cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kull fan Atlantis
Fiktive biografy
Yn it ferhaal The Curse of the Golden Skull wurdt Kull, dy't dan sa stadichoan tsjin 'e tritich rint, troch kening Borna fan Valusia útstjoerd om 'e ambisjeuze tsjoender Rotath fan Lemuerje te elmininearjen. Nei syn súkses mei dy misje beneamt Borna him ta legeroerste oer de hierlingen. Sels is Borna in wreed tiran, wat ta ferset ûnder de Valusyske adel liedt dat inkele jierren letter oanboazet ta in iepen boargeroarloch. De hierlingen blike mear trou oan Kull te wêzen as oan 'e kening, dat as Kull de kant fan 'e opstannelingen kiest, is it mei it bewâld fan Borna gau dien. Hy deadet Borna en grypt dan sels de macht.
Opstanningskleaster (Uglitsj)
Tsjerken
thumb|250px|left|De trije tsjerken yn 2003 De tsjerken steane op in rige njonken inoar en binne troch in galerij meiïnoar ferbûn. De meast noardlike tsjerke is de 'Katedraal fan de Ferrizenis' mei twa kapellen en in westlik portaal. Dêrnei komt de klokketoer mei de 'Tsjerke fan Marije fan Egypte'. De tsjerke is op de twadde ferdjipping en hat in ûngewoane rjochthoekige foarm sûnder apsis. Boppe de tsjerke is de klokkestoel mei wide iepen arkades. Yn 1764 waard de tsjerke mei it opheffen fan it kleaster sletten, mar mei de weromjefte yn 1999 wer yn gebrûk nommen en renovearre. It meast súdlik lizze it refektoarium en de 'Tsjerke fan Us Leaffrou fan Smolensk'. De tagong folgt troch de galerij dy't begjint by de katedraal. It ferwulft fan it refektoarium wurdt droegen troch in foarse sintrale pylder. Fragminten fan fresko's jouwe in yndruk fan de eartiids rike beskildering fan de muorren. Neffens âlde beskriuwings stie der boppe de refter eartiids in toer mei in oerwurk. De toer is mei de tiid ôfbrutsen en ferfongen troch in minder elegant flak dak. De dekoraasjes oan de bûtenkant fan de refter en de tsjerke binne ienfâldiger as dy fan de katedraal.
Kull fan Atlantis
Fiktive biografy
Kull ûntdekt lykwols al rillegau dat it makliker is om 'e macht te gripen as om dy te behâlden. Yn it ferhaal The Shadow Kingdom regearret er seis moannen en spanne de Valusyske eallju tsjin him gear. Neitiid kriget er noch te meitsjen mei ferskate ynterne en ekterne bedrigings fan syn regear. Troch gearspannende hôvelingen stiet syn troan en libben hast oan ien wei troch faai. Yn The Mirrors of Tuzun Thune is Kull mids fjirtich en wurdt er almar mear yntrospektiver en filosofysker. Op dat punt einigje de ferhalen. It úteinlike lot fan Kull bliuwt sadwaande ûnwis.
Underrêchtatoeaazje
In ûnderrêchtatoeaazje, ek wol spottend in earsgewei of yn it Ingelsk in tramp stamp ("slettestimpel") neamd, is in langwerpige oerdwerse tatoeaazje dy't froulju wol fuort boppe de stuten sette litte.
Kull fan Atlantis
Understypjende personaazjes
Inkele oare personaazjes keare yn ferskate ferhalen oer Kull werom. It bekendst is dêrfan Kull syn bûnsgenoat Brule de Speardeader wurden, in Pikt. Earste minister Tu is in trou bestjoerder, mar bringt Kull ek hieltyd wer de oan tradysje bûne wetten en wizânsjes fan Valusia yn 't sin. Ka-Nu (soms Kananu neamd), de Piktyske gesant yn Valusia, is in wize man dy't ferantwurdlik is foar de freonskip tusken Kull en Brule, nettsjinsteande de oerâlde fijânskip dy't bestiet tusken Atlanten en Pikten. Kull syn aartsfijân is de boasaardige tsjoender Thulsa Doom.
Underrêchtatoeaazje
Skiednis en omskriuwing
Underrêchtatoeaazjes binne in foarm fan lichemsfersiering dy't koart nei 2000 populêr waard ûnder ynfloed fan ferskate stjerren út 'e filmwrâld en muzykyndustry dy't sa'n tatoeaazje hiene, lykas Pamela Anderson en Britney Spears. Dat om dyselde tiid hinne foar froulju ek leechhingjende spikerbroeken en nâltruikes yn 'e moade kamen (dy't it ûnderste part fan 'e rêch bleat lieten), kin hjirby ek in rol spile hawwe. Oare aspekten binne dat der op 'e ûnderrêch net in protte fet sit, sadat de kâns lyts is dat in tatoeaazje op dat plak meitiid útrekke en ferfoarmje sil, wylst in frou in tatoeaazje op dat plak ienfâldich ferbergje kin troch in heechslutende broek of rok oan te dwaan of in trui te dragen.
Opstanningskleaster (Uglitsj)
Tsjerken
Nei de Oktoberrevolúsje folge de sluting fan de tsjerken yn de jierren 1920. Yn de maaitiid fan 1999 is it gebouwekompleks werom jûn oan Russysk-Otterdokse Tsjerke en waard de monastike tradysje wer oppakt. Der folge in restauraasje fan de besteande gebouwen en de muorre om it kleaster waard yn 2010 rekonstruearre.
Underrêchtatoeaazje
Skiednis en omskriuwing
Underrêchtatoeaazjes kinne in protte faninoar ferskille kwa ûntwerp en styl, mar diele de langwerpige foarm, wêrby't de úteinen nei de heupen wize. Oan 'e ûnder- en boppekant fan 'e tatoeaazje sit faak yn 'e midden in lytser útstekkende puntsje dat nei boppen nei de wringe en/of nei ûnderen nei de naad wiist. Faak hawwe ûnderrêchtatoeaazjes in floral- of tribal-motyf.
Oansjen en swierrichheden
Om't by froulju de ûnderrêch gauris as in eroatysk lichemsdiel beskôge wurdt, wurde ûnderrêchtatoeaazjes faak assosjearre mei seksualiteit en yn it ferlingde dêrfan mei promiskuïteit. Dêr is ek de portrettearring fan froulju mei tatoeaazjes yn 'e media foar in part debet oan. Dêrtroch is de ûnderrêchtatoeaazje no (wierskynlik fierhinne ûnfertsjinne) in stereotype symboal wurden foar seksueel aktive froulju dy't gauris fan bêdgenoat wikselje en 'yn' wêze soene foar onenightstands. Sadwaande wurdt no frij algemien op ûnderrêchtatoeaazjes delsjoen.
In oar oandachtspunt is dat medyske saakkundigen der yn 2010 fraachtekens by setten oft it wol in goed idee is om in rêchprik (ferdôving by de befalling) te jaan oan froulju mei sa'n soarte fan tatoeaazje. Dêrby soe de inket nammentlik fia de ynjeksje yn it ynterspinale ligamint en oare djippere weefsels telâne komme kinne, wat foar sûnensswierrichheden soargje kin.
