cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Chicklit
Hoewol't chicklit soms romantyske eleminten omfiemet, kin it net as in direkte subkategory fan romantyske fiksje beskôge wurde, om't de relaasjes fan 'e froulike haadpersoan mei har freonen en famylje yn 'e regel like wichtich binne as har leafdeslibben. Bekende foarbylden fan chicklits binne Waiting to Exhale, fan Terry McMillan, en Flirting with Forty, fan Jane Porter (dy't beide ferfilme binne). Op 'e tillefyzje soe men fierders de bekende searje Sex and the City as in wjergader fan chicklit beskôgje kinne.
Hollumerbosk
De Hollumerbosk is in natoergebiet by Hollum op It Amelân. It gebiet wurdt beheard troch Steatsboskbehear.
Yn de bosk by de fjoertoer is in boartersplak.
Om 1950 waard oan de noardkant fan de Amelânner doarpen bosk oanplante: de Hollumerbosk, Ballumerbosk, Kwekerijbosk, Nesserbosk en de Eastbosk hiene doe in oerflak fan 184 hektare. It behear fan de bosken waard yn 1954 troch Rykswettersteat oerdroegen oan Steatsboskbehear. Oare natoergebieten fan Steatsboskbehear op It Amelân binne:
Blau
Blau is in kleur dy't him yn it spektrum fan sichtber ljocht en yn 'e kleuresirkel tusken fiolet en grien yn befynt. De kleur hat in weachlingte fan likernôch 450-495 nm en in frekwinsje fan rûchwei 670-610 THz. By additive kleurminging is blau in primêre kleur, mar by subtraktive kleurminging is it in sekundêre kleur. Blau is de komplemintêre kleur fan giel. Kwa tinten rint blau útinoar fan turkwaze, dat ek as tint fan grien beskôge wurde kin, oant indigo en ultramaryn, dat tsjin fiolet oan sit. Blau wurdt assosjearre mei de loft, de see, snie en iis, de plysje en manlikheid. Yn 'e heraldyk is blau in heraldyske kleur en hat it de namme azuer of lazuer. Yn sprekwurden seit men: sa blau as laai, sa blau as lead, sa blau as de loft of sa blau as swevelfjoer. Guon net-Westerske talen meitsje gjin ûnderskie tusken blau en grien.
Gefoelswearde
De kleur blau hat yn Nederlân gjin sterke gefoelswearde; heechút stiet er foar 'poer' of 'suver'. Yn 'e skilderkeunst waard blau yn it ferline wol as symboal foar sokke dingen brûkt. Ungeunstiger betsjuttings, lykas yn 'e bynamme Blauburd, komme fan oarsprong yn it Frysk en Nederlânsk net foar. Yn 'e Angelsaksyske lannen wurdt blue lykwols assosjearre mei melankelikens of drôvens; dêrfandinne komt bygelyks de namme fan 'e blues, in muzyksjenre dat sokke emoasjes opropt. Men seit yn it Ingelsk ek wol: "He was feeling blue," as der bedoeld wurdt: "Hy fielde him tryst." Oan 'e oare kant wurdt blau yn it Ingelsk, fral yn lieten, ek wol yn ferbân brocht mei lokkigens en optimisme; dêrby is it benammen in ferwizing nei in blauwe (d.w.s. heldere) loft, dy't frij is fan bewolking.
Yn it Dútsk betsjut blau sein dat men dronken is. Dat komt fan it âlde gebrûk fan urine, benammen de urine fan manlju dy't alkohol dronken hiene, by it blaufervjen fan tekstyl mei wede en indigo. Yn Nederlân wie 'de blauwe knoop' just in oantsjutting foar hielûnthâlding, mei't lju dy't yn 'e njoggentjinde iuw yn Nederlân út prinsipe gjin alkohol dronken faak in blauwe knoop oan harren jas naaiden. Yn it Dútsk, mar ek yn it Noarsk en Sweedsk, wurdt fan naïve lju wol sein dat se de wrâld mei in blau each besjogge.
Fierders wurdt blau ek wol assosjearre mei harmony, en om dy reden waard it keazen as eftergrûnkleur foar de flaggen fan sawol de Jeropeeske Uny as de Feriene Naasjes. Dêrfandinne dat leden fan FN-fredesmachten tarist binne mei blauwe baretten en helmen (en 'blauhelmen' neamd wurde). Ut opinypeilings yn 'e Feriene Steaten en Jeropa is oan it ljocht kommen dat blau ek de kleur is dy't it meast assosjearre wurdt mei trou, selsfertrouwen, yntelliginsje, kennis en konsintraasje. Ut deselde opinypeilings blykt ek dat blau de populêrste kleur is, dy't hast de helte fan alle manlju en froulju útkeazen as harren leaflingskleur.
De loft
De loft is ien fan 'e dingen dy't it meast mei de kleur blau assosjearre wurdt. "In blauwe loft" betsjut dat it helder waar is mei sinneskyn en net (of net folle) bewolking. Eins is de loft lykwols trochsichtich; it blau dat it minsklik each sjocht, is it gefolch fan in optysk effekt dat Rayleigh-ferstruiïng hjit. De sinne stiet dan frij heech oan 'e himel, wat betsjut dat it ljocht it koartste paad ôfleit om it each fan 'e taskôger te berikken. Rayleigh-ferstruiïng, wêrby't guon kleuren út 'e sinnestriel wei ferstruid wurde troch luchtdieltsjes, is dan swak, mei as gefolch dat de loft blau liket. By sinne-opgong en sinne-ûndergong is de ôfstân dy't it ljocht ôflizze moat it langst en is Rayleigh-ferstruiïng it sterkst, mei as gefolch dat blau en grien ljocht dan folle sterker ferstruid wurde en read ljocht oerbliuwt. Dat bestjut dat it minsklik each dan in reade himel sjocht.
Dingen yn 'e fierte lykje blauwer as deunby troch in oar optysk effekt dat it loftperspektyf hjit.
De see
Under it wetteroerflak fan 'e see wurde troch Rayleigh-ferstruiïng read en grien ljocht absorbearre, mei as gefolch dat wite dingen der blau útsjogge. Wat djipper oft men komt, wat sterker oft dat effekt is. Yn 'e iepen see kringt mar sa'n 1% fan it ljocht troch op in djipte fan 200 m ûnder it oerflak.
Manlikheid
Blau, benammen ljochtblau, wurdt yn 'e Westerske wrâld in protte brûkt as symboal foar jonges, yn 't bysûnder as it om poppen giet. Yn kontrast dêrmei wurdt rôze brûkt foar famkes. Opmerklikernôch wie dat fanôf likernôch 1910 oant yn 'e 1940-er jierren krektoarsom. Blau waard doedestiden beskôge as de kleur foar famkes, mei't it yn 'e skilderkeunst tradisjoneel brûkt wie as symboal foar de Faam Marije. Rôze, oan 'e oare kant, waard brûkt foar jonges, om't it in ôfswakke foarm wie fan read, dat doedestiden as de manlike kleur by útstek beskôge waard. Ut opinypeilings yn 'e Feriene Steaten en Jeropa hat bliken dien dat blau tsjintwurdich fan alle kleuren it meast mei manlikheid assosjearre wurdt, krekt foàr swart, dat op it twadde plak kaam.
