cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Bosley Crowther
Karriêre
De ein fan it wurkpaad fan Crowther as filmkritikus waard markearre troch syn minachtsjende reäksje op 'e film Bonnie and Clyde, út 1967. Yn syn resinsje liet er dêr neat fan hiel, wêrby't er fral tekear gie tsjin 'e njonkeninoarpleatsing fan komyske eleminten en deadlik geweld. Crowther wie ien fan 'e iennichste filmkritisy yn 'e Feriene Steaten dy't gjin lof hie foar Bonnie and Clyde, en hy bleau by syn miening (wylst syn kollega Joe Morgenstern fan it tydskrift Time, dy't it yn 't earstoan mei him iens wie, letter fan miening feroare). Hy fentilearre syn miening oer de film boppedat allegeduerigen yn net ien mar trije tige negative resinsjes en yn ferskate antwurden op ynstjoerde brieven fan ûntefreden lêzers fan 'e krante. Uteinlik ferfong The New York Times Crowther begjin 1968 as filmkritikus. It tinken is dat syn oanhâldende oanfallen op Bonnie and Clyde sjen litten hiene dat er gjin fieling mear hie mei de filmkeunst fan dy tiid, wat syn pinsjonearring ûntsjinkearber makke.
Priveelibben
Yn syn iere jierren by The New York Times mette Crowther dêr Florence Marks, dy't ek foar de krante wurke. Hja trouden op 20 jannewaris 1933 en krigen trije soannen: Bosley Crowther III, dy't abbekaat waard; John M. Crowther, in skriuwer en keunstner; en Jefferson Crowther, in bankier. Bosley Crowther en Florence Marks wiene ek de pake en beppe fan Welles Crowther (in soan fan Jefferson), dy't as frijwillige brânspuitman by de terroristyske oanslaggen fan 9/11, yn 2001, achttjin minsken it libben rêde, mar sels omkaam.
Ferstjerren
Bosley Crowther kaam op 7 maart 1981 hommels te ferstjerren oan hertfalen yn it sikehûs Northern Winchester Hospital yn Mount Kisco yn 'e Amerikaanske steat New York. Hy waard 75 jier âld. Syn frou Florence oerlibbe him trije jier en stoar yn 1984.
Middelbere Famkesskoalle
De middelbere famkessskoalle (Nederlânsk: Middelbare Meisjesschool, MMS) wie in fiif jier duorjende Nederlânske ûnderwiisfoarm spesjaal ornearre foar famkes en wat it curriculum oanbelange te fergelykjen mei de hbs. De earste mms waard 1867 yn Haarlim oprjochte.
Der waard ûnderjochte yn ûnder mear natuer- en skiekunde, mjitkunde, algebra, biology, skiednis, ierdrykskunde, tekenjen, muzyk en de talen Nederlânsk, Frânsk, Dútsk en Ingelsk. De talen woegen ekstra swier by befoardering nei in folgjend learjier en by it eineksamen. De ekonomyske en eksakte fakken woegen sa swier net omdat famkes mei oanlis foar dy fakken de hbs-a en -b folgje koene. Ek fyn handwurkjen, foardrachtskeunst, hygiëne, psychology, sosjology, keunstskiednis en godstsjinst wiene ferplichte fakken.
Mei it mms-diploma koene jin net nei de universiteit, mar wol nei in tal fuortsette middelbere opliedingen (de hbo-opliedingen fan no) lykas de Pedagogyske akademy foar it basisûnderwiis (kweekskoalle), de keunstakademy en de sosjale akademy. Ek waard de mms as in goede tarieding foar it berop fan sekretaresse beskôge.
Yn de jierren '60 rûn it tal ynskriuwings foar de kategorale MMS-skoallen stadichoan tebek.
De mms en hbs waarden troch de Mammoetwet yn 1968 reörganisearre ta havo en ateneum as tarieding op efterelkoar it heger en wittenskiplik ûnderwiis. It profyl kultuer en maatskippij op it hjoeddeiske havo en vwo liket it meast op it fakkepakket fan de mms.
Timo Jepkema
Timo Jepkema (Lekkum, 1993) is in Fryske presintator en ferslachjouwer út Ljouwert.
Nei de hafû oan Piter Jelles !mpuls yn Ljouwert fan 2011 oant 2015 studearre Jepkema Sjoernalistyk oan de hegeskoalle Windesheim yn Swol.
Waarman
Sûnt 2008 presintearre hy it wyklikse waarberjocht op jongereinstjoerder Froeks.TV. By syn lêste útstjoering yn 2012 op Froeks.TV wie ek syn learmaster Piet Paulusma. Jepkema rûn staazje by Paulusma en wie foar him waarnimmer fan it waarstasjon yn Lekkum. Syn wurk as waarnman fan Froeks.TV kombinearre er sûnt 2010 mei syn wurk as waarman foar RTV Noordoost Friesland.
Stamhaad
In stamhaad mei in legere status as oare stamhaden fan syn etnyske groep wurdt yn 'e regel omskreaun as in haadman (of haadfrou). Oare foarmen fan stamhaden binne de kriichslieder (dy't spesifyk oansteld wurdt foar in perioade fan oarloch en waans autoriteit beheind is ta kwestjes dy't de striid oanbelangje), en in religieuze lieder dy't ek op polityk mêd oerhearsket, sa't dat soms foarkomt mei medisynmannen.
Spesifyk foar stamhaden fan 'e Yndianen fan 'e Amearika's is yn it Frysk en Nederlânsk de term opperhaad (of oerhaad) yn gebrûk. Yn Súd-Amearika wurdt gauris de Spaanske namme cacique brûkt, wylst fan 'e Hawaï-eilannen de term ali‘i bekend is. Yn 'e Arabyske kultuer steane de haadlju fan bedoeïnestammen bekend as sjeik.
Vesuvius (âldjiersploech)
thumb|Vesuviusklup (2010) De Vesuviusklup Elsloo is in aldjiersploech dy 't oprjochte waard troch in tal frijfeinten út Elslo op 3 jannewaris 1965. De namme komt fan de fulkaan Vesuvius by Napels yn Itaalje. De hellingen dêrfan kinne tige fruchtber wêze, mar kin ek fjoer spije. Sa wol de feriening ek wêze, besykje om fruchtbere ideeën te krijen dy't ferbân hâlde mei Elslo en omkriten, mar as it nedich is kinne se har lilk meitsje en út de slof sjitte. Sûnt de oprjochting ferrast de ploech ferienings en ynstâansjes. Der wurdt dan ek in stunt betocht dy't bestiet út it tydlik 'lienen' fan in objekt om sa de oandacht te lûken. Dat objekt hat altiten te krijen mei eat dat yn it doarp bard is, posityf of negatyf. It objekt, "de stunt", wurdt tradysjegetrou oan de befolking toand yn it doarpskafee.
Ferbettering leefklimaaat
Vesuvius organisearre yn it ferline al ferskate aksjes foar natoer, eksposysjes, merken en feestjûnen. Om it jier wurdt der in fjouwerdeisk tintefeeest organisearre mei bekende artysten. Ek wurde der solexraces hâlden yn meardere klasssen, mei as spesjaliteit de doarpsklasse. Mei de Peaskedagen wurde in soad takken riden om in peaskebult te meitsjen.
