cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
WikiLeaks
Wurkwize en wurdfierders
Julian Assange en Birgitta Jónsdóttir trede meast op as wurdfierders foar WikiLeaks. Sy wiene op 21 juny 2010 beide as sprekker op de harksitting fan it Europeesk Parlemint yn Brussel oer (sels-)sensuer en frijheid fan mieningsútering yn Europa. Asange is in Australyske sjoernalist en Jónsdóttir is lid fan it parlemint fan Yslân. De Dútser Daniel Schmitt (pseudonym fan Daniel Domscheit-Berg) treedt ek wol út namme fan WikiLeaks nei bûten. Schmitt dy't yn it eardere East Berlyn wennet, wie fan it begjin oan by WikiLeaks belutsen en krige nei eigen sizzen lykas Assange gjin salaris foar syn foltiids baan.
Skernehuzen
It Fryske skar komt fan skerne ("dong") of rûchskerne ("dongbult").
British Broadcasting Corporation
Yn 1974 kaam de BBC mei Ceefax, de teleteksttsjinst.
Moscowa
Skiednis
Yn 1974 waard Moscowa útwreide mei in krematoarium, wêryn jierliks sa'n 1500 kremaasjes binne. Der binne ferskate struifjilden, in kolumbarium en urnengrêven. Dêrneist is it mooglik de jiske fan de ferstoarne te ferstruien op it grêf, of yn in grêf by te setten. Yn it ferline stie op it begraafplak ek in lokaal foar de skyndeaden.
Evangeelje fan de Ebioniten
It Evangeelje fan de Ebioniten wie in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. It is ien fan 'e joadsk-kristlike evangeeljes, en neffens de tradysje fan 'e iere Tsjerke wie it yn gebrûk by de sekte fan 'e Ebioniten, al hawwe moderne ûndersikers dêr (noch) gjin bewiis foar ûntdekke kind, dat dy bewearing wurdt tsjintwurdich as twifelich beskôge. It evangeelje sels is net oerlevere, inkeld sân koarte sitaten derút yn it Panarion, in heresiology dy't skreaun is troch Epifanius fan Salamis. Epifanius misidentifisearre it Evangeelje fan de Ebioniten as in Hebriuwsk evangeelje, en brûkte de passaazjes dy't er oanhelle om ferskillen oan te tsjutten tusken it leauwe en de praktisearring fan 'e Ebioniten en de kristlike otterdoksy sa't dy fêstlein wie yn 'e dogma's fan it Konsylje fan Nikéa.
Albrecht II fan Beieren
Hy regearre tegearre mei syn heit yn Hollân, Henegouwen en Seelân en bestjoerde sûnt 1389 ek de Beierske provinsje Straubing yn namme fan syn heit. Hy hâlde meast yn Straubing ta, dêr't hy toernoaien organisearre en de oanlis fan wegen befoardere. Hy steunde ek de tsjerke. Albrecht kaam net tusken beide yn de ynterne konflikten fan syn neven, de soannen fan syn omke Stefan II fan Beieren, mar steunde wol de oarloch tsjin in konfederaasje fan stêden út Swaben en de aartsbiskop Salzburg. Albert besocht meardere kearen de Nederlannen. Yn 1396 focht er yn 'e mande mei syn heit en syn âldere broer Willem VI fan Hollân tsjin de Friezen. Albert ferstoar op weromreis yn de stêd Kelheim, grif oan de gefolgen fan in longûntstekking.
Follybal op de Olympyske Simmerspullen 2008
thumb Follybal wie op de Olympyske Simmerspullen 2008 yn Peking ien fan de Olympyske sporten. Foar de follybalsport waard útkaam yn twa dissiplines: it sealfollybal en it strânfollybal.
Westerwâlde
Ta it histoaryske Westerwâlde hearre 3 tsjintwurdige gemeenten: mei dêrby noch de súdeastlike dielen fan 2 oare hjoeddeistige gemeenten: Westerwâlde as esdoarpelânskip, sa't it tsjintwurdich faak besjoen wurdt, is lykwols lytser, en omfiemet inkeld Vlagtwedde foar it grutste part (útsein de súdpunt), de súdlike helte fan Bellingwedde en it noardeasten fan Stedskanaal. De rest fan it gebiet bestiet út in oar lânskipstype, nammentlik dat fan 'e feankoloanjes.
Titus Androanikus
Ynhâld
De oare deis, ûnder it fersoeningsmiel by him thús, freget Titus Saturninus oft in heit syn dochter fermoardzje moatte soe as hja ferkrêfte is. As Saturninus dêrop befêstigjend antwurdet, deadet Titus Lavinia, wêrnei't er it ferhaal oer har ferkrêfting út 'e doeken docht. As de keizer Demetrius en Chiron ûntbiedt, docht Titus him te witten dat dy yn 'e pastei bebakt wiene dy't Tamoara krekt opiten hat. Dêrop stekt er Tamoara dea, en wurdt daliks dêrnei sels deadien troch Saturninus, dy't dan wer út 'e ljochten holpen wurdt troch Lusius. It stik einiget as Lusius ta keizer útroppen wurdt. Hy jout opdracht om Saturninus in steatsbegraffenis te jaan. Tamoara har lichem wurdt lykwols bûten de stêd delsmiten foar de wylde bisten, wylst Aäron terjochtsteld wurdt troch oan syn boarst ta bedobbe te wurden en dan fan toarst en honger te stjerren.
Fryske oersetting
Titus Andronicus waard ûnder deselde titel yn it Frysk oerset troch Douwe Kalma. Yn 1966 waard it publisearre troch de Fryske Shakespeare Stifting te Drachten, as ûnderdiel fan harren omnibusútjefte Shakespeare's Wurk Dl. VI, yn 'e mande mei de fertalings fan guon oare trageedzjes, lykas Hamlet, Romeo en Julia en Julius Caesar.
Zero Tolerance (filmstudio)
De films dy't Zero Tolerance produsearret kinne yn 'e regel ta de gonzo-pornografy rekkene wurde, it út 'e losse hân filme reality-subsjenre fan 'e porno, dat folle goedkeaper te meitsjen is as it subsjenre fan feature films, de eigentlike films. Yn 2005 waard de susterstudio Black Ice oprjochte, dy't him spesjalisearret yn ebony- en ynterrasiale pornografy, wylst in oare susterstudio, Third Degree Films, al sûnt 2002 bestiet. Yn 2006 wie Zero Tolerance de earste grutte Amerikaanske filmstudio dy't yn it gat yn 'e merk sprong dat foarme wurdt troch de almar grutter wurdende Spaansktalige minderheid yn 'e Feriene Steaten, troch útein te setten mei de produksje fan Spaansktalige pornofilms.
Hawker Typhoon
Skiednis
De Tyhoon wie ek it earste alliearde tastel dat (net-late) loft-nei-grûn raketten krige (1943). Hy spile in wichtige rol yn de tarieding fan de lâning yn Normandje en de operaasjes dêrnei. Yn de twadde helte fan 1944 kaam de modernere Hawker Tempest, mar de hieltiid oanpaste Typhoon hat oant de ein fan de kriich ta tsjinne.
