cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Stan & Ollie
Historisiteit
Stan & Ollie jout de ein fan 'e karriêre fan Laurel en Hardy ridlik sekuer wer. Fan oktober 1953 ôf giene se acht moannen lang op toernee troch it Feriene Keninkryk en Ierlân. De oankomst yn Ierlân, sa't dy oan 'e ein fan 'e film werjûn wurdt, fûn lykwols plak op 9 septimber 1953, doe't se yn Cobh mei it passazjiersskip de SS America út 'e Feriene Steaten oankamen nei de oerstek oer de Atlantyske Oseaan. Nei de earste foarstelling yn it Palace Theatre, yn Plymouth, op 17 maaie 1954, krige Oliver Hardy in lichte hertoanfal. Hy ferbleau yn it Grand Hotel yn Plymouth wylst er opbettere. Op 2 juny begûn er mei Stan Laurel oan 'e weromreis nei de Feriene Steaten. De rest fan it toernee waard ôfsein, en Laurel en Hardy treden nea wer op om't de sûnens fan Hardy dat net tastie. It personaazje fan Nobby Cook, mei wa't Laurel yn 'e film yn see giet as ferfanger fan Hardy, is folslein fiktyf; yn it echt wegere Laurel fan it begjin ôf oan om gear te wurkjen mei in oare partner as Hardy.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Stan & Ollie oer it algemien positive resinsjes. Sa skreau Guy Lodge yn it Amerikaanske tydskrift Variety: "De film fan Jon S. Baird is in kalm, moai aktearre earbetoan, dat de lêste komyske gearwurking fan Laurel en Hardy mei bitterswiete affeksje ôfskilderet." Yn The Hollywood Reporter hie Todd McCarthy grutte lof foar de beide haadrolspilers Steve Coogan en John C. Reilly. Hy skreau: "In grut part fan 'e tiid hawwe je it gefoel dat je it echte duo foar eagen hawwe, sà yngeand wurde de lichaamlike eigenskippen en it hâlden en dragen fan 'e akteurs neibeard."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Stan & Ollie in tige heech goedkarringspersintaazje fan 92%, basearre op 219 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[De film] bringt hulde oan in pear dierbere entertainers mei in leafdefolle blik efter de skermen en in oandwaanlike werjefte fan 'e lusten en lêsten fan in kreätyf partnerskip." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Stan & Ollie in goedkarringspersintaazje fan 75%, basearre op 41 resinsjes.
Opbringst
Stan & Ollie brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $5,5 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $19,0 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $24,4 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $10 miljoen betsjut dat in winst fan $14,4 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Prizen
Stan & Ollie waard yn 2019 nominearre foar in Golden Globe yn 'e kategory bêste akteur (musical of komeedzje) foar John C. Reilly. De film waard ek nominearre foar trije BAFTA's, de wichtichste Britske filmpriis, foar bêste Britske film, bêste akteur (Steve Coogan) en bêste fisazjy en hierstylearring. Fierders waard Reilly ek nominearre foar in Critics' Choice Movie Award foar bêste akteur yn in komeedzjefilm.
The Legend of Tarzan (film)
Distribúsje
De distribúsje fan The Legend of Tarzan waard fersoarge troch Warner Bros. De film gie op 27 juny 2016 yn Los Angeles yn premiêre, en iepene dêrnei op 1 july yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde op 24 juny 2016 by platemaatskippij WaterTower Music. De film kaam op 11 oktober 2016 út op dvd en blu-ray.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige The Legend of Tarzan oer it algemien mingde oant negative resinsjes. Sa omskreau Peter Debruge fan it tydskrift Variety de film as: "in praatsk en foar it meastepart blastich besykjen fan 'e Britske regisseur David Yates om fuort te bouwen op 'e epyske fisy dy't er fia in oare dierbere literêre held oan 'e lêste oere fan 'e Harry Potter-films skonk." Yn 'e Britske krante The Guardian skreau Jordan Hoffman: "Tawijde aktearprestaasjes binne net genôch om dizze film te rêden fan ûnkomfortabele koloniale bylden, ûnynspirearre special effects en saaie ferhaallinen."
Yn it blêd Rolling Stone skreau Peter Travers: "It is teminsten om oan te sjen." Dêr heakke er oan ta dat soks mei in protte simmerfilms neffens him net it gefal wie. Manohla Dargis fan The New York Times joech The Legend of Tarzan lykwols in positive resinsje. Hja skreau: "Wat dizze film genietberder makket as in protte recycle ferhalen fan dit soarte, is dat de filmmakers Tarzan in betochtsume, ymperfekte make-over jûn hawwe."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The Legend of Tarzan in goedkarringspersintaazje fan 36%, basearre op 225 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "[Dizze film] hat mear djipgong as in protte films oer dit klassike personaazje, mar dat is net genôch om 'e aldendeiske plot of it trage tempo goed te meitsjen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet The Legend of Tarzan in goedkarringspersintaazje fan 44%, basearre op 41 resinsjes.
Opbringst
The Legend of Tarzan brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $126,6 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $230,1 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $356,7 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $180 miljoen betsjut dat in winst fan $176,7 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dy wiene heger as de winst, dy't teminsten $400 miljoen bedrage moatten hie om 'e filmstudio's lykman te meitsjen. It blêd Deadline Hollywood berekkene dat The Legend of Tarzan sadwaande úteinlik in ferlies notearje moast fan likernôch $40 miljoen. Warner Bros. hold lykwols út dat de film himsels weromfertsjinne hie.
Prizen
The Legend of Tarzan waard yn 2017 nominearre foar de Saturn Award yn 'e kategory bêste aksje- of aventoerefilm.
Jean-Paul Sartre
thumb|Simone de Beauvoir en Jean-Paul Sartre yn Peking, 1955 Jean-Paul Charles Aymard Sartre (Parys, 21 juny 1905 - dêre, 15 april 1980) Frânsk filosoof en skriuwer. Oan him wurdt de ûntjouwing fan it eksistinsjalisme taskreaun.
Sartre waard berne yn Parys op 21 juny 1905. Hy folge middelber ûnderwiis oan it Henri IV Lyceum yn Parys, dêr't er kunde krige oan Paul Nizan. Fan 1922 oant 1924 die er tariedend ûnderwiis foar it Louis-le-Grand lyseum. Yn 1924 waard er talitten op de École normale supérieure. Dêr moette er Simone de Beauvoir, dêr't er syn libben mei diele soe. Yn 1929 waard er talitten ta de stúdzje filosofy. Professor soe Sartre nea wurde. Hy publisearre filosofyske essays en ûntwikkele him as foaroanman fan it doedestiidse Frânske eksistinsjalisme. Yn dy tiid makke hy namme troch syn romans (La nausée, 1938), novelles (Le mur,1939) en teaterstikken (Les mouches, 1943). Hy wûn dêrmei in grut publyk foar syn ydeeën. Syn yntellektueel ymago koe er handich brûke by it ynnimmen fan stânpunten yn polityke kwestjes.
Hy ferstoar op 15 april 1980 yn Braussais. By syn begraffenis wiene sa'n 50.000 minsken oanwêzich.
