cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Blauwestêd (projekt)
Skiednis
De gemeente Aldamt besocht dêrnei in nije fyzje op te meitsjen en pas de plannen oan. Sa waard ûnder oaren besletten ta it ûntjaan fan in golfbaan, in sikehûs en in driuwend restaurant. Ek de huzeprizen waarden ferlege. Fierders waard it tal te bouwen huzen ferlege fan de 1.480 dy't der yn 2010 pland wiene, ta 1.247 yn 2016. It jier fan oplevering fan it hiele projekt waard boppedat útsteld fan 2016 oant 2051. De ferkeap fan grûn rûn yn 't earstoan noch hieltyd tige stadich, mar nei 2016 like der mear beweging yn te sitten.
Tsjerke op 'e Hichte
Ynterieur
It plafond fan de tsjerke wurdt mei in tonferwulft ôfsletten. Yn de tsjerke steane û.o. in preekstoel mei doophek en twa hearebanken út de 17e iuw. In tredde hearebank ferdwûn yn 1938-1939, doe't de tsjerke op 'e nij ynrjochte waard om mear romte te meitsjen. De preekstoel krige doe it hjoeddeiske plak yn it trijesidige koer fan de tsjerke. Eartiids wie de tsjerke behongen mei roubuorden. Dêrfan binne mar twa oerbleaun: dy fan Willem fan Haren (1728) en Duco fan Haren (1742).
Harbor Springs (Michigan)
Skiednis
De omkriten fan Harbor Springs hearden oarspronklike ta it wengebiet fan 'e Ottawa, in Algonkwynsktalich Yndiaansk folk. De kolonisaasje fan it gebiet troch de blanken sette yn 'e earste helte fan 'e njoggentjinde iuw útein mei de fêstiging fan in Frânske jezuïtyske missypost, dy't de namme L'Arbre Croche krige, wat "Brike Beam" betsjut. Yn 1847 wie L'Arbre Croche it grutste Yndiaanske doarp yn Michigan. Nei't har yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw mear Amerikaanske kolonisten yn 'e krite nei wenjen setten, waard de namme feroare yn Harbor Springs. Yn 1880 krige it plak stedsrjochten.
Meljean Brook
Meljean Brook (Dallas (Oregon), 6 augustus 1977) is in Amerikaansk skriuwster en boekbânûntwerpster. Hja publisearret ek boeken ûnder it pseudonym Milla Vane. Brook wennet op 't heden mei har gesin yn 'e stêd Portland, yn 'e Amerikaanske steat Oregon.
Libben
Fierders publisearret Brook ûnder it pseudonym Milla Vane ek wurken dy't ta de heroyske fantasy (en romantyk) hearre. Njonken har skriuwkarriêre ûntwerpt Brook ek omslaggen foar harsels en foar oare auteurs. Har ympressario is Nephele Tempest fan The Knight Agency. Yn 2010 wûn Brook de Romantic Times Reviewers' Choice Award yn 'e kategory paranormal romance/urban fantasy foar de roman The Iron Duke, en yn 2012 wûn se deselde priis yn 'e kategory boek fan it jier foar de roman Riveted.
Minnistetsjerke (Terherne)
De fermanje waard boud nei ûntwerp fan arsjitekt Albert Breunissen Troost yn eklektyske boustyl, beynfloede troch de Ingelske neogotyk. De earste stien waard lein op 12 septimber 1864. De sydgevels hawwe lisenen mei profilearre natuerstiennen bekroaningen. De needgevel hat in pleistere boarstwarring mei in bakstiennen wetterslach. De rútiepeningen hawwe allegear finsters fan getten izer mei in tudorbôge. It tsjerketerrein wurdt omjûn troch in monumintaal stek dat levere waard troch de firma Sterckman yn 1865. De tsjerke is in ryksmonumint, de kosterswenning net.
Ytsmastate
Fan it uterlik fan de state is neat bekend. Resten yn de foarm fan in wier of in grêft binne net bewarre. Sels oer de krekte lizzing kinne oant no mar hypotetyske útspraken dien wurde. Yndirekt - troch de pachtersnamme - wurdt it goed yn 1511 neamd as Yttien; eksplisyt is der yn 1543 sprake fan Ald Ythieme gued. De Ytsma's stoaren yn manlike line yn de midden fan de 16e iuw út.
Hisao Sekiguchi
(29 oktober 1954) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Mitsubishi Motors.
Juno Award
Skiednis
Yn 1975 waard de útrikking foar it earst live útstjoerd op 'e CBC. De útrikkingseremoanje fûn oant 1983 yn jannewaris plak, mar fan 1984 oant 1987 waarden de prizen útrikt yn desimber. Doe't de sjochsifers yn 'e feestdageperioade weromrûnen, besleat de CBC om it spul wer yn jannewaris te organisearjen. Mei't de útrikking fan desimber 1988 doe opskood waard nei jannewaris 1989 fûn der yn 1988 dus gjin útrikking plak. Yn 2002 waard de útstjoering fan 'e seremoanje oerhevele fan 'e CBC nei CTV. Fan 2006 ôf is de útrikking fan 'e Juno Awards yn 'e Feriene Steaten ek te folgjen op MTV2. Jierliks sjogge der sa'n 250 miljoen minsken nei. Yn 2007 wie Nelly Furtado de earste foar mear as ien kategory nominearre artyst dy't yn al dy kategoryen ek wier-wier wûn, de beide meast prestizjeuze kategoryen ("album fan it jier" en "artyst fan it jier") ynbegrepen.
Ichiro Hosotani
(21 jannewaris 1946) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Mitsubishi Motors.
Ringwei
Soarten ringen
thumb|De [[Ring Grins]] thumb|Outer Ring Road (ORR) by [[Haiderabad]] thumb|Knooppunt op de Grutte Ring yn [[Brussel]] thumb|File op de [[Motorway 25|M25 by Londen]] thumb|De [[Tredde Ringwei (Moskou)|Tredde Ringwei yn Moskou]] thumb|Berliner Ring thumb|Sydney Orbital Network thumb|Anillo Pereferico yn [[Meksiko-Stêd]]
Grutte en lytse ringen
Yn Belgje wurde sokke ringen as grutte en lytse ringen oantsjutten. De stêd Brussel hat twa folsleine ringen om de stêd hinne: de Grutte Ring (R0) fan 75 km, dy't om it Haadstêdlik Gewest Brussel rint en de Lytse Ring (R20) (Petite Ceinture) dy't om it sintrum fan Brussel rint. Fierder is der de Middenring (R21) (Grande Ceinture), dy't net in folsleine ringwei is, dy't tusken de lytse en grutte ring leit.
Anne van den Ban
Biografy
Yn 1964 rjochte Van den Ban de fakgroep Foarljochtingskunde oan de Lânbouhegeskoallebou op. No is dat de seksje Kommunikaasjewittenskip dy't út twa groepen bestiet: Kommunikaasje en Ynnovaasje Stúdzjes, en Kommunikaasjestrategyen.
Publikaasjes
Van den Ban is (mei)auteur fan in protte wittenskiplike publikaasjes en ferskate boeken. Syn boek ‘Inleiding tot de voorlichtingskunde’ is yn mear as 10 talen oerset en wurdt al tsientallen jierren oeral yn de wrâld brûkt. Hy beheinde him net ta lânboufoarljochting. Tegearre mei Maria Koelen skreau er in boek oer sûnensfoarljochting: Health education and health promotion. Op 28 febrewaris 2008 (Van den Ban's 80e jierdei) makke Bibleteek Wageningen UR al it wurk fan Van den Ban digitaal ta foldwaan op har webside library.wur.nl. Goed 230 fan syn publikaasjes binne te lêzen yn Open Access.
