cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Avengers: Endgame
Distribúsje
De distribúsje fan Avengers: Endgame waard fersoarge troch Walt Disney Studios Motion Pictures, de filmdistribúsjepoat fan The Walt Disney Company, dat de memme-ûndernimming fan 'e Marvel Studios is. De film gie op 22 april 2019 yn it Los Angeles Convention Center yn Los Angeles yn premiêre. Dêrnei iepene Avengers: Endgame yn 'e bioskopen earst op 24 april yn Austraalje, Sina, guon oare lannen yn Aazje en beskate lannen yn Jeropa, doe op 25 april yn it Feriene Keninkryk en pas op 26 april yn 'e Feriene Steaten. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 24 maaie by platemaatskippij Hollywood Records. Avengers: Endgame kaam op 30 july 2019 beskikber as digitale download en waard op 13 augustus fan dat jier útbrocht op dvd en blu-ray. Sûnt 12 novimber 2021 is de IMAX-ferzje fan 'e film ek beskikber fia streamingtsjinst Disney+.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Avengers: Endgame oer it algemien positive resinsjes. Sa joech Richard Roeper fan 'e Chicago Sun-Times de film 4 fan 4 stjerren. Hy hie benammen lof foar it "grappige, goed yndielde, fernimstige, saakkundich skreaune senario fan Christopher Markus en Stephen McFeely, de strakke rezjy fan Anthony Russo en Joe Russo, […] de rûnom geweldige akearprestaasjes." Yn it tydskrift Rolling Stone parte Peter Travers oan Avengers: Endgame 4 fan 5 stjerren ta. Hy skreau: "Je hoege gjin grapkes te meitsjen oer de klisjeemjittige tiidreisplot; de film is ree, willich en by steat om dêr syn eigen grapkes oer te meitsjen, wêrby't Back to the Future in flink pak op 'e hûd kriget."
Todd McCarthy fan The Hollywood Reporter fûn dat wat "jin noch it meast bybliuwt, is, frjemd genôch foar in troch special effects oandreaune stripferfilming, de karakterisearring, yn 't bysûnder fan Downey, Ruffalo, Evans, Hemsworth, Brolin en Paul Rudd." Neffens Justin Chang fan 'e Los Angeles Times "berikt en fertsjinnet Endgame syn klimaktyske opwâling fan gefoelens, al slagget it krekt net in echte katarsis te heljen." Yn The New York Times wie A.O. Scott noch tebekhâldender. Hy neamde de film "in monumint foar adekwaatheid, in tapaslike slútstien foar in mediafranchise dy't útfigelearre hat hoe't er genôch fan 'e tiid goed genôch foar genôch minsken wêze kin." Hy foarsei ek dat dit net it lêste is wat it publyk ea fan 'e Avengers hearre sil: "Net dat it echt foarby is, fansels, mar Disney en Marvel binne noch wat nije ronfels yn it tiid-jildkontinuum oan it betinken."
Neffens party resinsinten wie Avengers: Endgame in oansjenlike ferbettering oer de lêste Avengers-film, Avengers: Infinity War (2018). Sa fûn Matt Zoller Seitz fan 'e webside RogerEbert.com Infinity War "te fol personaazjes, te fluch ôfraffele en dochs ek te lang". Yn ferhâlding dêrmei fûn er Endgame "in hertlike en befredigjende ûnderfining." Oaren fûnen Endgame krekt wer te lang. Sa skreau Anthony Lane yn The New Yorker: "Ien ding dat jo witte moatte oer Avengers: Endgame is dat [de film] justjes langer as trije oeren duorret, en dat jo ûnder de middelste oere der maklik eefkes tuskenút knipe kinne om wat te winkeljen om foar de klimaks wer yn jins stoel werom te glûpen. Dan sille jo alhiel neat mist hawwe."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Avengers: Endgame in tige heech goedkarringspersintaazje fan 94%, basearre op 550 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Mei spanning, fermaak en emosjonele oangripendheid docht Avengers: Endgame alles dat mar nedich is om in befredigjende ein oan 'e epyske Infinity Saga fan Marvel te breidzjen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Avengers: Endgame in goedkarringspersintaazje fan 78%, basearre op 57 resinsjes.
Opbringst
Avengers: Endgame brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $858,4 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $1.941,1 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $2.799,5 miljoen (oftewol krapoan $2,8 miljard). Ofset tsjin it budget fan $356 miljoen betsjut dat in winst fan $2.443,5 miljoen (oftewol rom $2,4 miljard), hoewol't dêr de kosten foar de mânske marketingkampanje noch wol ôf moatte. Bûten de Feriene Steaten die Avengers: Endgame it it bêst yn Sina ($629 miljoen), it Feriene Keninkryk ($115 miljoen), Súd-Koreä ($105 miljoen), Brazylje ($86 miljoen) en Meksiko ($78 miljoen).
Dêrmei wie Avengers: Endgame de meast opbringende film fan 2019 en doedestiden ek de meast opbringende film aller tiden, oant yn maart 2021 Avatar (2009) op 'e nij yn 'e bioskoop útbrocht waard en dy titel weromferovere. Avengers: Endgame wie ek de fyfde film dy't de grins fan in opbringst fan mear as $2 miljard oergie, nei Titanic (1997), Avatar (2009), Star Wars: Episode VII – The Force Awakens (2015) en Avengers: Infinity War (2018). It wie de twadde film, nei Avatar, dy't de grins fan in opbringst fan mear as $2,5 miljard oergie, en dat die Avengers: Endgame yn 20 dagen, folle flugger as de 72 dagen dy't Avatar dêrfoar nedich hie.
Prizen
Avengers: Endgame waard yn 2020 nominearre foar de Oscar foar bêste fisuele effekten. De film waard ek nominearre foar de BAFTA yn deselde kategory, de Grammy Award foar bêste soundtrack foar fisuele media, de Hugo Award foar bêste dramatyske presintaasje (lange foarm), de Nebula Award foar bêste dramatyske presintaasje en de Satellite Awards foar bêste lûd en bêste special effects.
Avengers: Endgame waard fierders nominearre foar in Annie Award (wûn), in BET Award, 3 Critics' Choice Movie Awards (2 wûn), 7 People's Choice Awards (3 wûn), 4 MTV Movie Awards (3 wûn), 9 Teen Choice Awards (4 wûn) en 11 Nickelodeon Kids' Choice Awards (2 wûn).
Kiëvske Petsjersk-lavra
It Kiëvske Petsjersk-lavra (Oekraynsk: Києво-Печерська лавра, Russysk: Киeво-Печерская лавра), ek bekend ûnder de namme Hoalekleaster fan Kiëv, is in histoarysk eastersk-otterdoksk kleaster yn Kiëv. Sûnt de stifting as in grottenkleaster yn 1051 is it in wichtich religieus sintrum yn East-Europa.
It kleasterkompleks waard tegearre mei de tegearre mei de Sofiakatedraal ynskreaun yn de list fan it wrâlderfgoed fan UNESCO.
