Jehannes_fan_Kronstadt
Libben
Yn de rin fan de tiid waard Jehannes aartspreester en sûnt 1898 waard him de mitra takend. Fanôf 1856 hold er in deiboek by, "Myn Libben yn Kristus", dat tsjintwurdich yn it Nasjonale Argyf fan Ruslân bewarre wurdt. It deiboek waard nei publikaasje yn ferskate talen oerset en nei de ûntbining fan de Sovjet-Uny op 'e nij útjûn. Jehannes wie ek warber as godstsjinstlearaar en fanôf 1862 hat er 25 jier lang it otterdokske leauwe ûnderwiisd oan it gymnasium fan Kronstadt. De preken en ynset fan Jehannes waarden lykwols net troch elkenien wurdearre en yn 1860 wist er sawol de skoallelieding as de oare preesters fan de Andreaskatedraal (dêr't er yn dy tiid noch mar de tredde preester wie) tsjin him te krijen. Oars as wenst wie yn de Russysk-Otterdokske Tsjerke yntrodusearre Jehannes de kollektive bycht. Ek rôp er op om faker de kommuny te jaan (yn it doedestiidske Ruslân wie dat beheind ta ienris of twaris yn 't jier yn de grutte fêsteltiid). Jehannes koe tige preekje, hy brûkte ienfâldige wurden en preke spontaan sûnder in soad tarieding. Fanôf it begjin fan syn wijing bekroade er him benammen om it wolwêzen fan it earme folk. Neffens Jehannes hearske yn Kronstadt ûnleauwe en sektarisme. In soad wurkfolk wenne yn earmoedige ûnderkommens en in soad sieten oan de drank. Ek kriminelen waarden yn dy tiden nei Kronstadt ferballe. Krekt ûnder dy minsken, it útskot fan de maatskippij, wurke Jehannes. "Wy binne der foar elkenien; sels yn de sûnde en de skande hearre wy dy minsken leaf te hawwen", sa sei er, "wy meie de minsken, it evenbyld fan God, net betiizgje mei it kwea dat yn him is". It wiene dy minsken dy't de hilligens fan Jehannes as earsten ûntdieken, eat dat gaueftich troch in soad oare otterdokske minsken yn hiel it lân dield waard. Yn dy snoarje begûn Jehannes ek bekendheid te krijen as immen dy't wûnderen ferrjochtsje koe. Nei't de Sint-Petersburgske krante "Nije Tiid" (Новое время) yn 1883 in tanksizzing publisearre, gyngen grutte kloften folk op beafeart nei de preester. Tûzenen minsken deis, fanút it hiele ryk, hopen de preester te sjen en yn Kronstadt ûntstie in hiele yndustry om de stream minsken dy't help sochten te betsjinjen. Ek krige Jehannes grutte bedraggen fan syn oanhingers, dy't er oan it wolwêzen útjoech. Hoefolle is net bekend want Jehannes joech, sa't sein waard, alles fuort wer út oan minsken dy't harren sels net rêde koene. Fan it jild joech er bygelyks jierrenlang likernôch tûzen bidlers te iten en stifte er it "Hûs fan de Arbeidsleafde", in sintrum mei wurkpleatsen, in skoalle foar earme bern, in gasthûs foar froulju, berneopfang, in gearkoken, in sikenhûs, in plak dêr't minsken sûnder kosten de nacht trochbringe koene, in bibleteek foar bern en folwoeksenen ensafuorthinne. Ek stifte er in fekânsjehûs bûten de stêd foar bern en liet er yn 1891 yn syn berteplak in stiennen tsjerke en in kleaster foar nonnen bouwe. Yn Sint-Petersburch joech er opdracht ta de bou fan it nei syn beskermhillige Jehannes fan Rila ferneamde Jehanneskleaster. Hast alle tsjerken dy't yn dy tiid yn Sint-Petersburch boud waarden krigen finansjele stipe fan Jehannes. En alhoewol't Jehannes graach yn diskusje gean mocht oer oare denominaasjes of godstsinsten, joech er ek jild út oan sosjale projekten foar joaden en moslims. Jehannes sei yn dat ramt: "Foar God is der heiden noch joad. Ik ha sels gjin jild, it wurdt my jûn en ik jou it troch. Fakentiden wit ik net wa't it jild jûn hat. Dêrom jou ik it fierder wêr't need bestiet en it jild in doel hat".