cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Passengers (film út 2016)
Plot
Jim, lykwols, nimt har letter mei werom nei de Autodoc, dy't in funksje blykt te hawwen dy't yn 'e praktyk op itselde delkomt as stasissliep. Earder koed er net by dy funksje, mar mei Gus syn ynsynje en koade, kin er dat no wol. Der is lykwols mar ien Autodoc, en dêr past mar ien persoan yn. Jim wol dat Aurora har yn 'e kokon fan 'e Autodoc deljout, sadat se dêr de rest fan 'e reis yn trochbringe kin. Aurora beseft dat se dan Jim nea wer sjen sil, om't dy dan al dea wêze sil ear't sy wer wekker wurdt. Se beslút dan om sels ek wekker te bliuwen. Koarte tiid letter jout Jim har de trouring, dy't er foar har makke hie, en freget har om mei him te trouwen, en sy seit ja.
Achtentachtich jier letter wurde de bemanningsleden fan 'e Avalon op skema út stasissliep wekker foar de oankomst by Homestead II. As se it atrium fan it skip yngeane, ûntdekke se dêr in folgroeide ikebeam dy't it mulpunt is fan in wielderich wâld mei iepen wetter en alderhanne floara en fauna. Deunby is in houten hûs boud. De bemanning fynt it boek werom dat Aurora skreaun hat oer it prachtige libben dat syn Jim tegearre op 'e Avalon opboud hawwe.
Rolferdieling
Fierders wurken Emma Clarke, Chris Edgerly, Matt Corboy, Fred Melamed en senarioskriuwer Jon Spaihts oan 'e film mei as respektivelik: de stimmen fan 'e Avalon, InfoMat, in fideospultsje, it observatoarium en de Autodoc.
Produksje
It oarspronklike senario foar Passengers waard al yn 2007 skreaun troch Jon Spaihts, en hie itselde útgongspunt as it stripferhaal 50 Girls 50, fan Al Williamson, dat yn it july/augustusnûmer fan Weird Science út 1953 publisearre waard. Dat gie ek oer in sliepskip dat kolonisten nei in nije wrâld ferfiert, en dêr wurde ek twa fan 'e passazjiers te betiid wekker, wêrnei't se fereale opinoar reitsje.
De produksje fan 'e film kaam der lykwols mar net fan. Op in stuit soene Keanu Reeves en Emily Blunt de haadrollen spylje, mar dat gie oer, en letter wie der sprake fan dat Reese Witherspoon, en noch wer letter Rachel McAdams, Aurora spylje soe, mar dat rûn ek op 'e non. Brian Kirk soe mei de film oarspronklik syn rezjydebút meitsje. Uteinlik waard op 5 desimber 2014 bekend dat Sony Pictures Entertainment de auteursrjochten op Passengers kocht hie. Begjin 2015 waard Morten Tyldum útkeazen as regisseur. Dy hie altyd al in grutte science fiction-film meitsje wollen, mar dan wol ien fan it subsjenre fan 'e sêfte science fiction, oer karakterûntwikkeling fan 'e haadpersoanen, ynstee fan in film dy't inkeld oer takomstige wittenskip en technology gie.
Passengers waard produsearre troch Stephen Hamel, Michael Maher, Neal H. Moritz en Ori Marmur foar de Amerikaanske filmstudio's Start Motion Pictures, Original Film, LStar Capital en Company Films, it Amerikaansk-Australyske Village Roadshow Pictures en it Sineeske Wanda Pictures en. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Rodrigo Prieto, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Thomas Newman. De distribúsje fan Passengers waard dien troch Columbia Pictures. Foar de haadrollen waarden úteinlik Chris Pratt en Jennifer Lawrence oanlutsen. Pratt krige foar syn rol $12 miljoen, wylst oan Lawrence $20 miljoen betelle waard plus 30% fan 'e winst nei't de kosten derút wiene. Passengers waard yn syn gehiel filme yn 'e Pinewood Atlanta Studios bûten Atlanta, dêr't de opnamen op 15 septimber 2015 úteinsetten en op 12 febrewaris 2016 foltôge waarden. Foar de film wie in budget beskikber fan $110 miljoen.
Untfangst
Passengers krige mingde reäksjes fan 'e filmkritisy. Hoewol't de aktearprestaasjes fan Chris Pratt en Jennifer Lawrence oer it algemien priizge waarden, en dêropta ek de filmmuzyk en it fisuële oansjen oan 'e film, wie der krityk op 'e plot en de personaazjes. Yn The San Francisco Chronicle joech Mick LaSalle de film trije fan fjouwer stjerren. Hy skreau: "Nettsjinsteande de beheining [ta it romteskip] en de lytse cast, hat Passengers mominten fan yntins drama dy't de akteurs ta de fertolking fan ektreme gefoelens bringen." Yn it tydskrift Empire omskreau James Dyer Passengers as "Titanic tusken de stjerren". Peter Bradshaw, fan The Guardian, neamde de film in "ynnimlike science fiction-românse", mar bekritisearre de ein as "in antyklimaks".