Tal fan toeristen bringe in besite oan it kleaster, dat mei mear as 100 muontsen in aktyf kleaster is. Yn augustus 2007 waard it lavra troch saakkundigen en de ynternetmienskip keazen as ien fan de sân wûnders fan de Oekraïne.
Namme
It wurd petsjery betsjut grot. It wurd lavra wurdt brûkt om de hege status fan it muontsenkleaster fan de Eastersk-Otterdokske Tsjerke oan te tsjutten. Sadwaande wurdt de namme fan it kleaster ek wol oerset as it Kiëvske Grotten- of Hoalekleaster.
Stifting
Neffens de Nestorkronyk kaam yn de 11e iuw de muonts Anontius fan it Esfigmenou-kleaster op Atos werom nei syn bertegrûn en sette him nei wenjen yn Kiëv. Hy socht in grot út op de Berestov-berch, dat útsjoch bea oer de Dnjepr. Al gau dêrnei woeks om Antonius in mienskip fan muontsen. Prins Izjaslav I fan Kiëv droech de hiele berch oer oan de muontsen, dy't dêr in kleaster bouwe lieten troch arsjitekten út Konstantinopel en dat it sintrum waard foar it kristenjen fan de Oekraïne en in grutte rol spile by de kulturele ûntwikkeling fan it âlde Ruslân.
Gebouwen
It lavra bestiet út in grut tal gebouwen fan klokketuorren oant katedralen, poarten, grotkompleksen en stiennen fortifikaasjes. De wichtichste dêrûnder binne de Grutte Lavra Klokketoer en de rekonstruearre Untsliepeniskatedraal, dy't yn de Twadde Wrâldkriich ferneatige waard. Oare tsjerken binne de Refektoariumtsjerke, de Alderheljentsjerke, de Ferlossertsjerke, de Krúsferheffingstsjerke, de Trije-ienheidstsjerke, de Tsjerke fan de Berte fan de Jongfaam, de Tsjerke fan de Untfinzenis fan de hillige Anne en de Tsjerke fan de Boarne dy't Libben jout. Dêrnjonken telt it lavra noch tal fan oare gebouwen lykas it Nikolaaskleaster, de Teologyske Akadeemje en Seminaarje fan Kiëv en de stiennen fortifikaasjes.
Untsliepeniskatedraal
De haadtsjerke fan it kleaster waard yn de 11e iuw boud en yn de Twadde Wrâldkriich ferneatige. Dat barde nei't de nazy's de stêd besetten. Neffens de Sovjet-autoriteiten waard de tsjerke ferneatige doe't Dútske troepen oploeken, mar neffens de Dútsers wiene it de Sovjettroepen dy't de taktyk fan de ferskroeide ierde tapasten. Dy taktyk soe laat ha ta de ferneatiging fan de katedraal en ek de brêgen oer de Dnjepr. Ek de konstroversjele eksploazjes yn it sintrum fan de stêd soene troch de Sovjets mei sin feroarsake wêze.
Sûnt 1928 wie it kleaster troch de bolsjewiken yn in museum feroare en nei't it kompleks werom jûn waard duorre it noch oant 1995 doe't de katedraal yn twa jier tiid wer opboud waard. De nije Untsliepeniskatedraal waard yn 2000 ynwijd.
Poartetsjerke fan de Trije-ienheid
De Trije-ienheidtsjerke stiet boppe de poarte, dy't de tagong ta it kleaster foarmet. Neffens in leginde waard de tsjerke stifte troch de foarst fan Tsjernihiv, Svjatoslav II. Nei in brân yn 1718 waard de tsjerke wer opboud en de gevel en de bûtenmuorren waarden fersierd mei stúkwurk. Oan it begjin fan de 20 iuw waarden dielen fan de muorren beskildere troch ikoanenskilders. It ynterieur is fersierd mei 18e iuwske fresko's fan Alimpy Galik.
Refektoariumtsjerke
Yn de foarse koepel fan de tsjerke binne eleminten fan it âlde Byzantium ferwurke. De oanklaaiing fan it ynterieur is in ûntwerp fan Aleksej Sjtsjûsev; de moarmeren ikoanen binne yn neo-russyske styl. De skilderijen yn de refter en de tsjerke fan û.o. Ivan Jizjakevytsj datearje út de 20e iuw en hawwe moderne ynfloeden.
Alderheljentsjerke
De Alderheljentsjerke waard tusken 1696 en 1698 boud en is in moai foarbyld fan de Oekraynske barok. Karakteristyk foar de gevel fan de tsjerke binne de rike arsjitekturale fersierings. Yn 1905 beskilderen studinten fan de keunstskoalle fan it lavra de muorren yn de tsjerke. De houten ikonostaze bestiet út meardere ferdjippings en is yn it begjin fan de 18e iuw foar de tsjerke makke.
Ferlossertsjerke
De Ferlossertsjerke stiet noardlik bûten de fortifikaasjes fan it lavra, mar heart wol by it lavra-kompleks en it UNESCO-erfgoed. De tsjerke waard boud foar it doarp Berestove om it begjin fan de 11e iuw hinne yn de tiid fan it regear fan foarst Volodymyr Monomach. Letter tsjinne de tsjerke as it mausoleum fan de Monomach-dynasty. Ek Jûri Dolgorûki, de stifter fan Moskou, waard yn de tsjerke byset.
Grotten
De grotten fan it lavra foarmje in systeem fan smelle gongen fan likernôch 1-1,5 meter breed en 2-2,5 meter heech, dy't ferskate sellen en ûndergrûnske kapellen mei inoar ferbine.
Yn 1051 sette de muonts Antonius him nei wenjen yn in âlde grot yn in heuvel by it lavra. De grot waard yn de rin fan de tiid útwreide mei gongen en trije tsjerken, dy't letter as de "fiere grotten" waarden oantsjut. De âldste grottsjerke is de Tsjerke fan de Ferkundiging fan de Hillige Teotokos. Yn de grotten wurde de reliken fan 49 hilligen yn skrinen bewarre. De hilligen wurde mei doeken ôfdutsen. Fan guon hilligen binne de hannen of earms te sjen as bewiis dat se net fergien binne, as wiene se juster noch ferstoarn.
Yn de Sovjet-tiid waard út minachting foar reliken de doeken ferwidere, mar nei de fal fan de Sovjet-Uny wurde se wer mei kleden oerdutsen.
Bysettings
Under it grutte tal grêven yn it lavra binne benammen de folgjende it neamen wurdich:
Wurkleazens yn de Jeropeeske Uny
left|100px thumb|275px|Wurkleazens yn de Jeropeeske Uny yn 2011. Swart jout de heechste wwurkleazens oan (mear as 20%) en ljochtgiel de leechste (minder as 5%).
De Frije Wiken
De Frije Wiken is in gearwurkingsferbân fan doarpen en harren bedriuwslibben yn de súdeasthoeke fan Fryslân. Doel is (toeristyske) promoasje fan it gebiet op grûn fan de doarpsfisy's. De Frije Wiken waard op 14 septimber 2011 oprjochte.
