnder (Ingelsksprekkende) Ieren. De earste Afro-Amerikaanske plysje waard yn 1872 beneamd, mar swarte plysjes krigen doedestiden gjin unifoarm, en se waarden inkeld ynset foar surveillânse yn buerten dy't troch oare Afro-Amerikanen bewenne waarden. De earste froulju waarden yn 1885 troch it Chicago Police Department oannommen; hja tsjinnen yn 't earstoan inkeld as matroanes (matrons), dy't as taak hiene om froulike arrestanten en finzenen te fersoargjen. De earste wiere froulike plysje fan Chicago, en nei alle gedachten fan 'e hiele Feriene Steaten, wie Marie Owens, dy't yn 1891 oansteld waard. Hja waard spesifyk ynset om tafersjoch te hâlden op it ferbod op berne-arbeid en op regels oangeande bernewolwêzen, en gie yn 1923 mei de rang fan sergeant mei pinsjoen.
Tweintichste iuw
In yngeande herfoarming fan it korps liet lykwols op him wachtsje oant 1960, doe't it saneamde Summerdale-skandaal útbriek. Dêrby kaam oan it ljocht dat acht plysjes fan it plysjedistrikt Summerdale, yn 'e North Side fan Chicago, op grutte skaal ynbraken diene by partikulieren. Fan gefolgen stelde boargemaster Richard J. Daley in kommisje yn dy't besjen moast hoe't it korps herfoarme wurde koe. Datselde jiers noch waard de kriminolooch Orlando W. Wilson as earste boarger oansteld as superintendent fan it Chicago Police Department. Hy yntrodusearre in stikmannich fernijings, lykas in nij en ynnovatyf kommunikaasjesintrum, in fermindering fan it tal plysjeburo's, in earliker befoarderingsproseduere en in klam op motorisearre surveillânse yn it neidiel fan surveillânse te foet. De plysje-auto's krigen blauwe en wite kleuren mei blauwe swaailjochten, de plysjepetten krigen bannen mei blauwe en wite blokjes (it saneamde silitoe tartan) en it offisjele biedwurd fan it korps waard We Serve and Protect ("Wy Tsjinsje en Beskermje"). Wilson bleau superintendent oant er yn 1967 mei pinsjoen gie.
Ienentweintichste iuw
Op 3 juny 2000 waard it nije haadkertier fan it Chicago Police Department iepene. Om dyselde tiid hinne waarden ferskate leden fan it korps oppakt foar in ferskaat oan misdriuwen. Yn april 2001 waard plysje Joseph Miedzianowski, dy't al 22 jier by it korps tsjinne, feroardiele foar jierrenlange ôfparsing en belutsenens by drugshannel. Yn 2003 krige er yn heger berop libbenslang sûnder de mooglikheid op betidere frijlitting. Syn partner John Galligan en 24 oare drugsdealers ferdwûnen ek efter de traaljes. Yn oktober 2001 joech deputy superintendent William Hanhardt ta dat er oan it haad stie fan in lanlik operearjende binde juwielledieven, dy't yn tweintich jier tiid foar mear as $5 miljoen dollar oan diamanten en oare fûnkelstiennen stellen hie. Hy hie doe 33 jier by it Chicago Police Department tsjinne en waard feroardiele ta tolve jier finzenisstraf.
Organisaasje-opbou
Oan it haad fan it Chicago Police Department stiet de superintendent of police, dy't bystien wurdt troch de first deputy superintendent. Der binne (anno 2019) seis ôfdielings binnen it korps, dy't oantsjut wurde as 'buro's': Elts fan dizze buro's wurdt laat troch in bureau chief (of "burokommissaris"). It Buro fan Patrûlje giet oer de uniformearre plysje en surveillânse. Dit buro is opspjalten yn 22 plysjedistrikten, mei elts in eigen plysjeburo. Ta it Buro fan Patrûlje hearre fierders ek de ferkearsplysje, plysje te pearde (mei 32 runen), hûneplysje, wetterplysje (mei 9 boaten), plysjehelikopters, slûpskutters, mobile ienheid en de 'dignitarisbeskermingsienheid' (de iennichste ienheid fan it Chicago Police Department dy't op motors riidt), dy't heechpleatste pommeranten begeliedt by harren besyk oan Chicago.
It Buro fan Resjerzje omfiemet de resjerzje, dy't slimme misdriuwen ûndersiket. Dizze ôfdieling is opboud út trije resjerzjedifyzjes dy't op geografyske basis yndield binne, mei dêropta ferskate sintraal organisearre tsjinsten lykas de Forensic Services Division, oftewol de technyske resjerzje, dy't giet oer it spoare-ûndersyk op plakken delikt, en de Counterterrorism and Intelligence Division, dy't terrorisme en brânstifting bestriidt. It Buro fan Organisearre Misdied leit him útslutend ta op it bestriden fan 'e organisearre misdie yn Chicago, mei dêrûnder net inkeld organisaasjes as de maffia, mar ek strjitbindes en organisaasjes op it mêd fan prostitúsje en drugshannel.
Burg Schwalbach
Beskriuwing
De kapel fan it kastiel rekke tsjin it ein fan de 16e iuw yn ferfal, mar waard troch grevinne Erika wer restaurearre. Sûnt 1603 wiene der wer tsjinsten mooglik. It fleugelalter út 1517 stiet tsjintwurdich yn it Museum Wiesbaden.
Hôftennis op de Olympyske Simmerspullen
Skiednis
By de Spullen fan 1908 stie de tennisfariant Hôftennis as Olympysk ûnderdiel op it programma, it waard doe wûn troch de Amerkaan Jay Gould. Yn 1924 wie it Hôftennis in demonstraasjesport.
James Berardinelli
James Berardinelli (New Brunswick (Nij-Jersey), 25 septimber 1967) is in Amerikaansk filmkritikus, publisist en romanskriuwer. Hy publisearret syn resinsjes op it ynternet op 'e webside ReelViews. Njonken twa boeken mei sammele kritiken fan op dvd útbrochte films hat er ek fjouwer fantasyromans publisearre.
Karriêre
Nei't er ôfstudearre wie, fûn Berardinelli yn 1990 in baan by de Bellcore Company (no Telcordia Technologies). De folgjende fyftin jier wurke er dêr yn in ferskaat oan funksjes, wêrby't er behelle wie by de ûntwikkeling en produksje fan glêsfezelkeabels, fideosystemen en softwareprogramma's.
Alexander Albon
Alexander Albon Ansusinha (Londen, 23 maart 1996) is in Taisk koereur. Hy is de soan fan de eardere Britske autokoereur Nigel Albon, syn mem komt fan Tailân. Hy hat sadwaande sawol de Taiske as de Britske nasjonaliteit, mar komt út foar Tailân. Albon makke yn 2019 syn debút foar Toro Rosso yn de Formule 1 letter dat jier promovearre Alexander al nei Red Bull Racing om't Pierre Gasly fanwegen teloarstellende resultaten weromset waard. Ein fan it seizoen yn 2020 waard bekent dat er yn 2021 gjin plak foar Albon mear wie yn it team fan Red Bull Racing. Septimber 2021 waard dúdlik dat Alexander Albon yn 2022 weromkeare sil yn de Formule 1 en ride soe foar it team fan Williams. By de wedstriid yn Itaalje, moast Albon him weromlûke fanwegen in blinetermûntstekking. Hy waard yn Itaalje ferfongen troch Nyck de Vries.