Macken
Op de gearkomsten fan Vesuvius waard nei ôfrin gauris "meksikaantsje" (yn Elso útsprutsen as macken) spile, mei dobbelstienen. It is útrûn op in Mack-kompetysje. Wa't nei in jier fergaderjen de measte Mackjes goait wint de “Master of the Mackies” Bokaal, wa't it faakst ferliest wint de Beerenburchbokaal.
Steatssekretaris
In steatssekretaris of steatssiktaris, of ek wol in ûnderminister, is in soarte fan plakferfangend minister. Yn guon lannen, lykas Nederlân, Belgje en Frankryk (secrétaire d'État) hat suver elts ministearje wol ien of mear steatssekretarissen, en meitsje sokke funksjonarissen diel út fan it kabinet. Termen út oare talen dy't op it earste gesicht dúdlik itselde lykje, lykas it Ingelske Secretary of State of it Dútske Staatssekretär, hawwe faak in oare betsjutting.
Yn it Feriene Keninkryk is Secretary of State in synonym foar 'minister'. Yn 'e Feriene Steaten wurdt dêrmei spesifyk de minister fan Bûtenlânske Saken oanjûn. By de Hillige Stoel draacht de heechste bestjoerder ûnder de paus dizze titel. Yn Dútslân wie Staatssekretär oant 1919 de titel fan 'e lieder fan in ministearje (Reichsamt). Sûnt wurdt der in soarte fan ûnderminister mei oanjûn, dy't lykwols oars as yn Nederlân net ta it kabinet heart. Sûnt 1969 wurdt der boppedat ûnderskie makke tusken 'gewoane' steatssekretarissen en Parlamentarische Staatssekretäre, wêrby't de leden fan dy lêste kategory lid wêze moatte fan it parlemint. Fierders wurdt deselde titel yn Dútslân betiizjend genôch ek wol brûkt foar beskaat topamtners.
Lambertustsjerke (Arum)
De Lambertustsjerke oan de Tsjerkesingel yn Arum is it tsjerkegebou fan de PKN-gemeente Arum-Kimswert.
Gemeente
De PKN-gemeente Arum-Kimswert ûnstie op 21 jannewaris 2018 troch in fúzje fan de herfoarme gemeente en de grifformearde gemeente fan Arum mei de herfoarme gemeente fan Kimswert. Fan dy trije gemeenten wie de grifformearde gemeente it grutst.
Skiednis
De foargonger fan de hjoeddeiske tsjerke datearre út 1664 en wie boud op it plak fan in midsiuwske tsjerke út mooglik 1150-1200. Op 12 febrewaris 1836 sloech de bliksem yn op de toer en baarnde de tsjerke ôf. Noch yn itselde jier waard útein set mei de nijbou neffens in ûntwerp fan Thomas Romein.
It skip fan de tsjerke mei goatyske finsters hat oan de westlike kant in oanslutende toer mei in neoklassisistyske houten opbou en in koepel as bekroaning. De tagong fan de tsjerke is yn it earste travee fan de noardlike gevel fan it skip. Yn de jierren 2002-2008 is de tsjerke hielendal restaurearre.
Oarspronklik wie de tsjerke wijd oan Lambertus fan Maastricht. Tsjintwurdich draach de tsjerke wer de âlde namme.
Oargel
By de 19e-iuwske brân gyng ek it âlde oargel ferlern. Dat oargel datearre út de jierren 1660. In diel fan de pipen fan dat ynstrumint waard noch rêden en brûkt foar it nije oargel, dat Dirk Sjoerd Ypma yn 1840 boude. It Ypma-oargel foldie lykwols net sa goed en moast al yn 1846 restaurearre wurde troch Willem Hardorff. Yn 1885 ferfong Friedrich Leichel út Lochem it troch nijbou. Dêrby soe neffens Jan Jongepier it front fan it Ypma-oargel op 'e nij brûkt wêze yn Arum mei tafoeging fan nij fykwurk en ornamintyk. It âlde Ypma-ynstrumint boude Leichel yn 1888 wer op yn de grifformearde Andreastsjerke fan Liens, dêr't it noch jimmeroan tsjinst docht. Foar it âlde oargel makke Leichel in nij front.
Sûnt 2008 is it oargel net mear te bespyljen. Op it stuit is in restauraasje fan it ynstrumint yn tarieding. De kosten dêrfan wurde begrutte op EUR 250.000.
Noardwest-Ingelân
Noardwest-Ingelân (Ingelsk: North West England) is ien fan de njoggen offisjele bestjoerlike kriten (regio's) fan Ingelân, en is as sadanich oprjochte yn 1994. Yn Noardwest-Ingelân wenje likernôch 7 miljoen ynwenners (2011). Fan de njoggen regio's hat Noardwest-Ingelân op twa nei de measte ynwenners.
By Noardwest-Ingelân hearre de folgjende greefskippen en stedske greefskippen:
Dêrnjonken lizze yn it gebiet fan de krige de folgjende Unitary Authorities (selsstannige stedsgemeenten):
Wendy van Dijk
Wendy van Dijk (Weesp, 22 jannewaris 1971) is in Nederlânske aktrise en presintatrise.
Fesuvius
thumb|De Fesuvius. De Fesuvius is in fulkaan oan de westkust fan Itaalje súdeastlik fan Napels. De namme "Fesuvius" komt fan it Oskyske "fesf", dat 'reek' betsjut. De fulkaan leit yn de flakte fan Kampaanje, hat in trochsneed fan 8 kilometer en is 1281 meter heech. De Fesuvius is in stratofulkaan; strato- komt fan stratum, Latyn foar 'leech'. In stratofulkaan bestiet út in ôfwikseling fan lagen jiske en lava, dy't yn de twa stadia fan in útbarsting fan dit type fulkaan foarme wurde.
De Fesuvius is ien fan de 16 Decade Volcanoes dy't oanwiisd binne troch de IAVCEI yn ferbân mei har skiednis fan grutte útbarstings en de tichteby lizzende bewenne gebieten.
Nije Dom (Linz)
De Nije Dom of de Marije-Untfinzenisdom (Dútsk: Neue Dom, Mariä-Empfängnis-Dom) is in neogoatyske katedraal yn de Eastenrykske stêd Linz. De bou waard yn 1855 troch biskop Franz Joseph Rudigier út tankberens foar de bul Ineffabilis Deus fan 8 desimber 1854 ynisjearre.
Bouskiednis
Troch de foarse befolkingsoanwaaks fan de yndustrystêd Linz yn de 19e iuw waard de bou fan in nije tsjerke needsaaklik. Oanlieding foar de bou wie de yn 1854 útfeardige bul Ineffabilis Deus mei de taljochting fan it dogma fan de Unbesmodske Untfinzenis fan Marije. De boutekenings fan de Keulske biskoplike boumaster Vincenz Statz waarden yn april 1859 presintearre. Op 1 maaie 1862 waard de earste stien foar de dom lein. De ynwijing fan de earste foltôge faze, de Votyfkapel (Votivkapelle), folge op 29 septimber 1869. Statz liet him benammen beynfloedzje troch de Belgysk-Nederlânske heechgotyk, wêrby't tsjerken as de Utertse dom ta foarbyld tsjinne. De bou waard yn ferskillende fazes foltôge:
Yn 2017 waard de domtsjerke foar in heal jier sletten foar in grutte ferbouwing fan it ynterieur. Sa waarden û.o. it alter ferlein, de ferwaarming modernisearre en dielen fan it pleisterwurk fernijd.
