cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Die Another Day (film)
Plot
No mei iepentlike stipe fan sawol MI6 as de NSA folgje Bond en Jinx Graves-en-dy nei Noard-Koreä, dêr't se in loftmachtbasis ynfiltrearje en as fersteklingen meireizgje yn Graves syn frachtfleantúch as dat wer opstiget. Oan board fan it fleantúch makket Graves syn identiteit bekend oan syn heit, generaal Moon, dy't er oan board bringe litten hat. Ek fertelt er it wiere doel fan 'e Icarus-satellyt: om troch in konsintrearre sinnestriel de minefjilden en oare obstakels yn 'e Koreaanske Demilitarisearre Sône út 'e wei te reagjen, sadat de Koreaanske Folksstriidkrêften út Noard-Koreä wei it suden binnenfalle kin om dêr de Amerikaanske en Súdkoreaanske troepen te ferslaan en einlings de Koreaanske Oarloch yn it foardiel fan it noarden te besljochtsjen. Untsteld dat syn soan op it punt stiet om in konflikt te begjinnen dat samar ta de Trêde Wrâldoarloch liede kinne soe, besiket generaal Moon it plan tsjin te hâlden, mar Graves fermoardet him.
Distribúsje
De distribúsje fan Die Another Day waard yn 'e Feriene Steaten fersoarge troch Metro-Goldwyn-Mayer en yn oare lannen en territoaria troch 20th Century Fox. De film gie op 18 novimber 2002 yn 'e Royal Albert Hall yn Londen yn premiêre, mei keninginne Elizabeth II en har gemaal prins Philip, hartoch fan Edinburgh as earegasten. Die Another Day iepene dêrnei op 20 novimber yn 'e Britske bioskopen en op 22 novimber yn 'e Amerikaanske. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 12 novimber 2002 by platemaatskippij Warner Bros. Records.
Sint-Antoniuskleaster (Waldsolms)
Skiednis
Op it kleasterterrein stiet de earste yn koptyske styl boude tsjerke fan Europa. De romme tsjerke fertsjintwurdiget de koptyske arsjitektuer as in tsjerke mei in koepel en in frijsteande klokketoer en is ferdield yn in boppe- en ûndertsjerke. De tsjerke waard troch Egyptyske keunsters mei moderne ikoanen en fresko's fersierd.
It kleaster is in hûs fan gebet en meditaasje en in ûnderkommen foar muontsen en gasten, dy't treast en rêst sykje. Ek kristenen fan oare tsjerkmienskippen witte harren paad te finen nei it kleaster.
Kings of Morning
Ynhâld
As er lykwols te ticht yn 'e buert fan 'e iters komt, wurdt er opmurken troch de Honai, de Asuryske karsoldaten dy't de liifwacht fan 'e hege kening foarmje. Dy sjogge yn him in slûpmoardner of op syn minst in spion, en Kurun wurdt finzen nommen en hurdhannich ûnderfrege, en neitiid wurdt er yn syn sel troch ien fan 'e Honai ferkrêfte. Wer letter wurdt er foar prins Kouros sels brocht, dy't him leaut as er seit dat er gjin kwea yn 't sin hie, mar him likegoed kastrearret, om't syn healbroer Rakhsar him poerrazen makke hat en Kouros syn lulkens ôfreägearje moat. De wûne wurdt tichtskroeid en neitiid lit Kouros de bewusteleaze Kurun by wize fan gekoanstekkerij besoargje by syn healsuster Roshana, dy't it ommers al fan bern ôf oan foar de moade hat om ferwûne bisten te fersoarjgen oant se opbetterje. Wat Kouros net wit, is dat er dêrmei in rige foarfallen yn wurking set dy't ûnûntkomber ta syn eigen ûndergong liede sille.
Wylst Corvus mei syn troepen it Korash-berchtme oertsjocht, en Ashurnan de algemiene tsjinstplicht útroppe lit en sa in leger fan hûnderttûzenen gearbringt, smeit Orsana plannen om, sadree't kening Ashurnan mei syn leger ôfset is om 'e Macht te befjochtsjen, Rakhsar en Roshana fermoardzje te litten. Rakhsar is him dêrfan bewust, mar hy hat prikken yn it wurk steld om op 'e tiid de paleis-siggoerat te ûntflechtsjen. Op in nacht pykt er mei Roshana en in trijetal fan har fertroude slaven út. Syn suster stiet derop dat de heal dwyljende Kurun ek meibrocht wurdt, en Rakhsar moat har op dat mêd úteinlik har sin jaan. Hy hat in kontaktpersoan dy't de flechtlingen tsjin betelling troch de legere ferdjippings fan 'e siggoerat (dêr't inkeld slaven komme) nei bûten ta liede sil. It blykt Kurun syn âlde master Auroc te wêzen, mar as dy harren nei de haadyngong fan 'e siggoerat liede wol, kin Kurun him net stilhâlde en wiist er Rakhsar derop dat nimmen troch de haadyngong ûntkomme kin, om't dy dei en nacht strang bewekke wurdt. De prins beseft dan dat der ferrie yn it spul is, en stekt Auroc daliks dea. It is Kurun dy't it selskip fia selden brûkte gongen nei in sydyngong fan 'e siggoerat liedt, dêr't se by it wikseljen fan 'e wacht fuortglûpe kinne.
Alteast, dat tinke se. Want Orsana, dy't oeral yn it Asuryske Ryk eagen en earen hat, en Kouros, dy't syn eigen minsken ek nei syn hate healbroer sykje lit, witte ek fan it bestean fan it lângoed by Arimya, hoewol't se net ferwachte hiene dat Rakhsar sa dom wêze soe om him dêr te fertoanen. Sadwaande duorret it in stikmannich dagen ear't Kouros fanwegen komme kin as him te witten dien wurdt dat Rakhsar en Roshana by Arimya sjoen binne. Tsjin dy tiid beseft Rakhsar dat er te sleau west hat. As hy en syn selskipslju lykwols fuort sille, blykt it lângoed besingele te wêzen troch Kouros en syn ûnderhearrigen. Se besykje troch de besingeling te brekken, mar dat slagget inkeld Rakhsar, wylst Ushau dea rekket yn 'e gefjochten, Kurun delstutsen en foar dea efterlitten wurdt, en Roshana finzen nommen wurdt. As Rakhsar trochried, soed er ûntkomme kinne, mar hy giet werom om te sjen oft er Roshana rêde kin, ek al sjocht er yn 'e fierte noch mear troepen oankommen, dy't op it ljocht fan 'e fakkels fan Kouros syn mannen ôf komme.
Willem Sjoerds Janzen
Oersetting
Neffens in yn it Ingelsk steld brief fan Janzen oan 'e skriuwster, dat op 18 juny 2014 mei syn goedfinen publisearre waard op Bujold har blôch, kaam er foar it earst mei har wurk yn 'e kunde doe't er yn 2004 yn "in ûnderwilens opdoekte boekhannel" yn Ljouwert sûnder euvelmoed de roman The Curse of Chalion út 'e kast helle en iepensloech. Dat boek spriek him tige oan, dat hy bestelde al rillegau it ferfolch Paladin of Souls. Mar it wie it trêde boek út 'e rige, The Hallowed Hunt, dat er "it bêste boek dat ik ea lêzen haw" fûn. Yn it brief jout er oan dat er it boek troch de jierren hinne grif in stik as fiif kearen werlêzen hawwe moat.
