cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Jehannes fan it Krús
Jonkheid
Jehannes waard berne, ûnder de namme Juan de Yepes y Álvarez, as soan yn in ta it kristendom bekeard Joadsk gesin yn Fontiveros, yn Ald-Kastylje. Syn heit Gonzalo wie yn 't earstoan boekhâlder by rikere famyljeleden dy't sidekeaplju wiene. Doe't er yn 1529 lykwols mei Jehannes syn mem Catalina troude, dy't in weesbern út 'e legerein wie, waard er troch syn famylje ferstaat, en wie er sadwaande twongen om wurk te sykjen as wever. Gonzalo stoar yn 1545, doe't Jehannes noch mar in jier as sân wie. Dêrtroch rekke it gesin alhiel ferearmoede, en Jehannes syn âldere broer Luis stoar yn 1547, nei alle gedachten oan 'e gefolgen fan ûnderfieding. Neitiid naam Catalina Jehannes en dy syn oare broer Francisco mei, earst, yn 1548, nei Arévalo, en letter, yn 1551, nei Medina del Campo, dêr't se úteinlik oan wurk slagge as weefster.
Yn Medina del Campo krige Jehannes ûnderrjocht (benammen yn 'e lear fan 'e Tsjerke) op in earmeskoalle. Neitiid tsjinne er as akolyt yn in deunby kleaster fan augustynske nonnen. Letter wurke er yn in sikehûs en studearre er fan 1559 oant 1563 oan in jezuïtyske skoalle. Uteinlik trede er yn 1563 lykwols yn yn 'e Karmelityske Oarder, wêrby't er de namme "Jehannes fan Sint Mattias" oannaam. It jiers dêrop lei er syn fêste ûnthjitten as karmelyt ôf, wêrnei't er nei Salamanca reizge om teology en filosofy te studearjen oan 'e prestizjeuze universiteit dêre.
Herfoarmings
thumb|left|250px|Jehannes fan it Krús syn tekening fan 'e [[krusiging fan Jezus Kristus.]] Under de "Primitive Regel" waard in grut part fan 'e dei en de nacht trochbrocht mei it resitearjen fan fêste koargesangen op 'e byhearrende oeren, en fierders mei stúdzje, bibellêzen, de fiering fan 'e misse en solitêre perioaden, wylst de fraters fan 'e oarder har dwaande holden mei it evangelisearjen ûnder de omwenjende befolking. Yn 'e perioade tusken it Feest fan 'e Ferearing fan it Krús, op 14 septimber, en Peaske, yn it foarjier, moasten de leden fan 'e oarder har alhiel ûnthâlde fan it iten fan fleis, en fêsten se lange skoften. Fierders wiene der deis oeren dat der folsleine stilte bewarre wurde moast, fral tusken de kompleten (it fallen fan 'e nacht) en prym (de iere moarn) yn. Fierders moasten der koartere, rûgere pijen en habiten droegen wurde, en boppedat moasten leden fan 'e oarder bleatsfoets gean (dêrfandinne dat de folgelingen fan Jehannes en Teresa bekend kamen te stean as de bleatsfoetse karmeliten).
Yn 1568 stifte Teresa it trêde "bleatsfoetse" nonnekleaster (yn Valladolid), wylst Jehannes dat jiers te Duruelo, healwei Ávila en Salamanca, it earste "bleatsfoetse" mûntsekleaster oprjochte. Dyselde deis feroare er syn namme yn "Jehannes fan it Krús". In twadde kleaster stifte er yn 1570 te Pastrana. Twa jier letter joech er him yn Ávila wer by Teresa, en waard er foar har en de 130 oare nonnen yn it kleaster dêre preester en bychtfaar. Earne tusken 1574 en 1577 krige er ûnder in gebed in fizioen fan de krusige Kristus, dat him oansette ta syn ferneamde tekening mei it perspektyf skean fan boppen. Dyselde tekening soe yn 1951 Salvador Dalí ynspirearje ta syn skilderij Kristus fan Sint Jehannes fan it Krús.
Spannings yn 'e Karmelityske Oarder
Hoewol't Jehannes en Teresa yn 't earstoan stilwei harren gong gean kinnen hiene, kaam der neigeraden dat se mear oanhingers krigen almar mear ferset tsjin harren herfoarmings. Tusken 1575 en 1577 berikten de spannings binnen de Karmelityske Oarder in hichtepunt. De drekte oanlieding dêrta wie dat de bleatsfoetse karmeliten ek kleasters begûnen te stiftsjen yn Andalúsje, hoewol't dat rjocht tsjin 'e oarders yngie dy't se fan 'e karmelityske prior-generaal yn Spanje ûntfongen hiene. Fan gefolgen waard op in gearkomste fan 'e lieders fan 'e ynternasjonale Karmelityske Oarder, dy't yn maaie 1576 yn it Noarditaljaanske Piacenza holden waard, besletten om 'e lear fan 'e bleatsfoetse karmeliten folslein te ferbieden en te ûnderdrukken. Dy maatregel waard yn Spanje net daliks en net hielendal trochfierd, mei't kening Filips II de herfoarmings yn begjinsel ûnderstipe, en dêrom de Karmelityske Oarder de tastimming ûnthold om tsjin 'e bleatsfoetse karmeliten fanwegen te kommen. Fierdersoan stie ek de pauslike nunsius yn Spanje, Nicolò Ormanetto, de biskop fan Padua, goedgeunstich foar de nije opfettings oer, en naam dyselde Jehannes en Teresa tsjin harren fijannen yn beskerming. Sa waard Jehannes op oantrún fan 'e nunsius wer frijlitten nei't er yn jannewaris 1576 oppakt wie troch guon otterdokse karmeliten.
Doe't Ormanetto mids 1577 kaam te ferstjerren, foel syn beskerming lykwols fuort, en yn 'e nacht fan 2 desimber 1577 ferskafte in groep karmeliten him tagong ta Jehannes yn wente yn Ávila en naam him finzen. Jehannes waard yn it karmelityske kleaster yn Toledo foar in rjochtbank fan 'e oarder brocht en feroardiele foar oerhearrigens oan 'e besluten dy't yn Piacenza nommen wiene. Hy waard opsletten yn in sel fan 3 m by 1.80 m, sûnder skjinne klean of de mooglikheid om him te waskjen en mei mar in krap dieet fan wetter, brea en restjes sâlte fisk. Teminsten ienris yn 'e wike waard er út syn sel helle om yn it iepenbier gisele te wurden. Under syn finzenskip, dy't njoggen moanne duorre, skreau er it Cántico Espiritual ("Geastlik Liet") ien fan syn langste en meast ferneamde gedichten. Op 15 augustus 1578 wist er syn seldoar fan 'e hingen te krijen en te ûntsnappen troch in lytse finsteriepening yn in oangrinzgjend fertrek. Hy joech him by Teresa har nonnen yn Toledo, dy't him fersoargen, en brocht letter noch seis wiken troch yn it sikehûs, ear't er wer safierhinne opbettere wie dat er syn wurk ferfetsje koe.
