cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Siersmastate
Yn 1516 wurdt Rieuwert Hessels op syn stins finzen nommen troch de Ljouwerters dy't it wer ris op in plonderjen set hawwe. Tsjin betelling fan 350 goudgûnen soenen de Deinumers har fee weromkrije, mar de frijheid fan it 'hearskip fan Deinum' foel bûten dy regeling. Dêrfoar moast ekstra betelle wurde. Yn 1529 lit hy it rjocht fan swannedrift foar Siersmastate registrearje en wurdt dan Riuerdt Fritsma neamd. At yn 1550 de tsjerketoer fan Deinum tige boufallich wurden is, bout Riverdt fan Feitsma tegearre mei syn soan Hessel en syn skoansoan Wytze fan Oedsma in nije toer. Ruurd en Wytze hawwe lykwols net sjoen dat de toer klear wie. In oare soan fan Ruurd wie Siuck waans grêfstien yn de Deinumer tsjerke leit.
Jutlân
thumb|250px|Skiereilân Jutlân is in skiereilân yn Noard-Europa. It noardlik part heart ta Denemark, it súdlik diel ta Sleeswyk-Holstein.
Siersmastate
Yn 1900 wie neat mear fan de state te sjen.
Jutlân
Namme
De Latynske namme foar Jutlân is Jutlandia.
De Grykske geograaf Ptolemaeus neamde Jutlân nei de stam fan de Kimbren. It kin goed wêze dat Ptolemaeus dy namme net brûkte foar it skiereilân, mar foar in baai.
Grins
Der binne ferskillende kritearia foar de súdgrins:
Bestjoerlike yndieling
Ta it Deenske part fan Jutlân wurde trije fan de fiif Deenske regio's rekkene:
De dielsteat Sleeswyk-Holstein beslacht it Dútske part fan it skiereilân.
Fuotbal
right|thumb|300px Fuotbal is in balsport. It is in doelsport dêr't twa partoeren fan alve spilers besykje om de bal yn it doel fan de tsjinstander te spyljen. Sy meie dêrby de hannen en earms net brûke (de holle wol, it saneamde 'koppen'), sadat de bal meast troch skoppen fan spiler ta spiler trochjûn wurdt, en ek sa yn it doel spile wurdt. Foar it doel stiet de doelman, dy't om de bal bûten te hâlden wol de hannen brûke mei. Fuotbal wurdt spile op in fjild fan likernôch 100 by 65 meter, mei de doelen oan de koarte siden. Der wurdt spile foar twaris 45 minuten.
Fuotbal is yn Nederlân yntrodusearre troch Pim Mulier. Yn 1879 seach Mulier by de yn Britske sporten spesjalisearre saak de Gruyter yn Amsterdam in learen rugbybal, dy't er fuort kocht. Yn datselde jier rjochte hy as 14-jierrige(!) de earste fuotbalklup fan Nederlân op. De klup, Haarlemsche Football Club, HFC bestiet noch altyd, tsjintwurdich mei it predikaat Keninklik, KHFC. Al yn de begjinjierren wie HFC in grut sukses, mar klachten fan âlders oer it rûge rugby, soargen der foar dat de klup oerskeakele op soccer, it hjoeddeiske fuotbal. Mei troch Muliers ynfloed ûntstiene yn de regio en ek dêrbûten, nije fuotbalclubs dy't al gauëftich yn kompetysjeferbân tsjin inoar spilen.
Al gaueftich kaam der ek ynternasjonale kompetysje. Yn 1930 waard it earste wrâldkampioenskip hâlden. Sûnt 1960 wurde om de fjouwer jier de Europeeske fuotbal kampioenskippen hâlden.
Universiteit fan Harvard
De Universiteit fan Harvard (Ingelsk: Harvard University) is in universiteit yn Cambridge, Massachusetts, Feriene Steaten. De universiteit waard yn 1636 oprjochte troch Ingelske kolonisten dy't ferlet hienen fan in skoalle foar geastliken. Ut dy skoalle ûntstie de Harvard University, en is dêrmei de âldste universiteit fan de Feriene Steaten.
Harvard einiget faak hiel heech yn ynternasjonale listen fan goede universiteiten. Ferskate âld-studinten fan Harvard binne letter Nobelpriiswinner of presidint fan de Feriene Steaten wurden.
De âldste bibleteek fan de Feriene Steaten is dy fan Harvard en is ek de grutste universiteitesbiblioteek fan de wrâld.
Abbekaat
thumb|Abbekaat In abbekaat of advokaat is in ekspêr op it mêd fan juridyske oangelegenheden, dy't ynhierd wurde kin troch lju dy't datoangeande yn 'e swierrichheden ferkeare. De formele titel fan in abbekaat is master yn 'e rjochten; hy of sy draacht sadwaande de ôfkoarting mr. foar de namme.
In abbekaat wurdt ek wol riedsman of riedsfrou neamd, om't hy of sy harren kliïnten mei rie en die bysteane. (Dy term moat net betize wurde mei dy fan riedshear, want dat is in rjochter by in hegere rjochtbank.) In abbekaat yn strafsaken wurdt ek wol in strafpleiter of strafpleitster neamd.
Oars as by in notaris, dy't meastal foar twa partijen wurket, is de abbekaat as belangebehertiger altyd partijich.
Amerikaanske presidintsferkiezings (2012)
De Amerikaanske presidintsferkiezings fan 2012 waarden op 6 novimber 2012 holden. Barack Obama waard mei dizze 57ste presidintsferkiezing foar de twadde kear keazen as presidint fan de Feriene Steaten.
Formeel waarden op 6 novimber allinnich de kiesmannen fan it kieskolleezje keazen, dy't op 17 desimber stimme mochten op de presidintskandidaten. De presidintskandidaat mei 270 of mear kiesmannen fan it kieskolleezje wint de presidintsferkiezing. Lykas fêstlein yn de grûnwet waard de winner fan de presidintsferkiezings op 20 jannewaris 2014 beëdige.
Feroaringen yn it kieskolleezje
Nei de presidintsferkiezings fan 2008 waard it tal kiesmannen yn ferskate steaten feroare. De ferdieling waard makke neffens de United States Census 2010, in folkstelling dy't yn april 2010 holden waard. Acht steaten (Arizona, Florida, Georgia, Nevada, South Carolina, Texas, Utah en Washington) krigen mear kiesmannen. Yn tsien steaten (Illinois, Iowa, Louisiana, Massachusetts, Michigan, Missouri, New Jersey, New York, Ohio en Pennsylvania) waard it tal kiesmannen minder.
Foaral yn it noardeasten fan de Feriene Steaten waard it tal kiesmannen minder. Foar de Republikeinen soenen de nije ferhâldings yn it kieskolleezje geunstich wêze. De steat Teksas stimd fanâlds yn in mearderheid foar de Republikeinen, dy steat krige troch de folkstelling fan 2010 fjouwer kiesmannen derby.
De steaten dy't yn 2008 foar de Republikeinske presidintskandidaat John McCain keazen krigen der yn totaal acht kiesmannen by, wylst twa steaten beide ien kiesman ferlieze. De steaten dy't yn 2008 foar de Demokratyske presidintskandidaat Barack Obama keazen, hienen dêrtroch seis kiesmannen minder by de presidintsferkiezings fan 2012.
