cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sedekía fan Juda
Bibelske skiednis
thumb|left|250px|Sedekía wurdt twongen ta te sjen hoe't syn [[soannen ôfslachte wurde (Gustave Doré)]] De ûntrou fan Sedekía hie fan gefolgen dat Nebûkadnêzer Juda op 'e nij binnenfoel. Hy liet alle fêstings ferwoastgje en belegere Juda's haadstêd Jeruzalim. Hjirtroch ûntstie der in grutte hongersneed ûnder de befolking. De profeet Jeremía warskôge de kening dat hy him better oerjaan koe, om't oars de stêd platbaarnd wurde soe en Sedekía net oan Nebûkadnêzer grime ûntkomme soe. Mar de kening woe net nei Jeremía harkje en wie benaud tamtearre te wurden as er him oerjoech. Doe't it Chaldeeske leger in gat wist te slaan yn de stedsmuorre besocht kening Sedekía dy nachts noch wei te kommen, mar it leger helle him en syn mannen op de flakte fan Jericho yn en sloech him dêr yn de boeiens.
Op 20 augustus 587 f.Kr., yn it achttjinde regearingsjier fan Nebûkadnêzer II, waarden de muorren fan de stêd delhelle en de timpel en Sedekía's paleis en Jeruzalim yn brân stutsen. Wat der noch oer wie oan ynwenners waard as slaven yn ballingskip weifierd. It lân bleau foar wyld achter, krektsalang oant alle fersomme sabbatsjierren fergoede wiene.
Kening Nebûkadnêzer stelde Gedalja oan as lânfâd fan it ferroaide Juda, dy't letter troch Jismael, in man fan keninklike komôf, fermoarde waard.
Spanbroek
Spanbroek is in plak yn de Noard-Hollânke gemeente Opmar. De buorskip De Kaach wurdt sjoen as ûnderdiel fan Spanbroek.
Skiednis
Spanbroek krige yn 1414 stedsrjochten. Ynearsten krige Spanbroek dy stedsrjochten in jiermannich mei oare doarpen lykas Opmar.
Oant 1 july 1959 wie Spanbroek in selsstannige gemeente, dêr't ek Sânwerven by hearde, mar de boargemaster waard dield mei it oanbuorjende Opmar. Ek Noard-Spierdyk en Sudermar makken in skoftke diel út fan dy gemeente Spanbroek.
It besjen wurdich
De herfoarme tsjerke en it riedshûs binne boud yn 1598. De politikus-skriuwer Bernardus Bosch (1746-1803) hat in skoft yn 'e tsjerke preke. Yn de letgoatyske tsjerke, dy't oarspronklik wijd waard oan Bonifatius, is in grêfmonumint út 1668 fan de byldhouwer Rombout Verhulst. It gebou wie as tsjerke oant 1989 yn gebrûk en waard dêrnei oerdroegen oan in stifting.
De neogoatyske Bonifatiustsjerke is in trijeskippige, katolike krústsjerke út 1909, dy't in âldere 19e-iuwske tsjerke ferfong.
Yn de buorskip De Kaach stiet westlik fan it doarp oan de Nieuweweg de 'Kaagmolen', in poldermûne út 1654.
Telefyzjeprogramma
In telefyzjeprogramma of tillefyzjeprogramma is in útstjoering op 'e telefyzje. Dêrby kin it gean om in útstjoering foar ien kear of om in weromkearende útstjoering. In oar ûnderskie tusken telefyzjeprogramma's is dat in protte yn 't foar opnommen binne, wylst oaren live útstjoerd wurde.
In weromkearende útstjoering wurdt in telefyzjesearje of telefyzjerige neamd. Faak besteane searjes út fiksje skreaun troch senarioskriuwers. Searjes besteane yn 'e regel út ferskate seizoenen, dy't yn Nederlân rinne fan septimber oant juny. Dêrby kinne it ferfolchsearjes wêze, wêrby't it ferhaal fan 'e iene nei de oare útstjoering trochrint, of searjes mei op harsels steande ôfleverings. Ferfolchsearjes einigje gauris mei in cliffhanger om 'e sjoggers te bewegen om ek de folgjende kear wer te sjen.
Foarbylden fan ferskillende soarten telefyzjeprogramma's binne:
Aar-Einrich
Aar-Einrich is in Verbandsgemeinde ("ferbânsgemeente") yn de Rhein-Lahn-Kreis yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts. De gemeente ûntstie op 1 july 2019 troch de gearfoeging fan de eardere Verbandsgemeinden Hahnstätten en Katzenelnbogen. Haadplak fan de gemeente is Katzenelnbogen.
De rivier de Aar is in 50 kilometer lange sydrivier fan de Lahn en de Einrich is in gea dat foarme wurdt troch it legere noardwestlike diel fan it Taunusberchtme.
Gemeentlike yndieling
De gemeente bestiet út de stêd Katzenelnbogen en 30 Ortsgemeinden:
Naked City: Tales of Urban Fantasy
Naked City: Tales of Urban Fantasy is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redaktrise Ellen Datlow. De titel betsjut "Neakene Stêd: Ferhalen fan Urban Fantasy". De bondel omfettet 20 koarte ferhalen fan it fantasysjenre dy't allegearre geane oer tsjoenderij yn 'e hjoeddeistige stêd. De ferhalen binne skreaun troch foaroansteande auteurs as Jim Butcher, Patricia Briggs en Naomi Novik. Alle ferhalen út Naked City waarden yn dizze bondel foar it earst publisearre, hoewol't de measten neitiid troch de respektivelike skriuwers op 'e nij útjûn binne yn eigen ferhalebondels. Naked City: Tales of Urban Fantasy waard yn 2011 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij St. Martin's Griffin.
Eufoanium
thumb|200px|Eufoanium 200px|thumb|right| Twa eufoaniums, Besson 700 en Willson. In eufoanium of tenoartuba is in koperblaasynstrumint dat famylje fan de bassen is. De euphonium stamt ek ôf fan de bastuba. De bariton (of baritontuba) is in lyksoartich ynstrumint, mar stamt ôf fan de hoarn. Ornaris is de eufoanium grutter as de bariton. Hast alle hjoeddeiske eufoaniums binne útfierd mei drukfentilen, hoewol't modellen mei draaifentilen noch wol bestean. De eufoanium hat trije of fjouwer fentilen, de bariton meast trije al binne der ek mei fjouwer.
De toan is te fergelykjen mei in baritonsjonger. De namme eufoanium komt oarspronklik fan it Grykske wurd euphonos, yn de betsjutting fan "moaihearrend": eu (sprek út 'ui' of 'eu') betsjut "moai" of "goed" en phonè betsjut "klank" of "lûd".
De eufoanium stiet stimd yn bes en hat in wat swierdere klank as de bariton. Meastentiids hat de eufoanium fjouwer fentilen, trije gewoane oan de boppekant dêr't deselde noaten mei spile wurde kinne as op sawat elk oar koperblaasynstrumint. De measte eufoaniums ha lykwols in fjirde fentyl oan de sydkant om it ôfstimmen fan beskate noaten better te krijen. It al of net hawwen fan in fjirde fentyl is gjin kritearium foar it ûnderskie tusken eufoanium en bariton.