Herberch
thumb|[[Theodor Kleehaas: In der Wirtsstube, München, 19e of 20e iuw]] Herberch of herberge is de beneaming foar in bedriuw dat tsjin betelling de mooglikheid jout om te iten, drinken en te oernachtsjen. Hjoeddeiske oernachtingsakkomodaasjes wurde ornaris net mear herberch neamd, mar hotel of pensjon. It wurd herberch ferwiist meast nei de ienfâldige hotels fan eartiids.
It wurd herberch komt fan her (= hear, leger) en berch (= berchplak). Yn it Frânsk is it wurd oernomd en bekend as auberge. Yn Ingelân hie men public houses, ôfkoarte ta pubs.
Herbergen stienen meast op plakken dêr't in soad reizgers kamen. Se hienen meastentiids stâlen foar de hyns en ruters en (post)koetsen. Faak koe hjir ek fan hyns wiksele wurde. De wachttiid waard troch de reizgers brûkt om wat te nuttigjen. In stâl dêr't mei hynder en al nei binnen riden wurde koe wurdt wol in trochreed neamd.
Herbergen bestienen út in jachtweide, dêr't iten en benammen dronken waard. Dêrneist wie in romte dêr't sliepen wurde koe. Meastal gjin aparte keamers mar in mienskiplik fertrek. Neigeraden minsken it better krigen, waarden aparte keamers ynrjochte wat úteinlik resultearre yn spesjaal dêrfoar boude foarsjennings, nammentlik hotels.
Sjoch ek
استراحة Kestikievari
Prins Karls Forlân
Skiednis
It eilân waard yn 1596 troch Willem Barentsz sjoen. De Ingelske ûntdekkingsreizger Jonas Poole neamde it yn 1610 Black Point Isle. Om 1612 hinne waard it eilân oantsjut as Prince Charles' Foreland (ferneamd nei kening James I fan Ingelân syn soan Charles) troch Ingelske walfiskfarders. De Nederlanners praten fan it Kijneilân, neamd nei in keapman dy't yn 1612 in hichte beklom, foel, en syn nekke bruts. De Ingelsken bouden in tydlik walfiskstasjon op de noardpunt fan it eilân, Fair Foreland neamd (no Fuglehuken). Teffens hawwe de Pomoaren harren spoaren neilitten op it eilân.
Kruudmoes
Kruudmoes is in âld Geldersk en Oeriselsk gerjocht fan grôt, sûpe, spek, rikke woarst, resinen en in soad farske krûden. In soadbrûkte krûden binne piipkrûd, piterseelje, selderij, finkelgrien of dille, kruzemunt en soerstâle. It gerjocht wie bedoeld as stevige en streksume brij foar de wurkers op it (bou)lân. Tsjintwurdich wurdt it net folle mear iten. Kruudmoes kin waarm, lij en kâld iten wurde.
Ferskaat
Under de namme Gait-Jan Kruutmoes presintearre Kees Schilperoort yn de jierren 1970 en de jierren 1980 it radioprogramma De Boertjes van Buuten.
Ryan Driller
Ryan Driller, echte namme: Adam Cuculich (17 augustus 1982), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk akteur. Neffens syn offisjele opjefte wie hy ûnder syn pornokarriêre 1.85 m, mei in gewicht fan 91 kg. Driller sette yn 2008 útein mei syn karriêre, en hat sawol heteroseksuële as homoseksuële pornografy makke.
Salomonseilannen
De Salomonseilannen is in lân yn Melaneezje, eastlik fan Papua Nij-Guinea, besteande út hast tûsen eilannen. Meiïnoar hawwe de eilannen in lânoerflak fan 28.400 fjouwerkante kilometers. De haadstêd is Honiara, op it eilân mei de namme Guadalcanal.
Lânskip
De Salomonseilannen lizze yn it westen fan de Grutte Oseaan en besteane út twa keatlings fan eilannen fan elts 1450 km. De haadeilannen Guadalkanal, San Kristobal, Santa Isabel, Malaita, New Georgia en Goiseul binne fan fulkanyske oarsprong en wurde flankearre troch koraaleilannen. By it gebiet heare ek de eilannen Ontong, Java en Santa Cruz. It klimaat is tropysk mei in protte delslach it hiele jier troch.
Skiednis
Sa't men tinkt binne de Salomonseilânnen al hiel lang bewenne fan Melanesyske folken. De Spanjert Alvao de Mandana ûntduts de arsjipel yn 1567. It Feriene Keninkryk rjochte yn 1893 in protektoraat oer de Salomonseilânnen op. Inkelde fan de swierste gefjochten yn de Twadde Wrâldkriich barden tidens de fjildtocht yn de Salomonseilânnen fan 1942-45 en ek yn de slach fan Guadalcanal. De eilannen krige yn 1976 selsbestjoer en ûnôfhinklikens twa jier letter. It lân bleau wol in part fan it Britske Mienebest.
De stabiliteit en it maatskiplik libben hat sûnt 1997 lit fan etnysk geweld, regearingsmisdragings en misdie. Yn juny 2003 is in leger ûnder it bewâld fan Austraalje fanút meardere lânnen, de Regional Assistance Mission to the Solomon Islands (RAMSI) ('De Regionale Help Misje oan de Salomonseilânnen') oankaam om de frede werom te bringen en om etnyske milysjes te ûntwapenjen.
Ekonomy
De lânbou is mei in oandiel fan 70% yn it BNP de wichtichste bedriuwstûke. Foarnaamste produkten binne kokosnuten, kakau, rys, speserijen en huning. De fiskerij nimt mei hast 30% hat in grut part yn fan de eksport. De boskbou is ek in wichtige ynkomsten boarne foar de steat. De regearing stimulearet de selsfersoargjende ekonomy en beheind de útputting fan natuerlike boarnen troch bûtenlânske ynfestearders.
Saint-Amand-les-Eaux
Geografy
thumb|left|Kaart gemeentlik grûngebrûk (2018) It plak leit yn it hert fan it 'Parc naturel régional Scarpe-Escaut' tichteby de Belgyske grins.
It oerflak fan Saint-Amand-les-Eaux is 33,8 km² en de gemeente is yn ferskillende wiken en buorskippen yndield:
Fral it noardlike diel fan de gemeente is beboud. Yn it súdeastlike diel leit it steatsbosk fan Saint-Amand.
Skiednis
Yn de Frânske Revolúsje is it benediktynske kompleks hast hielen ôfbrutsen. Fan de abdij bleaune allinne de barokke tsjerketoer (1626) en de tagongspoarte oer. De bylden yn de toer waarden ek yn de tiid fan de Frânske Revolúsje fernield. De tagongspoarte is yn de styl fan de Flaamske renêssânse en jout tsjintwurdich ûnderdak oan it gemeentehûs.
Nei de Frânske Revolúsje wie de offisjele gemeentenamme Saint-Amand; sûnt 1962 waard dêr 'les-Eaux' oan tafoege.