Elektra (toanielstik fan Euripides)
Ynhâld
Doe't Agamemnon, de kening fan Argos, as oanfierder fan it alliëarre leger fan 'e Griken ôfsette nei Troaje, brocht er in minske-offer yn 'e foarm fan syn dochter Ifigeneia, om 'e tagedienens fan 'e goadinne Artemis ôf te smeekjen. Doe't er nei tsien jier as oerwinner thúskaam, waard er dêr opwachte troch syn frou Klytemnêstra en har minner Aigisthos, dy't him om hals brochten sadree't er troch de doarren fan syn paleis stoep. It toanielstik begjint jierren letter. Elektra, de dochter fan Agamemnon en Klytemnêstra, is ûnderwilens oan in boer ta frou jûn, om't har mem bang wie dat as hja mei in ealman troude, har bern letter gauwer wraak nimme wolle soene foar de moard op harren pake. De boer, lykwols, is in guodlik man, dy't noch Elektra har heech komôf, noch har fammesteat skeind hat. Lykwols hat Elektra it grau op har mem, fanwegen wat hja beskôget as in soarte fan ballingskip dy't har oplein is.
Alkêstis (toanielstik)
Ynhâld
Hêraklês is yn sek en jiske om syn flater en fanwegen syn ûnfatsoenlik hâlden en dragen, dat hy beslút it goed te meitsjen. Hy giet derop út en komt Tanatos oer it mad as de begraffenisoffers by it grêf fan Alkêstis makke wurde. As er weromkomt, hat er in frou by him dy't in wale foar hat. Admetus makket er wiis dat er har wûn hat by in wedstryd. Hy stiet der by syn gasthear op oan en tink om har wylst er sels fuort is om syn Wurken te ferrjochtsjen. Nei hiel wat hinne en wer praten twingt er de ûnwillige Admetus it frommeske op. Mar as dy har de wale optilt, docht bliken dat it Alkêstis is, dy't Hêraklês oan 'e Dea ûntwraksele hat. It stik einiget as de healgod oan 'e mei stomheid sleine Admetus útleit dat Alkêstis de earste trije dagen net prate kinne sil, mar dat hja de trêde deis lottere en wer folslein ta libben komme sil.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Alkēstis ferskynde yn 1995 ûnder de titel Alkêstis fan 'e hân fan klassyk oersetter Klaas Bruinsma, dy't letter ek ferantwurdlik wie foar de Fryske fertaling fan Homêros syn Ilias en Odyssee. Bruinsma brocht it toanielstik yn in boekje fan 32 siden yn eigen behear út. It is op te freegjen by Tresoar ûnder oanfraachnû. 095.339.
Millau-fiadukt
Skaaimerken
It fiadukt bestiet út acht oerspanningen, ûnderstipe troch sân betonnen pylders. De middelste stikken oerspanne 342 meter, de uterste oerspanningen 204 meter. De brêge leit op 270 meter boppe de rivier de Tarn. Der binne sân mânske brêgepylders boud, wêrfan't de heechste 343 meter de loft yn rikt. Dat is de heechste brêgepylder fan de wrâld. It brêgedek is 32 meter breed, en hat twa rydstripen en in flechtstripe yn beide rydrjochtings.
Oer-Hamlet
Teoryen
Om't Nashe, dy't Oer-Hamlet as earste neamde, yn deselde passaazje ek ferwiisde nei de toanielskriuwer Thomas Kyd, en fanwegen de oerienkomsten tusken Shakepeare syn Hamlet en Kyd syn The Spanish Tragedy, wurdt wolris oannommen dat Kyd de skriuwer wie fan Oer-Hamlet, mar dat it stik nea publisearre waard en ferlern gien is.
Sorø (plak)
It plak waard 1161 stichte fan biskop Absalon, dy't letter ek Kopenhagen stiftsje soe. De Akademy fan Sorø (Deensk: Sorø Akademi) is in ûnderwiisynstitút dat yn 1140 boud waard. Teffens waard dat jier de Sorø Klosterkirke set, de tsjerke dêr't biskop Absalon en Margareta I fan Denemark beïerdige waarden (sy waard letter oerbrocht nei de Dom fan Roskilde yn Roskilde).
Hydatius
Hydatius (sa. 400 - 469) wie biskop fan Aquae Flaviae yn de Romeinske provinsje Gallaecia (nei alle gedachten it hjoeddeiske Chaves, yn Portegal yn it distrikt fan Vila Real). Hydatius is fral bekend troch syn kroniken dêr't ferslach yn dien wurdt fan foarfallen út syn eigen tiid, en dy't ús de bêste ynformaasje jouwe fan de skiednis oer Spanje yn de fiifde iuw.
Hindrik IV, Diel 1
Hindrik IV, Diel 1, yn it oarspronklike Ingelsk: Henry IV, Part 1 (folút eins: The First Part of the History of Henry the Fourth), is in toanielstik fan 'e hân fan 'e wiidferneamde Ingelske skriuwer en dichter William Shakespeare. It is yn prinsipe in trageedzje, hoewol't it yn 'e tradisjonele yndieling fan Shakespeare syn wurk ûnder de Shakespeariaanske histoaryske stikken falt. Hindrik IV, Diel 1 foarmet it twadde part fan Shakespeare syn tetralogy (rige fan fjouwer stikken) oer de opienfolgjende regearperioaden fan 'e Ingelske kenings Richard II, Hindrik IV en Hindrik V. It stik set útein mei Hindrik Percy, byneamd Hjitspoar, syn Slach by Humbleton Hill tsjin 'e Skotten ûnder lieding fan 'e Douglas, ein 1402, en einiget mei de dea fan Hjitspoar en de nederlaach fan syn rebellen yn 'e Slach by Shrewsbury, mids 1403. Hoewol't Hindrik IV, Diel 1 basearre is op histoaryske feiten, stie Shakespeare himsels aardich wat frijheden ta mei de stof. It stik is nei alle gedachten op syn letst yn 1597 skreaun, en it waard foar it earst útjûn yn 1598. Fan it begjin ôf oan wie it in tige populêr toanielstik, sawol by de resinsinten as ûnder it publyk. De Fryske oersetting fan Douwe Kalma ferskynde yn 1965.
Amelia Earhart
Oplieding
Doe't Edwin en Amy Earhart yn 1907 nei Des Moines ferfearen, bleaune Earhart en har suske foarearst by pake en beppe Otis yn Atchison efter. Dêr hiene se earder thúsûnderwiis fan harren mem krigen, en dat waard no oernommen troch in gûvernante. Amelia wie in echte letterfretter en brocht oeren troch mei lêzen yn 'e mânske bibleteek fan pake en beppe. Yn 1909 lieten Edwin en Amy de beide bern einlings oerkomme nei Des Moines, dêr't se foar it earst yn har libben nei skoalle giene.
Wurk yn 'e ferpleging, sykte en ferhuzing nei Kalifornje
Yn 'e krystfakânsje fan 1917 besocht Earhart har suster Muriel yn it Kanadeeske Toronto, dêr't se de weromkearende ferwûnen út 'e Earste Wrâldoarloch seach. Nei't se in koarte training as assistint-ferpleechkundige fan it Reade Krús ôfrûne hie, gie se oan it wurk by it Frijwillige Helpdetasjemint yn it Legerhospitaal Spadina, dêr't se itensea foar pasjinten mei spesjale diëten en de foarskreaune medikaasje útdielde. Doe't yn 1918 yn Toronto de Spaanske gryp útbriek, waard Earhart ek ynset foar eigentlike ferpleechkundige tsjinsten, û.m. yn 'e nachttsjinst. Se rekke sels yn oktober 1918 ek besmet en lei fan novimber oant desimber yn it sikehûs mei longûntstekking en byholte-ûntstekking oan 'e kaakholte (in byholte yn 'e boppekaak oan wjerskanten fan 'e noas).