De namme De Frije Wiken hat te krijen mei it libben fan de feanarbeiders yn it ferliene en it ferskaat oan lânskippen dat dêrtroch ûntstien is. Ek wol it frije gefoel by de rekreant losmeitsje, yn de sin fan noflike eigenwizens en in beskate selsstannigens.
Kuiernetwurk De Frije Wiken
Yn de Frije Wiken binne de besteande kuierrûtes fan de 14 doarpen yn it gebiet oan elkoar keppele troch knooppunten, oanjûn troch blau-reade knooppunt boerdtsjes en stickers. De kuierder kin sels syn rûte ústippelje. Dit kuiernetwurk is troch Lânskipsbehear Fryslân en de stifting de Frije Wiken ûntwikkele.
In ‘Pypskoft’ is in plakje dêr't kuierders en fytsers efkes skoftsje kinne of nei it toilet kinne. Ek kin it in miny-ynformaasjepost wêze of in plak foar in kopke kofje of tee of om lokale agraryske produkten te keapjen.
Platoon (film)
Platoon is in Amerikaanske oarlochsfilm út 1986 ûnder rezjy fan Oliver Stone, mei yn 'e haadrollen Charlie Sheen, Tom Berenger en Willem Dafoe. Stone skreau ek it senario foar de film, dat er basearre op syn eigen ûnderfinings as ynfanterist yn 'e Fjetnamoarloch. De titel betsjut "Peloton". It ferhaal folget Chris Taylor, in jonge rekrút fan it Amerikaanske Leger, dy't yn 1967 nei Fjetnam stjoerd wurdt. Hy bedarret dêr yn in peloton mei in luitenant dy't like grien is as hysels, en dy't it befel oan syn ûnderofsieren oerlit. As der ûnder lieding fan 'e pelotonssersjant in oarlochsmisdie begien wurdt, en Taylor syn seksjesersjant him dêrtsjin oankantet, rekket it peloton ferdield yn twa fijannige groepen. Platoon krige fan 'e filmkritisy rûnom lof taswaaid, en yn 'e bioskopen wie de film ek in kommersjeel súkses. Platoon waard nominearre foar acht Oscars en wûn dêrfan fjouwer, wêrûnder de Oscars foar Oscar foar Bêste Film en dy foar bêste regisseur. De film wûn ek de Golden Globe foar Bêste Film – Drama en twa oare Golden Globes, twa BAFTA's en ferskate oare prizen. Yn 2019 waard de film opnommen yn it National Film Registry.
Plot
Yn 1967 wurdt Chris Taylor, dy't him as frijwilliger oanmeldt by it Amerikaanske Leger, nei Súd-Fjetnam stjoerd om mei te fjochtsjen yn 'e Fjetnamoarloch. Hy wurdt yndield by in peloton ynfantery fan Bravo Kompanjy fan 'e Amerikaanske 25e Ynfanterydifyzje, dy't deunby de grins mei Kambodja legere is. It peloton stiet yn namme ûnder lieding fan 'e jonge luitenant Wolfe, mar dy is suver like grien as Taylor, en yn wurklikheid fiert sersjant Barnes it befel, bystien troch oare ûnderofsieren, lykas de sersjants Elias, O'Neill en Rhah.
Fuort nei syn oankomst wurdt Taylor op patrûlje stjoerd mei Barnes, Elias en in kloft soldaten dy't al langer yn Fjetnam binne en gâns ûnderfining opdien hawwe. Der binne ynljochtings dat in ienheid fan it Noardfjetnameeske Leger dêrsanne omstipt, dat de Amerikanen sette in mûklaach op. Te neare nacht wurdt Taylor troch eamelders wekker biten, en ûntdekt er dat Junior, de soldaat oan wa't er de wacht oerdroegen hie, wer yn 'e sliep rekke is. It slagget de Noardfjetnamezen dêrtroch om deunby de liny fan 'e sliepende Amerikanen te kommen foar't Taylor alaarm slacht en der in koart fjoergefjocht plakfynt. In oare nije rekrút, Gardner, dy't tagelyk mei Taylor yn Fjetnam oankommen wie, sneuvelet dêrby, wylst Taylor sels licht ferwûne rekket as in kûgel de sydkant fan syn hals skampt. Junior besiket de skuld foar syn hast fatale flater Taylor op 'e lea te skowen troch te sizzen dat it Taylor syn wacht wie en dat hy yn 'e sliep fallen wie.
As Taylor nei in koart ferbliuw yn in fjildhospitaal by it peloton weromkeart, slút er freonskip mei Elias, dy't him yntrodusearret by Rhah en in stikmannich maten. Dy groep bringt suver alle frije tiid troch mei it smoken fan marihûana. De strikte Barnes hat Taylor wol ûntsach foar, mar Barnes syn stege persoanlikheid nûget net út ta sluten fan freonskip.
By in lettere patrûlje, op Nijjiersdei 1968, komme twa soldaten fan it peloton om troch in falstrikbom, wylst in oaren ûngemurken ûntfierd wurdt troch ûnsjoene fijannen en letter fermoarde weromfûn wurdt. As it peloton, dat dochs al ûnder heechspanning stiet, yn in doarpke dêr fuortby wapens oantreft, slacht ien fan 'e soldaten, de psychopatyske "Bunny", in lichaamlik beheinde Fjetnamees dea mei de kolf fan syn mitrailleur, wêrnei't er ek de mem fan 'e jongeman deasjit. Dat bart foar de eagen fan in feralterearre Taylor.
Underwilens befreget Barnes de haadman fan it doarp, troch de tsjinsten fan Lerner, in soldaat dy't Fjetnameesk sprekt, oer de wapens. De man seit dat er troch it Noardfjetnameeske Leger twongen is om 'e wapens op te slaan. Dat is net it antwurd dat Barnes hearre wol, en as de man by de eskalearjende ûnderfreging folhâldt dat it de wierheid is, sjit Barnes syn frou dea en set dan syn jonge dochterke in pistoal tsjin 'e holle oan. Op dat stuit arrivearret Elias, dy't mei inkele mannen de efterhoede fan it peloton diek, en rekket slaande deilis mei Barnes oer de behanneling fan 'e doarpelingen.
Dêrtroch wurdt luitenant Wolfe twongen om einlings en te'n lêsten yn te gripen en de beide mannen útinoar helje te litten. Hy ûntstriidt lykwols dat er Barnes wat dwaan sjoen hat dat ferkeard is. Dêrop swart Elias dat er derfoar soargje sil dat Barnes foar syn dwaan, dat dúdlik in oarlochsmisdie is, foar de kriichsrie brocht wurdt. Wolfe jout befel om it doarp plat te baarnen. Wylst dy oarder útfierd wurdt, ûntdekt Taylor dat in stik as seis soldaten, freonen fan Barnes, op in sideplak dwaande binne mei in pear jonge Fjetnameeske famkes. Hy grypt daliks yn en makket in ein oan 'e groepsferkrêfting. As er mei de famkes by de oare soldaten wei rint, sjocht er dat Elias, dy't in ein fierderop stiet, him beächtet. Harren mienskiplike yngripen by dingen dy't net troch de bûgel kinne, makket dat se neitiid noch nauwer befreone reitsje.