It besjen wurdich
thumb|260px|Moulin Blanc
Pannoanyske Flakte
right|thumb|300px|Donau-Tiszakanaal yn it Servyske part fan de Pannoanyske flakte De Pannoanyske Flakte is in grutte flakte yn sintraal/súdeast Jeropa dat ûntstien is doe 't de Pannoanyske See (yn it Plioseen) opdrûge. De Grutte Hongaarske Leechflakte (Alföld) foarmet de kearn fan it gebiet.
Geografy
De flakte wurdt omsletten troch de Dinaryske Alpen, de Alpen en benammen de Karpaten. Benammen yn Hongaarske teksten wurdt ek wol sprutsen oer it Karpatebekken. De rivier de Donau tespjaltet it gebiet sawat middentroch.
Mei útsûndering fan de noardlike berchkrite leit Hongarije folslein yn de Pannoanyske Flakte. De Grutte Alföld foarmet, lykas sein, it sintrum fan it gebiet, mar ek West-Hongarije wurdt by de flakte rekkene. Sadat is it licht deldragende hert fan Transdanubië as de dêrfan troch it Transdanubysk middenberchtme (Hongaarsk: Dunántúli-középhegység) skieden Lytse Alföld yn it noardwesten.
Oanslutend by de Lytse Alföld heart yn it noarden ek it leechlân fan eastlik Eastenryk by de flakte. Dat jildt ek foar it by de Grutte Alföld oanslutende leechlân yn Transkarpatysk Oekraïne, yn Roemeenje en yn Servje. As lêste wurdt ek de fuortsetting fan de Transdanubyske heuvels yn Kroaasje ta it gebiet rekkene.
De flakte wurdt foarme troch de boaiem fan de Pliosene Pannoanyske see en bestiet út tsjokke lagen sedimint. Dêrop is letter in laach löss ôfsetten dêr't it gebiet, alhoewol't der net folle delslach falt, oer it algemien tige fruchtber troch is.
It Transsylvanysk Plato en de Lučenec-Košice Depresje (beide diel fan de Karpaten) waarden eartiidds ek ta de Pannoanyske Flakte rekkene neffens âlde of net-geomorfologyske yndielings.
Regio's
De ferskillende regio's, dy't harren net altyd oan de steatswetten hâlde, binne (mei dûbelen):
Moffen (eilân)
thumb|250px 250px|thumb|Walrussen op Moffen Moffen is in lyts eilân jusjes boppe de 80e breedtegraad, oan de noardkant fan it eilân Spitsbergen. It leit yn de mûning fan de Wijdefjord. It eilân is flak en komt net boppe de twa meter út. Dat seesûchdieren kinne der maklik opkomme. It eilân is beskerme, om't it ien fan de meast wichtige rêstplakken foar walrussen is. Fan 15 maaie oant 15 augustus meie skippen net yn in straal fan 300 meter fan it eilân komme.
It eilân komt foar it earst foar op in kaart makke troch Hendrick Doncker, yn 1655.
It eilân beheart ta it Moffen-natuerreservaat dat part is fan it nasjonale park noardwest-Spitsbergen.
Bertinus
Libbensrin
Betrinus waard berne by Konstanz, dat doe yn it Frankyske hartochdom Alemanje lei. Al jong ferfear er nei de Abdij fan Luxeuil, dêr't abt Kolumbanus in skrielhâns belied fierde. Bertinus makke himsels klear foar takomstich sindelingswurk. yn 638 ferfear er mei e bruorren Mommolinus en Ebertram nei it fiere noarden fan Galje en help syn freon en kollega, biskop Audomarus, mei it bekearen fan de Morynjers. Dat gebiet, dat no yn it departemint Pas-de-Calais leit, wie sompich mei hjir-en-dêr heuvels en oerwoeksen mei seewier en tuorrebout. Op ien fan dy heuvels bouden Bertinus en syn selskip in lyts hûs, dêr't se it kristlike leauwen oan de noch almeast heidenske befolking dêre preekten.
Stadichoan sleaten guon bekearde heidenen by harren oan, en doe moast der in grutter kleaster boud wurde. In streek lân, dat Sithiu neamd waard, wie troch in Adrowald, dy't in bekearde ealman wie, oan Audomarus jûn. Audomarus joech dat streek lân oan de sindelingen, dy't in gaadlik plak fûnen en bouden dêr harren nije Abdij fan Sint-Piter.
Oare doarpen waarden jûn troch greve Waldebert. Greve Waldebert waard letter sels in mûnts yn it kleaster fan Bertinus yn Sithiu en dêrnei waard er abt fan Luxueil en waard hillichferklearre. Hy joech syn soan oan it doopfont oan Bertinus, dêr't de jonge nei neamd waard en syn stúdzje fan krige. De mienskip woeks yn in koart skoftke tiid en doe waard it kleaster ek al te lyts. In nij kleaster waard boud op it plak dêr't de stêd Sint-Omaars no leit.
Bertinus waard al rillegau ferneamd om syn ûnderrjocht en hilligens dat yn in koart skoftke tiid mear as 150 mûntsen ûnder syn lieding kamen te libjen. Doe't de omkriten hast sa goed as bekeard waard ta it Kristendom, en it sompige lân oanmakke waard ta fruchtber lânbougrûn, en Bertinus wist dat er net al te lang mear libje soe, neamde er Rigobert fan Reims ta syn opfolger, wylst er himsels klearmakke foar in lokkich ferstjerren. Syn feestdei wurdt op 5 septimber fierd.
Mommolinus wie abt fan de beide kleasters, om't er nei alle gedachten de âldste fan de sindelingen wie, oant er de ferstoarne Eligius as biskop fan Noyon om 659 hinne opfolge. Waldebert syn soan Bertinus, dy't troch Bertinus de stifter oannaam waard, waard doe de tredde abt.
Jierren letter waard it kleaster in ferneamd sintrum as hillichdom en foar it ûnderrjocht. Yn de alfde iuw waard de namme fan it kleaster feroare ta Sint-Bertinus. De Annales Bertiniani (830-882) binne wichtige boarnen foar de skiedskriuwing fan it Westfrankyske keninkryk. De abdijtsjerke, dy't no in ruïne is, wie ien fan de geefste Goatyske bouwurken fan de fjirtjinde iuw. Yn lettere jierren wiene de bibleteek, de argiven en keunstwurken ferneamd yn en bûten Frankryk.
De mûntsen waarden yn 1791 fuortstjoerd troch troepen fan de Frânske Revolúsjonêre Garde en yn 1799 waarden it kleaster en de tsjerke ferkocht op in feiling.
Rinne Oost
Rinne Oost (It Hearrenfean, 7 septimber 1974) is in Fryske hurdfytster. Hy fytst sûnt 2009 by de Nederlânske seleksje foar oanpast hurdfytsen. mar wennet yn it Oeriselske Borne
Oost dy't sûnt syn berte wat dôf is, krige op 22 jierige leeftyd te meitsjen mei in slûpjendewei slimmer wurdende blinnens. Hy sporte al fan jongs ôf oan mar syn blinens twong him te stopjen mei guon sporten. tidens n refalidaasje yn in refalidaasjesintrum foar blinen kaam Oost yn oanrekking mei it tandemfytsen, en sûnt 2006 docht hy mei oan wedstriden. yn 2007 moast Oost tydlik stopje mei hurdfytsen fanwege in slimme blessuerre mar yn 2009 koe hy wer op 'e fyts stappe. Ein 2009 melde hy him by de nasjonale seleksje earst mei foarrider Timo Fransen en hjoed de dei is Patrick Bos de fêste foarrider fan Oost. yn 2012 kwalifisearre Oost him tidens it WK baanhurdfytsen yn Los Angeles foar de Paralympyske Simmerspullen 2012 yn Londen.