Kjeld
Blau wurdt ek assosjearre mei kjeld. Sa wurde (tekene) ôfbyldings fan snie en iis faak foarsjoen fan blauwe aksinten. Ek seit men dat ien 'blau fan 'e kjeld' sjocht. De assosjaasje fan blau mei kjeld uteret him ek yn it feit dat by wetterkranen mei kâld en hjit wetter de draaiknop foar kâld wetter foarsjoen is fan in blau merkje, wylst de draaiknop fan it hjitte wetter in read merkje hat.
Autoriteiten
Yn 'e achttjinde iuw wie blau de kleur fan frijheid en revolúsje, mar yn 'e njoggentjinde iuw waard it de kleur fan it oerheidsgesach trochdat it yn gebrûk kaam as de kleur fan 'e unifoarmen fan plysjes en oare oerheidsfunksjonarissen. Blau waard dêrfoar útkeazen om't it in serieuze en gesachhawwende kleur wie sûnder yntimidearjend te wêzen. Tsjintwurdich is blau yn 'e measte lannen noch altyd de kleur fan 'e plysje en faak ek fan 'e maresjesee. Dútslân, dêr't de plysje griene unifoarmen draacht, is datoangeande in útsûndering op 'e regel. Yn Nederlân draacht de plysje al sûnt minskewitten blauwe unifoarmen, en is blau sa synonym mei plysje wurden, dat yn it Frysk 'blauwe mich' in skelwurd foar de plysje is.
Polityk
As nasjonale kleur wurdt blau yn it foarste plak benammen assosjearre mei Frankryk. Dat giet werom op it wapen fan it Keninkryk Frankryk, dat yn 'e tolfde iuw kaam te bestean út in blau fjild belein mei goudene leeljes. Under de Frânske Revolúsje, yn 1789, wie blau de kleur fan 'e revolúsjonêren, wylst doe ûnderwilens wyt de kleur fan 'e royalisten wurden wie. De Frânske konneksje mei blau hat der ek foar soarge dat blau de nasjonale kleur is fan Kebek, dat oant 1763 in Frânske koloanje wie.
Azuerblau, in ljochte tint blau, is fierders de nasjonale kleur fan Itaalje, ôfkomstich fan 'e livreikleur fan it eardere keningshûs, it Hûs fan Savoaye. De nasjonale sportteams fan Itaalje drage dêrom by foarkar blau en steane bekend as de Azurri (de "Azueren"). Lannen dy't blau en wyt as nasjonale kleuren hawwe, binne Argentynje, de Azoaren, El Salvador, Finlân, Grikelân, Gûatemala, Hondoeras, Israel, Mikroneezje, Nikaragûa, Oerûguay, San Marino, Skotlân en Somaalje. Deselde kombinaasje foarmet ek de tradisjonele nasjonale kleuren fan Portegal (no ferfongen troch read en grien). Blau en giel binne de nasjonale kleuren fan Kazachstan, Madeara, de Oekraïne, Palau en Sweden. Blau en read binne de nasjonale kleuren fan Haïty en Lychtenstein.
Itenswaren
Typysk Nederlânsk is de assosjaasje fan 'e kleur blau mei beskate itenswaren. Sa sit hjir molkesûkelarje almeast yn in blauwe ferpakking, wylst puere sûkelarje yn 'e regel in reade ferpakking hat. Krektsa sit molke yn Nederlân ornaris yn in blau pak, yn tsjinstelling ta sûpe (read), yochurt (grien) en fla (giel). Fierders ûnderskiede Nederlanners wetter yn flessen ek stiiffêst yn 'blau' en 'read', wêrby't blau stiet foar boarnwetter sûnder koalsoer en read foar boarnwetter dêr't koalsoer oan tafoege is. Dat ûnderskie waard oarspronklik inkeld makke troch it merk Spa, mar yn Nederlân waard dy assosjaasje meitiid sa sterk dat ek oare merken op 'e Nederlânske merk dy skieding begûnen te hantearjen. Yn oare lannen, mei in gruttere tradysje fan flessewetter, ken men dy kleurskieding hielendal net. Noch wer in oar foarbyld is dat by pûden jirpelsjips de paprikasmaak yn Nederlân yn in blauwe ferpakking sit, wylst foar de naturelsmaak gebrûk makke wurdt fan in reade ferpakking.
Blautinten
De wichtichste tinten blau binne: aalskrúk (periwinkle), akwa, akwamaryn, Aliceblau, azuer (of azuerblau), azuerwyt, babyblau, blaugriis, Bondiblau, Byzantynsk blau, Columbiablau, denim, Dodgerblau, Dukeblau, dûnkerblau, Egyptysk blau, elektrysk blau, elektrysk indigo, federaal blau, fioletblau, Frânsk blau, grienblau, himelsblau, Yaleblau, iisblau, indigo, indigoferve, iris, kapry, Karolinablau, keninklik blau, kobaltblau, laaiblau, lavindel, ljochtblau, loftmachtblau, marine, Mayablau, midsnachtblau, neönblau, nôtblau, oriïntblau, Oxfordblau, Paltsblau, Pasifysk blau, paublau, Perzysk blau, poeierblau, Prusysk blau, reaboarstaaikeblau, saffierblau, seeblau, seruleumblau, stielblau, syaan, Tiffanyblau, turkwaze, tuskenbeiden blau, tuskenbeiden laaiblau en ultramaryn.
Kleurnuânses
Hjirûnder in oersjoch fan 'e kleurnuânses tusken blau en wyt, tusken blau en syaan en tusken blau en swart mei dêrby de heksadesimale kodearring yn it RGB-kleursysteem.
Samoeraifilm
De samoerafilm (Japansk: チャンバラ, chanbara of chambara, "swurdfjochtersfilm") is in fan oarsprong Japansk sjenre fan films, dat giet oer samoerai (de tradisjonele Japanske krigerskaste), en dat stylistysk de midden hâldt tusken Westerske mantel-en-degenfilms en westernfilms. Yn 'e Japanske sinema wurde samoeraifilms beskôge as in subsjenre fan 'e jidaigeki, wat rûchwei itselde is as it Westerske kostúmdrama. Jidaigeki binne dus films dy't yn in histoaryske perioade pleatst binne; samoeraifilms binne films dy't yn in histoaryske perioade pleatst binne en samoerai as ûnderwerp hawwe.
Histoarysk spylje samoeraifilms yn it tiidrek fan it Tokugawa-sjogûnaat (1600-1868). Wylst iere samoeraifilms mear dramafilms wiene, skode it sjenre nei ôfrin fan 'e Twadde Wrâldoarloch op yn 'e rjochting fan wat mear op aksjefilms of aventoerefilms liek. Tagelyk dûnkeren de ferhaallinen ta en waarden de personaazjes gewelddiediger. Mooglik ûnder ynfloed fan 'e útwurkings fan 'e Twadde Wrâldoarloch op 'e Japanske maatskippij, wiene de haadpersoanen yn nei-oarlochske samoeraifilms gauris geastlik of lichaamlik skeinde lju.