Kandidaten
Op 4 april 2011 die de doetiidske presidint Barack Obama te witten dat hy him wer ferkiesber stelle soe. Op 28 jannewaris 2012 makke Obama wrâldkundich dat Joe Biden fannijs syn running mate wurde soe.
Mitt Romney, de eardere gûverneur fan Massachusetts waard 31 augustus 2012 offisjeel troch de Republikeinske Partij keazen as harren presidintskandidaat.
Neist de Demokratyske en Republikeinske presidintskandidaten binne der noch twa kandidaten dy't teoretysk 270 kiesmannen helje kinne soenen. Dat binne Gary Johnson fan de Libertarian en Jill Stein út namme fan de grienen.
Fjoertoer fan Starum
De Fjoertoer fan Starum is de fjoertoer of ljochtopstân by de haven fan Starum. Op de twa havenpieren stean twa byhearrende havenljochten, in grienen en in readen. Dizze bouwurken binne yn 1885 boud en fallen sûnt 1999 ûnder de monumintesoarch.
Klemenskapel (Trechtingshausen)
De Klemenskapel (Dútsk: Clemenskapelle) by Trechtingshausen is in letromaansk tsjerkegebou oan de igge fan de Ryn. De tsjerke is ûnderdiel fan it UNESCO-wrâlderfgoed Boppe Midden-Ryndelling.
Bouskiednis
thumb|left|De Klemenskapel yn 'e 19e iuwl De oan de hillige Klemens I wijde kapel wie eartiids de parochytsjerke fan Trechtingshausen. De tsjintwurdige tsjerkhôfkapel leit likernôch in kilometer súdlik fan it plak oan de igge fan de Ryn en ûnder it kastiel Reichenstein. De tsjerke waard yn it twadde fearn fan é 13e iuw boud en is sûnt net in soad feroare. In pear gruttere feroarings wiene it ynbringen fan goatyske maasfinsters yn it dwersskip en de apsis en de tafoeging fan in goatyske pinakel op in hoeke fan de toer. Unbekend is de namme fan de boumaster en de datum fan wijing. By de lêste renovaasje krige it stúkwurk fan de tsjerke de hjoeddeiske kleuren.
Fjoertoer fan Starum
Ljocht
thumb|left|Havenljochten by de yngong fan de haven
Klemenskapel (Trechtingshausen)
Beskriuwing
De Klemenskapel is in trijeskippige basilyk mei in koart skip, in dwersskip, in healrûne apsis en in asymmetryske westlike toer. It dwersskip en it koer ûnderskiede har fan it skip troch in rikere arsjitektuer, lykas krúsribferwulften, en hawwe iergoatyske styleleminten. Boppe de krusing is in achtdielich ribferwulft, itjinge te ferlikenjen is mei dat fan de Sint-Petrustsjerke fan Sinzig. Yn it ferwulft en it noardlike sydskip binne noch fragminten bewarre bleau fan midsiuwske fresko's.
Bûten is de tsjerke fersierd mei lisenen en rûnbôgefriezen. De toer wurdt hegerop achthoekich en hat like smelle finsters as sjitgatten. Yn de westlike gevel is in seisdielich roasfinster ynbrocht. Typysk foar de Rynlânske romaanske arsjitektuer binne de klaverblêdfoarmige finsters fan de ljochtbeuk.
Ynrjochting
thumb|left|Fresko's It neamen wurdich binne fiif rigen fan in koerstuolte út de iere 16e iuw mei fykwurk en miserikorden. De oare banken binne neogoatysk en datearje út de 19eiuw. Yn de tsjerke binne tolve epitafen fan 'e 15e oant de 17e iuw, dy't eartiids oer de flier mar no tsjin de muorre opsteld steane.
Michaelkapel
Súd fan de Klemenskapel stiet in ier 16e-iuwske, lytse, letgoatyske kapel. Nei alle gedachten tsjinne de kapel as bientsjekou. Fan bûten waard de kapel yn 'e 19e iuw feroare, mar dêrby waard it twa traveeën tellende krúsribferwulft fan de kapel sparre. Eartiids wie de kapel fan binnen hielendal beskildere, mar hjoeddedei is mar in lyts part fan de beskildering fan de noardlike muorre noch te sjen.
Op it tsjerkhôf binne yn de muorre om it hôf iuwenâlde grêfkrusen ynmitsele.
Dirk-Jan van der Woud
Dirk-Jan van der Woud (Ljouwert, 10 febrewaris 1971) is in âld keatser dy't fan 1991 oant 2005 op it heechste nivo by de KNKB aktyf wie.
Ivich klassemint
Van der Woud spile meiïnoar mear as 600 partijen, wêrby hy 127 kear foar de tinte stie. Foar it ivich keatsklassemint sloech er sa 325 punten by inoar. Doe't er op 18 septimber 2005 op de Aldehoupartij ôfskied naam, stie de Goutumer yn dat klassemint op it 58ste plak.
Sondeler Leien
thumb|De Sondeler Leien (2008) De Sondeler Leien is in iepen mar fan ûngefear 27 ha en in gemiddelde djipte fan 1 m en in relatyf lytse ouwerlingte. De mar leit yn de gemeente De Fryske Marren tusken Aldemardum en De Lemmer, besuden Wikel.
Auke Johannes Vleer
Auke Johannes Vleer (Aldebiltsyl, 21 desimber 1911 - Swol, 9 oktober 1981) wie in Nederlânsk boargemaster fan Enschede.
Libben en wurk
Vleer ferfear 1930 nei Nederlânsk-Ynje om dêr in twajierrige oplieding oan de bestjoersskoalle ôf te meitsjen. Syn earste beneamingen wienen yn de provinsjes Atjeh en Riau op Sumatra fan 1932 oant 1936. Oktober 1936 kaam er werom nei Nederlân om dêrnei oan de Universiteit Leien Yndology te studearjen, mei as spesjalisme Yndysk rjocht. Yn 1940 hie er dy stúdzje dien. It útbrekken fan de Twadde Wrâldkriich wjerhâlde him derfan om nei de koloanjen werom te gean. Yn de oarloch wurke hy foar it Reade Krús. Oan de ein fan de oarloch siet er by in groep ryksamtners dy't nei Ynje stjoerd waard om dêr de frede te bewarjen. Yn dy rol die er mei oan de Rûne Tafel Konferinsje fan augustus oant novimber 1949 yn De Haach. Groeiende politike spannings makken dat er weromgie nei Nederlân yn 1956. Dêrnei spile er in rol by de opset fan in Technyske Hegeskoalle yn Eindhoven en wie er fan 1965 oant 1977 boargemaster fan Enschede.
List fan planetoïden 42501-42600
Dit is in list fan planetoïden 42501-42600.