Frede fan Edinburch-Northampton
De kêsten fan 'e Frede fan Edinburch-Northampton stelden dat de Ingelske Kroan yn ruil foar de betelling fan £100.000 erkenne soe:
Gail Z. Martin
Libben en karriêre
Njonken har bedriuw en har wurk as skriuwster hat Martin in trijetal non-fiksjewurken publisearre, en dêrnjonken skriuwt se artikels foar regionale en nasjonale tydskriften yn 'e Feriene Steaten. Teffens jout se les yn p.r.-skriuwwurk en sprekken yn it iepenbier oan 'e Universiteit fan Noard-Karolina, yn Charlotte. Martin wennet geregeldwei science fiction- en fantasykonvinsjes by.
Lacey Duvalle
Libben en karriêre
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Duvalle yn totaal yn mear as 150 pornografyske films, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Devil's Film, Red Light District, VCA Pictures, Hustler Video, Wicked Pictures, New Sensations, Anabolic Video, Elegant Angel, Digital Playground, Adam & Eve en Jules Jordan Video. Ek wurke se wol foar minder bekende filmstudio's, lykas Afro-Centric Productions, Pure Play Media, Black Ice, West Coast Productions, Metro, Legend Video, Platinum X Pictures en Jake Steed Productions. Fierders wie Duvalle ek wol yn 't spier fan pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder fral BangBros.
Kazuyoshi Nakamura
(8 april 1955) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Fujitsu.
Hotel Van Terwisga
Trije generaasjes Van Terwisga
Nei syn ferstjerren, op 18 september 1922, moasten syn beide soannen in kar meitsje. Anne van Terwisga soe mei syn frou Johanna Romkema it hotel beheare en syn broer Gozen waard boer. Anne van Terwisga ferstoar op 27 desimber 1971, syn soan Robert Adreanus Eduard (Rob) wie doe al gasthear yn it âlde Zeverijnhûs, dat yn 1964 in iuw eigendom wie fan trije generaasjes Van Terwisga. Rob bleau oant 1986 yn it hotel dat yn 1986 sloopt waard foar de bou fan in winkel fan Albert Heijn.
Pieter Jonker
Pieter Jonker (De Haule, 21 jannewaris 1952) is in Frysk ûnderwizer en bestjoerder, en strider foar it Stellingwerfsk.
Osnaburgh Reservaat 63B
Demografy
Neffens gegevens fan 'e Kanadeeske folkstelling fan 2011 hie it Osnaburgh Reservaat 63B doe 425 permaninte bewenners. De befolkingstichtens bedroech sadwaande 3,5 minsken de km². De bewenners fan it reservaat binne sa goed as allegearre leden fan 'e Mishkeegogamang Odjibwe Naasje, dat etnyske Odjibwe (Ojibwe of Ojibway) binne, in Algonkwynsktalich folk dat de talrykste Yndiaanske groep is yn 'e krite fan 'e Grutte Marren fan Kanada en de Feriene Steaten is. It haadplak fan it Osnaburgh Reservaat 63B en de sit fan 'e Mishkeegogamang Odjibwe Naasje is Mishkeegogamang.
Baze Malbus
Baze Malbus (Ingelske útspr.: [ˈbeːz ˈmælbʌs], likernôch: " beez mel -bus") is in fiktyf personaazje út 'e Star Wars-franchise. Hy waard yn 2016 yntrodusearre yn 'e film Rogue One: A Star Wars Story. De geastlike heit fan it personaazje wie Chris Weitz, de senarioskriuwer fan dy film. Baze Malbus is in hierling en in eardere Beskermer fan 'e Whills, in lid fan in oarder fan monastyske krigers. Hy beselskippet Jyn Erso en Cassian Andor op in wanhopige misje om út it Keizerlik Argyf op 'e planeet Scarif de blaudrukken te stellen fan 'e Deadsstjer, in massaferneatigingswapen sa krêftich dat it hiele planeten ferdylgje kin. De rol fan Baze waard spile troch de Sineeske akteur Jiang Wen.
Keppelings om utens
Guardians of the Whills
Himelfearttsjerke (Jekaterineburch)
Skiednis
Op 16 novimber 1990 naam it stedsbestjoer it beslut om de tsjerke werom te jaan oan de rjochtmjittige eigner en op 15 febrewaris 1991 koe der foar it earst sûnt lange tiid wer in tsjerketsjinst fierd wurde. Sûnt 1995 wie de Kazankapel tydlik yn gebrûk troch de mienskip fan de Aldleauwenden. De tsjerke ûndergyng yn dy tiid in grutte restauraasje. De oarspronklike dekoraasjes en de ikonostaze oerlibben de Sovjet-tiid net en moasten ferfongen wurde.
Emerson Fittipaldi
Emerson "Emmo" Fittipaldi (São Paulo, 12 desimber 1946) is in earder Brazyljaansk autokoereur. Hy waard twa kear wrâldkampioen yn de Formule 1 (1972) en (1974) en ien kear IndyCar-kampioen. Emerson Fittipaldi is de pake fan de autokoereurs Enzo Fittipaldi en Pietro Fittipaldi
Imannuëltsjerke (Urk)
Skiednis
De tsjerke is in ûntwerp fan it arsjitektenburo Van Beijnum út Amerongen. Der is plak foar 700 minsken mei in mooglikheid om de maksimale kapasiteit út te wreidzjen nei 950 minsken as de galerij fan banken foarsjoen wurdt. Njonken de tsjerkeseal binne der noch in sântal grutte romten, dy't brûkt wurde kinne foar gearkomsten en fraachlearen. De bou fan de Imannuëltsjerke, dy't ek mei help fan frijwilligers ta stân kaam, koste meiïnoar likernôch fjouwer miljoen euro.
Washingtonmar
Rivieren
Rivieren en kreken dy't yn de mar útmûnje:
Aldamtmar
Njonken it oanlizzen fan de Aldamtmar, waard der ek 350 bunder nije natuergebieten oanlein yn it ramt fan it Blauwestêd-projekt, rekreaasjegelegenheden, en huzen yn it nije doarp Blauwestêd. Der is ek in grut strân en der is ek de mooglikheid foar wettersport. Om de mar hinne waard 25 kliometer oan diken oanlein, dy't foar it grutste part te begean is mei de fyts of te foet.
It projekt Blauwestêd waard betocht en jou it gebiet nij libben. Oan 'e ein fan de tachtiger jierren hie it gebiet te lijen fan fergrizing, hege wurkleazens, it fuort tôgjen fan jongerein, om't der net genôch wurkgelegenheid wie en stikken lânbougrûn leine braak, om't de subsydzjes jûn waarden en lit dy grûn braak lizze om tefolle produksje tefoaren te kommen. Mei it oanlizzen fan de mar, de natuergebieten, de rekreaasje, it bouwen fan wenten en it oanlûken fan minsken fan bûten de provinsje dy't dêr kamen en besteegje harren jild, waard besocht it gebiet in nije ekonomyske ympuls te jaan. Lykwols seach in grut part fan de pleatslike befolking dy plannen net sitten, want der moasten huzen in stilkken lânbougrûn ferdwine. In soad fûnen dat mar nuver dat dy grûn dy't yn it ferline troch harren foarâlden ynpoldere waard, no wer ûnder wetter setten wurde soe. Einlings stimden de measte ynwenners lykwols wol yn mei it projekt.