Fyftjinde Alvestêdetocht
Finish
Tusken de fiif oerbleaune koprinners ûntstie koart foar de finish op 'e Bonkefeart by Ljouwert in einsprint, wêrby't Angenent en Hulzebosch de oaren al rillegau efter harren lieten. Op 'e einstreek hie Angenent krekt in foege meter foarsprong op 'e teloarstelde Hulzebosch (dy't neitiid de opdiene bekendheid lykwols wist te fersulverjen mei lêzings en in karnavalshit). Angenent kaam binnen mei in tiid fan 6 oeren, 49 minuten en 18 sekonden. Dêrmei waard it rekôr fan 6 oeren, 47 minuten en 44 sekonden fan Evert van Benthem fan 'e Trettjinde Alvestêdetocht fan 1985 krekt net ferbrutsen.
By de froulju wist Klasina Seinstra fan Sint-Jânsgea, dy't op dat stuit swier wie, it by in like spannende einsprint te winnen fan Gretha Smit fan Rouveen. Seinstra kaam binnen mei in tiid fan 7 oeren, 49 minuten en 11 sekonden, likernôch in oere nei Angenent. De Fyftjinde Alvestêdetocht wie de earste edysje wêrby't in wedstryd mei aparte regels foar de froulju optuge waard. Der waarden ek foar it earst prizen útrikt oan 'e trije earste froulju.
Kull fan Atlantis
Publikaasjeskiednis
Yn augustus 1926 begûn Robert E. Howard te wurkjen oan it koarte ferhaal The Shadow Kingdom, dat er neitiid yn 'e simmer fan 1927 werskreau. Yn septimber fan dat jier bea er it oan by it pulpblêd Weird Tales. It waard oannommen en hy krige der $100 foar betelle, mear as er ea mei syn skriuwwurk yn ien kear fertsjinne hie. The Shadow Kingdom wie in eksperimint, wêryn't Howard eleminten fan horror fermong mei fantasy, mytology, histoaryske fiksje, romantyk, aventoerefiksje en swurdfjochterij. It waard in nije styl dy't earder net bestien hie, en dy't yn 'e 1960-er jierren, lang nei Howard syn ferstjerren, de namme 'sword and sorcery' krije soe: "swurd en tsjoenderij". The Shadow Kingdom waard yn 'e edysje fan augustus 1929 yn Weird Tales ôfprinte en lokke gâns loovjende reäksjes fan lêzers út. Howard skreau noch ferskate oare Kull-ferhalen, mar dy waarden op ien nei allegear ôfwiisd, sadat er it úteinlik mar oerjoech.
Oarspronklike Kull-ferhalen fan Robert E. Howard
(op folchoarder fan publiksaasje)
Strips
Kull fan Atlantis waard nea sa populêr as dy oare kreaasje fan Robert E. Howard: Conan de Barbaar. Nettsjinsteande dat binne de ferhalen oer Kull neitiid ferskate kearen adaptearre ta strips en grafyske romans. Sa publisearre Marvel Comics tusken 1971 en 1985 trije stripsearjes oer him, mei dêropta yn 1989 de grafyske roman Kull: The Vale of Shadow. Yn 2006 kocht Dark Horse Comics de rjochten op Kull oan en publisearre de searje Kull. Yn 2012 publisearre Dark Horse fierders trije koarte searjes: Kull; Kull: The Hate Witch; en Kull: The Cat and the Skull. De âlde Marvel-strips oer Kull waarden bondele ta it fiifdielige The Chronicles of Kull en it twadielige The Savage Sword of Kull. Yn 2017 krige IDW Publishing de rjochten yn 'e hannen en sette útein mei de publikaasje fan 'e stripsearje Kull Eternal.
Ferfilming
Yn 1997 waard de film Kull the Conqueror makke, mei akteur Kevin Sorbo yn 'e titelrol. It senario wie eins oarspronklik skreaun foar in Conan-film, mar waard ta in film oer Kull recycle. De plot wie foar it meastepart basearre op 'e Conan-roman The Hour of the Dragon, hoewol't der ek eleminten fan it Kull-ferhaal By This Axe, I Rule! yn sieten.
Fyftjinde Alvestêdetocht
Finish
Foar de wedstryd waard de tiidlimyt fêststeld op 13.42 oere, 1 oere en 23 minuten nei de oankomst fan 'e winner, oftewol +10% fan 'e tiid dy't Angenent foar it ôflizzen 'e Alvestêdetocht nedich hân hie. Foar de froulju waard de tiidlimyt fêststeld op +30%. Yn totaal kamen 122 wedstrydriders binnen dat tiidsbestek oer de einstreek, wêrfan 112 manlju en 10 froulju. De 179 dielnimmers dy't dat net slagge, waarden neffens de regels fan 'e wedstryd diskwalifisearre. De bêst klassifisearre bûtenlanner yn 'e wedstryd wie de Portegeeske Nederlanner Fausto de Oliveira Marreiros út Velserbroek, dy't tsiende waard. In Lauri Paalasmaa út Finlân waard 24e, op 38 minuten nei Angenent, wylst de 'Nederbelch' Bart Veldkamp 29e wie, op 39 minuten. Der die ek in echte Belch mei oan 'e wedstryd, in Eric Peirs út Beverlen-Leie, dy't 103e waard mei in efterstân fan 1 oere en 13 minuten.
Froulju
boarne oankomsttiden: Uitslag Elfstedentocht, yn: Trouw, 6 jannewaris 1997
Trelit om it krúske fan Kleine
Neitiid ûntstie der trelit om it al of net takennen fan in Alvestêdekrúske oan Piet Kleine. Dyselde wie in Olympysk kampioen hurdriden dy't letter as postrinder wurke en winterdeis yn syn frije tiid oan maratonriden die. By de Trettjinde Alvestêdetocht yn 1985 koed er net meidwaan om't er gjin lid fan 'e Feriening De Fryske Alve Stêden wie. Yn 'e Fyftjinde Alvestêdetocht wied er ien fan 'e koprinners, mar hied er syn stimpelkaart yn Hylpen net ôfstimpelje litten. (Konferansier Youp van 't Hek lei dat letter sa út: Kleine seach by trochkomst yn Hylpen steatssekretaris fan Sport Erica Terpstra by de stimpelpost stean, dy't him tarôp fan "Kom hjir, Piet, dan krijst in grouwe tút fan my!" Doe tocht Kleine: "Lit dat krúske mar oan my foarby gean," en ried er hurd troch.)
Kleine sei sels dat er sa fan 'e entûsjaste minskemannichte yn Hylpen ûnder de yndruk wie, dat it ôfstimpeljen him fergetten wie. Hy woe hawwe, op 'e tillefyzje wie dúdlik te sjen dat er troch Hylpen kommen wie, dat it makke neat út dat er net ôfstimpele hie. It bestjoer fan 'e Feriening De Fryske Alve Stêden tocht dêr oars oer: it ôfstimpeljen wie in yntegraal ûnderdiel fan 'e tocht, en as men immen beleanje soe wylst er in stimpel miste, dan liet tenei eltsenien it ôfstimpeljen gewurde as dat sa útkaam en wie de hikke fan 'e daam. Kleine waard dêrom diskwalifisearre en út it einklassemint skrast. Dêr makke de man sa'n opskuor om, dat úteinlik besletten waard him dan dochs mar in Alvestêdekrúske ta te stjoeren. Dat kaam lykwols mei kearende post werom, want Kleine wie doe sa lulk dat er it net mear hawwe woe.
