cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ten Years After (band)
Skiednis
De band is oprjochte troch sjonger en gitaarspiler Alvin Lee (de artystenamme fan Graham Barnes) en basgitarist Leo Lyons. Letter kamen Ric Lee (drums) en Chick Churchill (toetsynstruminten) der ek by en de namme fan de band waard feroare yn Ten Years After. Hja spylje blues en rock muzyk, mar ek wol lange jazzy ymprovisjaasjes. Op it Woodstock Festival yn augustus 1969 spilen hja ûnder oaren in lange ferzje fan it rock’n roll numer I’m going home wêryn ’t Alvin Lee noch ris oantoande dat er net om ‘e nocht de fluchste gitarist fan de wrâld neamd waard. It lied stiet ek op it live-album “Undead” út 1968 en waard harren bekendste numer. It stiet alle jierren yn de boppeste helte fan Radio 2 Top 2000.
Alpineskyen op de Olympyske Winterspullen 2006
De Olympyske Winterspullen 2006, ek wol de XXe Olympiade neamd, waarden yn 2006 hâlden yn de Italjaanske stêd Turyn fan 10 oant en mei 26 febrewaris. It alpineskyen hie plak op de San Sicario Fraiteve.
Medaljespegel
De top-8 fan lannen dy't by it alpineskyen medaljes wûn ha tidens de Olympyske Winterspullen fan 2006.
Martinus Nijhoff Fertaalpriis
De Martinus Nijhoff Fertaalpriis is in priis dy't alle jierren útrikt wurdt foar de bêste oersetting fan in literêr wurk út of nei it Nederlânsk.
Skiednis
De priis waard yn 1953 ynsteld troch it Prins Bernhard Kultuerfûns ta oantins fan de dichter-oersetter Martinus Nijhoff (1894-1953). Tusken 1955 en 1960 waard de priis ôfwikseljend takend foar oersettingen út in frjemde taal yn it Nederlânsk en oarsom. Fan 1961 oant 1963 waard de priis alle jierren jûn foar beide soarten fertalings. Sûnt 1993 wurdt de priis ienris yn de trije jier takend foar oersettingen út it Nederlânsk yn in frjemde taal en twa kear yn de trije jier foar oersettingen yn it Nederlânsk út in frjemde taal.
De priis bestiet út de Martinus Nijhoff Fertaalpriis Peinje en in jildbedrach fan € 35.000 en is dêrmei de wichtichste Nederlânske fertaalpriis.
De yn 1999 ta Prins Bernhard Cultuurfonds omneamde organisaasje rikte de priis yn 2005 en 2015 út oan twa literêre fertalers by gelegenheid fan syn 65-jierrich en 75-jierrich jubileum.
Priiswinners
Sjoch it artikel yn de Nederlânsktalige Wikipedy, hjir
Cornelis Gemma
thumb|Cornelis Gemma
Tycho Brahe
thumb|Tyge Ottesen Brahe Tycho Brahe, berne as Tyge Ottesen Brahe (Skåne, 14 desimber 1546 – Praach, 24 oktober 1601) wie in Deensk astronoom.
Cornelis Gemma
Cornelis Gemma (Frisius) (Leuven,28 febrewaris 1535 - dêre, 12 oktober 1577) wie in dokter, astronoom en astrolooch en de âldste soan fan Gemma Frisius. Hy gie nei de Latynske skoalle yn Mechelen, studearre yn twadde ynstânsje medisinen en waard yn it jier fan syn ôfstudearjen (1570) al heechleraar yn de medisinen oan de Alde Universiteit fan Leuven. Lykas syn heit krewearre er foar it herstel fan it âlde geosintrysk model fan Ptolemeüs yn de astrology.
Tycho Brahe
Mei help fan selsmakke ynstruminten makke er in katalogus fan mear as 1000 stjerren, sa sekuer dat dy 150 jier lang sûnder wjergea bliuwe soe.
Cornelis Gemma
In oare mylpeal yn syn medyske wurk wie yn 1552 de earste tekening fan in minsklike lintwjirm.
Gemma syn twa wichtichste wurken De arte cyclognomica (Antwerp, 1569) en De naturae divinis characterismis (Antwerp, 1575), wurde ûnderwerpen as genêskunde, astronomy, astrology, teratology, wiersizzerij, eskatology en skiednis byïnoar brocht.
Gavit
In gavit (Armeensk: գավիթ) of zjamatûn (Armeensk: ժամատուն) is in soarte fan narteks, dy't allinne yn de Armeenske arsjitektuer foarkomt. Fakentiden is in narteks westlik oanboud oan de tsjerke fan in kleaster. De gavit tsjinne net allinne as foarhal nei de tsjerke, mar waard eartiids ek brûkt as mausoleum en as seal om gear te kommen.
Foar it earst ûnstiene de gavit's as in typyske Armeenske narteks yn de 11e en 12 iuw. De gavit yn de earste styl waard boud yn it suden fan Armeenje yn de regio Sjûnik. Dêrnei ûnstie der in mear kompleksere gavit fan de twadde styl, yn kleasters lykas Saghmosavank, Haritsjavank of Hovhannavank. Tsjin it ein fan de 13e iuw ûntstie in tredde styl, sa't dy foarkomt by de kleasters Haghpat en Gandzasar.
Oan it ein fan de midsiuwen kaam der stadichoan in ein oan de bou fan gavit's.
Ringfinger
In ringfinger (Latyn: digitus anularius) is by minsken de fjirde finger fan 'e hân, rekkene fan 'e tomme ôf. De ringfinger grinzget oan 'e mulfinger en de pink, en hat krekt as de oare trije 'echte' fingers (mar oars as de tomme) trije keatsjes en twa gewrichten. Yn 'e genêskunde wurde de fingers nûmere mei Romeinske sifers begjinnend by de tomme, en sadwaande wurdt de ringfinger dan oantsjut as digitus IV (digitus quartus), ôfkoarte ta ''dig. IV''.
De namme fan 'e ringfinger is ûntliend oan it feit dat oan dy finger de trouring droegen wurdt, by protestanten tradisjoneel oan 'e ringfinger fan 'e rjochterhân, en by roomsen oan 'e ringfinger fan 'e lofterhân. By ferlovingsringen wie dat fan âlds krektoarsom. De reden foar dizze symbolyk is dat men eartiids miende dat der in rjochtstreekse bloedferbining bestie (de Vena amoris) tusken de ringfinger en it hert.
De ringfinger wurdt ek wol assosjearre mei trou, om't er (justjes) meibûcht as de pink of de mulfinger bûgd wurde. Oarsom bûge pink en mulfinger lykwols net mei de ringfinger mei.
The General's Daughter (film)
The General's Daughter is in Amerikaanske detektiveskriller út 1999 ûnder rezjy fan Simon West, mei yn 'e haadrollen John Travolta en Madeleine Stowe. De titel betsjut "De Generaalsdochter". De film is basearre op 'e roman mei deselde namme fan skriuwer Nelson DeMille. It ferhaal giet oer de riedselige dea fan in froulike legerkaptein, de dochter fan in foaroansteand generaal dy't op it punt stiet om ôf te swaaien en in politike karriêre te begjinnen, mooglik troch him kandidaat te stellen foar it Amerikaanske fise-presidintskip. Hoewol't The General's Daughter yn 'e Feriene Steaten fan 'e filmkritisy oer it algemien negative resinsjes krige, mooglik om't it gefoelige tema fan ferkrêfting yn it leger deryn oansnien waard, wie de film in kommersjeel súkses yn 'e bioskopen.