Ghostbusters (film út 1984)
Ghostbusters is in Amerikaanske romantyske fantasykomeedzjefilm út 1984 ûnder rezjy fan Ivan Reitman, mei yn 'e haadrollen Bill Murray en Dan Aykroyd. De titel betsjut "Spûkefangers". It ferhaal giet oer in trio eksintrike parapsychologen, dy't yn New York in bedriuw begjinne dat spûken oprommet. Fan 'e filmkritisy krige Ghostbusters rûnom lof en yn 'e bioskopen wie it in grut kommersjeel súkses. It waard de op ien nei meast opbringende filmproduksje fan 1984. De film waard nominearre foar twa Oscars en trije Golden Globes (wêrûnder de Golden Globe foar Bêste Film – Musical of Komeedzje) en wûn in BAFTA en in Saturn Award. Yn 2015 waard Ghostbusters tafoege oan it Amerikaanske Nasjonaal Film Register. It súkses fan 'e film wie ferantwurdlik foar it ûnstean fan in mediafranchise dy't ek Ghostbusters hjit. In ferfolchfilm, Ghostbusters II, kaam út yn 1989.
Plot
Peter Venkman, Ray Stantz en Egon Spengler binne heechlearaars yn 'e parapsychology oan 'e Universiteit fan Columbia yn New York, dêr't se har talizze op it bestudearjen fan it boppenatuerlike. Nei't se foar it earst in spûk sjogge yn 'e Iepenbiere Bibleteek fan New York, wurde se troch de rektor fan 'e universiteit ûntslein om't harren ûndersyk pseudowittenskiplik wêze soe. It trio beslút dêrop in eigen bedriuw op te rjochtsjen, "Ghostbusters", dat paranormaal ûndersyk en bestriding fan spûken oanbiedt. Harren haadkertier fêstigje se yn in leechsteande brânwachtkazerne, dêr't se heech technologysk, nukleêr oandreaun gereid foar it finzen setten fan ektoplasmatyske entiteiten ûntwikkelje. Se nimme in resepsjoniste anneks sekretaresse yn 'e tsjinst, Janine, mar mei klanten rint it by de Ghostbusters yn 't earstoan net stoarm.
Nei in boppenatuerlik foarfal yn har appartemint, wêrby't se wat wol in demoanyske hûn liek, oantrof yn har kuolkast, ropt selliste Dana Barrett de help yn 'e Ghostbusters. Se fertelt dat it wêzen ien inkeld wurd utere: "Zuul". Stantz en Spengler dogge dêr ûndersyk nei en ferdjipje harren ek yn 'e skiednis fan it appartemintekompleks dêr't Dana wennet. Venkman, dy't daliks in eachje op har hat, biedt oan om mei Dana nei har appartemint te gean om dat te ynspektearjen. Syn besykjen om har te ferlieden, rint lykwols op 'e non.
Koarte tiid letter wurde de Ghostbusters ynhierd troch it Sedgewick Hotel, wêrfan't de tolfde ferdjipping ûnfeilich makke wurdt troch in roppich, slimerich, grien spûk dat alle iten ferslynt. Mei't se yn 't foar harren gereid noch net test hawwe, warskôget Spengler syn beide maten om nea de streamen fan harren protoanewapens te krusen, mei't soks jammerdearlike, ja sels deadlike, gefolgen hawwe kinne soe. Nei't se by in efterfolging hast de hiele tolfde ferdjipping fan it hotel fernield hawwe, witte se it spûk einlings te fangen, wêrnei't se it yn in mei in ekto-omslutingsfjild omjûne romte ûnder de brânwachtkazerne stopje. Mei't boppenatuerlike aktiviteit yn New York en omkriten omraak oanboazet en de Ghostbusters de iennichsten binne dy't dêr wat tsjin begjinne kinne, reitsje de mannen meitiid bekend. Om klanten sitte se net mear ferlegen; krektoarsom, se kinne it wurk suver net mear oan. Dêrom nimme se in fjirde teamlid oan, de swarte Winston Zeddemore. Ynspekteur Walter Peck fan it Environmental Protection Agency (EPA), de Amerikaanske miljeuplysje, leaut lykwols net yn it boppenatuerlike. Hy beskôget de Ghostbusters dan ek as in groepke oplichters. Mei't er fermoedet dat se harren bedriuw as dekmantel brûke foar it stoarten fan gemysk ôffal ûnder de brânwachtkazerne, stjoert er oan op in ynspeksje fan it gebou, mar Venkman poeieret him ôf. Spengler is der ûnderwilens fan oertsjûge rekke dat der in ekstreme taname fan boppenatuerlike enerzjy op kommendeweis is, wylst de ynslutingsienheid ûnder de brânwachtkazerne as hast fol sit.
Venkman siket Dana op en ynformearret har dat Zuul, neffens de útkomsten fan it ûndersyk fan Stantz en Spengler, in Sûmearyske healgod wie, dy't in tsjinner wie fan Gozer, de stalferwikseljende god fan 'e ferneatiging. Venkman besiket it fannijs mei Dana oan te lizzen, mar sy hâldt him wer ôf, hoewol't har ferset liket ôf te broazeljen. As er foarstelt om tongersdeitejûn by har thús te kommen om 'e kwestje neier te bepraten, jout se ta. Oan it begjin fan dy jûn wurdt Dana, as se thús komt fan har wurk, geastlik beset troch Zuul. In selde entiteit beset har yrritante buorman Louis Tully. As Venkman delkomt, hâldt Dana út dat se "de Poartewachter" is. Underwilens wurdt Tully, dy't ûnder it útslaan fan wartaal troch de stêd doarme en oppakt is troch de plysje, by Spengler brocht. Hy seit dat er "de Kaaimaster" is, deselde dy't "de Poartewachter" by har thús ferwachte. Nei tillefoanysk oerlis liket it de Ghostbusters de baas en hâldt har beiden útinoar.
Krekt dy jûns keart Peck werom mei in rjochterlik befel om him de brânwachtkazerne ynspektearje te litten. Hy stiet derop om it ekto-omslutingsfjild fan 'e ynslutingsienheid út te setten, en hy lit Spengler, Stantz, Zeddemore en de krekt arrivearjende Venkman arrestearje wannear't sy har dêrtsjin fersette. As it omslutingsfjild útset wurdt, bart wat de Ghostbusters al foarsein hiene: alle spûken dy't se de lêste moannen fongen hawwe, komme wer frij, wat ta in hommelse ûntploffing liedt. Tully/De Kaaimaster ûntkomt ek en fynt syn paad nei hûs, dêr't er him by Dana/de Poartewachter jout en op it dak fan it appartemintekompleks úteinset mei in mysterieus ritueel. Yn 'e sel op it plysjeburo fertelle Stantz en Spengler oan Venkman en Zeddemore dat it flatgebou dêr't Dana en Tully wenje, ûntwurpen en boud is troch Ivo Szándor, de lieder fan in grizelige sekte dy't Gozer fereare, om te fungearjen as in soarte fan antenne. Dêrtroch wurdt spirituele enerzjy oanlutsen dy't it foar Gozer mooglik meitsje sil om troch te kringen ta de moderne wrâld om 'e Ein fan 'e Tiden yn it lieden.