Op 'e folgjende patrûlje rint it peloton yn in mûklaach fan it Noardfjetnameeske Leger en wurdt fêstset troch fijannich fjoer. Yn 'e sjitpartij reitsje ferskate Amerikanen ferwûne, wylst luitenant Wolfe de sitewaasje noch minder makket troch him yn 'e geografyske koördinaten te fersinnen en in artillerybesjitting op harren eigen posysje oan te freegjen. Barnes, dy't derfoar soarget dat de besjitting stillein wurdt, feecht him dêr de mantel foar út. Taylor lit heldemoed sjen troch ien fan 'e ferwûnen, Warren, dy't hielendal foaroan rûn, werom te skuorren nei de eigen linys en him sa it libben te rêden. Elias nimt Taylor en twa oaren mei fansiden om in flankearjende beweging fan 'e fijân tsjin te kearen. Barnes oarderet de rest fan it peloton om werom te lûken, en giet dan sels efter Elias-en-dy oan, sabeare om harren itselde befel te jaan. Barnes treft Elias allinne yn it oerwâld oan, hevet syn mitrailleur en sjit him trije kear yn it boarst. Dêrnei giet er werom en fertelt Taylor dat Elias troch de fijân deasketten is. Wylst it peloton yn Bell UH-1 Iroquois "Huey"-helikopters evakuëarre wurdt, sjogge se de swierferwûne Elias draven, dy't efterfolge wurdt troch in kloft Noardfjetnameeske soldaten. Fjoer út 'e masinegewearen fan 'e helikopter is net genôch om him te rêden, en hy wurdt troch de fijân trochsingele mei kûgels.
Taylor konkludearret dat Barnes him foarliigd hat, wat betsjutte moat dat Elias syn ferwûnings troch Barnes sels feroarsake wêze moatte. Werom op 'e basis besiket Taylor om Rhah, King en de oare freonen fan Elias oer te heljen om Barnes te fermoardzjen út wraak foar de dea fan Elias, mar dêr binne de oaren net botte hjit op. Dan docht bliken dat Barnes harren ôflústere hat, en hy daget harren út om it te prebearjen. Inkeld Taylor is sa dryst en fal him oan, mar Barnes is kundich yn man-tsjin-mangefjochten en kin him maklik oer. Hy hellet in mês foar 't ljocht en liket op it punt te stean om Taylor dea te stekken, mar Rhah flústeret him yn it ear dat er dêr teminsten tsien jier finzenisstraf foar krije sil. Dat Barnes snijt Taylor inkeld yn it wang ûnder syn each, sadat er dêr de rest fan syn libben in groede hawwe sil, en lit him dan gean.
It peloton wurdt weromstjoerd nei it front om in ferdigeningsliny op te setten. Wylst se risselwearje foar de striid kriget King, dy't syn jier yn Fjetnam mei koarten úttsjinne hat, tastimming om fuort. Taylor bemannet sadwaande in skuttersputsje mei in oare soldaat, dy't Francis hjit. Dy nachts fiere de Noardfjetnamezen in swiere oanfal op 'e posysjes fan 'e Amerikaanske 25e Ynfanterydifyzje út, en dêrby brekke se troch de ferdigening hinne. Yn fjoergefjochten op koarte ôfstân komt it meastepart fan it peloton om. Under de sneuvelen binne ek Junior, Bunny, luitenant Wolfe en de measte oanhingers fan sersjant Barnes. Sersjant O'Neill, dy't derom bekend stiet dat er oaren it leafst it smoarge wurke opknappe lit wylst hy himsels drukt, oerlibbet it gefjocht troch it lyk fan in oare Amerikaanske militêr oer him hinne te lûken, sadat de Noardfjetnamezen him foarby traapje. Taylor rekket breinroer en fiert in tsjinoanfal út, wêrby't er raar húshâldt ûnder de fijân, en Francis, dy't eins leaver útnaaie wol, fynt troch dat foarbyld genôch moed ek troch te fjochtsjen. Underwilens kringt in Noardfjetnameeske soldaat yn in selsmoardoanfal it haadkertier fan it bataljon binnen en blaast dat fan binnenút op. Kaptein Harris, dy't dêrnei it befel oernimt, oarderet de loftmacht om alle noch oerbleaune bommen op syn eigen posysje te smiten. Yn 'e gaos fan it gefjocht komme Taylor en Barnes inoar tsjin. Barnes is net mear foar rede fetber en besiket Taylor te fermoardzjen, mar krekt foar't er dat dwaan kin, falle de bommen op it kamp en reitsje beide mannen bewusteleas troch de skokweach.
Foarskiednis
Platoon is basearre op 'e ûnderfinings fan Oliver Wood ûnder de Fjetnamoarloch yn Súd-Fjetnam. Nei't er dêrwei weromkeard wie, skreau er yn 1968 in senario dat er Break neamde; dat wie in semy-autobiografysk ferslach fan wat er meimakke hie en ek fan 'e relaasje mei syn âldelju. Hoewol't Break nea ferfilme waard, foarme it de grûnslach foar it lettere Platoon. Yn 'e iere 1970-er jierren wurke Stone mei Robert Bolt, in âldere senarioskriuwer mei mear wurkûnderfining, oan it skript foar in film dy't The Cover-up komme moatte soe te hjitten, mar dy't nea makke waard. Stone learde lykwols gâns by troch syn gearwurking mei Bolt. Neitiid skreau er in nij senario, Platoon, dêr't er de wichtichste personaazjes út Break foar brûkte.
Stone gie mei Platoon by de filmstudio's yn Hollywood del te suteljen, en nei oanlieding fan it yndrukwekkende skript waard er oannommen om it senario te skriuwen foar Midnight Express (1978). Hy krige lykwols gjin hannen opinoar foar it ferfilmjen fan Platoon. Earst wiene de studio's datoangeande skruten om't de Fjetnamoarloch doedestiden yn 'e Feriene Steaten noch sa gefoelich lei, en doe't der oare films oer de oarloch makke waarden, lykas The Deer Hunter (1978) en Apocalypse Now (1979), waard it idee dat dy films it bêste wiene wat der ea oer de Fjetnamoarloch makke wurde koe, brûkt om it meitsjen fan nije films oer de oarloch te wegerjen.
Dêrop stimde Stone deryn ta om foar filmprodusint Dino De Laurentiis mei te skriuwen oan Year of the Dragon (1985) foar in salaris fan $200.000. Dat wie oansjenlik leger as wat er freegje kinnen hie, en syn betingst dêrfoar wie dat De Laurentiis nei Year of the Dragon ek Platoon meitsje soe. De Laurentiis wist de finansiering foar de film rûn te krijen, mar it slagge him net en fyn in filmdistributeur. Om't er al jild útjûn hie troch Stone nei de Filipinen te stjoeren om gaadlike lokaasjes foar de opnamen sykje te litten, besleat er om syn rjochten op it senario te behâlden oant er werombetelle waard. Doe kaam it senario foar wat Salvador (1986) wurde soe, ûnder eagen fan John Daly fan 'e Hemdale Film Corporation. Dat wie ek in skript dat it Stone oant doe ta net slagge wie om oan 'e man te bringen. Daly fûn it lykwols geweldich, en woe sawol Salvador as Platoon ferfilmje. Stone keas derfoar om earst Salvador te meitsjen en lei him fuort dêrnei ta op Platoon.
