cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Lily Collins
Priveelibben
Collins hat sein dat se in hekel hat oan 'e belangstelling dy't de media blike litte foar har privee-relaasjes, mei't se fan deunby meimakke hat wat sokke bemuoienissen mei it houlik fan har âlden dien hat. Tusken july 2012 en augustus 2013 gie se om mei Jamie Campbell Bower, har tsjinspiler út The Mortal Instruments: City of Bones. Yn maaie 2015 waard bekend dat se op 'e nij byinoar wiene. As aktiviste set Collins har yn foar de Amerikaanske kampanje tsjin narjen op skoallen. Hja is ambassadrise foar de anty-nardersorganisaasje Bystander Revolution.
René Arnoux
René Arnoux (Pontcharra, 4 july 1948) is in earder Franske Formule 1-koereur, tusken 1978 en 1989 slagge it Arnoux om sân kear in Grutte Priis te winnen, en mocht er achttjin kear fan pole posysje ôf starte.
Lazarus fan Betanië
Lazarus fan Betanië is in persoan yn it Nije Testamint. Yn it evangeelje fan Jehannes is hy de persoan dy't nei fjouwer dagen dea west te hawwen troch Jezus opwekt waard. Lazarus betsjut "God hat holpen".
De opwekking fan Lazarus
It bibelske ferhaal fan de opwekking fan Lazarus is te finen yn haadstik 11 fan it evangeelje fan Jehannes.
In soad Joaden kamen no ta de konklúzje dat Jezus de Soan fan God, de Messias, wêze moast. Mar der wiene ek guon dy't nei de religieuze autoriteiten gyngen om te fertellen wat Jezus dien hie.
It spektakulêre wûnder makke grutte yndruk op de joaden en dat ferklearret wêrom't de yntocht fan Jezus yn Jeruzalim efkes letter mei Palmpeaske sa'n folk op de wei brocht om Jezus te priizgjen (Jehannes 12:17). It wûnder soarge lykwols ek foar oergeunst by de Fariseeërs, dy't no fêststelden dat elkenien achter Jezus oan rûn. En sa droech de opwekking fan Lazarus by oan it beslút fan Kajafas en it Sanhedrin om Jezus te deadzjen.
De tombe fan Lazarus
De ornearre tombe fan Lazarus is te finen yn al-Eizariya op de westlike kant fan de Jordaan. Oer it generaal wurdt oannomen dat al-Eizariya it bibelske Betanië is. Op it plak fan de tombe hawwe sûnt de 4 iuw meardere tsjerken stien. Nei de fal fan Jeruzalim yn 1187 waard de tsjerke boufallich en in ruïne, mar de tombe bleau. Yn de 16e iuw bouden de Ottomanen op it plak in grutte moskee foar de tsjintwurdich gruttendiels islamityske ynwenners fan it plak. In oangrinzgjende katolike Lazarustsjerke waard tusken 1952 en 1955 boud. Krekt westlik fan de tombe waard yn 1965 in Gryksk-otterdokske tsjerke boud.
Us Leaffrou fan de Roazekrânstsjerke (Rotterdam)
De Us Leaffrou fan de Hillige Roazekrânstsjerke, ek bekend ûnder de namme Provenierstsjerke, wie in roomsk tsjerkegebou oan de Provenierssingel yn Rotterdam.
Lazarus fan Betanië
Tradysjes
Alhoewol't in bibelske ûnderbouwing ôfwêzich is, kenne de otterdokske en katolike tsjerken ferskillende ferhalen oer it libben fan Lazarus nei syn opwekking. Lazarus wurdt in soad yn ferbân brocht mei Syprus, wêr't Lazarus de earste biskop fan Kition west hawwe soe, it tsjintwurdige Larnaca. Neffens in katolike tradysje soe Lazarus de earste biskop fan Marseille west ha.
Us Leaffrou fan de Roazekrânstsjerke (Rotterdam)
Skiednis
De tsjerke dy't yn de folksmûle fral bekend stie ûnder de namme Provenierstsjerke wie in trijeskippich bouwurk sûnder dwersskip.
Lazarus fan Betanië
Syprus
Neffens de otterdokske tradysje soe Lazarus nei de opstanning fan Kristus twongen wêze te flechtsjen, om't der yn Judea plannen makke waarden om him te fermoardzjen. In oare ferzy seit dat Lazarus mei Marta en Marije troch joaden by Jaffa op in lekkende boat de see opdreaun waarden. . Hy kaam yn Syprus oan en Paulus en Barnabas troffen him dêr en wiisden him oan as de earste biskop fan Kition. It amtsgewaad soe troch de jongfaam Marije sels weefd wêze. Lazarus soe nei syn opwekking nea mear lake ha fanwegen syn oantinken oan de ferdomme sielen dy't er tidens syn dea sjoen hie. Hy libbe noch mear as tritich jier op it eilân en stoar dêr foar de twadde kear.
Us Leaffrou fan de Roazekrânstsjerke (Rotterdam)
Skiednis
Yn de tiid foar de Twadde Wrâldkriich wennen der in soad katoliken yn de omjouwing fan de tsjerke. De tsjerke rekke yn de kriich noch foller troch't in soad minsken fan oare parochy's op de tsjerke oanwiisd wiene fanwegen it feit dat harren parochytsjerken by it maaie-bombardemint op Rotterdam ferneatige wiene. De klokken dy't net earder as yn 1910 yn de 75 meter hege toer ophongen waarden, waarden troch de Dútske besetter yn de Twadde Wrâldkriich foardere. Nei de kriich waarden de trije klokken ferfongen troch nij getten klokken.
Lazarus fan Betanië
Syprus
Yn it jier 890 waard yn de krypte fan in lytse tsjerke in sarkofaach ûntdutsen mei it opskrift "Lazarus, de freon fan Kristus". De oerbliuwsels waarden yn 898 út de sarkofaach helle en nei Konstantinopel oerbrocht. Keizer Leo VI fan Byzantium liet op it plak fan de fynst as kompinsaasje foar it meinimmen fan de reliken in oan Lazarus wijde tsjerke bouwe, de tsjintwurdige haadtsjerke fan Larnaca. Frankyske krúsfarders namen dizze reliken tidens de Fjirde Krústocht dêrnei yn 1204 mei nei Marseille ta.
Us Leaffrou fan de Roazekrânstsjerke (Rotterdam)
Skiednis
Yn de jierren 1960 begûn it tsjerkefolk foars ôf te nimmen en waard it dreech om de grutte tsjerke iepen te hâlden. Yn 1973 fusearre de parochy mei dy fan de Sint-Albertustsjerke oan de Nicolaas Ruyschstraat. Dat betsjutte foar de Provenierstsjerke dat de doarren ticht gyngen. Twa jier letter waard de Provenierstsjerke ferkocht oan de gemeente Rotterdam, dy't de tsjerke fuort slope liet en op it plak in fersoargingshûs boude.