Yn The Boston Globe joech Peter Keough de film mar twa en in heale stjer fan fjouwer. Hy skreau: "As in goed skreaun toanielstik foar in cast fan trije hie Passengers miskien in earsteklas ferhaal west. Ynstee dêrfan is it gewoan noch mar wer in midsmjittige rit yn in achtbaan wurden." Rebecca Hawkes, fan The Telegraph omskreau de film as "gjin românse, mar in grizelige oade oan manipulaasje." De sabotaazje troch it personaazje fan Chris Pratt fan 'e stasiskokon fan it personaazje fan Jennifer Lawrence seach se as in "die fan geweld", dy't yn 'e film behimmele en goedpraat wurde soe. Andrew Pulver neamde datselde plotelemint yn The Guardian "in fantastysk glûperich begjin" fan wat er seach as de "ynterstellêre ferzje fan stalking op sosjale media." Op 'e webside Vox omskreau Alissa Wilkinson Passengers as in ferhaal oer it Stockholmsyndroom, "wêryn't de finzene [...] fan har finzennimmer begjint te hâlden", wat se "in tige ûntrêstgjende winskferfollingsfantasij" neamde.
De webside Rotten Tomatoes, dy't filmresinsjes sammelet, joech Passengers in goedkarringspersintaazje fan 30% op basis fan 255 resinsjes. Dêr wie de folgjende konsensuskrityk oan tafoege: "Passengers bewiist dat Chris Pratt en Jennifer Lawrence goed gearwurkje kinne – en dat sels de gemy tusken harren net genôch is om in fatale flater yn in ferhaal goed te meitsjen." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle Passengers in goedkarringspersintaazje fan 41% op basis fan 48 resinsjes.
Resultaat
Passengers brocht yn Noard-Amearika $100 miljoen op, en yn 'e rest fan 'e wrâld $203,1 miljoen, wat de totale opbringst op $303,1 miljoen bringt. Ofset tsjin it budget fan $110 miljoen komt dat del op in skjinne winst fan 193 miljoen. Passengers wie yn 'e Feriene Steaten de op twa nei súksesfolste Amerikaanske orizjinele live-actionfilm fan 2016, nei La La Land en Central Intelligence. Passengers waard yn 2017 nominearre foar in Saturn Award foar bêste science fiction-film, en sleepte dêropta noch fjouwer oare nominaasjes foar Saturn Awards yn 'e wacht, yn 'e kategoryen bêste akteur (foar Pratt), bêste aktrise (foar Lawrence), bêste filmmuzyk en bêste produksje-ûntwerp. Boppedat waard de film yn 2017 ek nominearre foar twa Oscars, foar bêste orizjinele filmmuzyk en bêste produksje-ûntwerp.
Harrison Ford
Fleanen
Ford is piloat mei in fleanbrevet foar sawol fleantugen as helikopters. Yn Wyoming hat er ferskate kearen mei syn helikopter rêdingsflechten útfierd op fersyk fan 'e pleatslike autoriteiten. Dêrmei rêde er yn 2000 bygelyks it libben fan in kuierder dy't ûnwol wurden wie troch útdrûging. Ford is belutsen by de Experimental Aircraft Association (EAA), wêrfoar't er fan 2004 oant 2009 foarsitter fan it Young Eagles-programma foar jongerein wie. Hy hat ek gauris yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C. by de polityk oan it lobbyen west foar de rjochten fan partikuliere piloaten.
Ford hat as piloat fierders ferskate kearen belutsen west by fleanynsidinten en ûngemakken. Sa stoarte er op 23 oktober 1999 del mei in Bell 206-helikopter yn it drûge rivierbêd fan Lake Piru by Santa Clarita (Kalifornje). It wie in trainingsflecht, wêrby't er oefene wat er dwaan moast as de motor fan syn helikopter ûnder it fleanen ôfsloech. Ford wachte te lang mei it op 'e nij starten fan 'e helikopter, mei as gefolch dat it him net slagge om op 'e tiid wer genôch fleankrêft te ûntwikkeljen foar't de helikopter mei in bêste klap tsjin 'e grûn sloech, fuortglied, efter in richel heakke en op 'e side kantele. De trainingspiloat en Ford sels kamen beiden mei de skrik frij, mar de helikopter wie nei syn groatsje. Doe't er dêr letter yn in ynterview nei frege waard, reägearre Ford kalmkes: "Ik haw him stikken makke."
