cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Willem Witteveen
Karriêre
Fan 1979 oant 1989 wurke Witteveen as wittenskiplik meiwurker op it mêd fan it steatsrjocht oan 'e Ryksuniversiteit Leien. Yn 1988 promovearre er cum laude op 'e dissertaasje De Retoriek in het Recht. Fan 1990 oant syn dea wied er heechlearaar ensyklopedy fan de rjochtswittenskip oan 'e Universiteit fan Tilburch. Syn fjild fan ekspertize besloech de trias politica, algemiene wetjouwing, retoryk, juridyske teory en politike teory. Yn 2007 rjochte er oan 'e Universiteit fan Tilburch it Kolleezje fan Frije Keunsten op, dêr't er oant syn dea dekaan fan bleau. Fierders publisearre Witteveen tusken 1992 en 2010 fiif non-fiksjewurken oer rjocht en polityk.
Child of the Prophecy
Ynhâld
Ienris yn Eamonn syn wente te Glencarnagh docht bliken dat Eamonn mear as ien reden hie om 'e fammen út te nûgjen, as er avânses yn Fainne har rjochting begjint te meitsjen. Eamonn lit almar mear fan syn ynderlik oan har blike, syn teskroeiende hate foar Bran fan Harrowfield, de man fan har muoike Liadan, ynbegrepen. Wat better oft se Eamonn kennen leard, wat dúdliker oft Fainne sjen kin dat hy de swakste keat yn it bûnsgenoatskip fan Sevenwaters is. As Oonagh op in jûn yn har keamer yn it hurdfjoer oan har ferskynd en driget de oare jonge famkes en Darragh wat oan te dwaan, beslút Fainne om fan dizze brekline yn it ferbûn gebrûk te meitsjen en Eamonn en Bran tsjininoar út te spyljen.
Shuba Jay
Priveelibben
Under in fakânsje yn Fjetnam mette Jay de Nederlânske toerist Paul Goes, mei wa't hja yn 2010 troude. Se rekke swier en ûntjoech har doe ta aktiviste op it mêd fan thúsberte en boarstfieding, twa saken dy't froulju yn Maleizje oer it algemien besykje te mijen. De thúsberte fan har poppe waard rûnom oandacht oan skonken yn 'e Maleizyske media.
Ferstjerren
Op 17 july 2014 wie Jay ien fan 'e passazjiers op Malaysia Airlines-flecht 17 fan Amsterdam nei Kuala Lumpur, dy't boppe it easten fan 'e Oekraïne troch pro-Russyske rebellen oansjoen waard foar in transportfleantúch fan 'e Oekraynske Loftmacht en sadwaande by fersin delsketten waard. Shuba Jay, dy't twa dagen earder har 38ste jierdei fierd hie, kaam dêrby om yn 'e mande mei alle 297 oare ynsittenden, wêrûnder har man Paul Goes en har 21 moannen âlde dochter Kaela. Harren stoflike omskotten waarden op 2 septimber nei Maleizje ta brocht, wêrnei't noch deselde deis de útfeart holden waard yn it Nirvana Memorial Centre yn Kuala Lumpur.
The A-Team
Untfangst en resultaat
The A-Team is troch oanhâldende werhellings noch altyd prominint yn 'e Westerske popkultuer. Guon fan 'e wichtichste eleminten fan 'e searje binne datoangeande it suver cartooneske geweld, wêrby't mar komselden immen earnstich ferwûne rekket, it fermogen fan 'e haadpersoanen om wapens en fiertugen te meitsjen út âlde rommel en wat reserve-ûnderdielen, en de opfallende titelmuzyk. De fêste útspraak fan Hannibal Smith "I love it when a plan comes together" (frij fertaald: "Geweldich as in plan slagget") is ek noch altyd rûnom bekend. Itselde jildt foar it swarte Chevrolet G20-buske mei de diagonale reade streek op 'e sydkant, dy't it fêste ferfiermiddel fan it team wie.
Adaptaasjes
Der waarden yn 'e 1980-er jierren alve romans op ôfleverings fan The A-Team basearre, dy't op 'e merk brocht waarden troch útjouwerij Dell Publishing. Marvel Comics produsearre fierder in trijedielige stripsearje op basis fan 'e searje.
Carlisle (Pennsylvania)
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2000 wie doe fan 'e befolking fan Carlisle 17,8% âlder as 65 jier en 18,6% jonger as 18 jier. Fierders bestie 39,3% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 14,0% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe. Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2000 sa: 86,9% blanken; 6,9% swarten; 2,0% Latino's; 1,6% Aziaten; 0,1% Yndianen; 2,5% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Bridge of Spies (film)
Plot
De oare moarns ier steane Donovan, Hoffman mei in kloft CIA-minsken en Abel by de Glienicker Brücke ree foar de útwikseling. Oan 'e oare kant fan 'e brêge arrivearret de KGB mei Powers. De spanning wurdt om te snijen as by Checkpoint Charlie, dêr't de CIA in direkte tillefoanline mei hat, alles stil bliuwt. Donovan ynterpretearret dat as it ôfwachtsjen fan 'e DDR om te sjen oft de spionneruil ek trochgean sil sûnder de frijlitting fan Pryor. Hoffman, dy't noch altyd gjin belangstelling foar Pryor hat, fiteret Abel oan om 'e brêge oer te gean, mar Abel seit dat er noch wol eefkes de tiid hat. Sadree't Pryor by Checkpoint Charlie oan 'e Amerikanen oerdroegen wurdt, stekke Abel en Powers de brêge oer. Neitiid keart Donovan werom nei hûs, dêr't er fuortendaliks, mei alle klean noch oan, op bêd yn 'e sliep falt, wylst syn frou en bern op it nijs op 'e tillefyzje hearre dat der yn Berlyn in spionneruil plakfûn hat, dy't fasilitearre is troch abbekaat James B. Donovan út New York.
Prizen
De film waard ek nominearre foar njoggen Britske BAFTA Awards, wêrûnder de prizen foar bêste film, bêste regisseur, bêste orizjinele senario, bêste filmmuzyk, bêste kamerarezjy, bêste filmmontaazje, bêste produksje-ûntwerp en bêste lûd. Mark Rylance wûn de BAFTA foar bêste byrol fan in akteur. Hy wûn ek de Australyske AACTA Award foar bêste ynternasjonale byrol fan in akteur. En de film sels waard nominearre foar in Britske Empire Award foar bêste skriller.
Den Burg
Den Burg is it grutste doarp fan it Waadeilân Tessel. It hat 7070 ynwenners (2010); dat is ûngefear de helte fan it oantal ynwenners fan Tessel. Yn it doarp stiet ek it gemeentehûs fan de gemeente Tessel. It hat ek in iepenbiere bibleteek, in bioskoop en in swimbad.
The Man Who Would Be King (film)
Produksje
The Man Who Would Be King waard opnommen yn 'e Pinewood Studios yn Buckinghamshire en op lokaasje yn Frankryk en yn Ouarzazate, yn Marokko. Wylst se dêr wiene makken sawol Connery as Caine fûleindich beswier tsjin 'e rasistyske behanneling fan Saeed Jaffrey, dy't yn 'e rol fan 'e Goerka Billy Fish cast wie. Caine fertelde letter dat Connery hichtefrees hie en dat er neat te noflik wie ûnder de opnamen fan 'e sêne wêryn't er nei de midden fan in toubrêge oer in djippe kleau rinne moast. It wie stuntman Joe Powell dy't de fal fan 24,3 m fan 'e toubrêge útfierde en delkaam op in steapel matrassen en kartonnene doazen. Hy fierde de stunt sekuer út, mar as der wat misgien wie, hie it perfoarst syn dea betsjut.