Lazarus fan Betanië
Syprus
Op 23 novimber 1972 ûntdiek men yn it ramt fan de restauraasje fan Larnaca's Lazarustsjerke ûnder ien fan de pylders fan it alter in sarkofaach. Yn de sarkofaach lei in houten kistke mei de tekt ""freon". It kistke befieme minsklike resten en oannommen wurdt dat Leo VI neffens de tradysje net alle reliken meinommen hat, mar in lyts part efter liet. Dit wurdt ek ûnderstipe troch in boarne yn de biblioteek fan Oxford, dy't berjochtet oer in otterdokske muonts út it kleaster fan Pskov, Ruslân. Dizze muonts kaam yn de 16e iuw nei Syprus om dêr de reliken fan Lazarus te ferearjen en helle wat wei foar it kleaster yn Pskov, dêr't de stikjes noch jimmeroan fereare wurde.
Us Leaffrou fan de Roazekrânstsjerke (Rotterdam)
Skiednis
De tsjerke besiet in rige Delftsk blauwe krúsweistaasjes en in tal tegeltablo's yn deselde styl fan profeten en hilligen fan de De Porceleyne Fles út Delft. Nei't de tsjerke sluten waard binne hja oerbrocht nei de Albertustsjerke, dêr't se op 'e nij ophongen binne.
Lazarus fan Betanië
Frankryk
Yn it westerske kristendom ûntstie yn de midsiuwen de leginde dat Lazarus, Marije en Marta troch kristenhaatsjende joaden op in skip sûnder seil en reau set wiene en as in wûnder oan lân spielden by wat hjoeddedei Saintes-Maries-de-la-Mer is. De beide susters en de broer gyngen fan dêr út harren wei om it kristendom te preekjen. Lazarus gyng nei Marseille en waard dêr de earste biskop. Tidens in kristenferfolging ûnder keizer Domitianus waard Lazarus lykwols finzen nommen en ûnthalze yn de finzenis. Syn lichem waard oerbrocht nei Autun, dêr't er byset waard yn de katedraal. De ynwenners fan Marseille beweare lykwols noch altiten de holle fan Lazarus te hawwen, dy't dêr fereare wurdt.
Us Leaffrou fan de Roazekrânstsjerke (Rotterdam)
Skiednis
De tsjerke hie in soad fan de Amsterdamske Sint-Finsintiustsjerke oan de Jacob van Lennepkade yn, dy't yn 1989 ôfbrutsen waard. Dy trijeskippige neogoatyske tsjerke hie wakker deselde yndieling en likemin in transept en krekt as de Provenierstsjerke in grutte toer rjochts fan de gevel en in lytse treptoer lofts en in dakruter.
Pater Nic Apeldoorn
Sûnt 1933 wie de pater ynearsten as kapelaan ferbûn oan de tsjerke. Fanút de Provenierstsjerke organisearre pater Nic Apeldoorn (1908-1982) it Rotterdamske ferset tsjin de Dútsers. Hy holp yn 't earstoan joadske famyljes en besoarge yllegaal printwurk, letter waard er aktiver en boude er in breed netwurk mei oare geastliken op, dy't holpen by it ûnderbringen fan ûnderdûkers. Om't syn namme bekend waard by de Sicherheitsdienst moast de pater ûnder falske namme yn De Haach in oprôle fersetsorganisaasje op 'e nij opsette. Doe't in groep fan 30 fersetsstriders oppakt waard, gyng de pater werom nei Rotterdam foar oerlis mei de knokploech om harren út de finzenskip op it haadkantoar fan de plysje oan it Haagseveer te befrijen. By in lêste grutte razzia dûkten goed tritich manlju yn de Provenierstsjerke ûnder. Yn 'e Hongerwinter fan 1944 op 1945 wist de pater 25.000 bonkaarten te krijen. De kontakten mei dûmny's yn it fersetswurk brieken troch de muorren fan de tsjerken hinne en makke dat de pater in oekumenyske ynslach yn syn pastorale wurk ûntwikkele.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Tuneezje
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Tuneezje.
Nijekleaster (kleaster)
thumb|175px|"De nonnen fan it Nijkleaster" troch [[Annet Haring (1996)]] Nijekleaster wie de gongbere namme foar it eardere Kleaster Aula Dei of Godshôf, in nonnekleaster fan de Bernardiner oarder by Skearnegoutum. Der steane no allinnich noch mar in pear pleatsen, dy't de buorskip Nijekleaster foarmje.
It kleaster waard yn 1233 stiften troch Dodo, de abt fan Kleaster Blomkamp op de lannen en út de middelen fan Ubald. Ubald hie syn belofte dien yn Blomkamp en doe't hy ferstoar op 28 augustus 1240 waard yn it kleaster Aula Dei begroeven. Doe't it Nije Kleaster klear wie kamen de susters fan it kleaster Sion út Nijewier der yn.
Douwe fan Burmania liet it kleaster yn 1516 fersterke om fan dêrút mei 500 man de stêd Snits yn te nimmen. De stêd wie him lykwols yn 't foar en mei in leger fan 1500 man besocht Snits Burmania dêr wei te krijen. De Snitsers krigen dat lykwols net foar inoar en jei him fuort, mar it slagge Burmania likemin om Snits te oermasterjen. De nonnen moasten de manlju in heal jier om harren hinne ferneare en doe't hja lang om let fuort wiene kaam Grutte Pier, dy't de fersterkings sljochte en de poarte yn 'e brân stiek. It Hospitaalkleaster, dat tichter by de stêd lei, ûndergyng in slimmer lot en waard hielendal platbaarnd.
It Nijekleaster stie ûnder tafersjoch fan Bloemkamp oant 1572, doe't it ferwoaste waard troch de geuzen. Yn 1956 binne oerbliuwsels fan it kleaster opgroeven. Ta neitins oan de nonnen stiet yn Skearnegoutum it keunstwurk 'De nonnen fan it Nijkleaster'.
Ferdjipping
In ferdjipping of etaazje is in bou- of wenlaach yn in gebou. Frijwol alle gebouwen hawwe mear as ien ferdjipping. Foar it berikken fan hegere of legere ferdjippings makket men gebrûk fan in trep, lift, rôltrep of soms in skeantebaan.
Beneaming
De bou- of wenlaach dy't hielendal of frijwol lykfalt mei it meanfjild is de grûnferdjipping, begeane grûn of it parterre. De laach dêrboppe is de earste ferdjipping of etaazje, de laach dêr wer boppe de twadde ferdjipping of etaazje, dy dêr wer boppe de trêde ferdjipping of etaazje, ensfh. De boulaach ûnder de grûnferdjipping, dy't dus ûnder de grûn leit, is de kelder.
In laach dy't heal ûnder en heal boppe de grûn leit, is in sûterrên. Yn sa'n boulaach falt it meanfjild likernôch lyk mei de ûnderkant fan 'e finsters. Yn âldere, steatlike wenten wiene yn dy boulaach faak de koken en/of de fertrekken fan it tsjinstfolk fêstige. De boulaach boppe in sûterrên, dy't likernôch in heale ferdjipping boppe it meanfjild útstiket, is de bel-etaazje, fan it Frânske belle, dat "moai" betsjut, yn dit gefal yn 'e sin fan "pronk", om't dat wie wêr't rike lju de gasten ûntfongen.
De measte moderne wenten hawwe gjin kelder mear, en alhielendal gjin sûterrên. Under it meanfjild leit dêr inkeld de krûpromte, in dreech tagonklike romte dêr't men inkeld krûpende yn kin. Dy is allinne mar bedoeld is foar ûnderhâld en de oanlis fan bekeabeling en liedings.