Peloponnesos
Osmaanske en Fenesiaanske oerhearsking
Nei de ferovering waard it skiereilân in provinsje (sancak) fan it Osmaanske Ryk. It haadplak wie earst Korinte (Turksk: Gördes), dêrnei Leontari (Londari), doe Mystras (Misistire) en úteinlik Nafplion (Anaboli). Mids santjinde iuw waard de Peloponnesos it sintrum fan in aparte eyalet, mei as haadstêd Patras (Ballibadra). Oant de twadde helte fan 'e sechstjinde iuw wisten de kristenen op 'e Peloponnesos harren rjochten te behâlden, en gie de islamisearring stadich, mei fral ûnder de Arvaniten frijwat bekearlingen. Ek neitiid ferlearen kristlike delsettings nea alhiel har selsbestjoer, mar it hiele Osmaanske tiidrek waard karakterisearre troch de stadige, mar oanhâldende flecht fan 'e kristlike befolking nei it bercheftige binnenlân. Dat makke de opkomst mooglik fan 'e saneamde klefts, wapene banditen of rebellen dy't fan 'e bergen út operearren. As reäksje dêrop begûnen de Osmaanske autoriteiten har eigen bindes te bewapenjen, de saneamde armatoloi.
Paul von Hindenburg
Jongere jierren
Paul von Hindenburg wie yn 1847 berne as de âldste soan fan in Prusyske offisier en grutgrûnbesitter Robert von Beneckendorff und von Hindenburg en Luise Schwickart yn Posen yn it eardere Gruthartochdom Posen. Op 24 septimber 1879 boaske er mei Gertrud von Sperling (1860 - 1921). Hja krigen in soan Oskar (1883 - 1960) en twa dochters, Irmengard Pauline (1880 - 1948) en Annemarie (1891 - 1978). Hindenburg wie in wiere konservatyf, monargist, nasjonalist en mear op Prusen as op Dútslân rjochte en hy mjirke keunst en literatuer del. Hy wie in aristokraat en fûn dat de adel allinnich gaadlik wie foar it lânbestjoer en de legerlieding. Hy wie in earfol lid fan it Prusyske leger, mar net opfallend. Hy focht yn de Slach by Königgratz (1866) en de Slach by Sedan (1870) tsjin de Eastenrikers en Frânsken. Hy beëinige syn wurkpaad as generaal yn 1911 en militêr gûverneur fan Hannover. Untefreden mei dizze posysje frege er earder pensjoen oan.
As Rykspresidint fan de Weimarrepublyk
thumb|Hitler en Von Hindenburg op de [[Dei fan Potsdam]] Yn 1925 ferstoar Rykspresidint Friedrich Ebert. By de ferkiezing fan in opfolger helle net ien kandidaat de absolute mearderheid yn de earste stimgong. Yn de twadde stimgong stelde Hindenburg, lykwols tsjin syn sin yn mar oantrúnd troch in soad konservativen, himsels kandidaat en wûn mei in romme mearderheid. Der wie ynearsten in soad twivel oft in antydemokratysk-gesinde ealman, dy't leafst de monargy wer werom hawwe woe, wol in goede presidint foar de earste demokratyske Dútske republyk wêze soe. De Weimarrepublyk wie in steat dêr't de polityk troch de Rykskânselier en it kabinet formulearre waarden. Hy moast yndie neat fan de demokrasy hawwe, mar hy swarde de eed op de grûnwet fan Weimar en hold him der ek oan. Tsjin de ferwachtings yn wie de âld-generaal in poerbêst haad fan de steat. Oan 'e ein fan syn sânjierrige termyn, doe't syn lea en geastlike krêft minder waarden, liet er himsels dochs wer oerhelje en stel himsels fannijs kandidaat. In soad fan syn efterban wiene nuodlik foar de oare kandidaat: de nasjonaalsojalistyske lieder Adolf Hitler. Von Hindenburg wûn dizze ferkiezing mei 51 prosint tsjin 36 prosint foar Hitler. De politike ferdieldheid yn it lân waard hieltyd slimmer. De kamarilla, dy't bestie út syn siktaris dr.Otto Meissner, âld-kânselier Franz von Papen en syn soan Oskar, trúnde Hindenburg oan om Hitler te beneamen ta Rykskânselier. Dat woene hja út eigen belang, om't se tochten dat Hitler in boadskipjonge foar harren wêze koe. Von Hindenburg moast eins neat fan de 'Boheemske korporaal' hawwe. Nei twa koarte kabinetten beneamde Von Hindenburg Hitler op 30 jannewaris 1933 by einbeslút dochs ta Rykskânselier as opfolger fan Kurt von Scleicher. Wêrom't er ynienen wol oergie ta it beneamen fan Hitler bliuwt in fraach. Faaks waard syn demintens, dêr't er al in skoft lêst fan hie, hieltyd slimmer. Hy wist net altyd mear wêr't er wie of wat der geande wie. Syn soan wie belutsen by in tal skandalen, bygelyks it Osthilfeskandaal en Von Hindenburg wist der faaks neat fanôf. Hitler koe dwaan en litte wat er woe. Nei de Ryksdeibrân en de Nacht fan de Lange Messen lokwinske Von Hindenburg Hitler mei it hurde oanpakkenen fan de 'ûnwinske eleminten'. De doe 85-jierrige âlde presidint wist faaks net iens wat der geande wie.
Leonard George (akteur)
Karriêre
Oare gastrollen hie George yn ôfleverings fan searjes as Stargate SG-1 (1998), The Crow: Stairway to Heaven (1998), Call of the Wild (2000), Peacemakers (2003), en The Chris Isaak Show (2004). Hy spile Leonard Red Crow yn 'e film Man of the House, út 1995. Ien fan syn bekendste rollen hied er yn 1998 yn 'e dramafilm Smoke Signals, as Lester Fallsapart. In oare bekende rol spile er yn 2001 yn 'e film Kevin of the North.
Syrysk-Otterdokse Tsjerke
Skiednis
De kristologyske strideraasjes dêr't it Konsylje fan Galsedon op útrûn, feroarsaken yn Antochië (dat ek de sit wie fan it galsedoanyske Gryksk-Otterdokse Patriargaat fan Antiochië) in lange wrakseling tusken de foar- en tsjinstanners fan 'e nij oannommen learstikken. Yn 518 waard de Syrysk-otterdokse patriarch Sevearus sels út 'e stêd ferballe en moast er útwike nei it Egyptyske Aleksandrië. Troch de ynterkristlike deilisskippen en guon histoaryske opskuorren, lykas de Krústochten, wie it Syrysk-otterdokse patriargaat yn 'e Midsiuwen withoelang fêstige yn ûnderskate kleasters yn Mesopotaamje. Yn 'e trettjinde iuw waard de sit fan it patriargaat oerbrocht nei it Mor Hananyo-kleaster yn súdeastlik Anatoalje, dêr't it oant 1933 ta bleau. Fanwegen politike omtinkens waard it dat jiers oerbrocht nei it Syryske Homs, en yn 1959 nei Damaskus, dêr't it haadkertier fan it patriargaat hjoed de dei noch fêstige is, al is de eigentlike sit fan 'e patriarch it Mar Aphrem-kleaster, yn Ma'arat Sayyidnayah, likernôch 25 km benoarden Damaskus.
Oosterkerk (Kollum)
Ynterieur
Reitsma hat ek in grut stimpel drukt op it ûntwerp fan it ynterieur. De tsjerkebanken, de glês-yn-lead-ferljochting, de preekstoel, en it doopfont ûntstiene neffens syn tekeningen. De banken binne as in waaier groepearre om de preekstoel hinne. Boppe de preektstoel is it oargel oanbrocht. It plafond bestiet út twa inoar krusende paraboalyske tongewelven mei mitsele ribben. De fjilden fan de gewelven binne abstrakt beskildere, ek neffens it ûntwerp fan Reitsma.