De dom is de grutste tsjerke fan Eastenryk, mar de toer fan de Weenske domtsjerke moast de heechste toer fan it lân bliuwen en dêrom is de toer fan de Nije Dom "mar" 134,8 heech. It is likegoed dochs noch de op ien nei heechste tsjerketoer fan it lân. De tsjerke mjit bûten 130 meter lang, it dak is 44 meter heech en de maksimale breedte 60 meter. Mei de krypte hat de dom 142 finsters, 54 pylders en 17 alters.
It bekendste finster is it saneamde Linzer Fenster, dat ferhellet oer de skiednis fan de stêd.
Klokken
De Marije-Untfinzenisdom hat njoggen tsjerkeklokken. De âldste twa, de Annaklok en de Joachimklok, hingje noch op harren oarspronklike plak tusken twa tuorkes op de galerij fan de Votyfkapel en waarden in 1869 getten. De oare klokken bine yn 1901 getten en hingje yn de toer. As alle klokken liede, is it motyf fan it Salve Regina te hearren.
Oargels
De Domtsjerke hat twa oargels: it haadoargel op de westlike oargeltribune en in koeroargel op it folksalter.
It haadoargel waard boud troch de Deenske oargelboufirma Marcussen & Søn en ynwijd op 8 desimber 1968. De skaaimerken fan twa earder troch it oargelbedriuw boude oargels en ek it Müller-oargel (1738) yn de Grutte Tsjerke fan Haarlim beynfloeden it konsept fan it yn de basis troch Sybrand Zachariassen ûntwurpen en disponearre ynstrumint. It hat 70 registers (5890 pipen), sleepladen, mechanyske spyl- en registertraktueren, yn it pedaal elektryske registertraktueren mei trije frije kombinaasjes.
Nei in soad strideraasje waard besletten it sicht op it roasfinster yn de toer fanút it skip op te offerjen foar it oargel. Dêrby tsjinne de Grutte Tsjerke fan Haarlim as foarbyld, dêr't it grutte finster foar it Müller-oargel feroare waard. Om it nije oargel yn de Linzer dom teminsten oant it dwersskip sûnder beheinings mei klank te foljen waard efter it oargel in lûdkearende wand mei yn it boppediel glês boud. Sa ûntstie in romte fan 10 by 10 meter tusken it oargel en it roasfinster.
It koeroargel waard yn 1989 troch de Eastenrykske oargelboufirma Pflüger boud. It hat 27 registers en mechanyske spyl- en registertraktueren. It ferfong in âlder Lachmayr-oargel út 1887. By it oanlizzen fan it nije folksalter waard ek it koeroargel skjin makke en op 'e nij yntonearre.
Renovaasje
Foar in needsaaklike renovaasje fan de Marijedom is likernôch 14 miljoen euro nedich. It ynisjatyf Pro Mariendom wol jild foar dat doel ynsammelje mar ek it belang fan de katedraal fêster ferankerje by de befolking.
Bijefretter
De bijefretter (Merops apiaster) is in fûgel út de famylje fan de bijefretters, en út it skift fan de rôldereftigen.
Fersprieding
Súd-Jeropa, Súdwest-Aazje en Afrika. De bijefretter briedt sûnt likernôch 2000 hast jiers yn Nederlân. As gefolch fan de klimaatferoaring komt hy jier nei jier stees noardliker foar. In Nederlân, ek yn Fryslân, is de bijefretter no in regelmjittige gast.
Iten
De iisfûgels frette yn haadsaak bijen en holders, mar as it sa útkomt ek brimzen en oare ynsekten.
Taksonomy
De (gewoane) bijefretter is monotypysk, d.w.s. is net yn ûndersoarten ferdield.
Haber-Boschproses
450px|thumb|It Haber-Boschproses produsearret ammoniak en kooldiokside út ierdgas, lucht en stoom It Haber-Boschproses is de manier hoe't it measte ammoniak makke wurdt troch stikstofgas en wetterstofgas sûnder soerstof yn kontakt mei in katalysator ûnder hege druk te hjitsjen. It proses is yn 1909 troch Fritz Haber en Carl Bosch ûntwikkele en se krigen dêr yn 1910 it patint foar.
It proses waard foar it earst op grutte skaal brûkt yn Dútslân yn de Earste Wrâldkriich. Oant doe ta fierde Dútslân syn nitraat yn út Sily (silisalpeter), mar troch de kriich en de grutte fraach nei munysje by in ûnwisse oanfierwei, wie der ferlet fan in alternative boarne. It produsearre ammoniak koe oksidearre wurde ta stikstofdiokside troch middel fan it Ostwaldproses, en it dêrút foarme salpetersoer koe dan wer brûkt wurde foar it meitsjen fan eksplosiven.
It proses
De normale reaksje neffens it Haber-Boschproses dat ta it foarmjen fan ammoniak liedt is eksoterm.
Molekulêre stikstof is gjin goede boarne fan stikstof, om't dêr in sterke trijedûbele bining yn sit en dus dreech reagearret mei oare stoffen. De reaksje fan molekulêre stikstof mei wetterstof makket in bettere stikstofboarne, ammoniak, dat yn de lânbou en gemyske yndustry brûkt wurde kin. Foar it brekken fan de trijedûbele bining wurdt in katalysator brûkt.
Dat is in eksoterm proses. Dêrnei wurdt der wetterdamp troch it reaksjemingsel hinne pompt dat yn in endoterm proses ta wettergas reagearret. Dêrnei reagearret dat wettergas mei it koalmonokside ta koaldiokside en wetterstofgas.
It foarme koaldiokside wurdt út it gasmingsel waske mei wetter en it gasmingsel wurdt nei it produksjeplak pompt. Hjoed-de-dei wurdt ynstee fan kooks almeast metaan út ierdgas brûkt om mei de loftsoerstof te reagearjen.
Ekonomysk belang
Yn 't jier wurdt der likernôch 100 miljoen ton stikstofhâldende keunstdong produsearre, benammen yn de foarm fan wetterfrij ammoniak, ammoaniumnitraat en ureum. Dêrby wurdt goed 3,3% fan de wrâldproduksje yn 't jier oan ierdgas ferbrûkt (likernôch 0,75% fan it wrâldenrzjyferbrûk). De keunstdong is winliken ferantwurdlik foar it fiedzjen fan in tredde fan de wrâldbefolking. Nijsgjirrich is dat it ynfieren fan it proses late ta de nitraatkrisis yn Sily troch it sluten fan de guanominen, om't dy net langer mear winstjouwend wiene.
Filmfestival fan Firginia
It Filmfestival fan Firginia (Ingelsk: Virginia Film Festival) is in filmfestival dat elts jier ein oktober en/of begjin novimber holden wurdt yn 'e stêd Charlottesville, yn 'e Amerikaanske steat Firginia. It evenemint wurdt organisearre troch de doktoraaloplieding foar de skiene keunsten fan 'e Universiteit fan Firginia.