Britske en Amerikaanske nûmering
Der besteane twa wichtige systemen foar de nûmering fan ferdjippings: it "Britske" en it "Amerikaanske" systeem.
Britsk systeem
Yn it Britske systeem kriget de grûnferdjipping (ground floor) it nûmer 0 (bgl. yn in lift), of wurdt hielendal net nûmere. De earste ferdjipping (first floor of first storey) is 1, de twadde (second floor of second storey) 2, ensfh. Dit systeem wurdt net inkeld tapast yn it Feriene Keninkryk, mar yn frijwol hiel Jeropa, en ek yn alle eardere Britske koloanjes, mei útsûndering fan Singapoer en Kanada, mar ynklusyf de Kanadeeske provinsje Kebek. Ek Nederlân folget yn 'e regel dit systeem.
Amerikaansk systeem
Yn it Amerikaanske systeem kriget de grûnferdjipping (first floor of first story) it nûmer 1. (Yn 'e Amerikaansk-Ingelske stavering mist it wurd story de Britske 'e'.) De earste ferdjipping (second floor of second story) wurdt dan 2, de twadde ferdjipping (third floor of third story) 3, ensfh. It Amerikaanske systeem wurdt behalven yn 'e Feriene Steaten en it meastepart fan Kanada ek yn Ruslân, Noarwegen en in protte Aziatyske lannen brûkt. Yn Nederlân wurdt yn it jargon fan 'e bousektor soms sprutsen fan 'boulagen' of 'wenlagen' ynstee fan 'ferdjippings'; yn sokke gefallen wurdt de grûnferdjipping de earste boulaach neamd, de earste ferdjipping de twadde boulaach, ensfh.
Byleauwe
Yn 'e Feriene Steaten hawwe hege gebouwen út byleauwe, om't it getal 13 ûngelok bringe soe, faak gjin trettjinde ferdjipping. De telling springt dan fan 12 direkt nei 14. Yn Sina wurde ferdjippings mei in 4 deryn faak oerslein om't yn it Sineesk "4" deselde útspraak hat as "dea".
Dekken
Op skippen wurde ferdjippings oantsjut as dekken. Utsein op hiele grutte skippen, dêr't de dekken nûmere wêze kinne, hawwe dekken faak spesifike beneamings, lykas haaddek, efterdek, healdek, ensfh. It skipsrom, tusken it ûnderste dek en de boaiem fan in skip yn, is gjin dek. Yn dûbeldeksbussen en dûbeldekstreinen sprekt men ek fan "dekken" ynstee fan "ferdjippings" (ntl.: it boppedek en it ûnderdek).
Letterkast
thumb|In bok mei in iepensteande letterkast In letterkast is in laad dêr't fakken yn oanbrocht binne foar it opbergjen fan hânletters. Nei it útfinen fan de boekdrukkeunst binne der twa ferskillende kasten: de boppekast foar haadletters en de ûnderkast foar de lytse letters. Op de bok wurdt de boppekast op de ûnderkast pleatst. Yn de tweintichste iuw waarden de boppe- en ûnderkast gearfoege yn de trijefearnskast.
Op 't heden wurdt in letterkast of letterbak faak as sierobjekt oan de muorre hongen mei dêryn lytse sierfoarwerpkes.
Ynternasjonaal Filmfestival fan São Paulo
It Ynternasjonaal Filmfestival fan São Paulo (Portegeesk: Mostra Internacional de Cinema de São Paulo) is in filmfestival dat elts jier yn oktober holden wurdt yn 'e Brazyljaanske stêd São Paulo. It waard oprjochte yn 1977, doe't filmkritikus Leon Cakoff besleat om it tritichjierrich bestean fan it Keunstmuseum fan São Paulo (MASP) te fieren mei in eigen manifestaasje op it mêd fan 'e filmkeunst.
Op 'e earste edysje fan it festival waarden yn totaal 16 lange en 7 koarte films fertoand, dy't ôfkomstich wiene út 17 ferskillende lannen. Tsjintwurdich wurde elts jier op it Ynternasjonaal Filmfestival fan São Paulo 330 of mear films fertoand. Mei't Brazylje yn 'e 1970-er jierren en iere 1980-er jierren suchte ûnder in militêre diktatuer, soarge de sensuer de earste sân jier fan it bestean fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan São Paulo foar in protte swierrichheden.
It Ynternasjonaal Filmfestival fan São Paulo is no ien fan 'e mear foaroansteande filmfestivals fan Latynsk-Amearika. Yn it ferline hat it festival as spesjale gasten û.o. ferwolkomje mocht: Dennis Hopper, Pedro Almodóvar, Jane Birkin, Claudia Cardinale, Quentin Tarantino, Wim Wenders, Atom Egoyan en Geraldine Chaplin.
Leonardo Araújo
(5 septimber 1969) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Flamengo, São Paulo, Valencia, Kashima Antlers, Paris Saint-Germain en Milan. spile ek yn it Brazyljaansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 1994 en it Wrâldkampioenskip 1998.
Michele Alboreto
Michele Alboreto (Milaan, 23 desimber 1956 – Schipkau, 25 april 2001) wie in earder Italjaansk Formule 1-koereur. Hy ried in de Formule 1 fan 1981 oant mei 1994 en behelle fiif oerwinningen. Alboreto wûn yn 1997 de 24 oeren fan Le Mans mei syn eardere Formule 1 ploechgenoat by Ferrari Stefan Johansson. Op 25 april 2001 kaam Alboreto om it libben by it testen fan in Audi-sportscar op de Dútske Lausitzring.
Alexandre Lopes
(29 oktober 1974) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar Criciúma, Corinthians Paulista, Sport Recife, Fluminense, Goiás, Spartak Moscow, Tokyo Verdy, Internacional en Portuguesa Desportos.
Patrick Tambay
Patrick Daniel Tambay (Parys, 25 juny 1949 - 4 desimber 2022) wie in earder Fransk koereur. Hy die mei oan 123 Formule 1 wedstriden, wûn twa Grutte Prizen, starte fiif kear fanôf poleposysje en behelle yn syn karriêre 103 punten.
List fan planetoïden 82001-82100
Dit is in list fan planetoïden 82001-82100.
Gone Girl (film)
Gone Girl is in Amerikaanske skrillerfilm út 2014 ûnder rezjy fan David Fincher, mei yn 'e haadrollen Ben Affleck, Rosamund Pike en Carrie Coon. De film waard makke op basis fan 'e roman mei deselde namme fan Gillian Flynn, dy't ek it senario skreau. De titel is Amerikaansk-Ingelske sprektaal en betsjut safolle as "Fanke Fuort". It ferhaal giet oer Nick Dunne, dy't op in dei thúskomt en ûntdekt dat syn frou fuort is. As er út ûngerêstens de plysje derby hellet, blykt der al rillegau echt wat mis te wêzen, mar alles wiist derop dat Nick sels foar de ferdwining fan syn frou ferantwurdlik is. Gone Girl waard foar it earst fertoand op 'e iepeningsjûn fan it Filmfestival fan New York, yn septimber 2016. De film waard goed ûntfongen troch de filmkritisy, waard nominearre foar ferskate wichtige prizen en groeide yn 'e bioskopen út ta in grut kommersjeel súkses.
