cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bretanje
Klimaat
Bretanje hat in feroarlik seeklimaat, mei delslach yn alle jiertiden, mar it measte by 't hjerstmis, winterdeis en yn 'e maityd. Simmerdeis binne temperatueren oerdeis fan rom boppe de 30 °C hielendal net útsûnderlik, wylst it kwik by 't winter nachts sakje kin oant –10 °C. De waarmste moanne is juny, mei (yn Quimper, oan 'e súdkust) in trochsneed temperatuer oerdeis fan 35,9 °C. Dochs is Bretanje dan ornaris noch ien fan 'e koelste dielen fan Frankryk. De kâldste moanne is jannewaris, mei in trochsneed temperatuer oerdeis (yn Quimper) fan 9,4 °C. It temperatuerferskil tusken simmer en winter bedraacht op 'e measte plakken trochinoar likernôch fyftjin graden. Oan 'e kust is it waar winterdeis oer it algemien mylder as yn it binnenlân. Quimper kriget jiers 1.248,6 mm delslach. De Monts d'Arrée krije, nettsjinsteande har beheinde hichte, folle mear rein as de rest fan it skiereilân.
She Wore a Yellow Ribbon
She Wore a Yellow Ribbon is in Amerikaanske Technicolor-westernfilm út 1949 ûnder rezjy fan John Ford, mei yn 'e haadrollen John Wayne en Joanne Dru. De titel betsjut: "Se Droech in Giel Lint", in ferwizing nei in populêr marsliet mei deselde namme (it dragen fan in giel hierlint troch in jonge frou wie in teken dat se harsels oan in man fersein hie). It ferhaal giet oer kaptein Nathan Brittles, in ofsier fan 'e kavalery fan it Amerikaanske Leger, dy't yn 1876 by syn post Fort Starke de frede mei de Yndianen besiket te bewarjen nei de opskuor dêr't de Amerikaanske nederlaach yn 'e Slach oan 'e Little Bighorn foar soarge hat.
Opnamen
Foar She Wore a Yellow Ribbon wie in budget beskikber fan $1,6 miljoen, wêrmei't it doedestiden de djoerste westernfilm wie dy't ea makke wie. De film waard op lokaasje opnommen yn Monument Valley, mei syn dramatyske rotsformaasjes, oan 'e grins fan 'e Amerikaanske steaten Arizona en Utah, yn it Navaho Yndianereservaat. De crew en cast libben dêr yn primitive omstannichheden yn blokhutten mei ierden flierren en mienskiplike dûsen dy't inkeld kâld wetter hiene. Nettsjinsteande dat (of miskien wol dêrtroch) kaam de film rom binnen it stelde tiidskema ree. John Ford liet syn âldere broer Francis de rol fan barkeeper Connolly spylje, en hold him neffens filmhistoarikus Charles Bar acht wiken lang yn 'e tsjinst, wylst syn minimale roltsje maklik yn minder as ien wike filme wurde kinnen hie.
It ferhaal oer de wegering fan Hoch om yn swierwaar te filmjen waard neitiid faak neiferteld troch lju dy't it sels net meimakke hiene, en dêrby gauris ek noch wat moaier makke. Akteur Harry Carey jr., dy't derby wie, fertelde it lykwols sa. Ford hie syn sêne al foltôge doe't it skildereftige swierwaar yn 'e fierte opdoemde. Hy krige doe it idee om 'e sêne nochris oer te dwaan tsjin 'e eftergrûn fan 'e tichtlûkende loft, dat hy frege Hoch oft dy't yn in belúnjende ljocht filmje koe. Hoch antwurde: "It is wol ferrekte tsjuster, Jack. Ik wol it wol filmje. Mar ik kin dy neat ûnthjitte." Ford sei dêrop (ferwizend nei de kameralins): "Winnie, doch him mar iepen en litte we it besykje. As it neat wurdt, is it myn skuld." Hoch antwurde: "Bêst genôch, Jack," en die wat him sein waard.
Smoke Signals (film)
Resultaat
Yn 1999 wûnen Eyre en Alexie tegearre de Florida Film Critics Circle Award foar bêste nijynkommeling. Datselde jiers wûn Evan Adams de Independent Spirit Award foar bêste akteursdebút, wylst Gary Farmer en Sherman Alexie foar dyselde priis nominearre waarden yn 'e kategoryen bêste manlike byrol, resp. bêste earste senario. Fierders waard Cody Lightning, ek yn 1999, foar syn rol yn Smoke Signals nominearre foar de Young Artist Award yn 'e kategory bêste byrol fan in jonge akteur yn in langspylfilm. Yn 2018 waard Smoke Signals opnommen yn it Amerikaanske Nasjonaal Film Register fanwegen syn kulturele, histoaryske en estetyske wearde.
Frije ryksstêd
Organisaasje
Dyselde stêden wiene de 85 frije ryksstêden dy't neamd waarden yn it ryksmatrikel fan 1521, dat in register wie dêr't harren plichten oangeande militêre en finansjele stipe foar it Ryksleger yn stie. Yn it tabel hjirûnder wurde de militêre en finansjele kontribúsjes tusken heakjes oanjûn. Bygelyks Keulen (30-322-600) betsjut dat Keulen 30 ruters, 322 fuotfolk en 600 gûne leverje moast. Dy kontribúsje wie lykweardich as ien simplum. As it nedich wêze soe, koe de Ryksdei stimme en freegje foar in twadde en in tredde 'simplum, dêr't dus fan eltse lid it dûbele of trijedûbele fan frege waard. Yn dy snuorje waarden de frije ryksstêden beskôge as woltierich en ryk en de finansjele kontribúsje fan Neurenberch, Ulm en Keulen wiene bygelyks like heech as dy fan de karfoarstedommen en de hartochdommen Wuertemberch en Loataringen.
Amerikaanske marter
Uterlike skaaimerken
De Amerikaanske marter hat trochinoar in kop-romplingte fan 32–45 sm, mei in sturtlingte fan 13–23 sm en in gewicht fan 0,5-1,4 kg. Syn liif is lang en rank, mei koarte lidden en in plomsturt. De earen binne grut en rûn op in rûchwei trijehoekige kop mei in skerpe foarútstykjende snút. De lange, sidesêfte pels kin bleek gielich, kastanjebrún of hast swart wêze en alle kleurnuânses dêrtuskenyn. Op 'e kop is it hier yn 'e regel ljochter as op it liif, wylst it op 'e poaten en de sturt ornaris wat dûnkerder is. Amerikaanske marters hawwe in tige karakteristike bef op 'e kiel en it boarst dy't krêmkleurich oant feloranje fan kleur is. Der bestiet by dit bist in oansjenlike seksuële dimorfy, mei't mantsjes oant 15% grutter en oant 65% swierder wêze kinne as wyfkes. Fan oansjen is der lykwols gjin ferskil tusken mantsjes en wyfkes. De Amerikaanske marter dielt syn ferspriedingsgebiet mei in oare martersoarte, de fiskmarter (Pekania pennanti), mar is dêrfan te ûnderskieden trochdat er lytser en ljochter fan kleur is.