Unbound (ferhalebondel)
Unbound is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redakteur Shawn Speakman. De titel betsjut "Net Bûn" of "Sûnder Bûn te Wêzen". De bondel omfettet 23 koarte ferhalen fan it fantasysjenre. De ferhalen binne skreaun troch foaroansteande auteurs as Terry Brooks, Joe Abercrombie, Kristen Britain en Jim Butcher. Alle ferhalen út Unfettered waarden yn dizze bondel foar it earst publisearre, hoewol't de measten neitiid troch de respektivelike skriuwers op 'e nij útjûn binne yn eigen ferhalebondels. Unbound waard yn desimber 2015 yn 'e Feriene Steaten publisearre troch de útjouwerij Grim Oak Press.
Södermanland
Lykas alle oare lânskippen hat Södermanland gjin bestjoerlike of politike funksje. Op it mêd fan kultuer hat it lykwols wis wol betsjutting.
Hendrik Antoon Pothast
Hendrik Antoon Pothast (Nijmegen, 13 augustus 1847 – Amsterdam, 1 oktober 1924) wie in Nederlânske skilder.
Mark Harmon
Karriêre
Fan 'e njoggentiger jierren ôf spile Harmon wer it meast yn tillefyzjesearjes, wêrûnder Chicago Hope (1996-2000), The West Wing (2002) en JAG (2003). Foar syn rol yn The West Wing waard er nochris nominearre foar in Emmy. Yn JAG spile er foar it earst Leroy Jethro Gibbs, in agint fan 'e NCIS (sis mar de resjerzje-ôfdieling fan 'e Amerikaanske Marine), dy't letter yn 2003 syn eigen spinoff-searje krige: NCIS. Dy searje rint noch altyd (neijier 2013), en sûnt 2008 produsearret Harmon him ek mei. Njonken syn tillefyzje- en filmkarriêre hat Harmon ek yn ferskate toanielstikken spile yn Los Angeles en it Kanadeeske Toronto. Yn 2012 krige Harmon syn eigen stjer op 'e Hollywood Walk of Fame.
Caen
Skiednis
Yn 1346 liede kening Edwert III fan Ingelân de plondering fan de stêd. Tocht waard dat in belis fan in pear wiken nedich wie, mar op 26 july 1346 koe it leger de stêd al yn in dei ynnimme. Tûzenen minsken waarden fermoarde en it hannelssintrum waard yn 'e bran stutsen. De boarch lykwols hold hoek en de belegering bleau dêr sûnder risseltaat. In pear dagen letter lieten de Ingelsen de plondere stêd efter harren en marsjearden fierder nei it easten foar harren fiktoarje by de Slach by Crécy. Letter waard de stêd yn 1417 troch Hindrik V fan Ingelân op 'e nij oermastere. De stêd joech it net fuort op en bea wjerstân, mar waard dêr swier foar straft om't it de earste stêd wie dy't ferset bea tsjin de Ingelske fjildtocht. Yn 1450 wisten de Frânsen de stêd werom te feroverjen. Yn de Twadde Wrâldkriich waard de stêd foar 70% ferneatige, mar in soad monuminten binne wer opboud en restaurearre. Ta neitins oan de Twadde Wrâldkriich hat de stêd it Fredesmonumint bouwe litten, dat oer de hiele wrâld ferneamd is fanwegen de betinkings dy't dêr alle jierren plakfine. It Mémorial de Caen is op de musea fan it Île-de-France nei ien fan de drokst besochte musea fan it lân.
Lynda Kinkade
Libben en karriêre
Kinkade studearre kommunikaasjekunde en sjoernalistyk oan 'e Technyske Universiteit fan Sydney, en behelle dêr yn 2003 in bachelorstitel yn. Under har stúdzje wurke se earst yn 'e wykeinen as stazjêre by Network Ten, in pleatslike stjoerder yn Sydney, wylst se teffens bydragen levere oan ferskate kranten. Under har lêste stúdzjejier wurke Kinkade fan july 2002 oant augustus 2003 by de Australyske tillefyzjestjoerder Seven Network Australia, dêr't se allerhanne putsjes opknapte, mar fral belutsen wie by tariedend wurk.
Shawn Speakman
Shawn Speakman (12 novimber 1975) is in Amerikaansk skriuwer, redakteur en útjouwer fan fantasyliteratuer.
Libben en karriêre
Foar de útjefte fan 'e bondel rjochte Speakman de útjouwerij Grim Oak Press op. Neitiid brocht er yn 2015 de ferhalebondel Unbound út, en yn 2016 en 2019 de ferhalebondels Unfettered II en Unfettered III.
The 39 Steps (film út 1935)
Plot
As se dêr oankommen binne, fertelt Annabella oan Hannay dat se in spionne is dy't efterfolge wurdt troch slûpmoardners, en dat sy dejinge wie dy't de skotten yn it teäter ôffjurre hat, mei as bedoeling om yn it dêrtroch feroarsake gedrang wei te wurden. Se hat in gearspanning ûntdutsen om Britske steatsgeheime militêre ynformaasje it lân út te smokkeljen, en oan it haad fan dy gearspanning stiet in man dy't de top fan syn rjochterpink mist. Se neamt ek 'The 39 Steps', mar leit net út wat dat ynhâldt. Wol fertelt se dat se no nei Skotlân moat, dêr't se immen treffe sil. Hannay leaut earst neat fan har ferhaal, mar as er bûten syn appartemintekompleks midden yn 'e nacht in pear mannen op 'e strjitte omhingjen sjocht, wurdt er wat ûngerêst.
Underweis komt Hannay út in krante-artikel oan 'e weet dat it stoflik omskot fan Annabella yn syn appartemint oantroffen is troch de skjinmakster en dat de plysje him no yn it hiele lân siket om't hy foar de moardner holden wurdt. As er gewaar wurdt dat de plysje de trein trochsiket, kringt er in kûpee yn dêr't in oantreklike jonge frou allinne sit, dy't er sûnder warskôging op 'e mûle tutet. As de plysjes dat sjogge, rinne se gnyskjend de kûpee foarby, om't se in man allinne sykje, mar de jonge frou moat fan sa'n behanneling neat hawwe en ropt de plysje werom. Hannay ûntsnapt út 'e kûpee en wurdt de hiele trein troch efterfolge troch de plysje, dy't úteinlik de trein stilsette lit midden op 'e Forthbrêge oer de Firth fan Forth. Hannay ferlit dêr de trein en ferskûlet him efter ien fan 'e pylders. De plysjes sjogge him net en de trein riidt fierder.