Plot
Op harren fyfde troudei komt Nick Dunne, in dosint kreätyf skriuwen dy't dêrnjonken mei syn twillingsuster Margo in pleatslike kroech yn in stedsje yn Missoery eksploitearret, thús en ûntdekt dat syn frou Amy fuort is. Mei't der spoaren fan in wrakseling yn it hûs binne, ropt Nick de help fan 'e plysje yn. Om't Amy de ynspiraasje foarme foar de populêre berneboekerige Amazing Amy, skreaun troch har heit Rand Elliott, lûkt de fermissing al rillegau grutskalige oandacht fan 'e media. Resjersjeur Rhonda Boney ûntdekt sûnder folle muoite dat de spoaren fan in wrakseling yn 'e wenkeamer yn sêne set binne, wylst yn 'e koken in grutte plasse bloed fuortpoetst is. DNA-ûndersyk wiist út dat it Amy har bloed is. Nick syn apatysk oandwaande hâlden en dragen liedt ta erchtinkendheid by in diel fan 'e plysje, wylst de media it ynterpretearje as it skaaimerk fan in psychopaat. It soarget sels foar twifel by syn twillingsuster Margo.
Flashbacks litte sjen hoe't Nick en Amy yn New York mei-inoar yn 'e kunde kamen, hoe se in relaasje krigen en hoe't er har op in stuit frege om mei him te trouwen. It docht ek bliken dat it personaazje 'Amazing Amy', út 'e boeken fan har heit, eins in perfeksjonearre ferzje fan 'e dochter wie dy't it falen fan 'e wiere Amy goedmeitsje moast. Doe't de Bankekrisis tasloech en Nick en Amy allebeide harren baan ferlearen, rekke it mei harren houlik yn 'e nederklits. Ta oermjitte fan ramp waard by Nick syn mem de diagnoaze fan kanker steld, en moast Nick weromferhúzje nei it lytse plakje North Carthage, yn Missoery, dêr't er opgroeid wie, om Margo te helpen by har fersoarging. Fan needs moast Amy, dy't nea wat oars as de grutte stêd kennen hie, mei nei in ôfhandich diel fan it Amerikaanske plattelân.
Op basis fan 'e hoemannichte bloed dy't yn 'e koken oantroffen is, giet Boney derfan út dat se hjir mei in moard te krijen hat. Se ûntdekt dat Nick en Amy finansjele swierrichheden hiene, dat se geregeldwei rûzje makken, en dat Amy koartby besocht hat en keapje in pistoal. Nick fertelt har dat Amy yn North Carthage eins mei nimmen kontakt hie, mar in frou by Nick en Amy út 'e strjitte, in Noelle Hawthorne, beweart dat sy de bêste freondinne fan Amy wie en ûnderbout dat mei foto's fan harren beiden. As Boney Nick dêrmei konfrontearret, hâldt er út Noelle nea met te hawwen en har net te kennen. Ut Amy har medysk dossier blykt dat se krekt trije wiken swier wie doe't se ferdwûn; ek dêrfan soe Nick neat ôfwitten hawwe. Yn it leechsteande hûs fan Nick syn heit, dy't yn in soarchynstelling sit om't er oan 'e sykte fan Alzheimer lijt, ûntdekt Boney it deiboek fan Amy, wêryn't se har isolaasje yn North Carthage beskriuwt en dat einiget mei har eangst dat Nick har fermoardzje wol. Underwilens hâldt Nick foar eltsenien geheim dat er al oardel jier omslacht mei Andie, in jonge studinte út 'e klasse dy't er ûnderwiist.
Amy is lykwols libben en wol en sit ûnderdûkt op in kampearterrein yn it Ozarkberchtme. Nei't se Nick syn oerhoer ûntdiek, besleat se him te straffen troch op yngewikkelde wize har eigen moard yn sêne te setten en him derfoar opdraaie te litten. It is har bedoeling dat er úteinlik de deastraf krije sil, en yn 't earstoan is se dêrom fan doel om selsmoard te dwaan op in plak dêr't har stoflik omskot nei ferrin fan tiid ûntdutsen wurde sil. Neigeraden dat se mei wat mear distânsje nei de saak sjen kin (dy't se folget yn 'e media), beslút se lykwols dat dat net nedich is en dat Nick sûnder har dea ek wol feroardiele wurde sil.
As ûnderdiel fan har wraak hat Amy in motyf fabrisearre dat te krijen hat mei gebrek oan jild. Ek is se temûk in freonskiplike relaasje oangien mei in frou by har út 'e strjitte dy't swier is, sadat se ûnwiere ferhalen fan húslik geweld ophingje koe en tagelyk har 'freondinne' har urine stelle om in swierwêzenstest te ferfalskjen. Se hat mei in rezjimint ferskillende pinnen (om it lykje te litten as hat se it altyd al byholden) in deiboek skreaun, dat begûn mei wierheid mar einige mei poere fiksje. Se hat de wrakseling yn 'e wenkeamer yn sêne set op sa'n wize dat foar ekspêrs dúdlik is dat it yn sêne set is, en se hat de koken ûnderblet en it bloed doe op knoffelige wize ophimmele. En ek hat se op ferskate plakken alderhanne falsk, ûnderstypjend bewiismateriaal oanbrocht dat Boney geandewei it ûndersyk by bytsjes en brokjes weromfynt.
Underwilens beseft Nick wat der geande is, en hy wit Margo derfan te oertsjûgjen dat Amy it hiele spul optocht en yn wurking set hat. Hy begrypt dat er mar better sjen kin dat er in goede abbekaat kriget, dat hy fljocht nei New York om 'e bekende (en djoere) Tanner Bolt yn 'e earm te nimmen. Hy siket dêr ek Amy har eks-freon Tommy O'Hara op, dy't seit dat Amy him acht jier earder falsk beskuldige hat fan ferkrêfting, troch de saak yn sêne te setten en falsk bewiismateriaal yn syn appartemint te pleatsen. Om finzenisstraf te ûntrinnen hat O'Hara in skikking mei de ofsier fan justysje slute moatten, wêrby't er skuld bekende oan seksuele oantaasting, mei as gefolch dat er no yn in register stiet foar lju dy't sedemisdriuwen begien binne, wat syn libben ferwoastge hat. Op 'e weromweis siket Nick yn St. Louis kontakt mei in oare eks-freon fan Amy, de smoarrike Desi Collings, oan wa't Amy earder in kontaktferbod oplizze litten hat. Collings wegeret lykwols mei him te praten.