Colt .45 (revolver)
Skiednis
Hoewol't de Colt .45 spesifyk ûntwurpen wie foar gebrûk troch it Amerikaanske Leger (en fan 1872 oant 1892 ek it standerttsjinstwapen wie), krige it grutte populariteit ûnder de Amerikaanske boargerbefolking, en wie it it meast ferneamde en meast brûkte hânfjoerwapen út 'e heechtijdagen fan it Wylde Westen (1870-1900). Cowboy's, ranchers, sheriffs en banditen, allegear mochten se graach oer de sekuere en gebrûksfreonlike Colt .45. Sadwaande kaam dit wapen bekend te stean as The Gun That Won The West ("it wapen dat it Westen wûn hat"), en wurdt it noch altyd beskôge as in wichtich stikje Americana.
Somby
Pas yn 'e film Night of the Living Dead, fan George A. Romero, út 1968, waard it Haïtiaanske byld fan sombys hielendal loslitten. It wurd 'somby' wurdt yn dy film trouwens net ien kear brûkt, mar waard troch fans tapast op 'e meunsters dêr't de haadpersoan tsjin fjochtsje moast: minsklike liken dy't ta in steat fan ûndea brocht wiene. It ferfolch Return of the Living Dead foege dêr noch in pikant elemint oan ta: de sombys wiene út op kannibalisme fan libbene minsken, yn 't bysûnder fan 'e harsens fan libbene minsken. Dy foarstelling fan sombys is neitiid yn 'e Westerske kultuer ynboargere rekke, mei as gauris foarkommend subsjenre de somby-apokalyps, wêryn't de minsklike beskaving ûnder fuotten helle is troch in wrâldwide útbraak fan sombys. In goed foarbyld dêrfan is de film Zombieland, út 2009.
Ruri Saijo
Libben en karriêre
Sûnt hat se yn in grut tal pornografyske films spile, wêrfan't trettjin titels opnommen binne yn 'e (Westersk oriïntearre) Internet Adult Film Database (IAFD). Guon fan har bekendste films binne 爆乳フェロモン風俗嬢 ("Feromoanen en Seks mei Juffer Titen"), 新人NO.1 STYLE Mカップ111センチ ("Tige Deftige M-kup Begjinnelinge mei in 111 sm Búste") en 淫乱Mカップ男喰い("Wylde Manljusslynster mei in M-kup").
Bluodderich Mês
Gesinslibben
Bluodderich Mês troude yn 1866 mei in Arikara-frou dy't fan Jonge Ule hiet (of mooglik Wyfkesûle). Mei har krige er teminsten trije bern: in dochter en twa soannen. De dochter beswiek op 28 desimber 1870 oan in sykte en waard begroeven yn Fort Buford. Ien soan kaam yn 1874 om by in Lakota-oerfal op in Arikara-doarp by Fort Berthold. De oare soan libbe oant 1904, doe't er nei't it skynt troch syn eigen frou út 'e ljochten holpen waard.
Caitriona Balfe
Karriêre as aktrise
Yn septimber 2013 waard Balfe frege om 'e (haad)rol fan Claire Beauchamp te spyljen yn 'e nije tillefyzjesearje Outlander, dy't basearre is op 'e Outlander-romanrige fan 'e Amerikaanske skriuwster Diana Gabaldon. Dêryn reizget Balfe har tweintichste-iuwske personaazje troch in prehistoaryske ring fan steande stiennen (lykas Stonehenge) werom yn 'e tiid nei it Skotlân fan 1745, dêr't se fereale rekket op in man út dy tiid, James Fraser, en de Jakobityske Opstân meimakket. Sawol de searje sels as Balfe har aktearprestaasje lokken loovjende kritiken út. Ein jannewaris 2015 waard bekend dat Balfe cast wie foar in rol yn 'e film Money Monster, ûnder rezjy fan Jodie Foster, wêryn't se gearwurkje sil mei George Clooney en Julia Roberts.
Katedraal fan Lincoln
Hjoeddeiske katedraal
Der wurdt fan útgien dat nei in tal wichtige goatyske tafoegings fouten makke binne wat de stabiliteit fan de toer oanbelanget, want yn 1237 sakke de toer yn. Al gau waard der in nije toer boud en yn 1255 fersocht it kapittel oan Hindrik III om in diel fan de stedsmuorre ôf te brekken foar de bou fan it ingelenkoer (Angel Choir) en de weropbou fan de sintrale toer mei spits. De lytse rûne kapellen dy't noch datearren fan de weropbouperioade ûnder biskop Hugo moasten yn dat ramt plak meitsje foar in folle langer eastlik ein. Dat wie ek nedich om it tanimmende tal pylgers nei de katedraal op te fangen, dy't nei de katedraal kamen om de skryn fan Sint-Hugo te ferearjen. Tusken 1307 en 1311 kaam de sintrale toer op de tsjintwurdige hichte fan 83 meter. De westlike tuorren en gevel waarden ek renovearre en ferhege. Yn dy tiid krige de toer ek de hege houten spits, wêrmei't de toer in totale hichte krige fan 160 meter. Alhoewol't der ôfwikende mienings binne, kinne de measte boarnen harren wol yn dy hichte fine. In fûle stoarm yn 1548 makke in ein oan de reputaasje fan it heechste gebou fan 'e wrâld, doe't de spits der ôfwaaide en yn de fal in grut part fan it noardeastlike dak fan it transept ferneatige. Ek yn de 14e iuw waard in doksaal ynboud en krige de katedraal nije koerstuollen. De iken koerstuollen mei in wâld oan hege pinakels hearre ta moaiste fan it Feriene Keninkryk. De nissen boppe de baldekinen binne opfolle mei anglikaanske hilligen. De koerstuollen binne ryklik bewurke mei fykwurk. Der binne bibelske ûnderwerpen, mar ek bisten en boartlike foarstellings. Foar de tafoeging fan in belfort waarden de beide westlike tuorren fanôf 1420 ferhege. Om't ek de westlike tuorren gefaar rûnen om ûnder it eigen gewicht yn te stoarten, waarden de spitsen yn 1807 lang om let fan de tuorren ferwidere.
Little Saint Hugh
Yn augustus 1255 waard it lichem fan in 8 jier âld jonkje fûn yn in put yn Lincoln nei't er al hast in moanne fermist wie. It barren soarge foar in soad ûnrêst ûnder de ynwenners en de joaden krigen de skuld dat se him ûnfierd, martele en fermoarde hiene. In grut tal joaden waard finzen nommen en achttjin ferhongen. It jonkje waard as in martler beskôge en byset yn it súdlike skip, dêr't syn lichem yn in skryn troch in soad pylgers fereare waard. Alhoewol't er nea hillich ferklearre waard, krige it jonkje de namme "Little Saint Hugh", om him sa te ûnderskieden fan de hillige Hugo fan Lincoln (Hugh of Lincoln).
Extreme Associates
Skiednis
Extreme Associates kaam geregeldwei yn it nijs trochdat it yn 'e media fetes útfocht mei de gruttere studio's Vivid Entertainment en Elegant Angel, mei AVN, it toanoanjaande tydskrift fan 'e Amerikaanske pornoyndustry, en mei de bekende pornoprodusint Larry Flynt.