Plot
Paul Brenner, in feteraan út 'e Fjetnamoarloch dy't no wurket foar it Krimineel Undersykskommando fan it Amerikaanske Leger (U.S. Army CIC; sis mar de resjerzje fan it Amerikaanske Leger), is undercover op in legerbasis yn 'e Súdlike Amerikaanske steat Georgia, dêr't er de yllegale ferkeap fan legerwapens ûndersiket. Op in stuit kriget er in lekke bân wylst er gjin ark by him hat om 'e bân te ferwikseljen. Dan wurdt er holpen troch in froulike legerkaptein dy't dêr tafallich foarbykomt en him oan 'e kant fan 'e dyk stean sjocht.
Op it plak delikt moetet Brenner syn partner foar dit ûndersyk, dat syn kollega by it CIC Sara Sunhill blykt te wêzen. Mei har hat er yn it ferline in relaasje hân doe't se allebeide op it NATO-haadkertier yn Brussel stasjonearre wiene. Teffens is op it plak delikt kolonel William Kent oanwêzich, it haad fan 'e militêre plysje fan 'e basis, mei wa't Brenner en Sunhill gearwurkje moatte. Kaptein Campbell is smoard en, nei't it earst liket, ek ferkrêfte, al docht letter bliken dat it om in skynferkrêfting giet. Koarte tiid letter hat Brenner in moeting mei generaal Campbell en dy syn adjudant, kolonel George Fowler. Dêrby ûnthjit er de heit fan it slachtoffer dat er alles yn syn macht dwaan sil om 'e dieder of dieders te efterheljen.
As Brenner en Sunhill de oare moarns kaptein Campbell har wente bûten it terrein fan 'e basis trochsykje, fine se dêr op it earste each alles sa't it heard te wêzen. Mar dan ûntdekke se in ferburgen doar yn 'e kelder, dy't tagong jout ta wat faaks it bêste omskreaun wurde kin as in S.M.-tsjerker, mei hânboeiens, maskers, swipen, alderlei seksboartersguod en in kamera om 'e aktiviteiten dêr op te nimmen. Wylst Sunhill út harren auto wei in tillefoantsje docht, siket Brenner de VHS-fideobannen byinoar. Mar ear't er dêrmei klear is, wurdt er oanfallen troch in maskere ynkringer dy't him in terwinkel mei in skeppe jout, en him op dy manear langernôch bûten gefjocht stelt om mei de fideobannen útnaaie te kinnen.
Neitiid ûnderfreget Brenner kolonel Robert Moore, in psychiater dy't ek op 'e ôfdieling Psychologyske Operaasjes wurket en dy't kaptein Campbell tige nei wie. Hoewol't er Brenner freonlik te wurd stiet, bliuwt Moore ôfhâldich en jout er as aliby dat er om 'e tiid fan 'e moard op Campbell hinne op bêd lei en sliepte. As letter lykwols Moore syn fingerprinten oantroffen wurde op Campbell har identiteitsplaatsjes, dy't mei har klean yn in jiskepûde op in sideplak deunby it plak delikt weromfûn binne, docht bliken dat er Brenner foarliigd hat. Dêrop arrestearret Brenner Moore en set him finzen yn it tichthûs fan 'e basis. Letter wurdt er troch in misferstân ûnder ferantwurdlikheid fan kolonel Kent frijlitten en ûnder hûsarrest pleatst. As Brenner dat útfynt en mei Sunhill en Kent nei Moore syn hûs ta giet om him fannijs op te pakken, fine se him dêr dea troch wat selsmoard liket te wêzen.
Kolonel Fowler, de adjudant fan generaal Campbell, besiket dêrop om it near te lizzen op fierder ûndersyk, mei't neffens him Moore dúdlik de dieder wie en de man himsels no fan kant makke hat om't de skuldgefoelens him oermânsk waarden. Brenner makket Fowler lykwols dúdlik dat de saak iepen bliuwe sil oant hy befredigjende antwurden hat en dat Fowler him better by syn eigen saken hâlde kin, mei't it alderraarst is hoe'n soadsje oft it wol net is op dizze basis. Troch in oanfal op Sunhill, dy't lykwols mei in skamper ôfrint, komme Brenner en sysels fierdere saakjes oan 'e weet dy't it deiljocht net ferdrage kinne, mei't de jonge kaptein Jake Elby, dy't ferantwurdlik is foar de oanfal, út 'e doeken docht dat kaptein Campbell mei hast it hiele ofsierskorps fan 'e basis op bêd west hie, om't se, sa't se sels sei, in psychologyske oarloch tsjin har heit fierde.
As in ûnbekende efterholden dielen fan kaptein Campbell har medysk dossier yn Brenner syn auto efterlit, komt oan it ljocht dat Campbell op 'e Amerikaanske Militêre Akademy fan West Point yn har earste twa jier ien fan 'e bêsten út har lichting wie, mar dat se fan har trêde jier ôf mar kwealk meikomme koe en úteinlik mar mei de hakken oer sleat slagge. Brenner en Sunhill bringe dêrop in besyk oan 'e âlde kolonel Donald Slesinger, ien fan 'e psychiaters op West Point, dy't se treffe as er yn in kas planten oan it snoeien is. As dy heart dat kaptein Campbell fermoarde is, omsylt er op twifelige wize syn beropsgeheim om Brenner en Sunhill út te lizzen dat Campbell ûnder in grutskalige nachtlike legeroefening oan 'e ein fan har twadde jier, wêrby't se de rest fan har groep kwytrekke en op in stuit allinnich oer it sabeare slachfjild omdoarme, it slachtoffer waard fan in groepsferkrêfting. De dieders wiene seis manlike kadetten dy't ûnwerkenber makke wiene troch harren kamûflaazjesmink, en dy't har de hiele nacht mishannelen en misbrûkten, oant se har tsjin it lemieren suver foar dea efterlieten, neaken en mei de hannen en fuotten wiidút spraat en fêstbûn oan yn 'e grûn dreaune tinthjerrings — frijwol persiis deselde hâlding wêryn't se fûn is op it plak delikt.