Ien fan 'e wichtichste regisseurs fan samoeraifilms, dy't in grutte ynfloed op 'e fierdere ûntwikkeling fan in sjenre hie, wie Akira Kurosawa. Dy soarge der mids tweintichste iuw ek suver eigenhandich foar dat dit soarte films bûten Japan bekendheid krige, mei films dy't no as wiere klassikers beskôge wurde, lykas Shichinin no Samurai (1954; better bekend as "Sân Samoerai") en Yojimbo (1961). Kurosawa stilearre en oerdreau yn syn films dea en geweld, mei solitêre figueren as haadpersoanen, dy't earder harren kriichskeunsten ferburgen as dat se dermei te pronk rûnen. It wurk fan Kurosawa hie ek in grutte ynfloed op it yn dyselde tiid opkommende sjenre fan 'e spagettywestern.
In weromkearend tema yn 'e samoeraifilm is de ein fan in manear fan libjen foar de samoerai. Sa geane in protte fan 'e films oer rōnin (masterleaze samoerai) of oer samoerai dy't oan status ferlieze yn in feroarjende maatskippij. In Westerske samoeraifilm as The Last Samurai (2003) is dêr in ûnsubtyl foarbyld fan; dy film behannelet in opstân yn 1877, nei de Meiji-restauraasje, fan 'e lêste samoerai tsjin it mei gewearen en artillery bewapene leger fan 'e keizer. Oant yn 'e iere jierren '70 waarden samoeraifilms yn Japan oan 'e rinnende bân makke, mar doe kaam der stadichoan hast hielendal in ein oan, trochdat it publyk op it sjenre útsjoen rekke en de grutte filmstjerren op jierren kamen.
Twizelermieden
De Twizelermieden is in natoergebiet, miedlân, dat oan de eastkant fan Twizel leit en súdlik fan Bûtenpost. It wurdt beheard troch Steatsboskbehear. It hûnderten hektares gutte gebiet wurdt oan de westkant begrinze troch de Sânsleat. Oan de súdkant troch de Twizeler Feart, oan de eastkant troch de Bûtenpostmer Feart en de Alde dyk en oan de noardkant troch in lânbougebiet. De Mieden binne benammen bekend om it parswetter. Greidefûgels fiele harren thús yn dy wiete, iepen gerslannen. Sûnder maatregels soe it gebiet ferdroegje. Wichtige planten en greidefûgelsoarten soene dan ferdwine.
Ynrjochtingsplan
Yn 2016 waard foar 18 hektare fan de Twizelermieden in ynrjochtingsplan makke. It ynrjochtingsplan foar gebietsûntwikkeling Twizelermieden draait benammen om it werom bringen fan parsstreamen. Lege wetterpeilen en it graven fan sleatten soargen der ûnder oare foar dat parswetter yn it natuergebiet minder waard. Parswetter is djip grûnwetter dat nei it oerflak komt. Dat parswetter is skjin en ryk oan mineralen. It is de basis foar unike natuer mei seldsume plante- en bistesoarten, bygelyks de soldatekwast, it bûnt hantsjekrûd en de djerreblom. Yn 2018 waard yn it gebiet de fûgelsjochhutte Skiertsjilling iepene. Yn 2019 is de gebietsûntwikkeling fan de Twizelermieden en Reahel-West oplevere en ôfsletten.
Hamstermieden
De Hamster Mieden, ek Hamstermieden en Droegehamstermieden is in natoergebiet dat beheard wurdt troch Steatsboskbehear. It leit tusken Droegeham en Koatstertille oan it Prinses Margrietkanaal. Oant 1955 wie in ûnlân. It gebiet waard om 1955 hinne yn kultuer brocht. Mei’t der in goede ûntwettering kaam en in laach terpgrûn en sân opbrocht waard koe it lân troch boeren brûkt wurde.
Op inkele plakken komt kwelwetter omheech. It wetter komt út de djippe ûndergrûnen is sadwaande ryk oan kalk en izer. It skjinne wetter krijt dêrtroch in rustbrune kleur. It liket bytiden oft der oalje op it wetter driuwt, mar dat is it flues fan izerôfbrekkende baktearjen. Yn it gebiet groeie djerreblom, siggesoarten, holpiip, miedekrúswoartel, trijeblêd, echte koekútsblom en orchideeën.
De Hege Bult is ûntstien bij it omlizzen en útgraven fan it Prinses Margrietkanaal. De opsmiten bult fan 4,5 meter heech is troch de jierren hinne begroeid rekke.
By Droegeham stiet de edukative soarch-, lear- en natuerbuorkerij 'Hamster Miede'.
Nikolaastsjerke (Haren)
De Nikolaastsjerke is in 13e-iuwske protestantske tsjerke yn it Grinslânske doarp Haren.
Bouskiednis
De tsjerke waard oan it ein fan de 12e of begjin fan de 13e iuw boud yn romaanske en romanogoatyske styl. Oan it tsjerkeskip slút in smeller en leger koer oan.
Yn it ferline baarnde de toer ferskate kearen ôf. Yn 1914 waard de toer ûnder lieding fan ryksboumaster Cornelis Peters restaurearre en rekonstruearre yn de oarspronklike foarm mei in spitse ôfsluting. De ferdjipping fan de toer hat in ferwulft. Nei alle gedachten hat dy ferdjipping in kapel west mei in iepening nei it tsjerkeskip.
Ynrjochting
De preekstoel datearret fan 1725 en is makke troch Casper Struiwig en draacht reliëfs fan de evangelisten. Oan de kânsel is in koperen sânglês oanbrocht. De tsjerke hat trije hearebanken, dêr't ien fan út 1616 stamt, wylst de oare twa 18e-iuwsk binne.
Oargel
It oargel waard yn 1776 troch Albertus Antoni Hinsz boud. De oargelbouwer makke it oargel mei gebrûk fan âlder materjaal dat werom giet op in ynstrumint út de 16e iuw.
De lêste restauraasje datearret fan 2002 en waard útfierd troch de bruorren Reil (Heerde). It oargel waard doe werom brocht nei de steat fan 1770.
Omjouwing
Foar de yngong fan de tsjerke stiet in ienfâldich kriichsmonumint fan de gemeente Haren.
Berkshire
Berkshire (ˈbɑrkʃər/) is al teminsten sûnt de 10e iuw in greefskip bewesten Londen yn it suden fan Ingelân, yn it Feriene Keninkryk. Grutte plakken yn Bershire binne Reading, Slough en Windsor. Berkshire hie yn 2011 in befolking fan 863.800, en wie doe it 26e greefskip neffens grutte fan it lân.
Literatuer
It griene, idyllyske lânskip fan Berkshire, dêr't de rivier de Teems troch streamt, stie model foar de eftergrûn fan it klassike berneboek The Wind in the Willows fan Kenneth Grahame.
Scarve
Scarve is in Frânske deathmetalband út Nancy yn 1993 oprjochte troch gitarist Patrick Martin en drummer Dirk Verbeuren. Yn 1999 kaam har debútalbum "Translucence" út. De teksten fan Scarve geane oer kriich, de dea en Polityk. It is sûnt 2009 net hielendal dúdlik oft de band noch bestiet. Scarve hat ek sûnt 2007 net mear live optreden. Scarve hat fjouwer studio-albums útbrocht.