Toertocht
Oan 'e toertocht fan 'e Fjirtjinde Alvestêdetocht diene 16.387 riders mei. Fan harren rieden 11.338 (oftewol 69,2%) de tocht út. Se setten om 'e healoere by groepen nei de wedstrydriders út Ljouwert ôf. In ûnbekend tal 'swartriders', reedriders sûnder ynskriuwing of stimpelkaart, ried de Alvestêdetocht ek. Oan 'e toertocht diene ek twa bekende Noarske eardere hurdriders mei, Johann Olav Koss en Geir Karlstad, dy't allebeide de einstreek en dêrmei in Alvestêdekrúske behellen.
List fan planetoïden 71101-71200
Dit is in list fan planetoïden 71101-71200.
John G. Neihardt
John G. Neihardt (folút: John Gneisenau Neihardt; Sharpsburg (Illinois), 8 jannewaris 1881 – Columbia (Missoury), 24 novimber 1973) wie in Amerikaansk dichter, publisist, skiedkundige en etnolooch fan etnysk Dútsk komôf. Hy ûntjoech him ta in foaroansteand dichter en histoarikus oangeande it tiidrek fan it Wylde Westen, mar waard ferneamd troch syn boek Black Elk Speaks, wêryn't er de fizioenen en sjenswizen fan 'e Lakota-medisynman Swarte Wapity (Black Elk) beskreau. Neihardt waard yn 1974 opnommen yn 'e Nebraska Hall of Fame.
Jonge jierren
Neihardt waard yn 1881 berne yn Sharpsburg, yn 'e Amerikaanske steat Illinois. Doe't er tsien jier wie, ferfearen syn âlden mei him nei Wayne, yn Nebraska, dêr't er fierder opgroeide. Hy slagge mei sechstjin jier foar syn eksamens oan it Nebraska Normal College yn Wayne, en wie dêrnei ûnderwizer oan ferskate plattelânsskoallen yn 'e neite fan Hoskins. Neihardt sette útein mei it skriuwen fan poëzij doe't er tolve jier wie, en publisearre op syn njoggentjinde syn earste bondel, mei as titel The Divine Enchantment. Dat boek stipe swier op 'e mystyk fan it hindoeïsme, in gedachteguod dat de grûnslach fan in soad fan Neihardt syn ideeën en sjenswizen foarme, en dêr't in grut diel fan syn lettere wurk út fuortkomme soe.
Dichter
Yn 1901, doe't er tweintich jier wie, sette Neihardt him nei wenjen yn Bancroft, dat oan 'e râne fan it Omaha Yndianereservaat leit. Dêr begûn syn libbenslange fassinaasje foar Yndiaanske kultueren. Yn Bancroft wie Neihardt ek mei-eigner en redakteur fan 'e pleatslike krante, de Bancroft Blade. Yn 1907, nei't er in reis nei de Black Hills ûndernommen hie, publisearre er syn twadde dichtbondel, A Bundle of Myrrh, mei romantyske poëzij yn frij fers. Dy gedichten waarden yn Parys lêzen troch in Mona Martinsen, in jonge byldhouster en learlinge fan Auguste Rodin, dy't der sa troch oangrepen waard dat se kontakt mei him socht. Neihardt en Martinsen setten útein mei in yntinse briefkerij, dy't der in jier letter ta late dat Martinsen oerkaam nei Nebraska, wêrnei't hja trouden.
Yn 1910 makke Neihardt in reis yn in iepen boat oer de rivier de Missoury fan Fort Benton, yn Montana, oant Sioux City, yn Iowa, oer in ôfstân fan mear as 3.200 km. Dy tocht, dêr't er it reisferhaal The River and I oer publisearre, wie it begjin fan in perioade fan yngeande reizen en ûndersyk foar syn magnum opus: in syklus fan fiif epyske gedichten dy't de tiidsspanne omfiemen fan 'e oankomst fan 'e ierste blanke pelzekeaplju op 'e Grutte Flakten oant en mei it Bloedbad fan Wounded Knee en de ein fan 'e geastedûnsbeweging.
Mei dy syklus wie Neihardt 29 jier dwaande. It earste diel, The Song of Hugh Glass, kaam út yn 1915; it twadde diel, The Song of Three Friends, yn 1919; it trêde diel, The Song of the Indian Wars, yn 1925; it fjirde diel, The Song of the Messiah, yn 1935; en it fyfde en lêste diel, The Song of Jed Smith, yn 1941. Yn 1949 waarden alle fiif dielen bondele en werútjûn ûnder de titel A Cycle of the West. Foar dit mânske wurk ynterviewde Neihardt in grut tal Amerikaanske kavaleristen en Lakota-krigers dy't yn 'e Slach oan de Little Bighorn fochten hiene, en syn beskriuwing fan dat ferneamde treffen is dan ek tige detaillearre.
Gedoente mei Swarte Wapity
Yn 1920 ferhuze Neihardt mei syn gesin nei Branson. Yn 'e simmer fan 1930 socht er yn it ramt fan syn oangeande ûndersyk nei de geastedûns kontakt mei de foaroansteande Lakota-medisynman Swarte Wapity (Black Elk), dy't oanwêzich west hie by sawol de Slach oan de Little Bighorn as it kweaferneamde Bloedbad fan Wounded Knee. Dyselde dielde mei Neihardt syn libbensferhaal en gie dêrby djip yn op 'e hillige fizioenen dy't er ûndergien hie.
De beide mannen rekken befreone, en Neihardt skreau op basis fan Swarte Wapity syn ynformaasje it boek Black Elk Speaks, dat yn 1932 útkaam. Yn dat wurk, dat Neihardt syn bekendste publikaasje wurde soe, gie er fral djip yn 'e fizioenen en harren betsjutting foar de Lakota. It boek waard yn 1953 oerset yn it Dútsk as Ich Rufe Mein Folk, en waard yn 'e Feriene Steaten werprinte yn 1961, 1979, 1988 en 2000 foar't der yn 2008 in wittenskiplike (annotearre) útjefte fan ferskynde.
Lettere jierren en ferstjerren
Neihardt kaam yn 1973, yn 'e âlderdom fan 92 jier, yn Columbia (Missoury) te ferstjerren by ien fan syn dochters thús, Hilda Neihardt Petri, dy't him holpen hie by it skriuwen fan Black Elk Speaks. Hy waard kremearre yn St. Louis. Yn 1974 waard Neihardt opnommen yn 'e Nebraska Hall of Fame. Syn hûs yn Bancroft (Nebraska) is beholden as in offisjeel monumint en museum, it John G. Neihardt State Historic Site, ek wol bekend as it Neihardt Center.
Luchtbân
In luchtbân is in opblaasber ringfoarmich ûnderdiel fan in modern tsjil dat oer de felch hinne oanbrocht wurdt. It is in holle bân fan rubber, dy't (faak fia in fentyl) opfolle wurdt mei lucht. Sokke bannen wurde brûkt foar auto's, frachtweinen, autobussen, motorfytsen, bromfytsen, fytsen, trekkers en oare lânbouwurktugen, kranen, shovels en oar swier materieel, fleanmasines, oanhingweinen, caravans, kroaden, rolstuollen en withoefolle oare tapassings. De luchtbân waard yn 1841 útfûn troch de Skot Robert William Thomson, dy't syn patint lykwols yn 1888 ferrinne liet, wêrnei't syn lânsman John Dunlop dermei oan 'e haal gie. Ear't der rubberen bannen ûntwikkele wiene, besloech men houten tsjillen simpelwei mei in bân fan izer om skansearjen en slitaazje tsjin te gean.