Werom yn Georgia bringt Brenner in besyk oan kaptein Goodson, mei wa't er yn 'e kunde kommen is as kolonel Moore syn abbekaat. Brenner fermoedet lykwols dat Goodson en Moore temûk in homoseksuele relaasje hiene (homo's en lesbiënnes meie pas sûnt 2011 iepentlik yn 'e Amerikaanske Striidkrêften tsjinje). Hy fermoedet ek dat it Goodson wie dy't kaptein Campbell har medysk dossier yn syn auto lein hat. Nei't Brenner him derfan oertsjûge hat dat er der gjin inkel belang by hat om him te ferfolgjen foar syn seksuele oriïntaasje, befêstiget Goodson dat. Hy leit ek út wat der de jûns fan Campbell har dea fan Moore syn eachpunt út bard is. No't har heit op it punt stie ôf te swaaien, wie Elizabeth Campbell wisberet om him foar iens en foar altyd mei it ferline te konfrontearjen, en Moore koe it har net ûntprate. Dat hy holp har om 'e groepsferkrêftingssêne sa sekuer mooglik te rekreëarjen, bûn har fêst, brocht har klean en identiteitsplaatsjes fuort en gie nei hûs. En doe belle er generaal Campbell op om it kassettebantsje mei it boadskip fan syn dochter foar him ôf te spyljen.
De ûndersikers geane dan nei de generaal ta, dy't Slesingers syn ferhaal oer de groepsferkrêfting befêstiget. Neitiid harke Campbell, dy't halje-trawalje weromkommen wie út Dútslân, nei de rie fan syn freonen en mei-generaals, dy't him wysmakken dat de dieders nea pakt wurde soene. Se skúnden him ek yn dat it skandaal dat ûntstean soe as de hiele ellindige brot bekend waard, de Militêre Akademy stikken meitsje soe en de takomst fan froulju yn it leger slim skansearje soe, om oer generaal Campbell syn eigen politike ambysjes mar te swijen. Dêrop besleat Campbell om 'e hiele saak mar yn 'e dôfpôt te stopjen en fertelde er syn dochter Elizabeth dat se it oerlibbe hie, en dat se it no ferjitte moast. Dat ferrie fan har heit (in foarm fan victim blaming) wie foar Elizabeth tige traumatisearjend. Sadwaande koe se har besiking nea goed ferwurkje, wat wierskynlik wer oan 'e grûn lei fan har gewelddiedige seksuele praktiken. Brenner presintearret dan oan 'e generaal in listke mei de nammen fan 'e seis dieders fan 'e groepsferkrêfting, dy't Sunhill mei minimale muoite opspoard hat, en fertelt Campbell koelwei dat de mannen allegearre minimaal tweintich jier it tichthûs yn draaie.
As Brenner oer it kassettebantsje begjint dat Moore op 'e jûn fan 'e moard foar him ôfspile hat, jout de generaal ta dat er dy jûns nei syn dochter ta gien is om har ta besinning te bringen. Doe't dat om 'e nocht bliek, gie er sûnder wat bedijd te hawwen wer nei hûs, dêrby syn dochter noch altyd fêstbûn efterlittend. Mei't wachtrinders dy nachts yn 'e neite fan it plak delikt trije kear de koplampen fan auto's sjoen hawwe, en der fuotprinten fûn binne fan Campbell syn adjudant, kolonel Fowler, moat dat wol betsjutte dat dyselde de bestjoerder fan 'e trêde auto wie. Fowler jout ta dat hy der, op fersyk fan 'e generaal, ek hinne west hat, mar hy trof kaptein Campbell dea oan. Ut syn wurden docht bliken dat hy mient dat de generaal syn eigen dochter om hals brocht hat, mar hy hâldt út dat er nea in tsjûgenis tsjin 'e man ôflizze sil, en dat kaptein Campbell har heit ta syn die dreaun hat troch har oer te jaan oan "seksuele útspattings mei eltse ofsier op 'e basis, fan Jake Elby oant en mei Bill Kent!"
Mar foar Brenner oer hie kolonel Kent, it haad fan 'e militêre plysje, ûntkend dat er kaptein Campbell mear as fan namme koe. Troch dy iene útspraak begjint Brenner ynienen in patroan te sjen dat him earder ûntkommen is, want Kent wie dejinge dy't wist dat Sunhill en hy Campbell har wente trochsykje soene, dêr't Brenner oerfallen waard troch in maskere man dy't him de fideobannen ûntnadere. En Kent wie de einferantwurdlike foar de frijlitting fan kolonel Moore, dy't fuort letter thús dea oantroffen waard. Brenner bellet Sunhill op, mar kriget te hearren dat dy krekt nochris wer nei it plak delikt ta setten is, yn it selskip fan kolonel Kent. Yn tûzen hasten giet Brenner dat ek út en dêr oankommen, konfrontearret er Kent mei syn teory. Dy jout dêrop ta dat er dy jûns nei it plak delikt gien is, mei as doel om Elizabeth Campbell syn leafde te ferklearjen en har dêrwei te heljen. Mar Campbell, noch oerstjoer fan 'e snútslach dy't krekt tefoaren fan har heit ynkassearje moatten hie, wiisde him sûnder mear ôf en drige om syn frou oer harren relaasje te fertellen. Dêrop smoarde Kent har. Letter besocht er Moore de skuld op 'e lea te skowen troch de man te fermoardzjen en it lykje te litten as hied er de hân oan himsels slein. Wylst er Brenner dit alles út 'e doeken docht, hâldt Kent Sunhill gizele midden yn in minefjild. Brenner wit úteinlik Sunhill te rêden, mar foar't er ynrekkene wurde kin, makket Kent himsels fan kant troch mei sin op in anty-personielmyn te traapjen.
Wylst generaal Campbell risselwearret om it stoflik omskot fan syn dochter mei it fleantúch nei har lêste rêstplak te bringen, wurdt er konfrontearre troch Brenner, dy't de skuld fan Elizabeth har moard folslein by de generaal del leit. Hy bringt Campbell yn 't sin dat er oan it begjin fan it ûndersyk ûnthjitten hie dat er alles yn syn macht dwaan soe om 'e dieders te efterheljen; hy hie allinnich nea tocht dat Campbell sels de dieder wêze soe. Ta einbeslút lit er de generaal witte dat dy ferwachtsje kin foar de kriichsrie dage te wurden foar it gearspannen om in misdriuw te ferbergjen, wêrmei't Campbell syn politike karriêre wol ûnder de skoechsoallen skriuwe kin. De film einiget as Brenner en Sunhill elk har wegen geane (mei in bewûnderjende blik oer 't skouder fan Sunhill op Brenner). In neiskrift fertelt de sjogger dat generaal Joseph Campbell yndie foar de kriichsrie komme moast en skuldich befûn waard oan it ferheeljen fan 'e ferkrêfting fan syn dochter.
Produksje
The General's Daughter waard regissearre troch Simon West, dy't letter ek ferantwurdlik wie foar û.m. Lara Croft: Tomb Raider (2001) en When a Stranger Calls (2006). Hy wurke nei in senario fan Christopher Bertolini en William Goldman op basis fan 'e bestseller The General's Daughter fan skriuwer Nelson DeMille, út 1992. As produsint wie Mace Neufeld by it projekt belutsen foar de filmstudio Paramount Pictures. Foar de film wie in budget beskikber fan $95 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Peter Menzies jr., en de filmmuzyk waard fersoarge troch Carter Burwell.