Yn 2006 gie Extreme Associates in kontrakt oan mei de Nederlânske studio Shots Video Netherlands. Dêrtroch waard it de eksklusive Amerikaanske distributeur foar SVN, krekt sa't SVN al sûnt 2004 de distribúsje fan Extreme Associates yn Jeropa die. Extreme Associates wie fierders ek assosjearre mei in oare Amerikaanske pornostudio, Evolution Erotica. Yn 2007 kundige Extreme Associates oan dat se opholden mei de ferkeap fan dvd's, mei't dat net mear leanne. Ynstee lei it bedriuw him fan doe ôf oan folslein ta op in video on demand-tsjinst, wêrby't men tsjin betelling pornofilms fia it ynternet sjen koe.
Katedraal fan Lincoln
Oars
De katedraal waard brûkt as dekor foar de film "The Da Vinci Code" (dat basearre is op it boek mei deselde namme). It filmjen fûn benammen plak yn de kleastergong en it kapittelhûs fan de katedraal. De katedraal hie de rol fan de Westminster Abbey, om't dêr foar it filmjen gjin tastimming krigen wurde koe. Om it kapittelhûs fan Lincoln op dat fan Westminster Abbey lykje te litten waarden fresko's skildere op in spesjale laach oer de besteande muorre. Ek oare monuminten lykas it grêf fan Isaac Newton waarden neimakke. Se bleaunen dêr noch oant 2008, doe't se allegear ferkocht binne op in feiling.
Chattanooga (Tennessee)
Skiednis
Yn 'e twadde helte fan 'e tweintichste iuw hie Chattanooga fral te krijen mei baneferlies troch de postyndustriële krisis, en teffens mei loftfersmoarging. Deselde omlizzende bergen dy't de stêd sa'n skildereftich oansjen jouwe, soargje der nammentlik foar dat de útstjit fan reek en oare fersmoarging boppe de stêd hingjen bliuwt, wat in heech gehalte fan smog opsmyt. Troch in ekonomyske resesje, loftfersmoarging, de ferpaupering fan in diel fan 'e stêd en rasiale spannings ferlear Chattanooga yn 'e tachtiger jierren sa'n 10% fan syn befolking. Troch de ynset fan it stedsbestjoer om dy swierrichheden oan te pakken, hat de stêd tusken 1990 en 2010 lykwols dy 10% ynwenners wer weromwûn.
Greyfriars Kirk (Dumfries)
Ynrjochting
De hjoeddeistige tsjerke kaam ôf yn 1868. It gebou is ûntwurpen troch John Starforth yn in foar de twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw modieuze neogoatyske styl. As boumateriaal waard nijhoude sânstien út it stiengat fan Locharbriggs oanfierd, mar dêrnjonken is ek gebrûk makke fan âlde stien dy't earder brûkt wie foar de Nije Tsjerke, de Maxwell-stins en it oarspronklike kleaster. In kop fan 'e apostel Petrus, fan in hilligebyld út it kleaster, is ynmitsele yn 'e muorre fan 'e treppen. Yn 1873 waard yn 'e súdlike beuk it oargel ynboud. De tsjerkklok dy't yn de toer hinget en teminsten fjouwer kear deis let wurdt, datearret út 1744, en waard getten troch William Evans út Chepstow.
Carl Ludwig Engel
thumb|Carl Ludvig Engel, portret makke troch [[Johan Erik Lindh.]] Carl Ludvig Engel, of Johann Carl Ludwig Engel (Charlottenburg, Berlyn, 3 july 1778 – Helsinky, 4 maaie 1840), wie in Dútsk arsjitekt en keunstskilder bekend om syn ûntwerpen yn de Empirestyl, in faze yn it Neoklassisisme. Hy hie in soad ynfloed op de arsjitektuer yn Finlân yn de iere 19e iuw.
In Red, with Pearls
Ynhâld
Warren Smith is in homoseksuële wearwolf út 'e ridel fan Adam Hauptman en Mercy Thompson, dy't in relaasje hat mei de abbekaat Kyle Brooks. Kyle hat him de lêste tiid as privee-detektive belutsen by ferskaten fan syn saken, en sadwaande hinget Warren gauris om op it abbekatekantoar Brooks, Gordon & Howe. Dat omhingjen hat dermei te krijen dat Kyle nochal in workaholic is, dy't oan 'e ein fan 'e dei dreech fan syn wurk los te weakjen is. Op in jûn, as Warren yn it lege abbekatekantoar wer ris geduldich wachtet oant Kyle klear is om op hûs oan, komt der in kreaze jonge frou binnen yn in reade jurk, mei pearels om. Se seit dat se beslist Kyle Brooks te wurd moat en dat dat gjin útstel lije kin. Syn wolvenoas fertelt Warren daliks dat der wat net yn 'e heak is. As er Kyle derby hellet, binne syn wearwolverefleksen krekt fluch genôch om 'e frou tsjin te hâlden as se Kyle de strôt ôfbite wol.
Neitiid giet Nadia derfan út dat de saak oplost is. Warren, dy't sels mar krekt op 'e tiid oan 'e befellen ûntkommen is dy't se Sullivan oplein hat, makket har neat wizer. Dy nachts kringt er Nadia har hûs binnen, en treft dêr, sa't er al fermoede hie, bewiismateriaal oan dat sy dejinge is dy't Toni McFetters fermoarde hat om har ta in somby te meitsjen. Warren fynt de klean dy't Toni droech doe't se ferdwûn, har trouring en teffens in foto fan Nadia en Toni har man Marc, dy't op skoalle nei't it skynt mear as gewoan klasgenoaten wiene. Dat Marc har earder dy deis amper weromkoe, moat sear dien hawwe, tinkt Warren. Blykber wie it brûken fan Marc syn frou de wraak fan Nadia foar it feit dat se nei har skoaltiid troch Marc ôftanke wie. Warren fynt ek de namme fan 'e opdrachtjouwer, dy't betelle hat foar in moardoanslach mei in somby op it libben fan Kyle. Om't er wit wat in machtige hekse as Elizaveta docht mei in dôfhûdich famyljelid dat har yn ferlegenheid brocht hat, giet Warren dan nei Nadia har sliepkeamer en brekt har de nekke foar't se sels mar wekker wurde kin. Dêrnei giet er nei it hûs fan buorman Francis, njonken dat fan Kyle en him, in man mei wa't se al sûnt er dêr kommen is te wenjen oanhâldend buorrelêst hawwe. Dat is dejinge dy't betelle hat foar it stjoeren fan 'e somby, en Warren besoarget him letterlik in hertoanfal as er yn syn wolvefoarm yn syn sliepkeamer ferskynt.
Yntertekstualiteit
Yntertekstualiteit is de ferwizing yn in literêre tekst nei in oare literêre tekst, nei film of nei muzyk. It is wichtich om yntertekstuele ferwizingen by de ynterpretaasje fan in tekst te belûken. It kin bygelyks in personaazje karakterisearje, in sitewaasje kleurje of ferwize nei in djippere betsjuttingslaach of in motyf. Om yntertekstualiteit te werkennen, moat de lêzer datjinge dêr't nei ferwiisd wurdt kenne. Hoe belêzener at de lêzer is, hoe makliker it werkennen fan yntertekstualiteit is. At tocht wurdt dat der sprake is fan yntertekstualiteit, kin fierder socht wurde nei achtergrûnynformaasje.