Skiednis
De earste edysje fan it filmfestival fûn plak yn 1988, doe noch ûnder de namme Festival fan de Amerikaanske Film fan Firginia (Virginia Festival of American Film). De oprjochting fan it evenemint krige formeel de goedkarring fan it Ministearje fan Ekonomyske Untwikkieling fan it steatsregear fan Firginia, en de organisaasje waard opdroegen oan 'e Universiteit fan Firginia. De bedoeling efter de oprjochting fan it festival wie twafâldich: om ekonomyske ûntjouwing oan te fiterjen troch de produksje fan films binnen de grinzen fan 'e steat oan te moedigjen, en om 'e kreätive belangen en ambachten fan 'e Amerikaanske filmyndustry te fermingen mei de yntellektuele helpboarnen fan in nasjonaal heech oansleine universiteit.
Yn 1996 besleat de Universiteit fan Firginia om fan it filmfestival in mear yntegraal ûnderdiel fan it lesprogramma te meitsjen troch it ûnder te bringen by de doktoraaloplieding foar de skiene keunsten. It evenemint krige doe ek syn hjoeddeistige namme, om't de fokus útwreide waard fan inkeld Amerikaanske filmproduksjes nei de ynternasjonale sinema. Fan 1990 oant 2009 hie it Filmfestival fan Firginia elts jier in oar tema, op basis wêrfan't it filmprogram gearstald waard (sjoch ûnder it kopke "tema's"). Fan 2010 ôf waard fan 'e tematyske oanpak ôfstapt om in mear fleksibel programma oan te bieden.
Gasten
Ferskate grutte nammen út 'e Amerikaanske en ynternasjonale filmyndustry hawwe troch de jierren hinne op it Filmfestival fan Firginia te gast west, ûnder wa: Sandra Bullock, Matthew Broderick, Nicolas Cage, Robert Duvall, sir Anthony Hopkins, Gregory Peck, Vanessa Redgrave, Gena Rowlands, Jimmy Stewart en Sigourney Weaver.
Douglas Aircraft Company
thumb|De gloednije Douglas DC-1 City of Los Angeles yn 1933 Douglas Aircraft Company wie in Amerikaanske fleanmasinefabryk festige yn Santa Monica, Kalifornje. Sûnt 1997 is it bedriuw part fan de eardere konkurrint Boeing.
De Douglas Corporation waard op 5 july 1921 oprjochte troch Donald Wills Douglas dy't earder foar Martin wurke hie. Nei in reörganisaasje waard de namme op 30 novimber 1928 wizige yn Douglas Aircraft Company. Op 28 april 1967 fusearre dat bedriuw mei fleantúchfabrikant McDonnell Aircraft ta McDonnell Douglas, dat yn 1997 oernaam waard troch Boeing.
Douglas hat in soad betsjut foar de boargerloftfeart mei syn DC (Douglas Commercial)-searje, dy't begûn mei de modellen DC-1, DC-2 en in skoftke letter de wrâldferneamde DC-3. Douglas makke ek doe al militêre tastellen, fral foar de Amerikaanske Marine (United States Navy).
Fleanmasines
Fleamasinemodel, in kar:
Croquet op de Olympyske Simmerspullen
100px|right
Croquet is in sport dy't tidens de Spullen fan Parys 1900 it Olympyske programma stie.
Skiednis
Tidens de Spullen fan 1900 stie Croquet foar it earst op it Olympyske programma. Tidens it toernoai waard der spile om trije gouden medaljes
John Preston Neale
thumb|Ynterieur tsjerke fan Melford John Preston Neale (1780 – Tattingstone, 14 novimber 1847) wie in Ingelsk arsjitektuer- en lânskipstekener. Hy tekene meast, mar út en troch makke er ek akwarellen en oaljeferveskilderijen. Syn tekeniningen waarden geregeldwei gravueres fan makke. In haadwurk fan him, de Views of the seats, Mansions, Castles, etc. of Noblemen and Gentlemen in England, Wales, Scotland and Ireland, waard yn seis dielen publisearre tusken 1819 en 1823.
Biografy
Neale syn earste wurken wiene tekeningen fan ynsekten. Doe't er yn de maitiid fan 1796 wer in kear socht nei eksimplaren yn Hornsey Wood, moete er de akwarelist en astrolooch John Varley. Tegearre betochten se in projekt mei de titel The Picturesque Cabinet of Nature, dêr't Varley de lânskipstekeningen foar meitsje soe en Neale de etsen en it ynkleurjen fan de platen foar syn rekkening nimme soe. Nûmer 1 waard publisearre op 1 septimber 1796, mar mear ferskynden der net.
Neale wie ynearsten klerk yn in General Post Office, mar wijde him letter oan de keunst. Neale stoar yn Tattingstone, ûnder Ipswich, yn de âldens fan 67 jier.
Wurk
Yn 1797 eksposearre Neale twa tekeningen fan ynsekten by de Royal Academy en oaren yn 1799, 1801, en 1803. Yn 1804 stjoerde er in tekening fan it dûanegebou fan Dover nei de Royal Academy en ek letter, oant 1844, gie er troch mei it útstallen fan topografyske tekeningen en lânskippen. Hy levere bydragen oan de eksposysjes fan de Society of Painters in Oil and Water Colours yn 1817 en 1818, en út en troch oan dy fan it British Institution en de Society of British Artists.
List fan planetoïden 86701-86800
Dit is in list fan planetoïden 86701-86800.
John Preston Neale
Wurk
Guon fan syn wurken wiene yn oaljeferve makke, mar hy waard mear bekend mei syn ynkleure arsjitektuertekeningen. Yn 1816 sette er útein mei de publikaasje fan de History and Antiquities of the Abdijtsjerke fan St Peter, Westminster dy't er yn 1823 klear hie. De tekst fan dat wurk wie fan de hân fan Edward Wedlake Brayley. Dêrnei begûn er, yn 1818, oan Views of the Seats of Noblemen and Gentlemen in England, Wales, Scotland, and Ireland, dêr't de earste seis dielen fan yn 1824 ree wienen. De twadde rige fan fiif dielen waard publisearre tusken 1824 en 1829; it hiele wurk befette 732 platen.
Yn 1824–1825 sette Neal út ein, yn 'e mande mei de graveur John Le Keux, mei it publisearjen fan Views of the most interesting Collegiate and Parochial Churches in Great Britain, mar stoppe dêrmei nei de útjefte fan it twadde diel. Fierders publisearre er noch Six Views of Blenheim, Oxfordshire (1823), Graphical Illustrations of Fonthill Abbey (1824) en An Account of the Deep-Dene in Surrey, the seat of Thomas Hope, Esq. (1826). Tal fan oare wurken hat er ek yllustrearre.
Cricket op de Olympyske Simmerspullen 1900
De Olympyske Simmerspullen 1900, ek wol de IIe Olympiade neamd waarden yn 1900 yn Parys, Frankryk hâlden. It Cricket waard hâlden yn de Vélodrome de Vincennes.
