cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Deadwood (Súd-Dakota)
Klimaat
Deadwood hat in lânklimaat, mei waarme simmers (hoewol mei koele nachten) en kâlde winters. De maityd is koart en wurdt karakterisearre troch buiïgens, sawol fan rein as wiete snie. De hjerst is oer it algemien drûch mei sinneskynwaar, mei de earste nachtfroast om 23 septimber hinne en de earste snie om 5 oktober hinne. Yn july en augustus, de waarmste moannen, is de trochsneed temperatuer oerdeis 27 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 1 °C. Rekôrtemperatueren wiene 39,4 °C op 10 july 1954 en –34,4 °C op ferskate dagen yn desimber 1989. Deadwood kriget jiers trochinoar 721 mm delslach, mei dêrûnder oer it hiele winterhealjier ferdield 261,6 sm snie. Dêrmei is Deadwood ien fan 'e wietste plakken yn Súd-Dakota, mei't it grutste part fan 'e steat yn trochsneed minder as 640 mm delslach yn 't jier kriget.
Fokker D. X
Fokker D.X (of D.10) wie in Nederlânske jachtfleanmasine, ûntwikkele krekt nei de Earste Wrâldkriich.
Nei de kriich brocht Anthony Fokker syn fabryk oer nei Nederlân, dêr't de produksje fuortset waard. De D.X wie in fergrutte ferzje fan de D.VIII, en syn súkses bleau beheind. Tsien tastellen waarden oan Spanje ferkocht en ien oan Finlân, dy't tsjinst die yn 1923-24.
Thomas James (seefarder)
thumb|right|Thomas James Thomas James (1593 – 1635) wie in Ingelske seefarder en ûntdekkingsreizger dy't besocht hat om de Noardwestlike Trochfeart nei Aazje te finen.
James wie faaks in soan fan in boargemaster fan Bristol yn Ingelân en wie advokaat yn dy stêd. Doe't in tal keaplju út Londen in ekspedysje finansiere mei it doel om as earste de Noardwestlike Trochfeart te finen, organisearre James op eigen manneboet in ekspedysje út Bristol wei.
James ferliet Ingelân yn 1631 mei de Henrietta Maria en 22 man. Hy ferkende de Hudsonbaai en moete dêr 29 july kapitein Luke Fox, dy't it kommando oer de Londenske ekspedysje hie. Op 1 septimber wie er de earste Europeaan dy't de Jamesbaai, yn it súdlik part fan de Hudsonbaai, ûntdiek. Dy baai waard letter nei him neamd.
Oktober waard er troch min waar en it iis twongen om op it eilân Charlton yn de Jamesbaai te oerwinterjen. Fan James syn bytsje ûnderfining as seefarder, in tekoart oan iten en klean en oare foarried hiene James en syn bemanning swier te lijen. Fjouwer manlju stoaren dy winter oan skuorbot. July 1632 gie de reis fierder. Yn de Noardlike Iissee waard de Henrietta Maria hast teplettere troch it skowend iis. Hy berikte 65°30' NB en gie doe werom nei Ingelân. Op 22 oktober kaam de slim teheistere Henrietta Maria yn Bristol oan.
James skreau in ferslach fan syn reis, The Strange and Dangerous Voyage of Captaine Thomas James, dat yn 1633 publisearre waard. James konkludearre dat der nei alle wierskyn gjin Noardwestlike Trochfeart besuden 66° NB wie. It sykjen nei de Noardwestlike Trochfeart waard opjûn en pas yn 1719 fannijs oppakt troch James Knight. Earst 1668 kamen der wer Europeanen yn de Hudsonbaai; de Frânske pelskeapman en ûntdekkingsreizger Médard Chouart des Groseilliers en de Amerikaanske kaptein Zachariah Gillam ferkenden doe dat part fan de wrâld en rjochten de Hudson's Bay Company op.
Ferskaat
Neffens guon wie The Rime of the Ancient Mariner fan Samuel Taylor Coleridge ynspirearre troch it reisferslach fan kaptein James.
Moonspell
Moonspell is in Portegeeske gothicmetalband oprjochte yn 1992. Moonspell brocht yn 1995 syn debútalbum "Wolfheart" út. Moonspell hat 12 studio-albums útbrocht en twa live-albums.
Robert Lehnhoff
Robert Wilhelm Lehnhoff, alias de Beul van Groningen (Elze, Landkreis Hildesheim, 11 augustus 1906 – Grins, 24 july 1950) wie in Dútske SD' er en oarlochsmisdiediger.
Biografy
Lehnhoff fierde yn it lêste oarlochsjier in skrikbewâld út yn it Scholtenhûs (ek wol 'foarportaal fan de hel' neamd ), it steatlike hearehûs oan de Grinzer Grutte Merk dêr't de Sicherheitsdienst sûnt septimber 1944 it haadkantoar foar Noard-Nederlân fêstige hie.
Hy wie Referatleiter fan de ôfdieling 'rjochts oriïntearre ferset'. Ien fan syn meiwurkers wie de letter ek ta de dea brochte Nederlânske ferrieder Pieter Johan Faber. Yn it Scholtenhûs waarden de Nederlanners ûnderfrege en tramtearre troch Lehnhoff en konsorten.
Oer Lehnhoff dogge in soad lugubere ferhalen de rûnte. Syn spesjaliteit ûnder de ûnderfregingen yn syn ferhoarkeamer nûmer 15 wie de saneamde V 1: in bikkelhurde stjit mei in gummyknuppel yn de mage fan de boeide finzene. Lou de Jong neamt Lehnhoff yn syn standertwurk oer de Twadde Wrâldoarloch as foarbyld fan in minne SD 'er.
Yn it boek Verzet in Groningen yn wurdt Lehnhoff omskreaun as in komplisearre figuer. Skrander, soms in tûke frouljusjager, immen mei sterk wikseljende stimmingen en in gefoel foar in beskaat soarte humor. Mar ek: Spaart niets en niemand om zijn eigen hachie te redden.
Dat soe úteinlik net slagje. De SD'ers ferdigenen it Scholtenhûs yn april 1945 ynearsten fûl tsjin de optsjenende Kanadeeske befrijers fan Grins. Doe't se ynseagen dat de striid ferlern wie, flechte it hiele selskip ynklusyf de Nederlânske kollaborateurs oer Sâltkamp nei Skiermûntseach. De kommandant fan it Dútske marinedetasjemint wie net bliid mei harren komst en brocht se ûnder op in moai ein fan it doarp, yn de Einekoai, dêr't se har yn primitive ûnderkommens sjen moasten te rêden. Seis wike letter waard de hiele groep werombrocht nei Sâltkamp en dêrwei nei it hûs fan bewar yn Grins.
Lehnhoff ferlear nei syn arrestaasje gau syn weardichheid. Hy joech syn ûnderfregers grif alle nammen fan syn ynformanten. Yn maaie 1949 waard er troch de Grinzer keamer fan it Bysûnder Gerjochtshof fan Ljouwert ta dea feroardiele. Dêrtsjin gie er fergees yn kassaasje wêrnei't er op 24 july 1950 eksekutearre waard troch in fjoerpeloton op it kazerneterrein oan de Herewei yn Grins. Hy wie doe offisjeel registrearre as ynwenner fan Düsseldorf. Hy waard anonym beïerdige op it R.K. Kerkhof (Grins).