Ferskil mei de bariton
De eufoanium, dy't ôfstamt fan de bastuba en de barion dy't ôfstamt fan de hoarn lykje in soad op inoar mar binne dochs oars kwa klank en funksje. It ferskil sit him yn de foarm fan it ynstrumint: de eufoanium is koanysk boud, de klankbeker ferwidet. De bariton dêrfoaroer is silindrysk boud. De stimbuis fan de eufoanium past der troch syn ferbreedzjende foarm mar fan ien rjochting ien wylst dy fan de bariton der yn beide rjochtings ynstutsen wurde kin.
Ien dy 't op in eufoanium spilet wurdt in eufoaniumspiler neamd. In bekende Fryske eufoaniumspiler is Syde van der Ploeg.
Fredericus Anna Jentink
Fredericus Anna Jentink (Wymbritseradiel, 20 augustus 1844 – Leien, 4 novimber 1913) wie in Nederlânsk soölooch fan Frysk komôf.
Libben en wurk
Jentink promovearre yn 1875 oan de Universiteit fan Leien ta doktor yn de soölogy mei it proefskrift Over Systematiek en Generatie Organen van Naakte Pulmonaten. Hy waard dat jier konservator oan it Ryksmuseum fan Natuerlike Histoary yn Leien. Yn 1884 folge er Hermann Schlegel op as direkteur fan it museum, in funksje dy't er oant syn ferstjerren yn 1913 útoefene. Hy wie ek redakteur fan it tydskrift Notes from the Leyden Museum. Yn 1895 wie er foarsitter fan it tredde ynternasjonaal soölogysk kongres, dat yn Leien holden waard. Hy wie itselde jier ek ien fan de stichters fan de International Commission on Zoological Nomenclature (ICZN).
Jentink syn wittenskiplik wurk wie foaral rjochte op de systematyk fan de sûchdieren. Hy is de wittenskiplike skriuwer fan stúdzjes nei mear as ien soart fan kjifdieren, flearmûzen en rôfbûdeldieren, ûnder mear fan Lorentz' bûdelmûs út Nij-Guineä, de wytwjukfampierflearmûs út Latynsk-Amearika en Müllers rôt fan Malakka, Sumatra en Borneo.
Nikolo-Korelski kleaster
It Nikolo-Korelski Kleaster is in kleaster yn de Russyske stêd Severodvinsk, in stêd yn de oblast Archangelsk. It yn 1419 yn de delte fan de Noardlike Dvina stifte kleaster leit tsjintwurdich op de werf Sevmasj, dat wurk jout oan likernôch tûzenen wurknimmers. It kleaster hat lang tsjinne as de poarte foar Ruslân en foar in soad Russen wie it de rûte nei Jeropa.
Fredericus Anna Jentink
Libben en wurk
Yn 1908 beskreau er de sûchdieren dy't in jier earder sammele wiene ûnder de Earste Súd-Nij-Guinea Ekspedysje, laat troch Hendrikus Albertus Lorentz.
Blood Lite
Blood Lite is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redakteur en auteur Kevin J. Anderson. It boek omfettet 21 koarte ferhalen fan it fantasysjenre, dy't fermaaklikens kombinearje mei it boppenatuerlike, en yn 't bysûnder mei fampieren. De titel betsjut letterlik "Bloed Light" (yn 'e sin fan in produkt mei minder kaloryen as normaal). De ferhalen binne skreaun troch foaroansteande auteurs as Kelley Armstrong, Charlaine Harris, Sherrilyn Kenyon en Jim Butcher. Alle ferhalen út Blood Lite waarden yn dizze bondel foar it earst útjûn, hoewol't de measten neitiid troch de respektivelike skriuwers op 'e nij útjûn binne yn eigen ferhalebondels. Blood Lite waard yn 2008 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Gallery Books.
Fredericus Anna Jentink
Libben en wurk
Jentink wie ridder yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw.
Nikolo-Korelski kleaster
Skiednis
Der wurdt fan útgien dat it kleaster let yn de 14e of oan it begjin fan de 15e iuw stifte is troch de muonts Euthimius, wa syn reliken yn 1647 ûntdutsen waarden. It kleaster wurdt foar it earst yn 1419 yn skriftlike boarnen neamd, doe't it troch Sweedske troepen ferwoastge waard. It duorre mear as in heale iuw ear't it kleaster wer bewenners krige.
Fredericus Anna Jentink
Libben en wurk
Oldfield Thomas ferneamde de Jentinkdûker en it iikhoarntsje Sundasciurus jentinki nei F.A. Jentink.
Nikolo-Korelski kleaster
Skiednis
Yn 1471 ferdronken ûnder fertochte omstannigheden yn de Wite See twa soannen fan de boargemaster Marfa Boretskaja. De beide soannen waarden begroeven op it terrein fan it âlde kleaster en Marfa joech opdracht om it kleaster wer op te bouwen. Foar dat doel joech hja in diel fan har besittings wei; it kleaster krige grûn, fiskrjochten en mocht sâlt winne en fierder liet hja in oan Nikolaas wijde tsjerke bouwe. thumb|250px|left|Oersjoch fan it kleaster tsjin it ein fan de 19e iuw thumb|left|250px|It kleaster yn 1905-1906) thumb|left|250px|De katedraal krige nei de weromjefte oan de Tsjerke de koepels werom Lang bleau it kleaster de seepoarte fan it lân. Ek reizgers út it Westen diene it Nikolaaskleaster oan. Om in noardlike rûte te finen nei Yndia en Sjina folge in ekpedysje ûnder lieding fan Richard Chancellor de kust fan it Kola-skiereilân en foer doe de Wite See op. Hy lei it skip by it doarpke Njonoksa oan en dêr ûntdiek Chancellor dat er yn Moskoovje wie. It folgjende plak dêr't er it skip foar anker lei wie fuort by de muorren fan it kleaster.
Al gau nei de ekspedysje waard de Moskovyske Hannelskompanjy yn Londen oprjochte, dy't letter fan tsaar Ivan de Ferskriklike it monopoly op de hannel mei Ruslân krige. Fan ôf 1555 ûntstie by it kleaster in oanlisplak mei pakhûzen en oare gebouwen, dêr't it guod fan de grutte seeskepen op lytsere skepen oerladen waard. Oare ûntdekkingsreizgers lykas Stephen Borough brûkten it plak ek as startpunt foar fierdere ûntdekkingsreize.
Mei de stifting fan de stêd Novocholmogory yn 1584, yn 1613 omdoopt ta Archangelsk, ferlear it kleaster de ekonomyske betsjutting. De nije stêd ûntjoech him ta de wichtichste seehaven fan it Russyske noarden.
thumb|250px|De noch besteande houten poarte fan it kleaster yn Kolomenskoje-museum Sûnt 1620 brûkten de Russyske hearskers it kleaster as finzenis foar politike en religieuze tsjinstanners fan it rezjym. Healwei de 17e iuw waarden de houten gebouwen ferfongen troch stiennen gebouwen. Tusken 1664 en 1667 waard de Himelfearttsjerke boud. Dêrnei fûn fan 1670 oant 1674 de bou fan in nije Nikolaaskatedraal plak. De klokketoer folge yn 1700. Tsjin de ein fan de 17e iuw krige it kleaster sân houten ferdigeningstuorren, wêrfan't allinne de westlike toer mei de poarte bewarre bleaun, dy't tsjintwurdich te sjen is yn Kolomenskoje yn Moskou.
