cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Het Drentse Landschap
De stichting hat yn de rin fan de jierren ferskate terreinen oankocht yn Drinte. Dy besittingen binne net allinne bosken, heidefjilden, lângoeden en beekdellings, mar ek puollen, wâlen, singels en sânreden. De stichting beheart boppedat sa'n 250 monumintale gebouwen en is ferantwurdlik foar de 21 provinsjale hunebêden. In soad huzen wurde troch de stichting ferhierd as wen- of wurkromte, of bygelyks as hoarekagelegenheid of fergaderlokaasje. Yn de jierren sechstich fan de 20e iuw krigen organisaasjes dy't it foar de natuer opnommen hiene, de wyn wat mei. Fan doe ôf koe it Drintse Lânskip njonken de bydragen fan har begeunstigers ek beskikke oer mienskipsmiddelen om natuergebieten en monuminten oan te keapjen en te behearen.
Dracula (roman)
Weilitten ein
It oarspronklike lêste haadstik fan Dracula waard by publikaasje fan it boek weilitten. Dêryn wurdt ferteld hoe't it kastiel fan Dracula útinoar falt as de fampier stjert, wêrmei't ferburgen wurdt dat dêr ea fampieren libbe hawwe.
Het Drentse Landschap
By de opheffing fan de stichting Oud Drenthe waarden de besitting dêrfan oerdroegen oan Het Drentse Landschap. It gie om fiif kultuerhistoaryske objekten dêr't de Swartedyksterskâns yn de gemeente Noardenfjild ek by wie.
Dracula (roman)
Dracula's Guest
Ek it oarspronklike twadde haadstik fan it manuskript waard by publikaasje weilitten, mei't de útjouwers it oerstallich achten foar de plot. Yn 1914, twa jier nei it ferstjerren fan Bram Stoker, waard dat haadstik dochs noch publisearre yn 'e foarm fan in koart ferhaal, mei as titel Dracula's Guest. Yn dat ferhaal wurdt in Ingelsman sûnder namme (oarspronklik bedoeld as Harker) folge wylst er oer München reizget en yn Transsylvaanje arrivearret. It is dan Walpurgisnacht, en nettsjinsteande de warskôgings fan syn koetsier om dy nachts net bûtendoar te kommen, ferlit de Ingelsman de herberch dêr't er ferbliuwt om yn it omlizzende wâld om te doarmjen. Hy hat it gefoel dat er observearre wurdt troch in lange, tinne frjemdling (mooglik Dracula).
Het Drentse Landschap
De groei fan it terreinbesit fan Het Drentse Landschap yn sifers:
Dracula (roman)
Dracula's Guest
Uteinlik berikt er in âld tsjerkhôf, dêr't er yn in moarmerne grêftombe mei in grutte izerne staak dertrochhinne in tsjeppe sliepende fampieresse moetet dy't 'grevinne Dolingen' hjit. As se de Ingelsman gewaarwurdt, komt se ta libben om in sniestoarm op te roppen ear't se troch de wjerljocht rekke en yn har ivige finzenis weromkrongen wurdt. De Ingelsman wurdt by de grêftombe weisleept troch in ûnsichtbere krêft en ferliest it bewustwêzen. As er wer by besleur komt, ûntdekt er dat der in reuseftige wolf op syn boarst leit en him oan 'e kiel slikket. It bist docht him lykwols neat, mar hâldt him feilich en waarm oant der help komt. Werom yn 'e herberch wachtet de Ingelsman in tillegram fan greve Dracula, dy't him op syn kastiel ferwachtet, mei in warskôging foar "snie en wolven en de nacht."
Eftergrûn
Yn 'e lêste tweintich jier fan 'e njoggentjinde iuw skreaune auteurs as H. Rider Haggard, Rudyard Kipling, Robert Louis Stevenson, Arthur Conan Doyle en H.G. Wells in grut tal romans en koarte ferhalen wêryn't mytyske wêzens it Britske Ryk bedrigen. Dat tema kaam sa'n soad foar dat der sels in namme foar betocht waard: ynvaazjeliteratuer. Tsjin dy eftergrûn wie de roman Dracula, fan Bram Stoker, wêryn't kweadaardige ynfloeden fan it Jeropeeske fêstelân Ingelân ynkringe, in bekende formule foar it Britske lêzerspublyk. Fiktoriaanske lêzers beskôgen Dracula dêrom as in ûnderhâldend en goed skreaun boek, mar net as útsûnderlik. De roman berikte syn ikoanyske status pas yn 'e earste helte fan 'e tweintichste iuw, doe't de earste ferfilmings makke waarden.
Fan 1879 oant en mei 1898 wie Bram Stoker de saaklik lieder fan it doedestiden wrâldferneamde Lyceum Theatre yn Londen. Yn dy tiid folle er syn ynkommen oan mei it skriuwen fan in grut tal sensasjonele romans, wêrfan't Dracula, út 1897, fierwei it bekendst wurden is. Dielen fan 'e roman spylje yn 'e omkriten fan Whitby, oan 'e eastkust fan Yorkshire, dêr't Stoker doe syn simmerfakânsjes trochbrocht. Foar't er Dracula skreau hie Stoker him sân jier lang ferdjippe yn 'e Jeropeeske folkloare en yn ferhalen oer fampieren. Dêrby waard er benammen sterk beynfloede troch it essay Transylvanian Superstitions ("Transsylvaansk Byleauwe"), fan Emily Gerard, út 1885. Hy soe letter sizze dat it boek ek foar in diel basearre wie op in nachtmerje dy't er krige doe't er tefolle krab mei mayonêze iten hie, oer in fampierekening dy't út it grêf opstie.
Hoewol't Dracula hjoed oan 'e dei fierwei it bekendste ferhaal oer fampieren is, wie it net it earste. Earder hie bgl. Sheridan Le Fanu yn 1871 it koarte ferhaal Carmilla skreaun, oer in lesbyske fampier dy't it foarsjoen hat op in ienlike jonge frou. Fierders publisearre James Malcolm Rymer yn 'e 1870-er jierren Varney the Vampire, in langrinnende searje pulpromantsjes. En de fampier as in ealman kaam foar it earst foar yn it ferhaal The Vampyre, fan John Polidori, út 1819.
Stoker wie oarspronklik, oant in pear wiken foar de publikaasje, fan doel en neam syn roman The Un-Dead. Dêrnjonken naam er noch ferskate oare titels yn omtinken, wêrûnder The Dead Un-Dead. Ut de oantekenings fan 'e auteur blykt fierders dat er oarspronklik fan doel wie om 'e antagonist 'greve Wampyr' te neamen. Wylst er ûndersyk die nei fampiereferhalen state er lykwols op 'e namme fan 'e histoaryske Dracula. Dat barde doe't er yn 'e bibleteek fan Whitby in boek fan 'e diplomaat William Wilkinson tsjinkaam, Account of the Principalities of Wallachia and Moldavia with Political Observations Relative to Them ("Ferslach fan 'e Foarstedommen Walachije en Moldaavje mei Politike Oantekenings oer dat Underwerp") út 1820. Dat wurk liende er neitiid in grut tal kearen. De namme 'Dracula' yntrigearre Stoker sa dat er syn antagonist sa besleat te neamen, en úteinlik de roman sels ek.