Ferskillen mei it ferhaal fan Kipling
The Man Who Would Be King is oer it algemien in trouwe ferfilming fan it ferhaal fan Kipling út 1888. Der binne lykwols lytse ferskillen:
Resultaat
The Man Who Would Be King brocht yn totaal $11 miljoen op, wat op in budget fan $8 miljoen delkomt op in winst fan $3 miljoen. De film waard nominearre foar fjouwer Oscars: bêste art direction (Alexandre Trauner, Tony Inglis en Peter James); bêste adaptearre senario (John Huston en Gladys Hill); bêste kostúmûntwerp (Edith Head); en bêste filmediting (Russell Lloyd). Komponist Maurice Jarre waard fierders nominearre foar in Golden Globe yn 'e kategory bêste orizjinele filmmuzyk. Edith Head waard ek nominearre foar in BAFTA Award foar bêste kostúmûntwerp, en Oswald Morris waard nominearre foar in BAFTA Award foar bêste sinematografy.
Dionysia
Stedsdionysia
De Stedsdionysia of Grutte Dionysia wiene de stedske tsjinfuotter fan it plattelânsfeest, dy't yn 'e stêd Atene sels holden waarden. Dêr waard mooglik mei úteinset ûnder de tiranny fan Pisistratus yn 'e sechsde iuw f.Kr. De Stedsdionysia waarden holden fan 'e 9e oant de 13e dei fan 'e moanne Elafebolion, dy't omtrint de maitydsevening foel (yn maart en april). Dêrút meitsje guon saakkundigen op dat dit festival oarspronklik bedoeld wie om 'e ein fan 'e winter en de rispinge te fieren. Neffens it ferhaal soe men yn Atene úteinset wêze mei it fieren fan 'e Stedsdionysia nei't it grinsdoarp Eleuterai, dat earder by Boeoasje heard hie, derfoar keas om diel te wurden fan Attika.
Kopiearapparaat
De moderne kopiearmasine
Om’t de kopiearmasine op’t heden eins in gearstalling is fan in skenner en in laserprinter, is it no gebrûklik dat dy ûnderdielen ek ôfsûnderlik te brûken binne yn kombinaasje mei netwurkfunksjonaliteit. Sa ûntstiet in tastel dêr’t jo net allinnich mei kopiearje kinne, mar ek printsje, dokuminten ferstjoere, dokuminten digitalisearje (skenne) en fakse. Sa’n apparaat wurdt multyfunksjonele printer of koartwei MFP of ek wol ’’multyfunctional’’ neamd.
Groepseks
Skaaimerken
Faak is groepseks in wichtich elemint yn seksuële fantasijen. Ut ferskate grutte seksuologyske wittenskiplike ûndersiken hat bliken dien dat 54% oant 88% fan 'e minsken der (wolris) oer fantasearret om ta te sjen hoe't oaren seks bedriuwe (foyeurisme), en dat 40% oant 42% fan 'e minsken der (wolris) oer fantasearret om troch oaren bestrúnd te wurden ûnder it bedriuwen fan seks (ekshibysjonisme). Hoewol't by foyeurisme en ekshibysjonisme yn prinsipe mar twa persoanen aktyf hoege diel te nimmen oan it seksueel kontakt, is it te beärgumintearjen dat de trêde, tasjende (en mooglik masturbearjende partij) der dochs in foarm fan groepseks fan makket.
Anna Bijns Priis
De priis waard fan 1985 ôf twajierliks ôfwikseljend takend oan proaza en poëzy. It wie oarsronklik in oeuvrepriis. It oeuvre moast sawol yn styl, foarm, oanpak as tematyk útering jaan oan de realiteit en de ferbyldingswrâld fan froulju. Mei yngong fan 2005 is it in titelpriis wurden mei as haaddoel omtinken foar Nederlânske literatuer fan froulju.
Zulu (film út 1964)
De Sûlû's
De oanfal op 'e missypost by Rorke's Drift waard net dien op befel fan kening Cetshwayo, sa't de film sugerearret. Krektoarsom, Cetshwayo, dy't besocht om in ymperialistyske ferovering fan syn keninkryk foar te kommen en útslutend focht om syn selsstannichheid te behâlden, hie syn krigers op it strangst ferbean om 'e grins mei de Britske koloanje Natal oer te stekken. De oanfal waard dien ûnder lieding fan prins Dabulamanzi kaMpande, in healbroer fan 'e kening, dy't Britske oerlibbenen fan 'e Slach by Isandlwana oer de Nataleeske grins hinne efterfolge en doe op eigen manneboet besleat om ôf te weven mei it Britske garnizoen te Rorke's Drift. Hoewol't de ferdigeners mear as 19.000 kûgels ôffjurren, sneuvelen minder as 400 Sûlû-krigers by Rorke's Drift. Nochris sa'n 300 waarden ferwûne efterlitten op it slachfjild doe't de Britske ûntsettingsmacht ûnder Lord Chelmsford arrivearre, mei't se net (fluch genôch) ferpleatst wurde koene. Troch de slachtpartij dy't de Britten neitiid ûnder dy Sûlû-ferwûnen oanrjochten, kaam it totale oantal Sûlû-deaden by Rorke's drift op goed 700 út.
Opposysje (polityk)
Opposysje, fan it Frânske opposition ("wjerstân") is yn 'e polityk in sammelnamme foar alle politike partijen dy't op in stuit net yn it regear (op lanlik nivo), it Kolleezje fan Deputearre Steaten (op provinsjaal nivo) of it Kolleezje fan Boargemaster en Wethâlders (op gemeentlik nivo) sitte. Sokke partijen wurde opposysjepartijen neamd.
Wylde knyn
Fersprieding yn Nederlân
Yn Nederlân komt de wylde knyn hast oeral foar, al lykje krekt Fryslân, mar ek Grinslân en it noardeasten fan Noard-Hollân, wat minder tichtbefolke te wêzen. Yn Fryslân libje wylde kninen fral op 'e sângrûnen fan 'e Wâlden, op 'e Waadeilannen, yn Gaasterlân en by de Iselmarkust lâns. Yn 'e greiden op 'e Klaai sil men omdôch nei it bist sykje.
Feilichheidsspjelde
thumb|In feilichheidsspjelde thumb|It [[oktroai op de feilichheidsspjelde, nr. 6281, 1849]] thumb|left|150px|Walter Hunt In feilichheidsspjelde of slútspjelde is in gebrûksfoarwerp om twa stikken stof oan inoar fêst te meitsjen. In iere foarrinner fan de feilichheidsspjelde is de Romeinske fibula, oarspronklik fan de Mysenen yn Grikelân, nei alle gedachten yn de perioade 30 -1200 foar Kristus. De fibula hie deselde funksje as de hjoeddeistige feilichheidsspjelde.
Jehannestsjerke (Sint-Jânsgea)
De Jehannestsjerke oan de Streek yn Sint-Jânsgea is in tsjerkegebou fan de protestantske gemeente Sint-Jânsgea-Dolfsterhuzen.
Skroar
In master-skroar hat ien of mear learjonges yn 't wurk, oan wa't er geandewei it fak trochdocht. Tradisjoneel sieten skroaren faak yn 'e saneamde kleanmakkerssit op in tafel te wurkjen, om in skjin en flak wurkoerflak om har hinne te hawwen.