Hannay besiket him te ferskûljen mank it publyk by in politike gearkomste, mar wurdt by fersin oansjoen foar dejinge dy't de haadsprekker fan 'e jûn oankundigje moat. Hy jout foar de hân wei in besieljende taspraak, mar wurdt werkend troch Pamela, de jonge frou dy't er yn 'e trein tute hat, as sy de haadsprekker nei it poadium bringt. Op 'e nij ferriedt sy him oan 'e plysje. De resjersjeurs dy't him ôffiere, steane derop dat Pamela ek meigiet om't se as tsjûge in ferklearring ôflizze moat. Se ride lykwols it plysjeburo yn Killin foarby, wêrnei't Pamela op har fraach te hearren kriget dat se nei it plysjeburo yn Inveraray geane. Letter ride se lykwols ek de ôfslach dêrhinne foarby, sadat Hannay beseft dat de 'resjersjeurs' eins trewanten fan perfester Jordan binne. As de wei tichtset wurdt troch in keppel skiep, en de 'resjersjeurs' útstappe om 'e bisten fuort te jeien, boeie se Hannay oan Pamela. Hannay nimt de kâns te baat om te ûntsnappen, wêrby't er in ûnwillige Pamela meisleept.
Produksje
The 39 Steps wie foar syn tiid in grutte Britske filmproduksje, dy't filmstudio Gaumont-British Picture Corporation graach ek ynternasjonaal útbringe woe. Wylst Hitchcock syn foargeande film, The Man Who Knew to Much, £40.000 koste hie, wie foar The 39 Steps in budget fan krapoan £60.000 beskikber. In oansjenlik diel dêrfan wie bestimd foar it salaris fan haadrolspilers Robert Donat en Madeleine Carroll, dy't al in karriêre yn 'e filmyndustry fan Hollywood hiene en dêrom oansprekkende nammen foar it Amerikaanske bioskooppublyk wiene.
Untfangst
Ek letter ferkaam de reputaasje fan The 39 Steps net. Filmmakker en akteur Orson Welles beskôge de film as "in masterwurk". Senarioskriuwer Robert Towne fûn it "net bot in oerdriuwing om te sizzen dat alle kontemporêne eskapistyske fermaak begjint mei The 39 Steps." Yn 1999 parte it Britsk Filmynstitút (BFI) de film op in ranglist fan 'e bêste Britske films fan 'e tweintichste iuw it fjirde plak ta. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The 39 Steps in tige heech goedkarringspersintaazje fan 96%, basearre op 47 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Mei't er smoarfol sit mei ûnferwachtse bochten en ommekearen wiist dizze essinsjele iere film fan Alfred Hitchcock foarút nei de tûzelsinnige hichten dy't er letter yn syn karriêre berikke soe."
Aartsdiaken
Skiednis
Yn de alfde iuw waard de aartsdiaken in tsjerklike funksjonaris yn in bepaald gebiet, in aartsdiakonaat, en oefene in selsstannige macht út. Hy stie oan it haad fan it aartsdiakonaat en ien fan syn taken wie it hâlden fan it seendrjocht, de leechste tsjerklike rjochtbank. Yn de Frânske Tiid waarden de aartsdiakonaten opheft en dêrmei ferdwûn ek de funksje fan in aartsdiaken.
Formule 1 yn 2004
Klassemint by de koereurs
De top 8 klassearre auto's krije punten:
List fan planetoïden 86301-86400
Dit is in list fan planetoïden 86301-86400.
Aartsdiakonaat
Untstean fan it amt fan it aartsdiakonaat
Yn de fjirde iuw waarden aartsdiakens oansteld as haad fan it kolleezje diakens en stiene ûnder in biskop. In aartsdiaken stie de biskop by by de administraasje fan it bisdom, tafersjoch op de geastliken ûnder him en soarch oan de earmen. Nei it útwreidzjen fan de tsjerklike struktuer yn it Frankyske Ryk waarden fan de njoggende iuw ôf de koerbiskoppen ferfongen troch aartsdiakens. Yn fier ôf lizzende of slimmer te berikken gebieten stelden de biskoppen proasten, dy't fertsjintwurdigers fan in kapittel wiene, oan as aartsdiakens dy't harren taken dêre waarnamen. As der in fisitaasje wie, krigen se ynstruksjes mei fan de biskoppen. Hja hiene it gesach oer de preesters fan harren gebiet en hja moasten de disipline fan de tsjerke oer de geastliken en de befolking fuortsterkje. Lykwols wie it foech en de rjochten fan de aartsdiakens net dúdlik omskreaun en ferskilde it fan de iene mei de oare bisdom.
Foarming fan aartsdiakonaten
It ynwijen fan aartsdiakens barde ynearsten allinnich neffens de foarskriften dêrfan, dochs waard dat amt einlings gauris troch preesters útoefene, dy't fansels net as biskop ynwijd waarden. Yn in stikmannich bisdommen hiene aartsdiakens de titel as koerbiskop. Yn guon gefallen waarden se mar ynwijd ta subdiakens of leken, om't it amt bûn wie oan in fêste prebende yn it Domkapittel of de Stiften. Dêrtroch koe it amt fan in aartsdiaken in goede winst opbringe.
Skeel mei biskoppen en ein fan it amt
Mei de Konsily fan Trente waarden de aartsdiakens harren fisitaasjerjocht, it rjocht ta ekskommuniksaasje en it rjocht tsjerklike strafsaken te fieren, ûntnaam. Dêrtroch ferdwûnen de measte aartsdiakonaten, mar guon koene fanwegen de Reformaasje, dy't in ferskuorrend effekt hie, en fanwegen geunstige politike foarfallen oant yn de njoggentjinde iuw bestean bliuwe. Dêrnei waard de titel fan in aartsdiaken yn de katolike tsjerke mar in earetitel foar fikarissen, dy't sa no en dan takind wurde.
Guy Gavriel Kay
Skriuwkarriêre
Underwilens wie Kay úteinset mei syn karriêre as skriuwer. Syn earste wurk wie de trilogy The Fionavar Tapestry, in miks fan urban fantasy en hege fantasy dy't sterk op it wurk fan Tolkien linet. Yn 1984 kaam it earste diel út, dat as titel The Summer Tree hie. Dêryn waard de lêzer yn 'e kunde brocht mei fiif jonge minsken út ús wrâld, dy't út Toronto wei nei in parallelle wrâld reizgje en dêr oan kop en earen ta belutsen reitsje by in striid tusken goed en kwea. It twadde diel wie The Wandering Fire (1986), dat bekroane waard mei in Prix Aurora, en de trilogy einige mei The Darkest Road (1986).
Yn it grutste part fan syn lettere wurk soe Kay syn ferhalen hielendal yn in selsbetochte wrâld spylje litte. Nettsjinsteande syn eigen útsprutsen foarkar om sjenreklassifikaasjes te mijen, kinne dy boeken dúdlik yndield wurde by it subsjenre fan 'e histoaryske fantasy, mei't de skriuwer dêryn in ôfspegeling jout fan beskate perioaden út 'e skiednis fan ús eigen wrâld sûnder dy as sadanich te beneamen. De oerienkomsten binne lykwols oerdúdlik, en boppedat hat Kay nea in geheim makke fan syn boarnen fan ynspiraasje.
Katedraal fan Norwich
By de foltôging wie de 141 meter lange katedraal mei in dwersskip fan 54 meter it grutste gebou fan East Anglia.
Lette midsiuwen
De bou fan de grutte kleastergong, de iennige yn Ingelân mei twa ferdjippings en mei in ferwulft dat dekorearre is mei mear as tûzen rozetten, begûn yn 1297 en einige yn 1430, nei't de Swarte Dea de stêd pleage hie.