Selsstannige oarder
Op in gearkomste yn oktober 1578 waard besletten dat de bleatsfoetse karmeliten de paus fersykje soene om fan harren in selsstannige geastlike oarder te meitsjen, los fan 'e otterdokse karmeliten. Op deselde gearkomste waard Jehannes oansteld as lieder fan in lyts kleasterke yn 'e bergen fan Andalúsje, deunby Beas. Dêr kaam er yn 'e kunde mei de non Ana de Jesús, mei wa't er neitiid gauris gearwurkje soe. Yn 1579 ferfear er nei Baeza, dêr't er de rektor waard fan in nij kolleezje fan 'e bleatsfoetse karmeliten. It jiers dêrop naam paus Gregoarius XIII dan einlings it beslút om 'e karmeliten en de bleatsfoetse karmeliten útinoar te heljen, en fan 'e lêsten in selsstannige oarder te meitsjen. Yn opdracht fan 'e earste gearkomste fan 'e lieders fan 'e oarder skreau Jehannes yn 1581 harren grûnregels. Tsjin dy tiid omfette de nije oarder 22 kleasters, 300 mûntsen en 200 nonnen.
Mei Ana de Jésus sette Jehannes yn 1582 in nij kleaster fan bleatsfoetse karmeliten op yn Granada, en yn 1585 noch ien te Málaga. Datselde jiers waard er keazen ta provinsjaal fikaris fan Andalúsje, wat makke dat er in protte reizgje moast, om't er alle kleasters yn syn provinsje ienris yn 't jier besykje moast. Men rûst dat er ûnder syn fikariaat likernôch 25.000 km ôflei, wylst er yn dyselde snuorje noch sân nije kleasters stifte. Yn juny 1588 waard er oansteld as trêde riedsman fan 'e fikaris-generaal fan 'e bleatsfoetse karmeliten, Nicolas Doria. Foar dat amt kearde er werom nei Kastylje, en fêstige er him yn Segovia, dêr't er teffens de prior fan it pleatslike kleaster waard. Nei't der tusken Jehannes en Doria in skeel ûntstien wie oer de kant dy't de oarder út moast, waard er út syn amt ûntslein en yn feitlike ballingskip stjoerd nei in ôfhandich kleaster yn Andalúsje dat fan La Peñuela hiet. Dêr waard er siik. Hy reizge nei it gruttere kleaster te Úbeda foar behanneling, mar hy rekke yn 'e minnichte, en stoar op 14 desimber 1591 oan wûnroas.
Hillichferklearring en ferearing
thumb|right|250px|It stânbyld fan Jehannes fan it Krús yn syn berteplak [[Fontiveros.]] De moarns nei Jehannes syn dea kaam der in ûnbidige kliber folk yn it kleaster fan Úbeda om syn stoflik omskot te besjen. Yn it gedrang wisten frijwat lju in stikje fan syn pij te bemachtigjen as in persoanlik relikwy. Jehannes fan it Krús waard earst begroeven te Úbeda, mar yn 1593 waard er, op fersyk fan it kleaster yn Segovia dêr't er prior fan west hie, temûk dêrhinne oerbrocht. De ynwenners fan Úbeda leine har dêr net by del en stjoerden in petysje oan paus Klemins VIII om it lyk werom te krijen. De paus wie ûnder de yndruk fan 'e petysje en oardere dat it lichem weromjûn wurde moast. Dêr fersette it kleaster yn Segovia him lykwols tsjin. Uteinlik waard der in kompromis berikt, wêrby't it kleaster fan Úbeda in earm en in skonk fan Jehannes krige. Mei't se dêr by de earste ferhuzing al ien fan 'e skonken holden hiene, en de oare earm yn Madrid efterbleaun wie om dêr as relikwy te tsjinjen doe't it lichem dêr ûnderweis nei Segovia lâns kommen wie, hold it kleaster yn Segovia dus inkeld Jehannes syn holle en syn romp yn besit.
Jehannes fan it Krús waard yn 1675 sillich ferklearre troch paus Klemins X, en yn 1726 hillich ferklearre troch paus Benediktus XIII. Syn feestdei waard holden op 24 novimber, om't syn stjerdei, de 14de desimber, doe net frij wie. Nei't dy dei yn 1955 dochs noch frij kaam, waard Jehannes syn feestdei yn 1969 troch paus Paulus VI ferskood nei 14 desimber. De Anglikaanske Tsjerke betinkt Jehannes fan it Krús op dyselde dei as in "Learaar fan it Leauwe". Yn 1926 waard er troch paus Pius XI útroppen ta ien fan 'e 35 "Dokters fan de Tsjerke".
Wurk
Jehannes fan it Krús wurdt sjoen as ien fan 'e wichtichste dichters fan 'e Spaanske taal. Syn samle poëzij beslacht krapoan 2.500 fersen, en twa dêrfan, it Cántico Espiritual ("Geastlik Liet") en La Noche Oscura del Alma ("De Tsjustere Nacht fan de Siel") wurde rûnom beskôge as masterwurken fan 'e dichtkeunst, sawol om harren formele styl, as om har rike symbolyk en byldspraak. Jehannes syn teologyske wurken omfetsje gauris kommentaren op dy beide gedichten. Al syn wurken binne skreaun tusken 1578 en 1591, sadat der in grutte ûnderlinge gearhing tusken bestiet.
It Cántico Espiritual (1578) is in hoedersdicht wêryn't de breid (dy't de minsklike siel fertsjintwurdiget) siket om har brêgeman (Jezus Kristus), en deroer yn noed sit dat se him kwytrekke is, wylst se allebeide ferfolle reitsje fan blydskip as se inoar úteinlik wer fine. Dit gedicht kin sjoen wurde as in frije bewurking fan it bibelske Heechliet yn in tiid doe't bibeloersettings út it Latyn nei de sprektaal (yn dit gefal it Spaansk) noch strang ferbean wiene. La Noche Oscura del Alma (1578/1579) ferhellet oer de reis fan 'e siel út har stoflike wente (it lichem) nei har wiere hûs yn 'e himel en har feriening mei God. Jehannes syn Subida de Monte Carmelo ("De Beklimming fan 'e Berch Karmel"; tusken 1581 en 1585) is in mear systematyske stúdzje oangeande it asketyske besykjen fan in siel om ta in folsleine ienwurding te kommen mei God. It út fjouwer kûpletten besteande Llama de Amor Viva ("Libbene Flamme fan 'e Leafde"; 1585-1586) beskriuwt in gruttere yntimiteit, wêrby't de siel Gods leafde beäntwurdet. Dizze fjouwer teksten foarmje, yn 'e mande mei Jehannes syn Dichos de Luz y Amor ("Utspraken fan Ljocht en Leafde") en de wurken fan Teresa fan Ávila, de wichtichste mystike geskriften yn 'e Spaanske taal.
Jehannes fan it Krús yn it Frysk
Ferskate fersen fan Jehannes fan it Krús binne nei it Frysk ta oerbrocht troch klassyk oersetter Klaas Bruinsma, dy't benammen bekend is troch syn ferfrysking fan Homêros syn Ilias en Odyssee en in hiele rige Aldgrykske toanielstikken fan skriuwers as Sofokles, Aiskylos, Euripides en Aristofanes. Bruinsma publisearre syn fertalings ûnder de titel Sint Jehannes fan it Krús (1542-1591) yn 1981 yn it febrewarisnûmer fan it tydskrift HJIR.
List fan planetoïden 80101-80200
Dit is in list fan planetoïden 80101-80200.
Alice Boughton
Alice Boughton (Brooklyn (New York), 14 maaie 1866 - 21 juny -1943) wie in Amerikaansk fotografe.