Sovjet-tiid
It kleaster waard yn de jierren 1920 sletten. De koepels fan de katedraal fan it ferlitten kleaster gyngen yn 1933 by in brân ferlern, dy't neffens de offisjele lêzing troch de bliksem feroarsake wêze soe. Yn 1936 waard de lokaasje fan it kleaster troch Josef Stalin oanwiisd om de stêd Severodvinsk te bouwen. It doel fan Stalin wie om dêr in skipswerf foar de noardlike float fan de Sovjet-marine oan te lizzen. It gaadlikse plak wie dy fan it kleaster, dat al in skoft leech stie. Ynearsten boude de werf gewoane boaten, mar letter spesialisearre de werf him yn de bou fan nukleêre dûkboaten. Foar dat doel waard de 17e-iuwske kleastermuorre ôfbrutsen. De hillige poarte ferhûze nei it Kolomenskoje-museum yn Moskou, dêr't yn dy tiid ferkillende oare kleastergebouwen en tsjerken út it hiele lân hinne brocht waarden. De tsjerken dy't no op it terrein fan in skeepswerf leine, krigen in funksje foar de werf en waarden yntegrearre yn de fabrykshallen. De doe noch besteande tamboeren fan de koepels binne yn dy tiid ek ferneatige.
Yn de jierren 1990 waard in part fan de oarspronklike gebouwen wer oerdroegen oan de Russysk-Otterdokske Tsjerke. As earste waard de slim skansearre Nikolaaskatedraal renovearre. Op 7 april 2005 fûn der foar it earst wer in fiering fan de Godlike Liturgy plak. De Nikolaaskatedraal krige yn 2009 de fiif op de werf makke koepels mei dêr op de krusen werom. De otterdokske mienskip hat fanwegen de aard fan it bedriuw net frijelik tagong ta de eigen gebouwen.
Preromantyk
thumb|175px|[[Rhijnvis Feith]] De preromantyk is in literêre streaming tusken likernôch 1740 en 1780 dy't op de Romantyk foarútrûn.
Nederlânske preromantisy wienen ûnder oaren Jacobus Bellamy en Rhijnvis Feith.
Prof. dr. Willem van den Berg, kenner fan de Romantyk, hat oars earnstige beswieren ynbrocht tsjin de term Preromantyk; hy is fan betinken dat de term in skerp ûnderskiedend histoarysk begryp net dúdliker makket.
Gouden Liuw
De Gouden Liuw (Italjaansk: Leone d'Oro) is de wichtichste priis dy't útrikt wurdt op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje en takend wurdt oan 'e as bêste beoardiele film. It Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje is (yn 'e mande mei it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes en it Ynternasjonaal Filmfestival fan Berlyn) ien fan 'e trije meast prestizjeuze ynternasjonale filmfestivals, en wurdt elts jier ein augustus, begjin septimber holden wurdt yn 'e stêd Feneesje. De Gouden Liuw waard yn 1946 ynsteld ta ferfanging fan 'e eardere Mussolini Trofee (Coppa Mussolini). De earste trije jier hiet de priis Grutte Ynternasjonale Priis fan Feneesje (Gran Premio Internazionale di Venezia); pas mei yngong fan 1949 waard de namme 'Gouden Liuw' brûkt. Sûnt 1970 wurdt op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Feneesje ek in oeuvrepriis útrikt: de Gouden Liuw foar it Oeuvre (Leone d'Oro alla Carriera).
Gouden Liuw foar it Oeuvre
Yn 1970 waard (foar it jier 1969) de Gouden Liuw foar it Oeuvre (Leone d'Oro alla Carriera) ynsteld (soms ek de Gouden Eareliuw neamd), in oeuvrepriis dy't elts jier oan ien of mear persoanen útrikt wurdt dy't in wichtige bydrage oan 'e Italjaanske of ynternasjonale filmyndustry levere hawwe.
Toni L.P. Kelner
Toni L.P. Kelner (Pensacola, 1961) is in Amerikaansk skriuwster fan romans en koarte ferhalen. Se brûkt ek wol it pseudonym Leigh Perry. It meastepart fan har wurk bestiet út detektivefiksje, mei dêropta wat fantasy.
Libben en karriêre
Kelner waard yn 1961 berne yn Pensicola, yn 'e Panhandle fan Floarida. Hja groeide op yn Gulf Breeze (Floarida) en yn Charlotte, yn 'e Amerikaanske steat Noard-Karolina. Foar't se fan har fiksje libje koe, hie Kelner in baan as technysk skriuwer.
Kelner is de auteur fan trije searjes detektiveromans en byhearrende koarte ferhalen: de Laura Fleming-searje, de Where Are They Now?-rige en de Family Skeleton-searje. Foar dy lêste rige brûkt se it pseudonym Leigh Perry. Dêrnjonken hat se ek as redaktrise by de gearstalling fan ferskate blomlêzings belutsen west, tegearre mei har kollega Charlaine Harris.
Kelner is troud mei Stephen Paul Kelner jr., mei wa't se twa dochters hat, dy't Maggie en Valerie hjitte. It gesin wennet yn Malden, yn Massachusetts. Kelner is lid fan 'e American Crime Writers League, de International Thriller Writers, de Mystery Writers of America, de Short Mystery Fiction Society en de Sisters in Crime.
Godehardus fan Hildesheim
Godehardus fan Hildesheim (* 960 yn Reichersdorf by Niederalteich, Beieren; † 5 maaie 1038 yn Hildesheim) wie de biskop fan Hildesheim en heart ta de wichtichste hilligen fan de midsiuwen. Syn ferearing wreide him út fan Itaalje en Kroaasje oant en mei Skandinaavje. Ien fan de belangrykste de ferbinings troch de Alpen, de Gotthardpas, waard nei de hillige ferneamd.
Vita
Godehardus waard yn Reichersdorf yn it eastlik Beieren berne. Syn heit Ratmund bewurke as boer de fjilden fan it de ynfloedrike benediktynske abdij Niederaltaich. Dat Godehardus tige yntelligint wie foel dêr op en sa kaam er op de kleasterskoalle telâne. Hy waard muonts en mei help fan hartoch Hindrik (de lettere keizer Hindrik II) al yn 996 abt, ynearsten fan Niederaltaich en tagelyk yn de jierren 1001-1002 yn Tegernsee en fan 1005 oant 1012 ek yn Hersfeld. Fan 1007 oant 1013 wied er ek ferantwurdlik foar de abdij Kremsmünster. Yn dy tiid sette fanút abdij fan Cluny in grutte herfoarmingsbeweging yn, dy't Godehardus yn de him tabetroude kleasters konsekwint trochfierde.
Robert Blair
Robert Blair (Edinburgh, 1699 - Athelstaneford, 4 febrewaris 1746) wie in Skotsk dichter.
Blair wie de âldste soan fan Robert Blair, dûmny yn Edinboarch. Hy studearre oan de Universiteit fan Edinboarch en yn Nederlân. Yn 1731 waard er sels dûmny yn Athelstaneford yn East Lothian. Hy boaske oan Isabella Law yn 1738. It pear krige seis bern. Meidat Blair út in begoedige famylje stamme hie er it oan tiid om him oan syn hobbys te wijen, túnkjen en stúdzje fan de Ingelske poëzy.