Opnamen
De opnamen foar The General's Daughter fûnen plak op ferskate lokaasjes yn Savannah (Georgia) en omkriten. De plot fan 'e film wykt op punten frijwat ôf fan dy fan it boek, al beteart it ferhaal op deselde manear. Om in foarbyld te jaan, yn it boek moetet Brenner Elizabeth Campbell nea, en sjocht er har pas foar it earst as hja al dea is. In leafdessêne tusken Brenner en Sunhill waard wol filme mar waard úteinlik by de filmmontaazje fuortsnien.
Distribúsje
De distribúsje fan The General's Daughter waard fersoarge troch Paramount Pictures. De film gie op 18 juny 1999 yn 'e Amerikaanske bioskopen yn premiêre.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige The General's Daughter oer it algemien negative resinsjes. Sa joech Roger Ebert fan 'e Chicago Sun-Times de film 21/2 fan 4 stjerren. Neffens him wie de film goed makke en omfette er oertsjûgjende aktearprestaasjes fan 'e cast, mar waard er ûntsierd troch in stjersêne dy't "sa ûnnedich grafysk en grouwélich wie dat ik my der neitiid min ofte mear ûnrein fan fielde."
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hat The General's Daughter in leech goedkarringspersintaazje fan 22%, basearre op 89 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Opdiene aktearprestaasjes en oerdreaune sênes biede net folle echte spanning." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behellet de film in goedkarringspersintaazje fan 47%, basearre op 24 resinsjes.
Men kin jin ôffreegje oft de krityk net mear te krijen hie mei it ûnderwerp fan 'e film as mei de film sels, want yn The General's Daughter wurdt op mar al te dúdlike wize it ferskynsel ferkrêfting yn it leger oan 'e kaak steld, dat yn 'e Feriene Steaten skearing en ynslach is (neffens in offisjele skatting fan it Amerikaanske Ministearje fan Definsje fine der yn 'e Amerikaanske Striidkrêften jiers 19.000 ferkrêftings en seksuële oantaastings plak). Mei't it leger yn 'e Feriene Steaten noch altyd in ynstitút is dat op in fuotstik stiet en dêr't men grutsk op heart te wêzen, beljochtet de film hjirmei in aspekt dat in protte Amerikanen miskien leaver ferjitte soene.
Resultaat
The General's Daughter brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $102,7 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $47,0 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $149,7 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $95 miljoen betsjut dat in winst fan $54,7 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte.
Rhylee Richards
Rhylee Richards, echte namme: Tiffany Jae Tyler (Miami, 24 jannewaris 1980), is in Amerikaansk neakenmodel en pornografysk aktrise, dy't yn it ferline ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Rhylee Richardson en Mrs. Richardson. Neffens har offisjele opjefte is se 1.73 m lang, mei in gewicht fan 55 kg en kupmaat 36D, wêrfoar't se in boarstfergruttingsoperaasje ûndergien hat. Har âldere styfsuster Rhyse Richards wie foarhinne ek wurksum as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Richards waard yn 1980 berne yn Miami, yn it subtropyske suden fan 'e steat Floarida. Hja groeide op yn 'e oanbuorjende stêd Boca Raton. Mei 21 jier, yn 2001, ferfear se nei Kalifornje, dêr't se har nei wenjen sette yn San Diego. Hja wurke seis jier lang as in eskortdame, foar't se yn 2007, doe't se 27 jier wie, har debút makke yn in pornografyske film.
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) hat Richards sûnt yn mear as 65 ûnderskate films spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Penthouse, Wicked Pictures, Vivid Entertainment, Gina Lynn Productions, New Sensations, Jules Jordan Video, Pure Play Media, Third Degree Films, Anabolic Video en Adam & Eve. Ek hat se in protte wurke foar pornosites op it ynternet, lykas BangBros, Reality Kings en Brazzers.
Richards fertolket yn har wurk gauris de rol fan milf of cougar. Har âldere styfsuster Rhyse Richards wie foarhinne ek wurksum as pornoaktrise, en mei har wurke Rhylee gauris gear, bgl. by in sêne foar de site SisterReunion.com. Rhylee Richards wennet tsjintwurdich wer yn Boca Raton.
Hânbal op de Olympyske Simmerspullen 2000
200px|thumb|right|It Olympysk Hânbal Stadion fan Sydney 2000
De Olympyske Simmerspullen 2000, ek wol de XXVIIe Olympiade neamd, waarden yn 2000 hâlden yn de Australyske stêd Sydney. It hânbal waard hâlden yn it The Dome and Exhibition Complex.
Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 1984
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Itaalje 1984 yn Monza op 9 septimber 1984. It wie de fjirtjinde race fan 16 races fan de Formule 1 yn 1984. Hy waard op it Autodromo Nazionale di Monza hâlden. De race waard hâlden oer 51 omgongen, op it 5,8 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 295,8 kilometer.
Samson Reservaat 137
It Samson Reservaat 137 (Ingelsk: Samson 137 Reserve) is in reservaat fan 'e Samson Kry Naasje (Samson Cree Nation), in erkende Yndiaanske stamme-organisaasje yn 'e Kanadeeske provinsje Alberta. It waard yn 1885 stifte as útfloeisel fan it Ferdrach Nû. 6, ien fan 'e regionale, saneamde Nûmere Ferdraggen tusken de ûnderskate Yndiaanske folken en de Kanadeeske autoriteiten.
Ekonomy en foarsjennings
Op it mêd fan foarsjennings beskikt it Samson Reservaat 137 oer in middelbere skoalle, it Maskwachees Cultural College, dy't yn 1976 oprjochte waard. Sûnt 1987 is der ek in klinyk fêstige en in bingoseal, de Samson Bingo Hall. Fierders is der yn it diel fan Maskwacis dat binnen de grinzen fan it reservaat leit in winkelsintrum, de Samson Mall, dy't yn 1996 iepene waard.
2e milennium
It 2e milennium of twadde milennium rûn fan 1 jannewaris 1001 oant 31 desimber 2000.
Paulo Wanchope
(31 july 1976) is in eardere Kostarikaansk fuotballer. Earder spile foar Herediano, Derby County, West Ham United, Manchester City, Málaga, Al-Gharafa, Rosario Central, FC Tokyo en Chicago Fire.
Hajravank
Hajravank' (Armeensk: Հայրավանք) is in kleaster út de 9e oant 12e iuw noardeastlik fan it doarp Hajravank oan de súdwestlike kust fan de Mar fan Sevan yn de Armeenske provinsje Gecharkûnik. It kompleks bestiet út in tsjerke, in kapel en in gavit.
Om it kompleks leit in lyts tsjerkhôf mei tal fan chatskars en grêven. Noardwestlik fan it kleaster binne de resten fan in fortifikaasjes en de fûneminten fan in delsetting, dy't fan de brûnstiid oant de midsiuwen datearje. Argeologysk ûndersyk brochten tal fan saken oan it ljocht út sawol de brûnstiid as de izertiid. De gebouwen binne oerdutsen mei koarstmoas, dat it kompleks in read-oranje kleur jout.