As Amy op it kampearterrein berôve wurdt fan al har jild troch Greta en Jeff, in pear oare campinggasten, driigje al har snoade plannen op 'e non te rinnen. Se beslút Desi Collings op te skiljen en him om help te freegjen, wêrby't se him wiismakket dat se op 'e flecht is foar it húslik geweld dêr't Nick har oan ûnderwurp. Collings wurdt ferbline foar de wurklikheid trochdat er noch altyd smoarfereale op har is. Hy hellet har op en stimt deryn ta om har ûnderdûke te litten yn syn twadde hûs. Nei't Nick syn troch skuldgefoelens ferskuorde mêtresse Andie kontakt opnommen hat mei Amy har âldelju en by in parsekonferinsje in boekje iepen docht oer Nick syn bûtenechtlike relaasje mei har, ferskynt Nick as gast yn it praatprogramma fan Sharon Schieber. Hy docht boete foar syn oerhoer en seit oprjocht dat er gjin goede minske is, mar likemin in moardner. Schieber lit him yn 'e kamera sjen om streekrjocht tsjin Amy te praten, wêrby't er har ûnoprjocht smeket om wer thús te kommen.
Nick, Margo en harren abbekaat Tanner Bolt binne de iennichsten dy't trochhawwe hokker spultsje Amy spilet. Resjersjeur Boney nimt kontakt mei Nick op en hy fertelt har alles dat er wit. As se besiket om gatten yn Amy har ferhaal te sjitten, set Amy har te plak foar har 'ynkompetinsje'. De FBI, dy't it ûndersyk no oernommen hat, is alhielendal ûnder de tsjoen fan Amy, dat Boney stiet machteleas. Foar Nick oer bychtet Amy de wierheid op. Se fertelt him dat syn smeekbea oan har op 'e tillefyzje har de man sjen litten hat dêr't se mei troud is en dy't se weromhawwe wol. Nick seit dat er op dat stuit alles byinoar liigde, mar dat kin Amy neat skele. Nick fertelt har dat er fan har skiede sil sadree't de media net mear by harren yn 'e foartún bivakkearje. In pear dagen letter fertelt Amy him dat se harsels troch keunstmjittige ynseminaasje swier makke hat mei sperma dat Nick jierren lyn by in fruchtberheidsklinyk ynfrieze litten hie. Nick wurdt begryplikerwize ta razernij brocht troch dy manipulaasje, mar hy fertelt letter oan Margo dat er him ferantwurdlik fielt foar syn bern, dat er net oerlitte kin oan 'e soarch fan in mem dy't sa'n psychopate is. Hy beseft dat er noch teminsten achttjin jier oan Amy fêstsit. De film einiget as it 'lokkige' pear yn in praatprogramma op 'e tillefyzje bekendmakket in poppe te ferwachtsjen.
Preproduksje
Gone Girl waard regissearre troch David Fincher nei in senario fan Gillian Flynn, dat basearre wie op har eigen roman Gone Girl út 2012. Ien fan 'e útfierende produsinten fan 'e film, Leslie Dixon, krige yn 2011 it manuskript fan 'e roman al ûnder eagen, en brocht dat yn desimber fan dat jier ûnder de oandacht fan filmstjer Reese Witherspoon (dy't oarspronklik de rol fan Amy Elliott Dunne spylje soe). Witherspoon en Dixon wurken neitiid gear mei Bruna Papandrea om it manuskript geskikt te meitsjen foar in ferfilming. Begjin 2012 al hiene de earste moetings plak mei fertsjintwurdigers fan grutte filmstudio's.
Produksje
Reese Witherspoon spile úteinlings net de froulike haadrol yn 'e film, dy't nei Rosamund Pike gie, mar bleau wol as produsinte by it projekt belutsen, yn 'e mande mei Arnon Milchan, Joshua Donen en Ceán Chaffin. Hja wurken foar de studio's Regency Enterprises en TSG Entertainment, wylst de finansiering fan 20th Century Fox kaam. Foar Gone Girl wie in budget fan $61 miljoen beskikber. De kamerarezjy waard fersoarge troch Jeff Cronenweth, wylst Trent Reznor en Atticus Ross ferantwurdlik wiene foar de filmmuzyk.
Opnamen
De opnamen foar Gone Girl setten útein op 15 septimber 2013 yn Cape Girardeau, yn 'e Amerikaanske steat Missoery. Guon binnendoarsênes waarden opnommen yn Los Angeles, wêrby't in ûnferfangbere doar alhiel út Missoery wei dêrhinne oerbrocht waard. It wie de bedoeling dat it filmjen fiif wiken duorje soe, mar de produksje rûn fjouwer dagen fertraging op doe't haadrolspiler Ben Affleck, in fanatike fan fan it Boston Red Sox-honkbalteam, by heech en by leech wegere om yn in sêne in honkbalpet mei it logo fan 'e troch him ferfijde New York Yankees op te setten. Uteinlik berikten Fincher en Affleck in kompromis en droech Affleck yn 'e oangeande sêne in pet mei it logo fan 'e New York Mets.
Distribúsje
De distribúsje fan Gone Girl waard fersoarge troch 20th Century Fox. De film waard foar it earst fertoand op 26 septimber 2014, op 'e iepeningsjûn fan it Filmfestival fan New York. Neitiid iepene er op 3 oktober 2014 yn 'e Amerikaanske bioskopen. Gone Girl kaam op 13 jannewaris 2015 út op dvd en blu-ray.
Untfangst
Gone Girl krige oer it algemien loovjende resinsjes fan 'e filmkritisy, wêrby't yn it bysûnder it aktearjen fan Rosamund Pike priizge waard. Sa omskreau Kenneth Turan yn 'e Los Angeles Times de film as "treflik cast fan 'e beide boppe-oan oant de lytste sprekkende rollen" en "sûnder lek of brek regissearre troch Fincher". Dêr heakke er oan ta: "Gone Girl lit de opmerklike dingen sjen dy't barre kinne as filmmakker en materiaal sa opinoar ôfstimd binne." De krante The Economist neamde de film "in briljant izige adaptaasje", en skreau ek: "Dit is miskien net de perfekte film, mar it is in perfekte ferfilming."
Yn it tydskrift The New Yorker skreau Joshia Rothman dat er fan Gone Girl genoaten hie "yn al syn abstrakte, yntellektuele, postmoderne gloarje". Dêr tekene er by oan dat, krekt as oare postmoderne ferhalen, de ferfilming "beslist ûnreälistysk" wie, wat neffens him ferklearre wurde koe trochdat "[de] helden en smjunten yn Fincher syn Gone Girl gjin minsken [binne], mar ferhalen." Rothman seach ek oerienkomsten mei de film Fight Club, út 1999, dy't ek troch Fincher regissearre waard. Hy konkludearre dat Gone Girl op it djipste nivo gjin skrillerfilm, mar in klucht wie, dy't resonearre by it filmpublyk om er útdrukking joech oan "in grizelich, betize en ûntrêstigjend diel fan ússels."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie Gone Girl in heech goedkarringspersintaazje fan 87%, basearre op 352 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] is tsjuster, yntelligint en stylfol oant yn it rare, […] [en] hellet it bêste út stjerren Ben Affleck en Rosamund Pike." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Gone Girl in goedkarringspersintaazje fan 79%, basearre op 49 resinsjes.
Opbringst
Gone Girl brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $167,8 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $201,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $369,3 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $61 miljoen betsjut dat in winst fan $308,3 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. It Amerikaanske tydskrift Deadline Hollywood rûsde dat de film nei it ôflûken fan alle bykommende kosten in skjinne winst fan $130 miljoen behelle, wat it ta ien fan 'e meast opbringende films fan 2014 en de kommersjeel bêst prestearjende film fan regisseur David Fincher makke.