Godehardus fan Hildesheim
Vita
Nei de dea fan biskop Bernward waard Godehardus yn 1022 troch keizer Hindrik ta biskop beroppen en troch Aribo fan Mainz yn it amt wijd. It wie de tiid fan de Saksyske keizers, doe't Hildesheim ien fan de politike en kulturele sintra fan it ryk wie. Godehardus sette it wurk fan syn foargonger mei faasje fuort en yn syn bisdom waarden wol tritich nije tsjerken boud. Yn de stêd waard de Sint-Michaeltsjerke (Michaeliskirche) foltôge en de domtsjerke krige in nij westwurk. Hy kaam op foar de rjochten fan syn bisdom en hy fuortsterke de bou fan skoallen en boekenkeunst. Mar boppe alles ferdjippe er him troch synoades en reizen yn it geastlike libben fan syn bisdom. Hy liet oeral in grutte yndruk efter troch syn ienfâldige en asketyske wize fan libjen en de legindes dy't al gau mei syn namme anneks waarden, spegelje de krêft en yndruk fan syn persoanlikens. Hy ferstoar op 5 maaie 1038 yn it troch him stifte Mauritiuskleaster by Hildesheim.
Ferearing
thumb|left|250px|De Godehardusskryn (1140) yn de domtsjerke fan Hildesheim Godehardus waard yn 1131 troch paus Innocentius II hillich ferklearre. Op de top fan de Gotthardpas stiet in kapel dy't al yn de 11e iuw bestie. Undersyk by opgravings wize út dat de kapel al yn de 9e iuw boud waard. De aartsbiskop fan Milaan wijde dy kapel yn 1230 oan Sint-Godehardus. In pear jier letter ûntstie der foar de nei Rome reizgjende pylgers in herberge. Fanôf 1685 fersoargen de kapusiner muontsen dêr de pylgers. Tsjintwurdich is der in hotel yn hûsfêste, wylst it histoaryske diel út 1237 beskerme wurdt.
Robert Blair
Robert Blair waard ferneamd fan mar ien wurk: The Grave ('It grêf') út 1743, dat tige populêr waard. It gedicht hat 767 rigels en is skreaun yn blanke ferzen. Hoewol't de ynhâld fan it gedicht sa swier en dreech net is as de titel tinken dwaan kin, wurdt Blair fanwege it wurk wol beskôge as ien fan de 'faars' fan de tsjerkhôfpoëzij, dêr't de beoefeners fan letter oantsjut wurde soenen mei Graveyard poets.
Godehardus fan Hildesheim
Ferearing
Ta eare fan Godehardus waard yn Hildesheim de heechromaanske Godehardusbasilyk boud. Yn de krypte wurdt de skryn mei syn reliken fereare. Yn de parochy- en abdijtsjerke fan Sint-Mauritius fan Niederalteich is oan de hillige it alter wijd. De abdij bewarret guon paraminten fan Godehardus: it troch keizerin Kunigunde (de frou fan Hindrik II) skonken liturgysk kleed fan Godehardus, de koarde dêr't de hillige it ûnderkleed mei fêstbûn, in skoech en syn stêf.
Robert Blair
Yn 1808 ferskynde in útjefte fan it gedicht mei yllustraasjes fan William Blake.
Godehardus fan Hildesheim
Ferearing
Godeshardus waard oanroppen tsjin jicht, reuma, bernesyktes, swiere befallings, nierstiennen, bliksem en hagel. Hy is beskermhillige fan mitselders en de Dútske stêd Gotha, dy't de biskop yn it wapen draacht. Alle jierren fiert de stêd yn maaie it Gothardusfest. Yn Fryslân is de tsjerke fan Marrum in oarspronklik oan Godehardus wijde tsjerke. Nei in werynrjochting krige de tsjerke yn 2000 de âlde namme werom.
Ikonografy
Godehardus wurdt as biskop útbylde. Ek wurdt er somtiden mei in tsjerke (as stifter fan in soad nije tsjerken), mei mitselreau (lykas in hammer, sjitlead of in winkelheak) en mei in draak oan de fuotten ôfbylde (in ferwizing nei duvelbannerij yn Mainz). Lykas by Sint-Lambertus wurdt ek it ferhaal oan him ferbûn dat er as mistsjinner ea hite koaltsjes yn syn koarhimd droech sûnder dat it brânplakkken joech. Dêrom sitte der yn syn mantel somtiden ek koaltsjes yn syn klean.
Feestdei
Sawol yn de Roomsk-Katolike Tsjerke as guon protestantske denominaasjes wurdt Godehardus op 5 maaie betocht.
Wiebe Bergsma
Wiebe Bergsma (Haulerwyk, 2 maart 1955 - Ljouwert, 28 juny 2015 ) wie in Frysk histoarikus.
Wurkpaad
Bergsma studearre yn 1981 ôf as kultureel antropolooch en histoarikus oan de Ryksuniversiteit Grins en wie sûnt 1985 ferbûn oan 'e Fryske Akademy as histoarikus foar de iermoderne tiid.
Bergsma hat tsientallen publikaasjes op syn namme brocht. Under oaren oer hoe't it kalvinisme him nei de reformaasje yn Fryslân ûntjoech, iermoderne gelearden en it hoflibben en de stêdlike kultuer yn Ljouwert yn de Gouden Iuw.
Hy wie lid fan de Fryske Akademy en fan de Maatschappij der Nederlandse Letterkunde. Njonken dat wie er lange tiid redakteur by it Tijdschrift voor Nederlandse Kerkgeschiedenis.
Eppo Doeve
Joseph Ferdinand ('Eppo') Doeve (Bandûng (Nederlânsk-Ynje), 2 july 1907 - Amsterdam, 11 juny 1981) wie in tekener, ûntwerper en boekbânûntwerper.
Yn 1927 ferfear Doeve fan Bandûng nei Wageningen yn Nederlân, dêr't er oan de Lânbouhegeskoalle studearje woe. Yn syn stúdzjetiid wie er lid fan de Wageningske Studinten Feriening Ceres en mei-oprjochter fan de Ceresband. Al foar de Twadde Wrâldoarloch wurke er foar in stikmannich opinyblêden; fan koart nei de befrijding fan Nederlân oant syn dea wie dat foar Elseviers Weekblad. Hij foarseach it blêd wykliks fan in politike print en makke yllustraasjes by reportaazjes. Yn 1948 ûntwurp er it earste affysje fan it doe krekt oprjochte Holland Festival.
Doeve yllustrearre reklamekampanjes fan ûnder oare Heineken en Philips. Teffens makke er dekôrs en bankbiljetten en tekene omslaggen foar in protte iere Prisma Pockets. Hy skildere ek portretten.
Hy wie lid fan Arti et Amicitiae yn Amsterdam.
God (betsjuttingsside)
"God" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Ljochtjier
In ljochtjier, symboal lj, (Ingelsk: light-year, symboal: ly) is in lingtemjitte dy't brûkt wurdt yn de astronomy. In ljchtjier is de ôfstân dat ljocht yn fakuüm ôfleit yn de tiid fan ien jier neffens de ierdeske kalinder. In ljochtjier is gjin ienheid fan tiid sat't de namme wol tinken docht.