Histoaryske ferwizings
Hoewol't Dracula in folslein út 'e tomme sûgd wurk fan fiksje is, befettet it ferhaal wol beskate histoaryske ferwizings. De wichtichste dêrfan is de namme Dracula sels. Dy komt fan it Roemeenske patronym Drăculea, dat droegen waard troch de neiteam fan Vlad II, dy't fan 1436 oant 1442 en jitris fan 1443 oant 1447 foarst fan Walachije wie. (Walachije is rûchwei it súdlike part fan it hjoeddeistige Roemeenje, mei Boekarest as sintrum.) Vlad II naam de bynamme Dracul oan nei't er yn 1431 opnommen wie yn 'e Oarder fan 'e Draak, in ridderoarder stifte troch Sigismund fan Lúksemboarch, de kening fan Hongarije, mei as doel om it kristendom te beskermjen en de opmars fan 'e Osmaanske Turken op 'e Balkan tsjin te kearen. Dracul is Roemeensk foar "de Draak" (fan drac, "draak" + -ul, "de"). It kin ek "de duvel" betsjutte, benammen yn it hjoeddeistige Roemeensk.
Drăculea, dêr't 'Dracula' de Slavyske foarm fan is, betsjut letterlik "soan fan de draak". It wie in namme dy't histoarysk droegen waard troch Vlad III Dracula, de soan en opfolger fan Vlad II Dracul, dy't oer Walachije regearre fan 1456 oant 1462 en bekend stie as 'Vlad de Speetser'. Yn syn seisjierrige regearperioade soe hy nammentlik tusken de 40.000 en 100.000 boargers ta de dea bringe litten hawwe, benammen troch harren op skerppuntige peallen speetse te litten. De slachtoffers soene politike rivalen en kriminelen west hawwe, mar ek eltsenien dy't Vlad beskôge as "sûnder wearde foar de minskheid". Dêrby moat oantekene wurde dat de boarnen foar dy foarfallen benammen kroniken binne dy't byholden waarden troch de Transsylvaanske Saksers, etnysk Dútske kolonisten yn it oangrinzgjende Transsylvaanje, mei wa't Vlad allegeduerigen yn oarloch wie. Troch etnyske Roemenen wurdt er beskôge as in folksheld om't er in ynfallend Osmaansk leger weromdreau oer de Donau, wêrby't er oant wol 100.000 Turkske kriichsfinzenen speetse litten hawwe soe.
Neffens guon letterkundigen, lykas Elizabeth Miller, wie Stoker op 'e namme 'Dracula' nei frijwol ûnkundich fan 'e histoaryske persoan fan Vlad de Speetser. Yn 'e roman neamt Stoker lykwols de Dracula dy't tsjin 'e Turken focht en letter troch syn eigen broer ferret waard, histoaryske feiten dy't sûnder dûbelsinnigens nei Vlad de Speetser ferwize.
In protte letterkundigen en biografen fan Stoker hawwe fierders suggerearre dat Stoker it eardere fampiereferhaal Carmilla, fan Sheridan Le Fanu, as boarne brûkt hat, en mooglik ek folksferhalen oer de sídhe, wêzens út 'e Ierske folkloare, wêrfan't guon foarsteld wurde as bloeddrinkende froulju. In oare mooglike ynfloed is de histoaryske Hongaarske ealfrouwe en searjemoardneresse Elizabeth Báthory, byneamd de Bloedgrevinne, dy't wol 650 famkes en jonge froulju deamartele foar't se yn 1610 arrestearre waard en fanwegen har aadlike titel net de deastraf krige, mar foar de rest fan har libben yn iensume opsluting finzen holden waard. Oer har giene letter ferhalen dat se har misdieden begien hie om yn it bloed fan har slachtoffers te baaien, mei't se leaud hawwe soe dat soks har jonkheid bewarje soe.
Adaptaasjes
It ferhaal fan Dracula is adaptearre ta ferskate oare media. Stoker sels skreau it earste toanielstik op basis fan syn roman, dat ûnder de titel Dracula, or: The Undead yn it Lyceum Theatre yn premiêre gie koart foar de publikaasje fan it boek, mar lykwols mar ien kear opfierd waard. Letter folgen noch ferskate oare teäteradaptaasjes, en fan 'e 1920-er jierren ôf waard Dracula ek withoefolle kearen ferfilme. Ien fan 'e ierste en bekendste ferfilmings wie Nosferatu, út 1922, fan 'e Dútske regisseur F.W. Murnau. Om auteursrjochtlike swierrichheden foar te kommen hie dy stomme film net de titel Dracula, en ek it personaazje fan greve Dracula waard omneamd, ta 'greve Orlok'.
Oare ferneamde ferfilmings fan 'e roman binne: Dracula (1931), mei Bela Lugosi yn 'e titelroll; Dracula (1958), mei Christopher Lee yn 'e titelrol; Bram Stoker's Dracula (1992), mei Gary Oldman yn 'e titelrol; en Van Helsing (2004). Der binne ek ferskate filmparodyen op it ferhaal makke, lykas Dracula: Dead and Loving It (1995), mei Leslie Nielsen yn 'e titelrol, en de tekenfilm Hotel Transylvania (2012). Guon oare films binne gjin (direkte) ferfilmings fan 'e roman, mar hawwe de namme fan greve Dracula yn titel, lykas Dracula's Daughter (1936) of The Brides of Dracula (1960). Yn totaal wiene der anno 2009 nei skatting 217 films makke dêr't greve Dracula in wichtige rol yn spile, wêrmei't er inkeld ûnderdie foar privee-detektive Sherlock Holmes (223 films).
De measte filmadaptaasjes nimme it ferhaal út 'e roman net ien-op-ien oer. De greve is fansels altyd wol oanwêzich, en Jonathan Harker, Mina Murray, John Seward, perfester Van Helsing en Renfield almeast ek. De personaazjes fan Mina en Lucy wurde lykwols faak kombinearre ta ien inkele rol, en Harker en Renfield wurde soms ek kombinearre of omwiksele. Quincey Morris en Arthur Holmwood wurde oer it algemien hielendal weilitten, en Bram Stoker's Dracula is in seldsume útsûndering op dy regel. Behalven ta toanielstikken en films is Dracula troch de jierren hinne ek adaptearre ta in hiele rige oare romans, ferskate tillefyzjesearjes, in ôflevering fan 'e fantasysearje Buffy the Vampire Slayer, en fierders musicals, harkspullen, stripferhalen, kompjûterspultsjes en muzykalbums.
Het Drentse Landschap
Terreinen
thumb|It Doldersumerfjild (2004) thumb|It Drouwenersân Terreinen beheard troch Het Drentse Landschap:
Bahrain International Circuit
Bahrein International Circuit is in Formule 1-sirkwy yn de woestyn fan Bachrein. Sûnt 2005 wurd de Grutte Priis Formule 1 fan Bachrein op dit sirkwy riden. Fanôf 2014 wurdt dy wedstriid jûns ferriden mei keunstljocht.