Frank Grouard
Jonge jierren
Yn 1852 ferfear er mei syn âlden en bruorren nei Utah, en letter nei San Bernardino, yn Kalifornje. Syn mem kearde in jier letter dêrwei werom nei de Stille Súdsee, en naam twa fan har soannen mei.Grouard bleau yn Kalifornje efter mei syn heit, en waard yn 1855 adoptearre troch Addison Pratt en dy syn frou Louisa Barnes Pratt, dat ek mormoanske sindelingen wiene. Mei harren ferhuze er nei Beaver, yn Utah, dêr't er wei útnaaide doe't er fyftjin jier wie. Hy bedarre doe yn Helena, yn Montana, dêr't er postkoetsier waard.
Antikwariaat
Fierders besteane der ek antikwaren dy't inkeld in ferstjoerantikwariaat beheare, en dy't harren klanten foarhinne fûnen troch it ferstjoeren fan katalogussen en tsjintwurdich yn tanimmende mjitte fia in eigen webside op it ynternet. By dizze wurkwize bestiet der dus gjin eigentlike winkel, mar wurde de klant de boeken op bestelling tastjoerd. De measte antikwariaten dy't wol oer in winkel beskikke, hawwe hjoed de dei trouwens ek faak in webside dêr't bestellings op pleatst wurde kinne. Tsjintwurdich binne der ek spesjalisearre ynternetwebsiden dy't besteane om foar in grut ferskaat oan selsstannige beropsantikwariaten boeken te ferkeapjen, lykas Boekwinkeltjes.nl, AddAll en Eurobuch.
Jean-Marie Le Bris
Hy makke in sweeffleanmasine op grûn fan syn stúdzjes en neamde dy L'Albatros artificiel ('De keunstmjittige Albatros'). Hy makke syn earste flecht boppe it strân fan Sainte-Anne-la-Palud (Departmint Finistère). De fleanmasine waard troch in dravend hynder tsjin de wyn yn omheech brocht. Mei dat tastel helle er in hichte fan 100 m, en in ôfstân fan 200 m.
Wite haai
Wite haaien steane yn see oan 'e top fan it fiedingskeatling en hawwe as natuerlike fijân inkeld de orka. De wite haai is berucht om't er ferantwurdlik is foar de measte oanfallen op minsken, al liket it dêrby foar it meastepart om misidentifikaasje (fan minsken as seesûchdieren) te gean of om in út 'e hân rûne nijsgjirrigens. Nettsjinsteande de ynkorrekte ynformaasje dy't horrorfilms as Jaws de wrâld ynholpen hawwe, binne minsken beslist net de favorite proai fan wite haaien. Krektoarsom: troch bejaging troch minsken is de wite haai mei de status "kwetsber" opnommen yn 'e Reade List fan 'e IUCN.
Oarsprong
Nije ynsichten wolle lykwols hawwe dat de wite haai en de megalodon folle minder nau besibbe binne as earder tocht waard, hoewol't se noch wol beide ta it skift fan 'e makrielhaaien (Lamniformes) rekkene wurde. Ynstee wurdt no tocht dat wite haai folle nauwer besibbe is oan 'e fossile breedtoskfinmakrielhaai (Cosmopolitodus hastalis), in teory dy't ûnderstipe liket te wurden troch de ûntdekking, yn 1988 (mar publisearre yn 2012), fan 'e fossilisearre kaken mei 222 tosken en 45 wringebonken fan 'e útstoarne soarte hubbellminskehaai (Carcharodon hubbelli). Yn 'e nije teory wurdt de megalodon yn it skaai karteltoskhaaien (Carcharocles) pleatst, yn 'e famylje fan 'e gruttoskhaaien (Otodontidae).
Lichemsfoarm
Wite haaien hawwe in streamline foarm, dy't begjint mei in spitse snút en dêrwei yn floeiende foarm fertsjûket ta in rûne romp dy't fierder nei efteren wer fertinnet ta in spitse sturt. De snút is robúst, grut en rûn, en einiget yn in punt. De iennichste útstulpings binne de beide lange boarstfinnen, de omheech en omleech útstykjende grutte sturtfinnen, de lytse efterste rêchfin en earsfin (oan 'e búkkant) en de mânske, rjocht omheech stekkende foarste rêchfin. As men dy rêchfin yn profyl (fansiden ôf) sjocht, krommet de foarkant stadichoan nei efteren, wylst de efterkant fan 'e punt ôf min ofte mear fertikaal nei de rêch rint. Oan it wetteroerflak of yn ûndjip wetter stiket de foarste rêchfin fan 'e wite haai boppe wetter út, wat in foar minsken eangstoanjeiende oankundiging fan 'e oanwêzigens fan it bist wêze kin.
Lichemsgrutte
Neffens J.E. Randall wie de grutste, sekuer opmetten wite haai wêrfan't it mjittingsproses sûnder mear as betrouber beskôge wurde kin, in eksimplaar dat yn 1987 by Ledge Point yn West-Austraalje ûndersocht waard, mei in lingte fan 6.00 m. In oare wite haai, dy't yn augustus 1988 troch David McKendrick út Prins Edwardeilân yn 'e Saint Lawrencebaai fongen waard, meat 6.10 m en dy mjitting waard ferifiëarre troch it Kanadeesk Haaie-ûndersykssintrum (CSRC). Ferskate ekspêrs hawwe fierders de mjitting fan in eksimplaar fan 6.40 m lang en 3.324 kg swier dat yn 1945 yn Kuba fongen waard, foar betrouber oannommen. Yn april 1987 waard by Kangoeroe-eilân, foar de kust fan Súd-Austraalje, in eksimplaar sjoen dat nei skatting teminsten 7.00 m lang wie, wylst yn april fan datselde jier by Malta in eksimplaar fongen waard wêrfan't de lingte op 7.13 m rûsd waard. Fan beide eksimplaren waard letter troch saakkundigen dy't der net direkt by belutsen wiene, útholden dat se folle lytser wiene (5.80-6.40 m, resp. 5.30-5.70 m), mar fotografysk bewiismateriaal suggerearret dat se dúdlik grutter wiene.
Oanfallen op minsken
Guon ûndersikers hawwe lykwols in hiel oare hypoteze op 't aljemint brocht. Sy riddenearje dat de reden dat net mear haaie-oanfallen op minsken in deadlike ôfrin hawwe, net is om't haaien net fan 'e smaak fan minskefleis hâlde of minsken te bonkich fine, mar om't minsken nei de earste byt faak witte te ûntsnappen. Yn 'e 1980-er jierren murk John McCosker, heechlearaar Wetterbiology oan 'e Kalifornyske Akademy fan Wittenskippen, op dat dûkers dy't der allinne op út gien wiene en oanfallen waarden troch in wite haai, ornaris teminsten foar in part ferslynd waarden, wylst dûkers dy't mei syn twaen of mei mear wiene, ornaris rêden wurde koene troch harren maten. Neffens McCosker en Timothy C. Tricas, heechlearaar oan 'e Universiteit fan Hawaï, suggerearret dat, dat wite haaien by oanfallen op minsken in standertgedrachspatroan folgje, wêrby't se earst in flinke byt tabringe en dan ôfwachtsje oant de ferwûne minske ferswakke rekket of deabliedt foar't se weromkomme om him op te fretten. It fermogen fan 'e minske om mei help fan soartgenoaten feilichheid te berikken soe neffens dy teory net by wite haaien opkomme om't se dêr mei harren oare proaien gjin ûnderfining mei hawwe.