Houlik mei Putnam
Yn 'e twadde helte fan 'e 1920-er jierren wie Earhart ferlove mei in Samuel Chapman, in skiekundich yngenieur út Boston, mar op 23 novimber 1928 ferbriek se dy't ferloving. Om dyselde tiid hinne brocht Earhart in protte tiid troch mei útjouwer George P. Putnam, dy't yn 1929 skiede fan syn earste frou Dorothy Binney (1888-1982). Neitiid died er Earhart seis kear in houliksoansiik foar't se úteinlik tawurd joech. Se trouden op 7 febrewaris 1931 yn it hûs fan Putnam syn mem yn Noank, yn Connecticut. Earhart seach har houlik as in partnerskip fan twa gelikensen. Yn in brief dat se Putnam út eigen hân oerlange op 'e houliksdei, skreau hja: "Ik wol datst goed foar it ferstân haste dat ik dy net oan lykfol hokker Midsiuwske gedrachskoade oangeande houlikstrou hâlde sil, noch sil ik my op sa'n selde manear oan dy ferbûn achtsje." Ek stie dêryn: "It kin wêze dat ik in plak hawwe moatte sil dêr't ik hinne gean kin om allinne te wêzen, sa út en troch, want ik kin der net foar ynstean dat ik altyd de opsluting yn sels in oantreklike koai ferdrage kinne sil."
Earste Transatlantyske soloflecht fan in frou
Op 'e moarn fan 20 maaie 1932 sette de doe 34-jierrige Earhart yn har reade, ienmotoarige Lockheed Vega 5B ôf út Harbour Grace, op Nijfûnlân, om 'e earste soloflecht fan in frou oer de Atlantyske Oseaan te prebrearjen. Se rette har op 'e reis ta mei help fan har technysk adviseur, de ferneamde Noarsk-Amerikaanske loftfeartpionier Bernt Balchen. Sjoernalist Stuart Trueman joech har in eksimplaar fan 'e Telegraph-Journal fan 20 maaie mei, sadat se by oankomst yn Jeropa bewize kinne soe op hokker dei se ôfset wie. It wie de bedoeling dat Earhart, krekt as Charles Lindbergh fiif jier earder, lânje soe by Parys, mar har flecht waard pleage troch in sterke noardersydwyn, izige kjeld en meganyske swierrichheden. Uteinlik sette se har tastel nei 14 oeren en 56 minuten oan 'e grûn yn in greide yn Culmore, benoarden Derry, yn Noard-Ierlân.
Flecht om 'e wrâld hinne: risselwaasje en earste besykjen
It wie oarspronklik de bedoeling dat Earhart en Manning de sirkumnavigaasje fan 'e wrâld tegearre prebearje soene. By in flecht nei de oare kant fan it lân, dêr't Putnam ek by meifleach, brûkte Earhart lânskipseleminten om op te fleanen. Sy en Putnam wisten sadwaande persiis wêr't se wiene, mar doe't Manning, dy't "blyn" fleach, de navigaasje útwurke, wie de lokaasje dêr't hy fan tocht dat se wiene yn in hiele oare steat. No fleagen se deunby de steatsgrins lâns, mar Putnam skrok dêr dochs fan. Tegearre mei Mantz regele hy dat Manning letter in testflecht by nacht makke. Under dy omstannichheden siet Manning der mei syn lokaasjefêststelling goed 30 km nêst. Loftfeartsaakkundige Elgen Long skreau yn 1999 dat foar dy jierren in navigaasje-ôfwiking fan 50 km akseptabel wie, mar Putnam en Mantz woene in bettere navigator hawwe.
Flecht om 'e wrâld hinne: twadde besykjen en ferdwining
Mei Fred Noonan as iennichste oare bemanningslid sette hja op 1 juny 1937 ôf út Miami. Harren rûte late harren mei in grut tal tuskenstops fia de Grutte en Lytse Antillen nei Fenezuëla en dêrwei nei de eastpunt fan Brazylje, dêr't de oerstek oer de Atlantyske Oseaan nei West-Afrika weage waard. Fia Sintraal-Afrika, de Hoarn fan Afrika en de súdkust fan it Arabysk Skiereilân gie it doe nei Britsk-Ynje en dêrwei fia Siam en Nederlânsk-Ynje nei Darwin yn Austraalje. Dêrwei arrivearren se op 29 juny yn Lae, in plak yn it mandaatgebiet Nij-Guineä (it eardere Dútsk-Nij-Guineä, it noardeastlike fjirdepart fan it eilân Nij-Guineä). Earhart en Noonan hiene doe rûchwei 35.000 km ôflein. De restearjende 11.000 km soene bestean út 'e oerstek fan 'e Stille Oseaan. It wie de bedoeling dat dy yn trije mânske etappes dien wurde soe: fan Lae nei it ûnbewenne Amerikaanske eilantsje Howland; fan Howland nei Honolulu yn Hawaï; en dêrwei wer nei Oakland yn Kalifornje.
Hieronymus fan Stridon
thumb|250px|Hieronymus troch [[Jacques Blanchard (1600–1638)]]
Poel
Yn feangebieten binne puollen (petgatten) faak restanten fan 'e feanterij (it ôfgraven fan 'e feanlaach), en yn 'e sângrûnen fan 'e Belgyske Kempen hat de izerûntginning hjir en dêr puollen neilitten. Puollen oan 'e seedyk binne faak ûntstien as wielen, dy't by dyktrochbrekken útgroeven waarden troch it kolkjende seewetter.
Petrus Apianus
thumb|Peter Apian, kopergravuere fan [[Theodor de Bry]]
Heuvel
In heuvel as hichte is in ferhef yn it lân, dat hegernôch is om ûnderskaat te wurden fan in gloaiïng, mar leger as in berch. Formeel is de grins tusken heuvels en bergen fêststeld by in top dy't 200 m boppe syn om-en-by útstekt; dêrboppe is it in berch, dêrûnder in heuvel.
Hindrik V (toanielstik)
Fryske oersetting
Hindrik V waard ûnder de titel Kening Hindrik V yn it Frysk oerset troch Douwe Kalma. Yn 1965 waard it publisearre troch de Fryske Shakespeare Stifting te Drachten, as ûnderdiel fan harren omnibusútjefte Shakespeare's Wurk Dl. V, yn 'e mande mei de fertalings fan guon oare Shakespeariaanske keningsstikken, lykas Hindrik IV, Diel 1, Hindrik IV, Diel 2 en Richard II.
Stridon
Teffens kaam Domnus fan Stridon út dit plak. Domnus wie in biskop, dy't meidie oan it Earste Konsily fan Niseä, yn 325.
PC 2013
Heale Finale
De tredde list brocht de measte spanning op it fjild. It partour fan Johan van der Meulen spile tsjin de goed keatsende Jelte Pieter Dijkstra, Herman Sprik en Sjoerd de Jong, dy lêsten krigen ek twa spullen. Mar dat kaam ek omdat it partoer fan Johan van der Meulen it mar net ôfmeitsje woe, want it partoer fan Jelte Pieter Dijkstra hie op 5-2 en 6-2 en letter op 5-3 6-6 al earder op 'e dea stean doe't Hylke Bruinsma op 5-4 en 6-4 úteinlik de partij útmakke mei in boppeslach. De partij tusken Gert-Anne van der Bos en Tjisse Steenstra waard ek spannend. Ynearsten wie it it partoer fan Van der Bos dy't al gau op in 3-0 foarsprong kamen, mar dêrnei kaam it partoer fan Tjisse Steenstra sterk werom foaral ek om't opslagger Van der Bos trije kear op seis gelyk de punten oan de tsjinstanner liet.