Harlem (Montana)
Harlem ['hɑɹlǝm] (Assiniboin: Agásam Ti ’Óda; útspr.: [a'ɡa:sam ti 'ʔo:da]) is in stêd yn Blaine County, yn it noarden fan 'e Amerikaanske steat Montana. Neffens in offisjele skatting út 2012, basearre op âldere gegevens fan 'e folkstelling fan 2010, lei it ynwennertal fan Harlem doe op krapoan 840 minsken.
Demografy
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 wie doe fan 'e befolking fan Harlem 17,0% âlder as 65 jier en 28,6% jonger as 18 jier. Fierders bestie 33,6% fan 'e húshâldings út ien persoan. Neffens âldere gegevens, fan 'e folkstelling fan 2000, libbe doe 33% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins (foar it befolkingssegmint fan ûnder de 18 jier wie dat 32,8%). Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 52,2% Yndianen; 38,1% blanken; 4,0% Latino's; 0,1% Polyneziërs, Melaneziërs en Mikroneziërs; 5,6% oaren of fan mingd etnysk komôf.
İstanbul Park
İstanbul Park is in Turksk sirwky foar autosport en motorsport. Fan 2005 oant en mei 2011 waard op dit sirkwy de Grutte Priis fan Turkije riden. De Formule 1 kaam yn it seizoen 2020 werom op it sirkwy.
Eskimo-Aleoetyske talen
De Eskimo-Aleoetyske talen of Inûyt-Aleoetyske talen foarmje in taalfamylje wêrfan't it ferspriedingsgebiet de Beringstrjitte oerbrêget. De ûnderskate talen dy't ta dizze groep hearre, wurde sadwaande sprutsen yn sawol Aazje as Noard-Amearika. De Eskimo-Aleoetyske talen falle útinoar yn it Aleoetysk en de Eskimo-talen. Yn totaal omfiemet de taalkloft sa'n 13 talen (ôfhinklik fan wêr't men de grins tusken taal en dialekt leit), dy't yn 2011 mei-inoar 128.000 memmetaalsprekkers hiene.
Fersprieding
De Eskimo-Aleoetyske talen wurde sprutsen op it Tsjûkotka-skiereilân yn 'e eastlike punt fan Sibearje; op 'e Aleoeten; yn grut parten fan it westen, noarden en suden fan 'e Amerikaanske steat Alaska; yn it noarden fan it Kanadeeske territoaria Yukon en de Noardwestlike Territoaria; yn hast it hiele Kanadeeske territoarium Nûnavût; yn 'e kriten Nûnavik en Nûnatsiavût yn it noarden fan 'e Kanadeeske provinsjes Kebek, resp. Nijfûnlân en Labrador; en op Grienlân, dat bestjoerlik ûnder Denemark falt.
Oarsprong
Hoewol't de Eskimo-Aleoetyske talen ta de lânseigen talen fan 'e Amearika's rekkene wurde, is dat inkeld in geografyske en gjin taalkundige yndieling. De Eskimo-Aleoetyske talen binne bewiisber net besibbe oan 'e (measte) oare taalfamyljes fan 'e Nije Wrâld. De fersprieding fan dizze talen fertsjintwurdiget dan ek in lêste prehistoaryske migraasjeweach fan minsken út Aazje wei nei Noard-Amearika ta.
Taalkundige Morris Swadesh suggerearre yn 'e sechstiger jierren dat der mooglik in bân tusken de Eskimo-Aleoetyske talen en de Wakasjaanske talen fan it Amerikaanske Noardwesten en Britsk-Kolumbia bestean koe, in teory dy't yn 2005 útwreide waard troch Jan Henrik Holst. De foaroansteande mar kontroversjele taalkundige Joseph Greenberg stelde yn 2002 foar om 'e Eskimo-Aleoetyske talen mei alle oare taalfamyljes út noardlik Jeraazje útsein de Jenisejaanske talen ûnder te bringen yn in taalkloft dy't de Jeraziatyske talen komme moatte soe te hjitten. Dat foarstel is yn wittenskiplike fermiddens noch lang net algemien akseptearre.
It Sintrum foar Lânseigen Talen fan Alaska (ANLC) is fan miening dat it Proto-Eskimo-Aleoetysk, de mienskiplike oertaal dêr't alle Eskimo-Aleoetyske talen op weromgeane, teminsten 4.000 jier lyn, en miskien noch wol earder, al útinoar fallen wêze moat yn it ierste statium fan it Aleoetysk en it Proto-Eskimo, de oertaal fan alle Eskimo-talen.
Struktuer
De Eskimo-Aleoetyske talen binne affiksaal polysyntetysk, wat sizze wol dat se in frijwol ûnbeheind tal affiksen oan wurden taheakje kinne. Dêrby wurde inkeld suffiksen (efterheaksels) brûkt en op ien útsûndering yn it Inûktitût nei alhiel gjin prefiksen (foarheaksels). Yn dizze talen moat elts wurd ien inkele woartel hawwe, dy't altyd oan it begjin stiet. Eskimo-Aleoetyske talen hawwe in relatyf beheind tal fan sokke woartels, yn it gefal fan it Middenalaskaansk Jûpik sa'n twatûzen. Oan sa'n woartel wurde dan guon affiksen festplakt dy't de betsjutting sekuerder meitsje of der dingen oan tafoegje en oaren dy't non-leksikaal binne en poer grammatikale saken útdrukke, lykas persoanen, namfallen of besitlikens. It tal namfallen ferskilt per taal, wêrby't fral yn it Aleoetysk it namfallesysteem troch de tiid hinne troch in proses fan ôfsliting flink redusearre is.
Tatsuya Tanaka
(27 novimber 1982) is in Japansk fuotballer, dy't spilet foar Albirex Niigata. Earder spile foar Urawa Reds. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 2004.
Assiniboin (folk)
Demografy
Tsjintwurdich binne de Assiniboin fierhinne konsintrearre yn 'e Amerikaanske steat Montana en de Kanadeeske provinsje Saskatchewan. Aldtiids hearden lykwols ek it súdeasten fan 'e provinsje Alberta, it súdwesten fan 'e provinsje Manitoba en it westen fan 'e steat Noard-Dakota ta harren wengebiet.
Op it mêd fan 'e hjoeddeistige oantallen fan 'e Assiniboin liket der mar frijwat betizing te bestean. De taalkundewebside Ethnologue hat it deroer dat de folsleine etnyske groep 3.500 minsken telt, mar dat strykt net mei de wurklikheid. (Sels de Amerikaanske folkstelling fan 2000 joech al in heger oantal, ntl. 3.946.) Mooglik dat Ethnologue him op ferâldere sifers basearret dy't inkeld de Assiniboin yn ien lân beslane. Der binne lykwols twa federaal erkende stamme-organisaasjes yn 'e Feriene Steaten dy't foar in part út Assiniboin besteane, wylst der yn Kanada twa stammen (of "earste naasjes", sa't se dy dêr neame) hielendal en nochris fjouwer foar in diel út Assiniboin besteane. (Sjoch foar in opsomming ûnder it kopke "Stamme-organisaasjes", leger op dizze side.) De ledetallen fan dy stammen binne bekend, en fan 'e mingde stammen is yn 'e regel ek de ferdieling yn etnyske groepen bekend. In simpel optelsomke leart dan dat der teminsten 9.500 Assiniboin wêze moatte – it kin fansels wêze dat der fierders noch leden fan 'e etnyske groep binne dy't gjin lid binne fan 'e ûnderskate stamme-organisaasjes. As men lykwols it sifer 9.500 oanhâldt, is dat te ferdielen yn 5.100 Assiniboin yn 'e Feriene Steaten en 4.400 yn Kanada.