De sekuere definysje fan in ljochtjier is de ôfstân dy't in foton ôflizze soe yn in frije romte, ûneinich fier fuort fan elts swiertekrêftsfjild en magnetysk fjild yn ien Juliaansk jier (365,25 dagen fan elk 86 400 sekonden). Meidat de ljochtsnelheid yn fakuüm per definysje eksakt lyk is oan 299 792 458 m/s is in ljochtjier sekuer 9 460 730 472 580 800 m, yn rûne sifers 9,46 × 1015 meter, 9,46 petameter of 9,46 biljoen kilometer. In ljochtjier is ek sa'n bytsje lyk oan 63 241 astronomyske ienheden (AE).
It ljochtjier wurdt faak brûkt om de ôfstân ta stjerren, stjerrestelsels en oare objekten yn de romte oan te tsjutten. Yn de astronomy wurdt foar sokke ôfstannen lykwols faker de parsek brûkt, dy't beskreaun is as de ôfstân op hokker in objekt in parallaks fan ien bôgesekonde generearret as it observearre objekt him ien astronomyske ienheid perpleatse soe leadrjocht op de sichtline fan de waarnimmer. In parsek is likernôch gelyk oan 3,26 ljochtjier. De parsek wurdt leaver brûkt meidat dy makliker ôflaat wurde kin út en fergelike wurde kin mei feiten 't waarnimming. Bûten wittenskiplike fermiddens wurdt de ienheid ljochjier lykwols meast brûkt.
Ienheden relatearre oan it ljochtjier binne it ljochtoere, de ljochtminút en ljochtsekonde, de ôfstân dy't it ljocht ôfleit yn fakuüm yn efter elkoar in oere, in minút en in sekonde. In ljochtminút is gelyk oan 17 987 547 480 meter, of sa'n 18 miljoen kilometer. Ien ljochtsekonde is (definysje) 299 792 458 m.
Tiffany Doll
Tiffany Doll, echte namme ûnbekend (Cherbourg, 20 maaie 1986), is in Frânsk neakenmodel en pornografysk aktrise fan mingd etnysk komôf, dy't yn it ferline ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Cecille, Coco, Ella James en Tiffany D. Hja sette yn 2010 útein mei in wurkpaad yn 'e Jeropeeske pornoyndustry en spile sûnt yn in grut tal films yn sawol Jeropa as de Feriene Steaten. Doll stiet bekend om har atletyske uterlik en har tige lange hier. Se hat al sân kear nominearre west foar in prestizjeuze AVN Award.
Libben en karriêre
Tiffany Doll waard yn 1986 berne yn Cherbourg, oan 'e Atlantyske kust fan 'e Frânske regio Normanje. Hja is fan mingd Normandysk-Frânsk, Fjetnameesk en Tunezysk-Arabysk etnysk komôf. Yn 2010, doe't se 24 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film yn 'e pornoyndustry fan 'e Britske haadstêd Londen. Datselde jiers wûn se de titel Miss Top Girl op 'e erotykbeurs fan 'e Tsjechyske haadstêd Praach. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hie se tsjin begjin 2019 yn 337 films spile, hoewol't dêrby oantekene wurde moat dat de IAFD in Amerikaanske database is, dy't inkeld bûtenlânske films opnimt ynsafier't dy't yn 'e Feriene Steaten útbrocht binne.
Doll hat yn Jeropa wurke foar filmstudio's as it Frânske Vidéo Marc Dorcel, de Italjaanske Mario Salieri Entertainment Group, it Sweedske Private en it Spaanske Woodman Entertainment. Dêrnjonken hat se ek in protte yn 'e Feriene Steaten aktyf west, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Penthouse, Wicked Pictures, New Sensations, Evil Angel, Zero Tolerance, Jules Jordan Video en Digital Sin. Fierders hat se ek wol wurke foar minder bekende Noardamerikaanske studio's, lykas it Amerikaanske Pure Play Media en Girlfriends Films, en it Kanadeeske Mile High Media. En teffens hat se in protte yn 't spier west foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder Reality Kings, Brazzers, Naughty America, Kink.com en Blacks on Blondes. Ien fan 'e bekendste films dêr't Doll by belutsen wie, is Baiser, fan 'e Frânske stjoerder Canal+.
Under har karriêre hat Tiffany Doll yn sênes spile mei kollega-aktrises as Britney Amber, Alexis Brill, Lily Carter, Erica Fontes, Marica Hase, Allie Haze, Henessy, Anissa Kate, Kerry Louise, Sharon Lee, Chastity Lynn, Jureka del Mar, Evita Pozzi, Luna Rival, India Summer, Juelz Ventura, Dana Vespoli, Marina Visconti en Jennifer White. Ek hat se gearwurke mei manlike tsjinspilers as Mike Adriano, Jordan Ash, Marco Banderas, Danny D, Mark Davis, James Deen, Ben Dover, Erik Everhard, Keiran Lee, Mr. Marcus, David Perry, Mr. Pete, Toni Ribas, Lexington Steele, Leslie Taylor, Bruce Venture, Mark Wood, Pierre Woodman en Prince Yahshua. Doll hat anno 2019 sân kear nominearre west foar in Amerikaanske AVN Award (de Oscar fan 'e pornowrâld), wêrûnder fjouwer jier efterinoar (fan 2014 oant en mei 2017) foar de priis yn 'e kategory bûtenlânske artyste fan it jier.
Priveelibben
Tiffany Doll hat in relaasje mei de Frânske pornoakteur Bruno Sx. Yn in fraachpetear hat se oanjûn dat se hâldt fan Belgyske sûkelarje, tulpen, rockmuzyk, sulverne sieraden en de kleur pears.
Lichemsskaaimerken
Doll hat in blanke hûdskleur en in atletysk uterlik, mei brune eagen en brún hier, dat se faak tige lang groeie lit. Neffens har offisjele opjefte is se 1.57 m lang, mei in gewicht fan 49 kg, en in natuerlike kupmaat 32B. Se hat gjin tatoeaazjes, mar wol piercings troch har earlellen en klitoris, mei dêropta in nâlpiercing en in tongpiercing.
Charles III fan it Feriene Keninkryk
Charles Philip Arthur George fan it Feriene Keninkryk (Buckingham Palace, 14 novimber 1948) is sûnt 2022 kening fan it Feriene Keninkryk en steatshaad fan de lannen yn it Britske Mienebest. Fan de Windsor-dynasty is hy de fiifde monarch.
Kening Charles is de aldste soan fan prins Philip, hartoch fan Edinburgh en de Britske keninginne Elizabeth II en folge har nei har ferstjerren op 8 septimber 2022 op. Syn offisjele titel foar syn keningskip wie SKH de Prins fan Wales, as yn Skotlân SKH de Prins Charles, hartoch fan Rothesay. Doe't er syn mem opfolge, waard er konstitúsjoneel kening fan it Feriene Keninkryk, Kanada, Austraalje, Nij-Seelân, Jamaika, Barbados, de Bahama's, Grenada, Papoea Nij-Guineä, de Salomonseilannen, Tûvalû, Sint-Lusia, Sint-Finsint en de Grenadinen, Antigua en Barbûda, Belize en Sint-Kits en Nevis. Sûnt jannewaris 2007 wie Charles de langst op de troansbestiging wachtsjende troanopvolger út de Britske skiednis, en sûnt septimber 2013 de âldste Britske troanopvolger ea. Om't syn mem yn 2016 noch op de troan siet, is Charles Gustaaf VI foarby gean as âldste kroanprins yn 'e wrâld ea.