Prizen
Gone Girl wûn yn 2015 de Saturn Award foar bêste skrillerfilm. De film waard ek nominearre foar de priis foar bêste film by de Satellite Awards en de Critics' Choice Awards, de priis foar bêste skrillerfilm by de Empire Awards en de priis foar film fan it jier by de MTV Movie Awards.
David Fincher waard foar Gone Girl nominearre foar de Golden Globe en de Satellite Award foar bêste regisseur. Gillian Flynn wûn de Critics' Choice Award yn 'e kategory bêste adaptearre senario, en se waard foar har skript ek nominearre foar in Golden Globe, in BAFTA en in Satellite Award. De filmmuzyk fan Trent Reznor en Atticus Ross waard nominearre foar sawol in Golden Globe as in Grammy Award.
Mooglik ferfolch
Yn in fraachpetear út oktober 2014 sei Rosamund Pike dat sy beslist nochris yn 'e hûd fan Amy Elliott Dunne krûpe soe, op betingst dat Gillian Flynn it senario wer skriuwe soe. Yn jannewaris 2015 stelde Flynn dat sy wol iepenstie foar it idee fan in ferfolch, mar dat it wol in stikmannich jierren duorje soe foar't it ferhaal klear en de hiele oarspronklike cast en crew wer beskikber wêze soene.
Helmond
Helmond (dialekt: Héllemond) is in stêd en gemeente yn de provinsje Noard-Brabân. De gemeente en de stêd hat in oerflak fan 54,57 km². Yn 2016 wennen der 90.109 (1693 /km²) minsken. De gemeente Helmond is part fan it kaderwetgebiet SRE en steedlik netwurk BrabânStêd. De stêd Helmond krige yn 1232 stedsrjochten, wat ek sjoen wurde kin as it begjin fan it gemeentlik bestjoer.
De gemeente Helmond hat fjouwer kearnen: de stêd Helmond, ferparte yn in oantal wiken en de eardere doarpen Stiphout, Mierlo-Hout en Brouwhuis. De lêste trije hawwe noch it doarpske karakter.
Aartsingel Michaeltsjerke (Irkûtsk)
De Tsjerke fan de Aartsingel Michael (Russysk: Церковь Михаила Архангела; Tsjerkov Michaila Archangela) is in tusken 1779 en 1790 boude barokke tsjerke yn de Sibearyske stêd Irkûtsk, Ruslân. De tsjerke stiet ek bekend ûnder de namme fan de Tsjerke fan de Hillige Haralampos (Харла́мпиевская це́рковь) en heart ta de âldste otterdokske tsjerken fan de stêd.
Skiednis
Lykas by de measte tsjerken fan Irkûtsk wie de oarspronklike foargonger fan de Michaeltsjerke fan hout boud. Tusken 1779 en 1806 waard de hjoeddeiske, twa ferdjippings tellende tsjerke boud. Oarspronklik wie de tsjerke allinnich oan de hillige Haralampos wijd, mar yn 1782 waard de ûndertsjerke wijd oan de aartsingel Michael en sa krige de hiele tsjerke de namme fan de aartsingel. Twa jier letter waard de noardlike kapel wijd oan Haralampos. Mei de tsjerke waard ek in klokketoer boud.
Op 6 augustus 1839 late in ierdskodding ta slimme skea oan it noardlike part fan de tjerke. Yn ferskillende jierren waarden der dêrnei reparaasjes oanbrocht. Yn 1948 moasten der noch mear reparaasjes útfierd wurde, foaral oan de klokketoer, dy't mooglik noch gearhongen mei de ierdskodding fan 1839. Yn de jierren 1850 fûnen der likegoed ferbouwings plak en dat wurk wie noch mar twa jier klear, doe't op 31 desimber 1861 Irkûtsk op 'en nij troffen waard troch in ierdskodding, de swierste yn de skiednis fan de stêd. In soad gebouwen waarden fernield, benammen hege gebouwen lykas de Michaeltsjerke. Nei in lange restauraasje wachte de tsjerke op 24 juny 1879 in nije ramp: in grutte stedsbrân ferneatige it hiele ynterieur fan de boppetsjerke.<ref[>http://pribaikal.ru/irkutsk-item/article/4341.html irkipedia.ru]
Nei de revolúsje
thumb|left|De Michael- of Haralampostsjerke yn 1910 Yn 1917 rûn de boppetsjerke by gefjochten tusken de Witen en de Readen troch in granaatynslach grutte skea op. Nei de ôftocht fan de Readen folgen reparaasjes yn 1918, mar de Sovjets kamen werom en yn 1920 waarden de geastliken fan de tsjerke arrestearre en harren huzen, dy't fan de tsjerke wiene, ûnteigene. De tsjerke bleau noch in gebrûk oant 1932. Nei de sluting fan de tsjerke troch de ateïstyske autoriteiten waard in lyts part fan de ynrjochting oerbrocht nei it museum, mar it grutste part waard ferneatige en gie foar altiten ferlern. It gebou rekke al gau yn de nederklits, de krusen waarden ferwidere, de toer ôfbrutsen en de koepel toppe. De autoriteiten brûkten it tekoart oan wenromte om de tsjerke te ferbouwen foar de húsfêsting fan studinten. Der waarden mear ferdjippings oanbrocht en de ûntsteane romten waarden ferdield yn rigen keamers, faninoar skaat troch grutte ikoanen dy't ta doarren ferarbeide wiene.
De folgjende eigner fan it bouwurk wie de biblioteek fan de Universiteit fan Irkûtsk en dêrnei waard it ferhierd oan ferskate organisaasjes.
De ommekear kaam yn 1995, doe't de eardere tsjerke útroppen waard ta in kultureel monumint fan federaal belang. Yn 1998 waard it gebou weromjûn oan it bisdom Irkûtsk. Mei de restauraasje fan de tsjerke waard yn juny 2006 úteinset. Koepel en toer waarden op 'en nij boud. Op 13 augustus 2009 wie de ûndertsjerke foltôge en koe de tsjerke iepene wurde foar de earetsjinst. Mei it besteansjubileum fan de stêd wie de restauraasje fan de Michaeltsjerke foltôge.
Maritime tradysje
De tsjerke is de iennichste tsjerke yn de fiere omkriten mei in maritime tradysje. It tige rike ynterieur fan de tsjerke wie ôfkomstich fan parochianen en foaral ek fan ferneamde keapmansfamyljes, dy't in rige fan maritime ekspedysjes organisearren. Lju dy't oan in maritime ekspedysje nei Kamtsjatka, de Aleoeten en de Koerilen dielnamen, krigen yn de Michaeltsjerke harren seine foar de reis. In parochiaan fan de tsjerke wie de ferneamde ûntdekkingsreizger Grigori Sjelichov. Op 5 maart 1905 troude de eardere poalreizger en lettere admiraal fan de Russysk Keizerlike Marine Aleksandr Koltsjak mei Sofia Fjodorovna Omirovojyn yn de tsjerke, doe't er yn Irkûtsk ferbleau.
Pascagoula (Mississippy)
Pascagoula is in stêd yn it súdeasten fan 'e Amerikaanske steat Mississippy oan de kust fan de Golf fan Meksiko. It is it haadplak fan Johnson County. Ynwennertal: 22.240 (2013).