Op 5 maart 2015 makke Ford yn in Ryan PT-22 Recruit-priveefleantúch in needlâning op 'e Penmar-golfbaan yn Venice (Kalifornje), nei't er motorproblemen kirgen hie. Hy waard mei in brutsen bekken en in brutsen ankel opnommen yn it Ronald Reagan UCLA Medical Center, dêr't fêststeld waard dat er gjin slimmere ferwûnings hie. En op 13 febrewaris 2017 lâne Ford in Aviat Husky-priveefleantúch op John Wayne Airport yn Orange County (Kalifornje) by fersin op 'e taksybaan lofts fan lâningsbaan 20L, dêr't er lânje moatten hie. Op 'e taksybaan stie op dat stuit in Boeing 737 te wachtsjen oant er opstiigje koe, en Ford fleach roerdelings oer dat ferkearsfleantúch hinne.
Polityk
Ford is, krekt as syn âldelju earder wiene, in fûleindich oanhinger fan 'e Demokratyske Partij. Hy is ek in goede freon fan âld-presidint Bill Clinton. Yn 2003 kearde er him iepentlik tsjin 'e Irakoarloch fan 'e doetiidske presidint George W. Bush. Hy hat ek krityk utere op 'e filmyndustry fan Hollywood foar it meitsjen fan films dy't "mear lykje op fideospultsjes as op ferhalen oer minsklike libbens en relaasjes." Fierders is Ford in foarstanner fan it beheinen fan it rjocht op wapenbesit.
Aktivisme
Ford is belutsen by ferskate goede doelen. Sa is er fise-foarsitter fan 'e natoerbeskermingsorganisaasje Conservation International. Súnt 1992 hat er meiwurke oan ferskate ideële reklamespotsjes fan EarthShare, in Amerikaanske koepelorganisaasje foar natoerbeskermingsorganisaasjes. Fierders wied er wurdfierder foar Restore Hetch Hetchy, in non-profitorganisaasje dy't krewearre foar it werombringen yn 'e âlde steat fan 'e Hetch Hetchy-delling yn it Kalifornyske Nasjonaal Park Yosemite. Yn 2019 joech Ford in hertstochtlike taspraak oan in FN-top op it mêd fan klimaatferoaring yn New York, dêr't er spriek oer de effekten fan 'e ferwoastging fan it reinwâld yn it Amazônegebiet op 'e rest fan 'e wrâld. Hy fitere syn taharkers oan om "te lústerjen nei lulke jonge minsken" (in ferwizing nei de Sweedske klimaataktiviste Greta Thunberg) en foege dêroan ta: "It wichtichste wat wy dwaan kinne is as de bliksem foar harren oan 'e kant gean."
Yn septimber 2013 ynterviewde Ford foar in dokumintêre de Yndonezyske minister fan Boskbou Zulkifli Hasan. Nei guon krityske fragen oer yllegale houtkap yn it Nasjonaal Park Tesso Nilo, op Sumatra, waarden Ford en syn filmcrew beskuldige fan "it lestichfallen fan steatsynstellings" en bedrige mei útsetting. Dat kaam der lykwols net fan. Earder hie Ford op audiïnsje by de Yndonezyske presidint Susilo Bambang Yudhoyono sein dat er yn noed siet oer de delgong fan it miljeu yn Yndoneezje en oer de swakke oanpak fan it lân op it mêd fan klimaatferoaring. Yn reäksje dêrop hie Yudhoyono him bewissige fan 'e tawijing fan syn lân oan it behâld fan 'e tropysk oerwâlden en oseänen.
Njonken aktivisme op it mêd fan natoer en klimaat is Ford ek behelle yn it ûnderstypjen fan it wurk fan argeologen. Dat is in fuortfloeisel fan syn ferneamde rol as de aventoerlike argeolooch Indiana Jones. Hy is lid fan 'e rie fan bestjoer fan it Archaeological Institute of America (AIA), de âldste en grutste Amerikaanske organisaasje op it mêd fan argeology. Fierders set Ford him ek yn foar de befrijing fan Tibet fan 'e Sineeske oerhearsking. Op dat mêd tsjûge er op 7 septimber 1995 foar it Komitee oangeande Bûtenlânske Relaasjes fan 'e Amerikaanske Senaat, wêrby't er de Dalai Lama XIV en in ûnôfhinklik Tibet stipe. Yn 2007 fersoarge er ek gehiel belangeleas de voice-over foar in dokumintêre oer de Dalai Lama, mei as titel Dalai Lama Renaissance.