Beskriuwing
De 9e-iuwske tsjerke hat in plattegrûn fan in fjouwerpas mei fjouwer healrûne apsissen dy't inoar kruse om sa trompen te realisearjen foar de achthoekige tamboer en de koanyske koepel. Yn de 10e iuw waard in lytse kapel tafoege, dy't fanút de súdeastlike hoeke fan de tsjerke tagonklik is. De bou fan de gavit fûn plak yn de 12 iuw en dêrmei waard it kleaster foltôge. Ut de gavit wei liedt in portaal nei de tsjerke; der wurdt oannommen dat dat portaal earne yn de 12e-13e iuw tafoege is. Oan de súdlike kant fan de tsjerke is noch in twadde yngong. De struktuer fan de bûtenmuorren fan de tsjerke ferskille fan de rest fan it kompleks om't dêr ûnregelmjittige brokken stien yn de gevels ferarbeide binne.
Om de tsjerke hinne steane in tal chatsjkar's, keunstsinnich bewurke grêf- en betinkingsstiennen. Fan de oare gebouwen, lykas de wenferbliuwen, de bibleteek, de skoalle ensafuorthinne, bleau neat bewarre.
Pink
In pink (Latyn: digitus minimus) is by minsken de fyfde finger fan 'e hân, rekkene fan 'e tomme ôf. De pink grinzget oan 'e ringfinger, en hat krekt as de oare trije 'echte' fingers (mar oars as de tomme) trije keatsjes en twa gewrichten. Yn 'e genêskunde wurde fingers nûmere mei Romeinske sifers begjinnend by de tomme, en sadwaande wurdt pink dan oantsjut as digitus V (digitus quintus), ôfkoarte ta ''dig. V''.
Yn in protte talen wurdt de pink de 'lytse finger' neamd. Sa is it bygelyks yn it Ingelsk (little finger), it Dútsk (kleiner Finger) en it Sweedsk (lillfinger). It Amerikaansk-Ingelske wurd pinky is in lienwurd op basis fan it Nederlânske pink. Yn beskate Eastjeropeeske lannen wurdt it opstekken fan 'e pink beskôge as in obseen gebeart, ferlykber mei it opstekken fan 'e mulfinger yn West-Jeropa.
Mulfinger
In mulfinger of middelfinger (Latyn: digitus medius) is by minsken de trêde finger fan 'e hân, rekkene fan 'e tomme ôf. De mulfinger grinzget oan 'e wiisfinger en de ringfinger, en hat krekt as de oare trije 'echte' fingers (mar oars as de tomme) trije keatsjes en twa gewrichten. Yn 'e genêskunde wurde de fingers nûmere mei Romeinske sifers begjinnend by de tomme, en sadwaande wurdt de mulfinger dan oantsjut as digitus III (digitus tertius), ôfkoarte ta ''dig. III''.
De mulfinger is berucht om it gebeart fan it opstekken fan 'e mulfinger, dat as tige obseen beskôge wurdt. Dy praktyk is teminsten 2.500 jier âld en giet tebek op 'e Klassike Aldheid fan Grikelân, dêr't it gebeart κατάπυγον, katapugon, neamd waard, en ferwiisde nei homoseksualiteit of anale seks yn it algemien (fan kata, "omleech", en pugē, "anus"). Dat gebeart waard mank de âlde Griken alhiel net as misledigjend beskôge, mar sjoen as in útnûging ta it bedriuwen fan anale seks. It wie sa ynboargere dat it ek yn toanielstikken brûkt waard.
De Romeinen namen it gebeart fan 'e Griken oer en neamden it digitus impudicus, "de brutale finger". Oars as by de Griken gou it mank de Romeinen wol deeglik as in obseen en misledigjend gebeart. Mei de groei fan it Romeinske Ryk waard it oer hast hiel Jeropa ferspraat. Troch dy algemiene fersprieding is dit gebeart oant hjoed de dei ta yn gebrûk bleaun, wêrby't it lykwols yn Nederlân en oare dielen fan noardlik Jeropa yn ûnbrûk rekke wie oant it mids tweintichste iuw wer oerwaaide út 'e Feriene Steaten, dêr't it de betsjutting krigen hie fan: "gean hjir mar op sitten" of "stek dit mar yn dyn kont".
It opstekken fan 'e mulfinger tsjin in plysje is yn Nederlân strafber ûnder kêst 266 fan it Wetboek fan Strafrjocht: mislediging fan in plysjeman yn funksje. De maksimale straf bedraacht in fearnsjier finzenisstraf of in jildboete fan 'e twadde kategory. Ut jurispredinsje falt op te meitsjen dat de hichte fan 'e boete almeast tusken de €300 en €500 útfalt.
Franz Marc
Franz Marc (München, 8 febrewaris 1880 – Braquis, ûnder Ferdun, 4 maart 1916) wie in Dútsk ekspresjonistysk keunstskilder, tekener en graveur.
Michael Laudrup
(15 juny 1964) is in eardere Deensk fuotballer. Earder spile foar Kjøbenhavns, Brøndby, Juventus, Lazio, Barcelona, Real Madrid, Vissel Kobe en Ajax.
Riccardo Patrese
Riccardo Gabriele Patrese (Padua, 17 april 1954) is in earder Italjaansk koereur. Patrese riid mar leafst 16 jier yn de Formule 1. Hy wist yn dy sechstjin jier 6 kear in Grutte Priis te winnen en stie acht kear op Pole Posysje.
Pontianus (paus)
Pontianus (Latynsk foar "brêgeman"; † 235) waard op 21 july 230 keazen as biskop fan Rome.
Pontianus folge paus Urbanus I op. Op dat stuit wie Hippolytus noch jimmeroan tsjinpaus. Wylst keizer Sevearus Aleksander oangeande religieuze saken tolerant west hie, makke syn opfolger Maksiminus Traks mei geweld in ein oan it skisma fan Hippolytus. Hy liet paus Pontianus tegearre mei tsjinpaus Hipolytus mei oare tsjerklike lieders arrestearje. Se waarden ferballe nei Sardynje en dêr yn 'e minen finzen set dêr't se twangarbeid dwaan moasten.
Fanwegen dy straf koe Pontianus min oars as op 28 septimber 235 ôftrede om sa romte te meitsjen foar in nije paus. Dy datum fan ôfgean is de ierst bewiisde krekte datum yn de skiednis fan de pausen. Neffens de Liber pontificalis ferstoar Pontianus noch itselde jier fanwegen de ûnminsklike behanneling dy't er yn de minen fan Sardynje ûndergean moast.
Syn omskot waard troch paus Fabianus nei Rome helle en yn de Kalikstus-katakombe begroeven. Pontianus wurdt as earste pauslike martler as hillige fereare.
De dei dêr't Pontianus op betocht wurdt is 13 augustus. Syn feestdei wie eartiids op 19 novimber, mar is no mei dy fan de tsjinpaus Hippolytus fêststeld op 13 augustus. Syn grêfplaat waard pas yn 1909 werom fûn.
De Marsumer Pontianustsjerke waard oarspronklik wijd oan paus Pontianus.
Blondearjen
Blondearjen is it bleekjen (blonder meitsjen) fan 'e pigminten yn it hier fan in persoan, wêrby't it yn 'e regel om it hollehier giet. Dêrmei kin dit as in foarm fan ûntkleuring beskôge wurde, it tsjinstelde fan hierkleuring. Blondearjen kin op eigen manneboet thús dien wurde, mar men kin it ek troch in hierknipper dwaan litte.