Johan Zoutman
thumb|[[Postúm portret fan Johan Zoutman troch Cornelis van Cuylenburg yn 1801]] Johan Arnold Zoutman (Reeuwijk, 10 maaie 1724 – De Haach, 7 maaie 1793) wie skout-by-nacht fan Hollân en West-Frieslân en befelhawwer fan de Nederlânske float ûnder de Fjirde Ingelsk-Nederlânske Oarloch.
Libben en karriêre
Doe't er tolve jier wie kaam er yn tsjinst fan de Admiraliteit fan Amsterdam. Yn 1742 wie er luitenant-op-see. Op 8 maart 1750 waard er beneamd ta ekstra-ordinaris kaptein en op 19 maaie 1760 ta ordinaris kaptein. Op 22 juny 1779 waard er titulêr skout-by-nacht.
Nei it útbrekken fan de Fjirde Ingelsk-Nederlânske Oorloch waard er yn 1781 belêste mei it begelieden fan in konfoai nei de Eastsee. Op 5 augustus stjitte er op in Britsk eskader ûnder fice-admiraal Hyde Parker. De dêrop folgjende Slach by de Doggersbank einige yn feite ûnbeslist. Foar syn fertsjinsten by dy slach waard er troch de Steaten-Generaal beleanne mei in swiere gouden medalje oan in gouden keatling en in gouden Doggersbank-medalje mei in wearde fan 1300 gûne. Fan steedhâlder Willem V fan Oranje-Nassau krige er in gouden degen. Op syn portret – skildere troch Cornelis fan Cuylenburg – draagt er syn ûnderskiedingen. Op 18 augustus 1781 waard hy befoardere ta fice-admiraal en yn 1782 waard er kolonel fan de mariniers.
Nei ôfrin fan de Fjirde Ingelsk-Nederlânske Oarloch krewearre Zoutman foar ferbettering fan de seemacht, mar de measte fan syn útstellen waarden nea útfierd.
Koart foar syn dea yn 1793 waard er op 1 jannewaris befoardere ta luitenant-admiraal en ynspekteur en kommandant fan de see-artilleristen.
Zoutman wie boaske oan Adriana Johanna van Heusden, dochter fan de rintmaster fan de prins fan Oranje oer it kertier fan Geertruidenberg. Dêrom waard er nei syn ferstjerre byset yn it famyljegrêf yn de Groote Kerk fan Geertruidenberg.
After Forever
After Forever wie in Nederlânske metalband dy't oprjochte waard yn 1995 troch gitarist Mark Jansen. After Forever waard bekent mei sjongeres Floor Jansen dy't yn 1997 by de band kaam. Har debútalbum "Prison of Desire" kaam yn 2000 út. Yn 2002 stapte oprjochter en gitarist Mark Jansen út de band, fanwegen in kreatyf ferskil fan miening. Mark Jansen rjochte dernei de band Epica op. Febrewaris 2009 waard de ein fan After Forever oankundige. Begjin jierren 2000 waard After Forever yn ien siken wei neamd mei bands as Nightwish, The Gathering, Within Temptation, Autumn en Epica.
Wopke Harmens de Vries
Wopke Harmens de Vries (Ikkerwâld, Dantumadiel 12 maaie 1821 - Kûkherne, 2 augustus 1893) wie wûnderdokter út Kûkherne. Hy wie bekend as Grutte Wopke. Hy waard faak rieplachte by sykten dy't troch tsjoenderij feroarsake wêze soene; it folk neamde dizze singeliere man dêrom ek duvelbanner. Oant fier yn de 20e iuw giene der in protte ferhalen oer him.
Biografy
Hy wie in soan fan Harmen Wybes de Vries en Minke Wopkes (Menke) van der Ploeg en boaske yn 1864 yn Tytsjerksteradiel mei Riemkje Luitsens Fink, dy't mar 39 jier wurde soe. It pear krige twa jonges, dy't jong stoaren, en in famke.
Wopkes heit wie hûsfeint en koetsier by dokter (Medicinae Doctor) Petrus H. Feenstra dy't op it slot Jagtlust yn Kûkherne wenne. At dokter it fjild yngie om genêskrêftige krûden en woartels te sykjen, naam er heit Harmen, en letter ek de jonge Wopke wol mei as 'assistint'. Sadwaande krige Wopke kennis fan de genêskrêft fan de ferskate planten. Dy kennis brûkte er ynearsten foar it better meitsjen fan fee, mar doe't dokter Feenstra yn 1852 kaam te ferstjerren en der gjin nije dokter yn Kûkherne kaam, begûn Wopke sels in medyske praktyk yn syn hûs oan de Swemmer. Hy wie doe 32 jier. Fan dokter Feenstra urf er ferskate medyske hânboeken.
Fan fier en hein kamen de minsken foar advys en genêzing nei Wopke de Vries, ek begoedige lju. Ut de ferhalen docht bliken dat Wopke ek in goed minskekenner wie en saaklik ynsjoch him net frjemd wie.
Wopke de Vries stoar yn de âldens fan 72 jier en kaam te hôf by de tsjerke fan Feanwâlden. Syn frou wie al weirekke yn 1869. Harren dochter Minke (* 1865) sette de praktyk fan har heit op beskieden wize fuort.
Ammoniak
thumb|Struktuerformule fan anmmoniak thumb|Molekúlmodel fan ammoniak thumb|Floeibere ammoniak yn in drukflesse Ammoniak is in gas en is in anorganyske ferbining fan stikstof en wetterstof mei de skiekundige formule NH3. It wurdt troch minsken en bisten útskaat, nei it ôfbrekken fan aaiwiten en it tefolle oan stikstof, dat út it lichem troch de nieren ôffierd wurdt, yn de foarm fan ureum. It is in wichtich tuskenprodukt foar it opbouwen en ôfbrekken fan aminosoeren.
Ammoniak is by keamertemperatuer in kleurleas, fergiftich en brânber gas mei in sterk prykjende geur. It gas is yn grutte hoemannichten (oant 33% fan de massa) op te lossen yn wetter.
Dy oplossing is ferneamd as ammoania, fertinne ammoniak, en is in tsjinsoer. De oplosreaksje is in foarbyld fan in soer-tsjinsoerreaksje.
Reaksje
Ammoniak wurdt yn fabriken makke troch hydrogenearring fan stikstof út de loft, ûnder hege druk mei help fan in katalysator neffens it Haber-Boschproses.
Ammoniak wurdt ek útskaat as einprodukt fan it fertarjen fan aaiwyt troch guon yn it wetter libjende bisten. Ut gewoane natuerlike dong komt ek ammoniak frij. Benammen de hydrolyze fan ureum is ferantwurdlik foar it foarmjen fan ammoniak.
Fersuorring
Ammoniak dat oplost yn wetter (ammoania), is in tsjinsoer. Mar lykwols troch de stadige oksidaasje troch de loft, wurdt ammoniak omsetten ta stikstofmonokside. It ûntstiene stikstofmonokside wurdt mei help fan soerstof en wetter omsetten ta salpetersoer. Der ûntstiet dan soere rein dy't de boaiem fersuorret.