De materialen dy't brûkt wurde foar de makkelei fan luchtbannen binne syntetysk rubber, natuerlik rubber, weve stof, tried, swartsel (ek wol bekend as carbon black) en oare gemyske produkten. Yn 'e bûtenkant fan 'e bân is yn it rubber hast altyd in profyl oanbrocht, dat soarget foar ôfsettingskrêft tusken de bân en it weidek, en dêr't wetter op 'e wei troch ôffierd wurde kin, sadat akwaplaning foarkomd wurde kin. Teffens soarget de lucht yn 'e bannen foar in beskaat skokabsorbearjend fermogen.
Foarhinne bestie in luchtbân út in tinne binnenbân, dy't de eigentlike lucht fêsthold, en in tsjûkere en stevigere bûtenbân, dy't it kontakt mei it weidek makke. By fytsen is dat tsjintwurdich noch sa. Moderne autobannen, lykwols, hawwe eins frijwol nea mear binnenbannen, om't de nije konstruksje fan 'e bûtenbân dat net talit. De sydkanten ('wangen') binne dêr nammentlik te slop foar, wylst de binnenkant der te rûch foar is. In binnenbân soe dan by de bûtenbân lâns skuorje, mei as gefolch dat er te waarm wurde en lek gean soe. Fierders binne ek moderne autofelgen net geskikt foar binnenbannen. Sadwaande wurdt by de binnenbânleaze (tubeless) autobân troch de bannespanning de râne ('hakke') fan 'e luchtbân stevich tsjin 'e felch oandrukt sadat de lucht streekrjocht yn 'e bûtenbân pompt wurde kin sûnder dat dy ûntsnapt. It fentyl sit sadwaande no yn 'e regel yn 'e felch ynboud.
Yndiaanske Niverheidsskoalle fan Carlisle
De Yndiaanske Niverheidsskoalle fan Carlisle (Ingelsk: Carlisle Indian Industrial School), offisjeel eins de Amerikaanske Yndiaanske Niverheidsskoalle (Ingelsk: United States Indian Industrial School) wie in ambachtsskoalle en kostskoalle foar Yndiaanske bern yn Carlisle (Pennsylvania), dy't fan 1879 oant 1918 bestie. De goedbedoelde lesmetoaden dy't der brûkt waarden, binne no tige kontroversjeel. De gebouwen fan 'e skoalle krigen yn 1966 monumintale status troch opname yn it Amerikaansk Nasjonaal Register fan Histoaryske Plakken.
Skiednis
Nei't de finzenen fan Fort Marion frijlitten wiene, besleat Pratt syn ideeën yn 'e praktyk te bringen. Yn 1879 fêstige er in ynternaat foar Yndiaanske bern yn guon leechsteande legerbarakken yn 'e stêd Carlisle, yn 'e noardeastlike Amerikaanske steat Pennsylvania. In jier letter, yn 1880 kaam in nij boud skoallegebou ree. Dy Yndiaanske Niverheidsskoalle, sa't Pratt it ynstitút neamde, wie de earste kostskoalle foar Yndiaanske bern bûten in Yndianereservaat dy't troch de Amerikaanske federale oerheid bekostige waard. By oankomst waard it lange hier fan 'e Yndiaanske skoaljonges ôfknipt en krigen sawol jonges as famkes Ingelske nammen tawiisd. It ûnoffisjele biedwurd fan 'e skoalle wie: "deadzje de Yndiaan, rêd [dêrmei] de minske". De bern waarden te Carlisle oan in op militêre wize oardere bestean ûnderwurpen, en krigen liifstraffen as se har op lânseigen wize holden en droegen (troch bgl. har eigen taal te sprekken of oan har eigen goaden te bidden).
Nei't Pratt it Buro fan Yndiaanske Saken yn it iepenbier ôfrinne litten hie om't dat de assimilaasje fan 'e Yndianen yn 'e blanke maatskippij behinderje soe, waard er yn 1904 twongen om mei pinsjoen te gean. Tsjin dy tiid wie de relevânsje fan 'Carlisle' al yn it neigean rekke, mei't der doe like goed ûnderwiis yn 'e reservaten sels foarhâns wie. De opienfolgjende direkteuren William A. Mercer (1904-1908), Moses Friedman (1908-1914), Oscar Lipps (1914-1917) en John Francis jr. (1917-1918) hiene it dreech troch ûnienichheden mank de dosinten en tsjinstelde druk dy't útoefene waard troch de Yndiaanske Kommisje en it Amerikaanske Leger. It tal learlingen naam fan 1900 oant 1914 stadichoan ôf, en ûnder de Earste Wrâldoarloch gie it sels mei in grutte sprong werom. Uteinlik waard besletten de skoalle te sluten, wat op 1 septimber 1918 barde.
Oansjen
De Yndiaanske Niverheidsskoalle fan Carlisle wie in toanbyld fan 'e noarmen en wearden út it Amerikaanske Progressive Tiidrek. Guon Yndianen fûnen doedestiden dat de skoalle treflik ûnderwiis bea. Lykwols wurdt der tsjintwurdich mei skodholjen op weromsjoen, net yn it lêste plak troch de Yndianen, dy't ferskate generaasjes en in grut part fan harren kultuer en identiteit ferlearen oan 'e metoaden fan 'Carlisle' en ferlykbere kostskoallen. Trochdat der op 'e Yndiaanske âlden fan oerheidswegen faak druk útoefene waard om 'e bern nei de skoalle te stjoeren, en trochdat de bern yn Carlisle alles ôfnomd waard, kultuer, taal, religy, oant har eigen namme oan ta, sizze histoarisy en Yndiaanske aktivisten no dat 'Carlisle' syn learlingen en harren famyljes in generaasjeslange psychologyske skea tabrocht hat. Pas yn 'e 1970-er jierren ûntwrakselen de Yndianen yn 'e Feriene Steaten har oan it spûk fan Carlisle, doe't se har eigen ûnderwiisynstellings begûnen op te rjochtsjen, dêr't de lânseigen kultuer in fêst plak yn it lesprogramma krige.
The Heart of Valor
The Heart of Valor is in science fiction-roman fan 'e hân fan 'e Kanadeeske skriuwster Tanya Huff. De titel betsjut: "It Hert fan Moed". It boek fertelt it ferhaal fan sersjant Torin Kerr, dy't op 'e nij op in drege missy har mariniers yn libben sjen moat te hâlden. The Heart of Valor is it trêde diel fan 'e fiifdielige Valor-searje, dy't sels wer ûnderdiel útmakket fan 'e gruttere Confederation-searje. De roman waard yn 2007 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Paul Youll. Neitiid folge in werútjefte by de Britske útjouwerij Titan Books (ûnder de oanpaste titel The Heart of Valour).