Egersund
Egersund is in stedsje yn de Noarske provinsje Rogaland. It leit oan de súdwestkust fan Noarwegen en wie oant 2006 de haven yn Noarwegen dêr't de measte fisk binnenhelle waard. Egersund hat 11.519 ynwenners (2017) en is it haadplak fan de gemeente Eigersund.
Yn 2007 waard Egersund útroppen ta moaiste stedsje fan Noarwegen.
Rogaland
Rogaland in provinsje (fylke) yn it westen fan Noarwegen en grinzget oan Aust-Agder, Hordaland, Telemark en Vest-Agder. De provinsje hat 26 gemeenten en de haadstêd is Stavanger. It ynwennertal fan Rogaland is 472.024 (2017).
Rogaland hie yn 2016 ien fan de heechste wurkleazenspersintaazjes fan it lân (4.9%).
List fan boargemasters fan Doanjewerstâl
Dit is in list fan boargemasters fan de eartiidske Nederlânske gemeente Doanjewerstâl oant dy gemeente op 1 jannewaris 1984 opgie yn de gemeente Skarsterlân.
Foar de ynfiering fan de gemeentewet yn 1851 hie Doanjewerstâl gjin boargemasters, mar grytmannen; sjoch dêrfoar de list fan grytmannen fan Doanjewerstâl.
William Singer
thumb|William Henry Singer jr. (1913) thumb|Anna en William Singer, fan [[Richard Edward Miller.]] William Henry Singer (Pittsburgh, Pennsylvania, 5 july 1868 — Olden, Noarwegen, 29 desimber 1943) wie in Amerikaansk keunstsamler en keunstskilder.
Libben en wurk
Singer wie in soan fan in stielmagnaat út Pittsburgh.
Hy en syn oare helte Anna Spencer Brugh (1878-1962) ferhuzen fan Maine (dêr't er kustgesichten mei skippen skildere) nei Parys mei syn freon, de Amerikaanske byldhouwer-skilder Martin Borgord. Yn Parys fernaam fan it Nederlânske skildersdoarp Laren en yn 1901 gie er dêr hinne. Yn de omkriten fan Laren skildere er in stikmannich Goaiske lânskippen, mar nei in skoft ferlear er syn ynspiraasje. Yn 1904 ferfear er mei Borgord nei Noarwegen om dêr te skilderjen.
Hyperromte
Hyperromte (in lienfertaling fan it Ingelske hyperspace) is in term út 'e science fiction, wêrmei't in 'oare', oangrinzgjende 'regio' (diminsje) fan 'e romte oantsjut wurdt, dy't koëksistint is mei de 'gewoane' romte. Men kin de hyperromte yngean troch mei in hyperdriuw of in oar ynstrumint in enerzjyfjild op te wekjen dat jin fan 'e iene diminsje yn 'e oare triuwt. Yn 'e hyperromte oankommen, kin men yn 'e regel flugger-as-ljochtreizgje om ynterstellêre of yntergalaktyske reizen te ûndernimmen.
William Singer
Libben en wurk
Singer hie in sterke persoanlike bân mei Laren en de Larenske keunstners, mar hat altyd syn Amerikaanske nasjonaliteit holden.
It pear liet yn 1911 filla De Wilde Zwanen sette, no part fan it Singer museum en teäter.
Hyperromte
Dat flugger-as-ljochtreizgjen yn 'e hyperromte wol mooglik is en yn 'e gewoane romte net, wurdt ornaris sa ferklearre: yn 'e hyperromte ferrint der minder reistiid by it folgjen fan it koartste paad as yn 'e gewoane romte, itsij om't de hyperromte lytser is (en de oandriuwing fan in romteskip yn ferhâlding dus folle grutter is), itsij om't flugger-as-ljochtfaasje yn 'e hyprerromte net in ûnnimbere barriêre is lykas yn 'e gewoane romte. Hoe dan ek, it gefolch is dat in romteskip folle gauwer op syn bestimming oankomt en sûnder it tiidsferrin dat de relativiteitsteory yn sokke gefallen normaalwei ymplisearret.
It tiidsferrin yn 'e hyperromte wurdt oer it algemien beskreaun as gelikens oan it tiidsferrin yn 'e gewoane romte, of it moat wêze dat de hyperromte diskontinu is, d.w.s. net út ien oaniensletten gebiet, mar út in ferskaat oan punten bestiet, sadat in skip der fan punt nei punt springe moat en de tiid dus navenant mei ferspringt. (Op dy manear soene der mooglik sels tiidreizen makke wurde kinne, mei't tiid en romte úteinlik itselde ferskynsel binne.)