Vélodrome de Vincennes
It vélodrome de Vincennes stiet yn Vincennes, sûnt 1929 in stêddiel fan Parys. It velodroom waard boud yn 1896 en brûkt foar de Olympyske spullen fan 1900 en fan 1924; tidens de spullen fan 1900 wie it it haadstadion en wie der ek it iepening- en sluitingsseremoanje. Hjoed-de-dei hjit it velodroom, Vélodrome Jacques Anquetil. Foar hoefolle taskôgers der plak wie is net bekind.
Karlshamn
Karlshamn (Frysk: Karelshaven) is it haadplak fan de gemeente Karlshamn yn de Sweedske provinsje Blekinge län. Yn 2015 hie it 20.112 ynwenners.
Foelke Kampana
thumb|Monumint fan Foelke Kampana yn [[Dornum]] Foelke Kampana (Hinte, om 1355 - Aurich, tusken 16 augustus 1417 en augustus 1419), ek wol Folkeldis Kampana, mei de bynamme Quade Foelke ('Kweade Foelke' eastfrysk plat 'Kwóóed Foelk' ), wie de frou fan de East-Fryske haadling Ocko I tom Brok. Fanwege har wreedheid wit men yn East-Fryslân noch wa't hja wie.
Foelke wie in dochter fan Kempo fan Hinte, lieder fan Westerboach fan Hinte. Sy wie regintesse fan Aldenboarch, Brookmerlân, Auricherlân en Emsigerlân yn 1400 doe't har soan Keno II fuort wie en yn 1417 doe't har beppesizzer Ocko II noch minderjierrich wie. Foelke wie teffens Keno syn polityk adviseur oant syn dea yn 1417.
Houlik en bern
Yn 1377 boaske Foelke Kampana oan Ocko I tom Brok, haadling fan Brookmerlân en Auricherlân. Sy krigen de folgjende bern:
Foar dit houlik hie Ocko I tom Brok ek al in soan by in oare frou dêr't wy net fan witte, Widzel tom Brok. It wie yndertiid wenst dat bûtenechtlike bern oan eigen hof grutbrocht waarden.
Quade Foelke
Foelke Kampana krige de bynamme Quade Foelke yn 1397 troch ûnder oaren in famyljedrama, it ferneamste literêr beärbeide fan East-Fryslân: 'De soan fan de feroverer fan Norderburg'.
Lütet die syn wiif Ocka tom Brok dea om reden fan ûntrou en opstannigens, sa't it hjit op oanstean fan syn skoanmem. Dêrnei liet skoanmem Foelke Kampana har fan har sterke kant sjen en naam de boarch in skoft oer. Lütet en syn heit waarden fan Foelke ûnthalzge.
Skiedkundige Eggerik Beninga (1490–1562), besibbe oan de famylje Allena, dy't mei de famylje Tom Brok om de macht stride, hat yn tal legindes oer har ynbrocht yn syn Cronica der Fresen dy't fan gefolgen hiene dat sy in ikoan fan wredens waard. Guon fan de ferhalen lykje lykwols basearre op wiere misdieden dy't Keno II bedreaun hat, mar dy't op rekkening fan syn krigele mem kaam binne.
Grifformearde tsjerke (Arum)
De grifformearde tsjerke fan Arum wie oant 2012 yn gebrûk as it tsjerkegebou fan de grifformearde gemeente.
Untstean fan de ôfskieden gemeente
It ûnstean fan de grifformearde tsjerke is fral te tankjen oan de boerinne Aafke Goslinga-de Boer, dy't út ûnfrede mei de frijsinnigens yn de herfoarme tsjerke mei jild de ynstitúsje fan in Arumer ôfskieden gemeente yn 1859 mooglik makke. In jier letter ferstoar har man, Tjeerd Goslinga, mar ek as widdo bleau hja krewearjen foar de opbou fan in gemeente mei in rjochtsinnich lûd. Oan de Alde Tsjerkestrjitte waard yn 1862 in tsjerke yn gebrûk nommen en in dûmny beroppen. As pastory stelde de widdo in diel fan har wenning beskikber oant yn 1880 foar de dûmny in nije pastory oan de Camminghawei boud waard.
It grifformearde libben bloeide yn Arum en der ûnstiene ferskillende ferienings, mar tsjin it ein fan de 19e iuw ferhûzen 86 leden fan de gemeente nei de Feriene Steaten, in oantal dat lang net goedmakke waard troch nije oanwaaks as gefolch de doleânsje. In nije klap foar de gemeente in jier as wat letter oan it begjin fan de 20e iuw wie de winsk fan de Achlumer gemeenteleden om yn Achlum in eigen tsjerkje te bouwen.
Nijbou en sluting
Dochs waard yn 1910 njonken de pastory oan de Van Camminghawei in nije grifformearde tsjerke boud. De grifformearden tsjerkten foar it lêst yn it âlde tsjerkegebou oan de Alde Tsjerkestrjitte op peaskesnein 1911 en op de peaskemoandei dêrnei waard de nijbou oan de Van Camminghawei yn gebrûk nommen.
Slot Marienburg (Hannover)
Slot Marienburg is in 19e-iuwsk neogoatysk kastiel yn de Dútske gemeente Pattensen yn de dielsteat Nedersaksen. It slot tsjinne as simmerresidinsje en jachtslot. Om it slot, dat op in 135 meter hege heuvel stiet, waard in lânskipspark oanlein.
Lokaasje
It slot stiet op de Marienberg súdwestlik fan Schulenburg, in Ortsteil fan Pattensen. It slot foarmet in gehiel mei it stasjon fan Nordstemmen, dat as keninklik stasjon foar it slot ferboud waard.
19e iuw
It kastiel waard tusken 1857 en 1867 boud as kado fan kening George V fan Hannover oan syn frou Marie fan Saksen-Altenburg doe't hja 39 jier waard. Sawol it kastiel as de berch wêrop it slot boud waard ferneamde de kening nei syn frou. De bline kening waard yn 1866 ôfset mei't Prusen Hannover besette en op 20 septimber fan dat jier anneksearre. George V moast nei Wenen flechtsje, mar keninginne Marie bleau mei har dochter Mary noch oant 1869 op it slot wenjen, doe't ek hja George V folgen nei Eastenryk. It kastiel wie privé-eigendom fan de keninginne en dêrom waard it slot nei de anneksaasje fan it Keninkryk Hannover net troch Prusen ûnteigene; it bleau yn it besit fan de Welven.
Grifformearde tsjerke (Arum)
Nijbou en sluting
De Frijmakking yn 1944 soarge foar in nije daling fan it ledental. De artikel 31-gemeente krigen yn de jierren 1950 in nij tsjerkegebou oan de Skoalstrjitte.
Nei it iuwfeest fan de gemeente waard yn de jierren 1963-1964 it ynterieur fan de tsjerke fernijd. De tsjerke krige in nije preekstoel, nije banken en nije lampen. Noch krekt koe in 150-jierrich jubileum fierd wurde yn 2011. De folge federative gearwurking mei de herfoarmen en al op 22 jannewaris 2012 waard de lêste tsjinst yn it grifformearde tsjerkegebou fierd. Yn 2014 waard de tsjerke ferkocht oan in keunstskilder, dy't de eardere tsjerke oernaam as wenning en atelier.