Janzen hie al fan jongs ôf oan in fassinaasje foar taal yn it algemien en foar it Frysk yn it bysûnder hân. Hy fertelt dat er altiten al oanstriid hie om ferhalen dy't er moai fûn, yn syn memmetaal oer te setten. Sa wied er doe't er noch op 'e middelbere skoalle siet, ris úteinset mei it fertalen fan 'e klassike westernroman Desert Gold, fan 'e skriuwer Zane Grey, al brûkte er dêrby net de Ingelske orizjineel as grûntekst, mar in Nederlânske oersetting. Dat wurk makke er lykwols nea ôf. Mar doe't er sa yn 'e besnijing rekke wie fan The Hallowed Hunt, begûn er meitiid mei it idee te boartsjen om dat boek yn it Frysk oer te setten.
Clarksdale (Mississippy)
Clarksdale is it haadplak fan Coahoma County yn de Amerikaanske steat Mississippy. Clarksdale is ferneamd nei John Clark, dy't it plak mids 19e iuw stichte. Clarksdale leit oan de rivier de Sunflower yn it hert fan de Mississippydelta (Lower Mississippi Delta Region).
Roberto Torres
(6 april 1972) is in eardere Paraguayaansk fuotballer. Earder spile foar Cerro Porteño en Júbilo Iwata.
Einheitsgemeinde
In Einheitsgemeinde (betsjut: ienheidsgemeente) is in bepaalde foarm fan gemeenten yn inkelde dielsteaten fan Dútslân en Eastenryk en guon kantons fan Switserlân.
Dútslân
Yn Nedersaksen, Saksen, Saksen-Anhalt en Beieren is de Einheitsgemeinde de offisjele betsjuttenis foar in lânkringsgemeente, dy't net yn in bestjoerlike gearwurking ferbûn is, bygelyks Verbandsgemeinde yn Saksen-Anhalt, en samtgemeinde yn Nedersaksen. In Einheitsgemeinde behannelet al syn eigen administrative taken. Yn Brandenburch hjitte sokke gemeenten amtsfreie Gemeinden (amtsfrije gemeenten).
Eastenryk
Yn Eastenryk betsjut de útdrukking Einheitsgemeinde neffens de grûnwet dat alle gemeenten, ûnôfhinklik fan de grutte en soarte yndustry, deselde rjochten en plichten hawwe. In útsûndering binne de stêden mei in eigen statút. In stêd kin, as er mear as 20.000 ynwemmers hat, oanfreegje foar in bysûndere status dêr't er in bysûnder stedsrjocht bemachtigje kin, dy't dan allinnich foar dy stêd jildt.
Hueronmar
De Hueronmar (Ingelsk: Lake Huron; Frânsk: Lac Huron), is ien fan 'e fiif Grutte Marren fan eastlik Noard-Amearika, mei in oerflak fan 59.600 km². It djiptegemiddelde is 59 m, mei in djipste punt op 229 m ûnder it wetteroerflak. Op it breedste punt mjit dizze mar 295 km, en op it langste punt 332 km. As it neffens wetteroerflak metten wurdt, is it nei de Boppemar de grutste fan 'e Grutte Marren. Yn it noardwesten is de Hueronmar fia de smelle Strjitte fan Mackinac ferbûn mei de Michiganmar, dêr't it feitliken ien wetterlichem mei foarmet.
Isobaar (meteorology)
Meteorology
Op draaiende planeten, lykas Ierde, komme der lykwols nijsgjirrige effekten foar. Foar de wynrjochting is de Korioliskrêft de wichtichste. De wynrjochting dy't leadrjocht op de isobaren begjint, feroaret dêrtroch. Sadree't de lucht begjint te bewegen, krijt er in krêft leadrjocht op de rjochting fan dy beweging. De Wet fan Buys Ballot jout oan hokker rjochting. Op Ierde is op it noardlik healrûn de ôfwiking nei rjochts: by in legedrukgebiet is de rjochting fan de wyn tsjin de klok yn, en by in hegedrukgebiet mei de klok mei. Op it súdlik healrûn is de ôfwiking nei lofts en binne de ferdraaiïngs krekt oarsom. Lang om let draait de wyn almeast by oant er hast lykop rint mei de isobaren. Soks hjit in geostrofyske wyn.
Derringer
De term derringer (útspr.: ['dɛɹɪnʤəɹ], likernôch: " der -rin-dzjur") is in feralgemiene misstavering fan 'e efternamme fan Henry Deringer, in ferneamd njoggentjinde-iuwsk Amerikaanske wapensmid en makker fan lytse bûspistoalen. Hy yntrodusearre syn Philadelphia Deringer yn 1852, en dêrfan waarden neitiid withoefolle kopyen makke troch oare wapensmidden fan oer de hiele wrâld. Dêrby waard de namme gauris ferkeard stavere, en de misstavere foarm mei twa r'en rekke al rillegau ynboargere as in generike oantsjutting foar alle bûspistoalen út dy tiid. In synonym wie de term palmpistoal (ferwizend nei de palm fan 'e hân), dy't betocht waard troch Deringer syn konkurrinten om te brûken yn harren reklame. De oarspronklike Deringer wie in ienskots foarladend pistoal; doe't de patroanfjoerwapens útfûn waarden, begûn men bûspistoalen yn 'e efterladende foarm te meitsjen dy't ek hjoed de dei noch bekend steane ûnder de namme 'derringer'.
Untwerp en skiednis
In derringer is ornaris it lytst brûkbere pistoal fan in beskaat kaliber. Sokke wapens waarden yn 'e njoggentjinde iuw gauris brûkt troch froulju, om't se maklik ferburgen wurde koene yn in hântaske of by de hoasbân yn stoppe wurde koene. Derringers dy't spesifyk foar froulju ûntwurpen waarden, krigen dêrom de bynamme "mofpistoal", om't se fanwegen harren kompakte grutte ferstoppe wurde koene yn in hânwaarmer. Derringers binne gjin repetearjende fjoerwapens, mei't in repetearmeganisme sa't dat brûkt wurdt yn semy-automatyske pistoalen en/of revolvers in bûspistoal oansjenlik grutter meitsje soe, wat it hiele doel fan it wapen foarbystribbet. De oarspronklike Philadelphia Deringer wie in ienskots foarladend pistoal, mar ek nei't patroanfjoerwapens útfûn waarden, paste der yn in derringer mar ien patroan, almeast ien fan .40 kaliber. Dêrby koe de loop sydlings iepenbrutsen wurde om it pistoaltsje te laden.
In besibbe ûntwerp, dat faak mei de derringers op ien bulte smiten wurdt om't it yn gjin inkele oare standertklassifikaasje past, is it Semmerling-pistoal. Dat is in fiifskots .45 ACP-pistoal mei in hânmjittich repetearmeganisme: de loop moat mei de hân nei foarren lutsen wurde om it ôfsketten patroan derút te smiten, en dan wer tebekdrukt wurde om it folgjende patroan yn 'e keamer te krijen. Sokke pistoalen waarden oarspronklik makke foar it Amerikaanske Leger en de seldsume eksimplaren dy't tsjintwurdich op 'e private merk beskikber binne, foarmje djoere sammeldersitems fanwegen harren unike kombinaasje fan grutte sjitkrêft, fiif skotten en lytse omfang. In oar militêr pistoal dat echt in derringer wie, is de FP-45 Liberator, in .45 ACP-pistoal dat yn 'e Twadde Wrâldoarloch troch de Alliëarden ferspraat waard ûnder it ferset yn ferskate lannen.