Binnenlân fan Alaska
It Binnenlân fan Alaska (Ingelsk: Interior Alaska of the Alaskan Interior) is de sintrale en ek de grutste regio fan 'e Amerikaanske steat Alaska. It is in tinbefolke gebiet dat foar it meastepart út ûnoantaaste wyldernis bestiet. It grutste plak yn it Binnenlân fan Alaska is Fairbanks, dat de op ien nei grutste stêd fan Alaska is. De oarspronklike befolking wurdt foarme troch ferskate lytse Yndiaanske etnyske groepen, dy't allegear ta de Atapasken hearre.
Geografy
It Binnenlân fan Alaska is de sintrale regio op it fêstelân fan Alaska, dy't yn it easten begrinzge wurdt troch de grins mei it Kanadeeske territoarium Yukon. Yn it noarden wurdt it gebiet rûchwei ôffrede troch it Brooks-berchtme, en yn it suden ferfollet it Alaskaberchtme dyselde rol. Oare berchtmen yn it gebiet binne it Endicott-berchtme, in súdlike útrinner fan it Brooks-berchtme, en it Wrangell-berchtme, dêr't it Alaskaberchtme yn it súdeasten yn oergiet. Yn it westen wurdt it Binnenlân fan Alaska fierhinne begrinzge troch de bocht nei it suden fan 'e rivier de Yukon.
Sawol it Alaskaberchtme as it Wrangell-berchtme hearre ta de noardlike Rocky Mountains. It heechste punt fan it Binnenlân fan Alaska is de Denali (foarhinne bekend as de Mount McKinley), de heechste berch fan Noard-Amearika mei in hichte fan 6.191 m. Dy leit yn it Alaskaberchtme en foarmet it mulpunt fan it ferneamde Nasjonaal Park en Wyldreservaat Denali. Ek de dellingen fan 'e rivieren de Tanana en de Koyukuk en it grutste part fan it streamgebiet fan 'e grutte Yukon hearre ta it Binnenlân.
It Binnenlân fan Alaska is de grutste regio fan Alaska, mei in oerflak fan 494.247 km². Bestjoerlik bestiet it út twa boroughs (distrikten), te witten: Fairbanks North Star Borough en Denali Borough. De rest fan it gebiet heart ta de Unorganized Borough, in ûnbidich grut en geografysk net oaniensletten diel fan Alaska dat streekrjocht troch it steatsregear yn Juneau bestjoerd wurdt. It diel fan it Binnenlân fan Alaska dat yn 'e Unorganized Borough leit, foarmet de folkstellingsgebieten Southeast Fairbanks Census Area en Yukon-Koyukon Census Area.
Demografy
It Binnenlân fan Alaska bestiet foar it meastepart út ûnoantaaste wyldernis fan nullewâld en toendra mei permafrost, en is tige tinbefolke. Yn totaal bestie de befolking fan it gebiet yn 2010 út 112.024 minsken. De befolkingstichtens kaam dêrmei út op 0,2 persoanen de km². It grutste plak fan it Binnenlân fan Alaska is de stêd Fairbanks, dat mei 32.000 ynwenners nei Anchorage de grutste stêd fan Alaska is. Oare plakken fan belang yn it Binnenlân fan Alaska binne: College, North Pole, Eagle, Tok, Glennallen, Delta Junction, Nenana, Anderson, Healy en Cantwell.
Oarpronklik waard it Binnenlân fan Alaska bewenne troch njoggen lytse Yndiaanske folken dy't allegear in Noardatapaskyske taal sprekke. Dat binne de Han (Hän), Holikatsjûk (Holikachuk) , Ingalik (Ingalik, Deg Hit’an of Deg Xinag) , Kojûkon (Koyukon) , Koltsjan (Kolchan of Upper Kuskokwim) , Kûtsjin (Kutchin of Gwich’in) , Opper-Tanana (Upper Tanana) , Tanakros (Tanacross) en Tanana of Neder-Tanana (Tanana of Lower Tanana). Tsjintwurdich wurdt de grutste befolkingsgroep fan it gebiet foarme troch Angelsaksyske Amerikanen. Yn Fairbanks wenje fierders oansjenlike Eskimo-mienskippen fan sawol Jûpik (Yup’ik) as Injûpiat (Iñupiat).
Klimaat
It Binnenlân fan Alaska hat foar it meastepart in lânklimaat mei ekstreme temperatuerferskillen tusken de ûnderskate jiertiden. Simmerdeis hat Fairbanks in trochsneed temperatuer (dei en nacht) fan 17 °C, wylst it der by 't winter trochinoar –24 °C is. Rekôrtemperatueren wiene 37 °C simmerdeis en –54 °C winterdeis. Ek de heechste en leechste rekôrtemperatueren foar hiel Alaska waarden fêstige yn it Binnenlân: 38 °C, op 27 juny 1915 yn Fort Yukon, en –62 °C op 23 jannewaris 1971 te Prospect Creek.
Ek binnen ien en deselde jiertiid kinne grutte temperatuerferskillen foarkomme. Yn deselde winter kinne perioaden fan ekstreme kjeld ôfwiksele wurde troch skoften fan ûntidige waarmte, feroarsake troch de effekten fan 'e chinookwyn. By 't simmer kin it lange tiid efterinoar hjit en drûch wêze, wat liede kin ta ideäle omstannichheden foar it útbrekken en oan 'e gong hâlden fan natoerbrannen (lykas boskbrannen). Dy wurde ornaris oanstutsen troch swierwaar wêrby't wjerljochtynslaggen foarkomme. Faak bart soks yn ôfhandige gebieten dêr't sokke natoerbrannen harsels útbaarne sûnder dat de befolking fan it Binnenlân fan Alaska der lêst fan hat. Yn 2004 waard der in nij rekôr fêstige, doe't mear as 27.000 km² wyldernis yn 'e jiske lein waard.
De jierlikse delslach is yn Fairbanks trochinoar 287 mm, wat tige drûch is. It measte fan dy delslach falt yn it winterhealjier yn 'e foarm fan snie. Stoarmen yn it Binnenlân fan Alaska driuwe it gebiet yn 'e regel fan it suden út binnen, fanôf de Golf fan Alaska, it diel fan 'e Stille Oseaan foar de súdkust fan Alaska. Sokke stoarmen bringe lykwols nea net folle rein om't it Binnenlân yn it reinskaad fan it Alaskaberchtme leit.