Troch it frijlitten fan alle spûken is der ûnderwilens yn New York in boppenatuerlike gaos útbrutsen. Boargemaster Clotch lit de Ghostbusters út 'e sel helje en by him bringe om harren oandiel yn 'e problemen te efterheljen. Dat jout Venkman de kâns en praat op him yn, wêrby't er der op slûchslimme manear op wiist dat it yn syn foardiel is om harren gean te litten. As se echt sjarlatans binne, dan sil dat wol blike en kinne se gewoan wer fêstset wurde, mar as it harren slagget en bêdzje it spul del, dat hat Clotch miljoenen stimberjochtige kiezers it libben rêden. Ynspekteur Peck, dy't ek oanwêzich is, kantet him o sa oan tsjin 'e frijlitting fan 'e Ghostbusters, mar de boargemaster lit him út syn kantoar smite en jout de Ghostbusters alles dêr't se ferlet fan hawwe.
De Ghostbusters kringe it appartemintekompleks fan Szándor binnen, dat it sintrum fan alle boppenatuerlike aktiviteit yn 'e stêd liket te wêzen. Op it dak treffe se Dana en Tully oan, dy't feroare binne yn in pear demoanyske hûnen en in poarte nei in oare diminsje iepenje foar Gozer. De god fan 'e ferneatiging ferskynt yn 'e foarm fan in jonge frou en falt de Ghostbusters oan, mar wurdt wei as se weromslaan sille. Har lichemsleaze stim hjit it kwartet lykwols om "de foarm fan 'e ferneatiger" te kiezen. Venkman warskôget de oaren dat se nearne oan tinke moatte, mar Stantz komt sûnder erch in dierbere bedriuwsmaskotte út syn jonkheid yn 't sin, wêrnei't Gozer op 'e nij ferskynt yn 'e foarm fan in reuseftige Stay Puft Marshmallow Man en de stêd begjint te ferdylgjen.
Spengler ornearret dat de noch altyd iepensteande diminsjepoarte twa kanten út wurkje kin. Hy tinkt dat alle boppenatuerlike enerzjy dêr't Gozer gebrûk fan makket, weromsûgd wurde sil nei de diminsje dêr't it wei komt as se de streamen fan harren protoanewapens kruse, ek al hat er dat earder op it strangst ûntret. As de Ghostbusters dogge wat Spengler foarstelt, wurdt Gozer yndie ferballe nei it plak dêr't se wei kaam, wat resultearret yn 'e ûntploffing fan 'e Stay Puft Marshmallow Man, sadat eltsenien ûnder it ektoplasma komt te sitten. Nei't de diminsjepoarte ticht giet, feroarje de beide demoanyske hûnen yn holle stânbylden, dy't troch de Ghostbusters stikken slein wurde om Dana en Tully te rêden, dy't yn it binnenste fêstsitte. De Ghostbusters ferlitte it swier skansearre appartemintekompleks en wurde op 'e strjitte troch de New Yorkers ynhelle as helden.
Produksje
Ghostbusters wie oarspronklik it privee-projekt fan akteur Dan Aykroyd, dat berne waard út syn fassinaasje foar en leauwe yn it boppenatuerlike. Dat hied er trochkrigen fan syn heit (dy't it boek A History of Ghosts skreau), syn mem (dy't sei dat se spûken sjoen hie), syn pake (dy't eksperimintearre mei radio's om mei de deaden yn kontakt te kommen) en syn oerpake (dy't in ferneamd spiritist wie). Yn 1981 lies Aykroyd yn The Journal of the American Society for Psychical Research in artikel oer parapsychology en kwantumfysika, dat him it idee joech om spûken te fangen en op te sluten. Hy skreau doe in senario oer in trio spûkefangers (Aykroyd sels, syn freon John Belushi en in personaazje dat bedoeld wie foar Eddie Murphy). Yn dat skript reizgen se troch de tiid en belibben aventoeren wêrby't se boppenatuerlike bedrigings fersloegen.
Nei it hommels ferstjerren fan Belushi yn 1982 rûnen Aykroyd syn plannen op 'e non. Om't filmstudio Columbia Pictures syn senario finansjeel ûnferfilmber fûn, waard Harold Ramis derby frege om Aykroyd te helpen it skript te werskriuwen foar wat Ghostbusters wurde soe. It ferhaal kaam doe fan begjin oant ein yn New York te spyljen en waard reälistysker makke. Ivan Reitman ferfolle de funksjes fan sawol regisseur as filmprodusint. De produksjemaatskippijen wiene Columbia-Delphi Productions en Aykroyd syn studio Black Rhino. Foar de film wie in budget beskikber fan $25 oant 30 miljoen. Dat jild waard foar it meastepart útjûn oan special effects; Ghostbusters wie de earste komeedzjefilm dy't dêr yngeand gebrûk fan makke. Der waard safolle oan bestege dat de studiobazen by Columbia senuweftich waarden, mei't se net folle fidúsje yn it súkses fan 'e film hiene. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan László Kovács, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Elmer Bernstein.
Distribúsje
De distribúsje fan Ghostbusters waard fersoarge troch Columbia Pictures. De film gie op 7 juny 1984 yn Los Angeles yn premiêre en iepene dêrnei op 8 juny yn 'e Amerikaanske bioskopen. It byhearrende soundtrackalbum ferskynde omtrint deselde tiid by platemaatskippij Arista Records. Ghostbusters waard yn oktober 1985 útbrocht as VHS-keapfideo en kaam yn 1999 foar it earst út op dvd en yn 2009 foar it earst op blu-ray. Yn 'e bioskopen ûnderfûn Ghostbusters benammen konkurrinsje fan 'e horrorkomeedzje Gremlins en de aventoerefilm Indiana Jones and the Temple of Doom, dy't dêr tagelyk draaiden.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige Ghostbusters oer it algemien loovjende resinsjes. Sa parte Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times de film 31/2 fan 4 stjerren ta. Hy helle Ghostbusters oan as in seldsum foarbyld fan in súksesfolle kombinaasje fan special effects en komyske dialooch. Ek murk er op dat yn 'e film de special effects de aktearprestaasjes fan 'e cast tsjinje en net oarsom. Yn 'e Deseret News priizge Christopher Hicks de talinten fan regisseur Ivan Reitman, mar hy fûn de klimaktyske striid fan 'e Ghostbusters mei in Sûmearyske god op it dak fan 'e wolkekliuwer "oerdreaun" en klage dat de film dêr syn fermaaklikens ferlear. Janet Maslin fan The New York Times wie dat mei him iens; neffens har wurke Ghostbusters it bêste yn 'e lytsskalige spûkefangerssênes.
Peter Travers skreau yn it tydskrift People dat er Ghostbusters nettsjinsteande "toilethumor en flauwe fisuele grappen" beskôge as "ûnwjersteanbere ûnsin". Yn Time omskreau Richard Schickel de special effects yn 'e film as "suterich", mar neffens him wie dat mei sin sa dien by wize fan parody fan oare spûkefilms. Hy konkludearre dat eltsenien dy't by de produksje fan Ghostbusters belutsen west hie, lof takaam foar "tinken op in grutte komyske skaal". De resinsinten wiene konsekwint yn harren lof foar it aktearjen fan Bill Murray. Sa skreau Gene Siskel fan 'e Chicago Tribune dat Murray's syn komyske feardichheden de "saaie special effects" goedmakken. Yn it blêd The New Yorker fûn Pauline Kael lykwols dat it swakke plak fan 'e film it spyljen fan 'e oare akteurs wie: hja woe hawwe: "Op Murray syn dialooch komt gjin wjerwurd."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat Ghostbusters in tige heech goedkarringspersintaazje fan 97%, basearre op 72 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "In oansteklik fermaaklik mingsel fan special effects en komeedzje, wêrby't de op hilaryske wize mei in stielen gesicht spile rol fan Bill Murray [it hichtepunt is]." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet Ghostbusters in goedkarringspersintaazje fan 71%, basearre op 8 resinsjes.