Lehnhoff wie troud mei Liesel Kohlstadt.
Aubertus fan Avranches
Aubertus fan Avranches († 18 juny 725 yn Avranches, Normandje) wie biskop fan Avranches en stifter fan de abdij Mont Saint-Michel.
Komôf
Aubertus libbe yn Frankryk yn de tiid doe't Gildebert III fan 695 oant en mei 711 oer it lân hearske. Aubertus ferstoar om 725 hinne. Syn âlders wiene ealju en Aubertus krige goed ûnderwiis. Doe't de biskopssit fan Avranches fakant kaam, waard Aubertus fanwegen syn frommens en wiisheid keazen ta biskop.
Fisioen
Yn it jier 708 krige Aubertus in fisioen. Yn dat fisioen seach er de aartsingel Michael, dy't him de opdracht joech om in kapel op de Mont Tombe (sa't de rots dy't no Mont Saint-Michel hjit doe neamd waard) oan de mûning fan de Couesnon te bouwen. Aubertus joech der fierder gjin omtinken oan, want hy miende dat it mar in gewoane dream wie. De aartsingel ferskynde dêrom foar in twadde kear en op 'e nij die Aubertus neat, want no tocht er dat it in demoanyske ferskining west hie. It joech de aartsingel argewaasje dat er no foar in tredde kear oan Aubertus ferskine moast en dêrom stiek de ingel mei syn finger yn 'e holle fan Aubertus en hiet him de opdracht no út te fieren. Dêr't de aartsingel him mei de finger oanrekke hie, bleau in gat yn 'e plasse fan Aubertus efter.
No hie Aubertus einlings foar it ferstân dat der in kapel boud wurde moast. Hy stjoerde der manlju op út nei Monte Gargano yn Itaalje om reliken foar de nije kapel op de Mont-Tombe fan de aartsingel op te heljen. Op 16 oktober 709 waard dy kapel ynwijd. Ynearsten wiisde Aubertus tolve koarhearen oan om op de kapel te passen. It kleaster waard yn 966 troch benediktynske muontsen oernommen.
Ferearing
Nei de dea fan Aubertus waard syn lichem nei alle gedachten yn in stiennen sarkofaach lein, lykas de Merovingyske tradysje foarskreau, en, neffens yn winsk, yn it koer fan de kleastertsjerke op de Mont Saint-Michel byset.
Yn 1856 waard de plasse oerbrocht nei de nije basilyk fan Saint-Gervais fan Avranches, dêr't it relikwarium mei de skedel sûnt yn de skatkeamer bewarre wurdt.
Sint-Aubertus wurdt yn de Roomsk-Katolike Tsjerke as hillige fereare. Syn feestdei is 10 septimber.
Undersyk
Op inisjatyf fan de skiedkundige Emmanuel Poulle (1928-2011), lid fan it Institut de France, is de skedel yn de jierren 2000 paleopathologysk ûndersocht. Neffens it ûndersyk soe de skedel fan in man fan 60 of âlder west ha en soe de oarsaak fan it gat mooglik in epidermale kyste west ha. De ûnderhûdske kyste foarme yn it libben fan de pasjint in knobbel en nei ferrin fan tiid liede dat ta ferlies fan bonkesubstânsje.
In ûndersyk mei koalstofdatearing fan it antropologysk laboaratorium fan de Universiteit fan Caen yn 2019 wiisde út dat de plasse fan in persoan wie dy't libbe oan it begjin fan de 8e iuw, dus yn de tiid fan de stifting fan it earste hillichdom op de Mont Saint-Michel. Der binne sadwaande gjin beletsels om oan te nimmen dat de plasse fan de stifter fan Mont Saint-Michel is, Aubertus fan Avranches.
Wikselbern
In wikselbern is in mytysk wêzen yn 'e foarm fan it bern fan in ierdgeast of oar mytysk wêzen, dat yn it plak efterlitten is fan in stellen minsklik bern. Ferhalen oer wikselbern komme foar yn 'e folkloare fan Midden- en Noardwest-Jeropa en Skandinaavje, yn 't bysûnder yn dy fan 'e Britske Eilannen, Noarwegen, Sweden en Dútslân. It tema fan it omwiksele en stellen bern komt in protte foar yn 'e literatuer fan 'e Midsiuwen.
Folkloare
De reden om in minsklik bern te stellen kin wêze dat it wêzen dat soks docht in tsjinner nedich hat, of fan it minsklike bern hâldt, of omreden fan klearebare kweawilligens. Yn seldsume ferhalen wie it in tige âlde ierdgeast dy't yn it plak fan it minsklik bern efterlitten waard, mei as doel om yn syn âlderdom troch de mem fan it bern bepopke en fersoarge te wurden. It foarkommen fan it omwikseljen fan jins bern koe beävensearre wurde troch it bern syn of har jaske binnenstbûtenst oan te dwaan, om troch deunby in skjirre del te lizzen mei de bek iepen. Ek koe it neffens de ferhalen nedich wêze om oanhâldend it minsklik bern yn it each te hâlden as it sliepte.
Utlis
Folkloristen beskôgje wikselbern tsjintwurdich foar it meastepart as in utering fan noed en teloarstelling fan 'e âldelju oangeande bern dy't oanhelle rekken mei (foarhinne) ûnbegryplike sykten, oandwanings en ûntwikkelingsbeheinings. Der is bewiis dat sike of swakke bern, foar de fersoarging wêrfan't strie-earme âlden yn it ferline simpelwei de mooglikheden net hiene, weiset waarden as wikselbern om gefallen fan ynfantiside te behimmeljen.
Guon folkloristen binne fan tinken dat de ferhalen oer wikselbern in dizenich oantinken binne oan 'e lânseigen, pre-Yndo-Jeropeeske befolking fan beskate kriten fan Jeropa dy't yn in fier, prehistoarysk ferline twongen west hawwe soe om him foar agressive (Yndo-Jeropeeske) ynkringers ferburgen te hâlden op ûntagonklike plakken, lykas wâlden, sompen en berchtmen. Harren teory is dat de ferburgenen soms echt temûk har eigen swakke of sike bern omwikselen foar de sûne, sterke bern fan 'e ynkringers.
Histoaryske gefallen
Ut Ierlân binne ferskate dokumintearre histoaryske gefallen fan it byleauwe yn wikselbern bekend. Yn 1826 baaide in Anne Roche trije kear efterinoar Michael Leahy, in fjouwerjierrich jonkje dat net prate of stean koe, yn 'e rivier de Flesk. De trêde kear ferdronk er. Doe't se foar har dieden foar de rjochter brocht waard, hold Roche by heech en by leech fol dat se inkeld besocht hie om 'e ierdgeast út Michael te driuwen dy't oerdúdlik it jonkje beset hie. De sjuery spriek har frij fan moard.
Eastsûaanske talen
De Eastsûaanske talen of Katôbyske talen (Catawbyske talen) binne in lyts groepke fan Yndiaanske talen út Noard-Amearika, dy't mei de folle gruttere Westsûaanske taalkloft de Sûaanske taalfamylje foarmje.