In oare boarne fan it fersuorjen en fan it eutrofiearjen is it útstjitten fan SO2 en NOx. NOx ûntstiet as it gefolch fan in lykwichtsreaksje tusken loftstikstof (N2) en soerstof (O2) ta NO2 as gefolch fan de hege temperatuer by ferbaarningsgassen lykas yn ferwaarmingstsjettels en ferbaarningsmotors.
Gebrûk
Ammoniak dat oplost wurdt yn wetter, wurdt ammoania of fertinne ammoniak neamd. Dy oplossing wurdt gauris as in middel foar it himmeljen brûkt, sa as bygelyks âlde ferve, sa't der oerhinne ferve wurde kin. Op âlde ferve sit in lytse laach fet en fet lost op yn in ammoniakoplossing, om't yn fet soer sit en de ammoniakoplossing in tsjinsoer is.
Ammoniak wurdt ek brûkt as middel foar it kuoljen en it is in wichtich part foar it meitsjen fan keunstdong. It wurdt ek brûkt as brânje yn ferbaarningsmotors en dat leveret gjin koaldiokside en gjin stikstofoksiden.
Brûkers fan kokaïne brûke ammoniak en hjitsje de kokaïne ta crack, dêrnei't de hjitte kokaïne opsmookt wurde kin.
It siedpunt faan ammoniak is −33°C.
Yn de natuer
Ammoniak spilet in dûbele rôl wat it miljeu oanbelanget. Oan iene kant is ammoniak (NH3) dat yn wetter oplost in tsjinsoer en wurdt it yn 'e loft yn reindrippen of mist omsetten yn ammoanium-ioanen (NH4, dêr't it soer neutralisearre wurdt. In part fan it swavelsoer en salpetersoer, dat yn de loft oanwêzich is, wurdt op dy manier troch ammoniak neutralisearre. Oan de oare kant kinne ammoniak en ek de ammoanium-ioanen, nei't se op de boaiem del komme, troch baktearjes yn salpetersoer omsetten wurde, dat dan júst wer fersuorjend wurket.
It einbeslút fan dy twa prosessen is, dat it fersuorjen (it tanimmen fan H+) fan de boaiem ta liket te nimmen. Yn Nederlân is likernôch 30 persint fan it fersuorjen fan it miljeu it gefolch fan ammoniak.
Ammoniak kin ek liede ta ferdonging of eutrofiearring. Ammoniak kin, kreksa as it lossen fan ôffalwetter dat tefolle nitraat en fosfaat befettet, yn it oerflaktewetter in tefolle oan fiedingsstoffen feroarsaakje. It waaksen fan grienwier yn it wetter kin tige rap tanimme, dat oan de ein fan it groeiseizoen, as it grienwier ôfstjert en begjinne te ferrotsjen, ta it ûntbrekken fan soerstof (hypoksy) liede kin. Om't grienwier allinne oerdeis soerstof makket en yn it tsjuster soerstof ferbrûkt kin der hypoksy optrede as by tefolle grienwier nachts soerstof fan it oerflaktewetter ûntlutsen wurdt. Dat eutrofiearjen fynt ek op it lân plak. Planten dy't it goed dogge op dongryk grûn, sa as bygelyks brânnettels, krije de oerhân, wylst planten op skraal grûn ferdwine. Ta einbeslút kin it út ammoniak ûntstiene nitraat it grûnwetter fersmoargje. Ammoniak kin ek ûntsnappe út feestâlen wei en nei it bedongjen fan it lân (emisje). Fanút 'e loft komt it ammoniak yn de boaiem of it wetter telâne (deposysje).
It effekt fan it útstjitten fan ammoniak yn de natuer kin metten wurde oan 'e hân fan de hoemannichte oanwêzigens fan bepaalde koarstmoassen.
Yn de lânbou
Sûnt de ein fan de tweintichste iuw hat de feehâlderij, dy't hieltyd modernisearje moast, yn Nederlân op oantrunen fan de ryksoerheid in soad dien en kring de belêsting fan it miljeu troch ammoniak werom. Sa waard it ferplichte en suverje de lucht dy't de stâl ferlit (luchtwaskers) en wurdt dongjarre allinne noch mar yn de grûn ynjektearre. Ek troch it brûken fan bepaalde dongsilo's wurdt it útstjitten beheind. Tusken 1990 en 2015 is it útstjitten fan ammoniak út de lânbou dêrtroch mei 68 persint sakke. Undernimmers mei in bedriuw dy't tichte by in gefoelich gebiet sitte, krije troch finânsjele stipe it oanfjurjen en ferpleats harren bedriuw.
Riek Schagen
Geertruida Hendrika (Riek) Schagen (Amersfoart, 15 novimber 1913 - Vorden, 14 july 2008) wie in Nederlânsk aktrise en skilderes. Se is nei alle wierskyn it meast bekend fan har rol as Saartje yn de telefyzjerige Swiebertje, dêr't hja tsien jier yn meidie.
Karriêre
Riek Schagen kaam as tsjinstfaam by Albert van Dalsum en krige toaniellessen fan him. Se debutearre yn 1940 by syn selskip Studio yn it stik Eindexamen. Yn ’e oarlochsjierren wie se húshâldster by fersetsstrider Popke Sjoerds Bakker (1912-1945) oan de Singel yn Amsterdam en krige se in rol yn ’t fersetswurk. Neist har wurk yn it teäter hat se fan 1955 ôf meidien oan in grut tal telefyzjeproduksjes. Yn 1955 makke Schagen har filmdebút yn Ciske de Rat as muoike Jans. Dêrnei spile se yn tal fan film- en telefyzjeproduksjes, dêr't Fanfare fan Bert Haanstra, De Overval en De kleine waarheid ûnder wiene.
Yn 1965 kaam Schagen by de cast fan de populêre telefyzjesearje Swiebertje en spile dêryn de rol fan húshâldster Saartje, as opfolgster fan ûnder oaren Annie Leenders en Jetty Cantor. Ek nei't de searje yn 1975 stoppe wie, makke Schagen yn dy rol fan húshâldster noch geregeldwei reklamespotsjes foar ûnder oaren Sorbo. Har lêste rol hie se yn de jeugdsearje Thomas en Senior út 1985 en yn it ferfolch, Thomas en Senior op het spoor van Brute Berend út 1988; se spile dêryn de beppe fan Thomas. Yn 2007 wie se noch as Saartje te gast yn it programma Mooi! Weer De Leeuw fan Paul de Leeuw; it wie har lêste telefyzjeoptreden.
Priveelibben
Schagen wie boaske oan filosoof, ekonoom en keunsthistoarikus Bert Westermann, soan fan skilder Gerard Westermann, en wenne yn Vorden. Riek Schagen hie gereld eksposysjes yn it lân.
Transfiguraasjetsjerke (Moskou)
De Tsjerke fan de Transfiguraasje fan de Ferlosser (Russysk: Храм Преображения) oan it Preobrazjenskaya Plein yn de Russyske haadstêd Moskou is in russysk-otterdokske tsjerke. De tsjerke waard foar de oanlis fan de metro yn 1964 ferwoastge en yn de jierren 2009-2015 rekonstruearre.
Skiednis
thumb|left|220px|De tsjerke yn 1882 Yn 1781 waard yn it doedestiidske doarp Preobrazjenskoje op itselde plak fan de hjoeddeiske Transfiguraasjetsjerke de earste stiennen tsjerke foar it Preobrazjenski-rezjimint boud.