Hyperromtereizen fergje oer it algemien in protte plenning en berekkenings, mei't flaters almeast fataal binne (de hyperromte is ntl. in ûnnavigearbere romte, dêr't it ôfwiken fan in yn 't foar fêststelde koerts desastreuze gefolgen hat). Dêrom bestiet der almeast ek in limyt oan 'e ôfstân dy't feilich yn 'e hyperromte ôflein wurde kin (want de lytste koertsôfwikings meitsje almar mear ferskil neigeraden dat de ôfleine ôfstân grutter wurdt). Dy limyt wurdt wol de 'reade line' neamd.
Hyperromtereizen kinne, ôfhinklik fan 'e foarkar fan 'e skriuwer, foar de reizgers sûnder merkber tiidsferrin wêze, mar ek dagen, wiken of sels moannen yn beslach nimme. Neffens guon teoryen bliuwt in faak bereizge rûte kontinu 'iepen' of jout it faak bereizgjen fan in rûte yn 'e hyperromte in makliker te folgjen paad, krektlyk as fuorren op in ûnferhurde wei. Romteskippen binne yn 'e hyperromte oer it algemien alhiel ôfsnien fan wat der ûnderwilens yn 'e gewoane romte bard. Faak is it sels foar skippen ûnderling net mooglik om yn 'e hyperromte mei-inoar te kommunisearjen of sels mar om inoars oanwêzigens dêr fêst te stellen.
Ek is it faak ûnmooglik (of wol mooglik mar fataal) om deunby in grutte konsintraasje fan massa, lykas in stjer of in planeet, yn 'e hyperromte te gean of derút te kommen, bgl. om't sa'n massakonsintraasje yn 'e hyperromte koertsôfwikings ta gefolch hat (mei fatale gefolgen) of om't de swiertekrêft dy't sa'n massakonsintraasje yn 'e hyperromte útoefenet withoefolle sterker is (mei fatale gefolgen). Yn elts gefal kin in hyperdriuw oer it algemien pas bûten of yn 'e bûtenste kriten fan in sinnestelsel aktivearre wurde. Fierders komt it ek wol foar dat foar it ynkringen fan 'e hyperromte, oftewol it iepenjen fan in saneamd 'sprongpunt' (jump point) safolle enerzjy nedich is, dat allinne tige grutte romteskippen dêr it fermogen ta hawwe. Noch wer in oare mooglikheid is dat it yngean fan 'e hyperromte beheind is ta stasjonêre 'stjerrepoarten' (stargates) of 'sprongpoarten' (jump gates).
Kristus-Ferlosserkatedraal (Banja Luka)
De Kristus-Ferlosserkatedraal (Servysk: Саборни храм Христа Спаситеља) is in Servysk-otterdokse katedraal yn Banja Luka, de op ien nei grutste stêd yn Bosnje-Hertsegovina. De katedraal stiet yn it sintrum fan de stêd, net fier fan it riedshûs.
It bouwurk is in replika út de jierren 1993-2004, nei't yn de Twadde Wrâldkriich de orizjinele katedraal op it plak troch faksisten ferwoastge waard. De Kristus-Ferlosserkatedraal is de haadtsjerke fan de eparchy Banja Luka fan de Servysk-Otterdokse Tsjerke.
Skiednis
Doe't Banja Luka sit waard fan de aartsbiskop fan de Servysk-Otterdokse Tsjerke libbe ûnder de Servyske mienskip de winsk om de âlde ferfallen tsjerke út de 19e iuw te ferfangen troch in monumintale nijbou. Dizze tsjerke moast oan de Trije-ienheid wijd wurde. Troch it útbrekken fan de Earste Wrâldkriich op de Balkan kaam in boubegjin net fan de grûn. De oarloch brocht benammen ûnder de Servyske befolking fan Banja Luka grut leed.
It duorre oant 13 juny 1921, doe't op in bûtengewoane gearkomste fan de Servyske-otterdokse tsjerkemienskip fan Banja Luka it foarnimmen op 'e nij oppakt waard. In pear jier letter, op 27 septimber 1925 waard úteinset mei de bou en op 5 oktober 1925 waarden de fûneminten troch metropolyt Vasilije (Popović) ynwijd. Under de bou waard fêststeld dat de finansjele middels net tarikkend wiene. Kening Aleksander droech by oan it tekoart, mar ek de Servyske mienskip yn de Feriene Steaten wie ree om it tekoart foar de monumintale tsjerke oan te foljen. Yn 1939 wie ek it ynterieur foltôge en op Himelfeartsdei waard de katedraal plechtich ynwijd. De katedraal wie it earste grutte bouprojekt fan de stêd nei de Earste Wrâldkriich.