De Eastsûaanske taalgroep bestiet mar út twa talen, dy't allebeide útstoarn binne, en net nau mei-inoar besibbe binne:
Katedraal fan Coutances
De Us-Leaffrouwekatedraal fan Coutances (Frânsk: cathédrale Notre-Dame) is in histoarysk monumint yn de Frânske stêd Coutances. It oan de Jongfaam Marije wijde gebou is de sit fan it roomske bisdom Coutances-Avranches. It tsjerkegebou fertsjintwurdiget ien fan de moaiste foarbylden fan de Normandyske gotyk.
De hjoeddeiske tsjerke giet werom op in 11e-iuwsk romaansk gebou. De romaanske tsjerke waard net ôfbrutsen, mar letter by de 13e-iuwske goatyske nijbou yntegrearre yn in gruttere en hegere katedraal.
Skiednis
De earste katedraal fan Coutances giet werom op de 5e iuw en wurdt taskreaun oan Ereptiolus, dy't de earste biskop fan it bisdom wie. Dy katedraal waard by de ynfaazje fan de Wytsings yn de 9e iuw ferneatige. It duorre in oardel iuw doe't biskop Robert wer in nije katedraal liet bouwe. Der waard mei it skip begûn mar biskop Robert ferstoar al gau en it wurk gyng fierder ûnder syn opfolger Geoffrey de Montbray. Dy biskop hie goede kontakten mei hartoch Willem, dy't de ynwijing fan de katedraal yn 1056 bywenne. De biskop beselskippe Willem by syn oermastering fan Ingelân en de katedraal profitearre mei fan de ûnbidich grutte opbringt dy't Willem dêr by inoar plondere. Nei in grutte stedsbrân waard der yn opdracht fan biskop Hugues de Morville yn 1210 útein set mei de bou fan in nije, goatyske katedraal. Dêrby waard de romaanske foargonger mei behâld fan de muorren yntegrearre yn de nijbou. De nije katedraal waard yn 1274 foltôge en bleau sûnt hast itselde. De twa geveltuorren binne likernôch 80 meter heech en de achtsidige lanteare (dy't de namme Le Plomp krige) op de krusing is 57 meter heech.
Yn de godstsjinstkrigen yn 1562 hie de katedraal te lijen, mar de skea waard al gau dêrnei wer ferholpen. It doksaal waard yn de 17e iuw ôfbrutsen.
Yn de Frânske Revolúsje waard der in soad fernield yn de tsjerke, de bylden waarden út de nissen helle of mei swurden bewurke, mar de skea bleau oerflakkich. De katedraal waard yn dy tiid brûkt as teäter, pakhûs foar nôt en as Timpel fan de Rede, mar ek al gyngen dekoraasjes ferlern, it gebou oerlibbe it anty-klerikale tiidrek.
Yn 1944 waard de stêd Coutances slim bombardearre, mar de katedraal bleau by de bombardeminten op it plak sparre foar grutte skea. Sels it midsiuwske glês mei foarstellings fan de hilligen Laudus (Lô) en Markulf (Marcouf) binne bewarre bleaun.
Ynterieur
Yn de Sint-Joazefkapel yn de súdlike koeromgong is in fresko út 1381 fan de Hillige Trije-ienheid. De Sint-Lauduskapel (ek yn de súdlike koeromgong) is ien fan de âldste dielen fan de katedraal en 13e-iuwsk. It brânskildere raam lit in foarstelling sjen fan Sint-Laudus (Saint Lô), dy't de misse opdraacht wylst de do (it symboal fan de Hillige Geast) boppe it alter ferskynt. Oan de noardlike koeromgong leit de kapel fan Sint-Markulfus mei in raam dat foarstellings út it libben fan de hillige sjen lit.
Yn de Circata-kapel oan de eastlike kant fan de katedraal stiet it byld fan Us-Leaffrouwe fan Coutances. It waard yn 1944 út de fernatige Sint-Nikolaastsjerke fan Coutances rêden.
Yn it noardlike dwersskip is in 13e-iuwske raam mei foarstellings út it libben fan Thomas Becket, Sint-Joaris en Sint-Blasius.
De flier fan it noardlike sydskip hat midsiuwske mei it fleur-de lys fersierde tegels, it symboal fan de keninklike famylje fan Frankryk. Yn it noardlike sydskip is ek it doopfont.
Oargel
Al foar it jier 1468 hie de katedraal in oargel. It hjoeddeiske oargel waard yn de jierren 1724-1728 troch Deslandes & Rocher oarspronklik foar de abdijtsjerke fan Savigny-le-Vieux boud. De abdij waard yn de Frânske Revolúsje sletten en it oargel krige yn 1812 in plak yn de katedraal fan Coutances. It fjouwermanualige ynstrumint hat 51 registers.
It westlike raam giet foar in part skûl efter it oargel.
List fan planetoïden 91101-91200
Dit is in list fan planetoïden 91101-91200.
Domtsjerke fan Massa Marittima
De Domtsjerke fan Massa Marittima (Italjaansk: Duomo di Massa Marittima; Cattedrale di San Cerbone) is in roomske katedraal yn de Toskaanske stêd Massa Marittima, Itaalje. De katedraal waard wijd oan de relatyf ûnbekende hillige Cerbonius, de eartiidske biskop fan Populonia en tsjintwurdige patroanhillige fan Massa Marittima. De domtsjerke is de episkopale sit fan it bisdom Massa Marittima-Piombino.
Skiednis
Yn it jier 835 moast it yn Populonia fêstige bisdom de stêd ferlitte fanwegen de tanimmende driging fan in Saraseenske oanfal. It bisdom ferhûze nei Massa Marittima en de reliken fan de hillige Cerbonius waarden meinommen. Mooglik waard al yn de 9e iuw in katedraal boud, mar bewizen dêrfan ûntbrekke. Fan in tsjerke út de 11e iuw bleaunen hjir en dêr wat resten bewarre.
Yn de 13e iuw folge nijbou fan de katedraal. Ynearsten waard fan 1228 oant 1267 útein set mei it tsjerkeskip en it ûnderste diel fan de gevel. Mei in twadde boufaze, fan 1287 oant 1304, folge de rest fan de tsjerke. Yn de twadde faze waard ek de toer boud, dy't lykwols yn 1928 fanwegen brekfalligens foar in grut part op 'e nij boud wurde moast. Pas yn de 17e iuw waard it ferwulft oanbrocht, oant dy tiid wie it dakstuolte noch iepen.
De keunstwurken yn de tsjerke stamme fan de 11e oant de 15e iuw.
Paus Paulus VI joech de katedraal yn 1975 de status fan basilica minor.