Produksje
Platoon waard regissearre troch Oliver Stone sels. As produsint wie Arnold Kopelson by it projekt belutsen foar de filmstudio Hemdale Film Corporation. Foar de film wie in budget beskikber fan $6,5 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Robert Richardson, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Georges Delerue.
Casting
De rol fan Taylor waard earst oanbean oan Keanu Reeves, dy't lykwols wegere om't er de film te gewelddiedich fûn (wat wol in bytsje iroanysk is, syn lettere films yn acht nommen). De rol gie doe nei Charlie Sheen, dy't dêrmei yn 'e fuotleasten folge fan syn heit Martin Sheen, de haadrolspiler fan Apocalypse Now. James Woods, dy't foar syn rol yn Salvador it jiers tefoaren mei Oliver Stone gearwurke hie, waard ek in rol yn Platoon oanbean, mar hy betanke derfoar, om't er, nei eigen sizzen, "it net oankoe om nòch in kear mei [Stone] de jungle yn te moatten".
Opnamen
De Amerikaanske akteurs, Charlie Sheen en Willem Dafoe ynbegrepen, ûndergiene nei oankomst yn 'e Filipinen earst in grouwélige training yn militêre styl ûnder lieding fan Dale Dye, in feteraan út 'e Fjetnamoarloch. (Dyselde hie ek in lytse rol yn 'e film as kaptein Harris.) Se mochten mar in beheinde hoemannichte ite en drinke, waarden nachts út 'e sliep holden troch nepoanfallen op harren kamp en moasten oerdeis mei swiere bepakking mânske ôfstannen ôflizze, oant se folslein fertroud wiene mei harren fjoerwapens en like skjin ynein as echte soldaten yn Fjetnam west hiene.
Distribúsje
De distribúsje fan Platoon waard fersoarge troch Orion Pictures. De film gie op 19 desimber 1986 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre. It wie de bedoeling dat Platoon yn oktober 1987 op VHS as keapfideo útbrocht wurde soe, mar troch in skeel oer de distribúsjerjochten tusken HBO Home Video en Vestron Video koe dat pas plakfine op 22 jannewaris 1988, nei't der in skikking berikt wie. Platoon waard yn 2001 foar it earst útbrocht op dvd en kaam yn 2011 foar it earst út op blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Platoon hast rûnom positive resinsjes. Sa joech Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times de film 4 fan 4 stjerren en neamde it de bêste film fan it jier en de op acht nei bêste fan 'e 1980-er jierren. Ek Gene Siskel fan 'e Chicago Tribune parte de film 4 fan 4 stjerren ta. Yn The New York Times omskreau Vincent Canby Platoon as "miskien wol it bêste wurk fan lykfol hokker soarte oer de Fjetnamoarloch sûnt it kloeke en hallusinante boek Dispatches fan Michael Herr." Pauline Kael fan it tydskrift The New Yorker fûn lykwols dat regisseur Oliver Stone "te folle melodramatyske stikjes ôfsnijt, en dat der tefolle filtere ljocht, tefolle dichterlike frijheid, en te ferdomd folle romantisearre dwylsin [yn sit]."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Platoon in heech goedkarringspersintaazje fan 87%, basearre op 69 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Basearre op 'e persoanlike ûnderfinings fan regisseur Oliver Stone yn Fjetnam sjocht Platoon ôf fan gemaksuchtich preekjen om ynstee in oangripend útsjoch op 'e oarloch te bieden troch de eagen fan in sljochtwei soldaat, fuortsterke troch folút geande aktearprestaasjes fan Charlie Sheen en Willem Dafoe." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Platoon in goedkarringspersintaazje fan 92%, basearre op 16 resinsjes. Yn 2019 waard Platoon troch de Library of Congress útornearre foar preservearring foar de ivichheid yn it Amerikaanske National Film Registry omreden fan kulturele, histoaryske en/of estetyske wearde.
Opbringst
Platoon brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $138,5 miljoen op. Hoefolle oft de film yn oare lannen en territoaria yn 't laadsje brocht, is ûnbekend. As alline de Noardamerikaanske opbringst ôfset wurdt tsjin it budget fan $6,5 miljoen, betsjut dat in winst fan $132,0 miljoen, dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Prizen
Yn 1987 waard Platoon by de Oscars nominearre foar acht prizen yn sân kategoryen, wêrûnder twa kear bêste akteur (Tom Berenger en Willem Dafoe), bêste orizjinele senario en bêste kamerarezjy. De film wûn fjouwer Oscars, foar bêste film, bêste regisseur (Oliver Stone), bêste filmmontaazje (Claire Simpson) en bêste lûd (John Wilkinson, Richard Rogers, Charles Grenzbach en Simon Kaye).
By de Golden Globes waard Platoon nominearre yn fjouwer kategoryen, wêrûnder bêste senario. De film wûn trije Golden Globes: foar bêste dramafilm, bêste regisseur en bêste byrol fan in akteur (Tom Berenger). Om utens wûn Platoon twa BAFTA's, de wichtichste Britske filmprizen, foar bêste regisseur en bêste filmmontaazje, en teffens de Sulveren Bear foar bêste regisseur op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Berlyn. Fierders wûn Platoon fjouwer Independent Spirit Awards, foar bêste film, bêste regisseur, bêste senario en bêste kamerarezjy.
Katedraal fan de Opstanning fan Kristus (Kiëv)
De Patriargale Katedraal fan de Opstanning fan Kristus (Oekraynsk: Патріа́рший собо́р Воскресі́ння Христо́вого УГКЦ) is de haadkatedraal fan de Oekraynske Gryksk-Katolike Tsjerke. De katedraal stiet yn Kiëv, de haadstêd fan de Oekraïne.
De katedraal stiet op de lofter kant fan de Dnjepr en is dêrmei ien fan de pear tsjerken fan de stêd dy't net op de rjochter kant fan de rivier steane.
De tsjerke waard boud yn it ramt fan de ferhûzing fan de sit fan it grutaartsbisdom fan Lviv nei Kiëv. De iepening fûn yn 2011 troch grutaartsbiskop Svjatoslav Sjevtsjûk plak, wylst de grutaartsbiskop op sneon 17 augustus 2013 de bûtenkant en op snein 18 augustus 2013 it ynterieur fan de foltôge katedraal ynwijde. Tûzenen pylgers út ferskate lannen wennen de wijingsplechtichheden by.
Yn de 50 meter hege katedraal is plak foar likernôch 1500 minsken.
Willem G. van Maanen
Willem Gustaaf (Willem G.) van Maanen (Kampen, 30 septimber 1920 – 17 augustus 2012) wie in Nederlânsk sjoernalist en skriuwer. Yn 2004 krige er de Constantijn Huygenspriis foar syn hiele oeuvre.