Lange Dunen (It Amelân)
De Lange Dunen is in natoergebiet oan de noardkant fan Hollum op It Amelân. It gebiet wurdt beheard troch Steatsboskbehear.
Basilyk fan San Marco
De Patriarchale Katedrale Basilyk van Sint-Markus (Italjaansk: Basilica Cattedrale Patriarcale di San Marco) is sûnt 1807 de katedraal fan it patriarchaat Feneesje. Tegearre mei de klokketoer, it Palazzo Ducale en it San Marco-plein foarmet de katedraal de belangrykste arsjitekturale lokaasje fan Feneesje.
It bouwurk datearret út likernôch 1060 oant 1100. It wurk nei dy tiid wie benammen it fersieren fan de tsjerke. De ferneamde westlike gevel hat in fersierde daklist dy't fral goatysk is. Oer de gouden mozaïken, dy't grutte dielen fan it ynterieur oerdekke, waard iuwen dien om se te foltôgjen. Yn de 13e iuw waarden de koepels ferhege mei holle trommels op in houten ramtwurk; de orizjinele koepels binne folle minder djip lykas oan de binnenkant goed te sjen is. Sûnder ferheging fan de koepels soene se fanôf it plein net te sjen wêze.
Fanwegen de mozaïken en it wielderich ûntwerp krige de tsjerke fanôf de 11e iuw de bynamme Chiesa d'Oro (Gouden Tsjerke).
Lange Dunen (It Amelân)
Yn de dunen leit in plasse mei fûgelsjochhutte.
Basilyk fan San Marco
Skiednis
De earste tsjerke waard yn 828 yn opdracht de doge boud njonken it Dogepaleis, nei't de Feneesjaanske keaplju Buono da Malamocco en Rustico da Torcello yn Aleksandrje de reliken fan de evangelist Markus stellen hiene. Dy earste Markustsjerke waard al hiel gau yn 832 ferfongen troch nijbou op it hjoeddeiske plak. De nijbou gyng troch brân ferlern doe't by in opstân yn 976 doge Pietro IV Candiano yn syn eigen paleis finzen set waard en de opstannelingen syn paleis yn 'e brân stieken. It fjoer sloech oer nei de oanbuorjende tsjerke en njonken de tsjerke gyngen ek nochris hûnderten hûzen en it hiele argyf fan Feneesje ferlern. Neitiid folge twa jier letter yn opdracht fan doge Pietro I Orseolo de weropbou fan de tsjerke. Ut deselde iuw datearret de earst klokketoer fan de Sint-Markustsjerke. Mei de bou fan de hjoeddeiske tsjerke waard nei alle gedachten yn 1063 útein set. Foar de konsekraase fan de tsjerke wurde meardere jiertallen neamd: 1084-1085, 1093, 1102 en 1117. Mooglik gyng it om konsekraasjes fan ferskillende dielen fan de tjerke. De tsjerke folge ynearsten it ûntwerp en de ôfmjittings fan de foargonger. De arsjitekturale foarm fan dy tsjerke stie hiel ticht by dy fan de âlde Basilyk fan de Hillige Apostels yn Konstantinopel, de op ien nei belangrykste tsjerke fan de stêd en it keizerlike mausoleum, dy't in pear jier nei de Ottomaanske oermastering fan Konstantinopel ferneatige waard. Yn 1094 ûntdiek doge Vitale Faliero yn in pylder op 'e nij it omskot, dat neffens de tradysje beskôge wurdt as it omskot fan Sint-Markus. It bouwurk hat in lege toer (dêr't no de tsjerkeskat yn ûnderbrocht is), dat troch guon beskôge wurdt as in ûnderdiel fan it oarspronklike dogepaleis. De yn Konstantinopel makke Pala d'Oro waardyn 1105 op it heechalter set. In jier letter waard de tsjerke en dan benammen de mozaïken skeind troch in earnstige brân. It is net bekend oft der hjoed-de-dei yn de tsjerke noch mozaïken binne út de tiid foar de brân, alhoewol't dy fan it haadportaal noch 11e-iuwsk binne.
It ûntwerp fan de tsjerke is in mingeling fan Italjaanske en Byzantynske arsjitektuer. Yn de earste helte fan de 13e iuw waard de narteks en de gevel opkreazge. Yn 'e selde tiid wiene de mozaïken foltôge en oer de besteande koepels hegere koepels set om se yn oerienstimming te bringen mei de goatyske arsjitektuer fan it nij ûntwurpen dogepaleis.
Dekoraasje
It dekorearjen fan it ynterieur mei gouden mozaïken wie tsjin it ein fan de 12e iuw foar it measte foltôge. Yn de earste helte fan de 13e iuw waard in narteks oan de hiele westlike kant oanboud. Fanôf doe koe de noch bakstiennen gevel opkreazge wurde. Benammen de plondering fan Konstantinopel yn de Fjirde Krústocht (1204) brocht in soad weardefol materiaal, lykas spolia, pylders, kapitelen, friezen en mozaïken út byzantynske gebouwen om dêrmei de basilyk noch moaier te meitsjen. Stadichoan waarden de bakstiennen muorren mei moarmer en keunstwurken fersierd, guon dêrfan folle âlder as it gebou sels, lykas de Fjouwer Tetrarchen (4e iuw).
Earne yn de 13e iuw moat de funksje fan de tsjerke feroare wêze. Oarspronklik wie it de privékapel fan de doge, mar de tsjerke waard mear en mear in steatstsjerke, dêr't grutte publike searemoanjes holden waarden, lykas de offisjele ynstallaasjes en begrafenissen fan de doges. Om't de grêfmonuminten jimmeroan grutter waarden en de romte yn de tsjerke oprekke, waard fanôf de 15e iuw de Santi Giovanni e Paolo ornearre om te tsjinjen as it mausoleum foar de doges. Pas doe't it tiidrek fan de Republyk Feneesje ôfsletten waard feroare Napoleon de status fan de San Marco yn in katedraal, alhoewol't dêr al fanôf de 12e iuw foar dy fan de doge oer in troan foar de biskop stie. Foar dy tiid wie de lytsere San Pietro di Castello de tsjerke fan de patriarch.
Behear
It behear fan de tsjerke wie tabetroud oan in wichtich orgaan fan de Republyk Feneesje, de prokurators fan San Marco. Hja hiene harren organisaasje ûnderbrocht yn de Procuratie Nuove, dat ek oan it Piazza San Marco stiet. Al it wurk oan de bou en it ûnderhâld waard laat troch dy organisaasje. Grutte arsjitekten lykas Jacopo Sansovino en Baldassare Longhena wiene prokurators. De organisaasje bestiet noch altiten en fiert no itselde wurk út foar it patriarchaat.
Eksterieur
De lunettes yn it boppediel binne fersierd mei sênes út it libben fan Kristus (allegear ferfangings út de tiid fan de renêssânse). Op de dakrâne steane bylden mei boppe de sintrale bôge it byld fan de evangelist Markus mei oan wjerssiden ingels. De fergulde liuw mei fleugels yn it fjild dêrûnder is it evangelistesymboal en tagelyk it symboal fan Feneesje.