Ynterieur
Lofts fan de yngong stiet ûnder in 14e-iuwsk fresko fan Marije mei Bern en twa hilligen in Romeinske sarkofaach út de 3e iuw. Rjochts is in rige stiennen reliëfs te sjen, dy't werom geane op de 12e oant 13e iuw en mooglik noch âlder binne. Dêrboppe binne twa fresko's fan de "Krusiging" (14e iuw) en de "Skiednis fan Sint-Julianus" (15e iuw). It roasfinster yn de gevel besit 14e-iuwsk brânskildere glês. It doopfont fan travertyn bestiet út twa dielen: in rjochthoekich bassin fan 2.73 by 0,98 meter dat dekorearre is mei reliëfs fan Kristus, Marije, Jehannes de Doper en de hilligen Cerbonius en Regulus. Dat diel fan it doopfont waard makke troch Giroldo da Arogno yn 1267. It diel boppe it bassin hat de foarm fan in lytse kapel en is in tafoeging út 1447. Yn it súdlike sydskip binne foarstellings fan Antonio Nasini ("Madonna yn Gloarje", 17e iuw) en Rutilio Manetti ("Berte fan de Jongfaam", 16e iuw) oanbrocht. It beskildere krúsbyld fan Segna di Bonaventura (begjin 14e iuw) hinget yn in kapel rjochts fan it presbitearium. De houten preekstoel is 17e iuwsk. Ek fan Rutilio Manetti binne de "Unbeflekte Untfangenis" en de "Ivige Heit". De "Madonna fan de Roazekrâns" is fan in ûnbekend keunstner út Siena.
It monumintale heechalter is fan Flaminio Del Turco (1626). It beskildere houten krús is in replika fan it krúsbyld dat Giovanni Pisano makke en tsjintwurdich yn it lokale Museum fan Wijde Keunst bewarre wurdt. De ingels op de hoeken fan it alter wurde taskreaun oan Domenico di Niccolò dei Cori en binne 15e-iuwsk. Efter it alter is de Arca di San Cerbone fan Goro di Gregorio út 1324. It is fersierd mei reliëfs mei acht foarstellings fan Sint-Cerbonius.
Yn de lofter ôfslutende kapel hinget in alterstik út 1316 dat taskreaun wurdt oan Duccio di Buoninsegna. Fierder hingje der in Krusiging en foarstellings fan de lijensskiednis fan Jezus. In fragmint fan in alterstik fan Sano di Pietro (1406-1481) stelt de Presintaasje yn de Timpel foar.
Yn 'e krypte steane alve lytse bylden fan hilligen en profeten fan in ûnbekend 14e-iuwske keunstner út Siena. Ek is dêr in 15e-iuwsk fresko fan in Krusiging mei Sint-Serbonius en Sint-Bernardinus.
Atlantysk Kanada
Atlantysk Kanada is in oantsjutting dêr't de Kanadeeske provinsje Nijfûnlân en Labrador en de trije Kustprovinsjes Nij-Breunswyk, Nij-Skotlân en Prins Edwardeilân ûnder beflapt wurde. Mei-inoar foarmje dy fjouwer gebieten de eastlikste râne fan Kanada, dy't grinzget oan 'e Atlantyske Oseaan. Teffens binne it alle Ingelsktalige gebietsdielen dy't eastlik fan it Frânsktalige Kebek lizze. Kebek sels wurdt net ta dizze regio rekkene, ek al hat dat wol in kustline oan 'e Atlantyske Oseaan. Atlantysk Kanada wurdt mei Kebek en it fierder nei it westen leine Ontario ta de gruttere regio fan Eastlik Kanada rekkene.
De fjouwer provinsjes fan Atlantysk Kanada hiene yn 2011 mei-inoar in befolking fan likernôch 2.330.000 minsken op in mienskiplik oerflak fan krapoan 503.000 km², wat in befolkingstichtens fan 5 minsken de km² opsmyt. De befolking is fierhinne fan Noardjeropeesk komôf, mei hege persintaazjes lju dy't Ingelske, Ierske of Skotske foarâlden hawwe, njonken twa ûnderskate Frânsktalige minderheden, de Akadianen en de Franko-Nijfûnlanners. De lânseigen befolking bestiet út Inûyt (allinnich yn Labrador), Métis en Algonkwynske Yndianen fan in fjouwertal etnisiteiten: Mikmak (Micmac) en Malisiit (Maliseet) yn 'e Kustprovinsjes; Mikmak op it eilân Nijfûnlân; en Montanjezen (Montagnais of Innu) en Naskapy (Naskapi) yn Labrador.
Kustprovinsjes (Kanada)
De Kustprovinsjes (Ingelsk: the Maritimes) of de Kanadeeske Kustprovinsjes (the Canadian Maritimes) is in oantsjutting dêr't de Kanadeeske provinsjes Nij-Breunswyk, Nij-Skotlân en Prins Edwardeilân ûnder beflapt wurde, dy't oan 'e kust fan 'e Atlantyske Oseaan lizze. Dêrby wurdt gauris sprutsen oer Atlantysk Kanada, wat de Kustprovinsjes mei dêropta Nijfûnlân en Labrador binne. De Kustprovinsjes lizze ynklamme tusken de see yn it easten, it Gaspé-skiereilân fan 'e Kanadeeske provinsje Kebek yn it noardwesten, en de Feriene Steaten (om persiis te wêzen, de steat Maine) yn it súdwesten. Dat de trije provinsjes op ien bulte smiten wurde, komt trochdat it de trije lytste provinsjes fan Kanada binne, dy't fuort byinoar lizze en boppedat ek nochris in mienskiplike kultuer, sosjology, ekonomy, etnysk erfskip, geografy en floara en fauna hawwe.
Nij-Breunswyk, Nij-Skotlân en Prins Edwardeilân hawwe mei-inoar in befolking fan likernôch 1.815.000 minsken op in mienskiplik oerflak fan 132.416 km², wat in befolkingstichtens fan 14 minsken de km² opsmyt. De befolking is fierhinne fan Noardjeropeesk komôf, mei hege persintaazjes lju dy't Ingelske, Ierske of Skotske foarâlden hawwe, njonken in Frânsktalige minderheid, de Akadianen, dy't him troch in eigen skiednis en in ôfwikend dialekt ûnderskiedt fan 'e rest fan 'e Frânsk-Kanadezen. De lânseigen befolking bestiet út Algonkwynske Mikmak- en Malisiit-Yndianen.
De Roman fan Walewein
De Roman fan Walewein, yn it oarspronklike Midnederlânsk: De Roman van Walewein (ek wol bekend ûnder de titel: De Jeeste van Walewein en het Schaakbord, dy't dr. G.A. van Es der yn 1957 oan joech), is in trettjinde-iuwske Arthurleginde en ridderroman yn 'e foarm fan in epysk gedicht yn 11.198 fersregels, skreaun troch de Flaamske dichters Penninc en Piter Vostaert. De Fryske oersetting fan Klaas Bruinsma waard útjûn yn 2010.
Eftergrûn
De Roman van Walewein is de grutste Arthurroman út 'e Midnederlânske literatuer. Hy is skreaun troch twa auteurs. Dejinge dy't him "Penninc" neamt (nei gedachten in "artystenamme" fan immen dy't jildlike middels brek wie), is dermei úteinset, mar briek om regel 7840 hinne syn ferhaal ôf. It is ûndúdlik wêrom't er dat die; men hat wol spekulearre dat it wurk him op 'en doer te mânsk waard of dat er morele beswieren krige tsjin 'e bluodderige gefjochtssênes of de seksuële moraal, of dat er gewoan siik waard en stoar. Yn elts gefal is de roman ôfmakke (troch tafoeging fan 'e lêste 3300 fersregels) troch in oare skriuwer/dichter, dy't himsels Piter Vostaert neamt. Tradisjoneel wurdt derfan útgien dat Penninc syn wurkplan foar syn dea noch oan Vostaert trochjaan kinnen hat en dat dy doe as in soarte fan testamintêr eksekuteur it ferhaal ôfmakke hat, mar oft dat wol echt sa gien is, falt te betwifeljen, ek al om't Vostaert yn syn epilooch Penninc beskrobbet fanwegen it feit dat dy De Roman van Walewein net sels foltôge hat.