De moannen fan novimber oant en mei jannewaris hawwe yn it Binnenlân net folle deiljocht, wylst it fan maaie oant en mei augustus amper tsjuster wurdt. Fairbanks, dat yn it suden fan it Binnenlân leit, kriget tusken 18 novimber en 24 jannewaris mar in gemiddelde fan 4 oeren deiljocht per etmiel, mar tusken 10 maaie en 2 augustus wol 21 oeren. Fierder noardlik is dat ferskil noch ekstremer. It noardlikste diel fan it Binnenlân fan Alaska leit boppe de Poalsirkel, dêr't simmerdeis de sinne hielendal net ûndergiet, wylst er der winterdeis net opkomt. Op heldere winternachten is yn it gebiet it noarderljocht te sjen.
Carl van Vechten
thumb|Selsportret Carl Van Vechten (Cedar Rapids (Iowa), 17 juny 1880 – New York City, 21 desimber 1964) wie in Amerikaansk skriuwer en fotograaf. Van Vechten wie patroan fan de Harlem Renaissance en besoarger fan de literêre neilittenskip fan Gertrude Stein, dy’t er yn 1913 yn Parys moete.
Biografy
SVan Vechten skriuwt in protte essee's oer in ferskaat oan ûnderwerpen, sa as muzyk en literatuer, dy't tusken 1915 en 1920 yn boekfoarm útbrocht wurde. Tusken 1922 en 1930 ferskine der by Knopf sân romans fan Van Vechten, as earste Peter Whiffle: His Life and Works en as lêste Parties.
Van Vechten hie niget oan swarte skriuwers en keunstners en hie kunde oan de meast wichtige figueren fan de Harlem Renaissance dy't er ek oanrekemindearre: ûnder oaren Langston Hughes, Richard Wright en Wallace Thurman hearden ta dy rûnte. Van Vechten's kontroversjele roman Nigger Heaven waard yn 1926 publisearre. It essee "Negro Blues Singers" waard publisearre yn it blêd Vanity Fair yn 1926.
Yn de jierren 30 begjint Van Vechten potretfoto's te meitsjen. Under de lju dy't er fotogravearre wienen Judith Anderson, James Baldwin, Tallulah Bankhead, Barbara Bel Geddes, Jane Bowles, Marlon Brando, Paul Cadmus, Erskine Caldwell, Truman Capote, Marc Chagall, Salvador Dalí, Ruby Dee, Ella Fitzgerald, F. Scott Fitzgerald, Lynn Fontanne,  John Hersey, Billie Holiday, Horst P. Horst, Mahalia Jackson, Frida Kahlo, Sidney Lumet, Alfred Lunt, Norman Mailer, Alicia Markova, W. Somerset Maugham, Henry Miller, Georgia O'Keeffe, Sir Laurence Olivier, Leontyne Price, Diego Rivera, Cesar Romero, George Schuyler, Beverly Sills, Gertrude Stein, James Stewart, Alfred Stieglitz, Bessie Smith, Prentiss Taylor, Gore Vidal, Evelyn Waugh, Orson Welles en Anna May Wong.
Van Vechten moete Gertrude Stein foar it earst yn Parys yn 1913. Sy korresondearje salang at Stein libbet, en doe't hja stjerre soe wiisde se Van Vechten oan om har literêre neilittenskip te behearen; hy holp mei oan de publikaasje fan Stein har noch net útbrochte wurk.
Nei de 30er jierren kaam Van Vechten net folle literêr wurk út hannen, mar wol hie er in briefwikseling mei in protte minsken.
Hoewol't Van Vechten mei Fania Marinoff troud west hat oant de ein fan syn libben ta, wie er homoseksueel en oars biseksueel. In part fan syn wurk bleau fersegele oant 25 jier nei syn dea. Nei dat skoft die bliken dat dêr knipselboeken en fotoalbums ûnder wiene dy't mei homoseksualiteit te krijen hiene.
Van Vechten stoar yn de âldens fan 84 jier yn New York City. Yn 1968 ferskynde in biografy troch Bruce Kellner, Carl Van Vechten and the Irreverent Decades.
Anton de Kom
thumb|Anton de Kom (1924) Cornelis Gerard Anton de Kom (Paramaribo, 22 febrewaris 1898 - Kamp Sandbostel (Neuengamme), 24 of 29 april 1945) wie in Surinaamsk anty-koloniale skriuwer, nasjonalist en fersetsstrider yn de Twadde Wrâldkriich yn Nederlân. Hy brûkte ek de skûlnammen Adekom en Papa De Kom.
Libben oant 1939
De Kom wie in soan fan boer Adolf de Kom en Judith Jacoba Dulder. Syn heit waard noch as slaaf berne.
De Kom folge de legere skoalle en de Mulo, en helle it diploma boekhâlden. Hy wurke by de Balata Compagnieën Suriname en Guyana. Op 29 july 1920 naam er ûntslach en ferfarre nei Haïty, dêr't er oant wurk gie by de Societé Commerciale Hollandaise Transatlantique. Yn 1921 gie er nei Nederlân. Hy tsjinne in jier frijwillich by de Huzaren, mar yn 1922 gie er oan 't wurk by in advysburo yn De Haach. Dêrnei waard er fertsjintwurdiger yn kofje, tee en tabak foar de Haachske kofjebaarnderij Reuser en Smulders. Dêr krige er ek kunde oan syn lettere frou. Fierders wie er doe warber yn tal fan loftse organisaasjes, sa as de nasjonalistyske organisaasje fan Yndyske studinten en Links Richten.
De Kom ferfear 20 desimber 1932 mei syn hûshâlding werom nei Suriname, dêr't er 4 jannewaris 1933 oankaam. Fan dat stuit ôf waard er skerp yn de gaten holden troch it koloanjaal gesach. Hy festige in advysburo op it hiem fan it hûs fan syn âlden. Op 1 febrewaris waard er oanholden doe't er mei in grutte kloft oanhingers ûnderweis wie nei gûverneur A.A.L. Rutgers. Op 3 en 4 febrewaris demonstrearren syn oanhingers foar it kantoar fan de prokureur-generaal en easken De Kom's frijlitting. Op 7 febrewaris kaam in grutte groep minsken gear op it Gûvernemintsplein (letter Oranjeplein en no it Unôfhinklikheidsplein). Der waard grute dat De Kom frijlitten wurde soe. Doe't de minsken it plein net ferlitte woenen begûn de plysje te sjitten. Der foelen twa deaden en 30 minsken rekken ferwûne. Sûnt is dy dei bekend as Swarte Tiisdei. Op 10 maaie waard De Kom op in skip nei Nederlân set; oars hie er noch moannen fêstsitten sûnder proses, dat hy moast wol. Hy koe yn Nederlân gjin fêst wurk fine en skreau fierder oan syn boek Wij slaven van Suriname dat yn 1934 yn sensurearre foarm ferskynde. De Kom die mei oan wurkleazeaksjes en waard yn 1939 ynset by de Wurkferskaffing. Foar de oarloch joech er lêzingen oer it kolonialisme op kommunistyske gearkomsten; hy hie geregeldwei kontakt mei de Haachske kommunistyske auteur Nico Wijnen.