Status
Yn Nij-Seelân waard de wite haai yn 2007 útroppen ta in beskerme bistesoarte oant op in ôfstân fan 370 km út 'e kust. Ek bûten dat gebiet is it skippen dy't ûnder de flagge fan Nij-Seelân farre ferbean om op lykfol hokker wize diel te nimmen oan 'e jacht op wite haaien. De maksimale straf dy't op it brekken fan dy wet stiet, is in boete fan NZ$250.000 en seis moannen finzenisstraf. Yn 2013 waard de wite haai yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje op 'e list mei bedrige bistesoarten set.
Monumint foar it Swarte Leger (Reims)
Skiednis
It oarspronklike Monumint foar it Swarte Leger waard nei de Earste Wrâldoarloch oprjochte op 'e hoeke fan 'e Boulevard Henry Vasnier en de Avenue du Général Giraud. De earste stien waard op 29 oktober 1922 lein troch André Maginot, de Frânske minister fan Oarloch, dy't letter syn namme jaan soe oan 'e ferneamde Maginotliny. By dy gelegenheid hold de Senegaleeske lieder Blaise Diagne in taspraak. It tinkteken waard in sekuere replika fan in selse soarte monumint dat yn jannewaris 1924 yn Bamako, yn Maly, ûntbleate waard. It bestie út fiif figueren fan Afrikaanske Frânske soldaten mei in findel, dy't útseagen oer it slachfjild.
Nei't noardlik Frankryk ûnder de Twadde Wrâldoarloch, yn maaie 1940, by de Slach om Frankryk troch nazy-Dútslân beset wie, bliezen de besetters it Monumint foar it Swarte Leger yn septimber fan dat jier op. Yn septimber 1958, doe't de Afrikaanske ferdigening fan Reims ûnder de Earste Wrâldoarloch persiis fjirtich jier lyn wie, sette men útein mei de bou fan in nij monumint. Dat waard op 6 oktober 1963 ûntbleate troch de Frânske minister fan Definsje Pierre Messmer, de minister fan Feteranesaken Jean Sainteny, siktaris-generaal fan it departemint Afrikaanske en Malagassyske Saken Jacques Foccart en generaal Georges Catroux, de grutkânselier fan it Légion d'Honneur. Yn 2008 waard by it monumint in grutte plechtichheid holden ta gelegenheid fan 'e 90e betinking fan 'e ferdigening fan Reims, bywenne troch steatssiktaris fan Feteranesaken Jean-Marie Bockel, steatssiktaris fan Bûtenlânske Saken en Minskerjochten Rama Yade en boargemaster fan Reims Adeline Hazan.
Parasjute
Skiednis
Yn 1897 makke de Amerikaan Tom Baldwin de earste sprong mei in parasjute dy't gjin ferlet hie fan houten fersterkings om him iepen te hâlden. De moderne parasjute waard yn 'e perioade flak foar en ûnder de Earste Wrâldoarloch ûntwikkele, doe't it it iennichste rêdmiddel wie foar piloaten fan fleantugen dy't delsketten waarden of om oare redens ûnklear rekke wiene. Koart neitiid waard it parasjutespringen foar it earst as sport beoefene. Yn 1919 makke de Amerikaan Leslie Irvin as earste om dy reden in parasjutesprong. Lykwols briek dizze sport pas nei de Twadde Wrâldoarloch troch as leafhawwerij foar in breder publyk as in pear eksintrikelingen.
Jan Fontijn
Persooanlik
Jan Fontijn is de oarehelte fan de mei de P.C. Hooftpriis bekroande skilderesse en skriuwster Charlotte Mutsaers.
Vsevolod Abramovitsj
Abramovitsj rekke dea by in fleantúchûngemak op 24 april 1913 wylst er fleanles joech oan Eugenia Michailovna Sjakovskaja yn Johannisthal. Net fier fan dat âlde fleanfjild is in strjitte nei him ferneamd.
Eugenie Michailovna Sjachovskaja
Eugenie Michailovna Sjachovskaja (1889–1920) (Евгения Михайловна Шаховская, Jevgenija Michailovna Sjachovskaja) wie in Russysk pionierfleander. Sy wie de earste frou dy't militêr piloat waard doe't hja yn 1914 ferkenningsflechten makke foar de tsaar.
Canadian Screen Award
De Canadian Screen Awards (Frânsk: les Prix Écrans Canadiens) binne in groep Kanadeeske prizen dy't jierliks útrikt wurde foar de as bêste beoardiele prestaasjes op it mêd fan Ingelsk- en Frânsktalige film, fan Ingelsktalige tillefyzje en fan digitale media fan it foargeande jier. Dizze prizen binne de wichtichsten op har terrein yn Kanada, en kinne datoangeande ferlike wurde mei de Amerikaanske Oscars en Emmys. De Canadian Screen Awards binne ûntstien troch de fúzje fan 'e Gemini Awards en de Genie Awards, dy't foarhinne de wichtichste Kanadeeske prizen wiene op it mêd fan film, resp. Ingelsktalige tillefyzje.
César du Cinéma
De Césars binne de wichtichste Frânske filmprizen, ferlykber mei de Molières op it mêd fan it Frânske toaniel, en de Victoires de la Musique op it mêd fan 'e Frânske muzyk. Op it mêd fan 'e film kin de César ferlike wurde mei de Oscar yn 'e Feriene Steaten, de BAFTA Award yn it Feriene Keninkryk en it Gouden Keal yn Nederlân. De César is ferneamd nei de byldhouwer César Baldaccini (1921-1998), dy't de trofee ûntwurp.
Husum (Washington)
Hjoeddedei
Husum libbet hjoeddedei benammen fan lânbou, lykas fruithôven. It plak is it mulpunt fan diken fanút de njonkenlizzende plakken lykas Trout Lake, Glenwood, Laurel, Fulda, Panikanik, Gilmer, Underwood en White Salmon. It plak leit oan Highway 141. Ek toerisme is in boarne fan ynkommen, lykas rafting en der is in golfbaan yn it doarp. It plak leit deun oan de Mount Adams Wilderness Area en Gifford Pinchot National Forest.
Johan Witteveen
Johan Witteveen (folút: Hendrikus Johannes Witteveen; Seist, 12 juny 1921 - Gemeente Wassenaar, 23 april 2019) wie in Nederlânsk VVD-politikus, ekonoom en publisist, dy't fan 1967 oant 1971 ûnder it regear fan premier Piet de Jong fise-premier fan Nederlân wie. Hy hat ek tsjinne as minister fan Finânsjes, lid fan 'e Earste en Twadde Keamer en direkteur fan it IMF. Dêrnjonken skreau er ferskate boeken oer ekonomyske ûnwerpen en it sûfisme, de religy dy't hy oanhinget.
Nicola Perscheid
Biografy
Nikolaus Perscheid sette mei 15 jier út ein mei in oplieding ta fotograaf; dêrnei fertsjinne er de kost as omreizgjend fotograaf. Hy wurke yn Saarbrücken, Trier en Colmar, mar ek in Nice, Wenen en Boedapest. Yn Klagenfurt krige er op in stuit fêst wurk en op 1 maart 1887 waard er lid fan de Wiener Photographische Gesellschaft fan Wenen. Yn 1889 ferfarre er nei Dresden, dêr't er yn it earstoan yn de bekende studio fan Wilhelm Höffert wurke ear't er 6 juny 1891 yn Görlitz syn eigen studio iepene. It jier dêrop waard er beneamd ta hoffotograaf fan Albert fan Saksen. Yn 1894 ferhuze Perscheid neiLeipzig.