Tsjintwurdich wurdt Ghostbusters oer it algemien beskôge as ien fan 'e ynfloedrykste komeedzjefilms aller tiden. Yn 2015 waard Ghostbusters troch de Amerikaanske Library of Congress útornearre foar preservaasje foar de ivichheid yn it Nasjonaal Film Register, omreden fan fan kultureel, histoarysk en/of estetysk belang.
Prizen
Yn 1985 waard Ghostbusters nominearre foar 2 Oscars, yn 'e kategoryen bêste special effects (ferlern fan Indiana Jones and the Temple of Doom) en bêste orizjinele liet, Ghostbusters fan Ray Parker jr. (ferlern fan I Just Called to Say I Love You fan Stevie Wonder út 'e film The Woman in Red). By de Golden Globes waard Ghostbusters datselde jiers nominearre foar 3 prizen: bêste film – musical of komeedzje (ferlern fan Romancing the Stone), bêste akteur yn in musical of komeedzjefilm foar Bill Murray (ferlern fan Dudley Moore yn Micki & Maude) en bêste orizjinele liet foar Ghostbusters fan Ray Parker jr. (op 'e nij ferlern fan I Just Called to Say I Love You fan Stevie Wonder).
Ghostbusters wûn wol de BAFTA, de wichtichste Britske filmpriis, yn 'e kategory bêste orizjinele liet (foar Ghostbusters), hoewol't de BAFTA foar bêste special effects, dêr't de film ek foar nominearre wie, nei Indiana Jones and the Temple of Doom gie. Fierders wûn Ghostbusters de Saturn Award foar bêste fantasyfilm.
Mediafranchise
It grutte súkses fan Ghostbusters soarge foar it ûntstean fan 'e mediafranchise dy't ek Ghostbusters hjit. Dy bestiet anno 2023 út twa ferfolchfilms (Ghostbusters II út 1989 en Ghostbusters: Afterlife út 2021), de mislearre reboot mei froulike haadpersoanen Ghostbusters út 2016, twa tekenfilmsearjes, ferskate soundtrackalbums, in stikmannich fideospultsjes, in rollespul en inkele strips.
Each
thumb|250px|Bûtenste sichtbere dielen fan it minsklike each It each is in sintúch dat gebrûk makket fan ljocht om in byld troch te jaan nei de harsens.
Chicago blues
thumb|150px|Muddy Waters Chicago blues is in foarm fan bluesmuzyk fan de 1930-er jierren ôf ûntstien yn Chicago troch elektryske fersterking, slachwurk, piano, basgitaar en somtiden saksofoan ta te foegjen oan de ynstrumintaasje fan de tradisjonele Delta blues. Chicago blues is in suske fan de lytsere stedsbluesstreaming Detroit blues en foarrinner fan de betide Rock and roll.
Muddy Waters wurdt sjoen as de wichtichste muzikant fan dizze streaming.
Akkrum Ald en Nij
Stichting Akkrum Ald en Nij is de histoaryske feriening fan Akkrum. Organisearret ek de optocht mei Palmpeaske. Oer it libben fan en wurk fan Akkrumer doarpsdichter W.J. Koopmans joech Ald en Nij in boek út.
Atletyk op de Olympyske Simmerspullen 1920
De Olympyske Simmerspullen 1920, ek wol de VIIe Olympiade neamd waarden yn 1920 yn Antwerpen, Belgje hâlden. It atletyk waard hâlden yn it Olympisch Stadion. De maraton tidens dizze Spullen waard de langste maraton út de skiednis der waard troch de maratonrinners in ôfstân fan 42 km en 750 meter ôflein. It ûnderdiel Gewichtsmite stie foar de twadde en lêste kear sûnt de Spullen fan 1904 op it programma ek dizze kear waard der goait mei in gewicht fan 25,4 kg.
Olympisch Stadion
It Olympisch Stadion waard boud yn 1920 en hie doe plak foar 12.771 taskôgers.
Medaljespegel
De top tsien fan lannen dy't by it atletyk medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1920
East-Flylân
thumb|right|300px|Lizzing fan East-Flylân East-Flylân is it ienigste doarp fan de gemeente Flylân op it waadeilân Flylân. Sa't de namme al oanjout leit it oan de eastkant fan Flylân.
Skiednis
Oant yn de 13e iuw foarme it gebiet fan West-Flylân ien gehiel mei Aailân en de Moerweard, dy't fan belang wiene foar lânbou en fiskerij.
Fanwege de kultuerhistoaryske wearde fan steds- en doarpsgesichten fan East-Flylan, is it dorp yn 1971 oanmerkt as beskerme doarpsgesicht. Yn it doarp steane û.o. 39 gebouwen dy't ta monumint ferklearre binne. Bysûnder is it santjinde-iuwske Nikolaastsjerkje en it sechtjinde-iuwske hûs op nûmer 99, sûnt 1956 it kultuer histoarysk Museum Tromp's Huys. Dêrfoar wie dit it wenhûs mei atelier fan de Noarske skilderesse Betzy Akersloot-Berg. It gebou waard yn it ferline brûkt troch de kommissarissen fan de Admiraliteit. Yn de Doarpsstrjitte stiet ek de eardere seefeartskoalle, no Hotel de Wadden.
Op Flylân bestie ea in twadde doarp mei de namme West-Flylân. Dit doarp waard yn 1736 troch de see oerstreamd. It moat in ein noardwest fan de Flyhors lein hawwe. East-Flylân, dat al yn 1245 bestie, leit yn de lijte fan it Fjoerboetsdún. Fan de ein fan de 16e iuw makke it doarp in bloeitiid troch dy't oant de 19e iuw troch gie. Dit kaam troch de geunstige lizzing oan in beskutte ree, dy't hieltyd mear brûkt waard troch it tanimmende frachtferkear nei de koloanjes fan de Republyk fan de Sân Feriene Nederlannen.
Museums
Flylân hat trije museums:
Fjoertoer
De fjoertoer fan Flylân stiet ek yn East-Flylân, op it heechste punt ( +40 meter ) fan Flylân: it Vuurboetsduin. De reade fjoertoer is 54 meter heech wurdt ek wol  Vuurduin of  Reade kabouter neamd. De fjoertoer is fan getten izer en it jout in wyt ljocht. dat wol 40 km fier skine kin. Flylân hat sûnt 1836 in fjoertoer. Yn 1986 is der in nije koepel op komd omdat it izer begûn te rustkjen en sadwaande lekkaazje ûntstie.
Strjitten op Flylân
Alle strjitten op Flylân.