Solomon Kane (film)
De plot folget Kane as er nei in moardsuchtich bestean as seerôver, dat behearske wurdt troch geweld, ynklauwerigens en wreedheid, ta ynkear komt wannear't him oansein wurdt dat syn siel opskreaun is om nei de hel. By syn syktocht nei ferlossing fan syn sûnden moetet er in húshâlding fan puriteinske kristenen mei wa't er befreone rekket. As de dochter ûntfierd wurdt troch in satanyske binde set Kane derefteroan, mar it docht bliken dat er om har te rêden syn eigen ferline oerwinne moat. Solomon Kane waard foar it earst fertoand op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Toronto. De film krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy en flopte yn 'e bioskopen. Solomon Kane wie bedoeld as it earste diel fan in trilogy, mar de beide ferfolchfilms waarden omreden fan it teloarstellende kommersjele resultaat nea makke.
Produksje
Solomon Kane is basearre op 'e haadpersoan út guon fan 'e koarte ferhalen fan 'e Amerikaanske skriuwer Robert E. Howard (dy't fral bekend wurden is as de geastlike heit fan Conan de Barbaar). It is lykwols net basearre op dy ferhalen sels. De film waard regissearre troch M.J. Bassett nei in senario fan himsels dat er hielendal sels optocht hie. As produsinten wiene Paul Berrow, Samuel Hadida en Kevan Van Thompson by it projekt belutsen foar de filmstudio's Essential Entertainment, Davis Films, Wandering Star Pictures en Czech Anglo Productions. Solomon Kane wie dêrmei in Britsk-Frânsk-Tsjechyske ko-produksje.
Distribúsje
Solomon Kane iepene op 23 desimber 2009 yn 'e Frânske bioskopen, en op 19 febrewaris 2010 yn 'e Britske bioskopen. Yn Noard-Amearika waard it útbringen fan 'e film fertrage troch hottefyljen oer de auteursrjochten op it wurk fan Robert E. Howard. Sadwaande kaam de film dêr pas op 28 septimber 2012 yn 'e bioskoop. Solomon Kane waard op 28 juny 2010 útbrocht op dvd en op 16 july 2013 ek op blu-ray.
Foarne-Putten
Geografy
Foarne-Putten bestiet fierders út twa ûnderskate gemeenten:
Seizoen (betsjuttingsside)
(fan it Aldfrânske seson of seison, dat "siedderstiid" betsjutte)
Ursulafloed (1468)
Gefolgen
In kar:
Telegram (applikaasje)
Skiednis
Telegram waard yn 2013 oprjochte troch de broers Nikolaj en Pavel Doerov, de oprjochters fan VK, it grutste sosjale netwurk fan Ruslân. Telegram Messenger LLP is in ûnôfhinklik non-profit bedriuw fêstige yn Berlyn en hat gjin bannen mei de Russyske sosjaalnetwurkside VK. Nikolaj hat it MTProto-protocol ûntwurpen wêr de berjochtetsjinst op is basearre, wylst Pavel finansjele stipe en ynfrastruktuer jaant troch middel fan syn Digital Fortress-fonds.
Georg Ludwig Kobelt
Georg Ludwig Kobelt (Kehl, 12 maart 1804 - 18 maaie 1857 wie in Dútsk anatoom. Hy studearre medisinen oan de Universiteit fan Heidelberch, dêr't er studint fan Friedrich Tiedemann (1781–1861) wie. Hy krige syn doktoraat yn 1833 en wie letter prosektor (antomysk ûntleder) yn Heidelberch. Fan 1841 ôf beklaaide er dy funksje oan de Universiteit fan Freiburg, en waard dêr 1844 bûtengewoan heechlearaar, folge fan it (folle) heechleaarskip yn de anatomy yn 1847.
The Terminator
Plot
Yn Los Angeles arrivearret yn 1984 in cyborg, de Terminator, nei reis troch de tiid út it jier 2029 wei. Net folle letter komt op deselde manear út deselde takomst de minsklike soldaat Kyle Reese oan. Beide stelle se klean en wapens, en Reese ûntwykt dêrby de plysje, dy't al rillegau efter him oan sit. De Terminator begjint oan 'e hân fan it tillefoanboek, dêr't harren adressen yn fermeld steane, alle froulju dy't Sarah Connor hjitte te fermoardzjen. De Sarah Connor dy't er hawwe moat, in jonge servearster yn in fastfoodrestaurant, giet de grize oer de grouwe as se dy deis op it nijs heart dat immen mei har namme ombrocht is. Dy jûns hat se in ôfspraakje mei in jonge dy't lykwols op it lêste momint ôfseit. Se beslút nei de film te gean om har húsgenoate Ginger net foar de fuotten te rinnen, dy't har frijer Matt útnûge hat.
Reese en Sarah wurde weromfûn troch de Terminator as se in oare auto stelle. Der folget in nije efterfolging, dy't einiget as it harren slagget en lit de cyborg yn in tunnel by in bline muorre op ride. Wannear't de tahastige plysje dêrnei Reese en Sarah arrestearret, blykt de Terminator lykwols al útpykt te wêzen. Op it plysjeburo wurdt Reese ûnderfrege troch plysjepsycholooch Peter Silberman, dy't wis is dat er fan dwaan hat mei ien dy't folslein sljochtsinnich is. Haadynspekteur Ed Draxler en syn direkte ûnderhearrige, resjersjeur Hal Vukovich, besykje Sarah derfan te oertsjûgjen dat Reese syn ferhaal op paranoïde waanfoarstellings berêst. Dat de Terminator gewoan wer oerein kaam nei't Reese him ferskate kearen mei in ôfseage jachtgewear delsketten hie, moat betsjutte dat er in kûgelfrij fest droech. En doe't er mei de bleate hân yn ien kear dwers troch it foarrút fan in auto hinne sloech, briek er sûnder mis alle bonken yn 'e hân en wied er nei alle gedachten ûnder ynfloed fan 'e drug PCP, dy't pine ûnderdrukt. Sarah lit har troch de plysjes beprate.
As de Terminator by it motel oankomt, wurde Reese en Sarah foar him warskôge troch de hûn fan 'e moteleigner, dy't oanslacht. (Reese hie earder fertelt dat se yn 'e takomst hûnen brûke om Terminators te werkennen, mei't dy blykber hiel oars rûke as echte minsken.) Reese en Sarah naaie op 'e nij út, diskear yn in stellen pick-uptruck fan ien fan 'e oare motelgasten. Se wurde efterfolge troch de Terminator op in motorfyts. Wylst Sarah efter it stjoer sit, bekûgelet Reese de Terminator mei piipbommen. As er dêrby rekke wurdt troch in skot fan 'e Terminator, rekket Sarah alhiel breinroer en riidt se de cyborg fan syn motor ôf, mar kantelet dêrby tagelyk de pick-uptruck. De Terminator kaapt in tankwein mei brânstof en besiket Sarah dea te riden, mar it slagget Reese om yn it foarbygean in piipbom oan board fan 'e tankwein te stopjen, dy't ûntploft. Yn 'e resultearjende fjoersee baarnt al it libbene weefsel fan 'e Terminator fuort, sadat der inkeld noch in metalen skelet oerbliuwt.