Johan Witteveen
Karriêre
Fan 1965 oant 1967 siet Witteveen op 'e nij yn 'e Twadde Keamer, wêrnei't er yn it kabinet fan premier Piet de Jong (1967-1971) fannijs minister fan Finânsjes en dêropta ek fise-premier waard. Yn dy snuorje naam Witteveen it inisjatyf ta de ynfiering fan 'e btw yn Nederlân. Fan 1971 oant 1973 hied er wer sit yn 'e Earste Keamer, en dêrnei tsjinne er fan 1973 oant 1978 as direkteur fan it Ynternasjonaal Monetêr Fûns (IMF). Oanslutend wied der oant 1985 de earste foarsitter fan 'e yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington D.C. fêstige ekonomyorganisaasje de Groep fan Tritich.
Lytse Eyolf
Ynhâld
Dan komme Borghjem en Asta werom. Borghjem hat Asta der wer net fan oertsjûgje kinnen om mei him te trouwen. As Afred en Rita har lykwols freegje om by harren te bliuwen en sa de leechte yn harren libben dy't feroarsake is troch de dea fan Eyolf wat op te foljen, sadat se harren skuldgefoelens wat delbêdzje kinne en harren relasjonele swierrichheden net ûnder eagen hoege te sjen, betinkt se har en jout se Borghjem dochs noch tawurd. Hja sette tegearre ôf wylst se plannen meitsje om nei it hege noarden te ferfarren. Underwilens wegeret Alfred noch altiten it soarte fan man te wêzen dat Rita sa graach hawwe wol. Rita beslút dêrop om fan no ôf oan har libben te wijen oan it helpen fan 'e earme bern dy't fuort oan see wenje. As hja dat seit, begjint Alfred him dochs wer ta har oanlutsen te fielen, dat hy beslút en bleau by har, sadat se tegearre boetedwaan kinne foar harren falen.
Star Trek: Voyager
Produksje
De ierste tarieding foar Star Trek: Voyager begûn yn 1993, doe't it sânde en lêste seizoen fan Star Trek: The Next Generation en it twadde seizoen fan Star Trek: Deep Space Nine yn produksje wiene. De opnamen foar it earste seizoen fan Star Trek: Voyager setten útein yn 1994. Rick Berman hie as útfierend produsint it algemien tafersjoch, wylst de deistige lieding yn 'e hannen wie fan Michael Piller (1995-1996), Jeri Taylor (1995-1998), Brannon Braga (1998-2000) en Kenneth Biller (2000-2001). De pilotôflevering Caretaker waard op 16 jannewaris 1995 yn 'e Feriene Steaten útstjoerd op UPN, it tillefyzjenetwurk fan Paramount Pictures. De searje rûn al mei al sân seizoenen, fan 1995 oant en mei 2001. Der waarden yn totaal 172 ôfleverings makke.
Utgongspunt fan 'e plot
Yn 'e pilotôflevering Caretaker, dy't it útgongspunt fan 'e Star Trek: Voyager fêstleit, set de USS Voyager, in romteskip fan 'e Stjerrefloat fan 'e Feriene Federaasje fan Planeten, yn it jier 2371 ôf by it romtestasjon Deep Space Nine wei foar in misje nei in dreech tagonklike regio fan it hielal dêromtrint, dy't bekend stiet as de 'Badlands'. De USS Voyager, ûnder lieding fan kaptein Kathryn Janeway (Kate Mulgrew), sil dêr sykje nei in fermist romteskip fan 'e Maquis-rebellen. De Maquis binne minsklike en bûtenierdske kolonisten út 'e Federaasje dy't har net dellizze by in fredesferdrach tusken de Federaasje en Kardassia, dat de planeten dy't sy kolonisearre hawwe weijûn hat oan Kardassia. As ûnderdiel fan 'e ôfspraken mei de Kardassianen is de Federaasje ferantwurdlik foar it ûntromjen fan dy planeten, mei as gefolch dat de Maquis de wapens opnommen hawwe tsjin sawol Kardassia as de Stjerrefloat. (De sitewaasje mei Kardassia en de Maquis waard foar it earst yntrodusearre yn 'e twadielige ôflevering The Maquis (seiz. 2, ôfl. 20 en 21) fan Star Trek: The Next Generation en letter fierder útwurke yn ferskate ôfleverings fan Star Trek: Deep Space Nine.)
Reitze Ketellapper
Libben en karriêre
Yn 1978 gie Ketellapper de gemeentlike polityk yn en kaam er foar it lettere CDA yn 'e gemeenterie. Sechstjin jier lang fertsjintwurdige er dêr de kristen-demokraten, mar doe't him úteinlik dúdlik makke waard dat er net wer op 'e kieslist kaam, rjochte er yn 1994 syn eigen partij op, Gemeentebelangen Ljouwerteradiel. By de gemeenteriedsferkiezings fan dat jier litte it CDA in swier ferlies, wylst Gemeentebelangen yn ien klap de grutste partij fan 'e gemeente waard.
Marieke Lucas Rijneveld
Libben en wurk
Yn septimber 2021 makke it CPNB bekend dat Rijneveld it boeke-essay foar de Boekewike fan 2022 skriuwe sil.
Zwijndrecht (Nederlân)
Untwikkeling ynwennertal
Befolkingsûntwikkeling sûnt 1996:
Hrabove (Donjetsk)
Demografy
By de folkstelling fan 1989 wennen der 1081 minsken yn Hrabove, 507 manlju en 574 froulju. Yn 2001 wennen der 1000 minsken. De folgjende tabel jout in oersjoch fan de talen dy't de ynwenners fan Hrabove yn 2001 opjoegen as harren memmetaal.
Rayner Unwin
Jonkheid en oplieding
Unwin waard yn 1925 berne yn 'e Londenske wyk Hampstead, as ien fan 'e fjouwer bern yn it gesin fan útjouwer Stanley Unwin, ien fan 'e oprjochters fan 'e útjouwerij George Allen & Unwin, en dy syn frou Mary Storr. As jonkje wie Unwin al aktyf as proeflêzer foar syn heit, mei't dy fan miening wie dat bern it bêste wisten wat goede berneboeken wiene. Foar eltse skreaune resinsje dy't er ynlevere, krige er ien shilling útbetelle, wat neffens himsels "yn dy dagen goed jild wie."
Nei't er fan syn tsiende oant syn santjinde oan 'e Abbotsholme School yn Rocester, in kostskoalle, trochbrocht hie, sette Unwin útein mei syn karriêre, as winkelbetsjinde yn 'e boekhannel Blackwell's yn Oxford. Fan 1944 oant 1947 tsjinne er yn it lêst fan 'e Twadde Wrâldoarloch en yn 'e neisleep fan dat konflikt yn East-Aazje as faandrich by de Frijwillige Reserve fan de Britske Keninklike Marine. Neitiid studearre er oan 'e Universiteit fan Oxford, dêr't er in bachelortitel behelle, dy't er oan 'e Universiteit fan Harvard, yn Massachusetts, omsette yn in mastergraad.