Under Dútske bombardeminten op Banja Luka op 12 april 1941 yn de Twadde Wrâldkriich rekke benammen de apsis fan it alter swier skeind. Nei de Dútske oerwinning op it Keninkryk Joegoslaavje, waard fan Kroaasje, Bosnje en dielen fan Servje in fazalsteat fan it Tredde Ryk makke. Under it nije rezjym waarden Joaden, Sinti, Roma, kommunisten en benammen de Serven en harren otterdokse tsjerke ferfolge troch dit Kroatyske rezjym. Yn maaie 1941 ferklearre it Ustaša-regear de Servyske katedraal ta boufal en twong de Servyske en Joadske ynwenners fan Banja Luka om de katedraal stien foar stien ôf te brekken. Tagelyk mei de katedraal waard ek de Servysk-otterdokse Joaristsjerke yn it stedsdiel Petrićevac ferwoaste. Op befel fan it Ustaša-regear waard op 5 maaie 1941 de otterdokse biskop fan Banja Luka, Platon (Jovanović), finzennommen en nei it stedsdiel Vrbanja deportearre, dêr't er as martelder ferstoar.
Nei de Twadde Wrâldkriich waarden in soad histoaryke bouwurken fan de stêd wer opboud, mar foar de weropbou fan de katedraal kaam fan de kommunistyske oerheid gjin grien ljocht. Op it plak dêr't de katedraal ea stie waard in monumint oprjochte foar de fallen partisanen.
Begjin jierren 1990 krige de otterdokse mienskip tastimming om de katedraal te rekonstruearjen. It kriichsmonumint foar de partisanen krige in nij plak en wurdt noch jimmeroan troch de otterdokse tsjerke ûnderholden.
Arsjitektuer
It oarspronklike plan fan de katedraal stamt fan de arsjitekt Dušan Živanović (1853–1937) út Belgrado. De tsjerke is boud yn de foarm fan in Gryksk krús mei in sintrale koepel op de fiering en fjouwer lytsere koepels boppe de hoeken. Oan de súdeastlike kant stiet de toer, dy't mei in arkadengong ferbûn is oan de tsjerke. Sawol it eksterieur as it ynterieur is ryk mei dekoraasjes fersierd. De tsjerke hat in tradisjoneel eastlike oriïntaasje en fertsjintwurdiget de neobyzantynske boustyl, dy't benammen oan it ein fan de 19e iuw oant de jierren 1930 yn de Servyske arsjitektuer dominearre.
It boumaterjaal fan de katedraal bestiet út reade en giele travertyn út Mesopotaamje. Ek moarmeren eleminten hearre ta de dekoraasje fan de gevel. De tsien pylders yn de tsjerke binne fan granyt út Sardynje. De klokken binne krekt lyk as by de âlde katedraal yn it Eastenrykske Innsbruck getten en de swierste weecht 3.200 ton. De mei goud fergulde fiif koepels, dy't Kristus en de fjouwer evangelisten symbolisearje, binne konstruksjes fan heechweardich stiel út Sibearje.
De wurksumheden oan de katedraal waarden op 26 septimber 2004 mei in earste godlike liturgy ôfsletten. In grut tal aatsbiskoppen, biskoppen en prysters en tsjientûzenen leauwenen wennen de tsjinst by. Yn 2009 waard de katedraal op Himelfeartsdei nochris troch aartsbiskop Jefrem fan Banja Luka ynwijd.
Max van den Berg
thumbnail|Max van den Berg Margrietus Johannes (Max) van den Berg (Ammerstol, 22 maart 1946) is in Nederlânsk politikus. Fan 1 septimber 2007 oant 30 maart 2016 wie Van den Berg Kommissaris fan de Kening yn 'e provinsje Grinslân. Earder wie hy ûnder oaren wethâlder yn Grins, partijfoarsitter fan de Partij fan de Arbeid en lid fan it Jeropeesk Parlemint.
Keystone B-6
thumb|275px|In B-6 yn de funksje fan postfleantúch yn in sniestoarm De Keystone B-6 wie in twadeks lichte bommesmiter ûnwurpen foar de loftfeartôfdieling fan it Amerikaanske leger, it United States Army Air Corps.
Skiednis
In 1931 ûntfong it United States Army Air Corps fiif tastellen (Y1B-6s) fan de B-6 bommesmiter. De Loftfeartôfdieling bestelde 39 produksjemodellen op 28 april 1931, dy't tusken augustus 1931 en jannewaris 1932 levere waarden.