Preproduksje
Gale Anne Hurd, dy't as assistinte fan regisseur Roger Corman by de filmstudio New World Pictures wurke hie, toande belangstelling foar it projekt fan Cameron, dy't oan har dêrom foar it symboalyske bedrach fan $1 de rjochten op it idee ferkocht. Betingst dêrfoar wie wol dat se The Terminator allinne mar produsearje mocht as Cameron de film regissearre. Hurd die suggestjes foar feroarings oan it senario en waard dêrom op 'e begjintitels en de ôftiteling fan 'e film oanmurken foar ien fan 'e senarioskriuwers, hoewol't Cameron letter sei dat se "eins hielendal gjin wurd skreaun" hie.
Faksimilee
In faksimilee (fan it Latynske fac simile, "gelikens meitsje") is in kopy of reproduksje fan in âld boek of manuskript, of fan in âlde lânkaart of keunstprint, of fan lykfol hokker oar ding fan histoaryske wearde, dat safolle as mar mooglik is op it orizjineel liket. In faksimilee ferskilt fan oare foarmen fan reproduksje om't hjirby besocht wurdt de boarne sa sekuer mooglik te kopiëarjen, net inkeld oangeande ynhâld, mar ek wat grutte, kleur, kondysje en oare materiaalkwaliteiten oanbelanget. Yn it gefal fan boeken en manuskripten betsjut dat dat alle siden reprodusearre wurde moatte, mei mooglike skriuwflaters en al. Is dat net it gefal, dan wurdt sprutsen fan in "ûnfolslein faksimilee". It doel fan it meitsjen fan in faksimilee is gauris sadat wittenskippers in boarne ûndersykje kinne dêr't se oars gjin tagong ta hawwe soene (bgl. fanwegen de fragilens fan in beskaat manuskript). Ek wurde troch museä en argiven wol faksimilees makke by wize fan mediapreservaasje en -konservaasje (bgl. as de boarne net mear te rêden is). Faksimilees wurde ek makke om kommersjeel te ferkeapjen, gauris mei in byhearrende bekommentarisearjende tekst. Sokke faksimilees wurde yn 'e regel produsearre yn beheinde oplagen fan 500-2000 eksimplaren, en kostje by de twatûzen euro om.
Hannelingen fan Jehannes
Ynhâld
Yn 'e oerlevere fragminten wekket Jehannes û.m. in foaroansteand boarger fan Efeze, in Lykomedes, en dy syn frou Kleopatra nei harren dea wer ta libben. Letter ferrinnewearret er de timpel fan 'e goadinne Artemis, de patroanfrouwe fan Efeze, wat ûnwierskynlikerwize liedt ta de bekearing fan in elk dy't dêr tsjûge fan is.
Egbert Wagenborg
Egbert Wagenborg (Veendam, 10 juny 1866 – Delfzijl, 14 juny 1943) wie in Nederlânsk ûndernimmer, ûntwerper en skipsbouwer.
The Living Daylights (film)
The Living Daylights is in Britsk-Amerikaanske spionaazjeskriller út 1987 ûnder rezjy fan John Glen. De haadrollen waarden fertolke troch Timothy Dalton as geheim agint James Bond, Maryam d'Abo as Bond girl Kara Milový en Jeroen Krabbé as de smjunt Georgi Koskov. De titel betsjut letterlik "De Libbene Deiljochten", mar ferwiisd nei de Ingelske siswize to scare the living daylights out of someone, "immen de stupen op it liif jeie", en soe dus better oerset wurde kinne as "De Stupen op it Liif". De titel is ûntliend oan it koarte ferhaal The Living Daylights fan Ian Fleming, út 1966, dêr't lykwols inkeld de iepeningssêne fan 'e film op basearre is; de rest fan 'e plot is folslein orizjineel.
James Bond
Op oantrúnjen fan syn frou Dana besleat Albert Broccoli doe de rol fan Bond oan te bieden oan Timothy Dalton, ek al hie dy yn 'e media net blyk jûn fan folle belangstelling dêrfoar. Dat kaam om't Dalton it eins noch net mei himsels iens wie oft er de rol wol spylje woe. Broccoli naam syn taflecht ta it audysje dwaan litten fan 'e Britske akteur Robert Bathurst foar de rol fan Bond, eat dat Bathurst letter sels, derop weromsjend, beskôge as "in potsje earmferdraaien" om Dalton ûnder druk te setten. Dy gie op 't langelêst akkoart. Syn James Bond hie lykwols mei opsetsin in hiel oare persoanlikheid as dy fan Roger Moore of Sean Connery. Wylst Connery Bond mear út 'e losse pols spile en Moore der yn lichte mjitte in grapmakker fan makke, griep Dalton werom op 'e oarspronklike Bond út 'e romansearje fan Ian Fleming, dy't mominten hat dat er twifels hat oer syn wurk en him der net rjocht noflik by fielt.
Parker (film út 2013)
Plot
Dyselde jûns giet Parker werom nei it hûs fan 'Rodrigo', dy't, sa't er al fermoede, nimmen oars as Melander blykt te wêzen. As Melander-en-dy om in pizza geane (dy't se net thús besoargje litte kinne om't se net wolle dat immen wit dat sy hjir binne), glûpt Parker troch de automatyske kanteldoar fan 'e garaazje nei binnen. Hy trochsiket it hûs, mar kin net folle wiiswurde oer de plannen fan Melander-en-dy. Hy ferstoppet ûnder tafels ferskate pistoalen foar as er dy nedich hawwe sil yn 'e konfrontaasje mei de mannen dêr't er plannen foar makket. Ek fynt er de fjoerwapens fan Melander-en-dy, wêrfan't er de slachpinnen ferbûcht. As de mannen wer weromkomme, wit Parker nauwerneed te ûntsnappen sûnder sjoen te wurden. By syn auto, in ein fierderop yn 'e strjitte, wurdt er lykwols opwachte troch Leslie. Se konfrontearret him mei wat se oer him en Rodrigo ûntdutsen hat en konkludearret dat 'Parmitt' wat dwaan sil dat net troch de bûgel kin. Om't har eigen finansjele sitewaasje hopeleas is, biedt se har help oan by wat er dan ek mar fan doel is. Parker wol dêr earst neat fan witte, mar Leslie printet him yn dat er ferlet hat fan immen dy't bekend is mei de pleatslike sitewaasje, oars sil er sûnder mis troch de koer sakje. As Parker har fertelt dat Melander-en-dy dwaande binne mei in juwiellerôf ter wearde fan $75 miljoen, seit Leslie fuortendaliks dat it gean moat om 'e feiling fan 'e neilittenskip in smoarrike widdo dy't koartby ferstoarn is. De oare deis ride se tegearre dêrhinne en sinjalearret Parker op it lângoed fan 'e widdo yndie Melander.
Produksje
De film Parker is ferneamd nei it personaazje mei deselde namme út 'e boeken fan skriuwer Donald E. Westlake. De rol wurdt yn dizze film spile troch de Britske akteur Jason Statham. Op it wite doek wie Parker earder te sjen (hoewol spile troch oare akteurs) yn seis oare films, wêrfan't de meast resinte Payback wie, út 1999 (mei Mel Gibson yn 'e haadrol). De film Parker wie basearre op 'e roman Flashfire, en waard regissearre troch Taylor Hackford nei in senario fan John J. McLaughlin.