Marije I fan Skotlân
Jonkheid yn Frankryk
Hoewol't hja har ûntjoech ta in mûlripe en tige lange jonge frou (hja wie 1.80 m, wat útsûnderlik wie foar froulju yn 'e sechstjinde iuw) en har ferseine Frâns stammere en abnormaal koart wie, koene hja it nei't it skynt goed mei-inoar fine. Op 4 april 1558 tekene Marije in geheime oerienkomst wêryn't stie dat se Skotlân en har oanspraken op 'e troan fan Ingelân neilitte soe oan 'e Frânske keninklike famylje yn it gefal dat se sûnder bern kaam te ferstjerren. Tweintich dagen letter troude se mei Frâns yn 'e Nôtre Dame te Parys, en waard de kroanprins kening-gemaal fan Skotlân.
Underwilens ûntstie der ûnder de Skotske protestanten almar mear ûnfrede oer it bestjoer fan Marije har mem, regintesse Marije fan Guise, dy't inkeld troch ynset fan Frânske troepen oan 'e macht bliuwe koe. Doe't begjin 1560 protestantske Skotske eallju by it Ferdrach fan Berwick Ingelân oprôpen om troepen nei Skotlân te stjoeren om dêr it protestantisme ta steatsgodstsjinst te meitsjen, en in Hugenoatske rebûlje yn Frankryk (it saneamde Trelit fan Amboise) it de Frânsen ûnmooglik makke om fersterkings nei Skotlân te stjoeren, late dat ta koartseftich oerlis tusken Frankryk en Ingelân. Nei de dea, op 11 juny 1560, fan Marije fan Guise, kaam de Frânske posysje yn Skotlân hielendal faai te stean. Op 6 july waard dêrom mei de Ingelsen it Ferdrach fan Edinburch sletten, wêrby't Ingelân syn troepen weromloek en Frankryk Elizabeth erkende as rjochtlike keninginne. It wie de bedoeling dat Skotlân him ek by it ferdrach oanslute soe, mar de santjinjierrige Marije wegere it te tekenjen.
Finzenskip yn Skotlân
Op 19 april 1567 krige Bothwell in stik as fiifentweintich eallju en biskoppen safier dat se it Bûn fan Ainslie Tavern tekenen, wêryn't se deryn tastimden om him te stypjen yn syn doel om mei de keninginne te trouwen. Fan 21 oant 23 april besocht Marije har soan yn Stirling foar de lêste kear. Underweis werom nei Edinburch waard hja op 24 april miskien mei har eigen goedkarring, mar miskien ek tsjin har wil ûntfierd troch Bothwell en syn soldaten. Hja waard meinommen nei it Kastiel fan Dunbar, dêr't Bothwell har mooglik ferkrêfte. Op 3 maaie makke Bothwell mei in skieding in ein oan syn earste houlik (mei Jean Gordon, de suster fan Huntley). Op 6 maaie kearden Bothwell en Marije tegearre werom yn Edinburch, dêr't se op 15 maaie by in protestantske tsjinst trouden.
Finzenskip yn Ingelân
Marije sels waard ûnderwilens goed yn 'e rekken holden troch Elizabeth har siktarissen sir Francis Walsingham en William Cecil, baron Burghley, dy't spionnen yn har hofhâlding pleatst hiene. Yn 1571 kaam sa it Ridolfi-komplot oan it ljocht, wat in plan wie om Elizabeth as keninginne te ferfangen troch Marije mei de help fan 'e hartoch fan Norfolk en Spaanske troepen. Fan gefolgen waard Norfolk terjochtsteld, en it Ingelske parlemint naam in wet oan dy't Marije útsleat fan 'e Ingelske troanopfolging. Nei't yn 1583 in nije gearspanning, it Throckmorton-komplot, ûntdutsen waard, yn 1585 folge troch in plan om Elizabeth te fermoardzjen wêrby't Marije har agint Thomas Morgan belutsen wie, waard Marije yn it mei in slotgrêft omjûne Kastiel fan Chartley ûnder it strangere tafersjoch pleatst fan sir Amias Paulet.
Terjochtstelling
De boal miste har nekke mei syn earste slach, en rekke ynstee har efterholle. Mei de twadde slach fan 'e bile waard de keninginne ûnthalze. Neitiid hold de boal, in man dy't himsels fan Bull neame liet, har ôfsleine holle oan it hier omheech en sei: "God save the Queen." Op dat stuit bliek dat Marije in brúnhierrige prúk droech en foel har holle mei tige koart griis hier op it skavot. It lytse hûntsje fan 'e keninginne, in Skyeterriër, skynt him ûnder har rokken ferskûle te hawwen, en ferhipte it om dêrwei foar 't ljocht te kommen en syn bazinne te ferlitten oant er der mei geweld ta'n út sleept waard, wylst er tsjin dy tiid ûnder Marije har bloed siet. It hûntsje waard ôffierd om wosken te wurden, en om relikwyejagers te dwerseidzjen waarden al Marije har klean, it blok en alles dêr't hja op blet hie, ferbaarnd yn it hurdstee fan 'e seal.
1980-er jierren
De 1980-er jierren, ek oantsjut as de tachtiger jierren en de jierren ’80, wiene in desennium fan 'e 20e iuw neffens de Gregoriaanske kalinder. Rekkenkundich sjoen begûn it op 1 jannewaris 1981 en duorre it oant en mei 31 desimber 1990, mar yn 'e regel wurdt ornearre dat it duorre fan 1 jannewaris 1980 oant en mei 31 desimber 1989. Dit desennium belibbe in lêste oplibbing fan 'e Kâlde Oarloch foar't dat wrâldwide konflikt belune en tsjin 1990 praktysk ta in ein kaam mei de ûntmanteling fan it Izeren Gerdyn en de Fal fan de Berlynske Muorre. Yn it Midden-Easten kamen ûnder de Earste Intifada de Palestinen yn 'e besette gebieten yn opstân tsjin 'e Israelyske oerhearsking, wylst eastliker de Iraaksk-Iraanske Oarloch frijwol it hiele desennium trochgie. Fierders briek de AIDS-epidemy út, wie der hongersneed yn Etioopje en waard de grûnslach lein foar lettere konflikten, mar tagelyk klaude de wrâldekonomy wer by de wâl op en wie der in soad technologyske foarútgong.
Korioliskrêft
Foarbyld
Op de ûnderste animaasje wurdt de sitewaasje sjen litten fan in waarnimmer dy't op de tafel stiet, de reade stip. Dy waarnimmer draait mei it draaien fan de tafel mei en is dus part fan it draaiend systeem. Foar dy waarnimmer sjocht it der út as soe de biljertbal earst nei him ta rôlje. Dêrnei wykt de biljertbal ôf, en liket it derop as der in net te ferklearjen krêft op wurket. De baan dy't de biljertbal oer de draaiende tafel makket, wurdt oanjûn is de giele kromme line. Om utens sjoen is dy line gewoan in rjochte line.