Skiednis
Oarspronklik makken de Assiniboin ûnderdiel út fan 'e Grutte Sû Naasje, dy't bestie út 'e Eastlike Dakota of Santy (Santee), de Westlike Dakota of Jankton-Janktonai (Yankton-Yanktonai), en de Lakota of Titon (Teton). Ut harren oarspronklike wengebiet, dat direkt bewesten de Grutte Marren lei, yn wat no de Amerikaanske steaten Wiskonsin en Minnesota binne, waarden de Sû almar fierder nei it westen dreaun troch de Odjibwe, dy't troch harren kontakten mei harren Frânske bûnsgenoaten al ier oer musketten beskikten. Men is fan tinken dat de Assiniboin ta de Janktonai-stamme fan 'e Westlike Dakota hearden, mar har dêr om 1640 hinne fan ôfspjalten en har fierder nei it noarden ta bejoegen. Troch de Sû waarden se fan dy tiid ôf Hohe neamd, dat "Opstannelingen" betsjut. Troch it nei it westen ta opkringen fan 'e Kry (Cree) en de Odjibwe (Ojibwe) waarden sy krekt as de Sû nei de Grutte Flakten ta dreaun. De earste Jeropeaan dy't yn kontakt kaam mei de Assiniboin, wie de Ingelsman Henry Kelsey, dy't yn 'e tsjinst fan 'e Britske Hudsonbaaikompanjy stie.
Behalven yn 'e jacht wiene de Assiniboin ek oan kop en earen ta behelle yn 'e pelshannel. Dêrby sleaten se in bûnsgenoatskip mei de Flakte-Kry en de Flakte-Odjibwe dat de Izeren Konfederaasje neamd waard. As leden fan 'e Izeren Konfederaasje fochten se oarloggen út mei de Gro Wânt en de Sû. Letter waarden de Gro Wânt tydlingswei yn it bûnsgenoatskip opnommen en befochten se mei-inoar de Swartfuotten. De Assiniboin, Flakte-Kry en Flakte-Odjibwe dreaune hannel mei de Britske Hudsonbaaikompanjy en Noardwestlike Kompanjy (dy't doedestiden it monopoalje hiene yn hiel westlik Kanada). De Assiniboin waarden ta wichtige en betroubere hannelspartners fan 'e Britten, dy't grutte oantallen bever- en bizonhûden leveren. Sokke hûden wiene se sels troch jacht oan kommen, of hannelen se troch fan oare, fierder nei it suden en súdwesten ta libjende folken. Fia de Kry namen de Assiniboin in protte Jeropeeske hannelswaar fan 'e Hudsonbaaikompanjy ôf, wêrûnder gewearen, munysje, metalene tomahawks en potten, wollene tekkens en skonkbeskermers en glêzene kralen.
Op syn hichtepunt behearske de Izeren Konfederaasje de noardlike Grutte Flakten hast folslein, en ûntjoech it bûnsgenoatskip him ta in grutte bedriging foar lju dy't der gjin diel fan útmakken, lykas blanke kolonisten en lânseigen folken as de Krieën en de Sjosjoanen. De úteinlike delgong fan 'e pelshannel en de opsetlike útrûging fan 'e bizonkeppels troch fral Amerikaanske, mar ek Kanadeeske jagers yn opdracht fan 'e respektivelike regearings, late streekrjocht ta it meidwaan fan 'e Izeren Konfederaasje oan 'e Noardwestlike Opstân fan 1885, dat eins fierders benammentlik in gefjocht fan 'e Frânsktalige Métis tsjin it Britske koloniale regear fan Kanada wie. Likegoed wie de Noardwestlike Opstân ien fan 'e inkele kearen dat der yn Kanada op grutte skaal fochten waard tusken Yndianen en regearingstroepen (yn tsjinstelling ta de Feriene Steaten, dêr't dat skearing en ynslach wie).
Yn 't earstoan gie it de Flakte-Kry, Assiniboin en Flakte-Odjibwe foar de wyn, en wûnen se de Slach by Cut Knife. Mar de Kanadezen koene de nije tillegraafferbinings en spoarlinen brûke om fluch en koördinearre troepen út Ontario nei it westen ta te stjoeren, en hiene sadwaande oeral de nûmerike mearderheid, gruttere mobiliteit en mear en bettere fjoerwapens. Doe't de Métis ienris ferslein wiene yn 'e Slach by Batoche, stiene de folken fan 'e Izeren Konfederaasje boppedat sûnder bûnsgenoaten. Dêrop joech in diel fan harren de striid op, en al wisten de trochfjochters trije wike letter noch de Slach by Frenchman's Butte te winnen, it wie om 'e nocht. Se waarden ferplettere yn 'e Slach by Loon Lake en rekken alhiel fersille. Begjin juny 1885 wie de opstân foarby. Dit barren tebriek de Izeren Konfederaasje as in militêre macht, en wie tagelyk it lêste yn 'e stûpen lizzen fan 'e politike selsstannigens fan 'e Assiniboin. Underwilens siet it der mei harren as folk raar ta; fan mear as 10.000 minsken oan 'e ein fan 'e achttjinde iuw wiene se yn in iuw tiid, benammentlik troch epidemyen fan Jeropeeske ynfeksjesykten dêr't harren ymmúnsysteem gjin ferwar tsjin hie, belune ta 2.600 minsken yn 1890.
Taal
It Assiniboin, de taal fan 'e Assiniboin, is in Mississippydelling-Sûaanske taal, in lid fan 'e gruttere Sûaanske taalfamylje. Mei it nau besibbe Stony (Stoney) foarmet it de Assiniboin-Stony-groep fan 'e lytse Dakotaanske taalkloft (binnen de Mississippydelling-Sûaanske talen), dy't fierders ek it Sû (Sioux) omfiemet. Sûnt de njoggentjinde iuw is it mei it Assiniboin slim yn it neigean rekke. Hjoed de dei wurdt de taal noch mar sprutsen troch likernôch 150 minsken, wêrfan't de measten âlder binne as fjirtich jier. Dat komt del op net mear as 1,6% fan it totale oantal Assiniboin, dat op 9.500 rûsd wurde moat.
PC 2017
De PC fan 2017 waard op woansdei 2 augustus ferkeatst. De 164ste edysje waard ferkeatst op in berûne, mar drûge dei, en de winners wienen Bauke Triemstra, Alle Jan Anema en Hendrik Kootstra.
Keats-off en it Lotsjen
De lotting foar de keats-off wie tongersdei 24 july. De partoeren foar de keats-off wienen dy fan Remmelt Bouma c.s., André van Dellen c.s., Patrick van Dellen c.s. en Jelte-Pieter Dijkstra c.s. Dijkstra c.s. wûnen in plak op 'e list. De lotting fan 'e PC fûn plak op moandei 31 july.