De Kom as fersetsman
Nei de Dútske ynfal yn 1940, gie De Kom by it kommunistysk oriïntearre Nederlânsk ferset. Hy skreau op fersyk fan Nico Wijnen artikels foar it kommunistyske fersetsblêd De Vonk en letter foar it Revolúsjonêr Sosjalistyske blêd mei deselde namme; hy hie kunde oan ien fan oprjochters, de skriuwer Jef Last. Op 7 augustus 1944 waard er arrestearre en fêstset yn it Oranjehotel yn Skeveningen; hy waard deselde moanne noch oerpleatst nei Kamp Vught. Begjin septimber 1944 kaam er yn Sachsenhausen telâne, dêr't foar de Heinkelfleanmasinefabryk arbeidzje moast. De Kom stoar 24 april 1945 oan tuberkuloaze yn Kamp Sandbostel by Bremervörde, in bûtenkamp fan konsintraasjekamp Neuengamme. Hy waard bedobbe yn in massagrêf. Yn 1960 waard syn stoflik omskot fûn en oerbrocht nei Nederlân en byset op it earebegraafplak yn Loenen. Postúm waard him yn 1982 it Fersetsbetinkingskrús takend.
Privee
De Kom wie troud mei Petronella Borsboom. It pear hie fjouwer bern. Soan Cees de Kom wennet yn Suriname. Judith de Kom waard bekend as foardrachtskeunstneresse. Antoine de Kom (1956), syn pakesizzer, is in Nederlânsk psychiater en dichter.
Ferneamingen
Op 24 april 2006 waard yn Amsterdam op it Anton de Komplein in troch Jikke van Loon fan De Kom makke stânbyld ûntfâlde, in opdracht fan it stedsdiel Súdeast. Lilke Surinamers woenen de ûntbleating foarkomme omdat hja it byld net weardich, benammen te bleat, fûnen. De plysje wie nedich om nidige demonstranten del te bêdzjen.
De Koms skriuwerij
Fan De Koms wurk is in protte weirekke. Syn meast wichtige wurk is in histoarysk essee dat foar it nasjonaal bewustwêzen fan Surinamers fan grut belang west hat: Wij slaven van Suriname (1934). Fan de net-publisearre roman Ons bloed is rood ferskynde in fragmint yn it tydskrift Adek (1983, nr. 5), fan it filmskript Tjiboe is in stik opnaam yn de karlêzing Verhalen van Surinaamse schrijvers (1989). Yn 1969 ferskynden gedichten ûnder de titel Strijden ga ik (Stichting tot behoud en stimulatie van Surinaamse Kunst, Kultuur en Wetenschap). Syn politike geskriften en taspraken binne nea ferskynd al hat it wol de hjitting west.
Ein 2008 soarge de Feriening Us Suriname dêrfoar dat in grut tal literêre manuskripten boppe wetter kamen. Yn de jierren '60 wienen dy útliend oan Surinaamse studinten yn Leien en sûnt net mear te finen. It gie om inkelde ferzjes fan it filmsenario Tjiboe, om dielen fan twa romans (Ons bloed is rood en Om een hap rijst) en om in bondel Anansi-fertellingen, ferhalen oer de spin Anansi, troch De Kom oantsjut as Anangsieh.
Op 24 febrewaris 2009 wie de oerdracht fan it literêre argyf fan Anton de Kom - troch syn bern Ad en Judith - oan prof. dr. Michiel van Kempen fan de Universiteit fan Amsterdam. It argyf sil ta foldwaan komme, troch digitalisearring, fan ûndersikers en mei de tiid telâne komme yn it Nederlânsk Letterkundich Museum yn De Haach.
Kanon fan Nederlân
Op 22 juny 2020 waard Anton de Kom tafoege oan de Kanon fan Nederlân, in oersjoch fan ûnderwerpen dy't eltse Nederlanner oer de Nederlânske skiednis witte moatte soe. Yn it ramt dêrfan skildere Hedy Tjin de Muurskildering Anton de Kom oan it Anton de Komplein yn Amsterdam. thumb|Muurschildering Anton de Kom
Epse
Epse is in doarp yn de gemeente Lochem yn de provinsje Gelderlân. It hat 2100 ynwenners (1 jannewaris 2009).
Epse leit oan de zuidkant van de autosnelwei de A1, en ten easten fan de provinsjale wei N348, tichtby Dimter. Ein 1999 gie it noardlik bûtengebiet fan Epse fan de destiidske gemeente Gorssel oer nei de gemeente Dimter, dit as tarieding op in pland bedriuwenterrein ten suden fan de snelwei.
Ienkear jiers binne yn Epse de Epser Simmerspullen. Yn dit wykein yn juny stride ferskate strjitten út Epse tsjin elkoar yn meardere ûnderdielen. Ek is der in optocht en kin it nammebuordsje fertsjinne wurde mei Strjitte (desbetreffend jier). De strjitte mei de moaiste karre krijt dit strjitnammeboerd.
Kurt Lockwood
Kurt Lockwood, echte namme: Steve Fitzgerald (4 juny 1970), is in rêstend Amerikaansk neakenmodel en pornografysk akteur. Neffens syn offisjele opjefte wie hy ûnder syn pornokarriêre 1.78 m, mei in gewicht fan 73 kg. Lockwood sette yn 1998 útein mei syn karriêre, en hat sawol heteroseksuële as biseksuële en transseksuële pornografy makke.
Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 2022
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Grut-Brittanje 2022 yn Silverstone op 3 july. It wie de tsiende race fan 22 races fan de Formule 1 yn 2022. Hy waard op it Sirkwy fan Silverstone hâlden. De race waard hâlden oer 52 omgongen, op it 5,9 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 306.2 kilometer.
Kartularium
thumb|Kartularium fan Quimperlé út de alfde iuw In kartularium (fan it Midsiuwsk Latyn: cartularium, Klassyk Latyn: charta "papier"), ek pancarta of codex diplomaticus neamd, is in Midsiuwsk register of rôlen (rotulus) dy't akten en oarkonden befettet. Dy ôfskriften befetten almeast oarspronklike dokuminten oangeande de stifting, privileezjes en wetlike rjochten fan tsjerklike en sekulêre bestjoerlike ienheden, ûnderrjochtynstellings of famyljes.
De term kin ferwize nei it sammeljen fan oarspronklike dokuminten bondele yn ien ynhâld of oaninoar taheake sa't se ien rôl foarmje.
In kartularium kin yn de foarm fan in boek of kodeks ferskine. As der tusken de ôfskriften oare saken oan taheake waarden, wurdt der fan in kronyk sprutsen.
Atletyk op de Olympyske Simmerspullen 1900
200px|thumb|right|Horden rinnen tidens de Spullen fan 1900 De Olympyske Simmerspullen 1900, ek wol de IIe Olympiade neamd waarden yn 1900 yn Parys, Frankryk hâlden. It Atletyk waard hâlden op de gersfjilden fan de Racing Club de France yn it Croix-Catelan.
Croix-Catelan
It Croix-Catelan waard opset yn 1882, Hjoed de dei hjit it Lagardère Paris Racing en hat it mear as fjirtich tennisbanen en twa swimbaden, in fuotbalfjild en basketbalfjild.