Oskysk-Umbryske talen
Skiednis
It Oskysk wie de taal fan 'e Samniten, in machtige federaasje fan stammen dy't har fûleindich fersetten tsjin ûnderwerping. De Romeinen wiene tachtich jier dwaande om harren yn 'e Samnityske Oarloggen te ferslaan, fan 370 f.Kr. oant 290 f.Kr. Ek neitiid wist de Oskyske taal him noch langere tiid te hanthavenjen. Yn 'e ruïnes fan Pompeii tilt it bygelyks op fan 'e Oskyske ynskripsjes; men kin it dêr oantreffe yn 'e foarm fan ynkurven teksten op winkels (lykas 'Bakkerij', 'Slachterij' en sa) en opdrachten op iepenbiere gebouwen.
Desert Gold (roman)
Eftergrûn
Op it mêd fan Desert Gold wiene Hitchcock syn yngrepen net sa yngeand as by guon oare boeken, mar dochs drukte er noch dúdlik syn stimpel op it wurk. Yn it foarste plak karde er Grey syn titel The Ranger of Forlorn River ôf en ferfong dy troch Desert Gold ("Woastyngoud"). Fierdersoan swakke er eltse ferwizing nei seksualiteit en in grut part fan it geweld ôf, wylst de klimaktyske slaanderij oan 'e ein fan it boek hielendal fuortsnien waard. Der waard net mear flokt, de typyske dialektyske petearstyl fan 'e cowboys waard omset ta gewoan Amerikaansk-Ingelsk, en de dialooch waard op in soad plakken feroare sadat de personaazjes no seine wat Hitchcock fûn dat se sizze moasten. It wiene meast subtile oanpassings, mar al mei al waard it ferhaal dat Grey fertelle woe út 'e foegen skuord en ferwrongen.
Prolooch
Desert Gold set útein mei in prolooch wêryn't in ienlike goudsiker yn 'e ûnmeilydsume woastyn fan súdlik Arizona omdoarmet. Hy neamt himsels Cameron (yn Desert Gold) of Cardashan (yn Shower of Gold), en hat him nei de woastyn bejûn om't de iensumens dêre him helpt om syn oantinkens yn libben te hâlden. It binne de oantinkens oan Nell, in tsjeppe jongfaam, mei wa't er omslein hat doe't er in wylde jongfeint wie, en by wa't er in bern oanset bliek te hawwen nei't er sels op 'e siik nei wurk fier fan hûs swalke wie. Yn in tiid dat it krijen fan in bern bûten it houlik om in freeslike skande wie dy't jins libben ferrinnewearje koe, besocht it fanke wanhopich om Cameron te berikken, dat er mei har trouwe koe foar't har skande foar eltsenien te sjen wêze soe, mar har brieven berikten him te let. Tsjin 'e tiid dat se him einlings en te'n lêsten fûnen, en hy him halje-trawalje werom nei hûs hastige, wie de poppe, in famke dat ek Nell neamd wie, al te wrâld kommen en hiene mem en dochter harren thús ûntflechte yn in fergees besykjen om oan 'e rabberij te ûntkommen en yn in oar wenplak yn it Westen in nij bestean op te bouwen. Cameron helle in troufergunning en reizge har efternei, mar rekke it spoar bjuster en bedarre jierren letter yn súdlik Arizona.
Roman
Dochs smyt de oerwinning yn 'e slaanderij foar Gale net folle op, útsein in foldien gefoel. Al syn takomstdreamen yn Forlorn River binne ferswûn en syn oankommende skoanheit Belding, ienris in man fan kwizekwânsje, is troch syn deilisskip mei de Chases ruïnearre. Dan nimt Yaqui him mei nei de boppe-ein fan 'e delling, dêr't se tegearre de rotsheuvels beklimme dy't nei't sein wurdt noch nea troch in blanke beklommen binne. Yaqui hie sein lluvia de oro, "in rein fan goud", mar it earste dat Gale sjocht as er boppe oankomt, is de boarne fan 'e Forlorn River. Op dat stuit beseft er dat as er hjir syn lânclaim makket, hy de streaming fan 'e rivier ferlizze kin, en dan is alle dammebouwerij fan 'e Chases om 'e nocht. Dan smyt Yaqui him in nuveraardich swier stienklompke ta, dat fol goud blykt te sitten, krekt as alle stienklompkes om him hinne. Mar in lytse piramide fan stiennen wiist op in eardere lânklaim; Gale wurdt even kjel, oant hy en Yaqui it grêf fan in pear goudsikers fine. Deunby leit op in richeltsje in doaske mei dêryn in stik papier, dêr't mei bloed op skreaun stiet: As Gale it papier omdraait, blykt it in ûndertekene troufergunning te wêzen fan Robert Burton en Nell Warren.
Thomas More
Thomas More, yn Grut-Brittanje bekend as sir Thomas More (Londen, 7 febrewaris 1478 - dêre, 6 july 1535), wie in Ingelsk abbekaat, filosoof, skriuwer, steatsman en humanist. Hy tsjinne de Ingelske kening Hindrik VIII as kânselier (1529-1532), mar dy liet him úteinlik dochs ûnthalzje, om't er wegere te erkennen dat de macht fan in kening yn eigen lân boppe dy fan 'e paus gie. Hy waard yn 1935 hillich ferklearre.
Hans Knoop
thumb|Hans Knoop (rjochts) Hans Knoop (Naarden, 1943) is in Nederlânsk sjoernalist dy't fral bekend waard troch de rol dy't er spile by it ûntmaskerjen en de arrestaasje fan de oarlochsmisdiediger Pieter Menten.
Libben
Yn 2007 begûn Knoop in rjochtssaak tsjin Het Parool, âld-haadredakteur Erik van Gruijthuijsen en sjoernalist Bart Middelburg. De rjochter oardielde dat de term sjacheraar, sa't Middelburg Knoop neamd hie, net antysemitysk wie.
Dr. No (film)
Plot
John Strangways, de liedende geheim agint fan 'e Britske ynljochtingetsjinst MI6 yn 'e Britske koloanje Jamaika, wurdt fermoarde, tegearre mei syn sekretaresse. Neitiid wurdt syn wente troch de moardners trochsocht, dy't ferskate dossiers stelle en de beide liken weiwurde litte. As M, it haad fan MI6 yn Londen, berjocht kriget fan 'e mysterieuze ferdwining fan Strangways, jout er geheim agint James Bond opdracht om 'e saak te út te sykjen. Hy fertelt Bond dat Strangways dwaande wie mei in ûndersyk nei de opsetlike behindering fan it romtefeartprogramma fan 'e NASA op 'e Amerikaanske basis Cape Canaveral yn Floarida, troch radiofersteuring dy't ôfkomstich liket te wêzen fan Jamaika. De Amerikaanske ynljochtingetsjinst CIA hat ek in man nei Jamaika ta stjoerd, Felix Leiter, en Bond moat mei dyselde gearwurkje.
As Bond op Jamaika arrivearret, wurdt er op 'e lofthaven fan Kingston oansprutsen troch in Jones, dy't úthâldt de sjauffeur te wêzen dy't troch de koloniale oerheid stjoerd is om him ôf te heljen. Bond, dy't wit dat er net ôfhelle wurde soe, stapt likegoed by de man yn 'e auto, mar as er syn sjauffeur letter op in stil plakje oermânsk wurdt, docht de man selsmoard troch yn in mei syanide tamakke sigaret te biten. Nei't Bond him melden hat by de koloniale autoriteiten, wurdt er troch Pleydell-Smith, de earste sekretaris fan it koloniaal bestjoer, rûnlaat yn 'e wente fan Strangways. Dêr ûntdekt er bewiis dat Strangways koartby grûnmeunsters ûndersykje litten hat troch in befreone geolooch, professor Dent.