De folsleine tekst is mar yn ien hânskrift oerlevere, dat bewarre wurdt yn 'e Universiteitsbibleteek Leien (U.B. Leiden, hs. Letterk. 195-2). Dat hânskrift datearret út 1350, en is dus op syn minsten mear as sechstich jier letter skreaun as it orizjineel fan Penninc en Vostaert. De Universiteitsbibleteek fan Gint hat noch inkele fragminten fan in jonger manuskript (Ms. 1619) op 'e noed. Lang hat men miend dat De Roman fan Walewein in bewurking wie fan in ierder Aldfrânsktalich orizjineel, krekt as Ferguut, mar dêr is men yn 'e tweintichste iuw fan ôfstapt. No leaut men dat it in oarspronklik wurk is, sij it ien dat weromgrypt op in langere tradysje fan Arthurromans mei lyksoartige ferhalen.
De ferneamde keltologe Maartje Draak hat yn it patroan fan De Roman van Walewein, mei syn yninoar gripende syktochten, it type folksferhaal 550 (yn 'e Aarne-Thompson-yndeks fan mûnlinge folkloare) werkend, dat it bekendst is fan it mearke De Goudene Fûgel, fan 'e bruorren Grimm. Yn 1922 wurke de grutte Nederlânske skriuwer Louis Couperus de ferhaalstof fan De Roman van Walewein om ta syn boek Walewein en het Zwevende Schaakbord. Dêryn bliuwt er deunby de oarspronklike ferhaallinen, mar jout er de fertelling in moderner karakter.
Ynhâld
Kening Arthur hâldt hôfdei mei syn ridders, dêr't ek Walewein (of Gawain) ûnder is. Nei in rynsk miel sweeft der ynienen in prachtich skaakboerd, fersierd mei goud, ivoar en ealstiennen, it kastiel yn. As it wer ferdwynt, like mysterieus as dat it kommen is, seit Arthur dat er syn hiele ryk en keningskip der wol foar oer hat om dat skeakboerd te besitten. Dêrfandinne dat Walewein útriidt op in kweeste om it ding foar de kening te bemachtigjen.
Nei in pear aventoeren ûnderweis, wêrby't ûnder mear in stikmannich draken befjochtet, berikt er op 't langelêst it kastiel fan 'e eigner fan it skaakboerd, kening Wûnder. Dy wol him it skaakboerd bêst tahawwe, mar dan moat Walewein him yn ruil dêrfoar it magyske Swurd mei de Twa Ringen jaan. Dêrop set Walewein ôf op in kweeste om dat swurd te finen. Uteinlik spoart er de eigner dêrfan op, kening Amoraan. Dy wol him it swurd wol jaan, mar dan moat Walewein him de tsjeppe prinsesse Isabelle bringe om mei te trouwen. Dat Walewein set útein mei in trêde kweeste, diskear nei de prinsesse, dy't er úteinlik, nei in ôfmêdzjende reis, fynt yn it kastiel fan har heit, kening Assentyn, yn it fiere Endi (Ynje). thumb|left|170px|In miniatuer út it manuskript dat de [[Ryksuniversiteit Leien|Universiteitsbibleteek Leien op 'e noed hat.]]
It kastiel is lykwols ûnberikber, om't der in rivier omhinne streamt. Mar Walewein moetet dêr de foks Roges, dat in prins is dy't troch syn styfmem betsjoend is. Dy wiist him in ûndergrûnske gong oan dy't ûnder de rivier troch nei it eilân ta liedt dêr't it kastiel op stiet. Mar hy warskôget Walewein ek dat it him net in protte jaan sil, mei't er dan noch troch de tolve muorren fan it kastiel hinne brekke moat, en dy wurde elk bewekke troch tachtich ridders. Walewein set lykwols troch, en nei't er alle 960 ridders deade hat, stiet er einlings en te'n lêsten each yn each mei kening Assentyn. Tsjin dy tiid is Walewein, dy't dochs al net fris oan it gefjocht begûn wie, skjin ynein, dat it is foar de mânske Assentyn in kâld keunstke om him finzen te nimmen.
Assentyn wol Walewein deadwaan, mar syn dochter Isabelle fersiket om earst mei him prate te meien. Hja rekket daliks sljocht fereale op him, en ek foar Walewein is it leafde op it earste gesicht. Isabelle wit him út syn sel te befrijen, mar har heit trappearret harren as hja oan it koezjen binne en set har dan beide fêst yn foarinoaroer leine tsjerkersellen. It sjocht der net bêst út foar Walewein, mar dan wurdt er beleanne foar in goede die út it ferline, want de geast fan 'e Reade Ridder, in smjunt dy't er holpen hie te deadzjen, mar neitiid ferjeffenis skonken en in kristlike begraffenis jûn hie, komt werom om him en Isabelle frij te litten. Tegearre ûntflechtsje se it kastiel fan kening Assentyn. Se reizgje werom nei it kastiel fan Amoraan, mar lokkigernôch blykt dy krekt stoarn te wêzen, wat Walewein in dilemma tusken leafde en plicht besparret. Mei it Swurd fan 'e Twa Ringen bejouwe se har nei it kastiel fan kening Wûnder, dêr't se it swurd omwikselje foar it skaakboerd. En alsa komt Walewein úteinlik werom oan it hof fan Arthur, mei by him it skaakboerd en de tsjeppe Isabelle. Mar oft Walewein en Isabelle ek trouwe, dat seit de dichter net te witten.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan De Roman van Walewein ferskynde yn 2010 ûnder de titel De Roman fan Walewein by Utjouwerij Elikser te Ljouwert. De Fryske fertaling is fan 'e hân fan Klaas Bruinsma, dy't der ek in ynformative ynlieding by skreau. Hy basearre him foar syn oersetting op 'e tekstútjefte troch dr. G.A. van Es, by útjouwerij W.E.J. Tjeenk Willink te Swol, út 1957 (ûnder de titel De Jeeste van Walewein en het Schaakbord).
Ortsteil
thumb|Unterbiberg is in Ortsteil fan [[Neubiberg]] In Ortsteil, Stadteil, of Dorfschaft is in begryp yn Dútslân foar in wenkearn mei in eigen namme yn in gemeente of stêd.
Net allinnich parten of wiken fan in plak wurde oantsjut as Ortsteil, mar ek doarpen dy't earder in selsstannige gemeente wiene en letetr part fan in oare gemeente waarden. De letterlike oersetting foar de oantstjutting stedsdiel yn Nederlân is net alhiel wier.
Tafeltennis op de Paralympyske Simmerspullen 2004
De XIIe Paralympyske Simmerspullen waarden yn 2004 yn Atene, Grikelân halden.