De Normandyske houten spits waaide der by in fûle stoarm yn 1362 ôf en mei de fal soarge it foar grutte skea yn de eastlike kapel. Dêrfandinne moast de ljochtbeuk fan it koer op 'e nij boud wurde. Dat barde yn de perpendicular styl. Yn de 15e en it begjin fan de 16e iuw waarden de houten plafonds fan de tsjerke ferfongen troch stiennen ferwulften. It ûnbidich tal fan hûnderten fersierde slútstiennen oerlibben de fernielsucht fan de Tudors en oanhingers fan Cromwell. Eltse rozet is dekorearre mei in teologysk ôfbyld; yn it skip byldzje se de wrâldskiednis út fan de skepping ôf, yn de kleastergong it libben fan Kristus en it Lêste Oardiel.
De spits fan de fieringstoer waard yn 1463 rekke troch de bliksem. It feroarsake brân dy't troch it skip raasde en sa fûl wie, dat de krêmkleurige kalkstien út Caen op guon plakken rôze ferkleure. Biskop James Goldwell joech yn 1480 opdracht ta de bou fan in nije, 96 meter hege spits, dy't tsjintwurdich noch altiten de bekroaning fan de toer en de op ien nei heechste tsjerketoer fan Ingelân foarmet.
Ynterieur
It koperen doopfont waard getten fan kommen dy't earder brûkt waarden by it meitsjen fan sûkelade troch de Rowntree-fabryk yn Norwich. Doe't de fabryk yn 1994 ticht gyng krige de katedraal it doopfont.
Grêf Edith Cavell
Eastlik fan it koer fan de katedraal stiet de Ferlosserskapel (St Saviour's Chapel). Bûten, oan de súdlike kant fan de Ferlosserskapel, leit it grêf fan de Britske ferpleechster Edith Cavell, dy't yn 1915 troch de Dútsers eksekutearre waard om't hja Belgyske kriichsfinzenen holp te flechtsjen.
Spaanske hôfsjonger
Lûd
It sjongen wurdt allinne troch de mantsjes dien. Se sitte dan it leafst op it heechst fan in strûk of beamke en litte har ier yn 'e moarn of tsjin it ein fan de middei hearre. De fûgel swijt by de trek.
Tsjerke fan de Hillige Igor fan Tsjernikov (Moskou)
It ûntwerp fan de tsjerke is ôfkomstich fan Aleksander Sjipkov, in ûnderskieden arsjitekt fan de Russyske federaasje en lid fan de Uny fan Russyske Arsjitekten.
Kebnekaise
It Kebnekaisemassyf makket diel út fan it Skandinavysk Heechlân en leit yn it Sweedske lânsdiel Norrland.
Militêre plysje
De militêre plysje (MP) of maresjesee is yn essinsje in plysjetsjinst dy't ferantwurdlik is foar befeiliging en wetshanthavening binnen de striidkrêften. Wannear't de militêre plysje binnen de kriichsmacht operearret, binne de leden fan 'e tsjinst yn 'e regel dúdlik fan oare ofsieren en manskippen te ûnderskieden troch de oantsjutting MP op har helms of op in stripe stof om 'e boppe-earm. Dêrnjonken komt it faak foar dat sa'n ynstelling ek ynset wurdt foar wetshanthavening bûten de kriichsmacht. Sa is de Keninklike Maresjesee yn Nederlân ek ferantwurdlik foar de befeiliging fan 'e nasjonale lofthavens.
Katedraal fan Arundel
Arsjitektuer
De katedraal is fan bakstien boud en mei kalkstien út Bath omklaaid. It giet om in grutte trijeskepige basilyk mei in dwersskip yn de styl fan de Frânske gotyk en in eastlike oriïntaasje. Fan de westlike tuorren waard allinne de noardlike toer oant de hichte fan it middenskip útfierd. Boppe de fiering stiet in lytse dakruter. Yn de gevels fan de transepten binne grutte maaswurkfinsters ynbrocht. De westlike gevel hat in grut roasfinster en is fierder fersierd mei de bylden fan Kristus mei de apostels en in Madonna. It tsjerkeskip telt seis traveeën en it koer trije, dat ôfsletten wurdt mei in mearsidige apsis. De hege bundelpylders, mar krekt ûnderbrutsen troch bledkapitelen, mûnje út yn de spitsbôgen en drage in krúsgraatferwulft. De rige finsters yn de ljochtbeuk soargje foar mear deiljocht.
Oan it ein fan it noardlik transept is de skryn fan Sint-Philip Howard, dy't as martler finzen siet yn de Tower fan London en dêr op 19 oktober 1595 ferstoar. Philip wurdt útbylde yn Elizabetaansk kostúm mei oan syn foet syn trouwe hûn, dy't him yn de finzenis beselskippe.
Hercules (film út 2014)
Hercules is in Amerikaanske histoaryske aventoerefilm en sandalefilm út 2014 ûnder rezjy fan Brett Ratner, mei yn 'e haadrollen Dwayne Johnson ('The Rock'), Ian McShane, Rufus Sewell en John Hurt. De film spilet yn 'e Grykske Aldheid en giet oer de legindaryske held en healgod Hearakles (dy't lykwols mei de yn it Ingelsk bekendere namme fan syn Romeinske wjergader Herkules oantsjut wurdt). It senario wie basearre op 'e grafyske roman Hercules: The Thracian Wars, fan striptekener Steve Moore, en stipet yn oansjenlike mjitte op 'e Grykske mytology. Hercules wie ien fan twa Hollywood-spylfilms oer Hearakles dy't yn 2014 útkamen, en moat dêrom net betize wurde mei The Legend of Hercules, út itselde jier. De film krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, mar ûntjoech him yn 'e bioskopen ta in kommersjeel súkses.
Plot
Yn 'e tsjerkers ûnder it paleis fan Kotys wurdt Herkules mei tsjûke keatlings om 'e polzen oan 'e rotsen fêstklonken, wylst syn maten yn sellen mei grouwe traaljes fêstsetten wurde. Kotys komt del om him oer Herkules syn belies te ferlustigjen, en ta Herkules syn ferbjustering is kening Eurysteus fan Atene by him. Eurysteus blykt ûnder ien tekken te skûljen mei Kotys. No't er mient dat Herkules ûnskealik makke is en mei koarten eksekutearre wurde sil, bringt er út dat er Herkules bedwelmje litten hat doe't dy de lêste kear yn Atene wie, wêrnei't er syn frou Megara en syn trije bern deadzje litten hat troch in trijetal úthongere wolven, dy't er as húsdieren hâldt, op harren los te litten. De trije wolven ferklearje Herkules syn hallusinaasjes oer de trijekoppige hellehûn Serberus. Eurysteus syn motyf om soks te dwaan, wie, sa fertelt er, dat Herkules himsels mei syn oerwinnings yn 'e striid yn Atene populêrder makke hie as Eurysteus sels, en dat er boppedat gjin ambysjes hie, sadat Eurysteus him net manipulearje koe. Ek koed er him net deadzje, mei't er dan in martelder fan him meitsje soe. Dêrom besleat er om Herkules syn namme sa besmodzgjen, dat it nea wer goedkomme koe.