Untfangst
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Dr. No in tige heech goedkarringspersintaazje fan 95%, basearre op 58 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Mei mear as genôch fan 'e humor, aksje en eskapistyske spanning dêr't de searje letter om bekend komme soe te stean, byt [de film] yn styl it spits derôf." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Dr. No in goedkarringspersintaazje fan 78%, basearre op 8 resinsjes.
Sipke Hoekstra
Sipke Hoekstra (Ljouwert, 13 july 1976) is in Frysk komponist.
Brief fan Kolumbus
Ynhâld
Hy beskriuwt fierdersoan de lânseigen befolking dy't er met hat, de Arawakken (dy't er oantsjut as "Yndianen", wêrmei't er sûnder erch in hiel ras yn ien kear in nije namme tapartet). Dêrby leit er de klam op harren hearrigens en freonlikens, en spekulearret er oer de goede foarútsichten om harren ta it roomsk-katolisisme te bekearen. Teffens ferhellet er dat der ûnder de Arawakken grute wurdt fan in ras fan minske-itende meunsters dat deunby tahâlde soe (nei alle gedachten de Kariben, fan wa't bekend is dat se kannibalen wiene), al seit Kolumbus sels neat fan sokke praatsjes te leauwen en ferwiist er it ferhaal nei it ryk fan 'e fabels.
Lúksemboarchsk
Taalpriuwke
thumb|thumbtime=16.1|right|De Kriipswée – De krabbewei – fan Franz Binsfeld
Geslachten en namfallen
It Dútsk hat fjouwer namfallen: nominatyf, genetyf, datyf en akkusatyf. It Lúksemboarchsk hat gjin genetyf. In Dútske sin as Der Hut meines Vaters (de hoed fan ús heit) wurdt yn it Lúksemboarchsk oerset as den Hutt vu mengem Papp of mengem Papp säin Hutt. Yn it Lúksemboarchsk wurdt tusken nominatyf en akkusatyf gjin ferskil makke.
Wurdskat
De measte wurden binne tige nau besibbe oan wurden út it Standertdútsk. Sokke wurden ferskille yn útspraak en skriuwwize net in protte fan elkoar of hielendal net. Der binne ek wurden dy’t sterk fan de Standertdútske fariant ôfwike, mar wol sterk oerienkomme mei wurden út oare Dútske dialekten. In foarbyld is 'Gromperen' (ierdappels), dy’t yn it Standertdútsk 'Kartoffeln' hite, mar bygelyks yn it Palterske dialekt 'Grumbeere' neamd wurde. Der binne ek Germaanske wurden dy’t allinnich mar yn it Lúksemboarchsk foarkomme. It wurdsje 'barlucken' (skeelsjen) hat yn oare Germaanske talen of dialekten gjin wjergader. In pear wurden komme oerien mei it Nederlânsk, bgl. it wurdsje 'Geck' (gek).
Mille Lacs-Yndianen
De Mille Lacs-Yndianen (Ingelsk: Mille Lacs Indians; Odjibwe: Misi-zaaga’iganiwininiwag) foarmje in histoarysk folksdiel fan 'e Odjibwe (Ingelsk: Ojibwe), dy't ek wol Tsjippewa (Chippewa) neamd wurde, in grut Algonkwynsktalich Yndiaansk folk út it gebiet fan 'e Grutte Marren yn 'e Feriene Steaten en Kanada.
De Mille Lacs-Yndianen ûntstiene út in ferraning fan trije Yndianetroepen: Oarspronklik wennen de Boppemarder Tsjippewa en de Mississippy-Tsjippewa yn Opper-Michigan, mar fanwegen tanimmende befolkingsdruk, begearte nei in grutter oandiel yn 'e lukrative pelshannel mei de Frânsen, en oanboazjende ynterne ferdieldheid feroarsake troch it preekjen fan it kristendom troch Frânske jezuïten begûn in oansjenlik diel fan harren yn 1737 yn westlike rjochting fuort te tsjen, it binnenlân yn fan wat no Wiskonsin en Minnesota is. Troch de oerwinning fan 'e Mille Lacs-troep fan Boppemarder Tsjippewa en de Mille Lacs-troep fan Mississippy-Tsjippewa yn 'e Slach by Kathio, yn 1750, krigen dy it doe foar it sizzen yn 'e krite fan 'e Mille Lacs-mar yn eastlik sintraal Minnesota. Mar om't beide partijen dy mar as in tige hillich plak beskôgen, waard der, neffens de mûnlinge oerlevering fan 'e Mille Lacs-Yndianen, koarte tiid letter in gearkomste belein om oer frede te praten.
Lexicon Frisicum
Folkskultuer
Halbertsma hie in soad belangstelling foar taal. Hy wie bygelyks ek dwaande mei it Mid-Nederlânsk en oare talen. De leksikograaf Anne Dykstra beskreau yn syn promoasje hoe’t Halbertsma net allinne it moderne Westerlauwersk Frysk opnaam, mar ek it Easterlauwersk en Noardfrysk en sels it Aldfrysk, al hat er fan dat lêste net in hiel soad wurden opnommen. Halbertsma gie derfan út dat it moderne Ingelsk in grut part fan syn wurdskat út it Frysk ûntliend hie. Halbertsma bestege in soad oandacht oan wurden dy’t mei folkskultuer te krijen hiene. Neffens Dykstra, dy’t promovearre op Joast Halbertsma, past it yn it kulturele nasjonalisme fan dy tiid dat er niget hie oan folksaardige gebrûken, byleauwe en soksoarte dingen. Yn taal koe neffens Halbertsma kultuer en skiednis weromfûn wurde. Westgermaanske talen en harren skiednis wiene neffens him allinnich te begripen mei in goede kennis fan it Frysk. Dêrom joech er in soad omtinken oan de etymology fan Fryske wurden. Sa beskreau er de oarsprong fan de wurden en ferwiisde dan nei itselde wurd yn oare talen, fan Yslânsk en Goatysk oant Ingelsk en Gryksk. De Grouster Halbertsma wie dûmny yn Dimter, mar hie in pleats yn Warkum. Omdat hy yn dy tiid noch gjin oare boeken rieplachtsje koe, moast er minsken befreegje oer wurden. Sa frege Halbertsma bygelyks boeren en fiskers fan alles oer harren berop. By sokke petearen hie er in skriuwboekje by de hân.
Benefisium
Tsjerklik rjocht
Foar de fyfde iuw waard der allinne sprutsen fan ien ynkommen fan in bisdom. Dêrnei waarden guon saken foar it libben yn lien oanbean oan geastliken. Dat woeks út ta in geastlik amt (offisium) mei dêroan it rjocht op it ynkommen út de prebinde ferbûn. It ynkommen kaam fan de opbringsten fan skinkingen, bygelyks fan grûn, fan leauwigen. Dat ynkommen waard opgarre troch op in fêst plak en op fêste tiden missen te hâlden oan in dêrfoar ornearre alter. Dat koe bygelyks in alter fan in skutterij of bruorskip wêze.