De wurksume stof yn blondearmiddels is wetterstofperokside. Dat ûntliddet yn wetter en aktive soerstof, wêrby't de frijkommende soerstof in bleekjende wurking hat. De konsintraasje fan wetterstofperokside yn it blondearmiddel is beskiedend foar de mjitte fan ûntkleuring. Dy is nammentlik grutter neigeraden dat de wetterstofperokside langer mei it hier yn kontakt bliuwt. Dêrnjonken ûntliddet wetterstofperokside himsels flugger ûnder ynfloed fan sinneljocht, wêrmei't ek de bleekjende wurking grutter is.
List fan Fryske literêre tydskriften
In oersjoch fan tydskriften dy't har apart talizze op de Fryske literatuer.
Jaime Rodríguez
(17 jannewaris 1959) is in eardere Salvadoraansk fuotballer. Earder spile foar Alianza, FAS, Bayer Uerdingen, León, Kokkolan Palloveikot, Atlas, NKK en Yokohama Flügels.
Slot Schönhausen
Skiednis
It wie de yn 1620 yn Vianen berne grevinne Sophie Theodore fan Brederode (* 1620- † 1678), dy't yn 1664 fier bûten de doedestiidske stedsgrinzen fan Berlyn op it plak in hûs yn Hollânske barokstyl bouwe liet. Fan ôf 1704 liet kening Frederik I it hûs útwreidzje mei in noardlike en súdlike fleugel. Ek de tún waard kreas oanlein en fergrutte. Mar nei de dea fan de kening ferlear it slot de keninklike belangstelling en waard it bewenne troch hofamtners. It slot rekke yn dy tiid yn it neigean, oant yn 1740 keninginne Elisabet Christine fan Brunswyk-Bevern it slot fan har man Frederik II krige om't hja dêr sa graach wêze mocht. De keninginne brûkte it slot as simmerresidinsje, mar wenne it grutste part fan de tiid yn it foar har reservearre diel yn it ûnbidich grutte Berlynske slot. Tusken 1740 en 1797 besocht hja hast alle jierren Schönhausen en hja liet stadichoan it park yn in rokokotún feroarje. De kening, dý't leaver apart fan syn frou libbe, hat sels nei alle gedachten nea yn Schönhausen west.
Yn de Sânjierrige Oarloch wenne de keninginne in tal jierren yn de fêsting Maagdenburch, wylst Russyske troepen op nei Berlyn teagen en it slot Schönhausen folslein fernielden. Nei 1764 folge de weropbou fan it slot yn de tsjintwurdige steat. De beide fleugels fan it gebou waarden by dy gelegenheid troch de arsjitekt Jan Bouman op like hichte brocht as it kearngebou.
Nei de dea fan keninginne Elisabeth Christine yn 1779 waard it slot ynearsten noch út en troch bewenne. Yn de jierren 1828-1829 waard it park yn in Ingelske tún noch feroare, mar sawol it slot en it park rekken yn de twadde helte fan de 19e iuw yn it neigean. It slot tsjinne doe allinne noch foar de opslach fan skilderijen en meubilêr.
20e iuw
Nei de Novimberrevolúsje gyng it slot oer yn 'e hannen fan de steat. It ferfal sette troch oant 1935, doe't mei in belangrike renovaasje en modernisaasje fan it gebou út ein setten waard. Yn 1936 waard it wer iepen en tal fan útstallings waarden yn it slot holden. Tusken 1938 en 1941 tsjinne it slot ek as opslach foar de út Dútske musea ôfkomstige keunstwurken, dy't troch it nazy-bewâld ûnder de kategory Entartete Kunst oardere wiene. Mear as 780 skilderijen en bylden en 3500 wurken op papier waarden opslein; dêrûnder wurk fan Ernst Barlach, Wilhelm Lehmbruck, Vincent van Gogh en Franz Marc.
Yn de Twadde Wrâldkriich rekke it slot oan it ein fan de oarloch by gefjochten wat skansearre, mar it koe al yn septimber 1945 wer foar in keunsttentoanstelling brûkt wurde.
It slot waard yn de DDR-tiid de offisjele sit fan presidint Wilhelm Pieck, dy't dêr gasten as Nikita Chrûsjtsjov en Hồ Chí Minh ûntfong. It amt fan presidint waard nei de dea fan Pieck yn 1960 ôfskaft en neffens it Sovjetske foarbyld ferfongen troch in steatsried. Oant 1964 bleau Schönhausen de wichtichste regearingsgebou fan de DDR, dêrnei waard it hûs brûkt foar gasten dy't in steatsbesite oan it lân brochten. Ta de lêste gasten yn de DDR-tiid hearden Michaïl Gorbatsjov en syn frou. Ek nei de Dútske ienwurding brûkte de bûnsrepublyk it gebou foar it húsfêstjen fan steatsgasten, lykas yn 1991 doe't keninginne Beatrix it lân besocht.
21e iuw
It slot waard op 24 juny 2005 troch it regear oerdroegen oan de stifting Preußische Schlösser und Gärten Berlin-Brandenburg. Der folge in restauraasje en op 19 desimber 2009 waard it iepene as museum. Yn it slot binne in tal romten út de tiid fan Elisabeth Christine wer yn oarder makke en fan weardefol rokoko-meubilêr foarsjoen.
Brian Steen Nielsen
(28 desimber 1968) is in eardere Deensk fuotballer. Earder spile foar Vejle, Odense, Fenerbahçe, Urawa Reds, Akademisk, Malmö en Aarhus.
Hiorthhamn
Hiorthhamn (earder ek Hiorth(h)avn) is in ferlitten delsetting oan de eastkant fan it Advintfjord (foar Longyearbyen oer) op it eilân Spitsbergen yn Svalbard, Noarwegen. It wie fan 1917 oant 1921 in kamp foar de mynarbeiders fan De Norske Kullfelter Spitsbergen. Ik plak wie ferneamd nei de direkteur fan it bedriuw, Fredrik Hiorth. Nei't yn 1929 Muskesoksen út Grienlân de krite ynbrocht waarden, krige it kamp yn 1938 de namme Moskushamn. Yn 2002 krige it plak syn oarspronklike namme werom.
Intruder (roman fan C.J. Cherryh)
Intruder is it trettjinde diel fan 'e Foreigner-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster C.J. Cherryh. De titel betsjut: "Ynkringer". It is in science fiction-roman dy't skreaun is yn it personele perspektyf. Intruder ferhellet oer de tolk Bren Cameron, dy't belêstge is mei it ûnderhâlden fan 'e kontakten tusken de bûtenierdske atevi en de minsklike koloanje dy't him om histoaryske redens op 'e wrâld fan 'e atevi fêstige hat. It boek waard foar it earst publisearre yn 2012, troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Todd Lockwood. Krekt as de oare dielen fan 'e Foreigner-rige wie Intruder tige súksesfol en krige it loovjende kritiken fan 'e resinsinten.