Biografy
Alice Boughton wie in dochter fan Frances Ayres en William H. Boughton, in abbekaat yn New York. Se studearre oan de private keunstakademy Pratt Institute. Dêr kaam se yn kontakt mei fotografy en krige ûnder oare kunde oan Gertrude Käsebier en waard in skoftke dy har assistinte. Yn 1890 iepene se har eigen portretstudio oan East 23rd Street yn New York. Yn 1901 folge se in keunstoplieding yn Rome en studearre se fotografy yn Parys, dêr't se fannijs mei Käsebier gearwurke yn har simmerstudio. Fan doe ôf oan hie se in protte súkses op eksposysjes, ûnder oaren yn Art Gallery 291 fan Alfred Stieglitz. Stieglitz, dy't har al sûnt 1902 bewûndere, makke har yn 1906 ek lid fan de artistike fotografyferiening Photo-Secession. Yn 1909 waarden in tal fan har foto’s publisearre yn it paadsljochtsjende keunstfototydskrift Camera Work. Wilens gie se troch mei eksposearjen oer de hiele wrâld, ûnder mear yn Londen, Parys, Wenen en De Haach.
Behalven as pikturalistysk keunstfotografe krige Boughtons namme ek ynternasjonaal klank as portretfotografe. Se portrettearre tal fan foaroansteande keunstners en akteurs, dêr't Eugene O'Neill, John Butler Yeats, William Butler Yeats, Henry James, Walter de la Mare, G.K. Chesterton, Maxim Gorky, John Burroughs, Ruth St. Denis, Eleonora Duse, Yvette Guilbert, Albert Pinkham Ryder, George Arliss en Robert Louis Stevenson ûnder wiene. Har portret fan dy lêste ynspirearre John Singer Sargent ta syn bekende skilderij fan de ferneamde skriuwer fan Treasure Island.
Fan de jierren tweintich ôf wurke Boughton nau op mei keunstdosinte Ida Haskell (1861-1932), dy't hja as learling al kennen leard hie yn har Pratt-tiid. Yn 1926 makke se mei har in grutte reis troch Jeropa. Yn 1931 sleat se har fotostudio en sette sy har mei Haskell nei wenjen yn Brookhaven op Long Island. Boughton stoar yn 1943 oan longûntstekking.
Frisisme
In frisisme is in taalkundige term foar in barbarisme (in ynslûpsel út in frjemde taal) út it Frysk wei. Frisismen sille fral yn it Nederlânsk foarkomme. Dêrby giet it net om 'e Nederlânske standerttaal, mar om it Nederlânsk sa't dat sprutsen wurdt troch lju dy't fan hûs út Frysktalich binne. Men kin dan tinke oan útdrukkings as "zie eens!" (moat wêze: "kijk eens!") of "het valt me niet af" (moat wêze: "het valt me niet tegen"). Ek op grammatikaal mêd komme frisismen foar, bygelyks yn 'e sinsbou fan: "hij is staan gebleven" (moat wêze: "hij is blijven staan"). It tsjinstelde fan in frisisme is in hollanisme, dat ynfloed fan it Nederlânsk op it Frysk oantsjut.
Frisismen waarden op in komyske manear brûkt yn 'e langrinnende kollumn Uit Bokwerder Belang, yn 'e Ljouwerter Krante, wêryn't skriuwer Rink van der Velde him tusken 1970 en 1992 foardie as Wabbe Wisses Rzn., de haadredakteur fan it doarpskrantsje Bokwerder Belang fan it fiktive Fryske doarp Bokwert. Hoewol't Wisses net folle ophie mei it Frysk, wie syn Nederlânsk mei Fryske ynfloeden ôfmakke. Hjirûnder by wize fan yllustraasje in sitaat mei de frisismen ûnderstreke.
Weetgiel
Weetgiel of weetgeel is in kleur dy't yn 'e regel beskôge wurdt as in tint fan giel. It wurdt op ferskate manearen omskreaun, bgl. as in rôzich giel of as in ljocht bêzje. Dizze kleur wurdt sa neamd om't it de kleur fan weet is as dy plant ryp is om rispe te wurden.
Kleurtechnyk
By additive kleurminging (bgl. op tillefyzjes en kompjûterskermen) is weetgiel in tertiêre kleur, dy't oanmakke wurdt troch ferminging fan alle trije primêre kleuren (read, blau en grien). By subtraktive kleurminging (bgl. yn 'e druktechnyk) is it ek in tertiêre kleur, dy't yn teory produsearre wurdt troch it fermingen fan 'e primêre kleuren syaan, maginta en giel. Yn 'e praktyk wurdt ynstee fan syaan lykwols swart tafoege, om't dat bettere resultaten jout.
Gebrûk
It earste dokumintearre gebrûk fan 'e oantsjutting 'weetgiel' as kleurnamme yn it Ingelsk (yn 'e foarm wheat), datearret fan 1711.
Weetgiel is ien fan 'e X11-webkleuren.
Madball
Madball is in Amerikaanske hardcore punkband, oprjochte yn New York yn 1988. Hardcore punk is in hurde foarm fan punk, mei reitsflakken mei metal. De band is ûntstien neidat Agnostic Front's sjonger Roger Miret syn jongere healbroer Freddy Cricien sjonge liet by Agnostic Front-shows. De earste line-up Madball bestie út Agnostic Front's sjonger Roger Miret op bas, Vinnie Stigma op gitaar, Will Shepler op drums, en Freddy Cricien as sjonger. De band brocht yn 1994 syn debútalbum Set It Off út.
Henricus Uden Masman (útjouwer)
Henricus Uden Masman (Winsum, 16 april 1871 - 16 april 1941) wie in Nederlânsk drukker en útjouwer. Earder wie er kommisjonêr fan de gemeente Barradiel.
Masman stichte yn De Haach útjouwerij "De Atlas", dy't Pieter Jelles Troelstra syn 'Rispinge' en Tsj. E. Halbertsmas 'Ut it âlde laech' útjoech. Masman wurke mei oan 'Bûtenboun'. Teffens wie er redakteur fan 'De Fries om utens' en útjouwer fan betinkingsboek 1948.
Epifanykatedraal (Irkûtsk)
De Katedraal fan de Epifany (Russysk: Собор Богоявления, Sobor Bogojavlenija) is in katedraal fan it otterdokske bisdom Irkûtsk. De katedraal stiet yn de East-Sibearyske stêd Irkûtsk, Ruslân.