Slot Hvedholm
It Slot Hvedholm (Deensk: Hvedholm Slot) is in slot likernôch 2 kilometer westlik fan de stêd Faaborg op it Deenske eilân Fún. De namme giet werom op 1450, doe't it bûten bekend stie as Huedeholm, holm (= eilân) dêr't weit ferboud wurdt.
Grutte Zlatoust (Jekaterineburch)
Arsjitektuer
De tsjerke is 32 meter lang en 24,5 meter breed en bekroand mei fiif sipels, wêrfan't de middelste de klokketoer ôfslút. Mei in oerflak fan 500 m² is der plak foar 2.750 leauwenden. It wie doedestiids it heechste bouwurk fan de stêd en de tsjerke soe neffens guon boarnen 77,2 meter heech west ha, lykwols by de weropbou die bliken dat dizze hichte net kloppet en de echte hichte moat 65 meter west ha. Oarspronklik hie de Grutte Zlatoust gjin ferwaarming en winterdeis waar de Lytse Zlatoust as tsjerke brûkt. Yn 1897 waard der lykwols in ferwaarmingssysteem yn de tsjerke oanlein. Ek krige de tsjerke doe in nij portaal. u Yn de toer hongen 10 klokken mei in totaal gewicht fan 23,9 ton. De grutste klok hie in gewicht fan 16.625 kg. en hearde ta de grutste klokken fan it Russyske Ryk. De klok wie yn de fiere omkriten te hearren en fanwegen dy klok krige de Maksimiliaantsjerke de bynamme "Grutte Zlatoust" (Grutte Krysostom).
Sjuck fan Burmania
Sy krigen fjouwer bern: Duco, Gemme, Laes en Helena (†25 maart 1712). Sy wennen earst op Martenastate yn Koarnjum en fan 1647 ôf te Snits. Op 5 oktober 1626 waard er beneamd ta grytman fan Wymbritseradiel. Mei Aede fan Eijsinga late er it tredde hynder yn de roustoet fan Willem Loadewyk (neffens Winsemius). Teffens hat er ferskate jierren folmachtige op de Lândei west en wie er ien fan dejingen dy't yn 1635 trochdreaune dat de Fryske stêden it rjocht krigen om harren eigen bestjoer te kiezen, wat oant doe ta foarbeholden wie oan de steedhâlder.
Tsjerke fan Bedsted (Tønder)
Tsjerkhôf
Op it noardlike diel fan it hôf waard de Deenske Gouden Iuw skilder Johan Thomas Lundbye (1818-1848) begroeven.
Pinyin
Skiednis
Neitiid waard it transliteraasjesysteem daliks yntrodusearre op 'e legere skoallen yn 'e Folksrepublyk, as in metoade om 'e útspraak fan it Standertmandarynsk oan te learen yn gebieten dêr't de lju in oare Sinityske taal of in minderheidstaal sprieken. Ek waard it brûkt as middel om analfabetisme te bestriden, mei't it Latynske alfabet folle makliker en flugger oanleard wurde kin as Sineeske karakters. Pinyin ferfong yn it Sineeske ûnderwiis âldere transliteraasjesystemen, lykas zhuyin. Nei de yntroduksje waard it pinyin-systeem noch ferskate kearen op 'e nij besjoen, wêrby't der lytse oanpassings yn oanbrocht waarden.
Oer y en w en de apostrof
De begjinklanken y- en w- hawwe deselde útspraak as de middenklanken -i- en -u- of -ü- (sjoch ûnder). Dy middenklanken wurde soms stavere as y- en w- as der gjin konsonant oan it begjin fan it wurdlid stiet, mei as bedoeling om oan te jaan wêr't in nij wurdlid begjint. Om in foarbyld te jaan: it wurd fanguan kin opdield wurde yn 'e wurdlidden fan-guan. By it wurd fangwan binne de wurdlidden fang-wan; trochdat de middenklank -u- hjir stavere wurdt as -w-, is dúdlik wêr't it twadde wurdlid begjint. Wie de stavering fan 'e u net feroare yn w, dan hie der stien *fanguan, mei as wurdlidden *fang-uan.
Troch -i- en -u- of -ü- yn sokke gefallen te skriuwen as y en w, hoecht de apostrof inkeld noch as wurdliddeskieder ynset te wurden yn gefallen dêr't de earste letter fan in twadde wurdlid in a, e of o is: lykas om Xi'an (twa wurdlidden: [ɕi.an]) te ûnderskieden fan xian (ien wurdlid: [ɕi̯ɛn]). Boppesteande is trouwens allinnich in probleem as de diakrityske tekens foar it werjaan fan 'e toanen net tafoege binne; sa kin Xi'an ek skreaun wurde as Xīān, wêrby't de beide toantekens dúdlik oanjouwe dat it om twa wurdlidden giet, want dan wurde der twa toanen oanjûn en ien wurdlid kin mar ien toan hawwe.
Einklanken
Hjirûnder in list fan alle einklanken yn it Standertmandarynsk, útsein de measten dy't einigje (kinne) op -r. Om in einklank te finen, moatte jo: Foar weng, wen, wei en you, sjoch ûnder: ong, un, ui en iu. Foar u nei j, q, x, of y, sjoch ûnder ü.
Werjefte troch tafoeging fan sifers
Foar de opkomst fan kompjûters beskikten in protte typmasines net oer makrons (bgl. ā) en karons (bgl. ǎ), al koe in karon faak wol provisoarysk oanmakke wurde troch sawol in skerpteken as in klamteken op in fokaal te setten. Dêrom waarden doedestiden oan 'e ein fan wurdlidden faak sifers tafoege mei it nûmer fan 'e toan. By it boppesteande foarbyld soe dat it folgjende taalbyld opsmite: mā waard skreaun as ma1; má as ma2; mǎ as ma3; mà as ma4; en ma as ma5, ma0 of gewoan ma.
Dell Publishing
Skiednis
Dell Publishing waard úteinlik opkocht troch Random House, dat op syn beurt yn 1998 eigendom waard fan it Dútske útjouwersconcern Bertelsmann AG. Dell, dat sadwaande no gjin selsstannige útjouwerij mear is mar in ymprint, waard binnen dy korporaasje ûnderbrocht by de difyzje Bantam-Doubleday-Dell fan Random House. Dell Magazines, de tydskriftetûke, waard yn 1997 fan 'e rest fan 'e útjouwerij ôfspjalten en ferkocht en bestiet noch altyd as in wichtige útjouwer fan puzelboekjes, detektive- en science fictionromantsjes en horoskooptydskriften.
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 1976
De Olympyske Winterspullen 1976, ek wol de XIIe Olympiade neamd, waarden yn 1976 yn Innsbruck, Eastenryk hâlden. Dat wie fan 4 oant en mei 15 febrewaris. It keunstriden wie yn de Olympiahalle. It iisdûnsjen stie foar it earst op it programma.