Santa Monica (Kalifornje)
Skiednis
Nei in resesje yn 'e sechtiger en santiger jierren begûn de pleatslike ekonomy yn 'e tachtiger jierren wer by de wâl op te klauwen. Yn 'e foargeande desennia hie men de Santa Monica Pier slim fertutearzje litten, en alle soartgelikense pieren dy't de stêd ienris teld hie, wiene yn 'e santiger jierren al sloopt. By in pear foarjiersstoarmen yn 1983 gie hast in trêdepart fan 'e Santa Monica Pier ferlern. Dêrnei waard de pier einlings en te'n lêsten renovearre, in projekt dat $43 miljoen koste. Yn 2003 kaam Santa Monica yn it nijs om't de gemeenterie in ferbod ynfierde op it útdielen fan iten oan dakleazen, yn in besykjen om sokke lju de stêd út te krijen. Guon goeddiedichheidsorganisaasjes hawwe dat ferbod mei sin negearre.
Ynternasjonaal Filmfestival fan Palm Springs
Films
De films dy't op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Palm Springs toand wurde, binne benammen bûtenlânske films (d.w.s. fan bûten de Feriene Steaten). Foar it meastepart binne dy net-Ingelsktalich. In lyts diel fan it filmoanbod bestiet lykwols út Amerikaanske ûnôfhinklike films. It Ynternasjonaal Filmfestival fan Palm Springs is opmerklik mei't it faak it meastepart fan 'e ynstjoerings sjen lit dy't meitingje nei de útrikking fan 'e Oscar foar Bêste Bûtenlânske Film, letter yn it jier.
Yukio Shimomura
(25 jannewaris 1932) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Toyo Industries. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1956.
Romantisearring
In ier foarbyld fan in romantisearring is it boek Peter and Wendy út 1911, fan 'e Skotske skriuwer J.M. Barrie, dy't it basearre op syn eigen, tige súksesfolle toanielstik Peter Pan, út 1904. In letter foarbyld is de roman 2001: A Space Odyssey, fan Arthur C. Clarke, dy't basearre is op 'e film mei deselde namme út 1968 fan Stanley Kubrick. It komt ek foar dat der noch in romantisearring skreaun wurdt as der al sprake is fan in basearring op in besteande roman. Sa wie de James Bond-film Moonraker, út 1979, basearre op 'e roman Moonraker, fan Ian Fleming út 1955. De film wiek lykwols safolle fan 'e roman ôf, dat senarioskriuwer Christopher Wood opdracht krige om in romantisearring fan 'e film te skriuwen, dy't tagelyk mei de film útkaam ûnder de titel James Bond and Moonraker (om betizing mei de oarspronklike roman fan Fleming foar te kommen).
St. Marien (Limburch oan de Lahn)
Arsjitektuer
De noardeastlike kant docht oan in romaansk midsiuwsk westwurk tinken. De iepening yn it midden fan de gevel is yn twaën ferdield. Yn it ûnderste diel binne glês-yn-leadramen ynbrocht, wylst yn it boppeste diel iepenings foar de klokken binne. Troch de twa yn ferhâlding ta de machtige foargevel lytse spitsen waard bewust besocht it oertreffen fan de domtsjerke tefoarren te kommen.
De Peperbusse
De Herfoarme tsjerke of, sa't de tsjerke fanwegen de nea foltôge toer neamd wurdt, de Peperbusse is it tsjerkegebou yn Sint Kruis fan de protestantske gemeente Aardenburg-Sint-Kruis yn de provinsje Seelân.
Caerphilly
It kastiel fan Caerphilly is it grutste fan Wales en it op ien nei grutste fan It Feriene Keninkryk. De bou waard mei út ein set yn 1268. It kastiel leit yn it sintrum fan Caerphilly.
Badmintonferiening VKH
De feriening is fuortkomd út de eardere omnysportferiening VKH, in ôfkoarting fan Vriendschap, Kracht en Hygiëa. De badmintonôfdieling waard oprjochte yn 1975. Nei de bou fan sporthal de Stuit yn 1975 koe allinnich sealromte oanfrege wurde as nije ôfdieling fan VKH dy’t de spyltiden oanfrege. By VKH wiene eartiids ek ôfdielings gymnastyk, follybal, basketbal en hânbal ûnderbrocht. Yn augustus 1977 sluet de badmintonferiening him oan by it Nederlânske Badminton Bûn. Yn dat seizoen spilen twa teams mei yn de kompetysje. Doe’t de omnyferiening opheft waard op 1 jannewaris 1993 waard de badmintonôfdieling in selsstannige feriening.
Sint Kruis
Gemeentlike yndieling
Oant 1941 wie Sint Kruis in selsstannige gemeente. Yn dat jier waard it doarp weryndield by de gemeente Aardenburg, dy't yn 2003 opgyng yn de gemeente Sluis.
Album (muzyk)
In album is in samling lûdsopnames fan (yn 'e regel) muzyk dy't as ien gehiel op in lûdsdrager publisearre wurde. De earsten fan sokke albums waarden ûntwikkele yn 'e iere tweintichste iuw, earst as boeken fan yndividuële 78-toeregrammofoanplaten, en fan 1948 ôf as finilen LP's fan 33⅓ toeren. Fan 'e ein fan 'e 1970-er jierren ôf kaam njonken de LP it kassettebantsje yn 'e moade, dat oant yn 'e 1990-er jierren brûkt waard, doe't de opkomst fan 'e cd sawol kassettebantsje as LP út 'e merk drukte. Yn 'e ienentweintichste iuw wurde albums ornaris útbrocht op cd en/of MP3, wylst ek de LP in lytse comeback makke hat.
Keninkryk Skotlân
Etymology
De namme "Skotlân" is ôfkomstich fan it wurd Scoti, de Latynske namme foar de Gaelen (de Kelten yn it noardwesten fan 'e Britske Eilannen, dêr't behalven de Skotten ek de Ieren en de Manksen ta hearre). Hoewol't de Latynske term Scotia oarspronklik in oantsjutting foar Ierlân wie, kaam de namme troch de Gaelyske ferovering fan westlik Skotlân, yn 'e sechsde iuw, op dat gebiet te slaan.
Skiednis
De Stuarts (eins: Stewarts) hearsken dêrnei oant de Renêssânse oer Skotlân, en ûnder harren bewâld makke it lân in gruttere woltier troch as ea tefoaren, nettsjinsteande de oanhâldende konfrontaasjes mei Ingelân en de swierrichheden dy't feroarsake waarden troch de almar djippere kulturele kleau tusken it leechlân en de Heechlannen. It wie yn dy snuorje dat it de Skotten yn 1472 einlings slagge om 'e Orkney- en de Sjetlâneilannen los te weakjen fan Noarwegen, al gie yn it uterste súdeasten de stêd Berwick-upon-Tweed yn 1482 foargoed ferlern oan Ingelân.
Taal
Op it fêstelân hie it Skotsk-Gaelysk earst de oerhân, mar fan 'e trettjinde iuw ôf waard dat stadichoan tebekkrongen troch it út it Angelsaksysk fuortkommen Skotsk. Oant likernôch 1495 wie it yn Skotlân wenst om it Skotsk-Gaelysk Scottis ("Skotsk") te neamen, wylst it Skotsk fan Inglis of Ynglis ("Ingelsk") hiet. Mar omtrint dy tiid waarden de rollen omdraaid: it Skotsk kaam doe Scottis te hjitten, wylst it Skotsk-Gaelysk fan Erse ("Iersk") neamd waard. Dat jout moai it omslachpunt oan wêrby't it Skotsk de machtsstriid mei it Skotsk-Gaelysk yn syn foardiel wist te besljochtsjen: foartiid waard it Skotsk as in frjemde taal sjoen ("Ingelsk"); no begûn men it Skotsk-Gaelysk as in frjemde taal te sjen ("Iersk").