Printeboek
Taljochting
By de bekendste iere printeboeken hearre Struwwelpeter fan Heinrich Hoffmann út 1845 en de Peter Rabbit (Piter Knyn)-boeken fan Beatrix Potter, publisearre fan 1902 ôf.
Elektroanysk papier
Elektoanysk papier of e-papier is in ynformaasjedrager dêr’t de tekst sûnder elektryske stroom sichtber op bliuwt troch digitale inket (de piksels binne bistabyl. It ferskil mei gewoan papier is dat de tekst op it elektroanysk papier wiske en oerskreaun wurde kin.
Skiednis
Yn 1997 rjochte Jacobson it bedriuw E ink op om elektroanysk papier kommersjeel stal te jaan. Elektroanysk papier waard yn 1999 foar it earst kommersjeel brûkt foar in reklameskerm yn in warehûs. E Ink makke in ferbettere ferzje, dêr’t de wite stikjes yn kleure oalje yn ferfongen waarden troch swarte en wite stikjes yn trochsichtige oalje.
Richard Jewell
Ferstjerren
Yn febrewaris 2007 waard by Jewell diabetes fêststeld. It skoft dêrnei krige Jewell as gefolch fan sûkersykte lêst fan nierfalen en oare swierrichheden. Syn frou Dana fûn him op 29 augustus 2007 dea oer de flier, doe't hja fan 't wurk werom kaam. Autopsy wiisde út dat hertklachten, de sûkersykte en dêrby hearrende komplikaasjes oarsaak fan syn dea wiene. Jewell is 44 jier woarn.
GoldenEye (film út 1995)
GoldenEye is in Britsk-Amerikaanske spionaazjeskriller út 1995 ûnder rezjy fan Martin Campbell. De haadrollen waarden fertolke troch Pierce Brosnan as geheim agint James Bond, Izabella Scorupco en Famke Janssen as Bond girls Natalja Simjonova resp. Xenia Onatopp, en Sean Bean as de smjunt Alex Trevelyan. De titel betsjut "GoudenEach", en ferwiist yn 'e film nei in Russysk romtewapen, mar is eins ôflaat fan Goldeneye, it lângoed yn Jamaika fan Ian Fleming, de geastlike heit fan James Bond. GoldenEye waard makke nei in folslein orizjineel senario.
Preproduksje
Nei't de foargeande James Bond-film, Licence to Kill, yn 1989 yn 'e bioskopen kommen wie, waard fuortendaliks úteinset mei de preproduksje fan it folgjende, santjinde diel fan 'e filmrige. Dat soe de trêde film wurde mei akteur Timothy Dalton yn 'e rol fan geheim agint James Bond, wêrmei't Dalton it kontrakt foar trije films, dat mei him ôfsletten wie, úttsjinne hawwe soe. De bedoeling wie dat de opnamen yn 1990 plakfine soene, wêrnei't de film ein 1991 yn 'e bioskopen komme soe.
Giancarlo Parretti, de algemien direkteur fan Pathé Communcations, woe de oankeappriis fan 'e studio weromkrije troch de filmdistribúsjerjochten op 'e fûnskatalogus fan MGM te ferkeapjen tsjin koartingsprizen, de distribúsjerjochten op 'e James Bond-films ynbegrepen. Danjaq, de memme-ûndernimming fan Eon Productions, dy't de oare 50% fan 'e auteursrjochten op 'e filmsearje yn besit hat, beskôge dat as kontraktbrek en spande in rjochtsaak oan. Pathé Communications kaam mei in tsjinrjochtsaak en de hiele brot kaam in tal jierren muorrefêst te sitten yn 'e rjochtbanken.
Kolofon
It begryp is ûntliend oan it Grykske wurd κολοφών (kolophoon), dat ûnder oare ‘slotstik’ betsjut. In kolofon stiet dan ek gauris efteryn it boek. In tal fan de boppesteande gegevens wurde lykwols hieltyd faker ek tsjin de titelside oer of dêrnei yn in boek opnommen. Sa’n opsomming wurdt oars gjin kolofon mar in ympressum neamd.
Prolooch
It kin de ynlieding fan in boek of in toanielstik wêze. De prolooch bestiet út in koarte, ynliedende tekst dy’t oanjout wêrom’t it boek of toanielstik skreaun is, of ferhaal wat der oan de hanneling foarôf gien is.
Marjorie, grevinne fan Carrick
Marjorie fan Carrick, grevinne fan Carrick (wierskynlik op it Kastiel fan Turnberry (Skotlân), ±1253 – Kastiel fan Turnberry? (Skotlân), koart foàr 9 novimber 1292) wie in Midsiuwsk Skotsk ealfrouwe, dy't jierrenlang yn eigen namme it greefskip Carrick regearre. Hja is benammen bekend wurden as de mem fan 'e ferneamde Skotske kening Robert I (Robert de Bruce).
Johan de Meester (1860-1931)
Wurkpaad
De Meester waard beïerdige op Eik en Duinen.
De Meester en Louis Couperus
By it fieren fan de 60-jierrige jierdei fan skriuwer Louis Couperus wie De Meester, neist Lodewijk van Deyssel en minister J. Th. de Visser, ien fan de sprekkers. De Meester love de ek oanwêzige boargemaster en Couperus. Hy neamde Van Deyssel de Amsterdamske man fan de jierren tachtich, lyk Couperus de Haachske man fan de jierren tachtich west hie.
Johan Bernard Scheffer
Libben en wurk
Scheffer wie in soan fan Johann Werner Scheffer (1730-1799) en Catharine Maria Pfluger (1731-1799). Hy wie in learling fan de skilder Johann Friedrich August Tischbein. Hy festige him yn 1788 yn Utert. Yn 1794 boaske er oan de miniatuerskilderesse Cornelia Lamme (1769-1839). Sy krigen seis bern, ûnder oaren de skilders Ary en Henry Scheffer.
Filmfestival fan Mill Valley
Hjoed de dei is de organisaasje fan it Filmfestival fan Mill Valley yn 'e hannen fan it Kalifornysk Filmynstitút (CFI). It festival biedt in platfoarm foar it yntrodusearjen fan nije Amerikaanske, mar ek bûtenlânske films by it publyk oan 'e Amerikaanske westkust. De fertoanings wurde behalven yn Mill Valley sels ek yn bioskopen yn 'e oanbuorjende plakken San Rafael, Corte Madera en Larkspur holden.
It Filmfestival fan Mill Valley hat in reputaasje fêstige foar it presintearjen fan lytse ûnôfhinklike films en dokumintêres njonken grutte en bekende studioprojekten. Elts jier komme op it no alve dagen duorjende barren mear as 200 filmmakkers en sa'n 60.000 belangstellenden út 'e hiele wrâld ôf. It oanbod oan films op it festival is ferdield oer de folgjende seksjes: Elts jier wurdt op it Filmfestival fan Mill Valley fierders de karriêre fan ferskate renommearre regisseurs, senarioskriuwers en/of akteurs beljochte.
Loire-Atlantique
Skiednis
Yn 'e tweintichste iuw gie de aktive striid yn 'e Earste Wrâldoarloch fierhinne oan Loire-Inférieure foarby, mar tsientûzenen jonge manlju út it departemint kamen om yn 'e rinfuorgen fan it Westfront. Under de Twadde Wrâldoarloch waard Loire-Inférieure ûnder de Slach om Frankryk yn 'e maityd fan 1940 beset troch nazy-Dútslân. Nei de lânings fan 'e Alliëarden yn Normanje, op D-Day, waard it departemint mei it grutste diel fan Bretanje yn augustus 1944 befrijd. Tsjin dy tiid hie de haadstêd Nantes slimme skea oprûn fan Alliëarde bombardeminten. Saint-Nazaire, dêr't de Dútsers in wichtige marinebasis fêstige hiene, bleau oant 10 maaie 1945 yn 'e hannen fan 'e besetter. Tsjin dy tiid wie de stêd folslein ferwoastge troch Alliëarde bombardeminten.