Finale
De finale gong tusken de partoeren 1 (Bauke Triemstra c.s.) en 14 (Jelle Attema c.s.). Nei in foarsprong fan twa earsten foar Attema c.s., kamen Triemstra-en-dy tichterby en kaam úteinlik alles oan 'e hang. Nei de opslach van Triemstra krige er de bal sels wer retournearre en koe er it ôfmeitsje troch de bal yn 'e linker foarhoeke te slaan, wêrtroch de keats net foarby wie.
Kening PC 2017
Hendrik Kootstra waard útroppen ta kening fan dizze PC.
Ynternasjonaal Filmfestival fan Mar del Plata
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Mar del Plata (Spaansk: Festival Internacional de Cine de Mar del Plata) is in filmfestival dat elt jier yn novimber holden wurdt yn 'e Argentynske stêd Mar del Plata. It is it meast foaroansteande en âldste evenemint fan syn soarte yn Latynsk-Amearika en it iennichste kompetative filmfestival yn dat wrâlddiel dat erkenning genietet fan 'e Ynternasjonale Federaasje fan Ferienings fan Filmprodusinten (FIAPF). De organisaasje fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Mar del Plata is yn 'e hannen fan it Argentynske Nasjonaal Ynstitút foar Sinema en Audiofisuele Keunsten (INCAA).
Skiednis
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Mar del Plata waard yn 1954 oprjochte troch Jesús Miller as it Ynternasjonaal Sinematografysk Festival (Festival Cinematográfico Internacional). It hie yn 't earstoan gjin kompetatyf skaaimerk; ynstee wie it inkeld bedoeld as in tentoanstelling fan in seleksje ynternasjonale films. Yn 'e iere jierren krige it festival in beskate reputaasje omreden fan 'e oanwêzigens fan ferskate ferneamde ynternasjonale gasten op 'e ûnderskate edysjes, lykas Mary Pickford, Gina Lollobrigida en Erroll Flynn.
Yn 1959 kaam de organisaasje fan it festival yn 'e hannen fan 'e Argentynske Feriening fan Filmkritisy. Om dyselde tiid hinne waard der ek in kompetysje fan makke en krige it festival erknning fan 'e Ynternasjonale Federaasje fan Ferienings fan Filmprodusinten (FIAPF). Yn 1964 waard it festival ferhuze nei de Argentynske haadstêd Buenos Aires, en feroare de namme yn Ynternasjonaal Sinematografysk Festival fan 'e Argentynske Republyk (Festival Cinematográfico Internacional de la República Argentina). In jier letter kearde it evenemint lykwols werom yn Mar del Plata. Yn 1968 waard it foar it earst organisearre troch it Nasjonaal Ynstitút foar Sinema en Audiofisuele Keunsten (INCAA), en yn 1970 naam dy ynstelling de organisaasje foargoed oer.
Yn 'e 1960-er jierren wiene op 'e ferskate edysjes fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Mar del Plata bekendheden te gast as Paul Newman, François Truffaut, Catherine Deneuve, Anthony Perkins, Jean-Paul Belmondo, Maria Callas, Andrzej Wajda, Jacques Tati en George Hamilton. Yn 1967 en 1969 gie it festival lykwols net troch om't yn Rio de Janeiro, yn it buorlân Brazylje, om deselde tiid hinne ek in filmfestival organisearre waard. Doe't Argentynje yn 'e 1970-er jierren in perioade fan politike ynstabiliteit trochmakke dy't late ta in wier skrikbewâld ûnder in militêre gûnta mei in opienfolging fan diktators, waard it Ynternasjonaal Filmfestival fan Mar del Plata nei de edysje fan 1970 net wer holden.
Nei't yn 1983 de diktatuer ûnder fuotten helle wie en Argentynje in demokrasy waard, besocht men ferskate kearen om 'e nocht en blaas it filmfestival nij libben yn. Pas yn 1996 waard it foar it earst yn 25 jier wer holden. Fan 2001 oant 2007 foel it yn maart, mar yn 2008 waard it ferskood nei novimber. Sûnt 1996 hat it Ynternasjonaal Filmfestival fan Mar del Plata stadichoan syn histoaryske reputaasje weromwûn.
Seksje
De seleksje oan films op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Mar del Plata is sûnt 2007 ferdield yn 'e folgjende seksjes:
Satoshi Yamaguchi (1978)
Satoshi Yamaguchi (17 april 1978) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile Satoshi Yamaguchi foar JEF United Chiba, Gamba Osaka en Kyoto Sanga FC.
Nina Simone
thumb|right|260px|Nina Simone, 1967 Nina Simone, pseudonym fan Eunice Kathleen Waymon (Tryon, Noard-Karolina, 21 febrewaris 1933 - Carry-le-Rouet, Provâns, 21 april 2003) wie in Afro-Amerikaansk singer-songwriter, pianiste en boargerrjochte-aktiviste. Se wurdt rekkene ta de jazzmuzikanten, mar har wurk is ek beynfloede fan blues, rhythm-and-blues en soul. Nina Simone brocht yn 1959 har debútalbum Little Girl Blue út. Nina Simone hat twaentweintich studio-albums en achtjin live-albums útbrocht.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 2014
200px|thumb|right|200px|De Olympyske skânsen fan Sotsji 2014
De XXIIe Olympyske Spullen waarden fan 7 oant en mei 23 febrewaris 2014 hâlden yn Sotsji, yn Ruslân. It skânsspringen hie plak op de RusSki Gorki Jumping Center
RusSki Gorki Jumping Center
De RusSki Gorki Jumping Center waard boud yn 2012 foar de Olympyske Winterspullen fan 2014. De grutte delgong hie in K-punt fan 125 meter en de gewoane delgong hie in K-punt fan 95 meter. Der wie plak foar 9.600 taskôgers.
Assiniboin (taal)
Taalbesibskip
It Assiniboin is nau besibbe oan it Stony, wêrmei't it de Assiniboin-Stony-kloft binnen de Dakotaanske talen foarmet. It Stony is oarspronklik út it Assiniboin fuortkommen, mar tsjintwurdich binne de beide talen net mear ûnderling fersteanber. It Assiniboin sels hat him likernôch healwei de santjinde iuw ôfspjalten fan it Sû (Sioux), dat de oare tûke fan 'e Dakotaanske talen foarmet. De Dakotaanske taalkloft is wer ûnderdiel fan 'e gruttere Sûaanske taalfamylje. Hjirûnder foar de dúdlikheid in lyts oersjoch fan 'e bredere Dakotaanske taalgroep, mei alle synonimen derby jûn.
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 2014
Grutte delgong
K-punt 125 meter
Assiniboin (taal)
Fonology
Yn it foarste plak binne der fiif lûden: a ([a] as yn "ham"), e ([e], lykas yn "leed", mar koarter), i ([i] as yn "wyt"), o ([o] as yn "bok") en u ([u] as yn "tûk"). Dy kinne allegear sawol koart as lang wêze; binne se lang, dan krije se in skerpteken (á [a:], é [e:], í [i:], ó [o:], ú [u:]). Ek binne der trije nasale klanken, dy't skreaun wurde mei in ogonek of Poalske heak: ą ([ã]; lykas yn "aanst", mar dan koart), į ([ĩ] as yn "hyns") en ų ([ũ] as yn "fiifpûns").