Grutte Merk (Brussel)
De Grutte Merk fan Brussel (Frânsk: Grand Place, Nederlânsk: Grote Markt) is it sintrale plein yn de Belgyske haadstêd Brussel.
Atletyk op de Olympyske Simmerspullen 1900
Sneins
De finale fan de 400 meter waard op in Snein ferûn mei ta gefolg dat in oantal amerikaanske finalisten net oan de start ferskynden yn de finale.
Medaljespegel
De top tsien fan lannen dy't by it atletyk medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1900
Grutte Merk (Brussel)
Beskriuwing
thumb|left|Twatalige strjitnammeboerd fan de Grutte Merk yn âlde stavering It plein is sûnt 1998 in UNESCO-Wrâlderfgoed en wurdt omkringe troch ympossante gebouwen lykas de barokken gildehûzen fan de eardere Brusselske gilden en twa grutte gebouwen foarinoar oer: it grutte goatyske Stedhûs fan Brussel mei barokken foarkant út de fjirtjinde iuw; it neogoatyske Keningshûs of Breahûs (Maison du Roi/Broodhuis), dêr't hjoed-de-dei it Stedsmuseum fan Brussel yn fêstige is. It plein is 111 by 56 meter en is folslein befluorre mei strjitstiennen.
It plein wurdt betsjinne troch metrostasjon Bourse/Beurs op linen 3 en 4.
Skiednis
Mei de bou fan de Grutte Merk waard yn de alfde iuw úteinset en wie folslein foltôge yn de santjinde iuw. It plein krige syn hjoeddeistige namme yn it tiidrek 1777-1789. Ynearsten hiet it plein Nedermerckt troch de legere lizzing en ûntstie op de rjochterouwer fan de rivier de Senne, eastlik fan it Senne-eilân dêr't it hjoeddeistich Place Saint-Géry/Sint-Goriksplein op leit, en eastlik fan de Werf, it kommersjele oanlisplak. It wie in sompich gebiet, dêr't Brussel syn namme wei hat (Bruocsella fan bruoc - broek/sompe en sella - wenplak), dy't doe drûchlein waard. De oarspronklike befluorring wie 1,20 meter leger as de hjoeddeistige. Der rûnen fan oarsprong sân strjitsjes op it plein ôf.
De bou barde stik foar stik en wie net gelyk. Yn de fyftjinde iuw kaam it Boergondysk Hof nei Brussel. Om Brussel in goed oansjen te jaan, liet de magistraat fan Brussel oan it plein in grut stedhûs bouwe. Tagelyk krigen de gilden en naasjes, dy't harren yn de fjirtjinde iuw organisearren, de kâns en bemachtigje harren eigen gildehûs.
Yn de Njoggenjierrige Kriich rekke it plein foar it grutste part skeind troch it Bombardemint op Brussel yn 1695 troch Frânske troepen. Allinnich de foarkant fan it Stedhûs, dy't as doelwyt foar de artillery tsjinne, en guon stiennen muorren koe it kanonnefjoer wjerstean. De hûzen om it plein hinne, dy't almeast fan hout boud wiene, waarden alhiel ferfongen troch stiennen hûzen yn barokstyl, dy't de rykdom fan de gilden werjaan moasten. It weropbouwen barde yn in Flaamsk-Italjaanske styl. De homogeniteit fan de gebouwen waard befoardere troch in stedsoardering dy't útmakke dat de bou-ûntwerpen foartiids troch it stedsbestjoer goedkard wurde moasten.
Yn de rin fan de achttjinde iuw ferrinnewearre it plein lykwols troch it ferearmjen fan de gilden. Nei de Frânske Revolúsje waarden se ôfskaft en waarden de gildehûzen as nasjonaal guod iepenbier ferkocht. Byldhouwurk waard fuorthelle of plondere troch sanskulotten. De nije eigeners lieten de saken fierder fertutearzje en lieten se nei de moade fan de tiid oanpasse en beplasterje.
Nei de twadde helte fan de njoggentjinde iuw ûntstie der gefoel fan de erfgoedwearde fan de gebouwen. It stedsbestjoer liet it Stedhûs restaurearje en it Keningshûs/Breahûs fannijs opbouwe. Foar gebouwen yn privee-eigendom waarden joegen se ynearsten subsydzjes foar it werompleatsen of ferfangen fan it ferdwûne byldhouwurk oan de gevels. Stadichoan waarden alle gebouwen restaurearre.
Yn 1990 waard it plein frijmakke fan it autoferkear.
Gebouwen om it plein hinne
thumb|It Keningshûs/Breahûs, dêr't it Stedsmuseum fan Brussel yn fêstige is It stedhûs is it sintrale gebou fan it plein dy't yn fazen tusken 1401 en 1455 boud waard oan de súdwestkant fan it plein. It gebou is it iennich oerbleaune gebou fan de midsiuwen fan it plein. It gebou waard it sit fan it stedsbestjoer en oant 1795 ek foan de Steaten fan Brabân. Yn 1830 wie it gebou de lokaasje fan it Foaariedich Bewâld nei de ûnôfhinklikens fan Belgje. It stedhûs, dy't boppe op syn toer bekroand wurdt mei in gouden stânbyld fan de aartsingel Michael, waard boud fan 1402 ôf. Mei de toer waard yn 1444 úteinset. Hy waard 96 meter heech, dochs stiet net alhiel yn it midden fan it gebou. It gebou is fersierd mei byldhouwurk.
Yn de iere 13e iuw stie der op it plein in houten gebou dêr't bakkers harren brea ferkochten. Dy houten barak waard yn 1495 ferfongen troch in stiennen gebou, dêr't it bestjoer fan de hartoch fan Brabân yn fêstige waard. Dêrom waard it gebou doe it Hartochshûs {Midnederlânsk:  's Hertogenhuys) neamd waard, en doe't dyselde hartoch kenng fan Spanje waard, waard it it Keningshûs (Midnederlânsk:  's Conincxhuys). Under it bewâld fan keizer Karel V waard it gebou folslein ôfbrutsen en waard troch syn hofarsjitekt Antoon II Keldermans in nij gebou ûntwurpen yn flamboyante gotyk, te ferlykjen mei it hjoeddeistich gebou sûnder de tuorren en galeryen.
It Keningshûs waard weropboud nei't er skansearre rekke wie nei it Bombardemint op Brussel yn 1695. In twadde restauraasje folge yn 1767 doe't er in neoklassike portaal en in grut tek dêr't trije kowe-eachruten op befêstige waarden. Tusken 1874 en 1866 waard it gebou fannijs rekonstruearre yn syn hjoeddeistige neogoatyske foarm troch arsjitekt Victor Jamaer yn de styl fan syn master Eugène Viollet-le-Duc. Jamaer liet twa galeryen en in sintrale toer bouwe en fersierde de foargevels mei byldhouwurk en oare sierwurk. Oan de efterkant heakke er in fleugel yn mear sobere Flaamske Neorenêssânse-styl. It nije keningshûs waard yn 1896 offisjeel iepene. It ynterieur waard yn 1985 renovearre.