Hessel Douwes de Jong
Hessel Douwes de Jong (De Jouwer, 26 novimber 1802 - dêre, 14 jannewaris 1855) wie de soan fan Douwe Egberts en Lysbeth Mintjes. Nei it ferstjerren fan Lysbeth kaam it famyljebedriuw, de kompanjy ‘Weduwe Douwe Egberts’, yn hannen fan har fjouwer soannen Mintje, Thijs en Hessel, yn de mande mei Ruurd, in soan út it earste houlik fan Douwe Egberts. Ruurd begûn ûnder de namme 'R.D. de Jong‘ syn eigen saak yn kofje, tee en tabak. Doe't twa bruorren ferstoaren waard de kompanjy opheft en gie Hessel Douwes troch ûnder de âlde namme 'Firma Weduwe Douwe Egberts'.
Takashi Takabayashi
(2 augustus 1931 - 27 desimber 2009) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Tanabe Pharmaceutical. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1956.
Arnold Rüütel
Jonkheid en iere karriêre
Yn 1957 waard Rüütel oansteld as liedend fee-ekspêr en direkteur fan 'e eksperimintele buorkerij fan it Estysk Feefokkerij- en Feterinêr Ynstitút, in posysje dy't er oant 1963 behold. Oanslutend tsjinne er oant 1969 as direkteur fan 'e foarbyld-sovchoz fan Tartu en dêrnei wied er oant 1977 rektor fan 'e Estyske Lânbou-akademy yn Tartu. Yn 1971 waard oan him in prestizjeuze Sovjet-ûnderskieding yn 'e Oarder fan Lenin takend.
Politike karriêre
Fanôf 1977 hie Rüütel ferskate hege funksjes yn 'e Estyske amtnerij, en op 8 april 1983 waard er beneamd as foarsitter fan it presidium fan 'e Estyske Sosjalistyske Sovjetrepublyk. Dêrmei wied er mei-iens ek ien fan 'e fyftjin ôffurdigen dy't sit hiene yn 'e Opperste Sovjet fan 'e USSR. Yn 'e mande mei oare herfoarmingsgesinde kommunisten, lykas Vaino Väljas, spile Rüütel in wichtige rol by de tarieding foar en it opstellen fan 'e Estyske soevereiniteitsferklearring, dy't op 16 novimber 1988 troch de Estyske Opperste Sovjet oannommen waard as earste stap op 'e wei nei it weromwinnen fan 'e Estyske ûnôfhinklikheid.
Satire
Foarmen
Fan âlds wurdt satire ferdield yn twa soarten:
Jehannes de Dopertsjerke (Fledder)
Skiednis
It skip waard sûnt 1425 tsjin de al besteande toer oanboud en lang om let waard it wat smellere koer om 1475 hinne foltôge. It houten tek fan de tsjerke waard nei in brân yn 1621 fernijd.
Waichiro Omura
(1 jannewaris 1933 - ?) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Tanabe Pharmaceutical. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1956.
The Karate Kid (franchise)
The Karate Kid (2010)
The Karate Kid wie oars as de foargeande trije films gjin ferfolch op 'e oarspronklike film, mar in remake dêrfan. In grut ferskil is dat dizze film gjin Japanske eftergrûn hat mei de sport karate, mar in Sineesken-ien, mei kung fu. The Karate Kid waard regissearre troch Harald Zwart nei in senario fan Christopher Murphey. De film gie op 11 juny 2010 yn premiêre, en brocht $358,7 miljoen op tsjin in budget fan $40 miljoen.
Brêgeklasse
As begryp is de brêgeklasse definiëarre yn 'e saneamde Mammoetwet fan 1968, mar as systeem waard er al foar dy tiid tapast. De term 'brêge' hat yn dit ferbân te krijen mei de oerbrêgingsperioade tusken de ûnderskate learnivo's binnen it fuortset ûnderwiis. Der besteane nammentlik in protte skoallen dy't sawol VMBO (de âlde MAVO en LTS), HAVO as VWO oanbiede. Sokke skoallen wurde ornaris skoallemienskippen neamd. Yn 'e brêgeklasse fan sa'n skoalle kin in learling dan noch alle kanten út, ôfhinklik fan syn kapasiteiten. Ek bestiet gauris de mooglikheid om it earste jier op in kombinearre nivo te learen; gebrûklike kombinaasjes binne dêrby VMBO/HAVO en HAVO/VWO. De bedoeling dêrfan is dat de learling in idee kriget fan beide learnivo's, sadat hy of sy makliker in definitive kar meitsje kin.
Hilligerlee
Algemien
Hilligerlee is in lintdoarp en leit op ien fan de heechste punten (garsten) fan in sânrêch fan it "Skiereilân fan Wynskoat". It doarp leit yn de stêdekloft fan Wynskoat en leit dêr dan ek tsjin oan. Benoarden it doarp rint de nije rin fan it Wynskoaterdjip, dat foar 1954 besuden it doarp rûn. De âlde rin waard foar it grutste part dimpt. De A7 rint ek benoarden it doarp. Bewesten it doarp lizze Eexta-Scheemda, besuden lizze de buorskippen Napels en Tranendal en beëasten leit Wynskoat, dêr't eartiids it buorskip Bovenburen lei. Tusken Heiligerlee en Wynskoat leit de buorren Hessenbril dy't der tuskenyn boud waard.
Kees van Duinen
Kornelis (Kees) van Duinen (Grins, 26 april 1907 - dêre, 8 maart 1950) wie in Nederlânsk dichter.
Aardenburg
Skiednis
De Wytsings makken it foar de muontsen fan de Gintske Sint-Baafsabdij dreech om it lân oan te meitsjen, mar nei 925 wie it rêstiger en waard de Sint-Bavotsjerke boud en koe de ekonomy wer herstelle. It midsiuwske Aardenburg, dat ynearsten "Rodanburg" hiet, wie oansletten by de saneamde Flaamse Hânze fan Londen, in bûn fan Flaamske stêd dat hannel dreau mei Londen. Aardenburg hie twa parochytsjerken: de yn 959 troch de Sint-Baafsabdij fan Gint stifte Sint-Bavo en de Marijetsjerke, dy't de grutste wie. Yn de midsiuwen wie de Marijetsjerke in wichtich beafeartsplak, dat in wûnderdiedich Marijebyld besiet. It byld waard yn 1572 troch de wettergeuzen fernield. Yn 1187 krige de stêd stedsrjochten en sûnt 1299 waard de stêd fersterke. Yn 1383 waard Aardenburg troch troepen fan Gint ferneatige.
It Spaansk leger besocht yn 1641 nochris de stêd yn te nimmen troch mei in pear ferklaaide soldaten de stedspoarte mei karren fol granaten op te blazen. In wachter ûntdiek de deis foar dy tiid in Italjaan, dy't him as boer ferklaaid hie en nei ûnderfreging harren plan út de doeken die. Doe't de ferklaaide soldaten mei harren karren tichter by kamen, skeaten de stedskanonnen yn harren rjochting en makken se dat se fuort kamen. Nei 1648 rekken de fersterkings yn ferfal, mar yn it Rampjier 1672, waarden se by de Frânske ynfal noch brûkt by de ferdigening fan de stêd. It slagge de Frânsen net de stêd yn te nimmen. Fan 1688 oant 1701 waarden de bolwurken lang om let sljochte, mar yn it lânskip binne se noch werom te finen. Fan de fjouwer stedspoarten bleau allinne de Westerpoarte stean.