Musée Carnavalet
thumb|150px|Cour d'Honneur It Musée Carnavalet is it offisjele museum foar de skiednis fan de stêd Parys (Musée pour l'histoire de Paris). It museum bestiet út twa oanswettende hearehuzen: it Hôtel Carnavalet en it eardere Hôtel Le Peletier de Saint Fargeau.
It museum leit yn de wyk Le Marais. It Hôtel Carnavalet waard yn 1548 boud troch greve Jacques des Ligneris, yndertiid foarsitter fan it Parlemint fan Parys. It museum, in ûntwerp fan arsjitekt Pierre Lescot, gie yn 1880 iepen foar it publyk.
Ynterieur
Yn 2013 en 2016.
Teo Fabi
Teodorico Fabi (Milaan, 9 maart 1955) is in earder Italjaansk koereur. Fabi die mei yn Formule 1 en sportauto wedstriden. Teo is de âldere broer fan earder Formule 1 koereur Corrado Fabi.
Boppekast
thumb|Haadletters en lytse letters yn ferskillende lettertypen Boppekast, of ek wol kapitaal of majuskel neamd, is yn de typografy de oantsjutting fan de haadletters dy't foar de ûnderkast (ek wol lytse letters of minuskel neamd) oer stiet. De boppekast komt benammen foar oan it begjin fan in sin en begjin fan in namme. Ek wurdt it brûkt foar ôfkoartings, sa as bygelyks FNP. Yn it Dútsk wurdt it begjin fan alle haadwurden mei in haadletter skreaun. Yn it Ingelsk wurdt it begjin fan de nammen fan dagen en moannen en yn titels fan bygelyks boeken en filmen alle wurden, mei útsûndering fan lidwurden en ferhâldingswurden, mei haadletters skreaun. It boppekastskrift komt út de tiid fan de Romeinen foar it begjin fan de Gregoriaanske jiertelling. Op in soad plakken binne teksten te finen, bygelyks de Pylder fan Trajanus. De oarsprong giet noch fierder tebek nei it Gryksk alfabet. De Romeinske haadletters bleaune iuwenlang bewarre yn de ynskripsjes yn stien, grêven en oare monuminten. Yn de tiid fan de Renêssânse waarden fannijs de âlde foarbylden wer brûkt sa as troch bygelyks de Fenesjaanske lettersnijers. De namme boppekast komt út de tiid dat letters fan lead brûkt waarden om teksten te printen. De letter fan in hichtemaat waard ornaris yn twa laden fan in letterkast opburgen. Yn it boppeste laad sieten de haadletters yn en it ûnderste laad hie de lytse letters. Sadwaande waard de namme boppekast ek de namme fan haadletter en ûnderkast fan lytse letter.
Grutte Priis Formule 1 fan Frankryk 2002
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Frankryk 2002 yn Magny-Cours op 21 july 2002. It wie de alfde fan 17 races fan de Formule 1 yn 2002. Hy waard op it Circuit de Nevers Magny-Cours hâlden. De race waard hâlden oer 72 omgongen, op it 4,2 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 305,8 kilometer. Giancarlo Fisichella crashte yn de sneonstraining en mocht fan de dokters net meidwaan oan de Grutte Priis.
Ikonostaze
thumb|175px|Ikonostaze yn Moskou In ikonostaze is in lewant gearstald út ikonen yn de Eastersk-otterdokse tsjerken. De alterromte wurdt troch de ikonostaze ôfskerme foar de eagen fan de gewoane leauwigen. De alterromte, it 'alderhilligste', mei allinne troch de preester, diaken en altertsjinner berûn wurde. Yn de westerske tsjerke hat de ikonostaze syn tsjinhinger yn it doksaal of it koarstek.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Turkije
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Turkije.
Márcio Rodrigues
(byneamd Magrão; 20 desimber 1978) is in eardere Brazyljaansk fuotballer. Earder spile foar São Caetano, Santo André, Palmeiras, Yokohama F. Marinos, Corinthians, Internacional en Al-Wahda.
Judas Iskariot
Judas Iskariot (Hebriuwsk: יהודה איש־קריות, Yəhûḏāh ʾÎš-qəriyyôt) wie neffens it Nije Testamint ien fan de tolve dissipels fan Jezus en de soan fan Simon Iskariot (Jehannes 6:71 en 13:26).
Judas gyng de skiednis yn as dejinge dy't Jezus by de joadske autoriteiten oanbrocht. Foar tritich sulverstikken ferkocht hy syn Master en wat der op folge wie in skynproses mei as gefolch de feroardieling fan Jezus ta de krúsdea.
Oer it motyf fan syn ferried bestiet gjin ienriedigens. Mooglik wie it in jildkwestje, want Judas wie in ynklausk persoan, mar it kin ek polityk west ha en dat Judas teloarsteld rekke om't Jezus gjin fûle strider waard tsjin de romeinske oerhearskers of in kombinaasje fan meardere motiven. De Bibel hâld dit yn 'e midden en skriuwt dat Judas ûnder ynfloed fan de duvel kaam.
Neffens it evangeelje fan Mattéus krige Judas neitiid spyt fan syn ferried en makke hy in ein oan syn eigen libben troch himsels te ferhingjen.
It wie Mattias dy't troch lotsjen it plak fan Judas as de tolfte apostel tawiisd krige.
Namme
De namme Judas betsjut nei alle gedachten Isj Qerijot (Man út Kariot), in plak yn Judeä. As dizze betsjutting kloppet, dan is Judas de iennige fan de tolve apostels dy't út Judeä komt, de oaren komme allegear út Galilea. Der bestiet ek in teory dat "Iskariot" op in groep seloaten slacht, dy't sykariërs (dolkdragers) neamd waarden en in soarte fan guerillastriid tsjin de romeinske besetters en harren meirinners fierden.
Judas yn de evangeeljes
Bûten it ferried fan Jezus spile Judas yn de evangeeljes net in grutte rol. Alhoewol't hy ien fan de tolve apostels wie en op it jild passe moast, hied er net sa'n bêste reputaasje. Yn Jehannes 12:6 wurdt Judas sels in dief neamd, dy't wol ris wat jild foar himsels efterút hold (Jehannes 12:6).
By Jezus wie it al folle earder bekend dat Judas de persoan wie dy't Syn ferrieder wurde soe: "Haw ik jimme alle tolve net útkeazen? En dochs is ien fan jimme in duvel" (Jehannes 6:70). Noch foar it lêste jûnsmiel gyng Judas nei de hegeprysters ta om te ûnderhanneljen oer de priis fan de útlevering fan Jezus. Ek tidens it peaskemiel mei syn learlingen liet Jezus witte wat der barre soe: "Ik sis jimme, dat ien fan jimme My ferriede sil". As ien fan de learlingen wie Judas der fansels ek by en frege kwasi ûnnoazel "Ik bin it dochs net, Hear?". Jezus andere doe: Jo sizze it sels (Mattéus 26:25). Fieder sei Jezus: "Dy is it, dy't ik dit iten jaan sil" en joech it dêrnei oan Judas. Fuort dêrnei kaam it kwea oer Judas. Nei't Jezus him moanne "Wat jo fan doel binne, doch dat dan gau" ferliet Judas de romte (Jehannes 13:21-30). Judas wist wêr't Jezus nei it jûnsmiel wie en tegearre mei in binde folk mei stokken en swurden gyng er noch deselde nacht nei de hôf fan Getsémané. Krekt nei't Jezus syn learlingen wekker makke hie mei de wurden dat it safier wie dat Hy oerlevere wurde soe, rûn Judas op him ôf en rôp "Heare!" en joech syn Master in tút, sa't er dat ôfpraat hie mei de hegeprysters en skriftgelearden.