Slot Marienburg (Hannover)
20 iuw
thumb|260px|Loftfoto Nei de ferballing fan de keninklike famylje bleau it slot 80 jier leech stean. Allinne de hûsmaster bleau op it slot passen en sûnt 1945 waarden op it slot tydlik flechtlings opfongen. Nei harren flecht út it doe troch de Russen besette easten wennen ek Ernst August fan Breunswyk en Victoria Louise fan Prusen, de iennige dochter fan keizer Wilhelm II en keizerinne Augusta Victoria, noch in skoft yn it kastiel.
Fermanje fan Boalsert
De Fermanje oan de Skilwyk yn Boalsert is de tsjerke fan de minnistegemeente Boalsert-Snits.
Grifformearde tsjerke (Arum)
PKN
Op snein 21 jannewaris 2018 waard de federative gearwurking fan de grifformearde en herfoarme gemeente fan Arum en de herfoarme gemeente fan Kimswert yn de tsjerketsjinst omset ta de Protestantske Gemeente fan Arum-Kimswert.
Fermanje fan Boalsert
Skiednis
Sûnt 1584 wie der sprake fan in minnistegemeente yn Boalsert. In iuw letter hie Boalsert fjouwer ferskillende gemeenten, dy't yn 1710 ta ien gemeente gearfoege waarden.
Grifformearde tsjerke (Arum)
Oargel
It oargel fan de grifformearde tsjerke datearre út 1895 en wie boud troch Jan Proper út Kampen. It stie fanôf 1911 yn de grifformearde tsjerke en nei't de tsjerke yn 2012 sluten waard bleau it oargel dêr noch in jiermannich stean, oant it yn 2015 oernommen waard troch de Protestanske gemeente fan Koekange, dy't it mechanyske binnenwurk restaurearje liet en dêrnei yn it besteande oargelfront fan deselde oargelbouwer út 1911 ynbouwe liet. De Arumer Proper-kas waard ôfbutsen en opslein.
Fermanje fan Boalsert
Skiednis
De hjoeddeiske tsjerke fan de minnisten datearret út 1809. Healwei de 19e iuw waard de tsjerke grutter makke. Yn de jierren 1990 folge in restauraasje fan de fermanje.
Grifformearde tsjerke (Arum)
Oargel
Op 28 septimber 2018 waard yn Koekange it oargel op 'e nij yn gebrûk nommen.
Fermanje fan Boalsert
Oargel
Nei de bou fan de tsjerke waard oan de Dútske oargelbouwer Heinrich Hermann Freytag opdracht jûn ta de bou fan in nij oargel. By de 19e-iuwske ferbou fan de tsjerke ferhûze Dirk Sjoerds Ypma it oargel fan de kreake nei it plak boppe de preekstoel. Van Dam brocht by in restauraasje feroarings oan yn it ynstrumint, dy't yn 1965 yn it ramt fan in restauraasje troch Bakker & Timmenga wer ûngedien makke waarden. It oargel waard mei in konsert fan Jan Jongepier op 4 septimber 1991 wer yn gebrûk nommen.
Trivia
De tsjerke stiet op de postsegel fan 65 sint fan de simmerpostsegelsútjefte fan it jier 1985.
Slot Marienburg (Hannover)
21e iuw
thumb|left|Prins Ernst August fan Hannover junior, de lêste Welven-eigner fan it kastiel Slot Marienburg wie sûnt 2004 yn it besit fan Ernst August fan Hannover jr. Tegearre mei syn broer Christian liet er yn 2005 grutte dielen fan de ynventaris fan it slot troch Sotheby's feile. Fiif etaazjes fan it slot mei 130 romten en in oerflak fan 4.000 m² waarden iepensteld, wêr't besikers mear as 20.000 keunstwurken besjen koene, dy't fan 5 oktober oant 15 oktober 2005 op in feiling ferkocht waarden. De feiling brocht 44 miljoen euro op en mei in diel fan de opbringst stifte prins Ernst August fan Hannover sr. in stifting ta behâld fan it slot.
Yn 2019 kundige Ernst August fan Hannover oan dat er it kastiel mei ynventaris net ferkeapje mar oerdrage soe oan in noch yn itselde jier stifte Stiftung Schloss Marienburg. Yn 2020 fûn de oerdracht fan it kastiel mei de ynventaris fan 1.800 saken plak. It Landesmuseum Hannover hie al sa'n 140 skilderijen krige dy't fan belang wiene foar Nedersaksen en yn it kastiel bliuwe om dêr útstald te wurden. De restauraasje fan it kastiel sil oant 2030 duorje.
Croquet op de Olympyske Simmerspullen 1900
150px|thumb|right|Croquet tidens de Spullen fan 1900
De Olympyske Simmerspullen 1900, ek wol de IIe Olympiade neamd waarden yn 1900 yn Parys, Frankryk hâlden. It Croquet waard hâlden yn it Bois de Boulogne.
Nominoë
Nominoë (Bretonsk: Nevenoe; Frânsk: Nominoë; ek stavere as Nomenoë; Poher?, begjin 9e iuw – Vendôme, 7 maart 851) wie in etnysk Bretonsk ealman dy't tsjin 'e midden fan 'e njoggende iuw Bretanje wist te ferienjen tsjin 'e Franken. Hoewol't er sels nea in hearskerstitel droech dy't hiel Bretanje besloech, wurdt er tsjintwurdich yn 'e regel oantsjut as de earste net-legindaryske hartoch fan Bretanje. Nominoë wie de grûnlizzer fan it Keninkryk Bretanje, dêr't syn soan Erispoë de earste kening fan wie. Sadwaande wurdt er troch de Bretonnen noch altyd beskôge as harren tad ar vro ("heit fan it heitelân").
Komôf
Nominoë wie de twadde soan fan greve Erispoë I fan Poher (775-812) en de jongere broer fan greve Riwallon III fan Poher († 857). Hy waard nei alle gedachten oan it begjin fan 'e njoggende iuw berne, mooglik yn Poher.
Opkomst
Oer de iere libbensskiednis fan Nominoë is net in protte bekend. Hy wie in ealman mei in beskate mjitte fan macht yn Bretanje, safolle is wol dúdlik. Syn machtsbasis wie de krite om 'e stêd Vannes hinne, oan 'e súdkant fan it skiereilân. Yn twa oarkunden wurdt nei him ferwiisd as de greve fan Vannes, mar it is ûndúdlik oft er dy aadlike titel wol wier yn 'e hannen hie en sa ja, wannear dan krekt. Dat soe sa ier as 819 west hawwe kinne of sa let as 834. It soe skoan kinne dat Nominoë alhiel gjin lânerijen bûten Vannes besiet. Yn elts gefal wie syn wichtichste boarne fan ynkomsten yn letter tiid it plonderjen fan oanbuorjende dielen fan it Frankyske Ryk en it bestellen fan tsjerken en kleasters.