Pecos Bill
Pecos Bill (útspr.: [ˈpeːkoʊs ˈbɪl], likernôch " pee -koos bil ") is in legindaryske cowboy út 'e folkloare fan 'e súdwestlike Feriene Steaten, dy't libbe hawwe soe yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw, de tiid fan it Wylde Westen. Hy stiet bekend om alderhanne ekstreem oerdreaune aventoeren en absurde eksploaten dy't ferlykber binne mei de ferhalen oer de bekende Dútske baron von Münchhausen yn Jeropa. Sa soe Pecos Bill de Rio Grande groeven hawwe en mei syn lasso in tornado fongen hawwe. Folkloristen binne fan betinken dat de ferhalen oer Pecos Bill gjin "natuerlike" folksferhalen wiene, mar dat de earsten betocht waarden troch Tex O'Reilly, dy't se yn 1917 yn The Century Magazine publisearre as wiene it echte folksferhalen. Neitiid begûnen de ferhalen in eigen libben te lieden en waarden se yndie folkloare.
Hinkeljen
thumb|Hinkeljen Hinkeljen is in âld bernespultsje dat yn in soad lannen op in soad ferskillende hinkelhokken (hinkelbanen) mei ferskillende spulrigels spile wurdt. Der binne hinkelhokken mei 8 nûmers, mar ek wol mei 10, it kin yn de foarm fan it ôfbyld mar ek wol yn de foarm fan in slakkehûs. It kin mei twa spilers tagelyk dien wurde mar ek wol mei mear. Ynstee fan in stientsje kin ek in stikje hout, in stik lead of in oar foarwerp brûkt wurde.
Spulrigels
thumb|right|Foarbyld fan in hinkelfek De spulrigels binne tige ûngelyk, bern betinke se faak sels. Der bestiet bygelyks in fariant wêrby't it stientsje alle kearen mei de foet foarút skopt wurde moat. Hjirûnder in foarbyld fan in hinkelhok mei spulrigels:
Pecos Bill
Unststeansskiednis
De ierst bekende ferhalen oer Pecos Bill waarden fan 1917 ôf yn it tydskrift The Century Magazine publisearre troch Edward "Tex" O'Reilly en yn 1923 sammele en werútjûn as de ferhalebondel The Saga of Pecos Bill. O'Reilly hold út dat de ferhalen diel útmakken fan in tradysje fan mûnlinge oerlevering dy't weromgie op 'e cowboys yn Teksas, Nij-Meksiko en Arizona ûnder de kolonisaasje fan it Wylde Westen yn 'e twadde helte fan 'e njoggentjinde iuw. Lange tiid waard dat foar sûkerswiet oannommen. Doe't folklorist Richard M. Dorson dy bewearing yn 1977 ûndersocht, ûntdiek er lykwols dat O'Reilly de earste ferhalen oer Pecos Bill sels út 'e tomme sûgd hie, en dat lettere skriuwers oer itselde personaazje út it wurk fan O'Reilly liend of sels nije ferhalen optocht hiene. Geandewei de tweintichste iuw wie de syklus om Pecos Bill hinne dus folkloare wurden, hoewol't it dat fan oarsprong net wie.
O'Reilly wie letter mei-auteur fan in krantestrip mei striptekener Jack A. Warren (ek bekend as Alonzo Vincent Warren), dy't tusken 1929 en 1938 yn ferskate Amerikaanske kranten ferskynde. Doe't O'Reilly yn 1946 ferstoar, sette Warren útein mei in nije strip, dy't er Pecos Pete neamde. Dy gie oer in ferlykber figuer as Pecos Bill, dy't lykwols in klap op 'e plasse krigen hie dêr't er ûnthâldsferlies fan oprûn hie. Yn 1948 wie Pecos Bill foar it earst op it wite doek te sjen, doe't Walt Disney in segmint fan 'e lange tekenfilm Melody Time oan him wijde. Letter waard syn rol yn 1985 fertolke troch Steve Guttenberg yn in ôflevering fan 'e tillefyzjesearje Tall Tales & Legends en yn 1995 troch Patrick Swayze yn 'e film Tall Tale.
Fiktive biografy
Neffens de measte ferhalen soe Pecos Bill yn 'e 1830-er jierren berne wêze yn eastlik Teksas. Guon ferzjes wolle hawwe dat er berne waard yn 1845, it jiers dat Teksas in steat fan 'e Feriene Steaten waard. As poppe reizge er mei syn âldelju en bruorren en susters nei it westen as ûnderdiel fan 'e kolonisaasje fan 'e westlike helte fan Noard-Amearika troch de blanken. Underweis rûgele er yn 'e neite fan 'e rivier de Pecos lykwol ûngemurken út 'e kapwein. Hy waard fûn troch prêrjewolven, dy't him yn harren ridel opnamen en grutbrochten. Jierren letter fûn syn broer him werom en wist mei muoite Pecos Bill derfan te oertsjûgjen dat er gjin prêrjewolf wie.
Bil groeide op en waard cowboy. En net samar ien, mar de bêste cowboy fan it Wylde Westen. As lasso brûkte er in rattelslange dy't Shake ("Skodder") hiet. Syn hynder hiet Widow-Maker ("Widdomakker") om't it de earste en meast beruchte searjemoardner fan Teksas wie, dy't in spoar fan deade beriders troch de hiele steat efter him litten hie foar't er befreone rekke mei Pecos Bill. Neffens guon ferhalen beried Bill ek wol ris in poema ynstee fan in hynder. Syn favorite iten wie dynamyt.
Bill ferrjochte ferskate sterke staaltsjes; sa fong er ris in tornado mei syn lasso. Doe't hy en Widow-Maker ris yn 'e woastyn fersyld rekken en ferlet hiene fan drinkwetter, loste er harren probleem op troch in stôk te pakken en de Rio Grande te graven. In oare kear, doe't hiele Teksas ûnder in freeslik drûchte suchte, ried Bill nei Kalifornje, dêr't er mei syn lasso in tongerwolk fong en mei werom sleepte nei Teksas. Doe begûn it dêr te reinen en wie it dien mei de drûchte. Mar Bill hie him fersjoen op 'e grutte fan 'e wolk, dat it reinde safolle dat in grutte dobbe besuden Teksas folrûn. Sa ûntstie de Golf fan Meksiko. Bill wie ek ferantwurdlik foar it útbrekken fan 'e Kalifornyske Goudkoarts, dy't ûntstie doe't er in binde feedieven in wan bruien joech en harren har gouden follings út 'e mûle sloech, dy't doe oer de heuvels fan Kalifornje fersille rekken.
Pecos Bill hie in faam dy't Slue-Foot Sue hiet. Hy seach har foar it earst doe't er mei de prêrjewolven fan syn âlde ridel oan it fiskjen wie, wylst sy in grutte marfal de Rio Grande del ried. Hy stike om har en die ferskate ûnwierskynlike dingen om yndruk op har te meitsjen. Sa skeat er by nacht ris alle stjerren út 'e loft útsein ien, dy't de Lone Star ("Ienlike Stjer") op 'e flagge fan Teksas waard (dat dêrom ek wol de Lone Star State neamd wurdt). Uteinlik die Bill oan Sue in houliksoansiik, en sy joech him tawurd.