Súdlike wetterrôt
Hâlden en dragen
De súdlike wetterrôt is sawol deis as nachts aktyf. Hy graaft yn wâlen gongestelsels mei ferskate nêst- en foarrieromten, wêrby't de yngong him almeast ûnder wetter befynt. De nêsten binne makke fan drûge gers. As de wâlen net gaadlik binne, leit er ek wol boppegrûnsk nêsten oan op driuwtillen (driuwende wetterplanten of in fan 'e oere losrekke gersseadde) of yn holle beammen. Sa't by sa'n akwatyske bistesoarte te ferwachtsjen is, binne súdlike wetterrotten treflike swimmers en dûkers, dy't by 't winter ek ûnder it iis goed út 'e fuotten kinne.
De Feniks en de Toartel
Ynhâld en ynterpretaasje
It gedicht beskriuwt de begraffenis dy't beävensearre wurdt foar de ferstoarne feniks en toartel (dy lêste fûgel is it tradisjonele symboal foar tawijde leafde). Guon fûgels wurde útnûge, mar oaren wurde bûtensletten. Neffens it gedicht skoep de leafde fan 'e beide stoarne fûgels in folsleine ienheid dy't alle logika en rede te boppe gie. It beslút mei in gebed foar de deade minners.
Boeing B-17 'Fleanend Fort'
De USAAC (letter USAAF) seach de B-17 fan begjin ôf oan as in wichtich strategysk wapen; in tastel mei in grutte potinsje, dat heech fleane koe; in lange-ôfstân bommesmiter dy't himsels ferdigenje koe en in protte skea ferneare koe en dochs feilich werom komme koe. De B-17 krige rillegau in hast mytyske status, oeral sirkulearren foto's fan- en ferhalen oer swier skansearre Fleanende Forten dy't dochs trochfleane koene. Mei in tsjinstplafond grutter as dat fan oare Alliearde 'tiidgenoaten', wie de B-17 in effektyf wapensysteem dy't mear bommen op Dútslân smiet as hokker oar Amerikaansk tastel yn WOII dan ek. Fan de 1.5 miljoen ton bommen dy't Amerikaanske tastellen op Dütslân smieten, wiene 640.000 ton fan B-17s.
Operasjonele skiednis
Yn de WOII tsjinne de B-17 by 32 oerseeske ienheden (bûten de FS). B-17s smieten totaal 640.036 ton bommen op Europeeske doelen on (ferlykje de B-24 Liberator: 452.508; alle oare Amerikaanske tastellen meiinoar 463.544 ton). De swiere bommesmiters fan de Britten, de Avro Lancaster en Handley Page Halifax leveren efterelkoar 608.612 en 224.207 ton ôf.
Yn de oarloch
De B-17 wie in breed tapasber tastel, dy't tsjinne by tsientallen USAAF ienheden en oeral yn WOII ynset west hat, ek by de RAF yn oare rollen as dy fan bommesmiter. It tastel waard meast brûkt yn Europa, dêr't syn beheinde fleanberik en lytsere bomlading, fergelike mei oare bommewerpers, net safolle skille koe as yn de Stille Oseaan mei syn grutte ôfstannen. Op it hichtepunt (yn augustus 1944) hie de USAAF 4.574 operasjonele tastellen yn de wrâld.
Nei de oarloch
Sa'n tweintich tastellen stean op 't heden yn musea en as eachlûker op oare plakken. Yn de rin fan de tiid binne in tsiental yn partikuliere hannen rekke; dêrfan is in grut tal restaurearre en ree om te fleanen.
Fenus en Adoanis
Fryske oersetting
Venus and Adonis waard ûnder de titel Venus en Adonis yn it Frysk oerset troch Douwe Kalma. Yn 1976 waard it publisearre troch de Fryske Shakespeare Stifting te Drachten, as ûnderdiel fan harren omnibusútjefte Shakespeare's Wurk Dl. VIII, yn 'e mande mei de fertalings fan 'e oare Shakespeariaanske poëzij en fan guon Shakespeariaanske trageedzjes.
Nasjonaal Park De Biisbosk
Geografy
De Biisbosk leit oerskrank op 'e grins fan 'e provinsjes Noard-Brabân en Súd-Hollân. It wurdt omjûn troch de Boppe-Merwede en de Under-Merwede yn it noarden en troch de Amer en de Berchske Maas yn it suden. Oan 'e eastkant grinzget it oan it Lân fan Altena. De Biisbosk kin ûnderferdield wurde yn 'e Brabânske Biisbosk (it grutste diel, besuden de Nije Merwede) en de Hollânske Biisbosk, dy't sels ek wer ûnderferdield wurde kin yn 'e Doardter Biisbosk (Dordtse Biesbosch, dy't ynpoldere is en no diel útmakket fan it Eilân fan Doardt) en de Sliderter Biisbosk (Sliedrechtse Biesbosch). Dat lêste part is ferneamd nei it by de Sint-Elizabethsfloed ferdronken doarp Slidert, wêrfan't de oerlibbene ynwenners neitiid it hjoeddeiske Slidert stiften.
Medéa (toanielstik)
Ynhâld
Nei't Jason him ôfjûn hat, wurdt Medéa opsocht troch Egéus, de kening fan Atene. Dy sit deroer yn dat er mar gjin bern kriget, en hy begrypt de útspraak fan in orakel dat er om dy reden besocht hat net. Medéa biedt oan om him en syn frou te helpen, as hy yn ruil dêrfoar taseit dat er har beskermje sil tsjin har fijannen. Hoewol't Egéus gjin idee hat fan wat se yn 't sin hat, ûnthjit er har asyl te bieden, mei as iennichste betingst dat se op eigen krêft Atene sjen moat te berikken.
As Egéus fuortgien is, makket Medéa plannen om Glauke te fermoardzjen. Se beslút om 'e goudene mantels, in geskink fan 'e sinnegod Helios en in erfstik fan Jason syn famylje, yn te smarren mei gif, yn 'e hope dat Jason syn nije frou de ferlieding om dy klaaiïngsstikken oan te dwaan net wjerstean kinne sil. Medéa beslút ek om har eigen bern te deadzjen, poer om't dat har de bêste manear taliket om Jason te treffen. Se ûntskuldiget har oan Jason foar har earder hâlden en dragen, en stjoert Glauke, sabeare om it goed te meitsjen, de giftige mantels ta. Neitiid komt in boadskipper by Medéa, dy't berjochtet dat Glauke stoarn is sadree't se de mantels oandie, en dat boppedat ek har heit Kreön, dy't har besocht te helpen, omkommen is.
Aristofanes
Libben
Yn syn stikken karikaturisearre Aristofanus politisy, lykas de demogooch Kleön, filosofen, lykas Sokrates, en oare toanielskriuwers, lykas Euripides, waans ynfloed op syn eigen wurk oft er ienris trouwens mei tsjinnichheid tajoech. Pommeranten út syn tiid wiene der neat net te happich op om it ûnderwerp fan syn gekoanstekkerij te wurden. Sa hold Plato út dat Aristofanes syn Wolkens klearebare kwealaster wie, dy't bydroech ta de feroardieling en terjochtstelling fan syn learmaster Sokrates (hoewol't oare toanielskriuwers Sokrates likegoed parodiëarre hiene). Oan 'e oare kant sketst Plato yn syn It Sympoasium it byld fan Aristofanes as in tige sympatyk man, dy't likernôch sân jier nei de opfiering fan Wolkens mei Sokrates oansit oan it miel. Dêrby komt boppedat neat fan antypaty tusken de beide mannen nei foarren. Fierders is dy tekst wol ynterpretearre as soene Aristofanes en Plato freonen west hawwe, wat befêstige liket te wurden troch it loovjend grêfskrift dat Plato nei't men seit foar Aristofanes skreaun hat.