Fjouwer hynders
Boppe it portaal steane de ferneamde fjouwer hynders, dy't de basilyk sûnt 1254 siere. Alhoewol't der diskusje is oer de âldens, wurdt oannommen dat se út de klassike âldheid stamme en oarspronklik foar in wein mei in keizer spand wiene. Lang stiene de hynders yn Konstantinopel op de triomfbôge fan it hippodroom. Yn 1204 waarden se nei de plondering fan de stêd nei Feneesje brocht en Napoleon liet de hynders yn 1797 nei Parys bringe, mar se kamen yn 1815 werom. Sûnt de jierren 1970 steane der brûnzen replika's en ferhûzen de orizjinele bylden nei it Sint-Markusmuseum.
Metal Church
Metal Church is in Amerikaanske metalband yn 1983, yn San Francisco oprjochte. Yn 1984 kaam har debútalbum "Metal Church" út. Yn 1995 waard de band opheft, mar yn 1998 waard in trochstart makke, om yn 2009 der wer mei op te hâlden. Fanôf 2012 is de band wer aktyf, mar yn 2021 ferstoar sjonger Mike Howe it is net alhiel dúdlik as de band noch trochgiet mei in nije sjonger as net. Yn de rin fan de jierren had de band in protte wikselingen yn de besetting hân. Metal Church hat tolve studio-albums útbrocht en trije live-albums. Metal Church hat op alle trije de grutte Fryske metalfestivals spiele, Wâldrock 2005, Dokk'em Open Air 2014 en yn 2017 stiene hja op it poadium fan Into the Grave], op it aldehouster tsjerkhôf yn Ljouwert.
Basilyk fan San Marco
De Fjouwer Tetrachen
Nei de krisis fan it Romeinske Ryk yn de tredde iuw liet keizer Diokletianus in nije keizerlik orgaan ynstelle dat it ryk mei bestjoere moast. De fjouwer tetrarchen dy't oar dat doel oansteld waarden foarmen tegearre de tetrarchy. It ferneamde 130 sintimeter hege byld fan de Fjouwer Tetrarchen fertsjintwurdiget de ûnderlinge ôfhinklikens fan de fjouwer hearskers. It waard nei de plondering fan Konstantinopel yn 1204 mei nei Feneesje nommen en krige in plak yn de súdwestlike hoek fan de basilyk. Yn de jierren 1960 waard in diel fan de ûntbrekkende foet fan ien fan de tetrarchen fûn by de eartiidske Myrelaion-tsjerke (tsjintwurdich de Bodrum-moskee) fûn, sadat opheldere waard wat de oarspronklike lokaasje fan it byld west hat.
Narteks
It westlike diel fan de basilyk waard yn de 13e iuw fan trije kanten omsletten troch de narteks. De bou fan it baptistearium yn de 14e iuw en de Zen-kapel yn de 16e iuw makke it needsaaklik dat it súdlike diel fan de narteks ôfsletten waard. De mozaïeken yn de koepels fan de narteks binne âld-testamintysk en stelle foarstellings út it bibelboek Genesis en it libben fan Noach, Abraham, Joazef en Moazes foar.
Op de muorren oan de wjerskanten fan it portaal nei de tsjerke binne de mozaïken fan de Teotokos, apostels en evangelisten. Tegearre mei de fresko's yn de apsis fan Petrus, Nikolaas, Markus en Hermagoras foarmje se de âldste fresko's fan de tsjerke.
Ynterieur tsjerke
De moarmeren flier (12e-iuwsk, mar swier restaurearre) is folslein betegele yn geometryske patronen en ûntwerpen fan bisten. Oars as de measte Italjaanske tsjerken hat de San Marco yn de 13e iuw nea de oergong makke nei fresko's. Oant yn de 19e iuw waard der trochgien mei it oanbringen fan fresko's. Mooglik hie dat ek wat te meitsjen mei it stypjen fan de lokale Murano glêsfabriken en mei it Feneesjaanske konservatisme.
De boppedielen fan it ynterieur binne hielenal bedutsen mei heldere mozaïken, dy't meiïnoar in oerflak fan 8000 m² beslagge. De measte mozaïken hawwe in gouden eftergrûn. Oant de 18e iuw hie de doge in fêst team keunstners yn tsjinst foar it meitsjen fan mozaïken, mar yn de 19e iuw waard it útbestege oan in bedriuw en dy ferfong en restaurearre de mozaïeken spitigernôch mei ferlies fan kwaliteit, sadat likernôch ientredde fan it oerflak noch as orizjineel beskôge wurde kin.
De âldste fresko's binne te finen by it haadportaal en stamme mooglik út de jierren 1070. Se waarden makke troch in atelier dat yn it midden fan de 11e iuw út Konstantinopel kaam en yn de katedraal fan Torcello wurke. Dy mozaïeken binne suver byzantynsk, mar yn folgjende fazes rekke de styl jimmeroan mear ferwidere fan de styl sa't dy yn Konstantinopel de moade wie. Yn 1130 hie de byzantynske styl hielendal gjin ynfloed mear en krigen de mozaïken in italjaanske styl. It meast yndrukwekkend binne de fresko's fan de sintrale koepel.
De byzantyske Madonna di Nicopeia waard ek meirôve út Konstantinopel en wurdt oant hjoed-de-dei noch jimmeroan heech fereare yn Feneesje. It ikoan wie ferbûn mei de kroan en de stêd Konstantinopel sels en waard eartiids yn tiden fan kriich en ûnheil yn prosesjes en troch byzantynske keizers by fjildslagen meidroegen. It waard bewarre yn it Kleaster fan Sint-Jehannes de Teoloog yn Konstantinopel en stiet bekend as de Hodegetira, of "Hja dy't de wei sjen lit". De orizjinele byzantynske list fan ferguld sulver mei ealstiennen is noch altiten oanwêzich. Troch't Feneesjaanske boargers it ikoan yn 'e rin fan de tiid behongen mei juwelen, rekke de figuer fan Kristus slim skeind. De ealstiennen binne in skoft lyn ferwidere en it ikoan waard restaurearre.
De tsjerkeskat bestiet út in unike kolleksje fan byzantynske objekten, dy't fral út Konstantinopel ôfkomstich binne. Fierder binne derkeunstwurken dy't lokaal makke binne en ek in tal islamityske keunstwurken (fan berchkristal) en objekten út Noard-Europa.
Ester (bibelboek)
Ester, yn it oarspronklike Hebriuwsk: אֶסְתֵר, Esṯer, is in boek yn sawol de joadske as de kristlike Bibel. Yn 'e joadske Tenach falt it ûnder de Ḵeṯuḇim, de Geskriften, en is it it 22ste boek (fan 24); yn it Alde Testamint fan 'e kristlike Bibel falt it ûnder de Skiednis en is it (neffens de Nije Fryske Bibeloersetting fan 1978) it 17de boek (fan 39). Yn Ester wurdt it ferhaal fan 'e jonge joadske faam mei deselde namme ferteld, dy't ûnder de Babyloanyske Ballingskip de earste frou en keninginne fan 'e Perzyske kening Ahasfearos wurdt en har folk fan 'e útrûging rêdt. De earste folsleine Fryske oersetting fan Ester stie yn 'e fertaling fan it Alde Testamint fan dû. Geart Aeilco Wumkes en Eeltsje Boates Folkertsma, dy't yn 1943 útkaam.