Precursor (roman)
Ynhâld
Arrivearre yn it lytse diel fan it romtestasjon dat troch de bemanning fan 'e Phoenix operasjoneel makke is, hat Bren yn 't earstoan wol wurk mei it glêdstriken fan 'e argewaasje fan 'e kapteins fanwegen syn eigen ûnoankundige oankomst, en om gaadlike libbensromte foar syn delegaasje te bemachtigjen. Al rillegau wit er lykwols by in moeting mei de earste en twadde kaptein, Stani Ramirez en Jules Ogun, ta in prinsipe-akkoart te kommen. De atevi sille it stasjon opknappe en it bestjoer derfan oernimme, en ek de Phoenix reparearje (ynsafier't dat nedich is) en fan branje foarsjen. Ramirez wol ek dat de atevi in twadde romteskip bouwe, en ek dêroer wurde se it iens. Neitiid siket Bren kontakt mei de Mospheiryske delegaasje, dêr't er mei ûnderhannelet oer de ynfolling fan 'e Mospheiryske bydrage. Bren wol Mospheira alle kommersjele aktiviteiten op it stasjon taskowe, dêr't minsken mear op talein binne, wylst er de yndustry en mynbou foar de atevi reservearret, mei't dy dêr better yn binne. Kroger en Lund blike yndie beide fan 'e Erfskipspartij te wêzen, mar fan 'e romtefeartfleugel binnen dy beweging, dy't nea efter de radikalere aksjes stien hat dy't de lieders yn it ferline ûndernommen hawwe. Mei Lund slút Bren in oerienkomst oer de kommersjele aktiviteiten, en mei Kroger, dy't in ekspêr op it mêd fan robotika blykt te wêzen, komt er oerien dat atevi en minsken datoangeande gearwurkje sille by û.m. mynbou. Yn in pear dagen tiid liket Bren alles al berikt te hawwen wat er berikke woe.
Bren, Banichi en Jago spoare kaptein Ogun op, dy't him mei syn fertroulingen yn 'e riedskeamer barrikadearre hat. Bren fermoedet dat Ogun wit dat Tamun losslein is en dat hysels de folgjende wêze sil dy't út 'e wei romme wurdt. Hy besiket Ogun derfan te oertsjûgjen om mei te kommen nei it diel fan it stasjon dat de atevi yn 'e hannen hawwe, dêr't er mei de aiji-dûairiêre prate kin, mar Ogun wegeret dat. Wol wurdt Bren gewaar dat Ogun Ramirez stypje sil, mocht dy wer boppe wetter komme. Op 'e weromweis nei har eigen ferbliuw wurde Bren-en-dy oanfallen troch oanhingers fan Tamun. Se witte te ûntkommen en sykje beskûl by Kroger en de Mospheiryske delegaasje. Dêr blike Jase en Ramirez op dat stuit ek te wêzen, en de ferwûne kaptein sprekt in boadskip oan 'e bemanning fan 'e Phoenix yn op in opname-apparaat fan Jago. Bren wit fia it kommunikaasjesysteem fan it stasjon yn kontakt te kommen mei Josefa Sabin, de trêde kaptein, dy't oant dan ta frijwol ûntsichtber west hat. Hja blykt har ferskânze te hawwen op 'e Phoenix, en Bren bepraat har om Ramirez syn boadskip oer alle kommunikaasjekanalen ôf te spyljen.
Augustinitsjerke (Stynsgea)
De Augustinitsjerke is de tsjerke fan de protestanske gemeente yn Stynsgea, gemeente Achtkarspelen.
U2 (band)
De Ierske rockband U2 is oprjochte yn septimber 1976. Sûnt it begjin bestiet de band út sjonger Bono (Paul David Hewson, berne 10 maaie 1960), gitarist The Edge (David Howell Evans, berne op 8 augustus 1961) basgitarist Adam Clayton  (13 maart 1960) en drummer Larry Mullen jr  (31 oktober 1961). De band is neamd nei it Amerikaansk spionaazjefleantúch Lockheed U-2 dat yn 1960 delsketten waard boppe Ruslân.
De earste albums “Boy” (1980) en “October” (1981) hiene noch net in dúdlik eigen styl, hoewol’t se rekkene waarden ta de yn dy jierren populêre New Wave. Yn 1983 kaam it album “War” út mei de hits “New Years Day” en “Sunday Bloody Sunday”, dat giet oer in bloedbad yn 1972 yn Noard-Ierlân. Mei dat album makken se har politike opfettings ek al dúdlik. Dat soe letter noch folle faker barre.
Onyks (rivier)
Undersyk
De Amerikanen dogge ûndersyk oan de rivier en de Vandamar. Earder hiene de Nij-Seelanners dêr ek in ûndersykskamp.
Koertsjerke (Middelburch)
De Koertsjerke (Koorkerk) is in tsjerkegebou yn de Siuwske stêd Middelburch. It heart ta it eardere abdijkompleks fan de stêd en de tsjerke wurdt sa neamd om't de tsjerke bestiet út it eardere koer fan de kleastertsjerke. Oant de reformaasje wie dat diel oan de muontsen foarbeholden. It westlike diel oan de oare kant fan de Lange Jan, de 90,5 meter hege tsjerketoer, wurdt de Nije Tsjerke (Nieuwe Kerk) neamd. De Koertsjerke wurdt brûkt troch in frijsinnige leauwensmienskip.
Skiednis
De kleastertsjerke ûnstie om 1300 hinne en ferfong doe in romaansk gebou op itselde plak. Yn de hjoeddeiske tsjerke binne noch resten fan de romaanske tsjerke ferwurke. De goatyske koertsjerke bestiet út ien beuk, is seis traveeën lang en wurdt oan de eastlike kant ôfsletten troch in fiifsidige alterromte.
Death Masks
Death Masks is in roman fan it fantasysjenre skreaun troch de Amerikaanske auteur Jim Butcher. De titel is in wurdboarterij mei twa bestjuttings: "Deademaskers" en "De Dea Maskearret". It boek, dat skreaun is yn it ik-perspektyf, foarmet it fyfde diel fan 'e romansearje The Dresden Files, dy't ta it subsjenre fan 'e urban fantasy heart. It folget as sadanich op Summer Knight. Yn Death Masks wurdt Harry Dresden, praktisearjend tsjoender en privee-detektive te Chicago, troch de Roomsk-Katolike Tsjerke frege om it stellen Lykklaad fan Turyn werom te finen. Dat liket in frij ienfâldige opdracht te wêzen, mar Harry rekket troch syn ûndersyk behelle yn in kat-en-mûsspul mei de dieven, de maffia en in groep fallen ingels dy't nearne foar tebek skrilje, wylst er tagelyk ek noch twongen wurdt om it yn in duël op te nimmen tsjin in fampier. It boek waard yn 2003 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Roc Books. Yn 2006 waard Death Masks troch de Science Fiction Book Club werpublisearre yn 'e omnibusedysje Wizard for Hire, yn 'e mande mei Summer Knight, it fjirde diel fan The Dresden Files.
Ynhâld
Ek kriget Harry in ansichtkaart út Rio de Janeiro, dêr't inkeld in tillefoannûmer op stiet. As er dat skillet, kriget er Susan oan 'e tillefoan, dy't har ûntskuldigje wol dat Martin en sy him sa brûkt hawwe om in wraam op Ortega te dwaan. Fierders warskôget se Harry dat Ortega syn ferwûnings hast al wer te boppe is. Hy hat yn syn lânhûs yn Casaverde, yn Hondoeras, al syn fazallen gearroppen en hy makket der gjin geheim fan dat er plannen oan it smeien is om mei man en macht Harry tenei te kommen. Susan beëiniget it tillefoanpetear mei te sizzen dat it har it bêste taliket dat Harry en sy fan no ôf oan inkeld noch yn needgefallen kontakt hawwe sille. De oare deis, as Harry wer thús is, kriget er in tillefoantsje fan syn eardere pleechheit, de âlde tsjoender Ebenezar McCoy, dy't ear't er ophinget inkeld seit dat er dy deis nei it nijs sjen moat. Op 'e tillefyzje sjocht Harry ta syn ferbjustering dat in âlde Sovjet-satellyt delstoart is by Casaverde, yn Hondoeras. It doarp sels is mei de skrik frijkommen, mar fan in lânhûs fuort bûten it doarp is inkeld in djippe rikjende krater oer. Harry beslút dat er derfoar soargje moat dat er nea in fijân makket fan Ebenezar McCoy.