Dûbel
{| width=60%
Klasse 3
{| width=60%
Klasse 5
{| width=60%
Klasse 8
{| width=60%
Dubbel
{| width=60%
Klasse 4-5
{| width=60%
Aldersielen
Aldersielen is is in betinkingsdei út 'e roomsk-katolike tradysje fan it Westersk kristendom. Dizze hjeldei falt op 2 novimber, de deis nei Alderheljen, dêr't it nau mei ferbûn is. Op Aldersielen wurde de ferstoarnen betocht en wurdt in rekwiëmmis opdroegen. De djipdrôven lizze blommen op it grêf fan dejinge(n) dy't se betinke wolle. Neffens de roomske tradysje is Aldersielen in dei om spesjaal te bidden foar alle sielen dy't noch net opgien binne nei de himel, mar noch harren wrâldske sûnden fuortbrâne yn it faaiefjoer.
As Aldersielen op in snein falt, hat de hjeldei altyd foarrang op 'e sneinske liturgy.
Yn in protte parochys yn Nederlân is it gebrûklik dat der yn 'e tsjerke in krúske ophongen wurdt as der in parochiaan komt te ferstjerren. By de earstfolgjende Aldersielen komme de djipdrôven fan dy persoan dan yn 'e tsjerke om dat krúske yn ûntfangst te nimmen.
Aldersielen fynt syn oarsprong yn 'e benediktiner kleastertradysjes fan 'e Abdij fan Cluny, dêr't Odilo fan Cluny dizze hjeldei yn it jier 998 foar it earst fiere liet. De namme 'Aldersielen' stammet út 'e trettjinde iuw.
Behalven yn 'e Roomsk-Katolike Tsjerke wurdt Aldersielen ek fierd yn 'e Eastersk-katolike tsjerken. Yn 'e Anglikaanske Tsjerke is de fiering opsjoneel. Yn it lutheranisme is Aldersielen mei Alderheljen ferraand ta ien hjeldei. It metodisme beskôget alle kristlike ferstoarnen as hilligen, en dy wurde troch metodisten dêrom betocht op Alderheljen ynstee fan Aldersielen. Yn it kalvinisme wurde Aldersielen en Alderheljen net fan âlds net fierd, mar tsjintwurdich wurdt der, alteast yn 'e kontekst fan 'e Protestantske Tsjerke yn Nederlân (PKN), hieltyd mear omtinken oan jûn, al binne it noch altyd gjin offisjele hjeldagen.
Preker (bibelboek)
Ynhâld
Preker hat de foarm fan in autobiografysk ferslach fan it ûndersyk dat de skriuwer dien hat nei de sin fan it libben en de bêste manear om jins libben te libjen. Hy hâldt út dat alle dieden en ferrjochtings fan 'e minske ynherint om 'e nocht binne ("Neat mei neat, it is allegearre neat. Wat hâldt in minske oer fan al syn skreppen en skuorren ûnder de sinne?" — Pr. 1:2b-3), mei't sawol wizen as dwazen úteinlik itselde lot (de dea) treft. Hoewol't de preker dúdlik wiisheid boppe dwaasheid ferkiest foar it libben op 'e ierde, kin er der gjin ivige betsjutting oan ferbine. Nei oanlieding fan dizze troch him fêststelde sinleazens, riedt er de lêzer oan om dan mar te genietsjen fan it deistich bestean, dat ommers in geskink fan God is. It boek einiget mei in oprop om jin oan Gods wet te hâlden, tafoege troch in lettere redakteur dy't blykber steurd waard troch it feit dat de preker dêr fierders nearne oan referearret. thumb|left|180px|De preker (in yllústraasje fan [[Gustave Doré).]]
Fan alle boeken fan it Alde Testamint hat Preker miskien wol de sterkste ynfloed útoefene op 'e Westerske kultuer. De Amerikaanske auteur Thomas Wolfe skreau dêroer: "Fan alles dat ik ea sjoen of leard haw, liket dat boek my de nommelste, de wiiste en de machtichste útdrukking ta fan it libben fan 'e minske op dizze ierde — en teffens de meast ferhefte bloei fan poëzij, wolsprekkendheid en wierheid. Ik bin oars net immen dy't dogmatyske útspraken docht, mar as ik al sa'nent dwaan moast, soe ik sizze kinne dat Preker fierwei it swiidste skriuwwurk is dat ik ea kend haw, en de wiisheid dy't deryn útdrukt wurdt it djipsinnichst en meast duorjend."
Fryske oersetting
Dû. Geart Aeilco Wumkes publisearre yn 1918 yn it tydskrift Yn ús eigen tael in oersettingsfragmint fan eigen hân fan Preker 12:1-8, dat er it jiers dêrop ek útjoech as ûnderdiel fan syn Ut 'e Heilige Dobbe. De earste folsleine útjefte fan Preker stie yn it Alde Testamint fan Wumkes en Eeltsje Boates Folkertsma, dêr't dy yn 1943 de earste Fryske bibeloersetting mei foltôgen. Om't sawol teologen as taalkundigen beswieren tsjin 'e fertaling Wumkes-Folkertsma hiene, waard fan 1966 ôf wurke oan in nije bibeloersetting, dy't yn 1978 útkaam as de Nije Fryske Bibeloersetting (mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, it Nederlands Bijbelgenootschap te Haarlim en de Katholieke Bijbelstichting te Bokstel). Dat is de fertaling dy't noch altiten yn gebrûk is, yn 'e foarm fan 'e trêde, ferbettere druk fan 1995. De oersetting fan Preker waard dêrby dien troch dû. R. Bijl, dy't op taalkundich mêd ûnderstipe waard troch Ulbe van Houten.
Venom
Venom is in Ingelske blackmetalband oprjochte yn 1979 yn Newcastle upon Tyne. De band brocht yn 1981 syn debútalbum Welcome to Hell út. Yn 1992 hold de band dermei op mar kaam yn 1995 wer by inoar foar in reüny, se makken yn 2005 in echte trochstart. De teksten fan de band gean benammen oer de dea, de dúvel de hel, bloed en froulju. Venom hat fyftjin studio-albums en seis live-albums útbrocht.
Reüny op Wâldrock
Yn 1995 kamen Lant, Dunn en Bray de "klassike" line-up wer byinoar, te begjinnen mei in optreden as de headliner fan Wâldrock op 24 juny 1995. It album, “Cast in Stone”, waard yn 1997 útbrocht. Yn 1999 ûntstie der opnij skeel mei in soad besettingswikselingen as gefolch.
Venom Inc.
Yn april 2015, op it "Keep It True Festival" yn Dútslân, fregen de organisatoaren fan it festival oan Mantas en Demolition Man oft se de nûmers fan Venom, mei Abaddon spylje woene. Mantas hie sûnt 1998 net mear mei Abaddon praat. Dus nei even neitinken spilen de twa eardere Venom-leden mei Abaddon sûnder dat se foar de show repetearre hiene. Op dit punt brochten de trije de Venom-line-up fan 1985 -1992 tegearre ûnder de namme Venom Inc. omwille fan de fans. Yn 2017 ûndertekene de band in kontrakt by Nuclear Blast ûnder de namme Venom Inc. en brochten se it album, "Avé", út.