Under de ôftiteling beprakkesearret Amfiaraus lûdop hoe't er sa mis wêze kinnen hat mei it fizioen oer syn eigen dea, dy't skynber tsjinkeard is troch Herkules, oant er op datseldichste stuit deaslein wurdt troch de wjerljocht. Dêrnei folget in animearre werfertelling fan 'e Tolve Wurken, wêryn't út 'e doeken dien wurdt hoe't Herkules dy mei de help fan syn freonen foltôge hat sûnder dat der wat boppenatuerliks oan te pas kaam.
Resultaat
Hercules brocht yn 'e bioskopen wrâldwiid $244,8 miljoen op, wat, ôfset tsjin it budget fan $100 miljoen, delkomt op in winst fan krapoan $145 miljoen. Haadrolspiler Dwayne Johnson waard foar syn rol fan Herkules nominearre foar in Teen Choice Award yn 'e kategory favorite simmerfilmstjer.
Kontroverse
Striptekener Steve Moore, waans namme troch de filmprodusinten brûkt waard foar de promoasje fan Hercules, makke neffens in fraachpetear mei syn freon, de skriuwer Alan Moore (gjin famylje), foar syn dea dúdlik dat er neat mear mei de film te krijen hawwe woe. It kaam derop del dat Steve Moore by de tiid lâns ferskate ferzjes ûndertekenje moatten hie fan it kontrakt mei filmstudio Radical Studios wêrmei't er de filmrjochten op syn grafyske roman Hercules: The Thracian Wars ferkocht hie. Hy ferkearde ûnder de yndruk dat er yn elts gefal $15.000 betelle krije soe, al hoe min oft de film it ek dwaan mocht. Mar neitiid die bliken dat yn 'e lêste ferzje fan it kontrakt de klausule oer syn betelling weilitten wie, sûnder dat er dêr foar syn ûndertekening opmerksum op makke wie, sadat er oanspraak meitsje koe op gjin reade sint.
Seeslach (puzel)
Skiednis
Seeslach waard foar it earst publisearre yn it tydskrift ‘’Games’’ yn 1993, it jier nei it earste WK Puzeljen. It bleau dêrnei in regulier puzelsoarte fan it tydskrift. Yn Nederlân en Flaanderen is de puzel te finen yn ‘’Breinbrekers’’ fan ûnder oaren ‘’Denksport’’. In Dútslân is it spultsje Bimaru neamd nei it yn 2006 offisjeel registrearre hannelsmerk fan ‘’Rätsel Agentur Schweiz’’. It wurdspul fan de Züricher grafikus Stefan Haller moast basearre wurde op de wrâldferneamde Sudoku en moast troch de letterfolchoarder “mar” assosearre wurde mei de skipfeart. De namme mocht lykwols gjin net yn ferbân brocht wurde mei oarloch en sinkende skippen. Yn oare lannen is it spul ek bekend as Battleship Solitaire, Solitaire Naval Puzzle, Solitaire Battleships, Yubotu of Batoru.
Kompjûters en Seeslach
Seeslach is in NP-folslein probleem. Der is dus in ferbân tusken de kompleksiteit fan in soad problemen dy 't yn de wiskunde en ynformatika as "dreech" beskôge wurde. Yn 1997 joech Moshe Rubin, in eardere redakteur fan de rubryk Seeslach yn Games Magazine, Fathom It! frij, in populêre ymplemintaasje fan Seeslach.
Esperanto-Wrâldkongres
thumb|Sânde Esperantokongres [[Antwerpen (stêd)|Antwerpen, 1911.]] It Esperanto-Wrâldkongres, of yn it Esperanto Universala Kongreso de Esperanto (UK) is in ynternasjonale Esperanto-gearkomste dy't elts jier yn in oar lân organisearre wurdt troch de Esperanto-Wrâldferiening (UEA) en in lokaal komitee.
List fan eardere en plande kongressen
thumb|Lannen dêr't it UK wie, 1905–2016
Slot Bürresheim
Slot Bürresheim (Dútsk: Schloss Bürresheim) is in kastiel yn 'e delte fan de Nette, noardwestlik fan de Dútske plak Mayen yn Rynlân-Palts. De boarch stie eartiids yn it grinsgebiet fan Kar-Keulen en Kar-Trier en de karfoarsten setten in wichtich stimpel op de skiednis fan de boarch.
Giele hôfsjonger
Iten
De giele hôfsjongers meie graach ynsekten, rûpen en spinnen, dy't fral fan de blêden fan beammen en strûken pikt wurde. Yn 'e simmer wurde beien oan it menu tafoege.
Plotinus
Plotinus (Gryksk: Πλωτῖνος, Plotinos; Lykopolis, 204/205 – Kampaanje, 270) wie in Gryksk neoplatoanysk filosoof út 'e Romeinske Tiid. Hy wie tige ynfloedryk yn 'e Lette Aldheid en ynspirearre iuwenlang sawol de heidenske mystyk as dy fan 'e grutte monoteïstyske religyen (joadendom, kristendom en islaam). Ek wie it tinken fan Plotinus fan grutte ynfloed op 'e gnostyk. Hoewol't in grut part fan syn wurk oerlevere is, komt it meastepart fan 'e biografyske ynformaasje oer him út it foarwurd fan syn Enneäden, dat skreaun waard troch syn learling Porfyrius.
Jonkheid
Mei 27 jier, om 232 hinne, lei Plotinus him foar it earst ta op 'e stúdzje fan 'e filosofy. Hy bejoech him nei Aleksandrië om in learmaster te finen, mar koe syn eigen ideeën net goedkrije mei de lessen fan lykfol hokker filosoof, oant in goekunde fan sines him oanrette om ris nei Ammoanius Sakkas te harkjen. Dat bliek in boppeslach te wêzen, en Plotinus begûn fûleindich ûnder Ammoanius syn tafersjoch te studearjen. Behalven troch Ammoanius Sakkas waard Plotinus yn dy snuorje ek beynfloede troch de wurken fan Aleksander fan Afrodisias, Numenius fan Apaméa en ferskate stoïsynske learaars.
Perzje en Rome
Plotinus syn lear gie út fan trije prinsipes: it "Iene", it yntellekt en de siel. Hy leaude dat der in oppermachtich, folslein transendint "Iene" wie dat net ferdield, fermannichfâldige of ûnderskaat wurde koe en alle kategorisaasjes fan wêzen en ûnwêzen te boppe gie. Syn "Iene" koe gjin besteand ding wêze, noch wie it inkeld de som fan alle dingen, mar ynstee wie it foarôfgeande oan alles dat bestie. Plotinus identifisearre dit "Iene" mei it konsept fan "it goede" en it begjinsel fan "skientme". Hy stie ynherint wantrouwich foar de materiële wrâld oer, en wie fan betinken dat de wrâldske dingen in suterich spegelbyld of neibearsel wiene fan eat hegers, dat it wiere oanpart fan it echte wêzen wie. Dit wantrouwen komt algemien foar yn it platonisme, mar by Plotinus omfette it sels syn eigen lichem. Dêrom soed er ienris ek wegere hawwe om te posearjen foar in portret. Neffens de ferhalen besocht er fierders om nei de heechste morele en spirituële standerts te libjen.