Eftergrûn
De Confederation-searje spilet yn in takomst wêryn't de minskheid him oansletten hat by de Konfederaasje, in ûnbidich grut steatsferbân mei tsientallen bûtenierdske rassen. De stifters fan 'e Konfederaasje binne de saneamde Aldere Rassen, dy't in nivo fan beskaving berikt hawwe dêr't geweld, om lykfol hokker reden, as ûntalitber beskôge wurdt. Sterker noch, hja grize fan geweld en kinne harsels der net iens mear ta bringe om geweld te begean. Nei de oprjochting waarden by de tiid lâns stadichoan oare rassen ta de Konfederaasje talitten sadree't dy itselde nivo fan beskaving berikt hiene. Dy letter talitten rassen binne de saneamde Middelrassen.
Doe't de Konfederaasje lykwols fiifhûndert jier lyn oanfallen waard troch in oar grut steatsferbân, de Primasy, sieten de Aldere Rassen en de Middelrassen mei de hannen yn 't hier om't de pasifistyske Konfederaasje net oer in leger of in float beskikte. Harren oplossing wie om 'e minder beskaafde Minsken, Taykan en Krai (de saneamde Jongere Rassen) yn 'e Konfederaasje op te nimmen, dy't gjin swierrichheden hiene om har oan te passen fan planetêre ta ynterstellêre oarlochfiering.
Ynhâld
Sersjant Torin Kerr fan it Marinierskorps fan 'e Konfederaasje sit fêst op it romtestasjon Ventris, dêr't se ta har ôfgriis moannenlang lêzings jaan moat oan hieltyd wikseljende groepen ofsieren en ûnderofsieren oer har ûnderfinings op Silsvah, de planeet fan 'e Silsviss (sjoch: Valor's Choice). Dy sille ommers yn 'e takomst ek troepen bydrage oan it Korps. Torin hie folle leaver oan it front tsjinne, yn 'e oarloch tsjin 'e Primasy, as kear op kear, dei nei dei hieltyd op 'e nij deselde foarfallen te bepraten, mar oarders binne no ien kear oarders. It iennichste dat de sleur trochbrekt, binne de koarte besiken fan har frijer Craig Ryder, in boarger dy't him taleit op 'e berging fan 'e wrakken fan troch oarlochfiering ferrinnewearre romteskippen fan 'e Konfederearre en Primatyske floaten.
Torin hat kunde krigen oan Craig ûnder harren besyk oan it reuseftige ferlitten romteskip dat se 'Grut-en-Giel' neamd hawwe (sjoch: The Better Part of Valor). Torin hie Craig dêrwei yn in rêdingskapsule nei it marineskip de Berganitan stjoerd, om syn eigen skip, de Promise, op te heljen, dy't yn in hangaar fan 'e Berganitan meibrocht wie. Mei de Promise wisten Torin en har mariniers úteinlik krekt op 'e tiid Grut-en-Giel te ûntflechtsjen ear't it mysterieuze romteskip syn motors opstarte en út de romte fan 'e Konfederaasje ferdwûn. Fan 'e rêdingskapsule fan Grut-en-Giel, dy't efterbleau op 'e Berganitan, hat Craig neitiid lykwols neat mear heard, en om't hy dejinge wie dy't yn it ding syn libben weage, fynt er dat hy de bergingsrjochten hat. As er lykwols neifraach begjint te dwaan by de marine en it marinierskorps, stjit er op in muorre fan ûnbegryp: de lju lykje wier net te witten wêr't er it oer hat. En as Torin op syn fersyk de kwestje oankaartet by har superieur, generaal Morris, beskuldiget dy har derfan dat se dingen byinoar fantasearret.
Torin begjint dan te tinken dat by alle belutsenen útsein harsels en Craig de oantinkens oan it bestean fan 'e rêdingskapsule útwiske binne. Se fermoedet dat de Aldere Rassen dêrefter sitte, yn 't bysûnder de H'san, dy't se net fertrout. Wat harsels en Craig ûnderskiedt fan alle oare belutsenen, is dat se op Grut-en-Giel troch dat nuvere skip scand binne doe't se troch de flier sakken, wêrby't it folle langer duorre as nedich wie om it ûnderlizzende dek te berikken (sjoch: The Better Part of Valor). De iennichste oare (libbene) persoan dy't datselde ek oerkommen is, is yrritante de Katrien-sjoernaliste Presit a Dur turValintrisy. Torin freget Craig dêrom en meitsje kontakt mei Presit, om te sjen oft har teory kloppet, want yn dat gefal soe Presit ek noch fan it bestean fan 'e rêdingskapsule ôfwitte moatte. En as bykommende bonus soe dat dan it gefolch hawwe dat de tige fêsthâldende Presit loslitten wurdt op 'e H'san, wat Torin net mear as rjochtfeardich fynt as de H'san mei it ûnthâld fan oaren omprutse.
Underwilens wurdt Torin sels ferlost út har lêzingesirkwy op Ventris Station as har opdroegen wurdt om mei te gean op in treningsmissy nei Crucible ("Smeltkroes"), de planeet dy't it Marinierskorps brûkt om rekruten te trenen. Mei ien fan 'e pelotons wurdt diskear nammentlik ek majoar Goran Svensson útstjoerd, in ofsier ûnder wa't Torin earder tsjinne hat. De man wie oan it front sa swier ferwûne rekke dat der amper mear fan him oerwie as syn harsens en syn rêchbonke. No is it yn Torin har tiid hiel gewoan om by soldaten in nije earm of skonk oangroeie te litten as se sa'n lichemsdiel ferlern binne, mar majoar Svensson is de earste dy't hast hielendal fanôf niks werboud is, mei ynset fan revolúsjonêre genêskundige praktiken. Sa is yn syn lofterearm de organyske bonke ferfongen troch in nij soarte plestik, besteande út polyhydrokside alkoholiden. De trip nei Crucible is bedoeld om alle fernijings te testen yn kontrolearre sitewaasje. It is Torin har taak om op 'e treningsplaneet majoar Svensson en syn behannelster, dokter Kathleen Sloan, te begelieden en derfoar te soargjen dat harren neat oerkomt.
Torin-en-dy wurde yndield by it peloton fan sersjant di'Allak Beyhn, de Taykan-sersjant-ynstrukteur dêr't Torin sels goed njoggen jier lyn ek noch har basistrening fan ûntfongen hat. Harren peloton moat in treningssenario trochrinne yn it Arktysk gebiet fan Crucible. Hoewol't Torin en majoar Svensson allebeide yn 't foar de planning foar de trening krigen hawwe, rint it spul ienris op Crucible oankommen al rillegau mis. Beyhn hâldt en draacht him nuver, en de ferwachte oanfal fan de drones dy't op 'e treningsplaneet de striidkrêften fan 'e Primasy simulearje, bliuwt út. Dan, de oare deis, as der gjin oanfal yn de plenning stiet, wurdt it peloton dochs noch oanfallen. En net inkeld troch drones bewapene mei mitrailleurs, mar ek troch in tank. It is inkeld oan it flugge yngripen fan Torin te tankjen dat it hiele peloton rekruten net útrûge wurdt, hoewol't der likegoed in deade falt.