Skiednis
De foargonger fan de hjoeddeiske tsjerke wie in houten bouwurk ta eare fan de apostelen Petrus en Paulus. Dizze tsjerke waard yn 1693 troch Kozakken boud oan de eastlike kant fan it houten fort, op it plak dêr't de takomstige stêd Irkûtsk kaam te lizzen. Op 3 augustus 1716 baarnde de tsjerke ôf en waard der fuort jild ynsammele om in nije stiennen tsjerke te bouwen. In dekreet fan de tsaar yn 1714 ferbea lykwols de bou fan in stiennen tsjerke, om't alle faklju en it materjaal opeaske waarden foar de bou fan de nije haadstêd Sint-Petersburch. Nei't it dekreet foar in part bûten wurking steld wie, koe yn july 1718 útein set wurde mei de konstruksje fan de nije tsjerke. Arsjitekt fan de bou wie Gorjaëv Vasily, dy't earder al tusken 1703 en 1710 ek de Trije-ienheidkatedraal fan Verchotoerje bouwe mocht. Seis jier nei it boubegjin kaam de Petrus en Pauluskapel ree en doe't it bisdom Irkûtsk yn 1727 oprjochte waard avensearre ek it wurk oan de nije katedraal. Yn datselde jier waarden de klokketoer en in kapel ta eare fan Jehannes de Kriger foltôge. De tsjerke wie yn 1746 klear en waard op 25 septimber 1746 ynwijd. Oarspronklik hie it sintrale diel fan de tsjerke in opbou mei fiif sipels, mar nei in ierdskodding op 23 april 1804 waard de opbou mei de sipels net rekonstruearre. Yn septimber 1812 kaam in twadde yn klassisistyske styl boude klokketoer ree. De al yn 1797 getten klok fan 12 ton foar de toer wie de swierste klok fan Irkûtsk, mar gyng tidens de grutte stedsbrân yn july 1879 troch de hjittens spitigernôch ferlern. In oare ierdskodding op 31 desimber 1861 brocht ek grutte skea oan de tsjerke. In it midden fan de 19e iuw waard neist de katedraal it biskoplik paleis boud.
Elizabeth Moon
Elizabeth Moon (berne as: Susan Elizabeth Norris; McAllen (Teksas), 7 maart 1945), is in Amerikaansk skriuwster fan science fiction- en fantasyromans en -koarte ferhalen. Hja is benammentlik bekend wurden mei har Paksenarrion-rige, de Familias Regnant-rige en de Vatta's War-searje. Mei har boek The Speed of Dark wûn se yn 2003 in prestizjeuze Nebula Award.
Jonkheid, oplieding en gesin
Moon is hikke en tein yn McAllen, yn 'e steat Teksas. Se begûn as bern al te skriuwen, en besocht foar it earst in boek op papier te krijen (dat oer har eigen hûn gie), doe't se seis jier wie. Yn har tinerjierren begûn se by wize fan leafhawwerij science fiction-ferhalen te skriuwen. Moon studearre skiednis oan 'e Universiteit fan Rice, yn it Teksaanske Houston, dêr't se yn 1968 in bachelorstitel yn behelle. Letter fertsjinne se in twadde bachelorstitel yn biology. Yn 1968 joech se har as kompjûterspesjalist by it Amerikaanske Korps Mariniers, dêr't se yn har tsjinstperioade opklom ta de rang fan earste luitenant. Yn 1969 troude se mei Richard Sloan Moon, mei wa't se ien bern hat, harren soan Michael, berne yn 1983, dy't oanhelle is mei autisme.
Skriuwkarriêre
Doe't se yn 'e tritich wie, begûn Moon foar it earst beropsmjittich te skriuwen, mei in kollem yn in regionaal wykblêd. Yn 1986 publisearre se foar it earst in science fiction-ferhaal, yn it tydskrift Analog en yn 'e rige ferhalebondels Sword and Sorceress. De jierren dêrnei ferskynden har ferhalen geregeldwei yn Analog. Yn 1988 publisearre se har earste roman, Sheepfarmer's Daughter, in fantasyferhaal oer de boeredochter Paks (folút Paksenarrion) dy't útnaait foar in troch har âldelju beävensearre houlik en tsjinst nimt by in hierlingerezjimint. Mei dat boek, dat it earste út 'e Paksenarrion-rige wie, wûn Moon de Compton Crook Award. Datselde jiers ferskynde noch it ferfolch Divided Allegiance, wylst Oath of Gold, dat de trilogy The Deed of Paksenarrion besleat, yn 1989 útkaam. Dêrop folgen Surrender None (1990) en Liar's Oath (1992), dat prequels binne fan The Deed of Paksenarrion.
Epifanykatedraal (Irkûtsk)
Skiednis
Njonken de Epifanykatedraal waard yn 1875 begûn mei de bou fan in nije gruttere katedraal. Yn 1894 wie de nije katedraal klear en rekke de Epifanytsjerke de status fan biskopstsjerke kwyt oan de foltôge neobyzantynske Kazankatedraal.
Elizabeth Moon
Skriuwkarriêre
Yn 1993 sette Moon mei de publikaasje fan Hunting Party útein mei de Familias Regnant-rige, dy't science fiction is fan it subsjenre fan 'e militêre science fiction. Foar in diel griep Moon dêrmei werom op har eigen militêre ferline. Dizze searje soe úteinlik sân boeken komme te omfiemjen, ferdield yn in trilogy en twa duologyen. De Heris Serrano-trilogy (Hunting Party, Sporting Chance en Winning Colors) is in klassyk grutskalich opset science fiction ferhaal oer Heris Serrano, in froulike âld-ofsier dy't foar bewearde misdragings ûnearfol ûntslein is út 'e romtefeartstriidkrêften fan it oligargyske Familias Regnant-ryk. Yn 'e boeken fan 'e Esmay Suiza-fuortsetting (Once a Hero en Rules of Engagement) ferskoot it gesichtspunt nei de jonge froulike kadet Esmay Suiza. Yn 'e Suiza and Serrano-duology (Change of Command en Against the Odds) komme alle triedden wer byinoar.
Epifanykatedraal (Irkûtsk)
Unteigening
thumb|left|250px|De earmoedige steat fan de tsjerke tidens de restauraasje yn de jierren 1960 Nei de oktoberrevolúsje waard de âlde Epifanykatedraal yn 1925 registrearre as monumint fan de skiednis en keunst, mar de autoriteiten lieten de tsjerke wol slute foar de earetsjinst en droegen it gebou oer oan in bakkerij, dy't it gebou foar de nije funksje ferboude. Yn 1932 waard de 19e iuwske Kazankatedraal njonken de Epifanytsjerke opblaasd. Nei ûndersyk die bliken dat de steat fan de Epifanytsjerke net al te bêst wie, mar der folge gjin renovaasje. Yn 1960 drige de ôfbraak fan de Epifanykatedraal en de Ferlossertsjerke. Safier kaam it gelokkich net.
De Epifanykatedraal waard in monumint fan nasjonaal belang en de âlde klokketoer waard yn de oarspronklike steat werombrocht. Foar de Epifanykatedraal bestjutte dat in 18 jier lange rekonstruksje en doe't de rekonstruksje foltôge wie waard de tsjerke oerdroegen oan it regionale museum. thumb|200px|Ynterieur
Elizabeth Moon
Skriuwkarriêre
Underwilens hie Moon yn 1996 ek de op himsels steande roman Remnant Population ("Restbefolking") publisearre, oer in âldere frou dy't har ferskûlet as de hiele befolking fan in koloanje op in beskate planeet fan hegerhân evakuëarre wurdt, sadat se allinnich efterbliuwt. Dat boek waard nominearre foar in Hugo Award foar bêste roman. Mei it ek op himsels steande science fiction-wurk The Speed of Dark, wêrfan't it ferhaal fertelt wurdt fanút it eachpunt fan in autistyske kompjûterprogrammeur dy't Moon basearre op har eigen soan Michael, wûn se yn 2003 in prestizjeuze Nebula Award.