Kening fan Katoaren
Ynhâld
Yn Ofsette-Rije hearsket in skriklike sykte dy't feroarsake wurdt troch en beskaat soarte langpoat dy't de lju op 'e noas byt. De slachoffers krije in grouwe en ôfsichtlike knobbenoas, en stjerre as dy iepenknapt. It genêsmiddel is inkeld bekend oan 'e dokters, mar dy binne sa djoer dat suver nimmen harren betelje kin. Stach ûntdekt dat it middel eins hiel ienfâldich is en dat de dokters de lju al withoelang bedonderje. Yn Ekilibrië hat men lêst fan in tsjoender, Pantaar, dy't eltse jûn by in oar hûs oan 'e doar komt om in ding dêr't de bewenners in sin by hawwe (wat men dêr in jelmis neamt) op te easkjen. Stach komt derefter dat Pantaar de stêd krekt besiket te behoedzjen foar ferneatiging troch eltse dei sa'n jelmis yn in magysk fjoer te smiten. As immen lykwols út frije wil himsels yn it fjoer smyt, sil it fjoer 100 kear 100.000 jier baarnen bliuwe. Stach beslút om himsels deryn te smiten, mar dan hâldt Pantaar him tsjin en springt de tsjoender der ynstee sels yn. Einlings en te'n lêsten is der noch de stoel fan Stellingwâld, dêr't inkeld in kening op sitten gean kin, mar allinne as seis heger pleatste lju him derop helpe. De seis ministers wegerje fansels en stek in hân út, mar de seis boargemasters fan 'e stêden dy't er holpen hat, helpe Stach op 'e stoel. Dêrmei wurdt er daliks kening. Hy trout mei Kim, dy't syn keninginne wurdt. De seis ministers wurde út harren amt ûntheft en krije no sels in stikmannich opdrachten taparte. De seis boargemasters wurde de nije ministers.
Keizerryk Ruslân
Hearskers
Aleksander II (1855-1881) fierde ûnder syn bewâld in grut tal herfoarmings troch en de emansipaasje fan de 23 miljoen liifeigenen yn 1861 wie dêrfan wol de belangrykste. Syn polityk stie ek yn it ramt fan it opkommen foar de otterdokse kristenenm, dy't ûnder it rezjym fan it Ottomaanske Ryk te lijen hiene. It engaazjemint mei Súdeast-Europa brocht Ruslân yn 1914 by it útbrekken fan de Earste Wrâldkriich yn it kamp fan it Feriene Keninkryk, Frankryk en Servje tsjin it Dútske -, Eastenryksk-Hongaarske - en Ottomaanske Ryk. De lêste tsaar fan it Keizerryk Ruslân wie Nikolaas II. De tsaar waard nei de Oktoberrevolúsje tegearre mei syn frou, bern en trou personiel op 17 july 1918 yn Jekaterineburch troch de bolsjewiken fermoarde. Nei de Fal fan de Sovjet-Uny ferklearre de Russysk-Otterdokse Tsjerke de hiele fermoarde keizerlike hûshâlding hillich.
Avro Vulcan
Spesifikaasjes
thumb|Vulcan B. Mk.2
Mayen
De stêd waard yn de Twadde Wrâldkriich swier troffen troch de loftoanfallen fan 12 desimber 1944 en 2 jannewaris 1945. Likernôch 90% fan de stêd waard ferneatige en 395 ynwenners ferlearen harren libben. Fuort nei it ein fan de kriich setten de ynwenners fan Mayen útein mei de weropbou fan de stêd. De weropbou folge it histoaryske strjittepatroan en safolle mooglik âlde gebouwen waarden by de weropbou sparre of rekonstruearre.
Orrdalsklint
De Orrdalsklint is mei syn 129 meter de heechste berch fan de Finske provinsje Ålân. De berch leit yn it noarden fan it haadeilân Fasta Åland, yn de gemeente Saltvik. Troch lânstiging wurdt de berch alle jierren in stikje heger, mei hast ien sintemeter it jier.
Petrus- en Pauluskatedraal (Sint-Petersburch)
Ynterieur
thumb|left|250px|Ikonostaze De katedraal wurdt ferljochte troch fiif brûnzen kroanluchters fan kleurd Feneesjaansk glês en berchkristal. De ikonostaze, in ûntwerp fan Trezzini, is ûngewoan foarmjûn en hat wat wei fan in triomfbôge. De preekstoel is fersierd mei houtsnijwurk en bylden fan de apostels Petrus en Paulus en de fjouwer evangelisten.
Kariljon
thumb|left|250px|Kariljon Doe't Peter de Grutte yn 1690 Nederlân oandie, kaam hy yn de kunde mei it kariljon. Yn 1720 joech de tsaar in opdracht oan Jan Albert de Grave om ek in kariljon foar de nije katedraal te jitten. Nei in brân yn 1767 gyng dit kariljon ferlern. Der waard in nijenien yn Nederlân besteld, mar de man dy't it kariljon ynstallearje soe ferstoar ear't de toer klear wie. Yn 1776 waard it kariljon ynstalearre, mar de klokkejitter hie de klokken noch net stimd en om't it net foldie waard it yn de 19e iuw diels ferfongen troch nije klokken dy't yn Ruslân getten waarden. Ek dit klokkespul wie net nei't sin.
Pineholle
thumb|Frou mei migrêne thumb|Slimme pineholle Pineholle is pine yn en om de holle; it is yn fierwei de measte gefallen net slim. De oarsaken fan pineholle moatte socht wurdde yn de spieren en bannen om de plasse en nekke hinne, de bloedfetten, de harsensfluezen en de harsensdruk. It brein sels is gefoelleas.
Jurgen Uitterdijk
Funksjes
Sûnttiids hat Jurgen Uitterdijk yn de rin fan syn meardere betrekkings yn rykstsjinst waarnomd. Yn 1813 en 1814 wenne hy yn Frjentsjer en wie lânmjitter by it kadaster. Yn 1815 waard hy oansteld as taksateur fan de turf yn de gemeenten Aldeberkeap, Wolvegea en Sonnegea. Fan 21 novimber 1816 oant 3 jannewaris 1820 wie hy ûntfanger fan de yndirekte belestings yn Wolvegea, wylst hy ek mei de ynspekteur fan de feanterijen J.C. Honcken kommitearde wie om middels te beramen ta ynfier fan turf yn de súdlike provinsjes. Ek wied er tagelyk belêste mei de funksje fan roeier ensfh. fan it destilleard, en mei dy fan skipsmjitter yn it arrondissement It Hearrenfean. Op 3 jannewaris waard hy oansteld as kontroleur fan de feanterijen yn de provinsjes Oerisel, Gelderlân, Noard-Brabân en Limburch. Nei de ôfskaffing fan de aksyns op de brânstoffen krige hy op 25 desimber 1822 in beneaming as kontroleur fan de belestingen yn Ynskedee en waard dêrwei op 1 novimber 1932 oerpleatst nei Boalsert. By wer ynfieren fan de turfaksyns waard hy 13 jannewaris 1834 oansteld as kontroleur fan de feanterijen yn Oerisel, Gelderlân en Noard-Brabân en soe dat oant syn dea dwaan bliuwe. Hy stoar troch de moarddiedige hân fan in smjunt. Dizze út in deftige Oeriselske famylje kommende man hie earder as amtner ûnder him wurke, mar wie, koart foar it begean fan de slûpmoard, wegens wangedrach ûntslein.