Nettsjinsteande protesten waard dizze tsjerke yn de nacht fan 17 op 18 july 1964 opblaasd. De offisjele reden foar it beslút om de tsjerke te ferneatigjen wiene de plannen foar de oanlis fan de metro. Dielen fan de ynrjochting lykas de ikonostaze en dekorative eleminten krigen in plak yn oare tsjerken fan Moskou.
Der wurdt wol ornearre dat de Transfiguraasjetsjerke de lêste wie fan de hûnderten Moskouse tsjerken, dy't sûnt de kommunistyske machtsoername yn 1917 sloopt waarden. Dat kloppet lykwols net: noch yn 1972 waard de Tsjerke fan Us Leaffrou by de Kalûga Poarte (Казанская церковь у Калужских ворот) ôfbrutsen.
Op it plak fan de ferneatige tsjerke waard yn 1997 in krús delset. De Moskouse autoriteiten namen op 17 july 2009 it beslút om de tsjerke de rekonstruearjen. Yn septimber waarden de wurksumheden úteinset en yn april 2015 waard it bouwurk foltôge en troch patriarch Kirill ynwijd.
Peaske-oanslaggen yn Sry Lanka (2019)
De terroristyske Peaske-oanslaggen yn Sry Lanka wiene in rige fan organisearre oanslaggen op tsjerken en hotels yn Sry Lanka op peaskesnein, 21 april 2019, dy't laten ta de dea fan 259 minsken. Ynearsten wie der sprake fan mear as 350 deadlike slachtoffers, mar dat tal is letter troch de Sri Lankaanske oerheid bysteld.
Fanwegen de fiering fan it peaskefeest sieten de tsjerken groatfol doe't de oanslaggen barden. Alhoewol't in dei letter noch gjinien de oanslaggen opeaske hie, lieten de autoriteiten witte dat de lokale islamityske National Thowheeth Jama’ath achter de oanslaggen sieten. Mooglik krige de terreurgroep dêrby help út it bûtenlân. Deselde beweging soe earder al boeddhistyske bylden fernield ha. Neffens in Frânsk parseburo soe in hege plysjesjef al tsjien dagen earder warskôge ha dat de groep fan doel wie oanslaggen út te fieren op kristlike tsjerken.
Neffens de organisaasjes fan de kristlike mienskip fan Sry Lanka (likernôch 7,5% fan de befolking) ûnderfynt se de lêste jierren jimmeroan mear geweld en diskriminaasje. De Ried fan Moslims yn Sry Lanka hat de terreurdieden fan peaskesnein yn skerpe wurden feroardiele. Moslims meitsje likernôch 10% út fan de befolking.
Op 23 april easke IS de oanslaggen op sûnder dêr fierder bewizen by te leverjen. In dei letter folge lykwols al bewiis.
Doelen fan de oanslaggen
De oanslaggen waarden útfierd troch sân selsmoardterroristen mei it doel safolle mooglik slachtoffers te meitsjen. De earste seis oanslaggen fûnen op 21 april tusken 08:30 en 09:00 oere lokale tiid (4:30 en 5:00 oer Midden-Europeeske Tiid) yn trije tsjerken en trije hotels plak.
Fierdere oanslaggen
Noch twa detonaasjes fûnen der dy middeis yn 'e bûtenwiken fan Kolombo plak. Yn in hotel yn Dehiwala-Mount Lavinia yn de buert fan de bistetún fûn in sânde eksploazje plak wêrby't teminsten twa minsken deade waarden. By in ynfal yn in wenkompleks yn Dematagoda, in buert yn Kolombo, gyng by de arrestaasje fan fertochten in bom ôf, wêrby't trije aginten troch in omfallende muorre deade waarden. Ek de selsmoarddieder ferstoar by dy achtste eksploazje.
Yn de lette jûn waard bekend dat in bom op de luchthaven fan Kolombo ûntdutsen en ûnskealik makke wie.
Slachtoffers
Op syn minst 260 minsken waarden deade en 560 minsken rekken ferwûne. Njonken it grutte tal Sry Lankanen wiene der ek slachtoffers fan de Britske, Yndiaaske, Deenske, Australyske, Sjineeske, Japanske, Portugeeske, Turkske en Nederlânske nasjonaliteit.
Reaksje oerheid
De autoriteiten fierden de jûnsklok yn en blokkearren sosjale media lykas Facebook en Instagram om nepnijs tefoarren te kommen. De tiisdei nei de Peaske is troch de oerheid útroppen as in dei fan nasjonale rou. Neffens de Sry Lankaanske ûnderminister fan Definsje Ruwan Wijewardene waarden de oanslaggen útfierd út wraak foar de oanslach op 15 maart 2019 op moslims yn Christchurch, Nij-Seelân.
Betsaïda
Betsaïda (as Bethsaïda) betsjut yn it Hebriuwsk 'fiskersdoarp'; it is de âlde namme fan in doarp oan de noardkant fan de Mar fan Tiberias, dêr't neffens Jehannes 1:45 de earste trije learlingen fan Jezus fan Nazareth, nammentlik Simon Petrus, Andreas en Filippus wei kamen.
De ruines fan it plak út de Aldheid waarden yn 1987 troch Bargil Pixner ûntdutsen op de hichte Et-Tel.
Mighty Sam McClain
Samuel McClain (15 april 1943 - 15 juny 2015), artystenamme Mighty Sam McClain, wie in Amerikaansk soul- en blues sjonger en songwriter dy't nominearre waard foar in Grammy Award.
Nieuwe Revu
Nieuwe Revu is in Nederlânsk wykblêd. It tydskrift is sûnt 2001 eigendom fan útjouwerij Sanoma Men's Magazines. It blêd wie yn 1968 de fuortsetting fan Revue en de Katholieke Illustratie en gkrige doe de nije namme Nieuwe Revu.
Yn it earstoan woe it in famyljewykblêd wêze ûnder de haadredaksje fan Albert Welling. Mids jierren santich keas Nieuwe Ruvue ûnder haadredakteur Ton van Dijk foar in dúdlike linkse en rebelske koers, ûnder it motto 'sosjalisme, seks en sensaasje'. De grutste rebûlje wêr't it blêd yn dy tiid by belutsen wie (1976), wie it fersnipeljen - fanwege útjouwerij VNU - fan it krystnûmer. Dat nûmer hie fragminten fan âlde krysttaspraken fan keninginne Juliana, ferluchtige mei artistyke neakenfot's fan manlju en froulju.
De jierren '80 waard Nieuwe Revu serieuzer fan toan en krige it skaaimerken fan in folwoeksen opinywykblêd. Yn 2005 presintearre it blêd ek foar it earst koarte fideo-ynterviews op sy webstee.
Juny 2008 makke haadredakteur Altan Erdogan bekend dat it blêd fan wike 27 ôf oan wer 'Revu' hjitte soe ynstee fan 'Nieuwe Revu'. De 'e' uit de oarspronklike titel ('Revue') kaam lykwols net werom. Op 1 july 2008 is de namme Nieuwe Revu yndie feroare yn Revu. Wilens is de titel, yn it ramt fan in restyling, wer feroare yn 'Nieuwe Revu'.