Libben
Van Maanen waard berne yn Kampen, it plak dat letter faak it dekôr foar syn romans wêze soe. Hy waard opbrocht yn in lofts-libreaal fermidden. Syn heit wie de heechlearaar Ingelske taal- en letterkunde Willem van Maanen.
Hyrkaanje
right|thumb|250px|Lizzing fan Hyrkaanje yn [[Iran en Turkmenistan.]] right|thumb|250px|[[Oerwâlden fan Iran|In oerwâld yn Hyrkaanje]] right|thumb|250px|Rysbou yn Mazandaran
Willem G. van Maanen
Libben
Yn de Twadde Wrâldkriich wie Van Maanen lid fan in fersetsgroep en joech er tegearre mei in freon ûnderdak oan Joaden. Skuld, mar sûnder religieuze noasje, is in wichtich tema yn syn oeuvre. Nei de oarloch waard er skriuwend sjoernalist en hat er foar de Wrâldomrop oan it wurk west.
Van Maanen debutearre as skriuwer yn 1953 mei de roman Droom is 't leven.
Hyrkaanje
Hyrkaanje of Ferkâna wie eartiids sawol de namme fan in krite as fan in kening yn wat tsjintwurdich it noarden fan Iran en it súdwesten fan Turkmenistan is. Geografysk sjoen leit it gebiet tusken de Kaspyske See en it Elbûrs-berchtme.
Willem G. van Maanen
Libben
Van Maanen wenne syn lêste jierren yn Fryslân, yn Ie. Hy wie troud en hat trije bern. Van Maanen stoar op freed 17 augustus 2012
Typearring
"Het lezen van Willem G. van Maanen is een avontuur, een dwalen in een huis met steeds weer nieuwe deuren en onvermoede kamers", wie de sjury fan de Constantijn Huygensprijs 2004 fan betinken.
Keunstdûken op de Olympyske Simmerspullen 1960
De Olympyske Simmerspullen 1960, ek wol de XVIIe Olympiade neamd waarden yn 1960 hâlden yn Rome, de haadstêd fan Itaalje. It keunstdûken waard hâlden yn it Stadio Olimpico del Nuoto.
Willem G. van Maanen
Typearring
De yngrediïnten wêrme't Van Maanen syn nuvere ferhalen gearstalle binne lang net frjemd: it giet om leafde en leagen, moard en jinsels te koart dwaan, oarloch en dea, seks en erotyk, mar it fernuveret jin hieltyd wer hoe't er dy temas byelkoar bringt. De leugen tsjinnet it ôftwingen fan leafde, de leafde twingt ta ferneatiging. "Het liefste wat je hebt vernietigen, alleen maar omdat het te lief is om voort te bestaan", klinkt it yn Helse steen (1970).
De yngewikkelde ferhâlding tusken wierheid en leagen kin beskôge wurde as de kearn fan Van Maanen's wurk; dat wie al sa yn syn debút yn 1953. Syn personaazjes jouwe harren oer oan leagen en bedroch, se komme net ta ynsjoch; en wa't de wierheid ûntdekt, docht dat allinne im him dêrnei wer te bedobjen. Goed fyftich jier lang hat Van Maanen dat besef stal jûn en is it him slagge lêzers te ferlieden mei romanfigueren dy't lang net ferliedlik binne. Altyd liket it dat de wierheid skreaun hat, "omdat je alleen door de oppervlakte weer te geven de diepte kunt suggereren", sa't er it sels hawwe wol. Of mei in oar sitaat: "het doel van het schrijven is het verbergen." Dat hat as resultaat in ferhoalenens, of sis mar geheimsinnigens, dy't bygelyks yn Helse steen in ferhaal opsmyt oer it taboe fan de ynsestueuze ferhâlding fan in soan mei syn mem ("Als kind wilde ik al met mijn moeder trouwen", sa begjint er de roman, "maar mijn vader zat er tussen, dus kwam het er niet van"). Dêrút blykt tagelyk de grutte ynfloed fan de psycho-analyse fan Freud yn it wurk fan Van Maanen. De minsk as tsjinstridich (bewust/ûnbewust) wêzen, ferballe út it paradys (memmeskerte), langjend om der net te wêzen, dat fol driuw ta ferneatiging, mei dreamen en bedroch.
De romans fan Van Maanen rint it nea goed yn ôf, "en zo hoort dat ook", fûn er sels.
Keunstdûken op de Olympyske Simmerspullen 1960
Stadio Olimpico del Nuoto
It Stadio Olimpico del Nuoto waard yn 1959 boud foar de Olympyske Simmerspullen. Yn 1983, 1994 en 2000 waard it swimbad renovearre en útwreide. Yn 2000 kaam der sels in apart swimbad foar it wetterpolo by fan 33 x 25 meter. Der wie yn 1960 plak foar 20.000 taskôgers.
Willem G. van Maanen
Typearring
Hoewol't Van Maanen troch in protte minsken as ien fan de grutste Nederlânske skriuwers fan de lêste desenniums beskôge wurdt, is it grutte publyk relatyf ûnkundich fan him bleaun. Van Maanen oppenearre him hast net yn it iepenbier.
Bibliografy
thumb|300px|Earste druk romandebút Droom is 't leven, 1953
Hyrkaanje
De Griken neamden de Kaspyske See de Hykanyske See.
Geografy, klimaat en lânskip
De geografy fan it lânskip wurdt kenmerke troch in alluviale flakte dat tusken de bergen en de see yn leit. De flakte is net oeral like breed, it fariearet fan in inkele kilometer op sommige plakken oant tsientallen kilometers, bygelyks yn Mazandaran.
De regio hat in subtropysk klimaat. Der wurdt in protte rys ferboud.
De regio hat in protte subtropyske bosken.
It histoaryske Hyrkaanje heart tsjintwurdich ta de provinsjes Ardebil, Gilan, Mazandaran, Golestan en Noard-Korasan.
Skiednis
Hyrkaanje hearde ûnder it regear fan Syrus de Grutte (559 - 530 f.Kr.) by it Perzyske ryk. It gebiet waard doe bestjoerd troch in satraap dy't nei alle gedachten syn sit hy yn de stêd Sary.
Aleksander de Grutte ferovere de omkrite yn 329 f.Kr. Nei syn dea foel syn ryk útinoar en waard Hyrkaanje part fan it Seleusiden ryk.
Doe it Arabyske Ryk ûnder Omar ibn al-Chattab Iran yn 636 ferovere, bleau Hyrkaanje noch lange tiid selsstannich.
Fan 928 oant 1043 wie Hyrkaanje in selsstannige steat ûnder de dynasty fan de Ziyariden. Dêrnei waard de streek ferovere troch de Turkske Seltsjoeken.
Heakbus
thumb|right| Een collectie haakbussen [[Topkapi-paleis, Istanboel, Turkije ]] thumb|left|Heakbusskutter
De heakbus of lontslotgewear (Frânsk: arquebuse) wie in frijwat primityf fjoerwapen dat fan de 15e oant de 17e iuw brûkt waard. It wie de foargonger fan de musket en wie lytser as eardere fjoerwapens, dat it koe makliker troch in persoan droegen wurde. It wapen waard ûntstutsen mei in lont. It wapen krige syn namme fan de heak oan de loop dêr’t it oan ophongen wurde koe.