Julia Dietze
Julia Dietze (Marseille, 9 jannewaris 1981) is in Dútsk aktrise fan mingd Dútsk-Frânsk etnysk komôf.
Porfyrius
Jonkheid en oplieding
Nei't er ferskate jierren yn Atene ûnder Kassius Longinus grammatika en retoarika studearre hie, sette Porfyrius yn 262 nei Rome ta. Hy hie nammentlik heard fan 'e filosoof Plotinus, en woe by him yn 'e lear. Yn Rome lei Porfyrius him ûnder tafersjoch fan syn nije master seis jier lang ta op 'e stúdzje fan it neoplatonisme. Yn dy tiid paste er syn dieet drastysk oan, en letter soed er in traktaat skriuwe oer it jin ûntsizzen fan dierlik iten, wêrmei't er de grûnslach lei foar it Westerske fegetarisme. Op in stuit rekke er lykwols geastlik paadbjuster en krige er oanstriid ta selsdeading. Op advys fan Plotinus sette er him doe de folgjende fiif jier nei wenjen op Sisylje, dêr't er syn geastlik lykwicht weromwûn.
Billy Graham
Evangelist
Under de Kâlde Oarloch hold Graham ferskate gearkomsten yn East-Jeropa en yn de Sovjet-Uny. Hy prate ek mei Kim Il-sung yn Noard-Korea, dy't er in karismatysk lieder fûn. Under it apartheidsbewâld yn Súd-Afrika wegere er in skoft om dat lân besite te bringen, mar doe't de Súd-Afrikaanske oerheid yn 1973 tastie dat de gearkomsten mingd wêze mochten, hold Graham dêr syn earste evangelisaasjekampanje, dêr't er de apartheid yn ôfwiisde. Yn de jierren 60 stie Graham mear as ien kear boarch foar Martin Luther King doe't dy yn de finzenis siet.
Billy Graham yn Nederlân
Billy Graham hat Nederlân mear as ien kear besite brocht. De earste kear wie yn 1945. In Youth for Christ-tiim reizge troch ferkate Jeropeeske lannen. Yn Nederlân moete Graham ferskate tsjerklike foaroanmannen. Op 22 juny 1954 wie der yn it Olympysk Stadion yn Amsterdam in gearkomst fan goed 40.000 minsken. Dy gearkomst waard organisearre troch in komitee laat fan dûmny Jan Buskes. Yn 1955 hold Graham in kampanje yn De Kuip yn Rotterdam. Letter besocht Graham Nederlân noch ferskate kearen ûnder sindingskongressen dy't op syn inisjatyf organisearre waarden. De lêste kear dat er Nederlân besocht wie yn 2000.
Axel Jungstedt
Axel Adolf Harald Jungstedt (Norrköping, 17 maart 1859 - Stockholm, 14 maart 1933) wie in Sweedske skilder en heechlearaar oan de Kungliga Akademien för de fria konsterna yn Stockholm. Hy wie de broer fan de portretskilder August Jungstedt en de operasjongster Matilda Jungstedt, en in neef fan luitenant-generaal Hugo Jungstedt.
Simonopetra-kleaster
Skiednis
It kleaster waard yn de 13e iuw stifte troch Simon, in hearremyt dy't yn in hoale libbe by de rots, dy't no bekend stiet as Sinomopetra ('Rots fan Simon'). De muonts soe yn in dream de opdracht fan de Mem fan God krigen ha om op it plak in kleaster te bouwen. Neffens in oare ferzje soe Simon in stjer sjoen ha, dy't like fûl skynde as de Stjer fan Betlehem. Nei't dy stjer dêr al in tal nachten skynd hie, hearde de muonst op krystjûn in stim dy't sei: "Harkje, do moast hjir de fûneminten fan dyn kleaster lizze foar de rêding fan de minskesielen". Simon sette dêrnei útein mei de bou fan it kleaster en joech it de namme Nij Betlehem (Νέα Βηθλεέμ). Yn 1364 betelle de Servyske despoat Jovan Uglješa in renovaasje en útwreiding fan it kleaster.
Uddeholm
Uddeholm is in plak yn de gemeente Hagfors yn it lânskip Värmland en de provinsje Värmlands län yn Sweden. It doarp leit oan de mûning fan de Uvån yn it Rådasjön. Merklieder yn de stielyndustry Uddeholms AB is nei it doarp ferneamd.
De Canterbury Ferhalen
Eftergrûn
It is dreech om krekt fêst te stellen wannear't Chaucer The Canterbury Tales skreaun hat. Twa fan 'e ferhalen, The Knight's Tale (It Ferhaal fan de Ridder) en The Second Nun's Tale (It Ferhaal fan de Twadde Non), waarden nei gedachten al skreaun ear't ea it idee foar de ramtfertelling by him op kaam. Oer it algemien giet men derfan út dat Chaucer yn 'e lette 1380-er jierren oan The Canterbury Tales as gehiel begûn is te wurkjen en dêrmei trochgie oant syn dea yn 1400.
Ynhâld
Op in aprildei komt der in groep Ingelske pylgers, mei dêrûnder ek de skriuwer (Chaucer) sels, gear by in herberge yn Southwark, besuden Londen. De weard, Harry Bailey, jout him ek by harren. Se sette ôf op beafeartsreis nei Canterbury, dêr't de skryn fan 'e hillige Thomas Becket is. De groep bestiet út alderlei slach folk, fan geastliken en eallju oant hantwurkslju. Bailey stelt út om in wedstryd te hâlden yn it fertellen fan ferhalen: alle pylgers sille fjouwer ferhalen fertelle, de hinneweis twa en de weromweis nochris twa. Hysels sil dan it bêste ferhaal útkieze en de winner sil op 'e kosten fan 'e oare pylgers in jimmet oanbean krije yn Bailey syn herberge.
Kleuresirkel
Kleurminging
Komplemintêre kleuren steane yn in kleuresirkel diametraal foarinoar oer. Dat betsjut bgl. dat syaan de komplemintêre kleur is fan read, maginta fan grien en giel fan blau. Additive kleurminging en subtraktive kleurminging binne dus eins spegelbylden faninoar.
Kleurkodearring
fan read fia oranje nei giel:
Gallery Publishing Group
Skiednis
Simon & Schuster rjochte de ymprint Gallery Books yn 2009 op as nij ûnderdiel om 'e redakteursteams fan 'e ôfdielings Pocket Books en Simon Spotlight Entertainment (SSE) by ûnder te bringen. Yn 't earstoan wie it de bedoeling dat Gallery him talizze soe op fiksje foar froulju, oer popkultuer en op fermaak.