Gefjocht fan Stomp Mês
Eftergrûn
Nei't it Amerikaanske Leger yn 'e simmer fan 1876 tsjinholden wie yn 'e Slach oan de Rosebud en in ferpletterjende nederlaach lit hie yn 'e Slach oan de Little Bighorn, marsjearre brigadegeneraal George Crook mei syn troepen op oer it Bozeman Trail, mei as doel om 'e Lakota fan it opperhaad Mâl Hynder te finen en út te skeakeljen. Nei't him in berjocht berikt hie oer in oarlochstroep fan 'e Noardlike Sjajinnen (dat bûnsgenoaten fan 'e Lakota wiene), dy't him yn it Wyoming-territoarium befine soe, stjoerde er kolonel Ranald S. Mackenzie op 'en paad om 'e Sjajinnen te finen en mei harren ôf te weven.
Taco Mesdag
Libben en wurk
Mesdag boaske oan skilderesse schilderes Geesje van Calcar fan Hoogezand. In soad fan syn wurk waard troch syn widdo oan it Grinzer Museum skonken. Op ynternet is in apart Museum Mesdagvancalcar ynrjochte mei wurk fan Mesdag en Van Calcar en oare keunstners fan de Haachske Skoalle.
Amoene van Haersolte
Ernestine Amoëne Sophie van Haersolte-van Holthe tot Echten (Utert, 23 febrewaris 1890 – Dalfsen, 1 augustus 1952) wie in Nederlânsk jonkfrou en skriuwster fan proaza. Yn 1947 ûntfong se de earste P.C. Hooft-priis.
Dijon
Skiednis
Oan 'e ein fan 'e Romeinske Tiid kamen Dijon en hiel Boergonje yn 'e hannen fan 'e Boergonden, in Germaansk folk, dêr't de regio syn namme oan tanket. De Boergonden stiften yn 411 in selsstannich keninkryk dat him yn 't earstoan útwreide oer wat no eastlik en súdeastlik Frankryk is. Yn 500 waard yn 'e neite fan Dijon de Slach by Dijon útfochten tusken de bruorren Gundobad en Godigisel, dy't allebeide oanspraak makken op 'e Boergondyske troan. Godigisel, dy't stipe waard troch in Frankysk leger, wûn de fjildslach. Dêrnei rekke it Keninkryk fan 'e Boergonden wat langer wat mear yn 'e ynfloedssfear fan it Frankyske Ryk. Yn 534 ferpletteren de Franken de Boergonden yn 'e Slach by Autun, wêrnei't it Boergondyske keninkryk troch it Frankyske Ryk anneksearre waard.
Fan 'e iere alfde oant de lette fyftjinde iuw wie Dijon de haadstêd fan it min ofte mear ûnôfhinklike Hartochdom Boergonje, dat yn dy tiid ien fan 'e machtichste steaten fan West-Jeropa wie. De hartoggen fan Boergonje hearsken net inkeld oer Boergonje sels, mar ek oer grutte gebieten dêrbûten, wêrûnder op 't lêst hast alle Nederlannen. Under Jan sûnder Frees, Filips de Goede en Karel de Dryste wie Dijon ien fan 'e wichtichste politike en kulturele sintra fan West-Jeropa, dêr't grutte kennis en ûnbidige rykdom sammele waard. It Hartochdom Boergonje spile ek in krúsjale rol yn 'e oergong fan Jeropa fan 'e Midsiuwen nei de Renêssânse. It paleis fan 'e hartoggen fan Boergonje is no it stedhûs fan Dijon, dêr't ek in keunstgalerij fêstige is.
Hidalgo (film)
Plot
Tsjin 'e ein fan 'e race komme Hopkins en Hidalgo hast om fan 'e toarst. It hynder kin net mear en falt del, wêrnei't Hopkins syn revolver lûkt en it yn him omgean lit om it bist út syn lijen te ferlossen. Hy kin it lykwols net oer syn hert ferkrije, en ynstee knibbelet er del en sjongt in gebed oan Wakan Taŋka, de Grutte Geast fan 'e Lakota. Hy kriget dan in fizioen fan Lakota-âldsten en fan syn syn Yndiaanske mem, wêrnei't Hidalgo wer oerein wrot. Hopkins docht him it gereid ôf en beriidt him sûnder seal nei de finish. Dêr komme Kamria fan lady Davenport, Al-Attal fan sjeik Riyadh en Hidalgo frijwol tagelyk oan, en yn 'e einrace oer de lêste fiifhûndert meter jout Hopkins syn hynder de frije leie, wêrnei't Hidalgo earst Kamria en dêrnei ek Al-Attal ynhellet en efter him lit en sa de Fjoersee wint. Dêrmei hawwe Hopkins en syn hynder it respekt en de bewûndering fan 'e Arabieren wûn. Earder wie de sjeik in weddenskip mei Hopkins oangien dat er dy syn revolver krije soe as er de race ferlear, en no jout Hopkins him it wapen likegoed, as in geskink tusken freonen. Neitiid nimt er ôfskie fan Jazira, dy't gjin wale mear draacht.
Mishkeegogamang Odjibwe Naasje
Reservaten
It grûnbesit fan 'e Mishkeegogamang Odjibwe Naasje bestiet út twa ûnderskate reservaten: it lytsere Osnaburgh Reservaat 63A yn it Thunder Bay Distrikt, en it gruttere Osnaburgh Reservaat 63B yn it Kenora Distrikt. Mei-inoar beslane dy in oerflak fan 162,8 km². De doarpen Mishkeegogamang (foarhinne New Osnaburgh), Bottle Hill, Poplar Heights en Sandy Road lizzen yn 'e reservaten. It bestjoer fan 'e stamme hat syn sit yn Mishkeegogamang, mar iepenbiere gearkomsten wurde holden yn Ten Houses, dat 24 km besuden de reservaten leit.
Dei fan it Oardiel
Milennialisme
Wat der tusken it ferstjerren en de Dei fan it Oardiel bart, is in soad ûnwissichheid oer. Guon leauwe dat alle minsken yn it grêf sliepe oant se wer ferrize sille op 'e oardielsdei, wylst oaren leauwe dat kristenen yn de himel binne en de heidenen oer de ierde dwale. Wer oaren tinke dat dy tiid fuort en daliks foarby strykt. Nettsjinsteande, sil it lichem net earder opnaam wurde ear't de dea foargoed ferslein wurdt nei de Grutte benearing.
Hochmoselbrücke
De Hochmoselbrücke (Frysk: Oppermûzelbrêge) is in 1,700 meter lange brêge oer de Mûzel súdlik fan Ürzig en noardlik fan Zeltingen-Rachtig yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts.
Onze Eeuw
Onze Eeuw wie in Nederlânsktalich tydskrift dat fan 1900 oant 1924 ferskynde. It blêd ferskynde alle moannen en hie de ûndertitel "Maandschrift voor staatskunde, letteren, wetenschap en kunst". De Erven F. Bohn yn Haarlim wie de útjouwer.