Skânsspringen op de Olympyske Winterspullen 2014
Gewoane delgong
K-punt 95 meter
Lannen
Grutte delgong K-punt 125 meter
Assiniboin (taal)
Fonology
Fierdersoan binne der fjouwer bylûden mei in karon: ǧ, ȟ, š en ž. Dat binne foar Friezen allegear bekende klanken: de ǧ ([ɣ]) is de g fan "mage", de ȟ ([x]) is de ch fan "berch", de š ([ʃ]) is de sj fan "sjerp" en de ž ([ʒ]) is de zj fan "bagaazje". Fierders is der noch de apostrof (’), dy't foar de glottisslach ([ʔ]) stiet; de klank tusken de beide gelikense lûden yn "Aäron" of "koöperaasje". De oare bylûden wurde krekt as yn it Frysk útsprutsen, behalven de c ([ʧ]), w [w] en y [j]; dat binne de tsj fan "tsjerke", de w fan "skowe" en de j fan "jas".
It Assiniboin ken ek in stikmannich letterkombinaasjes. Sa binne der fjouwer letters dy't yn aspirearre foarm foarkomme kinne: ch [ʧʰ], kh [kʰ], ph [pʰ] en th [tʰ] (útsprutsen as de grûnletter mei in lyts h-ke derefteroan, bekend fan "Marthinithoren"). En ta einbeslút binne der sân letters dy't foarkomme kinne mei in glottisslach derefteroan: c’ [ʧˀ], ȟ’ [xˀ], k’ [kˀ], p’ [pˀ], s’ [sˀ], š’ [ʃˀ]’ en t’ [tˀ] (mei as folgjende in a soene dy bygelyks útsprutsen wurde as "tsj-a", "ch-a", "k-a", "p-a", "s-a", "sj-a" en "t-a").
A Walk in the Woods (film)
A Walk in the Woods is in Amerikaanske biografyske komeedzjedramafilm út 2015 ûnder rezjy fan Ken Kwapis, mei yn 'e haadrollen Robert Redford en Nick Nolte. It is in ferfilming fan it autobiografyske non-fiksjeboek mei deselde namme fan Bill Bryson. De titel betsjut: "In Kuier troch de Bosk". It ferhaal giet oer reisferhaleskriuwer Bill Bryson, dy't it him, as er op jierren is, yn 'e holle hellet om it 3.500 km lange Appalachian Trail-kuierpaad te berinnen. In âlde maat fan sines biedt himsels oan om mei. Bryson syn frou is op it idee tsjin, en net sûnder reden, sa blykt letter. A Walk in the Wood krige mingde resinsjes fan 'e filmkritisy, mar waard yn 'e bioskopen in beskieden kommersjeel súkses.
Plot
Nei't er tsien jier yn Ingelân wenne hat, is de súksesfolle Amerikaanske reisferhaleskriuwer Bill Bryson tweintich jier lyn mei syn húshâlding nei de Amerikaanske steat Nij-Hampshire ferfearn. Sûnt wennet er dêr freedsum en no is er yn 'e sechstich en syn Ingelske frou Catherine yn 'e fyftich. De bern binne út 'e hûs en hawwe harren pake- en beppesizzers jûn. De lêste fjouwer jier hat Bryson gjin nije boeken mear skreaun, en as er in hilarysk ferrinnend fraachpetear op 'e tillefyzje jout ta gelegenheid fan 'e werútjefte fan guon fan syn eardere wurken, wurdt dêr troch de ynterviewer de oandacht op fêstige. Him wurdt ek frege wêrom't er eins altyd reisferhalen skriuwt dy't om utens plakfine en nea yn 'e Feriene Steaten sels.
Neitiid bliuwt dat Bryson dwerssitten. Hy beseft dat er in protte fan 'e wrâld sjoen hat, mar net fan syn eigen lân. Nei't Catherine him meisleept hat nei in begraffenis fan kunde dat neffens himsels wol mei in kaartsje ôfkinnen hie, giet er yn 'e neite fan harren hûs foar in kuier. Dêrby krúst er it Appalachian Trail, in kuierpaad fan 3.500 km lang dat de rin fan it Appalachenberchtme folget fan Georgia oant yn 'e Kanadeeske Kustprovinsjes. Dat jout him it idee om 'e hiele lingte fan it kuierpaad ôf te lizzen.
As Bryson syn plan oan Catherine foarleit, besiket dy der it near op te lizzen. Se giet op it ynternet en printet foar him in hiele steapel krante-artikels út oer lju dy't op it Appalachian Trail omkommen binne troch in hertoanfal doe't der nimmen wie om har te helpen, troch ûngemakken, troch oanfallen fan bearen en sels troch moard. Bryson hâldt lykwols hoek, dat úteinlik leit Catherine har derby del, op it betingst dat er net allinne op 'en paad giet. Bryson seit ta dat er in freon of goekunde fine sil om mei him te gean en dat er, as dat net slagget, thúsbliuwe sil. Dat, hy skillet eltsenien op dy't er ken, mar allegear miene se dat er in grapke makket of ferklearje se him foar gek. Uteinlik wurdt er sels opskille troch Stephen Katz, in âlde freon mei wa't er opgroeid is yn Iowa en syn earste reizen troch Jeropa makke hat. Hja hawwe al yn tsientallen jierren gjin kontakt mear hân. Katz hat fia-fia heard fan Bryson syn plan en biedt oan om mei. Bryson grypt dat oanbod mei beide hannen oan.
As de Bryson en Catherine him yn Nij-Hampshire fan it fleanfjild helje, blykt de grouwe Katz lang net sa fit te wêzen as er oan 'e tillefoan úthold. Ek rint er net sa bêst, neffens himsels om't er in knibbel fan titanium hat en lêst fan 'e oare. Hy wiuwt lykwols al Bryson syn soargen fuort. Catherine fynt dat it raast oan 'e protters dat in pear krebintige âlde mantsjes in kuiertocht fan tûzenen kilometers meitsje wolle, mar se leit har derby del. Ut Nij-Hampshire wei reizgje Bryson en Katz tegearre mei it fleantúch nei it begjin fan it Appalachian Trail ta, yn Georgia, dêr't se mei frisse moed úteinsette.
As se nei fiifhûndert meter al útpûste moatte en ynhelle wurde troch ferskate groepen fittere kuierders, ûnder wa in groep beukers mei begelieding, krije se foar it ferstân dat wat se dwaan wolle faaks noch net iens sa maklik is. Se sette lykwols troch. Oan 'e ein fan 'e earste dei is Katz sa te'nein dat er gjin iten hoecht, mar inkeld delploffe wol om te sliepen. Koart nei't se oan 'e tocht begûn binne, wurde de beide mannen ynhelle troch in froulike kuierster allinne, Mary Ellen, dy't har oanpast oan harren kuiertempo. Sy is ien dy't alles, mar dan ek alles better wit, oan 'e stjerrebylden fan 'e beide mannen ta. Oerdeis eamelet se oan ien wei troch, suver sûnder dat de mannen der in wurd tusken krije kinne en har praat giet allegear oer oare lju en hoe dom oft dy binne yn ferhâlding ta har. Oer nimmen har se wat goeds te sizzen. Nachts hâldt se de mannen út 'e sliep troch (falsk) te sjongen.