Tagelyk waarden ek 25 B-4As besteld, itselde tastel mat útrist mei Pratt & Whitney-motors yn stee fan Wright Cyclones. Dy tastellen wien de lêste twadeks bommesmiters mei in houten frame beklaaid mei kanvas dy't it Loftkorps fan it leger besteld hat.
De prestaasjes fan de B-6A ferskilde net folle fan de Martin NBS-1 dy't al yn 1921 oanskaft wiene. De modernere iendeks bommesmiter woe men lykwols lange tiid net oan. Sa wiene de iendekkers Douglas Y1B-7 en Fokker XB-8 oarpronklik ûnwurpen as flugge ferkenningsmasines.
Operasjonele skiednis
De B-6A en de B-5A wiene earste-liny bommesmiters fan de Feriene Steaten tusken 1930 en 1934. Dêrnei tsjinnen se oant yn de iere jierren fjirtich as ferkenningsfleantugen.
B-6 tastellen waarden, lykas ek in protte oare tastellen fan it Army Air Corps, teffens postfleantúchen brûkt wat útrinne soe yn it Loftpostskandaal fan 1934.
Op 27 desimber 1935 waarden seis B-6 tastellen fan it 23e Bomb Squadron, stasjonearre op Hawaï, ynset om troch in bombardemint de rin fan de lavastream fan de fulkaan Mauna Loa te feroarjen dy't de havenstêd Hilo bedriigde.
Haarlimmermar
thumb|Lokaasje De Haarlimmermar is in Nederlânsk drûchmakkerij en gemeente yn it suden fan 'e provinsje Noard-Hollân. Foar de drûchmakking, dy't plakfûn tusken 1849 en 1852, wie de Haarlimmermar in grutte mar. As gemeente waard de Haarlimmermar oprjochte op 11 july 1855. Yn it noardeasten fan 'e gemeente leit no de lofthaven Skiphol.
Op 1 jannewaris 2019 waarde de gemeente Haarlimmerlide en Spaarnwâld by de gemeente Haarlimmermar weryndield.
Jehannes de Dopertsjerke (De Hommerts)
De Jehannes de Dopertsjerke (earder bekend as de Herfoarme tsjerke) oan de Jeltewei yn De Hommerts is it tsjerkegebou fan de protestantske gemeente Jutryp-De Hommerts.
Skiednis
Neffens in tekening út 1722 wie de oarspronklik oan Jehannes de Doper wijde midsiuwske tsjerke in goatysk bouwurk mei steunbearen, in wat smeller koer en in westlike toer met sealtek.
Anneksaasje fan Hawaï
In anneksaasje fan Hawaï wie de anneksaasje fan 'e Republyk Hawaï troch de Feriene Steaten yn 1898. Dat barde troch it oannimmen fan 'e Newlands-resolúsje (Ingelsk: Newlands Resolution) troch it Amerikaanske Kongres. De Hawaï-eilannen waarden dêrtroch omfoarme ta in organisearre territoarium fan 'e Feriene Steaten: it Territoarium Hawaï.
Jehannes de Dopertsjerke (De Hommerts)
Skiednis
Yn 1741 waard dy midsiuwske tsjerke ferfongen troch in nije tsjerke. De ôfbraak fan de sealtektoer fûn plak yn 1820, doe't de tsjerke in nije spits krige. Fan dat fierder ienfâldige tsjerkegebou is in ôfbyld bewarre bleaun. De tsjerke krige yn 1869 in nij oargel fan Van Dam út Ljouwert.
Op 29 july 1875 waard besletten ta de bou fan in nije, rommere tsjerke mei toer. Dy eklektyske nijbou stiet súdlik en mear eastlik fan de âlde tsjerke en waard op 2 febrewaris 1877 yn gebrûk nommen. Nei't it Van Dam-oargel yn de nije tsjerke in plak krige hie waard de âlde tsjerke fan 1741 ôfbrutsen.
Anneksaasje fan Hawaï
Eftergrûn
De Hawaï-eilannen hiene fan 1795 ôf it Keninkryk Hawaï foarme. Geandewei de njoggentjinde iuw kaam dat lân wat langer wat mear ûnder ynfloed fan 'e Feriene Steaten te stean. Yn dy tiid waarden der op 'e eilannen grutte sûkerreidplantaazjes oanlein, dy't eigendom wiene fan blanke (almeast Amerikaanske) plantaazje-eigners en bewurke waarden troch lânseigen en útlânske fjildarbeiders, mei as gefolch dat der in rike blanke elite ûntstie. Hoewol't de Feriene Steaten yn 1842 de ûnôfhinklikheid fan it Keninkryk Hawaï erkend hiene, en de beide lannen diplomatike relaasjes ûnderholden, waard it lânseigen bestjoer fan Hawaï troch Amerikanen net foar fol oansjoen.