Saandam
Skiednis
Saandam ûntstie yn 1811 troch it gearfoegjen fan de plakken Eastsaandam, dat part fan de banne Eastsaan wie, en sels in eigen gemeente wie fan 1795 oant 1811, en Westsaandam, dat part fan de banne Westsaan wie. Troch de Keizerlike Oardering fan 21 oktober 1811 waard Saandam troch keizer Napoleon Bonaparte mei yngong fan 1 jannewaris 1812 útroppen ta stêd.
Saanske Skâns
De Saanske Skâns is gjin museum, mar in frij tagonklik gebiet dat yn it begjin fan de sechtiger jierren fan de tweintichste iuw ûntstien is. Yn it ramt fan stedsfernijing en fabryksútwreidings drigen der in soad histoaryske, benammen houten gebouwen, sloopt te wurden. Doe ûntstie it idee en ûntwikkelje in reservaat foar de bedrige gebouwen en bewarje de unike Saanske houtbou.
Arizona (betsjuttingsside)
"Arizona" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
The A-Team (film)
Plot
Kolonel John "Hannibal" Smith, in kommando fan 'e Army Rangers fan it Amerikaanske Leger, wurdt yn noardlik Meksiko finzen holden en mishannele troch in pear korrupte federales dy't wurkje foar de rebel generaal Javier Tuco. Smith wit lykwols sûnder folle muoite te ûntsnappen en begjint geandefoets oan 'e reis nei Tuco syn hacienda, dêr't syn maat en ûnderhearrige luitenant Templeton "Face" Peck troch Tuco trappearre is wylst er mei syn frou op bêd lei. Underwilens hat in âld-Ranger dy't ûnearfol ûntslein is, Bosco "B.A." Baracus, earne oars yn noardlik Meksiko de binde autodieven fûn dy't syn dierbere Chevrolet G20-buske stellen hawwe. Hy slacht harren allegear yninoar en stelt it buske werom. As er letter ûnderweis werom nei de grins is, komt Smith op syn paad, dy't syn buske stelle wol. B.A. is net fan doel om dat barre te litten nei alle muoite dy't er dwaan moatten hat om syn grutte leafde werom te finen, dat de moeting rint út op in konfrontaasje oant de beide mannen foar it ferstân krije dat se allebeide Rangers binne. Dan biedt B.A. oan om Smith te helpen.
Produksje
Der wie foar The A-Team in budget beskikber fan $110 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Mauro Fiore, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Alan Silvestri. The A-Team waard hast hielendal op ferskate lokaasjes yn Kanada opnommen, wêrûnder Vancouver, Kamloops, Cache Creek en Ashcroft yn 'e provinsje Britsk-Kolumbia. De measte binnendoarsênes waarden filme yn 'e Mammoth Studios yn Burnaby, in foarstêd fan Vancouver. Inkele bylden om lokaasjes fêst te stellen, waarden opnommen yn Dútslân, lykas fan 'e skyline fan Frankfurt am Main en fan it haadgebou fan it sintraal stasjon fan Keulen, dat yn 'e film trochgiet foar it sintraal stasjon fan Frankfurt.
Resultaat
De film waard nominearre foar in Teen Choice Award foar favorite simmerfilm.
Nij-Apostoalyske Tsjerke (Ljouwert)
Skiednis
It hjoeddeiske gebou fan de Nij-Apostoalyske gemeente waard yn 1933 yn gebrûk nommen. . Foar dy tiid hie de Ljouwerter gemeente in tsjerke oan de 6e Vegelingsdwersstrjitte. Dy tsjerke datearre út 1908 en waard yn 2003 ôfbrutsen.
De Klank fan de Fanfare
Fryske oersetting
De Klang der Fanfare waard yn 1990 ûnder de titel De Klank fan de Fanfare yn it Frysk oerset troch Jan de Jong. Dy 331 siden tellende fertaling waard útbrocht by Utjouwerij Fryslân, te Ljouwert.
Kastiel fan Victot
Lokaasje
It monumint stiet yn it Frânske departemint Calvados, likernôch 200 meter noardeastlik fan de tsjerke fan Victot, op de grûn fan de gemeente Victot-Pontfol.
Kathy Bates
Kathleen Doyle Bates (Memphis, 28 juny 1948) is in Amerikaanske aktrise en tillefyzjeregisseur.
The Vikings (film)
Plot
Beselsskippe fan Kitala en in oare slaaf flechtet Erik mei Morgana en Bridget de fjord del nei iepen see, mei de bedoeling om oer te stekken nei Noardumbrje. Einar komt lykwols al rillegau wer by bewustwêzen, wêrnei't sawol hy as Ragnar de efterfolging ynsette mei harren folle gruttere drakeboaten. As it wer nacht wurdt, hawwe de Wytsingen Erik-en-dy hast te pakken, mar Erik lokket harren in mistbank yn, en as se dan op folle krêft trochroeie, slacht Ragnar syn skip lek op in rots en sinkt. Ferskaten fan syn mannen komme om, en Einar-en-dy binne oerenlang besteld mei it rêden fan 'e oerlibbenen. Ragnar, dy't desoriïntearre de ferkearde kant út swommen is, komt by Erik syn boat út, en wurdt finzennommen. Neitiid ûntkomme Erik-en-dy oer de Noardsee. Einar, dy't yn 'e oertsjûging ferkeart dat Ragnar ferdronken is, jout de efterfolging mei tsjinnichheid op om syn posysje as haadman te konsolidearjen. Underweis rekket Morgana ek fereale op Erik, en hja seit ta om Aella te freegjen om frijlitten te wurden fan har ûnthjit om mei him te trouwen.
Underwilens klimt Einar nei de heechste toer, dêr't er Morgana oantreft. Hy makket har dúdlik dat er fan doel is en nim har ta frou, mar sy leit dêr tsjinyn dat se net fan him hâldt, mar fan Erik. Ek fertelt se him wat se fan preester Godwin fernommen hat, dat Einar en Erik healbruorren binne. Einar wegeret dat te leauwen, en sleept Morgana nei bûten ta, dêr't er Erik útdaget ta in twagefjocht. De beide bittere rivalen fjochtsje ta, oant Erik syn swurd brekt. Einar, dy't dan de kâns hat om him dea te slaan, wifelet as er yn it gesicht fan 'e oare ynienen de wierheid fan Morgana har wurden sjocht. Dat jout Erik, dy't noch hieltyd neat ôfwit fan harren sibskip, de mooglikheid om him yn 'e búk te stekken him de swurdskurde dy't noch oan it hânsel sit. As Einar, waans swurd him út 'e hannen fallen is, yn it stjerren leit, jout Erik him syn swurd wer oer, sadat ek hy it Walhalla yngean kin. Neitiid kriget Einar in Wytsingútfeart: syn stoflik omskot wurdt oan board fan in drakeskip pleatst, dat de see yn treaun wurdt, wêrnei't it mei fjoerpylken yn 'e brân set wurdt.