Binnen in pear dagen beseffe Bryson en Katz dat se fan har ôf sjen moatte te kommen om't se oars net foar harsels ynstean kinne. Dat, op in moarn wurde se mei sin ier wekker en risselwearje stilwei om fuort. Tsjin 'e tiid dat Mary Ellen út har tinte komt, binne de beide mannen ree. Se naaie út wylst sy de bosk yngiet om nei it húske en se binne der wis fan dat se har mei dy foarsprong net wer weromsjen sille. It docht lykwols bliken dat Mary Ellen har sûnder muoite wer byhelje kin. As de mannen dat gewaarwurde, nimme se har taflecht ta in oar plan en ferskûlje se har ûnder in leech klif oan 'e râne fan it paad oant Mary Ellen dêr foarbykommen is. Dan slane se gau-gau it paad werom yn en witte troch de wyldernis hinne in autowei te berikken. Dêr krije se in lift nei in weirestaurant fan in jong dronken pearke wêrfan't it fanke har frijer, dy't efter it stjoer sit, orale seks jout wylst de beide mannen op 'e efterbank sitte te mimerjen hoe moai oft it wêze soe om wer tritich of sels fyftich te wêzen.
Nei't se op dy wize fan 'e wiisbauwerige Mary Ellen ferlost binne, sette Bryson en Katz wer fierder oer it kuierpaad. Se helje oantinkens op oer harren reizen troch Jeropa doe't se noch jong wiene en de seksuele eksploaten mei kreaze en net sa kreaze froulju dy't dêrmei mank giene. Se fertelle inoar oer it libben dat se sûnt laat hawwe. Bryson komt op 't aljemint oer hoe't er Catherine met hat, mei har troud is en him yn Ingelân nei wenjen set hat, oer syn bern en syn pakesizzers. Katz, dy't nea troud is en gjin bern hat ynsafier't er wit, fertelt dat er de helte fan syn libben efter de drank en de froulju oan sitten hat en dat er de oare helte fan syn libben fergriemd hat. Hy is alkoholist wurden, mar sûnt er mei syn auto oer de kop slein is op in rjocht stik snelwei, is er fan 'e drank ôf.
Letter berikke se op in dei dat it reint dat it miicht in hutte oan it kuierpaad dêr't se skûlje. Yn 'e wand is in lânkaart fan 'e eastlik Feriene Steaten ynkurven mei it Appalachian Trail oanjûn. In stjer jout harren posysje wer. It docht bliken dat se nei goed trije moannen rinnen noch mar krekt oer de helte binne. Katz hat syn nocht en stelt foar om 'e rest fan 'e tocht yn 'e auto te foltôgjen. Bryson jout him gelyk, mar wylst Katz yn it earstfolgjende gruttere plak by in garaazje ûnderhannelet oer de oanskaf fan in SUV, betinkt Bryson him wer. Nei't de beide mannen dêr wurden oer krigen hawwe, jout Katz syn ferset úteinlik op en geane se wer fierder.
Se bejouwe har dan op in diel fan it paad dêr't in warskôgingsboerd fan oanjout dat it "inkeld foar kuierders mei ûnderfining" is. Wylst se al pratendewei mei harren swiere en bombidige rêchsekken om oer in smel rinpaad geane mei oan 'e iene kant in rotswand dy't steil omheech giet en oan 'e oare kant in klif dat like steil omleech giet, ferliest Bryson syn lykwicht en tommelet by it klif del, wêrby't er Katz meiskuort. De beide mannen bedarje op in smelle richel, in meter of trije, fjouwer ûnder it rinpaad, dy't breed genôch is dat se der noflik sitte kinne, mar dêr't se net wer wei komme kinne. Se binne twongen dêr de rest fan 'e dei en in hiele nacht troch te bringen, oant se de oare moarns wekker wurde fan it leven fan oare kuierders dy't foarbykomme oer it paad boppe harren. Troch om help te roppen, witte se de oandacht fan in pear gewante jongemannen te lûken, dy't harren út har benearjende posysje befrije.
Nei dat op in hier nei ferkeard ôfrûne aventoer fynt Bryson ek dat it moai west hat. Hy en Katz kuierje nei it earstfolgjende plak, dêr't se ferfier nei hûs regelje. Katz keart werom nei syn wenplak Des Moines, dêr't er noch moai op 'e tiid hopet te arrivearjen foar de steatsmerke. Bryson giet nei syn hûs yn Nij-Hampshire, dêr't Catherine alhiel feringele is as er sûnder oankundiging foarôf ynienen it túnpaad oprinnen komt. Op syn buro treft Bryson alle oan him rjochte post oan dy't de ôfrûne moannen kommen is, in flinke steapel. Dêrtuskenyn ûntdekt er ta syn ferheardens in hiele rige ansichtkaarten dy't Katz sûnder dat hy der wat fan murken hat, geandewei harren reis oan him skreaun en ferstjoerd hat. De lêste, mei foto's fan 'e steatsmerke fan Iowa derop, befettet de yn merkstift skreaune tekst: "En no?" Bryson giet efter syn kompjûter sitten, iepenet in nij dokumint yn syn tekstferwurkingsprogramma, en typt: "A WALK IN THE WOODS" as titel fan in nij boek.
Produksje
As filmprojekt giet A Walk in the Woods tebek oant teminsten 2005, doe't Robert Redford foar it earst oankundige dat er it autobiografyske reisferhaal A Walk in the Woods fan Bill Bryson ferfilmje woe. Hy wie dêr nammentlik in grutte fan fan, en sei dêr sels oer dat er yn lange tiid net sa om in boek lake hie as doe't er dat lies. It projekt waard lykwols opholden trochdat Redford Paul Newman as tsjinspiler yn 'e rol fan Stephen Katz hawwe woe. Earst kaam dat Newman net út en doe ferstoar er frij hommels, wêrnei't Redford jierrenlang net mear fan in ferfilming fan it boek fan Bryson witte woe, om't er him nimmen oars as tsjinspiler foarstelle koe. Doe't er lykwols yn 2012 The Company You Keep regissearre, rekke er sa ûnder de yndruk fan it aktearjen fan Nick Nolte, dat er dy úteinlik frege foar de rol fan Katz.
Yn 'e lange preproduksjeperioade wiene op ferskate tiden ferskillende regisseurs by A Walk in the Woods belutsen, ûnder wa Chris Columbus, Barry Levinson en Larry Charles. Uteinlik wie it lykwols Ken Kwapis, bekend fan The Beautician and the Beast (1997) en He's Just Not That into You (2009), dy't de rezjy oer it projekt taparte krige. Hy wurke op basis fan in senario dat skreaun wie troch Rick Kerb en Bill Holderman.
Redford sels wie behalven as haadrolspiler ek as produsint by de film belutsen, yn 'e mande mei Holderman en Chip Diggins, foar de filmstudio's Route One Films en Wildwood Enterprises. Der wie foar A Walk in the Woods in budget fan $8 miljoen beskikber, wat frij oansjenlik is foar in ûnôfhinklike film, mar de namme fan Redford stelde finansiers fansels gerêst. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan John Bailey, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Nathan Larson. De opnamen foar de binnendoarsênes setten op 5 maaie 2014 útein yn Los Angeles. De bûtendoarsênes waarden foar it meastepart filme yn it Steatspark Amicalola Falls, by Dawsonville, yn 'e Amerikaanske steat Georgia.