As dan ek noch it romtestasjon dat om Crucible hinne sirkelet, útskeakele wurdt mei in loftdoelraket, wêrby't tsientallen mariniers en marineminsken de dea fine, komme Torin, majoar Svensson, Beyhn en dy syn ûnderynstrukteurs, de sersjanten Kim Annatahwee en Jiir, ta de konklúzje dat de kompjûtersysteem fan Crucible hackt wêze moat troch de Primasy. It probleem is dat it romteskip dat harren op 'e treningsplaneet brocht hat, de NirWentry, ôfset is mei de rekruten dy't harren trening op Crucible folbrocht hawwe; it sil pas oer acht dagen weromkeare mei in nije lading rekruten fan Ventris Station. Oant dy tiid hawwe Torin-en-dy gjin mooglikheid om immen fan 'e swierrichheden op Crucible op 'e hichte te stellen, en sille se op 'e treningsplaneet sjen moatte te oerlibjen. Se beslute om fan it treningssenario ôf te wiken en in goed te ferdigenjen posysje te sykjen yn it sabeare doarp Dunstan Mills. Underweis dêrhinne moatte se noch ferskate swierrichheden oerwinne en mûklagen sjen te ûntrinnen dy't it systeem fan Crucible op harren paad bringt.
Wilens stoart sersjant Beyhn yn en rekket yn in nuveraardich soarte fan koma, ôfwiksele mei skoften fan dwyljen. Mei muoite kriget Torin út 'e oars sa iepenhertige Taykan-rekruten wat der oan 'e hân is. De Taykan hawwe trije libbensstadia. Inkeld de di'Taykan tsjinje yn 'e kriichsmacht, en teffens steane dy bekend as de minst kieskeurige wêzens yn it bekende hielal wat it útsykjen fan sekspartners oanbelanget. Sadree't se de 'feroaring' oankommen fiele, krije se lykwols op medyske grûnen ûntslach en keare se werom nei hûs, dêr't se har ûntjouwe ta qui'Taykan. Dat binne de iennichste Taykan dy't harren fuortplantsje kinne. Beyhn, sa docht bliken, hat de 'feroaring' te lang útsteld troch gebrûk fan yllegale medisinen, en ûndergiet him no op in tige stadige en pynlike wize. Om't oergong fan it di- nei it qui-stadium troch de Taykan beskôge wurdt as in maatskiplik taboe, fine de Taykan-rekruten it tige beswierlik om deroer te praten, en as Torin se ienris safier kriget, blykt dat se der amper wat oer witte. Beyhn wurdt dêrom oan 'e soargen fan dokter Sloan oerdroegen, dy't war docht om him sûnder ynformaasje oer syn oandwaning sa goed mooglik te behanneljen mei de krappe middels dy't yn dizze sitewaasje ta har beskikking steane.
Underwilens hat Craig Presit a Dur turValintrisy opspoard, dy't by har media-organisaasje Sector Central News min ofte mear yn ûngenede fallen is nei't har aventoer op Grut-en-Giel. Nettsjinsteande alle jild en middels dy't Sector Central News har jûn hie, wie Presit nammentlik mar mei in frij meager ferhaaltsje thúskommen. As Craig har fertelt oer it mystearje fan 'e ferdwûne rêdingskapsule, dy't sy har sûnder swierrichheden noch tebinnenbringe kin, hat se der sadwaande wol earen nei om efter dat ferhaal oan. Se ronselet Craig om foar kameraman te spyljen en set dan mei him ôf nei de planeet Cetem, dêr't ien fan 'e Katrien-wittenskippers wurket dy't ûnder de hiele episoade mei Grut-en-Giel oan board fan it marineskip de Berganitan wie. Dy Gad a Tur durEdkabidge wol Presit graach te wurd stean, mar ûnder it fraachpetear wurdt pynlik dúdlik dat se neat mear wit fan 'e rêdingskapsule dy't se mei eigen eagen sjoen hawwe moat. Presit rekket der dêrtroch fan oertsjûge dat der yndie by guon persoanen oantinkens útwiske binne, en tegearre mei Craig set se ôf nei Ventris Station om generaal Morris oan 'e tosk te fielen.
Op Crucible berikke Torin, majoar Svensson en it peloton, dêr't sy it befel oer fiere no't sersjant Beyhn yn koma leit, it doarp Dunstan Mills, dat troch it marinierskorps sa echt mooglik neiboud is om tsjinst te dwaan yn treningssenario's. Dat betsjut dat der ek in 'anker' is, in fortifisearre gebou dat tsjinst docht as mienskipssintrum en as plak fan taflecht yn tiden fan noed. Eltse nije koloanje yn 'e Konfederaasje begjint nammentlik mei it pleatsen fan sa'n 'anker', mei't dat by wet ferplichte is. Om't de muorren fan 'ankers' besteane út metaal dat makke is om it fakuum fan 'e romte te wjerstean, biede se ek prima wjerstân oan kûgels út fjoerwapens. Yn it 'anker' ferskânzet it peloton him, wylst it troch de efterfolgjende drones belegere wurdt.
Oankommen op Ventris Station hawwe Presit en Craig in ûnderhâld mei generaal Morris, dy't yndie neat mear ôfwit fan 'e rêdingskapsule. Under it ferbale duël tusken Presit en de generaal falt it each fan Craig op in plestik reliëf dat by wize fan keunstwurk oan 'e wand efter it buro fan 'e generaal hinget. As it plestik ta libben komt en in tentakeleftich útsteksel nei him ta útrikt, wit Craig generaal Morris einlings te oertsjûgjen dat der wier wat aparts oan 'e hân is. Undersyk wiist út dat it reliëf bestiet út selsbewuste polynûmerike molekulêre polyhydrokside alkoholiden, oftewol in soarte fan hyperyntelligint, fan foarm feroarjend, bûtenierdsk plestik. It wurdt no dúdlik dat Grut-en-Giel net in romteskip makke troch bûtenierdske wêzens wie, mar it bûtenierdske wêzen sels. Nimmen is dêr bliid mei, en dat wurdt noch helte minder as ûntdutsen wurdt dat it reliëf ferdwûn is, wierskynlik troch himsels op te dielen yn syn mikroskopysk lytse molekulêre ûnderdielen en yn dy foarm stilwei út te piken. Dat betsjut dat fan no ôf oan elts stik plestik yn 'e Konfederaasje fertocht is.
Op Crucible hat Torin yn 'e tuskentiid in fia in rige satelliten ferstjoerd en amper te ferstean berjocht ûntfongen fan sersjant-ynstrukteur Connie Dhupam, dy't mei in oar peloton yn 'e tropen operearret. Dêrút kin opmakke wurde dat Dhupam it kontakt mei it (delsketten) romtestasjon kwytrekke is, mar net wit wat der bard is en ek net oanfallen is troch de hackte drones. Dat is it lêste stikje ynformaasje dêr't Torin ferlet fan hat om 'e puzel op te lossen. Want as de oare treningspelotons net oanfallen binne, dat is it net de Primasy dy't it kompjûtersysteem fan Crucible hackt hat. Alle swierrichheden dy't har peloton trochstean moatten hat, dogge har tinken oan 'e beproevings fan harsels en har mariniers op Grut-en-Giel. Beide kearen liek it te gean om tests dy't derop rjochte wiene om te sjen wat se dwaan soene as se in beskaat probleem foarlein krigen. Dat feit keppele oan 'e ôfwikende gedragings fan majoar Svensson, dy't Torin oant no taskreaun hie oan 'e refalidaasje fan syn eardere ferwûnings, bringe har op in idee.