Wat foarôf gie
Intruder spilet likernôch trettjin jier nei de ûnferwachtse weromkear fan it minsklike romteskip de Phoenix by de Ierde fan 'e atevi. Dêr hie tsjin dy tiid de minsklike koloanje op it eilân Mospheira, dy't dêr twahûndert jier earder troch it skip plante wie, in stabyl lykwicht ûntjûn mei de wrâldseigen atevi-befolking. Dat lykwicht wie lykwols berikt nei't eardere frije kontakten troch kulturele en biologyske misferstannen tusken harren ta in oarloch laat hiene dy't op in hier nei einige mei de útrûging fan alle minsken op 'e planeet. Neitiid rint alle kontakt fia ien persoan, de paidhi (tolk), in funksje dy't no beklaaid wurdt troch Bren Cameron.
Sûnt de weromkear fan 'e Phoenix hawwe de minsken fan Mospheira op in nea earder fertoande wize gearwurke mei de atevi om in romtefeartprogramma te ûntwikkeljen, en dêrnei om it yn ferfal rekke, want al twahûndert jier ûnbemanne romtestasjon op te kallefaterjen en de Phoenix fan nije brânstof te foarsjen. De driuwende krêft efter al dat wurk wie it nijs dat de Phoenix it ûnder syn ôfwêzichheid oan 'e stôk krigen hie mei in oar ras fan bûtenierdske wêzens, dy't Reunion, it twadde romtestasjon dat it skip omfierrens boud hie, by in oanfal ferwuostge hawwe soene. Doe't nei it ferstjerren fan Stani Ramirez, de heechste fan 'e fjouwer kapteins fan 'e Phoenix, oan it ljocht kaam dat der noch oerlibbenen wiene op Reunion (sjoch: Defender), in feit dat oant dy tiid soarchfâldich geheim holden wie, sels foar Bren, waard der ûnder lieding fan 'e trêde en fjirde kapteins, Josefa Sabin en Jase Graham, in rêdingsmissy ûndernommen.
Op dy reis (sjoch: Explorer) giene ek fertsjintwurdigers fan 'e atevi en Mospheira mei, wêrûnder de paidhi Bren Cameron, de aiji-dûairiêre Ilisidi, de krebintige mar net stikken te krijen âlde beppe fan Tabini, de aiji (hearsker) fan 'e Westlike Assosjaasje (de atevi-steat dy't njoggen-tsiende fan 'e wrâld beslacht), en de seisjierrige Cajeiri, de soan en erfgenamt fan Tabini. De sitewaasje by Reunion wie net sa ienfâldich as men hope hie, mar benammen troch tadwaan fan Bren en Ilisidi koe it stasjon ûntromme wurde en koene der diplomatike relaasjes oanknope wurde mei de kyo, it ras fan bûtenierdske wêzens dêr't de Phoenix en Reunion hast in oarloch mei feroarsake hiene.
Doe't de Phoenix nei in reis dy't twa jier duorre hie, weromkearde by de Ierde fan 'e atevi, wachte Bren-en-dy dêr in ûnoangename ferrassing (sjoch: Destroyer). Op 'e planeet hie in bloedige steatsgreep plakfûn, wêrby't Tabini-aiji ôfset wie. It fêstelân waard no behearske troch in koälysje fan 'e Kadigidi út 'e Padi-delling en suderlingen út 'e Marid, en yn Shejidan, de haadstêd fan 'e Westlike Assosjaasje regearre de usurpator Murini, it haad fan 'e Kadigidi-clan. It Slûpmoardnersgilde, dat mank de atevi wet en iepenbiere oarder hanthavene, wie oant op it bien ferdield; op ferskate plakken op it fêstelân wie in guerrilja-oarloch geande tusken Murini syn troepen en oanhingers fan Tabini; en op it eilân Mospheira makke de minsklike koloanje him op foar in iepen oarloch tsjin Murini. It wie ûnbekend oft Tabini noch libben wie.
De weromkear fan 'e Phoenix mei oan board de paidhi, de aiji-dûairiêre en de erfgenamt fan 'e aiji, late ta in kontrarevolúsje (sjoch: Pretender) wêrby't Murini en trewanten binnen inkele dagen ûnder fuotten helle waarden en Tabini, dy't ûnderdûkt bliek te wêzen, wer oan 'e macht brocht waard. Hoewol't it noarden, de midden, it westen en, nei in lytse rebûlje (sjoch: Deliverer) ek it easten no wer stevich yn 'e hannen fan it regear fan Tabini binne, is it suden, de Marid, noch altyd in probleemgebiet. Doe't Bren him in skoft op syn bûtenpleats Najida, oan 'e westkust, weromloek, krige er besite fan Cajeiri en Ilisidi (sjoch: Conspirator). In mislearre oanslach op Bren syn libben late ta de ûntdekking dat de Marid djipgeand ynfiltrearre wie troch leden fan it Slûpmoardnersgilde dy't Murini stipe hiene, de saneamde Gilderenegaten. Dyselden hiene yn 'e noardlike Marid in eigen gilde-autoriteit fêstige, it saneamde Skaadgilde, dat rivalisearre mei it wiere Slûpmoardnersgilde út Shejidan.
Om it Skaadgilde en de hearen fan 'e Senjin Marid en de Dojisigin Marid (de beide noardlikste distrikten fan 'e Marid), dy't ûnder ynfloed fan dy organisaasje stiene, bûtenspul te setten, joech Ilisidi Bren de opdracht om nei Tanaja te gean, de haadstêd fan 'e Taisigin Marid (sjoch: Deceiver). Dêr moast er mei Machigi, de hear fan 'e Taisigi-clan, ûnderhannelings iepenje oer in ferdrach fan dyselde mei Ilisidi. Ilisidi stelde foar dat de Marid, ûnder bewâld fan Machigi, in autonoom diel fan 'e Westlike Assosjaasje wurde soe, krekt sa't it Easten dat ek wie ûnder har eigen bestjoer. Nauwe hannelsbetrekkings tusken de Marid en it Easten moasten fierders de fiksaasje fan 'e Marid op 'e súdwestkust weinimme. Los dêrfan stie Ilisidi ek de opname yn 'e Westlike Assosjaasje foar, mèì byhearrende parlemintêre fertsjintwurdiging, fan 'e Edi en de Gan, de oarspronklike atevi-befolking fan it eilân Mospheira, dy't sûnt dat twahûndert jier lyn oan 'e minsken ôfstien wie, as ballingen op 'e kust fan it fêstelân libben. Oan Bren de taak om dy folsleine renovaasje fan 'e Westlike Assosjaasje en de machtsferhâldings yn 'e wrâld te ferkeapjen oan Machigi (sjoch: Betrayer).