Aller (rivier)
De Aller en sydrivieren lykas de Oker en de Leine, dy't fan lofts yn de Aller útmûnje, fersoargje de ôfwettering fan it grutste part fan de Harz. Fan rjochts komme lytsere rivieren, dêr't de Lüneburger Heide op ôfwetteret.
Goeree-Oerflakkee
Geografy
Oant 1966 bestie Goeree-Oerflakkee út mar leafst 13 ûnderskate gemeenten, mar dat jiers waarden dy by in proses fan gemeentlike weryndieling gearfoege ta 4 nije gemeenten: Yn 2013 waarden dy fjouwer gemeenten by in nij proses fan gemeentlike weryndieling lykwols gearfoege ta de nije gemeente Goeree-Oerflakkee, al waard dêr benammen yn Goederede fûleindich tsjin protestearre.
Demografy
Goeree-Oerflakkee hie yn 2014 in befolking fan rom 48.000 minsken, wat delkomt op in befolkingstichtens fan 184 minsken de km². It eilân stiet bekend as strang kristlik, mar oer it algemien kin op basis fan ferkiezingsútslaggen út it ferline (en it persintaazje stimmen dat dêrby yn 'e ûnderskate stimburo's útbrocht is op kristlike partijen) steld wurde dat Goeree-Oerflakkee fan it westen nei it easten ta wat langer wat minder kristlik wurdt. Op taalkundich mêd ûnderskiedt it eilân him trochdat der fan âlds twa Siuwske dialekten sprutsen wurde, it Goereesk en it Oerflakkeesk, wylst de rest fan 'e provinsje Súd-Hollân (útsein it doarp Eastfoarne) allinne mar Hollânske en Utertsk-Alblasserwaardske dialekten hat.
Skouwen-Duvelân
Skiednis
Yn 'e Twadde Wrâldoarloch wie Skouwen-Duvelân it iennichste Siuwske eilân dat oant de Dútske oerjefte fan 5 maaie 1945 beset bleau. By de Wettersneedramp fan 1953 wie Skouwen-Duvelân it eilân dat it swierst troffen waard. Utsein de dunen op 'e westpunt strûpte it der hielendal ûnder, mei 534 deadlike slachtoffers as gefolch.
Nei in proses fan gemeentlike weryndieling ûntstiene op 1 jannewaris 1961 de seis nije gemeenten Brouwershaven, Brunisse, Duvelân, Middenskouwen, Sieriksee en Westerskouwen. Op 1 jannewaris 1997 giene dy by in nije gemeentlike weryndieling op yn 'e gemeente Skouwen-Duvelân.
Emma Lavinia Gifford
Dea
Teffens ûnduts Thomas Hardy in manuskrip, bûn yn brún papier mei de titel Some Recollections by E.L. Hardy oer har libben foar har houlik.
Arden fan Faversham
Boarne
Thomas Arden (of Arderne) (1508-1551) wie in súksesfol sakeman yn 'e midden fan 'e sechstjinde iuw, dy't yn 1538 syn fortún makke troch mei de hannel yn kleasterlike eigendommen te profitearjen fan 'e opheffing fan 'e kleasters ûnder it regear fan Hindrik VIII. Foar syn wurk wied er gauris fan hûs, en sadwaande naam syn frou Alice in minner, in man út 'e legerein dy't fan Mosby hiet. Tegearre spanden hja gear om Arden út 'e ljochten te helpen. Nei't harren plannen ferskate kearen misrûn wiene, skeakelen se in pear âld-soldaten út it Ingelske domein Kalês yn, dy't bekendstiene ûnder de nammen Black Will en Loosebag (yn it stik Shakebag of Shakebags neamd). Nei noch in pear mislearre oanslaggen brochten dy Arden úteinlik op 14 febrewaris 1551 yn syn eigen hûs om hals.
Snút
De snút is by in protte bisten it nei foarren ta útstykjende diel fan 'e kop, dat sawol de noas as de bek omfiemet, al nimt de noas it grutste plak yn. Sadwaande wurdt de snút faak lykslein mei de noas, of spesifiker, mei it rooksintúch.
Tean
Nammejouwing
De minske hat normaalwei fiif teannen oan eltse foet, dy't fan binnen nei bûten ta wat langer wat lytser wurde. De binnenste tean wurdt sadwaande de grutte tean neamd, en de bûtenste de lytse tean. De trije middelste teannen hawwe gjin spesifike namme, mar om se te ûnderskieden wurde se fan binnen nei bûten ta wol de twadde, trêde en fjirde tean neamd. De tean is beklaaid mei hûd, dy't oan 'e ûnderkant ornaris fertsjûke is ta yl. Oan 'e boppekant sit op 'e útein fan 'e tean in neil fan hoarnstof. Minsken hawwe 14 teankeatsjes yn eltse foet: 2 yn 'e grutte tean en 3 yn elts fan 'e oare fjouwer teannen.
Swimflues
De swimflues kin ferwize nei in swimfin, mar oer it algemien tsjut men der in hûdploai mei oan dy't twa teannen mei-inoar ferbynt. Soks komt in protte foar by akwatyske (yn it wetter libjende) bisten, lykas amfibyen, wetterfûgels en wettersûchdieren lykas otters, bevers, Amerikaanske nertsen, beskate soarten kjifdieren en it fûgelbekdier. By it sprieden fan 'e teannen wurdt it swimflues strak lutsen, wat it oerflak fan 'e poat drastysk fergruttet en by wize fan sprekken feroaret yn in soarte fan peddel. Dêrmei kinne sokke bisten dus mear wetter ferpleatse, sadat se hurder of yn elts gefal effisjinter swimme kinne.
Sniemûs
Hâlden en dragen
By sniemûzen hawwe sawol de mantsjes as de wyfkes territoaria. Dy fan 'e mantsjes oerlaapje inoar, en mantsjes binne ornaris frij tolerant foarinoar oer. De lytsere territoaria fan 'e wyfkes oerlaapje inoar net en wurde fûleindich ferdigene, wêrby't de wyfkes frijwat agresje foarinoar toane. De sniemûs is solitêr bist, dat inkeld yn 'e peartiid syn soartgenoaten opsiket, en soms yn 'e winter, as se inoar nedich hawwe om waarm te bliuwen en sa te oerlibjen. As lûd bringt er koarte skerpe pypkes fuort, en yn 'e peartiid in oanhâldend kwetterjen.
Wringe (rêchbonke)
Opbou
De nammejouwing foar de yndividuële wringen wurdt yn medysk jargon ôfkoarte ta C1-7 (C foar cervix, dêr't "servikaal" fan ôflaat is); T1-12 (of Th, foar thorax); L1-5; en S1-5. Sa sjocht de wringe derút by 99,9% fan alle minsken; yn útsûnderlike gefallen komt der wolris in (ynkomplete) achtste nekwringe of sechsde mulwringe foar. Yn totaal binne der ornaris dus 31 wringen yn it minsklik lichem. Katten en hûnen hawwe der 50-53, hynders 50-58 en kij 49-51. Dat de minske yn ferhâlding mar sa'n bytsje wringen hat, kin foar in wichtich diel ferklearre wurde út it feit dat wy gjin sturt mear hawwe.