Foar it oanbringen fan Jezus krige Judas tritich sulverstikken, de priis dy't de profeten Sacharja (11:12-13) en Jeremia (32:6-15) yn it Alde Testamint neamden foar it ferrieden fan God.
Judas hie net in soad wille fan it jild doe't hy seach wat kant it mei Jezus nei syn ferried út gyng. Nei de feroardieling fan Jezus gyng er werom nei de hegeprysters en de âldsten en sei dat hy in grutte sûnde begien hie troch ûnskuldich bloed oer te leverjen (Mattéus 27:4). Hja reagearren lykwols ûnferskillich op de wurden fan Judas en seine dat it harren fierder net oangyng. Doe smiet Judas de sulverstikken op de grûn en makke dat hy fuort kaam. Judas kaam tryst oan syn ein en ferhong himsels (Mattéus 27:5). It stik tou wêrmei't Judas him ferhingje woe briek lykwols, hy foel op in skerpe punt fan in rots, dy't syn liif iepen skuorde en alle yngewant die útstoarten (Hannelingen 1:17).
Judas yn de taal
De namme Judas krige sa'n negative lading dat it synonym stiet oan alles wat ferkeard is. Sa is "in judas" in ferrieder, in min persoan en in skelnamme foar elkenien dy't net te betrouwen is. It "judaslean" is it lean fan in ferrieder.
Bristol Aeroplane Company
De Bristol Aeroplane Company (yn 1910 oprjochte as British and Colonial Aeroplane Company) wie in wichtige Britske fleantúchfabryk yn Filton, in stêd justjes benoarden Bristol. Bristol makke ek fleantúchmotors en auto's. De yndustriële fabrikaazje hold al yn 1959 op, en de holding waard yn 1966 opheft. De ûnderdielen fan it bedriuw binne nei ferskate oernames en fúzjes yn 1999 opgien yn BAE Systems.
Anet Bleich
Ada Netty (Anet) Bleich (De Haach, 2 septimber 1951) is in Nederlânsk sjoernaliste, politikolooch, kollumniste en skriuwster.
Libben en wurk
Bleich har heit, sjoernalist Herman Bleich (1917-1995), wie in Joadske politike emigrant. Hy flechte nei de Twadde Wrâldoarloch fan Poalen nei Dútslân en Frankryk en fan Tsjecho-Slowakije nei Switserlân om him op it lêst yn De Haach fêstigjen. Hy wie yn de jierren nei de oarloch yn Nederlân foarsitter fan de Bûtenlânske Parseferiening en fyftich jier lang korrespondint yn Nederlân foar Dútske kranten. Yn 1995 ferstoar er yn Israel.
Anet Bleich gie nei it Gymnasium Haganum, dêr 't se haadredakteur wie fan it skoalblêd Spectemur Agendo.
Se studearre politike wittenskippen oan de Universiteit fan Amsterdam. Yn 1969 en 1970 wie se ûnder har stúdzje lid fan de Werkende Jongeren Groep, dy't yn 'e linkse studintebeweging fan de universiteit ûntstien wie. Njonken Anet Bleich wie ek har partner Max van Weezel lid fan dy groep. Se wie fan 1972 oant 1975 (of 1977?) lid fan de Kommunistyske Partij fan Nederlân (CPN). Nei de ein fan de Kâlde Oarloch wie se kritysk oer har linkse eftergrûn. Neffens har moat der ûnderskied makke wurde tusken de ferskate fazen en foarmen fan it kommunisme. It kommunisme wie neffens har net mear libbensfetber as it demokratisearre wurdt. Ofskaffe wie iennige om it te herfoarmjen.
Behalve har aktiviteiten yn it linkse, feministyske en yntellektuele fermidden spile har Joadske komôf in rol yn har wurken. Se leveret bydragen oan publikaasjes fan de Anne Frank Stichting. Ek wurke se mei oan it Auschwitz Bulletin fan it Nederlands Auschwitz Comité (NAC) en hat se in soad sympaty foar de antyfassistyske beweging yn Nederlân. Dat docht ûnder mear bliken út in artikel dat se tegearre mei Rudi Boon yn it boek Nederlands racisme (1984) skreau en út in stik yn it boek Oud en nieuw fascisme (1981) fan de Anne Frank Stichting.
Op 21 febrewaris 2008 promovearre hja op in biografy fan Joop den Uyl, ''Joop den Uyl 1919-1987. Dromer en doordouwer''. Dat wie de earste biografy oer dy minister-presidint oan de hân fan argyfmateriaal en ynterviews mei belutsen persoanen. Se makke ek gebrûk fan noch net earder frijjûne dielen fan it persoanlik argyf fan Den Uyl. Har promotor wie Piet de Rooy. De biografy halle de foarsiden fan de lanlike deiblêden troch it oan it ljocht kommen fan de Northrop-affêre om prins Bernhard hinne.
Auvernje-Rône-Alpen
Auverbje-Rône-Alpen (Frânsk: Auvergne-Rhône-Alpen) is in bestjoerlike regio yn it súdeasten fan Frankryk mei Lyon as haadstêd en grutste stêd. Dizze regio waard op 1 jannewaris 2016 oprjochte troch it gearfoegjen fan 'e eardere regio's Auvernje en Rône-Alpen.
John Fernhout
thumb|Hûs De Vlerken yn Bergen út John Fernhout syn bernetiid Johannes Hendrik (John) Fernhout (Bergen, 9 augustus 1913 – Jeruzalim, 1 maart 1987), wie in Nederlânsk filmer en fotograaf. Hy is ek bekend ûnder de namme John Ferno en de skûlnamme Pieter Bruggens.
Jan Burgerhuys
Jan Burgerhuys (Middelburch? - Middelburch, 1617) wie in Nederlânsk brûnsjitter.
Sebastian Bieniek
Sebastian Bieniek (Czarnowąsy (Poalen), 24 april 1975 - 9 febrewaris 2022 ) wie in Dútsk keunstskilder. Syn oare aktiviteiten binne fotograaf, performance-keunstner, byldhouwer, skriuwer en fideokeunstner, dy't ek ûnder de skûlnamme B1EN1EK optrede. Hy wie ien fan 'e fiif meast ynfloedrike keunstners dy't yn Berlyn wenje. Yn 2018 wie hy ien fan 'e 171 tinkers mei de measte ynfloed yn 'e wrâld.
Libben
Sebastian Bieniek waard yn 1975 berne yn Poalen. Yn 1989 ferhuze hy nei Dútslân. Yn 1996-2001 studearre er keunst yn Berlyn. Fan 2001-2014 studearre er filmrezjy yn Berlyn.