Intruder
Intruder iepenet mei Bren syn lêste besyk oan Machigi foar't it ferdrach tusken dyselde en Ilisidi tekene wurdt. Dat sil barre yn Shejidan, ûnder swiere befeiliging en grutte belangstelling fan 'e media. Werom yn Shejidan kin Bren einlings en te'n lêsten wer ynlûke yn syn eigen residinsje yn it Bu-javid, it grutte regearingskompleks, dat oant koartlyn beset holden waard troch de Farai, in clan út 'e noardlike Marid dy't sabeare op 'e hân fan Tabini wie. Resinte ûntwikkelings hawwe lykwols dúdlik makke dat dat mar skyn wie, en sadwaande is oan 'e Farai sûnder pardon de doar wiisd. Tagelyk lûkt Tabini mei syn gesin ek wer yn syn eigen, oanbuorjende appartemint, dat hielendal renovearre is om't it by de steatsgreep swiere skea oprûn hie. De jonge Cajeiri, Tabini syn achtjierrige soan, mei syn eigen fertrekken ynrjochtsje mei meubels út 'e opslachromten ûnderyn it Bu-javid, en kiest ûnder mear in brûnzene koai, dêr't foarhinne parid'ji yn holden waarden: aapke-eftige húsdieren. Mar ja, oan sa'n koai allinnich hat er fansels neat; der hear ek in libbene parid'ja by...
Underwilens kriget Bren ûnder in fertroulik petear mei Tabini te hearren dat de swierrichheden binnen it Slûpmoardnersgilde noch slimmer binne as dat earder tocht waard. It Skaadgilde is in dúdlik probleem, mar it liket der no op dat der ek binnen it wiere Gilde lju aktyf binne dy't besykje om ynfloed út te oefenjen op 'e polityk fan 'e Westlike Assosjaasje, troch kritike ynformaasje te ûnthâlden oan befeiligingspersoneel dat dêr ferlet fan hat en/of te dielen mei eleminten fan it Skaadgilde. Mei oare wurden: se hawwe te krijen mei saboteurs. Datoangeande binne der oanwizings dy't yn 'e rjochting wize fan 'e Ajuri-clan, de clan fan Komaji, de heit fan Tabini syn frou Damiri. Dat Komaji ûnderwilens op alle mooglike manearen besiket om mear ynfloed yn 'e húshâlding fan Tabini te krijen, hat soarge foar in tige gefoelige sitewaasje en in spande sfear tusken Tabini en Damiri, eat dat foar de jonge Cajeiri geheim holden wurdt.
Wylst Ilisidi yn har residinsje Malguri, yn it Easten, is om dêr dingen te regeljen, besiket Bren yn Shejidan en fyn stipe foar it ferdrach tusken har en Machigi. De foar de hân lizzende persoan om 'e opposysje dêrtsjin te lieden is Tatiseigi, de aartskonservative hear fan Atageini-clan, dy't lykwols ek in bûnsgenoat en âld-frijer fan Ilisidi is. Bren, dy't wit dat de âldman in hertstochtlik samler fan antyk en seldsum porslein is, stjoert him in unyk foarbyld fan Marid-porslein ta, sabeare as tank foar syn eardere ferbliuw syn Tatiseigi syn appartemint, mar eins bedoeld om de âldman de foardielen fan it ferdrach ûnder de noas te wriuwen. Want as dat tekene wurdt, sil ek de langjierrige boycot fan guod út 'e Marid fan 'e baan wêze. Hoewol't dizze aksje foar Bren in bytsje in slach yn it tsjuster is, om't er net wit hoe't Tatiseigi reägearje sil, blykt er einlings it swakke plak fan de âldman fûn te hawwen. Foar it earst begjint Tatiseigi, dy't Bren earder altyd allinne mar dulde (en dat goed merke liet), him as in gelikens te behanneljen. En ûnder in diner by Ilisidi, nei't dy yn it Bu-javid arrivearre is, hâldt Tatiseigi it sels fatsoenlik yn 'e omgong mei de progressive hear Geigi, in oare bûnsgenoat fan 'e aiji-dûairiêre.
Underwilens boekt ek Cajeiri in súkses, as syn heit Tabini him tastimming jout om foar syn oankommende njoggende jierdei syn minsklike 'assosjearden' (atevi hawwe gjin freonen) út te nûgjen. Dat binne Reunioner bern dêr't er op 'e Phoenix op 'e weromweis nei de Ierde fan 'e atevi gedoente mei krigen hat. Eltsenien wie dêr eins op tsjin, en der is in jier lang besocht om 'e bannen tusken Cajeiri op 'e planeet en Artur, Gene en Irene op it stasjon te ferbrekken, mar dat is net slagge. Krektoarsom, Cajeiri hat in jier lang kampjanje fierd om syn assosjearden in besyk oan 'e planeet bringe te litten, en kriget no einlings syn sin. Hy beslút dat it no net it momint is om te begjinnen oer Boji de parid'ja dy't er troch syn liifwachten it appartemint binnensmokkelje litten hat.
As it einlings en te'n lêsten ta de ûndertekening fan it omstriden ferdrach komt, en Machigi dêrfoar yn it Bu-javid arrivearret, falt dy gelegenheid gear mei in útbraak fan swierrichheden yn 'e húshâlding fan Tabini. Boji de parid'ja ûntsnapt as Metiso, in tsjinstfaam fan Cajeiri syn mem, de doar fan syn fertrekken iependocht. Hoewol't it bestean fan it bist earder al ûntdutsen wie troch Tabini, dy't besletten hie om Cajeiri de kâns te jaan en lit sjen dat er de parid'ja ûnder kontrôle hâlde kin, wit Cajeiri syn mem Damiri noch fan neat. In oerenlange temûke syktocht troch it appartemint smyt neat op, oant Boji úteinlik opdûkt yn 'e bernekeamer fan Cajeiri syn oansteande suske. Damiri, dy't op alle dagen rint, is bûten harsels, en wol Boji mooglik sels wat oandwaan, mei as gefolch dat Cajeiri him mei it bist yn syn eigen fertrekken ferskânzet en de doar op 't slot docht. Hy stjoert ien fan syn liifwachten nei de gearkomste ûnder yn it Bu-javid ta om syn heit op 'e hichte stellen fan 'e sitewaasje, en wachtet dan fierders yn noed ôf.
As it boadskip Tabini úteinlik berikt, beslút dy om 'e ûndertekening fan it ferdrach net by te wenjen, mar daliks werom te kearen nei syn appartemint. Dêr folget in lulke konfrontaasje mei Damiri. Oars as dat Cajeiri ferwachtet, giet dat net sasear oer de clandestine parid'ja, as wol oer de fraach wat Metiso yn 'e fertrekken fan Cajeiri moast, dêr't se neat te sykjen hie. It docht bliken dat Metiso mei meiwitten fan frouwe Adsi, de majordomo fan Damiri har stêf, om it hoartsje tillefoanpetearen hâldt mei in kontaktpersoan binnen de Ajuri-clan, dêr't alle stêfleden fan Damiri ta hearre. De liifwachten fan Damiri wisten dêr ek fan, mar hawwe it stilholden. As ûndersyk fan Tabini syn eigen stêf oangeande de ynhâld fan 'e tillefoanpetearen yn kwestje oan it ljocht bringt dat Metiso foar de Ajuri yn 'e húshâlding fan 'e aiji spionearre, binne de rapen gear. Tabini set alle Ajuri op steande foet oan 'e dyk en stelt Damiri foar de kar: bliuwe (en brekke mei har famylje) of fuortgean (en brekke mei himsels en har soan). Damiri beslút om te bliuwen.