Oan it ein fan de Twadde Wrâldkriich waarden de Bavotsjerke en in soad hûzen fernield. By de restauraasje fan de tsjerke nei de kriich waarden tweintich fan binnen beskildere grêfkelders ûntdutsen út 13e en 14e iuw. Yn de jierren 1950 waarden in soad opgravings útfierd, werby't fjoerstiennen út 5000 foar Kristus fûn binne. Ek de Romeinske delsetting waard doe bleatlein. In soad fynsten binne telâne kommen yn it argeologysk museum, dat yn 1969 iepene waard.
Mâle Bear
Underhanneler
Doe't er lykwols wer thúskaam, die bliken dat Mâle Bear syn soan Hillige Sit yn 'e tuskentiid omkommen wie by in oerfal fan 'e Swartfuotten. Ek syn pakesizzer, it bern fan Hillige Sit, wie ferstoarn (wierskynlik oan natuerlike oarsaken), en dêrnei hie Hillige Sit syn frou harsels ophongen. Lykwols hie Mâle Bear hâldfêst oan it ferdrach, wêrmei't er miende it grûngebiet fan 'e Assiniboin feilichsteld te hawwen foar kolonisaasje troch de blanken. Doe't neitiid lykwols bliken die dat de blanke kolonisten har alhiel neat oan it ferdrach gelegen lizze lieten, kaam Mâle Bear mank eigen folk bleat te stean oan hún en spotternij. Nettsjinsteande dat beävensearre er dat de Assiniboin freonskiplike relaasjes beholden mei it Amerikaanske regear.
Huntington Beach (Kalifornje)
Skiednis
Yn 1905 waard de delsetting Huntington Beach stifte, dy't yn 1909 offisjeel de status fan stêd krige. De ûntjouwing en kolonisaasje fan it gebiet waard nuveraardigernôch stimulearre troch in bedriuw dat ensyklopedyen ferkocht, en dat by de oanskaf fan in folsleine set foar $ 126 (wat nochal in priis wie yn dy tiid), der fergees in perseel lân op ta joech yn Huntingdon Beach, dêr't it bedriuw suver foar neat in hiele lape grûn yn 'e hannen krigen hie. De lju dy't dêrop yn giene, en sa grûnbesitters yn Huntington Beach waarden, wûnen de jackpot doe't ûnder harren lân letter oalje fûn waard. Hoewol't dy âlde boarnen foar it meastepart al lang útdien binne, kin men tsjintwurdich rûnom yn 'e stêd noch altiten âlde jaknikkers fine. Hjoed de dei wurdt der inkeld foar de kust noch op grutte skaal nei oalje boarre. Njonken oalje produsearre Huntington Beach oarspronklik ek fral selderij en sûkerbiten.
Huntington Beach hjoed de dei
De ekonomy fan Huntington Beach, dy't lange tiid fral ôfhinklik west hat fan lânbou en ierdoaljeproduksje, stipet hjoed de dei mear op yndustry en toerisme. Der wurdt noch wol oalje oppompt, mar de dei is net fierôf dat de pleatslike oaljeboarnen, sawol dy ûnder de stêd sels as dy foar kust, hielendal útdien wêze sille. Wat yndustry oangiet, hat Huntington Beach ien fan 'e grutste fabriken fan fleantúchfabrikant Boeing, dy't foarhinne fan konkurrint McDonnell-Douglas wie. Mei goed 4.600 banen is Boeing de grutste wurkjouwer fan 'e stêd.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Huntington Beach 14,2% âlder as 65 jier en 20,6% jonger as 18 jier. Fierders bestie 33,7% fan 'e húshâldings út ien persoan. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 67,2% blanken; 17,1% Latino's; 11,1% Aziaten; 1,0% swarten; 0,5% Yndianen; 3,1% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Gyoji Matsumoto
Gyoji Matsumoto debutearre yn 1958 yn it Japansk nasjonaal alvetal en spile ien ynterlân.
Samtgemeinde
In Samtgemeinde (ôflaat fan samtlich, kollektyf) is yn de Dútske dielsteat Nedersaksen in gearwurkingsferbân fan selsstannige gemeenten. Alle dielnimmende gemeenten moatte yn deselde Landkreis (lânkring) lizze.
Dakota-Oarloch fan 1862
Neisleep
De oare finzene Dakota bleaune dy winter yn it tichthûs yn Minnesota. Yn 'e maityd fan 1863 waaren se oerbrocht nei Kamp McClellan, yn Iowa, dêr't mear as de helte fan harren omkaam foar't de rest jierren letter úteinlik nei de reservaten stjoerd waard. De measten bedarren yn it Santy Yndianereservaat fan Nebraska, hoewol't in stikmannich famyljes letter in mienskip yn Súd-Dakota stifte, dy't him yn 'e tweintichste iuw ûntjoech ta it Flandreau Yndianereservaat.
Guon fan 'e Dakota-krigers hiene har net oerjûn, mar ynstee út eigen beweging de wyk nommen nei it Dakota-territoarium, dêr't se har by de troep fan Reade Mûtse joegen, in beruchte kriichslieder fan 'e Wahpekûte-substamme fan 'e Eastlike Dakota, dy't al earder út Minnesota ferdreaun wie. Amerikaanske troepen, ûnder kolonel Henry Hastings Sibley, hjitfolgen har en fersloegen de Dakota en harren westliker libjende sibben, de Lakota, yn 'e simmer fan 1863 yn fjouwer fjildslaggen by Big Mound, Dead Buffalo Lake, Stony Lake en Whitestone Hill. Yn 1864 folge in twadde Amerikaanske militêre ynfal yn it Dakota-territoarium, wêrby't generaal Alfred Sully de Dakota en Lakota fersloech yn 'e Slach by Killdeer Mountain. Dy beide strafekspedysjes wiene de opmjitte foar de Flakte-Yndiaanske Oarloggen mei de Lakota, dy't fuort letter yn alle ferheftichheid losbarste soene.
Keunstdong
Haad- en spoareleminten
Dong fan bisten en keunstdong hawwe beide it doel de boaiem oan te foljen mei stoffen, dy't nedich binne foar it optimaal waaksen fan gewaaksen. Der wurdt ûnderskied makke yn haad- en spoareleminten. Fan de haadeleminten wurdt by it waaksen in soad opnaam. Spoareleminten wurde yn lytsere hoemannichten opnaam, mar hearre wol ta de wichtige fiedingsstoffen. Alle tolve fan dy eleminten binne needsaaklik, sûnder ien fan dy eleminten kin in plant brekme sjen litte.
Fabrikaazje
Yn 1910 slagge it Fritz Haber om as earste stikstof út 'e loft om te setten yn ammoniak neffens it Haber-Boschproses Dat proses kostet in soad enerzjy yn de foarm fan ierdgas. Ammoniak is de grûn fan de moderne stikstofdongstoffen.