Ofhinklik fan 'e ferzje fan it ferhaal woe Sue foar, ûnder of nei de trouwerij Widow-Maker beride. De hynst, dy't jaloersk wie dat er Bill net mear foar himsels hie, bokte Sue út it seal. Sy kaam del op har cul de Paris*, dy't har wer omheech fearre. Sa begûn se hieltyd heger te stuiterjen, oant se har holle op 't lêst stompte oan 'e moanne. Yn ien ferzje fan it ferhaal fong Bill har op mar waard doe meiskuord. Harren freonen en kunde mienden dat se earne oars hinne stuitere wiene, mar eins wiene se op 'e moanne bedarre, dêr't se noch lang en lokkich libben. * ) In cul de Paris of "falske stút" wie in moadeferskynsel wêrby't it efterwurk fan froulju aksintuëarre waard troch dat mei ekstra stof, suver in soarte fan kjessentsje, omheech te bringen.
Ferskate oare ferzjes fan dat ferhaal geane sa:
De Trouwe Waghter
thumb|right|De Trouwe Waghter De Trouwe Waghter is in wipmole ten easten fan it doarpke Tienhoven (Stichtske Fecht) yn de Utert.
De mole waard yn 1832 boud as ferrfanging fan twa âldere moles dy't op in oar plak it wetterskip Breukelerfean bemealden. Troch turfwinning en it ûntstean fan de Loasdrechtske Plassen waard bemealing yn it eastlike gedielte fan de polder needsaaklik en ferriisde dizze mole. Oant 1948 hat de mole de polder bemeald middels in skeprêd. Yn 1950 gie de mole oer yn partikuliere hannen en waard it binnenwurk útbrutsen en waard de mole as wykeinferbliuw ynrjochte. Yn 1960 kaam de mole yn hannen fan Natoermonuminten dy't de mole yn 1970 draairee restaurearje liet. Sûnttiids is de mole op frijwillge basis sa no en dan draaiend te bewonderjen. Yn 2008 hat der werstelwurk west oan dit ryksmonumint. De molen hat roeden mei in lingte fan mear as 20 meter dy't in âldhollânsk stekwurk mei seilen hawwe.
Namme
De mole hat de namme De Trouw Waghter sûnt de Twadde Wrâldoarloch. Dy namme krige de mole troch de rol dy't de mole foar ûnderdûkers spile hat. De destiidske moolner joech middels ferskate wjukstannen sinjalen troch.
Svetlana Zjoerova
Svetlana Sergejevna Zjoerova (Pavlovo-na-Neve, 7 jannewaris 1972) is in earder Russysk reedrydster.
Sy die trettjin kear mei oan it Wrâldkampioenskip Sprint en fjouwer kear oan de Olympyske Winterspullen (yn 1994, 1998, 2002 en 2006). Sy waard by dizze kampioenskippen ien kear wrâldkampioen, en ien kear Olympysk kampioen. Nei it seizoen fan 2007 hold Svetlana Zjoerova op mei it reedriden op heech nivo.
Elvis Presley
Elvis Aaron Presley (Tupelo (Mississippy), 8 jannewaris 1935 – Memphis (Tennessee), 16 augustus 1977) wie in Amerikaansk sjonger, akteur en sekssymboal. Hy sette yn 1954 as njoggentjinjierrige útein mei in muzikale karriêre, en wie in iere fertsjintwurdiger fan it rock and roll-sjenre. Syn enerzjike fertolkings fan lieten en syn seksueel provokative styl fan optreden makken him mank de jongerein sa populêr, dat er meitiid bekend kaam te stean as de King of Rock and Roll. Foar de âldere generaasjes wied er in folle kontroversjeler figuer. Nettsjinsteande dat, hie Presley in ûnbidich grutte ynfloed op 'e ûntwikkeling fan 'e popmuzyk yn 'e tweintichste iuw, net inkeld yn 'e Feriene Steaten, mar yn 'e hiele wrâld. Hy wûn trije Grammy Awards en krige al mei 36 jier de Grammy Lifetime Achievement Award, in oeuvrepriis, taparte. Doe't er âlder wie, rekke er ferslave oan pinestillers. Yn 1977 kaam er hommels te ferstjerren doe't er 42 jier wie, wat tige by tige bydroech oan 'e mytefoarming om syn persoan hinne. Noch altyd binne der fans dy't stiiffêst leauwe dat Presley noch libbet.
Jonge jierren
Elvis Aaron Presley waard berne yn in lyts húske op Saltillo Road yn Eastlik Tupelo. Hy wie de jongste fan in twilling, mar syn broerke Jesse Garon komt dea op de wrâld. Jesse Garon wurdt de oare deis begroeven op it Priceville begraafplak yn Tupelo. Elvis wie de soan fan Vernon Elvis Presley en Gladys Love Smith; beide âlden kamen út in ienfâldige húshâlding. De Presleys libben yn earmoede, it ienichste fersetsje foar harren wie op besite gean by famylje en nei tsjerke gean. De famylje giet nei tsjerke by de First Assembly of God.
Op 3 oktober 1945 die de jonge Elvis mei oan in talintejacht op de jierlikse Mississippi–Alabama Fair and Dairy Show. Hy einige op in twadde plak. Meidat syn heit in soad fan hûs wie krige Elvis in sterke bân mei syn mem. Op 8 jannewaris 1946 krige Elvis op syn jierdei in gitaar fan syn âlden. Syn omke Vester learde him it gitaarspyljen. Yn de tiid dat Elvis syn earste muzyknoatsjes spile kaam de beppe fan Elvis ek by de Presleys te wenjen. It wie ekstra mage dy't fold wurde moast. Yn dy perioade kaam Elvis in soad yn oanrekking mei ferskillende soarten muzyk. De Presleys wennen flakby in swarte wyk en Elvis makke sa kennis mei de Blues. Elvis wie ek regelmjittich te finen by tsjerketsjinsten. Dy ferskillende ynfloeden hienen harren ynfloed op yn syn muzyk. thumb|Elvis yn de klip fan Jail house rock Yn septimber 1948 ferhuzen de Presleys. Se gongen nei Memphis; se foenen dêr in tydlik plak om te wenjen. Elvis makke syn skoalle ôf op de Humer Jr. High. Yn 1949 krigen de Presleys in fêst wenplak. Se krigen in appartemint yn Lauderdale Courts op Winchester Avenue. Mem en Elvis namen in bybaan om alles betelje te kinnen. Mem gie út wurkjen as servearster en Elvis as steward yn in teäter. Meidat Elvis oant hiel let yn 'e nacht wurkje moast, foel er op skoalle gauris yn sliep. Dêrom liet syn mem him wer ophâlde mei wurkjen. Elvis wie op skoalle in bysûndere jonge. It jild dat er hie waard bestege oan opfallende klean. Ek hie Elvis útsûnderlik lang hier foar dy tiid. Op skoalle waard er narre. Gelokkich krige er in maat dy’t holp om it narjen te stopjen. Delbert West waard op dy manier in maat foar it libben. Op 3 juny 1953 helle Elvis syn diploma. Fuort de folgjende deis begûn er by de Parker Machinists shop.