Ben Clark (ferkenner)
Libben en karriêre
Op 24 july 1914 die Ben Clark himsels tekoart op 'e legerbasis Fort Reno, by El Reno, yn Oklahoma. Hy waard 72 jier. Men giet derfan út dat syn beslút om út it libben te stappen ynjûn waard troch oanboazjende minnichte, earmoede en mooglik fertriet oer it ferstjerren fan syn twadde frou. Hy waard begroeven op it Fort Reno Post Cemetery.
Orvieto
Pozzo di San Patrizio
De namme fan de boarne ferwiist nei Sint-Patrick. Neffens in leginde liet Kristus de Ierske biskop in grot sjen, dy't de tagong ta it fagefjoer foarme om sa de misojnaris fan it bestean fan de hellepine te oertsjûgjen.
Tibetaanske mastyf
De Tibetaanske mastyf is in grut hûneras dat oarspronklik út Tibet komt, mar ek tige algemien is yn westlik Sina, Mongoalje en Nepal. It is in hiem- en ferdigeningshûn, dy't yn it ferline troch de nomadyske stammen yn Tibet fokt waard om harren en har skiep en oar fee te beskermjen tsjin oanfallen fan wolven, loaihoarsen, bearen en tigers. Tibetaanske 'mastyf' is eins in misse namme, om't it gjin echte mastyf is. De earste Jeropeeske ûntdekkingsreizgers dy't Tibet besochten, seagen in grutte hûn dy't liek op de mastifen fan Jeropa, en neamden him dêrom in mastyf, hoewol't er dat net is, krekt sa't se de Tibetaanske terriër (gjin terriër) en de Tibetaanske spaniel (gjin spaniel) ek misneamden.
Skiednis
By DNA-ûndersyk die yn 2011 bliken dat der in genetyske bân bestiet tusken de Tibetaanske mastyf en de Pyreneeske berchhûn, de Berner sennehûn, de Rottweiler en de Sint-Bernardshûn. It liket wierskynlik dat dy fjouwer Jeropeeske hûnerassen foar in diel ôfstamje fan 'e Tibetaanske mastyf. In oar ûndersyk út 2014 foege de Leonberger oan dy list ta. Yn 2016 waard ûndersocht hoe't de Tibetaanske mastyf him sa fluch oan 'e ekstreme berchtme-omstannichheden fan 'e Tibetaanske Heechflakte oanpasse kin yn ferhâlding ta oare bisten út dy kontreien, lykas de jak, de Tibetaanske antilope, it snieloaihoars en it everswyn. Dêrút kaam nei foarren dat de Tibetaanske mastyf hichtesykte wit foar te kommen trochdat it hemoglobinegehalte yn syn bloed heger leit as by hûnerassen dy't út it leechlân komme. Saakkundigen geane derfan út dat dat komt troch histoaryske krusings mei de Tibetaanske wolf (in ûndersoarte fan 'e grize wolf).
Lichemsskaaimerken
Tibetaanske mastifen hawwe in skofthichte fan 55-70 sm, mei, foar rikels, útsjitters oant 83 sm. De hûnen út Tibet en omlizzende kontreien weagje 55-90 kg, mei in gemiddelde fan sa'n 75 kg, mar eksimplaren út Sineeske en Westerske kennels, dy't fokt wurde foar harren grutte, kinne soms wol 115 kg weagje. Foar de oarspronklike funksje fan it ras binne dat soarte hûnen folslein ûngeskikt, mei't it fierstente folle koste hawwe soe om se te fuorjen en boppedat soe harren twifelige lichemsbou har parten spile hawwe by wurk as hiem- en ferdigeningshûnen.
Aard
Krekt as alle keppelbewekjende hûnerassen is de Tibetaanske mastyf tige koppich, dat hearrigenstraining wurdt oanret, hoewol't dy by guon eksimplaren net mear as lichtlik súksesfol is. As de hûn net útslutend as feebewekker ynset wurdt, moat der ek sosjalisaasjetraining plakfine, om't de beskermjende ynstinkten oars mei de hûn op 'e rin gean kinne. Dat kin deryn resultearje dat er him sels keart tsjin goedmienende besikers. De Tibetaanske mastyf kin in treflike gesinshûn wêze as er it juste gesin treft. Eigners moatte de psychology fan 'e hûn begripe en ree wêze om 'e rol fan ridellieder op har te nimmen. Gebrek oan konsekwinte, rasjonele dissipline kin liede ta it ûntstean fan gefaarlike hûnen dêr't nimmen it hâlden en dragen noch fan foarsizze kin. It ras wurdt dêrom net oanrikkemandearre foar lju dy't noch nea in hûn hân hawwe.
Zuilen (gemeente)
Skiednis
Yn 1896 waard der in gemeentehûs yn Oud-Zuilen boud, dy't oant 1929 yn gebrûk nommen waard. Dêrnei krige it lânhûs Daelwijck dy funksje. Yn de iere tweintichste iuw fêstigen de grutte metaalfabriken fan Demka en Werkspoor harren yn Zuilen, dêr't der nije wenwiken súdlik fan it doapr troch ûtstiene.
Edward Evans, 1e baron Mountevans
Libben
Nei syn ferbliuw yn it Antarktysk gebiet tsjinne Evans fierder yn de Royal Navy. Yn de Earste Wrâldkriich wie er ûnder mear kommandant fan de ûnderseeboatjager HMS Broke en levere er mei dat skip yn 1917 slach mei Dútske torpedoboaten yn de Strjitte fan Dover. Hy waard dêrfoar ûnderskieden mei de Distinguished Service Order en befoardere ta Kaptein op See.
Tiengemeten
thumb|Lokaasje Tiengemeten thumb|Tiengemeten thumb|Topografyske kaart Tiengemeten 2015 Tiengemeten is in eilân yn de Nederlânske provinsje Súd-Hollân yn it Hjerringfliet tusken de eilannen Hoekske Waard en Goeree-Oerflakkee. Yn 1984 kaam it eilân yn it ramt fan de gemeentlike weryndieling by de gemeente Korendijk. Dêrfoar wie it eilân ferdield tusken de gemeenten Goudswaard en Súd-Beierlân. Sûnt de weryndieling dy't yngie op 1 jannewaris 2019, heart it eilân by de nije gemeente Hoekske Waard.
Ierdappelsykte
Biology
Phytophthora infestans heart by de groep oömyseten (lykje op skimmels) dy’t har ûnder wiete omstannichheden ûnder oare ferspriede kinne mei saneamde zoöspoaren. Dy spoaren binne foarsjoen fan twa flagellen en kinne swimme, wêrtroch’t se har folle makliker ferspriede. Oare net-slachtlike spoaren kinne troch wyn en reindrippen ferspraat wurde.
Bestriding
Yn de biologyske lânbou meie gjin gemyske middels brûkt wurde en wurdt it lof fan de ierdappels ferbaarnt, foardat der 1.000 oantaaste bledsjes de 20 kante meter binne.