Resultaat
Nettsjinsteande de negative resinsjes ûntjoech The Vikings him yn 'e bioskopen ta in kommersjeel súkses. Yn 'e Feriene Steaten en Kanada brocht de film $6,2 miljoen op en yn alle oare lannen en territoaria nochris $7 miljoen. Yn totaal kaam dat del op in opbringst fan $13,2 miljoen wrâldwiid. Ofset tsjin it budget fan $3,5 miljoen smiet dat $9,7 miljoen winst op, hoewol't dêr de marketingkosten noch fan ôf moasten. Yn it Feriene Keninkryk wie The Vikings de op twa nei populêrste film fan 1958.
De populariteit fan The Vikings joech yn 1959 oanlieding ta de tillefyzjesearje Tales of the Vikings, dy't produsearre waard troch Douglas syn studio Bryna Productions. De film wurdt ek beskôge as oanlieding foar it meitsjen fan ferskate oare films oer de Wytsingen, wêrûnder The Long Ships, fan Jack Cardiff, en it Italjaanske Gli Invasori, fan Mario Bava.
Filmfestival fan Telluride
Programma
Troch it oanlûken fan premiêres hat it Filmfestival fan Telluride de reputaasje krigen dat it wichtich is foar de ûntdekking fan nije films en filmmakkers. Sa waard bgl. dokumintêremakker Michael Moore bekend nei't yn 1989 syn dokumintêre Roger and Me op it Filmfestival fan Telluride fertoand wie. Itselde gou foar regisseur Robert Rodriguez, waans spylfilm El Mariachi yn 1992 yn Telluride yn premiêre gie. Ek films fan fêstige regisseurs binne gauris foar it earst te sjen op it Filmfestival fan Telluride, lykas Mulholland Drive fan David Lynch (2001), Brokeback Mountain fan Ang Lee (2005), Sully fan Clint Eastwood (2016), Moonlight fan Barry Jenkins (2016) en Lady Bird fan Greta Gerwig (2017).
Kommandeur (koloniaal bestjoerder)
VOC:
Crystle Lightning
Aktearkarriêre
Oare filmrollen hie Lightning û.m. yn Older Than America (2008), njonken akteur Bradley Cooper, en yn The Red Man's View, dy't anno 2018 noch net útkommen is. Yn 2006 wurke se as stimaktrise mei oan it fideospultsje Prey, wêryn't se de rol fan Jen ynspriek, de freondinne fan 'e protagonist Tommy. Op 'e tillefyzje hie Lightning gastrollen yn ôfleverings fan 'e searjes Touched by an Angel (2001), The Game (2006), Femme Fatales (2012) en Southland (2013). Fierders wie se yn 2008 te sjen yn in ôflevering fan 'e soapsearje Days of Our Lives, en yn 2009 hie se as Tina in weromkearende rol yn trije ôfleverings fan 'e rige Tease.
Omaha Beach
Dútske ferdigening
Der wiene fiif útgongen (exits) nei it efterlân. It bêste ferdigene waard in ferhurde dyk troch in kleau nei Vierville-sur-Mer.
Lâning
De earste weach soldaten lâne om 06:30 oere. Eltse boat krige in stikje strân oanwiisd mei ynstruksjes om de obstakels op it strân te ferneatigjen en om de kliffen te bestoarmjen. De soldaten hiene krekte loftkaarten fan it strân by har, mar de werkenningspunten wiene op lân min werom te finen. Dêrnjonken soarge de straffe wyn en in sterke ûnderstream der by heechtij foar dat de boaten op hiele oare plakken telâne kamen. Sadwaande focht de earste weach soldaten op ûnbekend terrein, wylst it fjoer fan de fijân fan stellings kaam dy't hja net koene. De Amerikanen krigen mei hiel swiere ferliezen te krijen en in twadde weach waard om 07:00 oer ynset.
Prosper Lucas
Prosper Lucas skreau in skripsje dy't er presintearre op 28 augustus 1833 op de Faculté de Médecine de Paris: "De l'imitation contagieuse ou de la propagation sympathique des névroses et des mouvements".
Aleksander Fjodorovitsj Mosjaisky
Yn 1884 mislearre de earste flecht mei de iendekker (hy makke in spronkje fan sa'n tritich meter). It tastel woech 934 kg, hie in fleugeloerflak fan goed 300 m² en wie útrist mei trije stoommasines, totaal fermogen 50 Hk (2 x 20 en 1 x 10 ). Dy masines makken it tastel fierstente swier. Boppedat hiene fleugels hiene gjin kurve om lift te jaan. Om gong te meitsjen liet er it tastel fan in houten skeante ride. Mosjaisky hat noch wol eksperimintearre troch de fleugels ûnder ferskillende hoeken te setten, mooglik hie it tastel sa wol fleane kinnen, mar dat koe net yn de praktyk test wurde omdat dêr mear motorfermogen foar nedich wie en Mosjaisky hie gjin bettere motors ta foldwaan yn dy tiid.
Daniella Perkins
Karriêre
Perkins waard yn 2000 berne yn 'e stêd Anaheim, ûnder de reek fan Los Angeles, yn 'e Amerikaanske steat Kalifornje. Hja sette yn 2014 mei fjirtjin jier útein mei har karriêre as aktrise, doe't se in lyts roltsje hie yn 'e koarte film Senior Slasher. Yn 2016 hie se in gastrol yn 'e jeugdsearje Girl Meets World, en datselde jiers waard se cast yn 'e rol fan Sophia yn 'e Nickelodeon-rige Legendary Dudas.
Lugh
Besittings fan Lugh
Lugh besiet in stikmannich magyske foarwerpen, dy't troch de soannen fan Tuireann foar him wûn waarden by wize fan wearjild foar it (by fersin) deadzjen fan syn heit Cian. It wichtichste fan dy foarwerpen wie de spear fan Lugh, dy't him neffens guon myten ûnoerwinlik makke. Dat wie de taksishoutene Gae Assail (Iersk foar 'de Spear fan Assal'), dy't troch de útrop ibar ("taksis") altyd doel rekke, en troch de útrop athibar ("wer-taksis") nei de hân fan 'e werper weromkearde. Dizze spear waard ek wol ibar alai fhidbaidha neamd ("de ferneamde taksis fan 'e wâlden").
Midstrjitte 91
Midstrjitte 91 is in ryksmonumint oan de Midstrjitte 91 op De Jouwer.
Telefyzjestudio
In telefyzjestudio is in ynstallaasjeromte (oftewol telefyzjeproduksjestudio) en/of in bedriuw (oftewol telefyzjeproduksjemaatskippij), wijd oan it meitsjen fan telefyzjeprogramma's. Guon studio's binne ynrjochte foar it fersoargjen fan live-útstjoerings, en binne dan tarist mei direkte satellytferbinings. Oaren wurde brûkt foar it opnimmen fan produksjes dy't op in letter tiidstip útstjoerd wurde sille. De opbou fan in telefyzjestudio rint frij lykop mei dy fan in filmstudio, mei it ferskil dat beskate ûnderdielen spesifyk tsjinje foar telefyzje- ynstee fan filmproduksje.
De Nieuwe Gids (Nederlânsk tydskrift)
thumb|De Nieuwe Gids van 1 juni 1886 De Nieuwe Gids, útjûn troch W. Versluys yn Amsterdam, wie in Nederlânsk tydskrift. it blêd ferskynde foar it earst op 1 oktober 1885 en wie de sprekbuis fan de literêre Beweging fan Tachtich.