Foarm
Om't de ûnderste wringen mear gewicht te dragen hawwe, binne se grutter en oars fan foarm as de boppesten. Hielendal ûnderoan stipet de rêchbonke op it bekken. De wringe hat by de minske in dûbele s-foarm, dy't wurket as skokdemper, sadat skokken dy't feroarsake wurde troch rinnen of draven isolearre wurde fan 'e kwetsbere harsens. De krommings yn 'e s-foarmen wurde oantsjut mei de termen kyfoaze en lordoaze. In kyfoaze is in kromming mei de bolle kant yn 'e rjochting fan 'e rêch en de holle kant yn 'e rjochting fan 'e búk (sa't by de boarstwringen en de krúsbonke en sturtbonke it gefal is). In lordoaze is in kromming mei de holle kant yn 'e rjochting fan 'e rêch en de bolle kant yn 'e rjochting fan 'e búk (lykas by de nekwringen en mulwringen). Yn gefallen fan in ûnnatuerlike kromming wurdt sprutsen fan in hyperlordoaze of holle rêch, of fan in hyperkyfoaze of bochel. In skolioaze is in ûnnatuerlike sydlingse kromming en/of in ferdraaiïng fan 'e rêchbonke yn 'e lingte-as.
Reade wrotmûzen
De reade wrotmûzen (wittenskiplike namme: Myodes) foarmje in skaai fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia), de famylje fan 'e wrotmûseftigen (Cricetidae), de ûnderfamylje fan 'e wrotmûzen (Arvicolinae) en de tûke fan 'e reade wrotmûzen (Myodini). Ta dit skaai hearre tolve soarten út Noard-Amearika, Jeropa en Aazje, dy't benammen yn nullewâlden, op toendra's en yn sompen tahâlde. De wittenskiplike namme Myodes komt fan it Grykske wurd foar "kaaisgatmûzen". Yn it ferline waard dit skaai ek wol Evotomys of Clethrionomys neamd.
Sandro Pertini
thumb|Sandro Pertini Alessandro (Sandro) Pertini (Stella, 25 septimber 1896 – Rome, 24 febrewaris 1990) wie in Italjaansk sjoernalist, anty-faksist en politikus. Fan 9 july 1978 oant 29 juny 1985 wie er Presidint fan Italië.
Nekke
De nekke is it dorsale diel fan 'e hals. By sûchdieren bestiet de nekke út behierre hûd, spieren en it boppeste diel fan 'e wringe of rêchbonke (Nederlânsk: ruggengraat), dy't op syn beurt wer bestiet út ferskate ôfsûnderlike wringen of draaibonken (wervels). Hast alle sûchdieren hawwe 7 fan sokke bonkjes yn 'e nekke, behalven de loaierts, dy't der 6 oant 9 hawwe kinne. Hoewol't de hals fan in sjiraffe folle langer is as dy fan in minske, hat ek dy mar sân nekwringen, al binne dy folle grutter en langer. Ek walfiskeftigen hawwe sân nekwringen, mar by harren binne dy troch har evolúsjonêre ûntwikkeling krekt sterk ôfplatte en faak min ofte mear mei-inoar fergroeid.
Floaridawetterrôt
De Floaridawetterrôt (Latynske namme: Neofiber alleni) is in sûchdier út it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia) en de famylje fan 'e wrotmûseftigen (Cricetidae), dat binnen de ûnderfamylje fan 'e wrotmûzen (Arvicolinae) de monotypyske (út ien soarte besteande) tûke fan 'e Floaridawetterrotten (Neofribrini) en it krektlyk monotypyske skaai fan 'e Floaridawetterrotten (Neofiber) foarmet. Dizze soarte is net nau besibbe mei oare soarten wrotmûzen, net mei ús wetterrôt en nettsjinsteande de Ingelske namme round-tailed muskrat ("rûnsturtmuskusrôt") ek net mei de muskusrôt. De Floaridawetterrôt komt inkeld foar yn 'e súdeastlike Feriene Steaten.
Hannelingen fan Paulus
Ofwizing troch de Tsjerke
De Hannelingen fan Paulus waard it earst oanhelle troch de tsjerkfaar Tertullianus, dy't it in kettersk geskrift fûn om't it froulju oanmoedige om te preekjen en te dopen. Oaren, lykas Hippolytus, beskôgen de tekst lykwols as otterdoks kristlik, en it hat sûnder mis in anty-gnostyske toansetting, wylst it de wichtigens fan in selibatêr libben beklammet. Uteinlik waard it troch de Tsjerke ta ketterij ferklearre om't it yn gebrûk kaam ûnder de oanhingers fan it manigeïsme.
De Rôf fan Lukresia
Eftergrûn
Yn 1593 hie Shakespeare wierskynlik de earste fiif of seis fan syn toanielstikken skreaun en begûn er bekend te reitsjen. Dat jiers, lykwols, waard Londen troffen troch de útbraak fan 'e pest. Om 'e fersprieding fan 'e sykte safolle mooglik tsjin te gean, sleaten de autoriteiten alle publike gelegenheden, wêrûnder ek de skouboargen. Shakespeare griep dy tiid fan twongen linzens oan om poëzij te skriuwen, wêrûnder Fenus en Adoanis (1593), dat er opdroech oan 'e greve fan Southampton. Hoewol't dy doedestiden sels ek finansjeel yn swierwaar ferkearde, is it mooglik dat sa'n opdracht de grutte toanielskriuwer dochs gjin wynaaien lein hat. Yn elts gefal ûnthiet er yn syn begeliedend brief by dat gedicht oan syn patroan dat er mei koarten in "earnstiger wurk" skriuwe soe. Dat waard De Rôf fan Lukresia, dat er ek wer oan 'e greve fan Southampton opdroech, en dêr't de boartlike toan fan Fenus en Adoanis yn ûntbrekt.
As ûnderwerp foar dit "earnstiger wurk" keas Shakespeare de Romeinske leginde oer Lukresia, dat bekend is út twa boarnen: Ovidius syn Fasti ("Hjeldagen") en Livius syn skiednis fan Rome. Neffens dy beide skriuwers waard yn 509 f.Kr. Lukresia, de frou fan 'e ealman Kollatinus, ferkrêfte troch Sekstus Tarkwinius, de soan fan Lusius Tarkwinius Superbus, de lêste kening fan Rome. Dêrop die Lukresia harsels tekoart. Neitiid pronke in omkesizzer fan 'e kening mei har lichem yn it Romeinske Foarum. Fan gefolgen briek der ûnder lieding fan Lusius Junius Brutus in grutskalige opstân tsjin it Hûs fan Tarkwinius út, dy't late ta de ferballing fan 'e keninklike famylje út 'e stêd en de stifting fan 'e Romeinske Republyk.
Fryske oersetting
The Rape of Lucrece waard ûnder de titel De Rôf fan Lukretia yn it Frysk oerset troch Douwe Kalma. Yn 1976 waard it publisearre troch de Fryske Shakespeare Stifting te Drachten, as ûnderdiel fan harren omnibusútjefte Shakespeare's Wurk Dl. VIII, yn 'e mande mei de fertalings fan 'e oare Shakespeariaanske poëzij en fan guon Shakespeariaanske trageedzjes.