Yn it gebou is hjoed-de-dei it Stedsmuseum fan Brussel fêstige mei in weardefolle samling fan skilderings, retabels, wântapiten, byldhouwurk, sulverwurk en diggelguod dy't in mearsidich byld jouwe fan de skiednis fan Brussel.
Niki Belucci
Niki Belucci, wiere namme Nikolett Pósán (Boedapest, 10 maart 1983), is in Hongaarsk eroatysk house-DJ, dy't foarhinne wurksum wie as pornografysk aktrise. Har skûlnamme wurd ek wol misstavere as Niki Belluci.
Libben en karriêre
Niki Belucci waard yn 1983 yn 'e Hongaarske haadstêd Boedapest berne as Nikolett Pósán. Dat har wiere namme gauris werjûn wurdt as Pósán Nikolett, komt om't it yn it Hongaarsk wenst is de efternamme foar de foarnamme te setten. Yn har bernetiid wûn se in beskate ferneamdens as turnster.
Yn 2002, doe't se 19 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film, en yn 'e folgjende fjouwer jier spile se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn totaal yn 39 pornofilms. Dêrby wurke se foar it Sweedske Private-label, mar ek foar sokke foaroansteande Amerikaanske studio's as Evil Angel, Hustler Video, Wicked Pictures, Jill Kelly Productions, New Sensations, Elegant Angel en Red Light District.
Yn 2005 kearde Belucci de pornoyndustry de rêch ta; alles wat dêrnei noch fan har ferskynde, bestie út kompilaasjes fan earder materiaal. Ynstee lei se har fan dy tiid ta op in nije karriêre as house-DJ, wêrby't se faak mei (benei) bleate boarsten (topless) optreedt.
Humanoïde
Humanoïde (fan it Latynske humanus, dat "minsklik" betsjut, oanfolle mei it efterheaksel -oïde, dat safolle betsjut as "lykjend op") is in term dy't as haadwurd en as eigenskipswurd brûkt wurde kin. Der wurdt mei ferwiisd nei in wêzen of konstruksje wêrfan't de lichemsbou liket op dy fan in minske. De term kin brûkt wurde foar in grut ferskaat oan wêzens en dingen:
Yn films en tillefyzjesearjes wurde bûtenierdske wêzens ornaris foarsteld as humanoïde, om 'e ienfâldige reden dat it foar in minsklike akteur dan in stik makliker wurdt om sa'n rol te spyljen. Ek is it minder djoer, mei't it ûntwerpen fan in hiele oare lichemsfoarm jild kostet. In bykommend foardiel is dat it publyk him better mei in bûtenierdsk wêzen identifisearje kin as dat wêzen antropomorf foarsteld wurdt. Der bestiet ûnder biologen gjin konsensus oer de wierskynlikheid oft bûtenierdske wêzens, oannommen dat dy wier earne yn it ûnmjitlike hielal besteane, in humanoïde uterlik hawwe soene of net. Party saakkundigen liket dat tige ûnoannimlik ta, wylst oaren derfan útgeane dat de evolúsje op oare planeten krektsa wurkje soe as op 'e Ierde en dat bûtenierdske wêzens en minsken, neigeraden dat se fierder evoluëarje, hieltyd mear opinoar lykje soene om't in humanoïde lichem no ienris de brûkberste foarm is. Dêrby giet men út fan parallelle evolúsje, in ferskynsel dat der ek foar soarge hat dat bgl. walfiskeftigen en fisken in ferlykbere lichemsfoarm hawwe, hoewol't se ta folslein ferskillende taksonomyske groepen hearre.
Bitgummole
Bitgummole is in doarp dat yn de gemeente De Waadhoeke leit. Bitgummole leit noardlik fan Ingelum, eastlik fan Bitgum en súdwestlik fan Stiens. De doarpskearn fan Bitgummole leit om de J.H. Van Aismawei.
Sûnt 1963 is Bitgummole in selsstannich doarp, dêrfoar hearde it by Bitgum.
Bitgummole hat  ynwenners.
Skiednis
Bitgummole is in jong doarp dat pas yn 1963 selsstannich waard en foarhinne by Bitgum hearde. It ûntstie by de nôtmole dy't de bewenners fan de state Grut Terherne yn de 16e iuw bouwe litten hawwe. thumb|left|Grut Terherne foar de ôfbraak Grut Terherne stie krekt westlik fan it hjoeddeiske doarp súdlik fan de wei nei Bitgum en waard yn 1879 ôfbrutsen. It tagongshek is noch jimmeroan oanwêzich. De bylden dêrop en in gevelstien fan de poarte wurde bewarre yn it Frysk Museum. Mooglik stie der op Dyksterhûzen noch de Buma State, oarspronklik in stins dy't yn 1511 foar it earst neamd waard. De kop-hals-romppleats dy't op dat plak stie baarnde yn 1970 ôf en waard ferfongen troch in moderne pleats. Letter soe de famylje Buma op de pleats wenne ha. In tredde state wie de Aysmastate eastlik fan it hjoeddeiske Bitgummole. De nôtmole is yn 1864 ôfbaarnd en net wer opboud. Bitgumermole is in lintdoarp oan de Middelseedyk en efter in dwersdyk troch de eardere Middelsee, de Langestrjitte-Skrédyk, dy't as trochgeande wei fan Ljouwert nei Berltsum tsjinne. Dy waard om 1300 oanlein om it efterlân te beskermjen tsjin heech wetter. Bitgummole wie dus in buorskip op de grins fan twa lânskipstypes: it âlde kwelderlânskip mei in lytsskalige mozaïekferkaveling en it iepen en strakke polderlânskip fan de eardere Middelsee. Letter waard ek bylâns oare ferbiningswegen boud, en nei de jierren 1950 tusken dy wegen, sadat de bebouwing wol kompakter waard, mar noch altiten sûnder buorren. In echt sintrum hat Bitgummole nea hân. thumb|left|Sikkemabuorren Yn 1892 krige Bitgummole foar it earst in eigen tsjerke. Dat waard de grifformearde tsjerke, dy't sûnt de ôfskieding foarhinne oan de (eartiids) Alde Berltsumerdyk yn Bitgum stie. Dat earste tsjerkje fan Bitgummole waard yn 1925 ferfongen troch in nij monumintaler gebou fan de arsjitekt Ane Nauta.
Bitgummole wie sterk op de lânbou rjochte en hie in feiling en in legere lânbouskoalle. Tsjintwurdich wenje der in soad forinzen yn it doarp dy't yn Ljouwert wurkje. Oant de gemeentlike weryndieling fan 1 jannewaris 2018 hearde Bitgummole ta Menameradiel.
Sûnt 2018 leit Bitgummole yn de gemeente De Waadhoeke, dêrfoar lei it doarp yn sawol de gritenij as de gemeente Menameradiel.
Mienskip
Bitgummole docht in soad yn 'e mande mei de oanbuorjende doarpen Bitgum en Ingelum, mar it hat wol in eigen Pleatslik Belang. It Doarpshûs is fan Bitgum en Bitgummole en hjit "Ons Huis". Ynwenners fan Bitgummole hawwe deselde skelnamme as Bitgumers: roeken. thumb|260px|Kafee
Tsjerke
thumb|260px|J.H. van Aismawei