Oarsprong en skriuwer
Ornaris is men fan tinken dat Ester yn 'e trêde of fjirde iuw f.Kr. ûntstien wêze moat. Neffens de joadske tradysje is it boek yn syn hjoeddeiske foarm in bewurking troch de Grutte Gearkomste (fan joadske wizen, dy't de Tenach gearstalde) fan in oarspronklike tekst dy't skreaun wêze soe troch Mordekai, ien fan 'e haadrolspilers út it ferhaal. Dêrmei wurdt ûndersteld dat de tekst in werjefte fan histoaryske feiten is. Lykwols binne dêr nochal wat swierrichheden mei, net yn it lêste plak trochdat der yn it boek oantoanbere histoaryske ûnwierheden steane, bgl. wat de steatsopbou en it regearingsapparaat fan it Perzyske Ryk oanbelangje. De Perzyske kening Ahasfearos wurdt yn 'e regel identifisearre as Kserkses I (486-465 f.Kr.), al wol de iere Grykske bibeloersetting, de Septuaginta, hawwe dat it Artakserkses II (405-359 f.Kr.) wie. Mar yn beide gefallen is de identifikaasje fan 'e oare haadpersoanen fan it Esterferhaal eins net goed te krijen. Dêrfandinne miene frijwat hjoeddeiske bibelwittenskippers en teologen dat Ester gjin histoarysk ferslach mar in histoaryske novelle is, dy't sjoen wurde moat as in allegoaryske útlis fan 'e oarsprong fan it joadske Poerimfeest.
Bysûnderheden
thumb|left|300px|It Feest van Esther, fan [[Jan Lievens, út 1625.]]
Ynhâld
Ester iepenet as keninginne Wasty, Ahasfearos syn earste frou, harsels oan it hof ûnmooglik makket troch it yn 'e kant te setten tsjin 'e fernederjende befellen dy't har man har yn in dronken bui opleit. Hja wurdt fansiden reage en dêrop moat der in nije keninginne komme. Om dy reden wurde alle jongfammen mei in tsjep foarkommen út hiel it Perzyske Ryk byinoar brocht yn 'e keninklike harem yn 'e stins Sûsan, en dêrûnder is ek Ester, in dochter fan Joadske ballingen en in weesfamke dat ûnder fâdij stiet fan har neef (neffens oare oersettings: omke) Mordekai. Dyselde hie der foartiid by Ester op oanstien dat se har folk en komôf net leagenje soe, en dat docht se dan ek net as se har ienris yn 'e harem befynt, mar oan 'e oare kant rint se der likemin mei te keap. Dat, as hja úteinlik foar de kening brocht wurdt en by him tige by tige yn 'e smaak falt, wit hy neat oer har eftergrûn. Hy lit har in kroan op 'e holle sette en makket har ta syn keninginne foar Wasty yn 't plak.
Mordekai sit gauris yn 'e poarte fan it paleis, dêr't er berjochten mei Ester útwikselet, en as er dêr op in kear wer omhinget, fangt er nijs op oer in gearspanning fan guon hôvelingen tsjin 'e kening. Hy jout it troch oan Ester, dy't it útbringt oan Ahasfearos. De saak waard neigien en de belutsen hôvelingen giene in raar gat yn. Om dy tiid hinne komt in oare hôveling, Haman, soan fan Hammedata, tige by de kening yn 'e geunst, en in elk falt foar him op 'e knibbels as er foarbyriidt. Mordekai wegeret dat lykwols te dwaan, op grûn fan syn joadske leauwe. Haman wurdt dêr alhiel breinroer oer en fettet dan it plan op om alle Joaden yn it Perzyske Ryk út te rûgjen. Ahasfearos harket nei syn ynskunings en lit in brief útgean nei de steedhâlders en lânfâden wêryn't dy befelle wurde om 'e folkemoard ta te rieden.
As Mordekai dêrfan heart, trunet er Ester oan om 'e kening te bepraten. Mar Ester skytskoarret der wat tsjin oan. Einlings en te'n lêsten leit se dan oan Ahasfearos út dat as Haman syn sin kriget, sysels ek deadien wurde moatte sil. Dêrop ûntstekt de kening yn grutte grime en lit er Haman oppakke en op in peal speetse. En de Joaden wurde oproppen om op 'e dei dy't earst steld wie foar harren útrûging ynstee al harren ferfolgers út te rûgjen. Mordekai wurdt oansteld foar Haman yn 't plak en hy lit fêstlizze dat de Joaden tenei elts jier it Poerimfeest fiere moatte om harren rêding fan 'e útrûging te betinken.
Adaptaasjes
Ester is ien fan 'e meast ta de ferbylding sprekkende ferhalen fan 'e Bibel, en it is dan ek adaptearre ta withoefolle oare media, lykas film, animaasje, stripferhaal en musikal. De bekendste ferfilmings binne Esther and the King, in Hollywood-film fan regisseur Raoul Walsh út 1960 mei yn 'e haadrollen Joan Collins en Richard Egan, en One Night with the King, út 2006.
Fryske oersetting
Yn 1919 joech dû. Geart Aeilco Wumkes, yn syn Ut 'e Heilige Dobbe, û.m. in oersettingsfragmint fan eigen hân fan Ester 6:6-12 út. De earste folsleine útjefte fan Ester stie yn it Alde Testamint fan Wumkes en Eeltsje Boates Folkertsma, dêr't dy yn 1943 de earste Fryske bibeloersetting mei foltôgen. Om't sawol teologen as taalkundigen beswieren tsjin 'e fertaling Wumkes-Folkertsma hiene, waard fan 1966 ôf wurke oan in nije bibeloersetting, dy't yn 1978 útkaam as de Nije Fryske Bibeloersetting (mei stipe fan 'e provinsje Fryslân, it Nederlands Bijbelgenootschap te Haarlim en de Katholieke Bijbelstichting te Bokstel). Dat is de fertaling dy't noch altiten yn gebrûk is, yn 'e foarm fan 'e trêde, ferbettere druk fan 1995. De oersetting fan Ester waard dêrby dien troch dû. R. Bijl, dy't op taalkundich mêd ûnderstipe waard troch sawol Fedde Schurer as Ulbe van Houten.
Eure-et-Loir
It Frânske departemint Eure-et-Loir is in departemint yn de regio Centre-Val de Loire. It leit sintraal yn it lân en is ferneamd nei de rivieren de Eure en Loire.
Geografy
It departemint Eure-et-Loir grinzget yn it noarden oan it departemint Eure, yn it noardeasten oan it departemint Yvelines, yn it easten oan it departemint Essonne, yn it súdeasten oan it departemint Loiret, yn it suden oan it departemint Loir-et-Cher en yn it wêst oan de departeminten Sarthe en Orne.