Terminator: Salvation
Terminator: Salvation is in Amerikaanske post-apokalyptyske science fiction-aksje- en oarlochsfilm út 2009 ûnder rezjy fan McG, mei yn 'e haadrollen Christian Bale en Sam Worthington. De titel betsjut "Terminator: Ferlossing". It ferhaal folget Marcus Wright, in moardner dy't de deastraf kriget en syn stoflik omskot donearret oan 'e wittenskip, om fyftjin jier letter wekker te wurden yn in ferwoastge wrâld, dêr't de keunstmjittige yntelliginsje Skynet it meastepart fan 'e minskheid útrûge hat troch it gebrûk fan kearnwapens. Wright jout him by John Connor, de lieder fan it minsklike ferset yn 'e oarloch tsjin 'e masines, dy't risselwearret foar in, nei't er hopet, beslissende oanfal op it haadkertier fan Skynet. Terminator: Salvation wie de fjirde film út 'e Terminator-searje, en is as sadanich in direkt ferfolch op Terminator 3: Rise of the Machines, út 2003. De film krige fan 'e filmkritisy mingde resinsjes, mar wie kommersjeel súksesfol yn 'e bioskopen. Oarspronklik wie it de bedoeling dat Terminator: Salvation it earste diel fan in trilogy wêze soe, mar troch it fallisemint fan filmstudio The Halcyon Company, letter yn 2009, rûnen dy plannen op 'e non. Ynstee waard yn 2015 Terminator: Genisys makke, as it earste diel fan in reboot-trilogy dy't likemin fan 'e grûn kaam.
Kritisy
Fan 'e filmkritisy krige Terminator: Salvation mingde resinsjes. Sa joech Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times de film 2 fan 4 stjerren. Hy fette de plot sa gear: "Keardel giet dea, wurdt wer ta libben wekke, moetet oaren, fjochtet. Dat giet hast twa oeren lang sa troch." Yn The Hollywood Reporter skreau Michael Rechshaffen dat der oan in Terminator-film sûnder Arnold Schwarzenegger wat ûntbrekt. De Britske kritikus Devin Faraci parte de film yn it tydskrift Empire 4 fan 5 stjerren ta, mar op CHUD.com skreau er dat Terminator: Salvation foar him yn 'e trêde akte útinoar begûn te fallen, mei "saaie aksje" en "alwer in Terminator-gefjocht yn in fabryk". De Amerikaanske resinsint James Berardinelli beskôge de ein fan 'e film krekt as it bêste part, mei't al it foargeande neffens him "ratteljend en ynkoherint" wie. Hy fûn ek dat it benearjende gebrek oan in sintrale antagonist pas ferholpen waard doe't de T-800 einlings en te'n lêsten yn byld ferskynde.
Stjerren fan 'e eardere Terminator-films
James Cameron, de regisseur fan 'e earste beide Terminator-films, beskôge Terminator: Salvation as "in ynteressante film", dy't er "net sa slim hate as er ferwachte hie." Arnold Schwarzenegger, dy't yn 'e foargeande trije films de Terminator spile, neamde Terminator: Salvation earst "in geweldige film. Ik fûn him tige spannend." Dat wie wierskynlik hoflikens nei de filmmakkers ta om't in negatyf oardiel fan him de film de kop kostje kinnen hie. Letter seid er nammentlik dat er Terminator: Salvation "ferskriklik" fûn hie. Dêr heakke er oan ta "[De film] docht wol syn bêst […]. [Mar h]y hat de boat mist." Linda Hamilton, de froulike haadrolspylster út 'e earste beide Terminator-films, winske Terminator: Salvation "fan herten it bêste ta", mar fûn sels dat de searje "perfekt wie mei twa films. It wie in folsleine sirkel, en dy hie oan himsels genôch. Mar der binne altiten lju dy't in ko drûchmelke wolle."
Defender
"Defender", "Defenders", "The Defender" of "The Defenders" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Police Academy: Mission to Moscow
Plot
By oankomst op 'e lofthaven fan Moskou wurde Lassard en syn team ûnthelle troch kommandant Rakov, dy't harren oerdraacht oan 'e soargen fan ynspekteur Joeri Talinsky. As tolk en gids wurdt de jonge, tsjeppe plysjefrou Katrina Sergejeva oan it selskip tafoege, op wa't Connors op slach fereale rekket. De knoffelige Lassard stapt by it ferlitten fan 'e lofthaven yn 'e ferkearde auto en bedarret op in begraffenis fan in him ûnbekende Rus, wêrnei't er mei nei hûs nommen wurdt troch de famylje. Om't de lju net witte wat se mei him oan moatte, litte se him mar by harren útfanhûzje. Lassard, fan wa't ûnder de bêste omstannichheden al net folle útgiet, fielt him, nettsjinsteande in taalbarriêre dy't kommunikaasje frijwol ûnmooglik makket, daliks thús by de famylje en ûndernimt út himsels gjin stappen om syn team werom te finen.
Kozo Tashima
(21 novimber 1957) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Furukawa Electric.
De Koning (Middelburch)
De foargonger fan de hjoeddeiske mûne stie eartiids oan it ein fan de Winterstraat en moast yn 1867 ôfbrutsen wurde fanwegen de oanlis fan it Kanaal troch Walcheren. De mûne ferhûze doe nei de Veerseweg, mar baarnde nei it ynslaan fan de bliksem yn 1882 foar it measte ôf. In diel fan de ûnderbou bleau bestean, mar yn stee fan it houten achtkant dat de mûne eartiids hie, krige de nije mûne in rûne boppebou.
Vanessa Pride
Vanessa Pride, is in Amerikaansk pornografysk aktrise fan Afro-Amerikaansk komôf.
West (Utert)
Wykyndieling
De wyk West bestiet út de folgjende ûnderwiken en buerten:
Uglitsj
Skiednis
Lette en net sokke betroubere boarnen neame ferskate data foar de stifting fan de stêd. De stêd soe stifte wêze yn 937, 947, 952 en oare jiertallen, mar tradisjoneel jildt it jier 937. Foar it earst wurdt de namme Uglitsj lykwols yn 1148 neamd.
Monuminten
Tichterby de kant fan de Wolga stiet it Ferrizeniskleaster mei syn grutte katedraal, de klokketoer, it refektoarium en de simmertsjerke. Alle gebouwen steane yn in rige en datearje út it tiidrek 1674-1677. Foar it kleaster oer stiet de elegante Tsjerke fan de Berte fan Jehannes de Doper. De tsjerke waard troch in lokale keapman yn 1689-1690 boud om it plak te betinken dêr't syn soan ferdronk.
Alfred A. Knopf, Inc.
Skiednis
Alfred A. Knopf sr. waard yn 1957 as direkteur opfolge troch syn frou, en doe't sy yn 1966 ferstoar, krige William A. Koshland, dy't al sûnt 1934 foar it bedriuw wurke, de lieding. Underwilens wie de útjouwerij yn 1960 yn 'e hannen kommen fan konkurrint Random House, dy't der lykwols in selsstannige organisaasje foar hanthavene. Nei't yn 1961 ek Pantheon Books oankocht wie, waard dy ymprint by Knopf ûnderbrocht. Yn 1991 blies Knopf de Everyman's Library nij libben yn (oarspronklik oprjochte yn 1906), in rige klassiken yn hardcover-edysje. In protte hardcover-útjeften fan Knopf waarden fan 1954 ôf letter werútjûn as paperbacks ûnder de ymprint Vintage Books. Random House waard yn 1998 oernommen troch it Dútske útjouwersconcern Bertelsmann AG, dat Knopf yn 2009 mei Doubleday Publishing ûnderbrocht yn 'e Knopf-Doubleday Publishing Group, in ûnderdiel fan Bertelsmanns Bantam-Doubleday-Dell-difyzje.
Nije Tsjerke (Middelburch)
Troch it sluten fan fjouwer protestantske tsjerken (de Morgenster yn 2016, de Easttsjerke yn 2017, de Hoekstien en de Hofpleintsjerke (2019)) ûnstie in nije protestantske gemeente, de "Nieuwe Kerkgemeente", mei likernôch 4.500 leden (2019). De Nije Tsjerke biedt plak oan 750 minsken.