Epifanykatedraal (Irkûtsk)
Weromjefte
Yn 1994 folge de weromjefte fan de katedraal oan it bisdom Irkûtsk. De earste tsjinsten fûnen plak yn de Kapel fan de Apostels Petrus en Paulus en mei Peaske waard de katedraal wer ynwijd troch de biskop. Yn 2003 waard de tsjerke op 'e nij ferve en binnen waarden it ferwulft en it refektoarium mei fresko's beskildere.
Arsjitektuer
De katedraal is ryk fersierd mei barokke motiven en eleminten dy't út de Sibearyske folkskeunst stamme. Oan de gevel binne likernôch 300 Nederlânske tegels ferwurke mei blommen en persoanen út mearkes en de mytology. Yn de tsjerke binne fresko's fan de berte fan Kristus, de oanbidding fan de trije keningen, hilligen, profeten en Russyske martlers en helden.
Elizabeth Moon
Skriuwkarriêre
Fan 2003 oant 2008 wurke Moon oan 'e fiifdielige science fiction-searje Vatta's War, oer (alwer) in froulike âld-ofsier en erfgenamte fan in hannelsympearium, dy't har militêre ûnderfinings wol nedich is as der troch mysterieuze fijannen in útrûgingsoarloch tsjin har famylje iepene wurdt. Nei't se Vatta's War ôfrûne hie, kearde Moon einlings wer werom nei Paksenarrion, om it lang ferwachte ferfolch op har earste trije boeken te skriuwen. De nije Paladin's Legacy-rige is ûnderwilens ôfrûne en telt fiif boeken. Nei't se dêrmei klear wie, skreau Moon in ferfolchsearje op Vatta's War, mei as titel Vatta's Peace, wêrfan't it earste diel yn 2017 útkaam.
Sevanavank
Sevanavank (Armeensk: Սևանավանք; Sevan Kleaster) is in kleasterkompleks op in skiereilân oan de noardwestlike kust fan de Mar fan Sevan yn de provinsje Gegharkunik fan Armeenje, net fier fan de stêd Sevan. Oarspronklik stie it kleaster oan de súdlike kust op in lyts eilân mar troch it keunstmjittich ôfwetterjen fan de mar yn 'e tiid fan de Jozef Stalin sakke it wetternivo sa'n 20 meter en waard it eilân in skiereilân. Oan de súdlike kust fan it nije skiereilân waard in hotel fan it Armeenske Skriuwersbûn boud, de eastlike kant wurdt beset troch de simmerresidinsje fan de presidint, wylst it noch altiten aktive seminaarje ferhûze nei nije gebouwen oan de noardlike kant fan it skiereilân.
It kleaster is net mear bewenne en fan de muorren stiet noch mar in diel oerein. De tsjerken wurde lykwols noch in soad besocht troch pylgers en toeristen.
Fanwegen de ferbining mei it fêstelân, in goede rykswei, in spoarferbining mei de Armeenske haadsstêd Jerevan, in goede toeristyske ynfrastruktuer yn detichteby lizzende stêd Sevan en de moaie lokaasje is Sevanavank ien fan de meast besochte toeristyske lokaasjes fan it lân.
Elizabeth Moon
Skriuwkarriêre
Yn septimber 2010 ûntstie der opskuor oer in kollem fan harres dy't se op har blôch pleatst hie, oer in islamityske groep dy't in betinkingssintrum bouwe woe op of deunby it plak fan 'e oanslaggen op 9/11. Moon har stik waard troch in protte minsken opfette as lytsachtsjend foar ymmigranten yn it algemien, en foar moslims yn it bysûnder. De organisaasje fan WisCon 35, in feministyske science fiction-konvinsje dêr't Moon yn 2011 de earegast wêze soe, liet har dêrop witte dat se net mear hoegde te kommen.
Sevanavank
Skiednis
Neffens in ynskripsje yn ien fan de tsjerken waard it kleaster yn 874 stifte troch prinses Mariam, de dochter fan Ashot I (dy't tsien jier letter kening waard). Yn dy tiid besocht Armeenje himsels noch hieltiten te befrijdzjen fan it jûk fan de Arabieren.
It wie in strikt kleaster en ornearre foar muontsen fan Etchmiadzin dy't sûndige hiene. Jean-Marie Chopin, in Frânske ûntdekkingsreizger fan de Kaukasus, besocht it kleaster yn 1830 en skrea oer in rezjym sûnder fleis, wyn, jongerein en froulju. In oare ûntdekkingsreizger besocht Sevanavank yn 1850 en beskreau hoe't manuskripten noch altiten mei de hân waarden oerskreaun.
Tsjerken
De twa tsjerken fan it kleasterkompleks, wijd oan de Surp Arakelots (Hillige Apostels) en de Surp Astvatsatsin (Hillige Mem fan God), binne krúsfoarmige gebouwen mei in sintrale achthoekige toer. De tsjerken hawwe in soad fan inoar. Oan de tsjerke grinzgjend leit de ruïne fan de gavit, in Armeenske narteks. It dak dêrfan waard droegen troch seis houten pylders. Resten fan de gavit en de pylders binne hjoeddedei yn it Histoarysk Museum fan Jerevan te sjen.
It kompleks waard yn de jierren 1956-1957 restaurearre.
Elizabeth Moon
Priveelibben
Elizabeth Moon hat in grut tal beuzichheden njonken har skriuwwurk. Sa is se muzikaal oanlein: se spilet it akkordeön en hat yn it ferline wol songen yn koaren. Se is ek in tigen skermer, en is oanfierder (captain) fan 'e SFWA Musketeers, in groepke Amerikaanske science fiction- en fantasyskriuwers dy't der aardichheid oan hawwe om by wize fan tiidferdriuw te skermjen. Moon hat fierders in diploma as ferpleechster en hat troch de jierren hinne yn ferskate funksjes yn pleatslike oerheden tsjinne.
Koarte fiksje
(sjoch ek Elizabeth Moon har eigen list fan har koarte fiksje)
Antonie Hubertus Bodaan
Antonie Hubertus Bodaan, (Pedang Boelan (Nederlânsk-Ynje) 5 augustus 1914 - sneuvele by de Waalhaven (Rotterdam) 10 maaie 1940), wie in reserve-earste luitenant-fleander en technysk offisier fan it Wapen fan de Militêre Loftfeart, de foargonger fan de Keninklike Loftmacht fan Nederlân.
Foar syn moedich hâlden en dragen ûnder de Dútske oanfal op Nederlân yn maaie 1940 waard er op 9 maaie 1946 postúm ta Ridder yn de Militêre Willems-Oarder beneamd.
Gefjochtsfleander Bodaan hie yn 1935 syn fleanbrevet helle. Yn 1939 wie er moblisearre as Reserve Earste Luitenant Fleander en tsjinne er by de 2e JaVA dy't op Skiphol stasjonearre wie.
De Nederlânske loftmacht fjocht yn maaie 1940 tsjin in oermacht, mar brocht de Dútske Luftwaffe relatyf swiere ferliezen ta.
Yn de foardracht oan it Kapittel stiet dat er "....zich in den strijd door het bedrijven van uitstekende daden van moed, beleid en trouw onderscheiden, door op 10 mei 1940 onder het bombardement van Schiphol zijn vliegtuig start-gereed te maken, te starten, vijandelijke vliegtuigen te beschieten en na leeggeschoten te zijn, onmiddellijk weder te Schiphol te landen. Heeft zonder eenige verpoozing en zonder eenige dekking te zoeken met behulp van grondpersoneel zijn vliegtuig opnieuw gevuld met munitie onder hevig vuur van vijandelijke jachtvliegtuigen en is wederom gestart. Na leeggeschoten te zijn, opnieuw geland, wederom gevuld en voor de derde maal gestart. Is bij deze derde vlucht gesneuveld in het gevecht met een vijandelijke overmacht".