As se de majoar scanne lit troch dokter Sloan, befêstiget dy Torin har fermoeden: in diel fan 'e polyhydrokside alkoholiden dêr't de nije bonken yn 'e lofterearm fan 'e majoar fan makke binne, hawwe har troch syn lichem ferspraat nei syn harsens. As er sliept nimme de polyhydrokside alkoholiden de kontrôle oer syn lichem oer en dogge wat se wolle, wat blykber it hacken fan it kompjûtersysteem fan Crucible is. Dêrom lit Torin, nea ien foar heale maatregels, de majoar ûnferwachts ferdôvje, wêrnei't rekrút Hisht, in Krai út 'e hege beammen fan 'e Krai-thúswrâld dy't handich is mei soksoarte ark, him mei in heksebile yn ien klap de lofterearm ôfhoud. De oerbleaune polyhydrokside alkoholiden yn it lichem fan 'e majoar hawwe net in hegernôge konsintraasje om op eigen manneboet beslissings te nimmen, sadat dêrmei it gefaar ôfkeard is dat de majoar yn syn sliep noch langer as in soarte fan ferlingstik fan it bûtenierdsk plestik brûkt wurde kin.
Dat makket lykwols gjin ein oan 'e oanfallen op it 'anker' troch de drones dy't dêr al ta programmearre binne, en by ien fan dy oanfallen komt dokter Sloan om. Torin lit ien fan 'e rekruten in apparaatsje yninoar nifelje dat har by steat steld om mei de polyhydrokside alkoholiden yn 'e ôfhoude earm fan majoar Svensson te kommunisearjen, mar alles dat it bûtenierdske plestik te sizzen hat is: "Noch hieltyd ynformaasje oan it sammeljen." Nei't Torin en de rekruten ta it uterste gien binne om in twadde tank út te skeakeljen, lit Torin it kommunikaasje-ymplantaat yn har kaak ynsette om fia de satelliten nije, yninoar flânze oarders te stjoeren nei de drones, sadat der in ein komt oan 'e oanfal. Fersmoarge programmearring skansearret it ynplantaat lykwols sa, dat it oerferhjitte rekket en har ûnderkaak fernielt. As se neitiid op 'e grins fan bewusteleazens en bewustwêzen omdriuwkelet, heart se it bekende lûd fan in lâningsskip fan it marinierskorps: de rêding is neiby.
Emma Roche
Emma Roche (9 jannewaris 1976) is in Australysk model en aktrise fan Iersk komôf.
Libben en karriêre
Roche sette al mei fjouwer jier útein mei in karriêre as model, wêrby't se û.m. meiwurke oan ferskate reklamespotsjes. As aktrise briek se yn 1994 troch mei har rol as Danielle Miller yn 'e Australyske tillefyzjerige Heartbreak High, oer it wol en wee op in middelbere skoalle yn in multykulturele wyk fan Sydney. Nei't se har yn 1996 út dy searje skriuwe litten hie, spile se yn 1997 yn ien ôflevering fan 'e rige Wildside. Dêrnei ferfear se nei it Britske Londen, dêr't se yn ferskate toanielproduksjes te sjen wie.
Nei har weromkear yn Austraalje waard Roche cast foar de rol fan Stephanie Scully, yn 'e soapsearje Neighbours, mar fanwegen privee-omstannichheden moast se har dêrfoar weromlûke doe't de opnames al oan 'e gong wiene. Har rol waard oernommen troch Carla Bonner, en de sênes waarden op 'e nij opnommen, allegear behalven ien, wêryn't by de oankomst fan it gesin Scully te sjen is hoe't Roche efter it stjoer sit. Yn 2000 kearde Roche, dy't ek in fanatyk fjochtsporter is, werom op 'e set fan Neighbours yn 'e hoedanichheid fan Carla Bonner har stunt double, foar in sêne mei in motorûngemak.
Grap
In grap is in koart humoristysk teltsje mei in klû of punchline (mop of bak), in boartlike hanneling mei in ferrassende útkomst (lykas in practical joke of in 1 aprilgrap), of in humoristysk elemint yn in foarstelling, ferhaal, boek, liet, film, ensfh. Spesjale soarten grappen binne de inside joke (dy't inkeld grappich is as men op 'e hichte is fan 'e foarskiednis) en de weromkearende grap of running joke. Immen dy't foar syn berop grappen makket, is in komyk. Yn foarstellings waarden grappen yn it ferline faak troch twa komiken makke, wêrfan't de iene de oanjouwer wie en de oare de punchliner. Tsjintwurdich wurkje de mease komiken allinnich.
Toshihiro Hattori
(23 septimber 1973) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Júbilo Iwata, Tokyo Verdy, Gainare Tottori en FC Gifu. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 1996, it Aziatysk kampioenskip 1996, it Aziatysk kampioenskip 2000, it Wrâldkampioenskip 1998, it Wrâldkampioenskip 2002, it Copa América 1999, it Confederations Cup 2001 en it Confederations Cup 2003.
Kursyf
Mei kursyf, ek wol skeane letter wurde de printletters oantsjut dy’t wat nei rjochts oerhingje en dêr’t de foarm bytiden op it hânskreane skrift liket. De rjochtopsteande letter wurdt ‘’romein’’ neamd.
Skiednis
As útfiner fan de kursyf jildt de humanist Niccolò Niccoli (1364–1437), dy’t him om 1423 hinne betocht.. De Fenesjaanske printer Aldus Manutius (1449–1515) wie de earste dy’t yn 1499 foar in rige wittenskiplike edysjes op lyts formaat in printletter snije liet troch Francesco Griffo neffens foarbyld fan de cancelleresca fan Niccoli. Yn 1500 ferwurke Manutius yn in yllustraasje op it titelblêd fan ‘’SAINT’’, 1347-1380’’ de earste printe kursiven. In edysje fan Vergilius' wurk waard yn 1501 it earste printe wurk fan de wrâld mei kursyfletters yn de tekst. De corsiva (Latynsk: humanistica cursiva ) sparre mear romte út as deromein en de Gotyske letters (‘’brutsen skriften’’) dy’t oant doe ta foarhannen wiene. Dit alternative lettertype fersprate him letter oer oare Europeeske lannen, dêr’t it bekend waard as it ‘’Italjaanske skrift’’, yn it Ingelsk hjit kursyf ek noch altyd ‘’Italic’’, In ûnderwilens seldsume Nederlânske namme is ‘’italiek’’. Njonken Manutius’ ferzje ûntstiene tusken 1501 en 1520 noch achttjin oare kursiven yn Itaalje, wylst de nije kursive printletter him oer Jeropa fersprate:Lyon (1502), Parys (1507, besykjen), Dútslân (1510, besykjen), Parys (1517, slagge), Bazel (1519), de Nederlannen (1522) en Denemarken (1533). It wie de Aalsterske printer Dirk Martens (1446–1534) dy’t de kursyf yn 1522 nei de Nederlannen helle.
Yn it tiidrek 1525-1535 wie de kursyf it populêst yn Jeropa en foarme doe in baas konkurrint foar likegoed de âlderwetske gotyk as de nije romein, dy’t sels tydlik weromfoel en in hiel koart hoartsje (sawat 1529) krekt wat minder printe waard as de kursyf, mar dêrnei de oerhân wer krige. Earst nei 1540 ferskynden ek kursive haadletters.