It begjin
De earste dagen yn de studio woe it net echt slagje. De muzyk dy’t se spilen wie net fernijend. Oant Elvis in tal ferskes yn in heger tempo song. Troch it hegere tempo ûntstie der in nije muzykstyl. It wie in mingeling fan swarte en blanke muzyk. Op 19 july 1954 waard de single `That's allright` en `Blue moon of Kentucky` offisjeel útbrocht. It earste konsert dat se joegen wurdt in grut sukses. It publyk waard entûsjast.
It hichtepunt
It gie doe hurd mei de karriêre fan Elvis. Hy moete Kolonel Tom Parker, dy't berne wie as Nederlanner en dy't Dries van Kuijk hiet. Dy man waard op 15 augustus syn manager en soe dat de rest fan syn libben bliuwe. Op 20 novimber tekenet Elvis in kontrakt foar 35.000 dollar. Elvis waard hieltyd bekender. Hy kaam ferskillende kearen op de telefyzje. Op 6 april 1956, by it ferske ‘Hound Dog’ gongen alle remmen los. Alle minsken yn it hiele lân seagen de ferneamde heupbewegingen fan Elvis. De measte jongelju fûnen it geweldich, mar âlderen fûnen it in skande. Der wienen sels prysters dy't in banflok útsprutsen. Dat hâld Elvis net tsjin om in film op te nimmen. Op 23 augustus 1956 naam er de film: `Love me Tender` op. It wie it begjin fan in hiele rige films. thumb|left|200px|Graceland Yn maart 1957 koft Elvis Graceland. Yn dy perioade krige Elvis in oprop foar it leger. Elvis fûn dat mar neat. Hy wie bang dat sa'n ûnderbrekking de ein is fan syn karriêre betsjutte soe. Mar hy moast wol. Hy waard dan soldaat nûmer 53310761. Yn augustus waard syn mem siik. Hy krige noedferlof. Hy bleau twa dagen by syn mem. It like doe wat better mei har te gean. Dêrom gie Elvis nei Graceland om wat ta rêst te kommen, mar dy nacht ferstoar syn mem op 46-jierrige leeftyd. Nei de begraffenis moast Elvis it leger wer yn. Koart dêrnei waard bekend makke dat Elvis oerpleatst waard nei Dútslân. Yn Dútslân moete er Priscilla Ann Beaulieu dy't krekt 14 jier wie. Dochs makke it famke in grutte yndruk op him. Sân jier letter frege hy har om my him te trouwen en sy sei ja. Op 1 maaie 1967 trouden se. Yn de tuskentiid koft Elvis in Ranch krekt oer de grins fan Mississippi, mar it wie mar inkele kilometers fan Graceland ôf. Hy koft de ranch sadat er syn nije hobby útoefenje koe: hynsteride. Op 1 febrewaris 1968 krigen se in dochter. De dochter waard Lisa Marie Presley neamd.
Come back
Elvis hie al mear as acht jier net mear live optreden. Hy wie dan ek senuweftich doe't er foar it earst wer optrede moast. Syn earste optreden wie op de N.B.C. It wie in grut súkses. Elvis wie wer hielendal werom. In fjouwer wike tiid joech er 57 konserten. Elvis hie it iene súkses nei it oare súkses. Mar it houlik mei Pricilla wie net mear wat it west hat. Pricilla woe dan ek skiede.
De ein komt
Ein oktober 1973 waard Elvis opnommen yn it sikehûs fan Memphis. Hy hie in longûntstekking en in útsette dikke term en dêrby kaam: hy hie ek noch Hepatitis. Yn jannewaris 1975 waard Elvis wer opnommen, dit kear foar problemen mei syn lever. Yn de tuskentiid waard Elvis ek noch opnommen omdat er finaal ynein wie.
Yn in heech tempo fleach Elvis fan steat nei steat en fersoarge alle moanne tsientallen konserten. It brûken fan ‘uppers’ en ‘downers’, wie foar Elvis hiel gewoan. Elvis wie ferslaafd rekke oan de medisinen. Elvis sliepte faak oerdeis, neidat hy dêr wat foar ynnommen hie. En as hy dan wer wekker wie (dêr't dan ek wer medisinen oan te pas kamen), dan iet er him hielendal sêd mei fet iten. Meastal bestiene de dagen foar Elvis yn dizze perioade út net mear as yn syn badjas sitte, op de wc trochbringe en religieuze boeken lêze. Undertusken joech er opdracht om konserten te organisearjen. Elvis gie allinnich noch de doar út om op te treden.
Syn dea
thumb|right|200px|Elvis syn grêf op Graceland. Elvis ferstoar op 16 augustus 1977 yn Memphis, offisjeel troch in hertoanfal. Mar út lettere autopsy docht bliken dat yn it lichem meardere spoaren sieten fan ferskillende pillen. Hy wie wierskynlik deagong oan in oerdoasis.
Nei syn dea
Elvis waard earst begroeven yn in famylje-mausoleum op Forest Hill Cemetery, mar nei in besykjen ta ûntfiering waarden syn lichem en dat fan syn mem nei Graceland brocht. Elvis syn grêf wie al gau in beafeartsoard. Yn 1982 is Graceland iepensteld foar it publyk. Alle jierren komme der mear as 600.000 minsken op besite. Yn 2006 is Graceland troch de Amerikaanske oerheid beneamd ta National Landmark.
Fiifentweintich jier nei syn dea stiet de muzyk dy’t Elvis makke hat nog altyd yn 'e belangstelling. It nûmer "A litte les conversation" krige fan Junkie XL in remake. Dat nûmer hat yn grutte dielen fan de wrâld op nûmer ien stien yn de hitlisten.
Oranjekoeke
Oranjekoeke is in Fryske spesjaliteit, in traktaasje by bysûndere gelegenheden.
Kleur
De namme oranjekoeke jout gauris wat betizing om't de koeke rôze is troch de glazuer. Oranje ferwiist lykwols nei dy stikjes sinesappelskyl (snipels) dy't yn 'e koeke meibakt wurde. Ut en troch wurde der oranjekoeken makke dy't wier oranje binne. Dat hat dan almeast in ferbân mei it Keningshûs.
Untwikkeling
Yn de earste helte fan de 20e iuw wie dit in rûne koeke, sûnder folling of krêm. Yn it midden fan de iuw is der in krêmfersiering opkaam, en sûnt de santiger jierren wurdt de koeke almeast folle mei spiis. Dy selde tiid is de krêm foar it meastepart ferfongen troch slachrjemme. Ek is de foarm no gauris rjochthoekich. De feroarings hawwe al gefolgen hân foar de hâldberens: de koeke sels kin moannen hâlde, mar fral de krêm en slachrjemme wurde gau ferkeard.
Traktaasje
De koeke wurdt opdield yn stikjes, likernôch sa grut as in taartsje, en oanbean by de kofje of tee. Eartiids wie dit in koeke fral foar op in trouwerij, mar no is it in wat gewoanere traktaasje wurden.
Grutste koeke
De aldergrutste oranjekoeke ea, is op 27 maaie 2006 makke troch de bakkers fan Snits. Hja bakten in koeke fan 117,5 kante meter.