Op syn lêste flecht waard syn Fokker D.XXI by de Waalhaven ûnder Rotterdam delsketten en ferlear er it libben yn de âldens fan mar 25 jier. It tal fijannelike fleantugen dat er delsketten hat is net witten.
Yn Hurdegaryp is de Bodaanstrjitte nei him ferneamd.
Rafael Leónidas Trujillo
Rafael Leónidas Trujillo (San Cristóbal, 24 oktober 1891 – Ciudad Trujillo, 30 maaie 1961) wie in politikus en militêr út de Dominikaanske Republyk.
Fan 1930 oant 1961 regearre er dat lân as in diktator. Fan 1930 oant 1938 en fan 1942 oant 1952 wie er presidint. De tritich jier dat er de macht hie wurde beskôge as ien fan de meast bluodrige tiidrekken ea yn de skiednis fan Amearika, mar ek as in tiid fan klassike persoansferhearliking. Monuminten fan Trujillo wienen der by de roes.
Under Dominikanen is syn regear ferneamd as it Trujillotiidrek (Spaansk: La Era de Trujillo). Hy krige de bynamme chapita (kroankoark). Dat makke him dûm, dat hy ferbea it wurd chapita. In oare bynamme foar Trujillo wie "de bok" (El chivo), om reden fan syn protte ferhâldingen bûten it houlik om.
Pretender (roman)
Pretender is it achtste diel fan 'e Foreigner-searje fan 'e Amerikaanske skriuwster C.J. Cherryh. De titel betsjut: "Pretendint". It is in science fiction-roman dy't skreaun is yn it personele perspektyf. Pretender ferhellet oer de tolk Bren Cameron, dy't belêstge is mei it ûnderhâlden fan 'e kontakten tusken de bûtenierdske atevi en de minsklike koloanje dy't him om histoaryske redens op 'e wrâld fan 'e atevi fêstige hat. It boek waard foar it earst publisearre yn 2006, troch de New Yorkske útjouwerij DAW Books, mei in omslach makke troch Donato Giancola. Krekt as de oare dielen fan 'e Foreigner-rige wie Pretender tige súksesfol en krige it loovjende kritiken fan 'e resinsinten.
Wat foarôf gie
Pretender spilet likernôch tolve jier nei de ûnferwachtse weromkear fan it minsklike romteskip de Phoenix by de Ierde fan 'e atevi. Dêr hie tsjin dy tiid de minsklike koloanje op it eilân Mospheira, dy't dêr twahûndert jier earder troch it skip plante wie, in stabyl lykwicht ûntjûn mei de wrâldseigen atevi-befolking. Dat lykwicht wie lykwols berikt nei't eardere frije kontakten troch kulturele en biologyske misferstannen tusken harren ta in oarloch laat hiene dy't op in hier nei einige mei de útrûging fan alle minsken op 'e planeet. Neitiid rint alle kontakt fia ien persoan, de paidhi (tolk), in funksje dy't no beklaaid wurdt troch Bren Cameron.
Sûnt de weromkear fan 'e Phoenix hawwe de minsken fan Mospheira op in nea earder fertoande wize gearwurke mei de atevi om in romtefeartprogramma te ûntwikkeljen, en dêrnei om it yn ferfal rekke, want al twahûndert jier ûnbemanne romtestasjon op te kallefaterjen en de Phoenix fan nije brânstof te foarsjen. De driuwende krêft efter al dat wurk wie it nijs dat de Phoenix it ûnder syn ôfwêzichheid oan 'e stôk krigen hie mei in oar ras fan bûtenierdske wêzens, dy't Reunion, it twadde romtestasjon dat it skip omfierrens boud hie, by in oanfal ferwuostge hawwe soene. Doe't nei it ferstjerren fan Stani Ramirez, de heechste fan 'e fjouwer kapteins fan 'e Phoenix, oan it ljocht kaam dat der noch oerlibbenen wiene op Reunion (sjoch: Defender), in feit dat oant dy tiid soarchfâldich geheim holden wie, sels foar Bren, waard der ûnder lieding fan 'e trêde en fjirde kapteins, Josefa Sabin en Jase Graham, in rêdingsmissy ûndernommen.
Op dy reis (sjoch: Explorer) giene ek fertsjintwurdigers fan 'e atevi en Mospheira mei, wêrûnder de paidhi Bren Cameron, de aiji-dûairiêre Ilisidi, de krebintige mar net stikken te krijen âlde beppe fan Tabini, de aiji (hearsker) fan 'e Westlike Assosjaasje (de atevi-steat dy't njoggen-tsiende fan 'e wrâld beslacht), en de seisjierrige Cajeiri, de soan en erfgenamt fan Tabini. De sitewaasje by Reunion wie net sa ienfâldich as men hope hie, mar benammen troch tadwaan fan Bren en Ilisidi koe it stasjon ûntromme wurde en koene der diplomatike relaasjes oanknope wurde mei de kyo, it ras fan bûtenierdske wêzens dêr't de Phoenix en Reunion hast in oarloch mei feroarsake hiene. De kyo, dy't oanjoegen dat se oan harren fierste grins al yn oarloch wiene mei noch wer in oar ras fan bûtenierdske wêzens, hiene lykwols de noasje dat eat dat ienris ferbûn is, yn kontakt bliuwe moat. Sadwaande gie de Phoenix op hûs oan mei it ûntrêstigjende ûnthjit fan 'e kyo dat se yn 'e takomst in besyk bringe soene oan 'e Ierde fan 'e atevi. It is fan it heechste belang dat se dêr dan in stabyl regear oantreffe sille.
As se nei in ôfwêzigens fan twa jier by de Ierde fan 'e atevi weromkeare, wachtet Bren-en-dy dêr lykwols in ûnoangename ferrassing (sjoch: Destroyer). Op 'e planeet hat in bloedige steatsgreep plakfûn, wêrby't Tabini-aiji ôfset is. It fêstelân wurdt no behearske troch in koälysje fan 'e Kadigidi út 'e Padi-delling en suderlingen út 'e Marid. Yn Shejidan, de haadstêd fan 'e Westlike Assosjaasje, dy't fêst yn 'e hannen fan rebellen is, regearret Murini, it haad fan 'e Kadigidi-clan, as aiji. It Slûpmoardnersgilde, dat mank de atevi wet en iepenbiere oarder hanthavenet, is oant op it bien ferdield en kin net ta in beslút komme oer stipe oan Tabini of Murini, wylst de gildemaster fermist en mooglik dea is. Op ferskate plakken op it fêstelân is in guerrilja-oarloch geande tusken Murini syn troepen en oanhingers fan Tabini, en op it eilân Mospheira makket de minsklike koloanje him op foar in iepen oarloch tsjin Murini. Oer Tabini giet it geroft dat er fermoarde is, mar nimmen kin sizze oft dat wier is. It romtestasjon, dat ûnder lieding fan Jules Ogun, de twadde kaptein fan 'e Phoenix, en hear Geigi, in fertrouling fan 'e aiji-dûairiêre, ûnwifkjend op 'e hân fan Tabini bleaun is, is ôfsnien fan 'e ierde, mei't de romtefearen net mear fleane en de bemannings ûnderdûkt binne. De sitewaasje op it stasjon is ien fan krapte, mei't it op it stuit fan 'e steatsgreep eins noch net selsfoarsjend wie. Yn dy sitewaasje arrivearret de Phoenix mei oan board 4.100 flechtlingen fan Reunion.