Nei ferskate wrâldwide toernees spile te hawwen, frege Abaddon begjin maart oan it ein fan de Australyske toernee in skoft fan de bân fanwegen de berte fan syn dochter, en dermei stimde hy yn dat er tydlik ferfongen wurde soe troch Jeramie Kling foar in perioade fan ien of twa moannen om de Jeropeeske toer ôf te meitsjen. Lykwols, nei in pear persoanlike konflikten as gefolch fan syn gedrach slút Abbandon him net mear oan by Venom Inc. en Jeramie KIing wurdt sa in folweardich lid fan de band.
Bessie Smith
thumb|Bessie Smith yn 1936 (foto: [[Carl van Vechten)]] Bessie Smith (Chattanooga, Tennessee, 15 april 1894 - Clarksdale, Mississippy, 26 septimber 1937) wie in Amerikaansk bluessjongster. Sy wurdt beskôge as ien fan de populêrste en súksesfolste bluessjongers út de jierren tweintich fan de 20e iuw dy't mei  Louis Armstrong grutte ynfloed hân hat op oare jazzsjongers.
Biografy
Bessie Smith wie de dochter fan Laura (berne Owens) en William Smith. William Smith wie arbeider en dieltiidpredikant by de Baptistetsjerke. Hy stoar rillegau nei't Bessie berne waard. Tsjin de tiid dat hja njoggen wie, hie hja har mem en broer ek ferlern. Har âldere suster Viola naam de húshâlding dêrnei op 'e noed.
Wurkpaad
Bessie Smith song yn 1912 yn deselde show as Ma Rainey, dy't har hoede en noede. Acht jier letter, yn 1920, hie hja har eigen show en wie har namme al festige yn in grut part fan it suden en easten fan de Feriene Steaten.
Yn 1923 wie hja ien fan de earste bluesartysten, dy't in platekontrakt by Columbia Records tekene. De classic female blues, dêr't hjua in wichtich eksponint fan wie, belibbe yn dy tiid syn gloarjedagen. Bessies opname fan Alberta Hunter syn Downhearted Blues makke har yn ien klap ferneamd. Bessie Smith waard yn de rin fan de tiid ien fan bêst fertsjinjende swarte artysten fan har tiid. Sy spile mei guon fan de bêste muzikanten fan de jierren tweintich, ûnder oaren mei Louis Armstrong, James P. Johnson, Joe Smith en Charlie Green.
Yn 1929 wiene de heechtiidsdagen fan har muzykstyl oer en rekke har karriêre yn de nederklits. Sy spile dat jier noch wol yn de film St. Louis Blues en 1933 naam hja mei John Hammond har lêste songs op. Beynfloede fan Hammond hie hja besocht har mear te ûntjaan ta in swingsjongster.
Tiago Monteiro
Tiago Vagaroso da Costa Monteiro (Oporto, 24 july 1976) is in Portegeesk autokoereur. En hjoed-de-dei aktyf yn de WTCC. Yn 2005 en 2006 kaam Monteiro út yn de Formule 1. Tiago makke syn Formule 1-debút foar it team fan Jordan by de Grutte Priis fan Austraalje. Monteiro stie yn 2005 by de histoaryske Grutte Priis fan de Feriene Steaten op it poadium. By dizze Grutte Priis giene mar seis koereurs fan start ta gefolch fan problemen mei de bannen.
Magnum Force
Magnum Force is in Amerikaanske plysjefilm út 1973 ûnder rezjy fan Ted Post, mei yn 'e haadrollen Clint Eastwood en Hal Holbrook. De titel betsjut "Magnumkrêft", en ferwiist nei it favorite fjoerwapen fan 'e haadpersoan: de reuseftige Smith & Wesson Model 29 .44 Magnum-revolver. Magnum Force is de twadde fan fiif films wêryn't Eastwood de rol spile fan 'e bikkelhurde plysje-ynspekteur "Dirty Harry" Callahan. De film folget as sadanich op Dirty Harry, út 1971. It ferhaal folget Dirty Harry as der in rige bekende kriminelen fermoarde wurdt en hy begjint te fermoedzjen dat dêr in plysjeman efter sit. Fan 'e filmkritisy krige Magnum Force oer it algemien positive resinsjes, en yn 'e bioskopen wie de film ek in grut kommersjeel súkses. De folgjende film yn 'e rige, The Enforcer, kaam út yn 1976.
Plot
As maffiabaas Carmine Ricca nei syn frijspraak fan moard omreden fan gebrek oan bewiis yn syn limûsine nei hûs riidt, wurdt er op in stille strjitte yn San Francisco steande holden troch in motorplysje, dy't him, syn beide liifwachten en syn abbekaat Nat Weinstein deasjit. Ynspekteur "Dirty Harry" Callahan besiket it plak delikt mei syn nije partner, de swarte resjersjeur Earlington "Early" Smith, ek al hearre sy beiden undercover yn in winkel te wurkjen dêr't in oerfal ferwachte wurdt. Callahan kriget dêroer wurden mei syn superieur, haadynspekteur Neil Briggs, dy't him net lije mei om't er him net altyd oan 'e regels hâldt, en him dêrom fan 'e ôfdieling Moardsaken ôfhelle hat. Underweis werom nei harren surveillânsepost geane Callahan en Early by in fastfoodrestaurant op 'e lofthaven oan, dat eksploitearre wurdt troch in âld-plysjeman. As der op 'e lâningsbaan in ferkearsfleantúch kaapt blykt te wêzen troch twa kriminelen, lost Callahan de sitewaasje op foar him typearjende wize op ear't Briggs en de FBI arrivearje kinne.
Dy jûns giet Callahan nei de sjitbaan fan 'e plysje, om te trainen foar it jierlikse kampioenskip sportsjitten fan it San Francisco Police Department, dat der mei koarten wer oan komt. Dêr moetet er de ferkearsplysjes Phil Sweet, John Davis, Red Astrachan en Mike Grimes, dy't noch mar krekt fan 'e plysjeskoalle kommen binne. Sweet en fral Davis binne ek geduchte skerpskutters. Dyselde jûns moetet Callahan ek Charlie McCoy, in oan legerwâl rekke motorplysjeman mei wa't er befreone is. McCoy is by de frou wei rekke om't er troch syn wurk geastlik labyl wurden is. Hy is lykwols noch wol yn aktive tsjinst. De útspraken dy't McCoy docht, bare Callahan soargen. De oare deis slachtet in motorplysje mei in mitrailleur yn in bûtenwyk fan San Francisco in stikmannich manlju en jonge froulju ôf dy't in feestje fiere yn en om it swimbad hinne by de filla fan in maffiabaas. Jûns giet Callahan op besite by McCoy syn eks-frou Carol en har trije bern. Hja fertelt him dat McCoy de lêste kear dat er har en de bern opsocht, sittend op 'e bank Russyske rûlette mei syn plysjerevolver begûn te spyljen.