Isabel Ruiz Lucero
Libben en karriêre
Nei de middelbere skoalle mei goed gefolch ôfrûne te hawwen, learde Ruiz troch yn kompjûterkunde, mar hja briek har stúdzje ôf om Lucero te helpen by de mantelsoarch foar syn deminte pake en beppe. Yn 2006 rjochte Ruiz mei Lucero it multymediabedriuw Heaven Sent Gaming op, dêr't hja noch altyd (2015) wurksum is, as direktrise, COO, en keunstneresse. Sy en Lucero binne ferantwurdlik foar de measte publikaasjes fan it bedriuw.
Aurra Sing
Fiktive biografy
Letter wurdt Sing ynhierd troch it ûnderwrâldfiguer Ziro de Hutt om senator Padmé Amidala fan Naboo te fermoardzjen, dy't er ferantwurdlik hâldt foar syn finzenskip. De slûpmoard op Padmé wurdt lykwols oant twaris ta feridele troch Ahsoka, dy't Sing wer op 'e hakken sit. Nei de twadde kear wurdt Sing yn 'e hechten nommen en as finzene oerbrocht nei Coruscant, de haadstêd fan 'e Galaktyske Republyk. Hja wit letter lykwols te ûntsnappen, wernei't se mei it team fan 'e preemjejager Cad Bane dielnimt oan 'e oanslach op 'e sit fan 'e Galaktyske Senaat. Se nimme ferskate senators yn gizeling en witte dêrmei de befrijing fan Ziro de Hutt de beävensearjen foar't er harren slagget om te ûntkommen.
Miklós Béla Hoffer
thumb|left|175px|Madonna mei bern (1939) yn [[Dronryp]] Miklós Béla Hoffer (Boedapest, 24 oktober 1910 – Grins, 7 oktober 1987) wie in Nederlânsk tekenlearaar en byldhouwer.
St. Helen's Bishopsgate
De St. Helen's Bishopsgate is in protestantske tsjerke oan de Bishopsgate yn it histoaryske hert fan de Ingelske haadstêd Londen.
Skiednis
De goatyske tsjerke waard yn de jierren 1891-1893 restaurearre. De tsjerke is ien fan de net folle tsjerken dy't de Grutte brân fan Londen yn 1666 en de bommen op de stêd yn de Twadde Wrâldkriich oerlibbe. Yn 1992 en 1993 waard de tsjerke lykwols swier skeind troch it ôfgean fan IRA-bommen yn de omjouwing. It dak fan de tsjerke waard optild, alle ruten sneuvelden, wêrûnder in midsiuwsk raam. De krêft fan de bommen skansearren boppedat it oargel en de tombe fan Sir Julius Caesar Adelmare.
Hermann Hesse
Wurk
In lytse karút
Katedraal fan de Hillige Mem Gods (Gjûmri)
Skiednis
De bou fan de katedraal fûn tusken 1873 en 1884 plak.
Feodorovski-katedraal (Pûsjkin)
Tydlike tsjerke
Yn 1895-1896 waard yn it gebiet fan de Egyptyske Poarte fan Tsarskoje Selo it keizerlike rezjimint fan de tsaar stasjonearre. Foar it rezjimint waarden houten barakken boud. Ek de russyske garde, dy't ferantwurdlik wie foar de bewaking fan de tsaar, hie dêr de kazerne.
Oan it begjin fan 1909 waard in tydlike tsjerke ynrjochte yn ien fan de nije gebouwen foar it rezjimint. De yn febrewaris 1909 ynwijde tsjerke waard konsekrearre yn de namme fan Sint-Serafim fan Sarov.
Nei 1917
Dútske artillery soarge foar grutte skea oan it gebou yn de Twadde Wrâldkriich, Yn de muorren fan de noardlike en westlike gevels sieten gatten, it dak wie der slim oan ta en de grutte koepel waard ferneatige. It argyf gyng ferlern doe't de tsjerke útbaarnde. Neffens guon ferslaggen waard de benedentsjerke nei de kriich brûkt om griente yn op te slaan. Yn 1962 waarden de oanbousels fan de katedraal opblaasd en de rest fan wat der fan de katedraal oerbleau waard brûkt troch klimmers om te trainen.
Andersen's Folksforhalen en Mearkes
Yn syn Foarwird jout Tamminga oan dat it net in oersetting is fan in besteande Deensktalige mearkebondel, mar in op eigen manneboet byinoarsochte samling. "Sechstjin fen hwet wy syn bêste en for ús doel gaedlikste mearkes en forhalen achten, hawwe wy hjir sa deun mûglik oan it Deenske origineel oerset. [...] Dat èn jong èn âld der wille en genot fen hawwe mei, lyk as de oersetter dat fortalenderwize al hie."
Laon
Midsiuwen
De stêd wie fan de 11e iuw ôf hielendal mei fersterkings omfieme, dy't oant hjoed-de-dei yn in opmerklik goede steat bewarre bleaun binne.
Davis Entertainment
Skiednis
Davis Entertainment waard yn 1984 oprjochte troch filmprodusint John Davis. It bedriuw hat trije difyzjes: spylfilm, ûnôfhinklike film en tillefyzje. It ûntwikkelet en produsearret spylfilms en tillefyzjefilms en tillefyzjesearjes foar grutte Hollywood-studio's, ûnôfhinklike filmdistributeurs, tillefyzjenetwurken en keabeltillefyzjestjoerders. Davis Entertainment hie yn it ferline lange tiid in kontraktuële ôfspraak mei de grutte studio 20th Century Fox, wêrby't it bedriuw it rjocht hie as earste in kar te meitsjen út 'e nije projekten fan Fox.
Stasjon Wolvegea
thumb|Stasjon Wolvegea yn 2007 Stasjon Wolvegea is in spoarstasjon oan it spoar fan Swol nei Ljouwert. It stasjon waard iepene op 15 jannewaris 1868. It Stasjonsgebou is boud yn 1865, type SS fjirde klasse.
Tieton (Washington)
Tieton is in plak (city) yn Yakima County yn de steat Washington, Feriene Steaten 26 km noardwestlik fan Yakima. It plak hie neffens de folkstelling fan 2010 in ynwennertal fan 1191 waard offisjeel in gemeente op 5 juny 1942.
Beb Mulder
Libben en wurk
Mulder syn grutste wurk is Luchtspiegeling (1998), in silhûet fan kortenstiel fan de Uniastate yn Bears.
Ella Enchanted (film)
Plot
Koart nei't Ella fan Frell yn it keninkryk Lamia te wrâld kommen is, wurdt se troch de arrogante en yrritante fee Lucinda Perriweather bejeftige mei it "geskink" fan hearrigens. Fan gefolgen wurdt se troch magy twongen om altyd fuortendaliks te dwaan wat har sein wurdt. It docht al rillegau bliken dat dat geskink eins in flok is, dêr't de opgroeiende Ella slim ûnder te lijen hat. It bliuwt in geheim fan Ella, har mem Eleanor en harren hûsfee Mandy, en as Eleanor op in stuit slim siik rekket, draacht se de fjirtjinjierrige Ella op har stjerbêd op om nea mei immen útsein Mandy oer de flok te praten, om't it, as soks bekend wurde soe, perfoarst tsjin har brûkt wurde sil.