Mei't de weromkear fan 'e Phoenix mei tilleskopen fan it planeetoerflak ôf waar te nimmen is, moat der no fluch hannele wurde. Mei it iennichste beskikbere romtefear (dat op it stuit fan 'e steatsgreep by it stasjon wie) reizgje Bren en syn liifwachten Banichi, Jago, Tano en Algini, Ilisidi mei Cenedi en har oare liifwachten en de jonge Cajeiri nei Mospheira ta, dêr't se alle meiwurking krije fan Shawn Tyers, de presidint fan it eilân. Op it jacht fan Bren syn broer Toby stekke se de seestrjitte nei it fêstelân oer, dêr't se temûk nei de Padi-delling reizgje, it hert fan 'e Westlike Assosjaasje. Fia it swier beboske Taiben, dêr't de bûtenpleats fan 'e aiji stiet, bejouwe se har nei Tirnamardi, de wente fan Tatiseigi, de aartskonservative hear fan 'e Atageini-clan.
Tatiseigi is in pylder fan it tradisjonalisme mank de atevi, de politike en maatskiplike streaming dy't him tsjin 'e minsklike ynfloed keart, en dêrmei is er yn prinsipe út itselde hout snien as de nije aiji Murini, dy't der ek dat soarte tinkbylden op nei hâldt. Mar Tatiseigi beskôget Murini as in omheechfallen parvenu, en dêrnjonken ûnderhâldt er famyljebannen mei Tabini, want hy is de âldomke fan Damiri, Tabini syn frou, en de oerâldomke fan 'e jonge Cajeiri. Boppedat is er de eks-minner fan Ilisidi, dy't noch altyd in oansjenlike ynfloed oer him hat en der alhiel net foar tebekskrillet om dêr gebrûk fan te meitsjen. Foàr de weromkear fan 'e Phoenix hie Murini it spul goed foarinoar, mar neitiid rekket syn macht yn in pear dagen tiid danich yn it neigean.
Tatiseigi hat der in karriêre fan makke om him nea fêst te lizzen, nea dúdlik partij te kiezen, nea stappen te ûndernimmen dy't by need net ûngedien makke wurde kinne. Mar as Ilisidi mei Bren en Cajeiri by de âldman op 'e stoepe stiet, stelt hja him dêrmei foar de kar om harren ûnderdak te bieden, en op dy wize ymplisyt partij te kiezen, of harren ûnderdak te wegerjen, mei itselde resultaat. Ferfrjemde fan Murini troch it taktleaze hâlden en dragen fan 'e nije aiji, kiest Tatiseigi derfoar om Ilisidi en Cajeiri op te nimmen, en ek Bren, al giet dat lêste net fan herten. Dat liedt ta in strafekspedysje fan 'e Kadigidi tsjin Tatiseigi syn bûtenpleats Tirnamardi, wêrby't it harren lykwols yn twa nachten fan gefjochten net slagget om troch de ferdigening fan 'e Atageini en de liifwachten fan 'e aiji-dûairiêre hinne te brekken. Bren sels giet om help út en wit de houtfêsters fan Taiben te berikken, dy't yn harren bosken al langere tiid in guerrilja-oarloch tsjin 'e Kadigidi fierden. As de Taibeni de Atageini te help komme tsjin 'e mienskiplike fijân, betsjut dat in politike ierdferskowing mank de atevi, om't dy beide clans al iuwenlang in bittere fete mei-inoar ûnderhâlde. In fierdere klap foar Murini syn hearskippij komt as oan 'e ein fan 'e twadde nacht fan gefjochten Tabini-aiji opdûkt, libben en wol, en wisberet om syn âlde hearskippij wer op te nimmen.
Pretender
De trêde moarn dat Bren en Ilisidi mei harren liifwachten te Tirnamardi ferbliuwe as gasten fan hear Tatiseigi, leit de hal fan it gebou, dat in histoarysk monumint is, yn pún. Op 'e boppeferdjipping is yn it fertrek njonken Bren sines in gat yn 'e bûtenmuorre blaasd, wylst yn syn eigen keamer de flier fol patroanhulen leit en it bloed der noch mar krektlyn opdweild is. Bûtendoar kampearje in grut tal houtfêsters út Taiben, tradisjonele fijannen fan 'e Atageini, mei harren lûdroftige mecheiti (ryddieren) op it gazon, tusken de slim skansearre hagen yn. Tsjin 'e tiid dat Bren syn liifwachten en dy fan Ilisidi en Tabini einlings en te'n lêsten Tatiseigi syn befeiligingspersoneel safier krigen hawwe dat der gjin gebrûk mear makke wurdt fan 'e folslein ferâldere en dêrtroch 'lekkende' kommunikaasje-apparatuer fan Tirnamardi, is it feit dat de aiji en de aiji-dûairiêre yn 'e bûtenpleats ferbliuwe al in publyk geheim, dat him as diggelfjoer troch de Westlike Assosjaasje ferspriedt.
It earste bewiis dêrfan, op 'e iere moarn, is de oankomst fan in grutte kloft mei jachtgewearen bewapene sljochtwei folk út 'e omkriten: boeren op trekkers en shovels, en winkellju en arbeiders yn bussen en frachtweinen, allegear leden fan 'e Atageini-clan en poerrazen oer de ferwuostging dy't de Kadigidi yn Tirnamardi oanrjochte hawwe, dy't se as in persoanlike mislediging opfetsje. Tsjin 'e middei lânet Rejiri fan Dur mei syn fleantúch yn 'e wintergreide fan hear Tatiseigi. Rejiri is in âlde bekende fan Bren-en-dy, en de erfgenamt fan 'e hear fan Dur, in eilân foar de westkust fan it kontinint. Hy bringt de tynge dat syn heit mei it spoar nei Tirnamardi ûnderweis is mei 132 leden fan harren clan en byhearrend befeiligingspersoneel. Behalven Dur binne ek de oanbuorjende clans fan 'e Tagi en de Mairi oan it mobilisearjen, en de fiskers fan 'e kustdoarpen Desigien en Andaran, dêr't Bren en Ilisidi oan lân kommen binne nei harren oerstek út Mospheira, hawwe har by de hear fan Dur jûn en binne ek op kommendeweis. Boppedat fertelt Rejiri dat it folk fan syn mem, de Edi, út hear Geigi syn provinsje, dy't earder in iepen fjildslach útfochten hiene mei de Kadigidi op 'e lâningte dy't harren skiereilân mei it fêstelân ferbynt, harren bolwurk oan it ferlitten binne om 'e lapen op ien bulte te smiten mei Dur en de Atageini.