Distribúsje
De distribúsje fan A Walk in the Woods waard fersoarge troch Broad Green Pictures. De film waard foar it earst fertoand op 23 jannewaris op it Sundance Filmfestival yn Utah. Op 2 septimber 2015 iepene er yn 'e Amerikaanske bioskopen.
Untfangst
A Walk in the Woods krige fan 'e filmkritisy mingde resinsjes. Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie de film in midsmjittich goedkarringspersintaazje fan 47%, basearre op 165 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Al hoe ynnimlik A Walk in the Woods ek is, de film is minder meislepend as in roadmovie mei Robert Redford en Nick Nolte yn 'e haadrollen wêze moatte soe, en dêrom úteinlik wat te aldendeisk." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle A Walk in the Woods in goedkarringspersintaazje fan 51%, basearre op 30 resinsjes.
Resultaat
A Walk in the Woods brocht yn 'e bioskopen wrâldwiid in opbringst fan $36 miljoen op. Ofset tsjin it budget fan $8 miljoen betsjut dat in winst fan $28 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Teltsjes fan Tellegen
Teltsjes fan Tellegen is in ferhalebondel mei 41 fabels fan 'e hân fan 'e Nederlânske skriuwer Toon Tellegen. It is in blomlêzing út syn wurk dy't yn dizze gearstalling net yn it Nederlânsk ferskynd is, en inkeld yn it Frysk útbrocht is. De ferhalen waarden oerset troch Anne Tjerk Popkema, dy't earder mei Mearkes fan Grimm ek al in soartgelikense bondel berneteltsjes nei it Frysk fertaalde. Teltsjes fan Tellegen waard yn 2017 publisearre troch Utjouwerij Regaad te Grins, mei yllustraasjes fan Douwe Dijkstra. De útjefte waard mei mooglik makke troch finansjele stipe fan 'e Provinsje Fryslân, de Stichting Kristlik Frysk Folksboek, de Boersma-Adema Stichting, it Pot-Cuperus Fûns en de Douwe Kalma Stifting. Yn 2018 publisearre Regaad fan Teltsjes fan Tellegen in twadde printinge.
Ynhâld
De 41 fabels út Teltsjes fan Tellegen waarden selektearre út 'e yn it Nederlânsk útbrochte ferhalebondels Misschien Wisten Zij Alles (2009) en Iedereen Was Er (2015), beide ferskynd by Em. Querido's Uitgeverij yn Amsterdam. Trije fan 'e fabels (It Wie Nacht, Op in Moarntiid Kaam de Kreeft en Doe't Er Moarns in Kuierke Makke) wiene noch net earder publisearre.
Gangulfus
Gangulfus (Varennes-sur-Amance by Langres, Frankryk, 702 ? - Boergonje, 11 maaie 760), ek  Gangolf neamd, wie in Boergondyske ridder en is in hillige martler fan de Roomsk-Katolike Tsjerke.
Libben
De histoaryske Gangulfus wie in aadlike jeier en beskermhear fan it kleaster Bèze by Langres. Neffens de oerlevering wie Gangulfus in ridder oan it hôf fan Pepyn, dy't oeral dêr't er syn lâns yn de grûn stiek in boarne liet ûntstean.
De non Roswitha fan Gandersheim skreau yn 960 de hagiografy en feroare Gangulfus yn in militêre lieder en fertrouling fan kening Pepyn. Doe't er ris ûnderweis wie dronk er út in boarne yn in tún. Hy kocht it grûnstik fan de boarne oan, mar syn kammeraden hiene fanwegen de fierstente hege priis dy't er dêr foar betelle de gek mei him, al hielendal doe't de boarne yn de maaitiid ek nochris opdroege. It wie Gangulfus der lykwols fral om te dwaan om sa de earme eigner wat te helpen. Nei't Gangulfus syn stôk op it plak fan de boarne yn de grûn stiek, buorrele der de oare moarns ynienen wer wetter omheech.
Doe't Gangulfus troud wie fernaam er dat syn frou him besoademitere mei in preester. Hy ûnderfrege har, mar hja hold fol ûnskuldich te wêzen. Gangulfus frege syn frou om it oardiel oan God oer te litten en frege har hân yn de boarne te dopen, mar doe't hja har hân werom loek wie it fel der oant op de bonken ôfbaarnd. Gangulfus fersoene him mei syn frou, mar hy woe net mear lije dat hja by him slepte, wylst er de preester it lân útsette liet. Syn frou lykwols liet de preester werom komme en joech dy tagong ta it hûs om Gangulfus te deadzjen. De preester wist Gangulfus sa slim te ferwûnjen dat er ferstoar en tegearre naaiden hja út. Gangulfus waard begroeven en al gau fûnen der mirakels by syn grêf plak. Doe't syn frou dat hearde hie hja de gek dêr mei en hja húne dat "Gangulfus like goed wûnders út 'e wei set as myn efterein ferskes sjongt". En sa fergie it de frou: alle freeds, op de dei dat Gangulfus ferstoarn wie, liet hja by elts wurd dat har út de mûle kaam sketen as tongerslaggen. De preester stoar oan in aaklike sykte, dy't him ynderlik ferskuorde.
Ferearing
Troch de hagiografy fan Roswitha fan Gandersheim fûn de ferearing fan Gangulfus syn wei nei Dútslân, Frankryk en de Nederlannen. Yn Fryslân stiet der in Gangulfustsjerke yn Ie. Fierder hat Fisfliet in Gangulfustsjerke en wie de doarpstsjerke fan Eelde eartiids wijd oan de hillige. Ek soe der westlik fan Gerkeskleaster in doarp lein ha dat de namme Sint-Gangolf droech.
Fral Dútslân hat noch in ridlik grut tal tsjerken, dy't oan de hillige wijd binne, dy't faak by in boarne steane.
Gangulfus is patroanhillige fan hynders en kin oanroppen wurde by brek oan wetter, each- hûd en gewrichtsproblematyk.
Ikonografy
Gangulfus wurdt yn 'e regel as ridder mei swurd en lâns ôf- of útbylde. Faak hat er ek in sabel, flaggen en/of krús yn 'e hân.
Paiser Meul
De Paiser Meul ('Mûne fan Peize') is in nôtmûne yn it Drintske doarp Peize.
Skiednis
De mûne waard boud yn 1893 of 1898 yn opdracht fan in pear bakkers en boeren yn Peize. De bou fûn plak mei ûnderdielen fan de oaljemûne út 1845 fan Hofman út Enumatil. Sûnt it begjin hie de Paiser Meul selsswichting.
Yn 1955 rekke de mûne bûten bedriuw en sette it ferfal yn. Yn 1967 kochte de doedestiidske gemeente Peize de mûne, dy't de mûne yn de jierren 1971-1972 restaurearje liet. By in restauraasje yn de jierren 1970 ferlear de mûne it typyske Grinslânske oansjen. De mûne krige in âld-hollânsk wjuksysteem en de mei latten betimmere achtkant waard reiddutsen. Nei de restauraasje mealle de mûne weet foar de oanbuorjende bakker.