It grutste diel fan it departemint falt ûnder it lânskip de Beauce, it westen ûnder de Perche. Beide rivieren dêr't it departemint nei ferneamd is hawwe harren boarne yn de Perche. Wylst de Eure yneasten nei it easten oant Chartres streamt en it departemint dan yn it noarden ferlit, ûntwettert de Loire it departemint nei it suden ta.
Bestjoerlike yndieling
It departemint Eur-et-Loir is te ferdielen yn 4 arrondisseminten. De arrondisseminten binne ûnder te ferdielen yn meiïnoar 15 kantons en 365 gemeenten.
Stêden
De grutste plakken binne:
Ynternasjonaal Filmfestival fan St. Louis
It Ynternasjonaal Filmfestival fan St. Louis (Ingelsk: St. Louis International Film Festival), soms ôfkoarte ta SLIFF, is in filmfestival dat elts jier yn novimber holden wurdt yn 'e Amerikaanske stêd St. Louis, yn 'e steat Missoery. It tsiendeiske evenemint waard foar de earste kear organisearre yn 1992, doe noch yn april. Yn 1995 waard it ferskood nei novimber. De organisaasje efter it filmfestival neamde himsels yn 2003 om ta Cinema St. Louis.
Op it Ynternasjonaal Filmfestival fan St. Louis wurde de folgjende prizen ferjûn:
Star Trek: First Contact
Star Trek: First Contact is in Amerikaanske science fiction-film út 1996 ûnder rezjy fan Jonathan Frakes, mei yn 'e haadrollen Patrick Stewart, Frakes sels en Brent Spiner. It wie de achtste film út 'e Star Trek-filmsearje, en de twadde dy't basearre wie op 'e tillefyzjesearje Star Trek: The Next Generation. De titel betsjut "Stjerretocht: Earste Kontakt". It ferhaal folget de bemanning fan it romteskip de USS Enterprise as se werom yn 'e tiid reizgje om 'e ferovering fan 'e Ierde troch de grizelige, sybernetyske, bûtenierdske ras fan 'e Borg tsjin te kearen. Star Trek: First Contact krige positive resinsjes fan 'e filmkritisy, en wurdt rûnom beskôge as ien fan 'e bêste Star Trek-films dy't ea makke is. Yn 'e bioskopen wie de film ek in kommersjeel súkses. Star Trek: First Contact wûn trije Saturn Awards en waard nominearre foar de Oscar foar bêste fisazjy.
Plot
Fan fierrens fangt de USS Enterprise de audiokommunikaasjes fan 'e float op, en as de striid yn it foardiel fan 'e Borg liket út te pakken, negearret Picard syn oarders en lit syn skip koers sette nei de Ierde. Dêr arrivearret er krekt op 'e tiid om 'e bemanning fan 'e slim skansearre USS Defiant te rêden troch harren oerstriele te litten nei de Enterprise. De befelfierend ofsier fan 'e Defiant is luitenant 1e klasse Worf, in Klingon dy't by de Stjerrefloat tsjinnet en in âld-bemanningslid fan 'e USS Enterprise. As it flaggeskip fan admiraal Hayes troch de Borg-kubus fuort dêrnei ferneatige wurdt, nimt Picard de lieding oer de float oer. Mei't er de ûnderlinge kommunikaasje fan 'e Borg yn syn holle hearre kin (nei't men oannimme mei in restearjend effekt fan syn eardere assimilaasje), befellet er de hiele float om it fjoer te iepenjen op in skynber ûnbelangryk diel fan 'e kubus, dy't dêrtroch ûntploft.
Op it lêste stuit foar de eksploazje ûntkomt lykwols in relatyf lyts, bolfoarmich Borg-skip út 'e grutte kubus yn 'e rjochting fan 'e Ierde. De Enterprise set de efterfolging yn. De Borg-bol wekket in tiidtwirre op en wurdt dêryn wei. De Enterprise wurdt yn it sok fan 'e bol yn deselde twirre beskerme tsjin 'e ynfloed fan 'e feroarings yn it ferline, en sjocht dêrtroch sûnder sels te feroarjen hoe't it oansjen fan 'e Ierde ynienen oars is: no wurdt de wrâld folslein befolke troch Borg en bestiet de minskheid net mear. Picard beseft dat de Borg-bol nei it ferline reizge is en dêr dingen útheeft hawwe moat dy't de rin fan 'e skiednis oanpast hawwe, sadat de Ierde yn it ferline al troch de Borg assimilearre is. Hy jout befel om 'e USS Enterprise de ynstoartende twirre yn te farren, om 'e Borg nei it ferline te efterfolgjen en tsjin te kearen wat se dêr fan doel binne te dwaan.
As de Enterprise út 'e twirre komt, wurdt oan 'e hân fan 'e stân fan 'e stjerren en de planeten fêststeld dat it 4 april 2063 is: de deis foar't it útfiner Zefram Cochrane yn 'e opbouperioade nei de Trêde Wrâldoarloch as earste minske slagge om in lyts stikje flugger-as-ljocht te reizgjen. Dat loek de oandacht fan in passearjend bûtenierdsk romteskip en late noch dyselde deis ta it earste kontakt fan 'e minskheid mei in bûtenierdske beskaving. De Borg-bol besjit de lokaasje yn Montana dêr't Cochrane syn histoaryske romteskip de Phoenix boude, en Picard jout opdracht om it fjoer te iepenjen. De Borg-bol wurdt sûnder swierrichheden ferneatige. It is no dúdlik dat de Borg besochten om it earste kontakt foar te kommen, dat der is Picard alles oan gelegen om derfoar te soargjen dat dat trochgiet.
Yn mids ienentweintichste-iuwske momkape bejouwe hy, de androïde luitenant Data en adviseur Deanna Troi harren nei it ierdoerflak yn Montana, dêr't se yn it raketkompleks net Cochrane oantreffe, mar wol syn assistinte, de swarte frou Lily Sloane. De Phoenix sels is by de besjitting skansearre rekke en lekt radio-aktive strieling, dêr't Lily har sûnens troch oantaast is. Skipsdokter Beverly Crusher evakuëarret har foar in yngeande behanneling nei de sikeboech 'e USS Enterprise. In team fan technisy ûnder lieding fan kaptein-luitenant William T. Riker, de earste ofsier fan 'e Enterprise, en luitenant Geordi La Forge, de masinist, wurdt nei de Ierde roppen om 'e skea oan 'e Phoenix op te nimmen en reparaasjes te meitsjen.
Underwilens begjint de temperatuer oan board fan 'e Enterprise om ûnferklearbere redens op te rinnen, wylst ferskate bemanningsleden ferdwine. Nei't er Borg-stimmen yn syn holle heart, draacht Picard de lieding op it ierdoerflak oer oan Riker en keart dêrnei mei Data halje-trawalje nei syn skip werom. Luitenant Worf, dy't it befel oer it skip fierde yn ôfwêzigens fan Picard en Riker, rapportearret mear ûntrêstgjende nuverichheden, dêr't Picard út konkludearret dat de bemanning fan 'e Borg-bol himsels op 'e iene of oare wize ûngemurken oerstriele hawwe moat nei de Enterprise. De Borg binne úteinset mei de assimilaasje fan it skip en syn bemanning. Wannear't se de Enterprise ienris yn 'e hannen hawwe, sille se it skip sûnder mis brûke om 'e Ierde te feroverjen. Underwilens binne de Borg al opkrongen oant de sikeboech, dêr't dokter Crusher en ferpleechkundige Alyssa Ogawa mei harren pasjinten, ûnder wa Lily Sloane, troch in lûk en in ûnderhâldstunnel útnaaie moatte, wylst de holografyske needdokter de earste Borg-wurkers ôfliedt.