Letter op 'e middei arrivearje de heechkroppige Ajuri, in lytsere clan út it noarden, dêr't frouwe Damiri, Tabini syn frou, nau oan besibbe is. Hja wurde oanfierd troch harren hear Benedi, in oerpake fan 'e jonge Cajeiri, dy't krekt as Tatiseigi neat fan Bren hawwe moat, mar noch minder fan 'e Kadigidi. Tsjin 'e jûn komt hear Adigan fan Dur oan, mei de ûnthjitten fersterkings fan 'e noardwestkust, en koart dêrnei meitsje ek de heuvelbewenners út it foarlân fan it Bergid-berchtme har opwachting yn Tirnamardi, hûndertenien lytse clans dy't oates en toates ûnderling deilis binne en dy't har oant no ta noch nea wat fan 'e bûtenwrâld oanlutsen hawwe, mar by wa't Tabini de ôfrûne moannen beskûl fûn hat. Mei harren komt ek de âlde Grigiji, de wrâldfrjemde mar geniale emearitus-astronoom, beselskippe fan in earewacht fan syn radikale studinten. Bren kriget te hearren dat de Kadigidi de universiteit slute litten hawwe en in ynfal yn 'e bibleteek dien hawwe, mar dat de studinten yn 't foar alle ûnferfangbere boeken en ûndersyksdata yn feilichheid brocht hiene. Krektsa wisten de Kadigidi de romtefearen op it fêstelân te besetten, mar koene se dêr neat mei om't de piloaten útpykt wiene en de flechthânliedings meinommen hiene.
It tsjuster is al fallen as der noch guon gasten te Tirnamardi arrivearje: in trijekoppige delegaasje fan it Slûpmoardnersgilde út Shejidan. As Bren syn liifwachten hearre dat it trijetal oanfierd wurdt troch in Gegini, dy't himsels de nije gildemaster neamt, achtsje se it nedich om Bren yn te wijen yn guon dingen dy't harren gilde oars tige mei sin geheim hâldt. Se lizze him út dat harren gilde yn ûnstjoer is, en dat guon eleminten binnen it Slûpmoardnersgilde der alles oan dien hawwe om Murini en syn nije bewâld te stypjen. Hoewol't it ûndúdlik is oft de âlde gildemaster noch libbet of net, binne se der folslein fan oertsjûge dat Gegini in usurpator is, dy't him it amt fan gildemaster ûnrjochtlik ta-eigene hat. Allinnich al it feit dat er him derop foarstean lit dat er gildemaster wêze soe, bewiist dat foar harren, mei't in wiere gildemaster syn identiteit altyd strang geheim hâldt foar de bûtenwrâld. Bren syn liifwachten fertelle him fierders dat se sterke twifels hawwe oer de hjoeddeiske liifwachten fan Tabini, waans oarspronklike befeiligingspersoneel fierhinne omkommen is yn de steatsgreep.
Sadwaande binne it Banichi, Bren syn senior-liifwacht, en Cenedi, it haad fan 'e befeiliging fan 'e aiji-dûairiêre, dy't no it foartou nimme. Net folle letter wurdt Tirnamardi troffen troch in swiere ûntploffing, dy't de flier fuortblaasd út 'e boppekeamer dêr't Gegini-en-dy foar de nacht húsfêste wiene, mei as gefolch de dea fan 'e selsútroppen gildemaster en syn beide trewanten. Oer harren aktive operaasjes komt Bren fan syn liifwachten neat te witten, mar dat kin er wol útriddenearje. Gegini-en-dy wiene nei Tirnamardi kommen om fan binnenút mei in sjirurgyske yngreep Tabini út 'e ljochten te helpen, mei alle arrogânsje fan 'e elite fan it Slûpmoardnersgilde en de bêste apparatuer dy't de planeet te bieden hie. Lykwols hiene se gjin rekken holden mei Banichi en Cenedi-en-dy, mei alle ûnderfining yn it fjild dy't dy beide mannen hiene, en mei de nije apparatuer dy't se meibrocht hiene fan harren twa jier duorjende romtereis. Troch de rol dy't Bren syn liifwacht Algini yn dit hiele barren spilet, begjint Bren te fermoedzjen dat dy in hege posysje binnen it Slûpmoardnersgilde beklaait.
Fuort neitiid wurde alle oanhingers fan Tabini dy't har te Tirnamardi sammele hawwe, yn bussen en frachtweinen laden en sette se útein mei in mars op Shejidan, wylst de befolking fia de radio oproppen wurdt om yn opstân te kommen tsjin Murini en syn bûnsgenoaten. Bren, dy't troch Tabini wierskynlik mei sin bûten it beslút ta dizze strategy holden is, om't hy it in fierstente dryst plan fynt, wurdt troch syn liifwachten nei de bus ta brocht fan hear Adigan fan Dur, dêr't ek Cajeiri mei syn beide jonge liifwachten bedarre is. Underweis wurde se ta Bren syn ferheardens en skrik ynhelle troch hear Tatiseigi en de aiji-dûairiêre yn in iepen auto, dy't dêrmei Murini en syn oanhingers lykje út te daagjen. Nei ien kear besketten te wêzen, berikt Bren syn bus úteinlik in spoarstasjon dêr't alle ynsittenden oerstappe op in trein dy't troch Tabini syn minsken bemastere is. Dêr treffe se ek Ilisidi wer en Tatiseigi, dy't yn 'e earm rekke is troch in kûgel en dêr poerlulk oer is.
As harren trein mei feart en faasje yn 'e rjochting fan Shejidan riidt, besykje oanhingers fan Murini harren ferskate kearen tsjin te kearen. De jonge Rejiri fan Dur fljocht yn syn fleantúch lykwols foar de trein út en rapportearret eltse obstruksje oan Tabini syn minsken. By it doarp Cadidi besykje oanhingers fan Murini en set in autobus dwers oer de rails, mar de doarpelingen komme fanwegen en klearje dy blokkade mei gefaar foar eigen libben op 'e tiid út 'e wei. Dan wurdt tusken Esien en Naiein besocht om it spoar op te blazen, mar dat wurdt foarkomd troch in loyale faksje binnen it Slûpmoardnersgilde. Underwilens berikke Bren-en-dy berjochten dat Murini besocht hat de tashrid, it hegerhûs fan it parlemint fan 'e Westlike Assosjaasje, gear te roppen, mar in grut tal fan 'e leden ûnderfynt ynienen riedseleftige swierrichheden op it mêd fan kommunikaasje of ferfier, wylst mank de leden dy't har al yn Shejidan befine in útbraak fan seare kiel plakfynt dy't sa besmetlik is dat er him fia de tillefoan ferspriedt.
The Bourne Supremacy (film)
The Bourne Supremacy is in Amerikaansk-Dútske spionaazje-aksjeskriller út 2004 ûnder rezjy fan Paul Greengrass, mei yn 'e haadrollen Matt Damon, Joan Allen en Brian Cox. De titel betsjut "De Bourne-Supremasy". De film is basearre op 'e roman mei deselde namme fan Robert Ludlum. It ferhaal giet oer Jason Bourne, in âld-agint fan 'e CIA dy't oan ûnthâldsferlies lijt. Hy miende ôfrekkene te hawwen mei syn ferline, mar hy rekket bûten syn skuld om fannijs by in gearspanning binnen de Amerikaanske ynljochtingetsjinst belutsen. The Bourne Supremacy wie de twadde film fan 'e Bourne-filmsearje en folge as sadanich op The Bourne Identity út 2002. In folgjende diel, The Bourne Ultimatum, kaam út yn 2007. The Bourne Supremacy krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy, en ûntjoech him yn 'e bioskopen ta in grut kommersjeel súkses.