De heakbus waard ferneamd yn de Slach by Pavia yn 1525. It belies jaan fan Frânske ridders as gefolch fan in kûgelrein út heakbussen, ynspirearre oare legeroanfierders om it wapen ek te brûken. Oant dan ta waarden hân- en/of krúsbôgen brûkt. Alhoewol’t mei in heakbus lang sa skuer net sketten wurde koe as mei bôgen leverei t dochs strategysk foardiel op: heakbusskutters wiene der folle mear as bôgeskutters. Sekuer bôgesjitten frege in lange oplieding en de bôgesjitter moast in kante keardel wêze, wylst it omgean mei in heakbus yn in stikmannich wiken wol te learen wie en suver gjin easken oan de lichemsbou fan de skutter stelde.
Yn de 16e iuw waard de heakbus stadichoan ferfongen troch de musket, mar net yn lannen as Japan en Korea, dêr’t de ûntjouwing fan fjoerwapens heakke meidat it gebrûk fan fjoerwapend dêr slim beheind waard. center|Heakbus
Premier League
De Premier Leauge is de heechste Ingelske fuotbalkompetysje. De kompetysje is ien fan de bêste en meast oantreklike fan de wrâld. Ek de Skotske heechste ôfdieling hjit offisjeel de Premier League, mar wurdt meastentiids, om betizing te foarkommen, de Skotske Premier League neamd.
De Ingelske Premier League bestiet sa't der no is, sûnt it seizoen 1992/93. Dêrfoar bestie sûnt 1888 al de Football League, mei de First Division as heechste ôfdieling. Yn 1992 besletten de tweintich bêste ploegen fan de Football League om in nije, kommersjeel oantreklike Premier League op te rjochtsjen. Der bestiet noch wol promoasje en degradaasje tusken de Premier League en de Football League. De lêste trije klubs fan de Premier League degradearje nei de Football League Championship en wurde ferfongen troch de nûmers ien en twa, en de winner fan de play-offs fan dy difyzje. De ploegen dy't einigje op de plakken trije oant en mei seis spylje dizze play-offs.
Sylskoalle
thumb|300px|right|Sylskoalle út [[Goaiïngaryp]] By in sylskoalle kin men farren leare yn in sylboat. Neist de praktyk, richtet men him op de teory fan it silen.
Loasdrecht
250px|thumb|right|Lokaasje Widemarren Loasdrecht (Nederlânsk: Loosdrecht) is de namme fan in doarp yn de gemeente Widemarren, fan de provinsje Noard-Hollân. Loasdrecht bestiet út twa dielen: Ald-Loasdrecht en it gruttere Nij-Loasdrecht. Loasdrecht hat 8970 ynwenners (2004).
Basilyk (boufoarm)
thumb|Grûnplan fan de Basilica fan Maksentius In basilyk is de foarm fan in gebou út de âldheid en yn de romaanske en goatyske tsjerke-arsjitektuer.
Loasdrecht
Loasdrecht is benammen bekend as wettersportdoarp ten westen fan Hilfertsom mei fiif oan elkoar ferbûne rekreaasjeplassen. De Loasdrechtske Plassen binne yn de 16e iuw út feangebiet troch turfwinning ûntstien.
Loasdrecht wie earder ek in gemeente. By de gemeentlike weryndieling fan 2002 waard Loasdrecht mei Nederhorst den Berg en Grevelân gearfoege ta Widemarren. Loasdrecht hearde fan 1814 oant 1819 by de provinsje Hollân, mar foel dêrnei oant 2002 ûnder de provinsje Utert, oant it fanwegen de gemeentlike weryndieling by Widemarren wer oerhevele waard nei Noard-Hollân.
Basilyk (boufoarm)
Aldheid
De term basilica is in bouwkundich begryp út de klassike âldheid. De basilica wie in mearskippich gebou, yn 'e regel mei in heger middendiel. Dat hegere middenpart hie finsters boppe de oangrinzgjende sydskippen, de saneamde ljochtbeuk. In basilica tsjinne fral as merk of hannelsgebou en yn de keizertiid ek as rjochtsseal. Foar dat lêste doel waard oan de basilica in rjochthoekige of healrûne útbou tafoege, de apsis. De basilica stie yn 'e regel oan it forum.
Tsjerke-arsjitektuer
thumb|200px|''Trochsneed fan in basilyk mei in ljochtbeuk boppe de sydskippen Ut de Romeinske basisica ûntstie de romaanske tsjerke-arsjitektuer. Tuorren waarden pas letter oan de tsjerken tafoege en ûntstiene út de Romeinske wachttuorren. Al yn 'e Romeinske tiid waarden oan in basilyk somtiden twa apsiden tafoege. De romaanske basiliken hawwe lykwols yn 'e regel ien apsis oan de eastlike kant, alhoewol't der ek tsjerken mei twa apsiden bekend binne. Dat wie tagelyk it plak dêr't it haadalter set waard. Ierkristlike basiliken hawwe net selden ien of mear ambo's (stiennen kânsels).
In basilyk is yn 'e regel in trijeskippich bouwurk, werfan't de sydskippen leger binne dan it middenskip. It hichteferskil tusken it dak fan it middenskip en de legere dakken fan de sydskippen wurdt troch in muorre mei finsters opfolle, dy't de ljochtbeuk neamd wurdt.
Yn de 19e en 20e iuw waarden de romaanske en goatyske boustilen wêr populêr foar de bou fan nije tsjerken en sa ûnstiene der yn dy tiid ek in soad neoromaanske en neogoatyske basiliken.
Krúsbasilyk
In soad basiliken hawwe ek ien of mear dwersskippen. Yn dat lêste gefal wurdt de basilyk in krúsbasilyk neamd.
Earetitels
Der binne fjouwer basilicae maiores, dy't allegear yn Rome steane:
Der binne folle mear basilicae minores en ien dêrfan stiet yn Boalsert: de Fransiskusbasilyk.
Sylskoalle
De measte sylskoallen rjochtsje har op in doelgroep: jeugd of folwoeksenen. Kursisten kinne kieze foar in ynterne of een eksterne oplieding. Neist de syllessen biede jeugdsylskoallen harren ynterne kursisten in útwreide kampprogramma.
Net elke sylskoalle jout yn alle dissiplines les. Sylles wurdt jûn yn de neikommende dissiplines:
Eli Heimans
Libben en wurk
Heimans waard berne as soan fan Jacob Heimans en Elisabeth Valk. Hy folge de legere skoalle en de HBS, mar makke dy lêste net ôf, omdat er yn de ferverij fan syn heit meihelpe moast. Heimans folge oan de Swolske Normaalskoalle de oplieding ta ûnderwizer en helle dêr de helpakte, haadakte, de akte foar wiskunde en de aktes foar trije frjemde talen.