Yn Montana hat Deanna Troi ûnderwilens de grutte Zefram Cochrane opspoard. Ynstee dat er him nei de besjitting nei syn raketbunker ta hastige hie om 'e skea oan 'e Phoenix op te nimmen, wied er persiis de oare kant út draafd. It docht bliken dat Cochrane, dy't troch Riker, La Forge en harren manskippen as in legindaryske held sjoen wurdt, eins in leffe, egoïstyske sûplap is. Se kinne inkeld syn meiwurking krije troch him de wierheid te fertellen: dat se lju binne dy't út 'e takomst werom yn 'e tiid reizge binne om him te helpen syn plannen yn 'e praktyk te bringen, om't syn dwaan en litten fan krúsjaal belang is foar de ûntwikkeling fan net allinne de minskheid, mar it hiele bekende hielal. En dat de besjittings it wurk wiene fan in ras fan heal-biologyske cyborgs dy't krektlyk werom yn 'e tiid reizge binne om him tsjin te hâlden. Cochrane leaut dêr fansels neat fan, oant Riker him troch syn eigen tilleskoop de Enterprise yn in baan om 'e Ierde sjen lit.
Oan board fan 'e Enterprise ûntdekt Picard dat de Borg de kontrôle oer it kommunikaasjesysteem fan it skip oernommen hawwe, sadat er Riker-en-dy net fan harren nuodlike sitewaasje op 'e hichte stelle kin. As de Borg ek de oare skipssystemen oernimme wolle, lit er Data fluch-fluch safolle mooglik fan 'e skipskompjûter op 't slot sette efter in ûnbrekbere befeiligingskoade. It docht bliken dat de Borg harren basis fêstige hawwe yn 'e masinekeamers, dat Picard fettet it plan op om dêr binnen te kringen en ien fan 'e kuolplasmatanks stikken te slaan. It korrosive kuolplasma sil dan alle organyske stoffen fuortfrette, en al hoe'n grut part fan 'e Borg ek út masinale ûnderdielen bestean mei, sûnder har biologyske parten kinne se net trochlibje. De misje ûnder lieding fan Picard, Data en Worf draait lykwols út op in fiasko as blykt dat se de masinekeamers net binnenkomme kinne, wylst Data troch de Borg finzennommen wurdt. Hy wurdt fêstset yn 'e masinekeamer, dêr't er in wêzen moetet dat úthâldt de keninginne fan 'e Borg te wêzen. As Data dêrnei trochfreget, seit se dat se net de liedster fan it Borg-kollektyf is, mar dat se it Borg-kollektyf sels is.
Underweis werom nei de brêge wurdt Picard yn 'e krochten fan it skip oer it mad kommen troch de bange Lily Sloane, dy't op 'e flecht út 'e sikeboech by Crusher-en-dy wei útnaaid wie. Sy bedriget him mei syn eigen laserwapen (dat ûnbrûkber is tsjin 'e Borg), mar hy wit har fertrouwen te winnen troch har sjen te litten dat se har oan board fan in romteskip yn in baan om 'e Ierde befynt. Tegearre ûntkomme se út in troch de Borg oernommen part fan it skip troch op it holodek yn in holografyske neibearing fan in misdieroman oer de 1920-er jierren de feilichheidsprotokollen út te skeakeljen, sadat sels holografyske kûgels deadlik wurde. Picard brûkt dêrnei in Tommygun om in pear Borg-wurkers mei kûgels te trochsingeljen, wêrnei't er ien fan harren syn automatisearre ûnthâld ôfnimt. Sa komt er oan 'e weet dat de Borg fan doel binne om 'e deflektorskûtel fan 'e Enterprise om te bouwen ta in reuseftich beaken dêr't se kontakt mei sykje sille mei de Borg dy't yn dizze tiid libje. Ek al befine dy harren noch yn it fiere Delta Kwadrant, dochs sille se sûnder mis fersterkings stjoere sadree't se har fan 'e sitewaasje bewust wurde.
Op 'e Ierde hat Cochrane ûnderwilens sa syn nocht fan 'e ferearing troch it Stjerrefloatpersoniel, de ferhalen oer syn heldestatus, de skoallen dy't nei him ferneamd binne en it reuseftige stânbyld dat op dit plak foar him boud wurde sil, dat er besiket út te naaien. Riker en La Forge ferspylje kostbere tiid mei in klopjacht troch de wyldernis fan Montana. Uteinlik hat Riker gjin oare kar as om 'e útfiner mei syn laserwapen te ferdôvjen.
Oan board fan 'e Enterprise geane Picard, Worf en luitenant Hawk, de roerman fan it skip, yn romtepakken op in romtekuier oer de bûtenkant fan it skip. Se bejouwe harren nei de deflektorskûtel, dêr't de Borg dwaande binne mei de bou fan harren beaken boppe-op de dieltsjesgenerator yn it sintrum fan 'e skûtel. Picard-en-dy beslute de dieltsjesgenerator simpelwei los te keppeljen fan 'e rest fan 'e skûtel. By dy operaasje wurdt Hawk assimilearre troch de Borg. As er neitiid Picard oanfalt, wurdt er delsketten troch Worf. De dieltsjesgenerator wurdt loskeppele en driuwt de romte yn, mei de Borg-wurkers dy't mei it beaken dwaande binne der noch op. As it ding fier genôch fan 'e Enterprise ôf is, ferneatiget Worf it mei in inkeld skot út syn lasergewear.
Neitiid sette de Borg harren assimilaasje fan 'e USS Enterprise en syn bemanning troch. Om't de wurkers ymmún binne foar de laserwapens fan it Stjerrefloatpersoniel, kin de bemanning net folle dwaan om dat tsjin te kearen. Worf en dokter Beverly Crusher steane der sadwaande by Picard op oan om it skip, en dêrmei de Borg, te ferneatigjen, mar de kaptein, dy't trochfjochtsje wol oant de bittere ein, wol dêr neat fan witte en reägearret mei de suggestje dat Worf in leffert is. Nei dy útbarsting kinne de Stjerrefloatofsieren har net mear tsjin 'e oarders fan Picard fersette. Mar Lily Sloane leit har der net by del. Se konfrontearret Picard mei syn bernige, yrrasjonele hâlden en dragen, dat se ferliket mei kaptein Ahab út 'e ferneamde roman Moby-Dick, fan Herman Melville, in njoggentjinde-iuwske seekaptein dy't de libbens fan syn bemanning op it spul sette om wraak te nimmen op 'e wite walfisk dy't him syn skonk ôfbiten hie. Dy wurden kringe einlings ta Picard troch, en hy beseft dat se gelyk hat: hy hat him liede litten troch syn eigen ferlet om wraak te nimmen op 'e Borg foar wat dy him seis jier lyn oandien hawwe.