It is bekend dat Nominoë in fertrouling wie fan 'e Frankyske keizer Loadewyk de Fromme (de soan fan Karel de Grutte), dy't er yn 'e 830-er jierren stipe by ferskate boargeroarloggen yn it Frankyske Ryk. Nei't in algemiene opstân delslein wie, waard yn maaie 831 in gearkomste fan alle foaroanlju út it ryk belein waard yn Ingelheim. It wie nei alle gedachten dêre, dat Loadewyk Nominoë oanstelde as in soarte fan steedhâlder oer Bretanje. De titel 'hartoch fan Bretanje' wie yn haadsaak in útfining fan kronykskriuwers út 'e tsiende iuw foar in rige legindaryske hearskers oer in feriene Bretanje dy't einige mei Nominoë. Yn it echt wie de titel dy't Nominoë fan Loadewyk de Fromme krige, nei alle gedachten missus imperatus, oftewol "keizerlik gesant".
Earste deilisskip mei Karel de Keale
Nei't Loadewyk de Fromme yn 840 kommen wie te ferstjerren, wiene de bannen dy't Nominoë ûnderhold mei syn soan Karel de Keale, dy't him yn West-Frânsje opfolge, yn 't earstoan freonskiplik. Wylst syn eigen manskippen yn Neustrje tsjin him yn opstân kommen wiene, stjoerde Karel yn 'e maityd fan 841 út Le Mans wei boadskip nei Bretanje wêryn't er frege oft Nominoë him hulde bringe woe. Nominoë stimde dêryn ta. Ut 'e omskriuwing fan dit foarfal yn 'e kronyk fan Nithard wurdt dúdlik dat Nominoë te machtich wie om ta ûnderhearrigens twongen te wurden as er der net frijwillich mei ynstimd hie. Letter datselde jier stegere Nominoë in neieroankommen fan keizer Lotarius I ôf. Dat wie de broer fan Karel, dy't besocht Neustrje foar himsels te winnen.
Yn 'e simmer fan 843 wist Lotarius, of wierskynliker dy syn oanhinger Lambert II fan Nantes, Nominoë oer te heljen om dochs noch oer te rinnen. Neitiid sleat Nominoë in bûnsgenoatskip mei Lotarius, Lambert en Pepyn II fan Akwitaanje, en wiene Bretonske troepen oan wei troch belutsen by de striid tsjin Karel de Keale yn Neustrje. Yn novimber 843 krong Karel mei syn leger Bretanje yn en teach alhiel op nei Rennes om it gebiet te ûnderwerpen, mar dat krewearjen wie om 'e nocht. Yn juny 844, doe't Karel Toulouse belegere, teach Nominoë mei syn troepen Maine yn en plondere dat gebiet.
Op 'e synoade fan Yutz, yn oktober 844, dy't plakfûn ûnder it foarsitterskip fan Drogo fan Metz, de omke fan Karel de Keale, oarderen de Frankyske biskoppen Nominoë, Lambert en Pepyn en jou har wer ûnder it regear fan Karel del as se net ekskommunisearre wurde woene. Lambert en Pepyn swarden doe op 'e nij trou oan Karel, mar Nominoë liet him neat gelegen lizze oan 'e útspraken fan partijige en boppedat ek noch útlânske prelaten. Lykwols wiene der party Bretonske eallju dy't de lapen mei Karel de Keale gearsmiten hiene, dat Karel prebearre in nije ynvaazje fan Bretanje om it gebiet te pasifisearjen. Hy waard lykwols op 22 novimber 845 ferslein troch Nominoë yn 'e Slach by Ballon, krekt nei't er de rivier de Vilaine oerstutsen wie. Tusken 844 en 847 wie Nominoë neffens de Annales Bertiniani lykwols te drok mei it beoarlogjen fan 'e Wytsingen om him bot mei de Franken bemuoie te kinnen.
Fermoedsoening
Yn 'e simmer fan 846 triek Karel de Keale fannijs mei in leger op nei Bretanje, mar it kaam net ta in oarloch. Ynstee folgen der ûnderhannelings mei Nominoë, dy't resultearren yn in fermoedsoening tusken de beide mannen, wêrby't oer en wer eden sward waarden. De details fan dy regeling binne ûnbekend, mar Prudentius fan Troyes brûkt de titel 'hartoch' yn dizze kontekst foar it earst foar Nominoë, wêrmei't er liket te suggerearjen dat Karel dy titel doe neffens him oan Nominoë taparte yn ruil foar in eed fan trou. Yn elts gefal is wis dat Karel op fersyk fan Nominoë Lambert fan Nantes út Nantes ferwidere en him ynstee folle fierder fuort, yn Sens, oanstelde.
Twadde deilisskip mei Karel de Keale
Wat der krekt barde om 'e fermoedsoening tusken Nominoë en Karel de Keale te bedjerren, is net bekend, mar de ôfspraken holden noch net iens in healjier stân. Mooglik dat it stokeljen fan Lotarius dêr debet oan wie. Yn elts gefal fierden de troepen fan Nominoë tsjin 'e kryst fan 846 wer ynfallen yn Neustrje út, diskear yn 'e omkriten fan Bayeux. Yn febrewaris 847 metten Karel de Keale, Lotarius en in trêde broer, Lodewyk de Dútser, inoar te Meerssen, dêr't Lotarius en Loadewyk oan Karel ûnthieten om boadskippen oan Nominoë en Pepyn II fan Akwitaanje te stjoeren dat se harren opstannigens tsjin Karel beëinigje moasten. Nominoë, dy't temûk jild ûntfong fan Lotarius, lei dy oprop njonken him del, en Pepyn die itselde. Karel fierde dêrop twa fjildtochten nei Akwitaanje út, yn 'e maityd en de hjerst fan 849.
Nominoë makke fan 'e ôfwêzigens fan Karel oan syn eastgrins gebrûk troch nije plondertochten troch Neustrje te hâlden, dêr't diskear de krite fan Anzjû it slachtoffer fan wie. Dêrop stelde Karel Lambert wer oan as greve fan Nantes. Dat wie gjin ferstannige set, want tsjin 850 wiene Nominoë en Lambert wer bûnsgenoaten wurden en plonderen se tegearre Maine. Yn augustus fan dat jier marsjearre Karel nei Rennes, wêrby't er him net ferliede liet ta it oangean fan in fjildslach. Ynstee besette er de stêd en legere dêr in garnizoen, wêrnei't er itselde yn Nantes die. Nominoë en Lambert fersloegen de beide garnizoenen fuort nei't Karel mei syn leger er fuorttein wie, en namen dêrby Amalric, de nije greve fan Nantes, kriichsfinzen.
Ofsetting fan 'e Bretonske biskoppen
Yn 849 belei Nominoë te Coitlouh in synoade, dêr't er de fiif Bretonske biskoppen fan Alet, Saint-Pol, Vannes, Quimper en Dol ôfsette. It is ûnbekend hokfoar reden oft er dêrfoar hie. Paus Leo IV stjoerde in brief oan Nominoë en de biskoppen (foar of nei de ôfsetting, dat is ûndúdlik), wêryn't er skreau dat de ôfsettings inkeld beävensearre wurde koene troch in kommisje fan tolve biskoppen mei 72 tsjûgen, en dat se oars net rjochtsjildich wêze soene. De lettere pausen Benediktus II en Nikolaas I wiene fan miening dat Nominoë de biskoppen twongen hie om misdieden te bekennen dy't se eins net begien hiene. In Frankyske synoade dy't yn 850 holden waard, beskuldige Nominoë derfan dat er de biskoppen ûnrjochtlik út har amt set hie om se te ferfangen troch mercenarii ("hierlingen"), oftewol striemannen dy't diene wat hy sei. Dy mercenarii waarden ekskommunisearre. Nominoë wie dêr net fan ûnder de yndruk: doe't er yn 850 it garnizoen fan Karel de Keale út Nantes ferdreau, ferfong er dêr ek de Frankyske biskop troch in eigen gadingmakker.