Yn 1882 fêstige er him as jonge ûnderwizer yn Amsterdam, dêr 't er rillegau befreone rekke mei Jan Ligthart. Yn 1881 sollisitearre er nei de posysje fan tredde ûnderwizer oan de iepenbiere legere skoalle yn de Zwanenburgerstrjitte yn Amsterdam, dêr 't er yn maaie 1882 begjinne koe. De skoalle stie yn in efterbuert, mar Heimans ûntduts al gau de natuer krekt bûten de stêd, dêr't er wer op ferhaal komme koe. Hy makke karriêre yn it ûnderwiis en waard yn 1893 haad fan de nije Planciusskoalle yn wat no de Twadde Breeuwersstrjitte hjit. Mei't er in poerbêst waarnimmer wie en goed leare koe, groeide syn kennis fan planten en bisten fluch. Boppedat hie er ek niget oan geology.
Heimans siet tegearre mei ûnder oare Ligthart en C.F A. Zernike yn de redaksje fan it pedagogysk moanneblêd Oud en Nieuw. Hy hie krityk op it tradisjoneel systematysk oriïntearre ûnderwiis yn de natuer sa 't dat oant dan ta jûn waard, en pleite derfoar om de bern mei nei bûten te nimmen en bisten en planten yn de klasse te bringen. Sadwaande koe it eigen waarnimmen stimulearre wurde.
Hy skreau syn ideeën op yn it boekje: De levende natuur, een handleiding bij het onderwijs in de kennis van planten en dieren op de lagere school in het bijzonder voor de grote steden. Yn dat boekje dat yn 1893 ferskynde, basearre er him op it Sarphatipark yn Amsterdam. Letter soe de metoade fierder útwurke wurde ta in hantlieding dy't yn fjouwer dielen ferskynde tusken 1898 en 1908. Heimans skreau ek berneboeken, en yn 1889 ferskynde fan syn hân it populêre jongesboek Willem Roda.
Troch dat boekje kaam er yn kontakt mei Jac. P. Thijsse mei wa't er deselde passy foar de natuer en syn pedagogyske ynsichten dielde. Tegearre skreaunen se de searje "Van vlinders, bloemen en vogels" wêrfan't it earste diel yn 1894 ferskynde. Dêrnei rjochten se it tydskrift  De Levende Natuur op, tegearre mei Jasper Jaspers jr.. De earste ôflevering ferskynde yn 1896.
Yn 1899 ferskynde de earste druk fan de Geïllustreerde flora van Nederland. By de earste druk wiene de skriuwers noch "Heimans en Thijsse", mar oan de folgjende printingen wurke ek H.W. Heinsius mei, sadat it wurk meastentiids oantsjut waard mei de namme "Heimans, Heinsius en Thijsse" (HH & T). Dy floara wie foaral ek ornearre foar begjinners. Oars as de âldere floara's hie dizze floara net inkeld tekst mar ek yllustraasjes, en boppedat waarden sa min mooglik drege termen brûkt. Heimans naam yn 1901 tegearre mei in tal oaren it inisjatyf ta de oprjochting fan de "Nederlandse Natuurhistorische Vereniging", letter de Koninklijke Nederlandse Natuurhistorische Vereniging. Oant syn dea sette er him entûsjast foar dy feriening yn. thumb|left|Titelside fan de earste druk fan de ''Geïllustreerde flora van Nederlând Yn 1901 sollisitearre er foar in baan as learaar op in kweekskoalle, mar dy waard oan syn freon Jac. P. Thijsse jûn. Doe 't yn 1904 de gemeente Amsterdam fan doel wie om fan it Naardermeer in stoart te meitsjen, organisearren Heimans en Thijsse it ferset dêr tsjin. Uteinlik besleat de gemeenteried, mei op grûn fan de ferwachte kosten, dit plan net út te fieren. Heimans en Thijsse namen doe it inisjatyf ta it oprjochtsjen fan in feriening dy't it gebiet oankeapje moast. De Feriening Natuermonuminten waard yn 1905 yn Artis oprjochte. Heimans waard lykwols net yn it bestjoer keazen - yn tsjinstelling ta Thijsse, dy't sekretaris waard. Sawol it misrinnen fan syn betrekking oan de kweekskoalle as it feit dat er net yn it bestjoer fan Natuurmonumenten kaam, wite er oan syn joadske komôf. De relaasje mei Thijsse bekuolle dêrtroch wat.
Yn 1911 ferskynde Heimans syn boekje Uit ons Krijtland. Dêryn beskreau er neist de libbene natuer fan Súd-Limboarch, ek de geologyske ferskynsels. Sa wiisde er op in plak dêr't grûnlagen út it Karboan oan de oerflakte komme. Dat plak soe letter de Heimansgroeve neamd wurde. Heimans skreau ek stikjes yn De Groene Amsterdammer. Ut dy stikjes die bliken dat er ek ynteresse hie yn psychology.
Heimans ferstoar yn de simmer fan 1914 ynienen oan in hertferlamming by in geologyske ekskurzje yn de Eifel. Hy waard 53 jier.
Hy wie troud mei Betje Stibbe (1860-1960), dêr't er twa bern mei krige, Henriëtte en Jacob. Henriëtte Heimans (1892 -1975) promovearre op in psychografy fan steedhâlder Willem III, en wie learares op in middelbere skoalle. Jacob Heimans (1889-1978) waard heechlearaar yn de biology en naam in foaroansteand plak yn binnen de natuerbeskermingsbeweging. Hy is oant op hege jierren op 'e nij útjeften fan boeken fan syn heit fersoargjen bleaun. Oars as syn heit krige er wol in bestjoersfunksje by Natuurmonumenten.
List fan planetoïden 48001-48100
Dit is in list fan planetoïden 48001-48100.
Noard-Afrika
right|250px|thumb
Noard-Afrika is it part fan it Afrikaanske wrâlddiel dat noardlik fan de Sahara leit. Yn dat gebiet lizze de lannen Marokko, Algerije, Tuneezje, Lybje en Egypte.
It gebiet fan de Afrikaanske noardkust waard eartiids troch Jeropeanen Barbarije neamd, nei it Berberfolk dat dêr libbet. De offisjele namme foar in grut part fan de oarspronklike bewenners fan Noard-Afrika is Imazighen.
De lannen fan dit part fan it kontinint, útsein Etioopje en Eritreä) wurde ta de MENA (in akronym foar Middle East and North Africa, Midden-Easten en Noard-Afrika) rekkene en binne lid fan de Arabyske Liga.
Taalkunde
Taalkunde, taalwittenskip of linguïstyk is de stúdzje op it mêd fan minsklike talen. As it net om in spesifike taal giet mar om taalwittenskip yn it algemien, dan prate wy fan algemiene of universele taalwittenskip. Ofhinklik fan de ynfalshoeke fan de ûndersiker en eventueel it ûnderdiel fan de linguïstyk, wurdt linguïstyk ta ferskillende tûken fan de wittenskip rekkene, lykas kognysjewittenskip, psychology, en antropology.
Aimargues
thumb|Saint-Saturnin Aimargues Aimargues is in stêd en gemeente yn it suden fan Frankryk. Aimargues is de haadstêd fan it departemint Gard yn de regio Languedoc-Roussillon.