Jierren letter wertrout Ella har heit mei Olga, in rike ealfrouwe. Hja mei Ella fuortendaliks net lije, en Ella is sels likemin bot ynnommen mei har nije styfmem. Ta oermjitte fan ramp bringt Olga twa foardochters út in earder houlik mei, de oant yn 'e grûn bedoarne Hattie en Olive. De jongste, Olive, is net de helderste stjer oan it firmamint, mar de âldste, Hattie, ûntdekt al rillegau dat der wat aparts mei Ella is, dat makket dat se alles dwaan moat dat har as direkt befel opdroegen wurdt. Hja begjint dêr fuortendaliks misbrûk fan te meitsjen. Nei't har heit ôfset is op in lange reis, wurdt Ella har libben sa ta in hel.
Underwilens wurdt Benny, dy't ûnder in steapel oare boeken efterbleaun wie yn it argyf, by it ôffal smiten om't syn bledsiden leech binne. Hy wurdt fûn troch Slannen, dy't mei Koopooduk, Brumhilda en in stikmannich elven yn 'e haadstêd arrivearre is. Benny fertelt dat Ella finzen sit, en Slannen-en-dy beslute har te befrijen. Dêrfoar krije se help fan Nish en twa oare ogers, dy't de haadstêd ynkrongen wiene om prins Char te fermoardzjen. Mei syn allen kringe se de tsjerkers yn, dêr't se Ella frijlitte. Neitiid lit Benny sjen dat prins-regint Edgar de keningskroan fan Lamia ynsmaard hat mei fergif, sadat Char omkomme sil sadree't er kroane wurdt.
Produksje
As produsinten wiene Susan Miller en Jane Startz by it projekt belutsen foar de filmstudio's Blessington Film Productions en Jane Startz Productions. De film wie in Amerikaansk-Britsk-Ierske ko-produksje, dêr't in budget fan $31 miljoen foar beskikber wie. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan John de Borman, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Nick Glennie-Smith. De opnamen fûnen plak yn Ierlân, yn 'e Ardmore Studios yn Bray en op lokaasje yn Wicklow en Kiltegan, by de berch Luggala en yn it lânhûs Killruddery House, ek yn Bray.
Distribúsje
De distribúsje fan Ella Enchanted waard fersoarge troch Miramax Films. De film gie op 9 april 2004 yn premiêre yn 'e Amerikaanske bioskopen, mar kaam pas op 17 desimber fan dat jier út yn it Feriene Keninkryk en Ierlân. It byhearrende soundtrackalbum dat op 6 april 2004 by platemaatskippij Hollywood Records ferskynde, omfettet û.m. de nûmers Respect (fan Aretha Franklin) covere troch Kelly Clarkson, Somebody to Love (fan Queen) en Don't Go Breaking My Heart (fan Elton John en Kiki Dee), beide covere troch Anne Hathaway en Jesse McCartney.
Dmitri Donskoj
Striid tsjin de Gouden Horde
Under it tritichjierrige regear fan Dmitri begûn de Mongoalske oerhearsking fan de Rûs ôf te broazeljen. De posysje fan de Gouden Heap rekke troch boargerkriich en opfolgingskwestjes jimmeroan mear ferswakke. Dêr makke Dmitri gebrûk fan troch de Tataren iepenlik út te daagjen en hy liede in earste militêre oerwinning op de Mongoalen. Mamai, in mongoalske generaal dy't ek op de troan longere, besocht Dmitri dêrfoar te straffen en stjoerde yn 1378 in leger, mar Dmitri's troepen fersloegen syn mannen yn de Slach by de Vozja-rivier. Twa jier letter liede Mamai persoanlik in grutte striidmacht tsjin Moskou; Dmitri kaam de striidmacht yn 'e mjitte en fersloech Mamai by Kûlikovo.
Star Trek III: The Search for Spock
Star Trek III: The Search for Spock is in Amerikaanske science fiction-film út 1984 ûnder rezjy fan Leonard Nimoy, mei yn 'e haadrollen William Shatner en DeForest Kelley. De ûndertitel betsjut "De Syktocht nei Spock". It ferhaal folget de bemanning fan 'e USS Enterprise by harren weromkear nei de nije wrâld Genesis dêr't se it stoflik omskot fan Spock efterlitten hawwe. It is harren nammentlik dúdlik wurden dat dokter McCoy it bewustwêzen fan Spock yn him draacht, en tegearre mei it lyk moat dat nei Spock syn thúsplaneet Vulcanus brocht wurde. Star Trek III: The Search for Spock makket diel út fan in byinoar hearrende trilogy binnen de Star Trek-filmsearje, dy't begjint mei Star Trek II: The Wrath of Khan (1982) en einiget mei Star Trek IV: The Voyage Home (1986). Star Trek III: The Search for Spock krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy en wie kommersjeel súksesfol yn 'e bioskopen, mar waard as in dúdlik mindere film beskôge as it foargeande diel The Wrath of Khan.
Plot
Kirk besiket fan admiraal Morrow tastimming te krijen om mei de USS Enterprise werom te reizgjen nei Genesis, mar dy hat neat op mei Vulcaanske mystyk en wol dêr neat fan witte. Hy warskôget Kirk dat er syn eigen karriêre stikken makket as er mei sokke flauwe kul op 'e lapen komt. Kirk glimket wat en jout him gelyk en seit dat er it oan Spock ferplichte wie om it te besykjen. Hy lit Morrow sûnder euvelmoed efter en dy sjocht dan ek raar op as Kirk mei help Scott, Sulu, Chekov en Uhura dokter McCoy befrijt en de USS Enterprise stelt. De spiksplinternije USS Excelsior wurdt efter harren oan stjoerd, mar de Stjerrefloat hat sa dom west om Scott oer te pleatsen nei de Excelsior, en troch syn sabotaazje komt dat skip dan ek net fier.
Produksje
De opnamen sette op 15 augustus 1983 útein. Alle sênes op ien nei waarden opnommen yn 'e studio, ta argewaasje fan kameraregisseur Correll. Dy woe de sênes op Genesis filmje op it Hawaïaanske eilân Kauaï en dy op Vulcanus yn it Kalifornyske Steatspark Red Rock Canyon, mar dêr wie it budget te krap foar. Star Trek III: The Search for Spock wie de earste film dy't Nimoy regissearre, en hy sei letter dat er bliid wie dat syn eigen rol yn 'e film sa beheind wie, om't er de hannen mear as fol hie mei de rezjy. Yn 'e postproduksje waarden special effects tafoege troch Industrial Light & Magic (ILM) fan George Lucas.
Takao Kobayashi
Wurk
Takao Kobayashi is professor oan it Interdisciplinary Graduate School of Science and Engineering. Dêrnjonken wurket er by Mitsubishi Chemical Corporation.
Arch Enemy
Skiednis
Arch Enemy waard yn 1995 oprjochte troch Michael Amott, earder lid fan Carcass en Johan Liiva earder fan Carnage. Arch Enemy is foaral bekend om de froulike grunts (sangstyl) yn't plak fan de gebrûklike manlike grunts, mar yn de begjin jierren wie it Johan Liiva dy't de sang die. Hja namen trije albums op foardat Angela Gossow de sang yn 2000 oernaam; Wages of Sin wie it earste album mei Gossow. Yn 2014 waard bekend dat Gossow ophâlde moast fanwegen problemen; sy waard ferfongen troch Alissa White-Gluz dy't oerkaam fan de Kandadeeske band The Agonist. Arch Enemy hat op alle trije de grutte Fryske metalfestivals spiele, Wâldrock 2002, Dokk'em Open Air 2012 en yn 2017 stiene hja op it poadium fan Into the Grave, op it aldehouster tsjerkhôf yn Ljouwert.