Yn de 17e ieu ferlear de kursyf syn status as ûnôfhinklike tekstletter en waard it kursieve alfabet as helpalfabet by it romeinske (rjochtopsteande) alfabet brûkt foar preliminaria, sitaten en referinsjes of om te beklamjen of om bûtenlânske wurden oan te tsjutten. (boarne?)
Skriuwe
Kursive tekst wurdt gauris brûkt om de klam te lizzen, of om in frjemde útdrukking oan te tsjutten yn in tekst. Dêrnjonken wurdt it yn wittenskiplike teksten brûkt om fariabelen en grutheden oan te tsjutten (yn tsjinstelling ta ienheden, dy’t rjochtop set wurde). Ek wurde (yn akademyske wurken) titels fan publikaasjes lykas boeken, tydskriften en rapporten kursyf werjûn, ynklusyf eventuele ûndertitels; artikeltitels wurde lykwols tusken oanhellingstekens skreaun.. Titels wurde meast systematysk kursivearre, mei’t it op dy wize foar de lêzer yn alle gefallen helder is wêr’t de titel begjint en wêr’t dy ophâldt. As der om technyske redenen gjin opmaak mooglik of winsklik is, bygelyks yn e-mailberjochten, wurde oanhellingstekens oanret; as in tekst folslein kursyf stiet, bygelyks yn in kadertekstke, kin men de titel markearje troch se net-kursyf wer te jaan.
Lêze
It lêstempo fan kursive lettertypen leit meast wat leger, wat it minder gaadlik makket om hiele grutte lapen teksten yn op te meitsjen; dêr kin better in oare foarm fan typografyske aksentuearring, lykas ynspringen, brûkt wurde.
Kursive letters binne gauris ôflaat fan it hânskrift lykas dat op skoallen leard wurdt. Mei’t it ûnderwiis it lân oars is, binne der bytiden lanlike fariaasjes yn kursive printletters. Dêrtroch kin it lêzen noch minder maklik wurde.
Kursyf of oblyk
Gauris is in kursive letter yn wêzen in oare lettertype, wêryn’t de measte letters dúdlik in oare foarm hawwe. By it mankearjen fan in echte kursive fariant wurde de letters wolris simpelwei skean lutsen wêrby’t de letterfoarm fan de romein dus de basis bliuwt. Dat neamt men oblyk of, yn it Ingelsk, ‘’slanted’’ of, yn it Frysk ‘’falsk kursyf’’.
It sil dúdlik wêze dat as der in kursyf beskikber is, dy de foarkar hat. (boarne?)
Yn oare talen
Yn it Ingelsk en de measte Romaanske talen (lykas it Frânsk en it Portugeesk, mar net it Katalaansk) wurdt in kursive letter mei de term ‘’italic’’ of in wurd dat dêr op liket oantsjut. Dy talen brûke de term ‘’cursive’’ om in skriuwletter oan te tsjutten. Yn de measte oare Jeropeeske talen, bygelyks it Dútsk, Finsk en Russysk, wurdt ‘’kursiv’’ of en wurd dat dêr op liket brûkt foar in kursive letter.
Trivia
De bydrage fan in kollumnist wurdt wolris kursyfke neamd, omdat de tekst dêrfan yn kursyf set wie.
Mêtresse
In mêtresse, bysliep of konkubine is in frou dy't in fêste relaasje as minneresse ûnderhâldt mei in yn 'e regel troude man. It wurd 'mêtresse' komt fan it Frânske maîtresse, dat letterlik "masteresse" betsjut en oarspronklik in neutrale fatsoenlikensoantsjutting foar in dame wie. Yn 'e kontekst fan it Nederlânske koloniale ferline yn Suriname wurdt in mêtresse ek wol in 'bûtenfrou' neamd.
Der besteane ferskate soarten mêtressen. De tradisjonele foarm is in minneresse dy't der troch in troude man op nei holden wurdt njonken syn wetlike oarehelte. Ornaris wurdt it hawwen fan sa'n soarte fan mêtresse geheim holden, mar yn it ferline hiene keningen en oare hege eallju soms in offisjele mêtresse (Frânsk: maîtresse en titre), dy't ek as sadanich bekendstie. De meast ferneamde offisjele mêtresse wie Madame de Pompadour, de achttjinde-iuwske bysliep fan 'e Frânske kening Loadewyk XV, dy't doedestiden ek oansjenlike politike macht útoefene oan it Frânske Hof.
In oare foarm fan in mêtresse dy't yn it ferline faak foarkaam, wie in minneresse dy't der op nei holden waard troch in man fan oansjen of in hear fan stân, mar dy't fan in sadanich leger maatskiplik komôf as him wie of in sadanich oare godstsjinst as him oanhong, dat fan in houlik gjin sprake wêze koe. De relaasje koe dêrby sawol geheim of iepenbier wêze. Ek koe it wêze dat de relaasje geheim bliuwe moast om't de man ta de (yn namme selibatêre) geastlikheid hearde, of om't in relaasje of houlik om in oare reden ynkompatibel wie mei it publike imago dat de man útstriele woe.
Njonken Madame de Pompadour binne guon ferneamde mêtresses út 'e skiednis Diane fan Poitiers (fan kening Hindrik II fan Frankryk), Margareta fan Mechelen (fan steedhâlder Maurits fan Oranje-Nassau), Nell Gwyn (fan kening Karel II fan Ingelân), Louise de Kérouaille, hartoginne fan Portsmouth (ek fan kening Karel II fan Ingelân) en Eva Braun (fan Adolf Hitler).
Pereira (Kolombia)
Pereira is de haadstêd fan it departemint Risaralda fan Kolombia.
Masayuki Okano
(25 july 1972) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Urawa Reds, Vissel Kobe, TSW Pegasus en Gainare Tottori. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it King Fahd Cup 1995, it Aziatysk kampioenskip 1996, it Wrâldkampioenskip 1998 en it Copa América 1999.
Oerwûn bern
In oerwûn bern, ûnecht bern of bastert (de term oerwinneling komt ek foar, mar wurdt almeast as skelwurd brûkt) is in bern dat út twa âlden berne is dy't op it stuit fan it oansetten fan dat bern net troud wiene. Yn it ferline wie soks in slimme skande, dy't sokke minsken har hiele libben efterfolgje koe. Sadwaande wie it swier reitsjen fan in frou of famke eartiids faak de reden foar it sluten fan in houlik, wêrmei't de skande behimmele waard. As soks net mooglik wie om't de heit bygelyks fan ruten spile hie, kaam de skande op sawol de mem as it bern te rêsten. Foar de wet koene oerwûne bern letter mei weromwurkjende krêft 'echte' wurde (sels as se tsjin dy tiid al folwoeksen wiene) as de âlden dochs noch trouden. Yn Nederlân is dat no net mear mooglik om't de 'ûnechte status' fan sokke bern sûnt april 1998 foar de wet neat mear bestiet. Dy feroaring is trochfierd om't der yn 'e moderne maatskippij, wêryn't hieltyd mear pearkes gearwenje ynstee fan te trouwen, gjin wearde mear oan it begryp 'oerwûn bern' hechte wurdt.