Karlshamn (gemeente)
Gemeente Karlshamn (Sweedsk: Karlshamns kommun) is in gemeente yn de provinsje Blekinge län yn Sweden. De gemeente makket diel út fan it lânskip Blekinge en leit oan de Eastsee. It haadplak fan de gemeente is Karlshamn.
Wenkearnen
Gemeente Karlshamn bestiet út sân wenkearnen, dêr't de lytste fan, Pukavik, foar it grutste part ûnder gemeente Sölvesborg falt.
Max Kohnstamm
thumb|Max Kohnstamm op 94-jierrige leeftyd Max Kohnstamm (Amsterdam, 22 maaie 1914 - dêre, 20 oktober 2010) wie in Nederlânsk skiedkundige en diplomaat.
Biografy
Kohnstamm waard bekend as sekretaris fan keninginne Wilhelmina. Hy wie yn 1952 belutsen by de oprjochting fan de Europeeske Mienskip foar Koalen en Stiel, dêr't letter de EU út fuortkaam.
Súdeast-Ingelân
Súdeast-Ingelân (Ingelsk: South East England) is ien fan de njoggen offisjele bestjoerlike kriten (regio's) fan Ingelân en is as sadanich oprjochte yn 1994. Yn Súdeast-Ingelân wenje likernôch 8,6 miljoen ynwenners (2011). Súdeast-Ingelân hat dêrmei it grutste ynwennertal fan de regio's.
By Súdeast-Ingelân hearre de greefskippen:
Dêrnjonken hearre der by de regio noch Unitary Authorities (selsstannige stedsgemeenten):
Keppeling om utens
Offisjele side
Heather Graham
Heather Graham (folút: Heather Joan Graham; Milwaukee (Wiskonsin), 29 jannewaris 1970) is in Amerikaansk aktrise, model, filmprodusinte en senarioskriuwster fan Iersk komôf. Hja krige yn 1989 bekendheid troch har optreden yn 'e film Drugstore Cowboy, wêrnei't se har karriêre fuortsette mei rollen yn films as Six Degrees of Separation, Boogie Nights, Lost in Space en The Hangover, en yn tillefyzjesearjes as Twin Peaks, Scrubs en Californication.
Jonkheid en oplieding
Graham waard yn 1970 berne yn Milwaukee, yn 'e steat Wiskonsin, as de âldste fan twa bern yn it gesin fan FBI-agint James Graham en dy syn frou Joan Bransfield. Har jongere suster Aimee Graham is ek aktrise. Graham is fierhinne fan Iersk etnysk komôf, en waard goedroomsk grutbrocht. It gesin ferhuze fanwegen har heite wurk ferskate kearen foar't de Grahams harren úteinlik foargoed nei wenjen setten yn Agoura Hills, yn Kalifornje, doe't Heather njoggen jier wie. De earste kears dat se yn oanrekking kaam mei aktearjen wie by in opfiering fan it stik The Wizard of Oz, op 'e legere skoalle. Nei't se de middelbere skoalle trochrûn hie, studearre Graham twa jier lang Ingelske taal- en letterkunde oan 'e Universiteit fan Kalifornje te Los Angeles (UCLA). Nettsjinsteande de beswieren fan har âldelju briek se dy stúdzje úteinlik ôf om foltiids in aktearkarriêre nei te stribjen.
Aktearkarriêre
Graham har earste rol yn in film wie as in figurante yn Mrs. Soffel (1984). De earste kears dat se mei namme neamd waard op 'e ôftiteling wie yn 'e tillefyzjefilm Student Exchange, út 1987. Yn dyselde tiid die se fral modellewurk, û.m. yn ferskate reklamespotsjes, en yn 1986 die se mei oan 'e kwis Scrabble, op 'e stjoerder NBC. Har earste bekendheid krige Graham yn 1988 mei de rol fan Mercedes Lane, yn 'e searje License to Drive, mei akteurs Corey Haim en Corey Feldman. Datselde jiers wie se koart te sjen yn in flashback as de mem fan twillingen Arnold Schwarzenegger en Danny DeVito yn 'e film Twins.
Datselde jiers spile Graham yn Diggstown, mei James Woods, yn 1993 folge troch rollen yn Six Degrees of Separation, mei Will Smith, The Ballad of Little Jo, mei Ian McKellen en Even Cowgirls Get the Blues, mei Uma Thurman. Nei ferskate optredens yn tillefyzjesearjes en minder bekende films makke se yn 1997 in comeback mei rollen yn Boogie Nights en Scream 2. Yn 1998 spile Graham yn 'e science fiction-skriller Lost in Space, mei û.o. William Hurt, Mimi Rogers, Lacey Chabert en Matt LeBlanc. It jiers dêrop wie se te sjen as Felicity Shagwell yn it Mike Myers-fehikel Austin Powers: The Spy Who Shagged Me, en as Daisy yn Bowfinger, mei Steve Martin en Eddie Murphy.
Nei de milenniumwiksel spile Graham û.m. yn Say It Isn't So (2001), mei Sally Field; yn Killing Me Softly (2002), mei Joseph Fiennes; yn Anger Management (2003), mei Adam Sandler en Jack Nicolson; en yn Hope Springs (2003), mei Colin Firth. Op 'e tillefyzje wie se û.o. te sjen yn in ôflevering fan 'e searje Sex and the City, wêryn't se harsels spile. Fierders hie se in fêste rol yn it fjirde seizoen (2004-2005) fan 'e komeedzjerige Scrubs, en spile se de titelrol yn 'e komeedzjesearje Emily's Reasons Why Not, dêr't fanwegen ôffallende sjochsifers lykwols mar ien ôflevering fan útstjoerd waard.
Yn 2009 spile Graham yn 'e hitfilm The Hangover de rol fan Jade, de "stripper mei it hert fan goud". Hoewol't se net belutsen wie by it ferfolch The Hangover Part II, kearde se yn 2013 werom yn The Hangover Part III. Ek hie se in fêste rol yn it lêste seizoen (2014) fan 'e tillefyzjerige Californication, as de mem fan 'e tinersoan dy't de haadperson, spile troch David Duchovny, ynienen blykt te hawwen. Njonken har fysike aktearwurk hat Graham ek yn 't spier west as stimaktrise, û.m. as it personaazje Antonia Bayle, yn 't online-role-playing game EverQuest 2.
Priveelibben
Graham is ferfrjemde fan har famylje. Yn in fraachpetear woe dêr inkeld it folgjende oer kwyt: "Ik wol it leaver net hawwe oer myn âlden. Want ik haw gewoan it gefoel dat soks yn 'e media misynterpretearre wurde soe en sa..." Graham hat relaasjes hân mei de Britske muzikant Adam Ant, akteurs James Woods, Kyle McLachlan en Heath Ledger en regisseurs Stephen Hopkins, Edward Burns en Yaniv Raz. Yn 2011 gie se om mei presintator Jason Silva.