It Grutte Gesicht
It keunstwurk stiet yn in wetterpartij oan de Haskerfjildwei by de tagong nei de wenwyk Wyldehoarne. It keunstwurk riist op út it wetter wêryn it wjerspegele wurdt. De donkere foarmen fan it antlit stekke ôf tsjin de wolkeloft. At de fontein oan stiet folje wetterstrielen de ûntbrekkende helt fan it byld. Op it flak dêr't it gesicht oergiet yn wetter foarmet de wetterskieding fan it gebiet. It gesicht pompt sa'n 4000 m³ yn it oere omheech út de polders oan de noardeastkant fan De Jouwer, wêrnei't it middels de woelige hier oan de oare kant fan de wetterskieding wer nei ûnderen ta klattert. It wetter rint dan fierder nei de Jouster fivers. De skulptuer is dus eins in gemaal. De wetterstrielen dûnsje yn de wyn, sadat it liket oft it hier fan it gesicht ta libben komt en de besikers fan de wyk begroetet. De seis meter hege skulptuer jout ek gesicht oan de wyk.
Albert Helman
Libben
As skriuwer debutearre Helman yn 1926 mei Zuid-Zuid-West, in roman oer Suriname en de ferwaarleazging en útrûpeling fan dat lân troch de Nederlânske kolonisators. De Stille Plantage, út 1931, dat wierskynlik Helman syn bekendste boek is, hat in ferlykber tema: in sakeman fan hugenoatsk komôf keapet in fertutearze slaveplantaazje yn it Surinaamske binnenlân mei as doel om oan te toanen dat men sa'n bedriuw ek op ferljochte wize liede kin; troch tsjinwurking fan oare blanken mislearret syn plan lykwols jammerdearlik. Njonken romans skreau Helman ek withoefolle essay's, gedichten en ferskate berneboeken. Teffens skreau er de muzyk foar de film Regen (1929), fan Joris Ivens.
Alderheljentsjerke (Minsk)
Skiednis
Njonken de Alderheljentsjerke stiet in lytsere houten Trije-ienheidstsjerke.
Brigitta Boccoli
Libben en karriêre
Brigitta Boccoli begûn har karriêre op 'e tillefyzje, yn it programma Pronto, Chi Gioca?, dêr't har suster ek foar wurke. Hja aktearret yn films, op 'e tillefyzje (ûnder mear út en troch yn soapsearjes) en treedt ek op yn teäters. Hja is troud mei de sirkusartyst Stefano Nones Orfei (1966), dy't hja moete hat by it programma Reality Circus. Mei him hat se in soan, dy't fan Manfredi hjit.
Pride and Prejudice (roman)
right|thumb|200px|De titelside fan 'e oarspronklike printinge, út [[1813.]] Pride and Prejudice (Frysk: "Grutskens en Foaroardielen" of "Waan en Eigenwaan") is in roman, publisearre yn 1813, skreaun troch de Britske skriuwster Jane Austen. Hoewol't it ferhaal spilet oan de ein fan de 19e iuw, bliuwt it in fassinearjend boek foar moderne lêzers en stiet it al tiden boppe-oan yn de list fan "most loved books" fan bygelyks The Big Read. It is ien fan de populêrste boeken yn de Ingelske literatuer en it krijt in hiel soad omtinken fan literatuerwittenskippers. De belangstelling foar it boek komt ta utering yn ferskeidene ferfilmingen en in hiele samling fan novellen en romans dy't besykje om de typearjende karakters en tematyk fan Austen te imitearjen. It boek is oer de hiele wrâld 20 miljoen kear ferkocht.
Batterij (artillery)
Yn moderne legers bestean batterijen meast út 6 oant 8 houwitsers en 100 oant 200 manskippen. De houwitsers binne meast motorisearre (ridend), saneamde pânserhouwitsers.
Imperial War Museum
thumb|250px|Imperial War Museum yn Londen Imperial War Museum, frij fertaald: "Oarlochsmuseum fan it Britske Ryk", is in nasjonaal museum yn Londen.
It Duet
De keunstner neamde it in 'dûbelreliëf' omdat it bestiet út twa tinne brûnzen gestaltes dy 't in sterk reliëf hawwe. De beide stilearre frouljusfigueren (troch de keunstner sels twa boartlike wyfkes neamd) steane yn hânstân tsjin elkoar oan. Dy sportive hâlding leit in link mei de sporthal. De keunstner boartet mei diminsjes; troch it tinne materiaal liket it byld sawol twa- as trijediminsjoneel. It is in skaaimerk fan it wurk fan de Haachske byldhouwer en medaljeur Guus Hellegers.
Pearl Harbor (lagune)
Skiednis
Yn 2010 gie de Marinebasis Pearl Harbor mei de Loftmachtbasis Hickam op yn 'e Mienskiplike Basis Pearl Harbor-Hickam. Yn desimber 2016 wie Shinzo Abe de earste Japanske premier dy't Pearl Harbor besocht. Dat died er yn it selskip fan 'e Amerikaanske presidint Barack Obama ta gelegenheid fan 'e 75e betinking fan it bombardemint.
Prins Hindrikbrêge (Ljouwert)
De Prins Hindrikbrêge (Nederlânsk en offisjeel: Prins Hendrikbrug) is in tige brede brêge yn it sintrum fan 'e Fryske haadstêd Ljouwert. Dit bouwurk is net, sa't faak tocht wurdt, ferneamd is nei prins Hendrik fan Meklenburch-Schwerin, de man fan keninginne Wilhelmina, mar nei prins Hendrik de Seefarder (1820-1879), de jongere broer fan kening Willem III. De brêge oerspant yn noard-súdrjochting de Suderstedsgrêft en ferbynt dêrmei de Prins Hindrikstrjitte, oan 'e noardkant, mei de Sofialeane, oan 'e súdkant. Fuort benoarden en besuden de brêge kruse de Willemskade Noardkant en Súdkant, dy't by de grêft lâns rinne, de Prins Hindrikstrjitte, resp. de Sofialeane.
Mearkes fan Grimm
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan 'e Lytse Utjefte ferskynde yn 2012 ûnder de titel Mearkes fan Grimm by Utjouwerij Bornmeer op 'e Gordyk, mei stipe fan 'e Boersma-Adema Stichting, it Pot-Cuperus Fûns (yn behear by de Stichting Frysk Akademyfûns), it Feitsma Fûûns fwar it Frysk, de Stifting FLMD, de Douwe Kalma Stifting, de Ottema-Kingma Stichting en de provinsje Fryslân. De Fryske fertaling en it ynformative foaropwurd binne fan 'e hân fan Anne Tjerk Popkema, en der binne yllustraasjes tafoege fan Peter Boersma en Hilda Groenesteyn. It mearke De Fisker en Syn Frou is sawol yn it Standertfrysk tafoege, as yn in Hylperske oersetting fan Gosse Blom. Yn it foaropwurd leit Popkema út dat keazen is foar de titel Mearkes fan Grimm, om't De Mearkes fan Grimm ymplisearje soe dat it in oersetting fan 'e folslein Kinder- und Hausmärchen wie.