Pasco (Washington)
Skiednis
Oan it ein fan de 1990er jierren, foarseagen ûntjouwers in nije taname fan de ekonomy fan Hanford en waarden omraak lânboulân njonken de stêdsgrinzen oankocht foar ûntjouwing en bou foar nije wiken. Yn koarte tiid feroare Pasco dat it woeks buorstêd Richland foarby yn ynwennertal en it joech in grutte ympuls foar it grutpakhûs yndustry en it toerisme. Fral oan de westkant fan de stêd ûntstiene nije wiken en winkelsintra ensfh. Dit nije mêd fan de stêd waard yn de omkriten bekend as West Pasco as tsjinstelling ta it âldere en earmere eastlike diel fan de stêd. In feart fan nije bewenners kamen yn 'e stêd, mar ek ynwenners fan Richland en Kennewick ferhûzen nei West Pasco, om't it no sintraler leit en de nije en lúksere wentes en saken.
Klimaat en geografy
De grutte rivier de Kolumbia skiedet de stêd fan har buorstêden Richland en Kennewick.
Stephansdom
Alters
Under it letgoatyske baldakyn fan Jörg Öchsl stiet sûnt 1945 it genedebyld Maria Pócs. It komt oarspronklik út it doedestiidske Pötsch en it tsjintwurdige Máriapócs (Hongarije). De ikoan soe op mirakuleuze wize gûld hawwe en it soe de keizerlike troepen holpen hawwe yn de kriich tsjin de Turken. Keizer Leopold I liet it yn 1697 nei Wenen helje, dêr't it in doe plak krige op it heechalter.
Ramen
De midsiuwske ramen gyng yn de barokke tiid ferlern om't yn dy tiid in ljochte tsjerke mear yn de moade wie. Yn de 19e iuw krige de tsjerke wer bûnte brânskildere ramen, mar dy gyngen yn de Twadde Wrâldkriich troch bommen en brân ferlern. De tsjintwurdige ramen binne ienfâldich en skonken troch de dielsteat Tiroal. Allinne de finsters efter it haadalter hat noch midsiuwsk glês, dat yn de 19e iuw oanfolle is. It brânskildere raam fan it roasfinster efter it haadoargel is modern.
Lockheed T-33
Yn Nederlân
Fan augustus 1952 to/m juny 1972 hat de T-33 by de Keninklike Loftmacht (Klu) tsjinne en wie bekend ûnder de namme T-bird. It wie in bekende ferskining boppe Nederlân mei syn skel oranje noas en tiptanks.
Dmitri Medvedev
Untslach
Medvedev motivearre syn ûntslach om presidint Pûtin yn steat te stellen de útstelde konstitúsjonele feroarings oangeande de oerdracht fan macht fan it presidintskip wei te heljen. Neffens Medvedev soene de wizigings de machtsferhâldings yn Ruslân oanmerklik feroarje. Pûtin akseptearre it ûntslach.
Privélibben
Medvedev is fûleindich amateurfotograaf. Yn jannewaris 2010 waard ien fan syn foto's op in woldiedigensfeiling foar 51 miljoen rûbel ferkocht, wêrmei't it ien fan de djoerste foto's is dy't ea ferkocht is.
Fiskmarter
Etymology
De fiskmarter wurdt sa neamd om't de Ingelske namme foar dit bist fisher ("fisker") is. Nettsjinsteande dat yt dizze martersoarte mar komselden fisk. De namme fisher komt fan 'e namme dy't de Nederlânske kolonisten fan Nij-Nederlân oan dit bist joegen: fisse of visse, fanwegen it feit dat de pelzen fan 'e fiskmarter, dy't de Yndianen harren ferkochten, sa lieken op dy fan 'e murd (Mustela putorius). De (doetiidske) beneaming fisse of visse foar murdepelzen kaam wer fan it Frânske fiche of fichet. De wittenskiplike namme foar de fiskmarter is Pekania pennanti, nei de soölooch Thomas Pennant, dy't dit bist yn 1771 beskreau. De Abenaky-Yndianen neame de fiskmarter pekan, en dêfan is de namme fan it skaai Pekania ôflaat.
Fersprieding
It ferspriedingsgebiet fan 'e fiskmarter beslacht in bân fan beboske gebieten fan 'e east- oant de westkust fan Noard-Amearika. Yn Kanada omfiemet dat Nij-Skotlân útsein Cape Bretoneilân en de súdwestlike kust, hiel Nij-Breunswyk, súdlik Kebek, sintraal en súdwestlik Ontario, sintraal Manitoba en Saskatchewan, noardlik Alberta, it uterste súdwesten fan 'e Noardwestlike Territoaria en noardlik en súdeastlik Britsk-Kolumbia. Yn Alaska heart it súdlike part fan 'e Panhandle mei de Alexanderarsjipel ta it areaal fan 'e fiskmarter.
En yn 'e legere achtenfjirtich Feriene Steaten komt dizze soarte foar yn Maine, Nij-Ingelân útsein de kuststripe, de Appalachen yn New York en noardeastlik Pennsylvania, westlik Opper-Michigan, noardwestlik Wiskonsin, noardeastlik Minnesota, de Rocky Mountains fan westlik Montana en noardlik en sintraal Idaho, de Cascades fan Washington en Oregon, it berchlân fan Noardlik Kalifornje en de Sierra Nevada yn eastlik Kalifornje. Dat berchtme foarmet it súdlikste punt fan it ferspriedingsgebiet fan 'e fiskmarter.
Status
De fiskmarter hat de IUCN-status fan "net bedrige", mei't er yn syn ferspriedingsgebiet noch rûnom foarkomt en om't de populaasje stabyl liket te wêzen. Fiskmarters hawwe in lange skiednis fan kontakt mei de minske, dy't yn 'e regel yn it neidiel fan 'e fiskmarter beteard is. Se waarden teminsten sûnt de achttjinde iuw en mooglik al earder bejage foar har pels, dy't brûkt waard (en wurdt) om bûntene sjalen, moffen en kragen fan te meitsjen. Benammen yn 'e 1920-er en 1930-er jierren bestie der in grutte fraach nei fiskmarterpelzen, dy't yn 1936, op it hichtepunt, $450 oant $750 it stik kosten. Neitiid rekke de hannel yn sok guod oant de 1970-er jierren yn it neigean, mar sûnt is der in oplibbing geande. Yn 1999 waard yn Kanada $27 foar in fiskmarterpels betelle.
Irrfan Khan
Irrfan Khan of koartwei Irrfan (wiere namme: Sahabzade Irfan Ali Khan; Jaipur, 7 jannewaris 1967 – Bombay, 29 april 2020) wie in Yndiaask film-, tillefyzje- en toanielakteur. Hy waard yn syn heitelân bekend mei rollen yn Haasil, Maqbool, The Namesake, Life in a… Metro en Paan Singh Tomar. Foar de titelrol yn dy lêste film wûn Khan yn 2013 de National Film Award yn 'e kategory bêste akteur. Dêrnjonken wûn er in Asian Film Award foar syn rol yn The Lunchbox, en dêropta noch fjouwer Filmfare Awards. Yn 2011 waard him fierders fan oerheidswegen de ûnderskieding Padma Shri takend. Behalven yn Bollywood-produksjes spile Khan ek yn ferskate Britske en Amerikaanske films, wêrûnder Slumdog Millionaire, The Amazing Spider-Man, Life of Pi, Jurassic World en Inferno. Neffens filmkritikus Peter Bradshaw fan 'e Britske krante The Guardian wie Khan dêrmei fan grutte wearde as ferbining tusken Bollywood en Hollywood.