Callahan wurdt by Carol, dy't besiket him mei op bêd te krijen, weiroppen troch in tillefoantsje fan Early, dy't him warskôget dat it no heve sil mei de oerfal op 'e winkel. Callahan hastiget him dêrhinne en giet fia de efterdoar nei binnen ta. As de winkel yndie troch trije man oerfallen wurdt, sjit Callahan twa fan harren dea en Early ien. Dyselde jûns wurdt in swarte prostituee yn in taksy foar it efterhâlden fan jild troch har poaier fermoarde troch har ûntstoppingsmiddel troch de kiel te jitten. Deselde poaier wurdt de oare deis oanholden troch in motorplysje en deasketten. Under druk fan syn bazen set Briggs mei tsjinnichheid Callahan en Early op 'e saak. By it ûndersykjen fan it lêste plak delikt riddenearret Callahan út wat der bard wêze moat en dat de dieder in plysjeman is. Hy nimt oan dat it Charlie McCoy wêze moat. Dy deis moetet Callahan yn 'e hal fan syn appartemintekompleks de jonge Aziatyske frou Sunny, dy't dêr ek wennet. Se freget him wat se dwaan moat om mei him op bêd te kinnen; hy seit dat it ornaris wol ta kin mei by syn appartemint oan te klopjen. Dy jûns kloppet se by him oan en reitsje se mei-inoar op bêd.
Op it sportsjitkampioenskip fan 'e plysje ferliest Callahan yn 'e finale fan Davis, om't er by in neibearde sjitpartij by fersin in doelwyt yn plysjeklean delsjit. Neitiid lient er Davis syn Colt Python by wize fan bewûndering fan it fjoerwapen en sjit der in pear kûgels mei ôf. Mei ien dêrfan rekket er by ûngelok mei sin in doarstile op 'e sjitbaan. Nei tsjuster, as de sjitbaan folslein ferlitten is, komt er werom en peuteret de kûgel út it hout om him mei ballistysk ûndersyk te ferlykjen mei in kûgel dy't yn 'e auto fan 'e poaier oantroffen is. As de markearrings op 'e kûgel oerienkomme, befêstiget dat syn fermoeden dat Davis en syn maten in geheim deadseskader binnen it San Francisco Police Department foarmje, dat ferantwurdlik is foar alle moarden. Briggs liket soks wol nei fleanen; hy negearret Callahan syn bewearing dat de dieder of dieders ien of mear plysjes binne en hâldt fol dat Frank Palancio, in hiermoardner fan 'e maffia, efter de moarden sitte moat.
Callahan twingt Briggs om him Davis en Sweet te lienen foar de arrestaasje fan Palancio. Dyselde wurdt lykwols foarôf tillefoanysk warskôge dat men fan doel is him te fermoardzjen en dat de dieders ferklaaid wêze sille as plysjes. Sadwaande begjinne hy en syn trewanten fuortendaliks te sjitten as Davis en Sweet by him oanklopje. Dêrby komt Sweet om it libben. Davis sjit Palancio syn trewanten dea, wylst Palancio himsels deariidt as er yn 'e auto besiket te ûntkommen. As it kantoar fan Palancio trochsocht wurdt, smyt dat hielendal gjin bewiismateriaal op dat him mei de oare moarden yn ferbân bringe kin. Dat befêstiget Callahan nochris yn syn fermoeden. Hy riddenearret dat Sweet opoffere is om him (Callahan) fan it spoar ôf te lieden.
As er letter dy deis thúskomt, wurdt er yn 'e parkearkelder fan syn flatgebou opwachte troch Davis, Astrachan en Grimes, dy't him foar de kar stelle om him by harren te jaan; oars sille se him as harren fijân beskôgje. Callahan stegeret har ôf. Hy ûntdekt in bom yn syn brievebus yn 'e hal fan it flatgebou, en is krekt op 'e tiid om it libben fan Sunny te rêden, dy't syn kaai hat en him syn post bringe soe. Hy wit de bom te ûnmanteljen troch de hiele brievebus los te skroeven (ynstee fan mei de kaai iepen te meitsjen). It is in bom dêr't in timer op sit en dy't dus ek as tiidbom brûkt wurde kin. Callahan besiket Early te warskôgjen, mar kin him net op 'e tiid berikke foar't er syn brievebus iepenet. In twadde bom giet ôf, en Early is op slach dea.
Callahan skillet Briggs op, dy't sels delkomt om 'e bom op te heljen. As se ienris tegearre yn 'e auto sitte, lûkt Briggs lykwols syn pistoal. It docht bliken dat hy de lieder fan it deadseskader is. Hy twingt Callahan om himsels te ûntwapenjen, wylst er it figilantisme fan himsels en de oaren besiket te behimmeljen mei arguminten oer it net-funksjonearjende rjochtsstysteem yn 'e Feriene Steaten. It is dúdlik dat Briggs Callahan earne mei hinne nimme wol om him te fermoardzjen, dat Callahan, dy't efter it stjoer sit, riidt in bus oan om Briggs ôf te lieden, smyt syn pistoal ta it rút út en raamt him dan mei de holle tsjin it dashboard oant er bewusteleas rekket. Grimes, dy't harren op 'e motor folge, set de efterfolging yn as Callahan besiket út te naaien, mar Callahan swaait de auto nei't er in bline bocht nommen hat en riidt Grimes dea as dy om 'e hoeke komt.
Underwilens komme de troch Grimes oer de portofoan warskôge Davis en Astrachan opdaagjen, dy't Callahan efterfolgje nei it terrein fan in skipssloperij. Dêr siket Callahan beskûl yn in âld fleandekskip. Wylst de beide korrupte motorplysjes him troch it tsjustere binnenste fan it skip efterfolgje, ferspilet Astrachan syn munysje troch op syn eigen wjerbyld yn in spegel te sjitten, wêrnei't Callahan him deaslacht. Hy stelt de motorfyts fan Astrachan en springt dêrmei ferskate kearen nei oanbuorjende skippen, efterfolge troch Davis op syn eigen motorfyts. As der gjin dekromte mear oer is, wit Callahan syn motor op 'e tiid te remjen, mar Davis is dêr te let mei riidt de Baai fan San Francisco yn, dêr't er troch de klap bewusteleas rekket en ferdrinkt.
As Callahan wer nei de auto fan Briggs ta mankepoatet, blykt dat dy wer by bewustwêzen kommen is. Hy hat ûnderwilens Callahan syn revolver en kûgels fan 'e efterbank opsocht en bedriget him dêr no mei. Callahan seit dat er Briggs syn deadseskader útrûge hat, mar Briggs antwurdet dat der fan Davis-en-dy ienentweintich yn in snies geane en dat er samar ferfangers foar harren fine sil. Hy kiest derfoar om Callahan net dea te sjitten, mei't er fan doel is om him foar alle moarden opdraaie te litten. Want wa tinkt Callahan no eins dat harren superieuren leauwe sille: immen mei in ûnberisplike steat fan tsjinst, of in ûnstjoerd projektyl as Callahan, dy't krekt trije jonge plysjes deamakke hat? Wylst Callahan, dy't al heal yn 'e auto klommen wie, wer útstapt, aktivearret er ûngemurken de timer fan 'e bom en smyt it ding op 'e efterbank. Briggs stapt yn en riidt fuort. Callahan sjocht him nei oant de bom ûntploft en de auto mei Briggs deryn ferneatiget.