Chick (tydskrift)
Skiednis
Chick waard yn 1968 oprjochte troch Joop Wilhelmus en Jan Wenderhold. Wilhelmus die de einredaksje, wylst Wenderhold oer de ferkeap gie. It tydskrift wie it earste pornoblêd fan Nederlân, dat yn it begjin ûnder de toanbank ferkocht waard. Yn 1970 wie it oanlieding ta in rjochtsaak dy't bekendstiet as it Chick-arrest (HR 17 novimber 1970, NJ 1971 373), en dy't Chick úteinlik wûn. Dêrmei waard pornografy yn Nederlân feitliks legaal en wie de wei klearre foar konkurrinsje mei oare pornoblêden, lykas de Candy, dy't ek yn 1968 úteinsette, yn 't earstoan as neakenblêd, mar dy't nei de útspraak yn it Chick-arrest in mear pornografyske ynhâld krige.
Ynjebetinking
De Ynjebetinking (Nederlânsk: Indiëherdenking), offisjeel eins de Nasjonale Betinking 15 augustus 1945 (Nederlânsk en offisjeel: Nationale Herdenking 15 augustus 1945), is in nasjonale betinking yn Nederlân wêrby't de Twadde Wrâldoarloch yn 'e eardere Nederlânske koloanje Nederlânsk-Ynje en de gefolgen dêrfan betocht wurde. Yn it ramt fan dizze betinking wurdt elts jier op 15 augustus, de deis fan 'e kapitulaasje fan Japan, in plechtige seremoanje holden by it Yndysk Monumint yn De Haach.
Moonraker (film)
Moonraker is in Britsk-Amerikaansk-Frânske spionaazjeskriller en science fiction-film út 1979 ûnder rezjy fan Lewis Gilbert, mei yn 'e haadrollen Roger Moore as geheim agint James Bond en Lois Chiles as Bond girl Holly Goodhead. De titel betsjut "Moannekliuwer" of "Moanneklauwer" of "Moannerikker". De film is yn namme basearre op 'e roman mei deselde namme fan Ian Fleming út 1955, mar eins is it senario in folslein nij ferhaal, dêr't mar in pear ploteleminten en wat nammen út 'e roman yn oernommen binne.
Plot
Dr. Goodhead hâldt en draacht har koel foar Bond oer en as se him de sintrifúzjekeamer sjen lit, dêr't astronauten training mei hegere G-krêften ûndergeane, daget se him út om soks sels te besykjen. Hoewol't dêr gjin inkele oanlieding foar bestiet, nimt Bond de útdaging oan. Chang soarget derfoar dat sawol Goodhead as de tafersjochhâlder yn 'e kontrôlekeamer fuortroppen wurde, en fiert dan de G-krêften, dêr't Bond oan bleatsteld wurdt, op oant libbensgefaarlik nivo. Bond ûntsnapt oan 'e dea troch mei in pylkjes ôffjurjend meganisme yn syn horloazje de apparatuer yn 'e gondel stikken te meitsjen.
M moat wol dwaan wat him opdroegen wurdt, mar hy jout Bond yn bedutsen bewurdings te kennen om syn ûndersyk ûnderwilens troch te setten. Bond langet him it fleske mei senuwgas oer dat er earder út it laboratoarium mei gaudieve hie, en drukt him op it hert om Q, de kertiermaster fan MI6, ekstreme feilichheidsmaatregels nimme te litten foar't er it ûndersiket. Under it gefjocht mei Chang is Bond by ferskate kisten lâns kommen dy't klear stiene om ferstjoerd te wurden nei in bedriuw yn Rio de Janeiro, wat sadwaande syn kar wurdt as bestimming om mei 'ferlof' te gean.
Nei't er net fier dêrôf yn it tropysk reinwâld delkommen is, ûntdekt Bond de geheime basis fan Drax, dêr't er nei binnen lokke wurdt troch ien fan Drax syn froulike trewanten. Hja smite him yn in poel dêr't er oanfallen wurdt troch in reuseftige anakonda, mar Bond wit it gefjocht mei it bist te winnen. As er neitiid wer op it drûge kladderet, wurdt er finzen nommen troch Drax en de net stikken te krijen Jaws, dy't ek de fal oer de râne fan 'e wetterfal sûnder skeadlike effekten trochstien hat. Neitiid is Bond der tsjûge fan hoe't fjouwer Moonraker-space shuttles lansearre wurde. Op syn fraach wêrom't Drax de oandacht op himsels fêstige hat troch in space shuttle te ferkeapjen oan 'e Amerikaanske oerheid en it ding dêrnei werom te stellen, antwurdet Drax dat er ferlet hat fan seis space shuttles, en dat yn ien fan syn eigen in produksjeflater slûpt wie dy't him ûnbrûkber makke.
Produksje
De film wie yn namme basearre op 'e roman Moonraker, út 1955, fan Ian Fleming. Dyselde hie it ferhaal oarspronklik foar in film bedoeld, mei't er der earst in senario fan skreau, en dat pas letter omwurke ta de roman. Foar it senario fan 'e úteinlike film, dat skreaun waard troch Christopher Wood, waard lykwols in hiel nij ferhaal betocht. Ut 'e oarspronklike roman fan Fleming waarden net mear as wat nammen fan personaazjes en inkele ploteleminten oernommen. De film ferskilde sels sa sterk fan 'e roman, dat Wood frege waard om in ferboeking fan syn senario te skriuwen, dy't tagelyk mei de film útbrocht waard. De ferboeking hiet James Bond and Moonraker om betizing mei de roman Moonraker fan Fleming foar te kommen.
Casting
De rol fan Hugo Drax, de antagonist yn Moonraker, soe oarspronklik spile wurde troch de Britske akteur James Mason, mar doe't dúdlik waard dat de film in ko-produksje wurde soe dêr't Frankryk yn behelle wie, waard omreden fan ferplichtings ûnder de Britsk-Frânske filmoerienkomst fan 1965-1979 ynstee keazen foar de Frânske akteur Michael Lonsdale. Om deselde reden waard Fransêze Corinne Cléry cast yn 'e rol fan Corinne Dufour. De rol fan Chang, de Eastaziatyske trewant fan Drax, waard spile troch de Japanske aikido-ynstrukteur Toshiro Suga, dy't dêrfoar oanrikkemandearre waard troch útfierend produsint Michael G. Wilson, ien fan syn learlingen. Bernard Lee, Desmond Llewelyn en Lois Maxwell kearden yn Moonraker wer werom yn harren âlde rollen fan M, Q en juffer Moneypenny. Maxwell har 22-jierrige dochter Melinda figurearre yn 'e film as ien fan 'e jonge minsken dy't troch Drax útornearre binne om syn superras te skeppen.
Ammerland
Geografy
Alhoewol't de Noardseekust sa'n 40 kilometer fierderop leit, wurdt it westlike diel fan Ammerland noch beynfloede troch it tij. De rivieren Leda en Jümme ferbine it Ammerland mei de Iems en sadwaande yndirekt mei de Noardsee.
Fal fan it Westromeinske Ryk
Skiednis
Tsjin 475 wie de militêre, politike en ekonomyske macht fan 'e keizer fan it Westromeinske Ryk te ferwaarleazgjen. Likemin hied er noch effektive behearsking oer de stikjes en brokjes fan it eardere Westromeinske Ryk dy't doe noch yn Romeinske hannen wiene. Barbaarske keninkriken, lykas dy fan 'e Ostrogoaten, de Fisigoaten, de Boergonden en de Fandalen, hiene grutte dielen fan it ryk beset. Yn 476 waard Romulus Augustulus, de lêste keizer fan it Westromeinske Ryk, ôfset troch de Ostrogoatyske fjildhear Odoäker. De Romeinske Senaat stjoerde neitiid de keizer fan it Byzantynske Ryk de keizerlike emblemen ta.
Awraham Soetendorp
Underskieding
Op 19 novimber 2019 ûnfong Soetendorp de Scopus Award fan de Hebriuwske Universiteit yn Jeruzalem foar it jierren efterelkoar krewearjen foar ynterreligieuze dialooch yn de wrâld. Soetendorp neamde de priis een erkenning van wat in mij is: vrede en rechtvaardigheid.
FUBAR
List of military slang terms
Foeke Floris
Hy festige him yn East-Saandam, mar krige dêr ek problemen mei de Noardhollânske synoade dy't him oanklage by de baljuw fan Kinnemerlân. Steedhâlder Willem III behoede him foar finzenskip yn 1688; de synoade besocht noch twa kear fergees om op dat beslút werom te kommen. It preekjen waard him lykwols ferbean troch de baljuw oant 1693.
Death Wish (film út 2018)
Plot
Wer thús yn Evanston hat Paul te krijen mei sliepeleazens en gefoelens fan lulkens en frustraasje. Hy ferliest al rillegau it fertrouwen yn 'e trage fuortgong fan it plysje-ûndersyk, hoewol't Raines him derfan bewissiget dat er goede hope hat om meitiid de dieders te finen. As er op in jûn nei tsjuster ûnderweis nei hûs in pear manlju sjocht dy't in jonge frou lestich falle, grypt er yn, sadat de frou útnaaie kin. Dêrfoar betellet er lykwols sels de priis, mei't de mannen him yninoar slane en skoppe. Dy nachts, as er wekker foar de tillefyzje leit, sjocht er in reklamespotsje fan in pleatslike wapenwinkel. De oare deis giet er dêrhinne, om himsels oer it oankeapjen fan in fjoerwapen te ynformearjen. It winkelfanke, Bethany, fertelt him dat der in lange ferplichte wachtperioade is foar't er in gewear oanskaffe mei. Se riedt him ek oan om in wapenklûs te keapjen, mei't er net wol dat syn wapen stellen wurdt; kûgels dy't dermei ôfsketten wurde, sille streekrjocht weromliede nei him. Paul beslút der earst nochris oer nei te tinken.
Dat er twa minsken deamakke hat, liket Paul net oermjitte te steuren, en hy beslút neitiid syn figilantisme fuort te setten. As in skoaljonge yn it sikehûs brocht wurdt dy't troch de Iiskoman, in pleatslike drugsdealer, yn 'e ûnderskonk sketten is om't er net foar him boadskiprinne wol, hat Paul syn folgjende slachtoffer fûn. Op ljochtskyndei set er, klaaid yn in hoodie (in trui mei kapusjon), nei de Iiskoman ta en sjit him kalmkes midden yn 'e strjitte dea, wêrnei't er fan ruten spilet wylst de buertbewenners har op 'e foarried drugs fan 'e Iiskokan stoarte. Raines en Jackson fermoedzje dat it om deselde dieder giet as by de mislearre carjacking. Yn 'e media wurdt diskusjearre oer de fraach oft de Seineman no in seine of in flok is foar de stêdekloft fan Chicago.
In pear wiken letter wurdt Paul jûns let immen gewaar dy't troch de tún slûpt. Hy ferberget Jordan yn in behindich kastke ûnder de trep, set in swier meubel foar it doarke en jout har opdracht de plysje te skiljen, wylst er sels nei boppen giet. As Knox en twa nije trewanten it hûs ynkringe en op 'e siik geane nei Paul en Jordan, deadet Paul de beide oare mannen yn 'e sliepkeamer. Neitiid giet er sels ûnder op jacht nei Knox, mar dy komt him oer it mad, sjit him yn it skouder en ûntwapenet him. Dêrnei fertelt er Paul dat er Jordan, dy't noch altyd opsletten sit yn it kastke ûnder de trep, libben ferbaarne sil troch it hûs yn 'e brân te stekken. Paul hat, sa blykt no, lykwols ek de salontafel kocht mei in geheim kompartimint foar in mitrailleur, dy't Bethany him besocht oan te smaren, dat hy hellet ynienen it wapen te foarskyn en sjit Knox dea.
Chatsworth (Los Angeles)
Chatsworth is in wyk fan 'e stêd Los Angeles, yn Los Angeles County, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. It leit yn in heuveleftich lânskip yn 'e uterste noardwesthoeke fan Los Angeles, yn it westen fan 'e San Fernandodelling. Oan 'e noardkant grinzget it oan it Santa Susanaberchtme, dat bûten de beboude kom yn Los Angeles County leit, wylst it yn it westen tsjin it plattelân fan Ventura County oan leit. Fierders wurdt it omjûn troch de Losanzjelynske wiken Porter Ranch en Northridge yn it easten, en Winnetka en Canoga Park yn it suden. Neffens in offisjele skatting út 2008 hie Chatsworth doe goed 37.000 ynwenners.
Death Wish (film út 2018)
Ferliking mei de oarspronklike Death Wish
De nije Death Wish hiet in remake te wêzen fan 'e âlde film út 1974, mar fan it ferhaal út it orizjineel bleau net folle oer. Yn 'e oarspronklike film is Paul Kersey in pasifistyske arsjitekt út New York; yn 'e nije film is er in sjirurch út Chicago sûnder in útsprutsen miening oer fjoerwapens. Yn 'e oarspronklike film wurdt syn frou deaslein en syn dochter ferkrêfte yn in orgy fan sinleas geweld; yn 'e remake rint in ynbraak út 'e hân en wurde beiden delsketten.
Cornelis van Nijmegen Schonegevel
Libben en wurk
Hy stoar yn de âldens fan 70jier yn syn wenplak Wolvegea.
Arnold Pick
Libben
In 1880 werd Pick direkteur fan het Landsdolhuis in Dobřany en yn 1886 heechlearaar en lieder fan de psychiatryske klinyk fan de Praagske universiteit.
Pick stoar yn 1924 oan in sepsis nei in galstienoperaasje.
Invader (roman fan C.J. Cherryh)
Ynhâld
Yn it foargeande diel fan 'e searje, Foreigner, kearde it minsklike romteskip de Phoenix nei in ôfwêzigens fan krapoan twahûndert jier ynienen werom by de Ierde fan 'e atevi, wat de haadpersoan Bren Cameron djip yn 'e swierrichheden brocht om't de atevi in gearspanning fermoeden tusken it skip en it regear fan it eilân Mospheira, de minsklike koloanje op it planeetoerflak. Bren is de paidhi (tolk), in minsklike oerheidsfunksjonaris dy't as iennichste op it fêstelân ferbliuwe en kontakt mei de atevi hawwe mei, nei't eardere frije kontakten troch kulturele en biologyske misferstannen ta in oarloch tusken minsken en atevi laten dy't op in hier nei einige mei de útrûging fan alle minsken op 'e planeet.