Jehannes de Dopertsjerke (De Hommerts)
Skiednis
Yn 1967 waard it beslút nommen om de herfoarme tsjerkfâdijen fan De Hommerts en Jutryp gear te foegjen ta de tsjerkfâdij fan de gemeente Jutryp-De Hommerts. Om't it ûnderhâld fan twa tsjerken dy't tsien minuten geans fan inoar stiene te djoer waard is doe besletten de tsjerke fan Jutryp op te jaan. Dy tsjerke is oan de gemeente Wymbritseradiel foar ôfbraak ferkocht en yn 1976 sloopt. Om't de tsjerkebanken fan Jutryp wat better sieten ferhûzen de banken nei De Hommerts.
Anneksaasje fan Hawaï
Eftergrûn
Doe't keninginne Lili‘uokalani yn 1893 plannen oankundige foar in nije grûnwet dy't de macht fan 'e blanke elite beheine soe, wie dat foar dyselden oanlieding om by in steatsgreep sels de macht op Hawaï oer te nimmen. Mei militêre stipe fan 'e Feriene Steaten waard Lili‘uokalani begjin 1893 ôfset troch in klyk fan blanke plantaazje-eigners ûnder lieding fan Lorrin A. Thurston. Neitiid waard it Provisjoneel Regear fan Hawaï ynsteld, wylst de plantaazje-eigners de oerheid fan 'e Feriene Steaten safier besochten te krijen dat dy de Hawaï-eilannen anneksearje woe. Dat slagge doe net om't de anty-ymperialistyske Amerikaanske presidint Grover Cleveland dêr neat fan witte woe.
Jehannes de Dopertsjerke (De Hommerts)
Skiednis
Troch bliksemynslach yn 1984 moast de spits ferfongen wurde. Trije jier letter sette in foarsichtige gearwurking mei de grifformearden fan De Hommerts-Jutryp útein. De gearwurking resultearre op 1 jannewaris 1991 yn in federatyf ferbân fan de herfoarmen en grifformearden. Yn 2001 waard de grifformearde tsjerke oan de Jeltewei foar it lêst brûkt. De grifformearden tsjerken fanôf dy tiid wer yn de Jehannes de Dopertsjerke. It federative ferbân waard yn 2006 omset yn de Protestantske Gemeente Jutryp-De Hommerts.
Anneksaasje fan Hawaï
Eftergrûn
Linkendewei waard dêrom yn july 1894 de Republyk Hawaï útroppen, mei Sanford B. Dole as earste (en iennichste) presidint. Wylst de lânseigen Hawaïanen ûnderdrukt waarden, holden de nije blanke machthawwers oan mei harren plannen foar de anneksaasje fan Hawaï troch de Feriene Steaten. Doe't yn april 1898 de Spaansk-Amerikaanske Oarloch útbriek, wêryn't de Amerikaanske Marine oanfallen útfiere moast yn 'e Filipinen en op Gûam, dat Spaanske koloanjes wiene, waard de fêstiging fan in marinebasis yn Hawaï in saak fan lânsbelang.
Jehannes de Dopertsjerke (De Hommerts)
Restauraasje 2019-2020
Troch in subsydzje fan de ryksoerheid waard it mooglik de tsjerke yn 2019 te restaurearjen. Yn de maaitiid fan 2020 waard de tsjerke wer foar tsjinsten iepene. De meast opfallende feroaring yn de tsjerke is dat de tsjerkebanken ferfongen binne troch stuollen.
Anneksaasje fan Hawaï
Anneksaasje
Dy mienskiplike resolúsje waard de Newlands-resolúsje neamd, nei it Demokratyske kongreslid Francis G. Newlands út Nevada. De resolúsje hie in ferrifeljende tekst, wêryn't steld waard dat de mearderheid fan 'e Hawaïaanske befolking om 'e anneksaasje frege hie. Doe't de resolúsje op 4 july 1898 goedkard waard troch in mienskiplike sitting fan it Kongres, krige er dêrtroch wetlike krêft. De wet waard op 7 july 1898 ûndertekene troch presidint McKinley, wêrmei't de Hawaïanen op snoade wize har eigen lân ûntnadere waard. Op 12 augustus, doe't de nije wet formeel fan krêft waard, fûn der by it foarhinne keninklike ‘Iolani Paleis yn 'e Hawaïaanske haadstêd Honolulu in seremoanje plak wêrby't de flagge fan Hawaï delhelle en de Stars and Stripes hyst waard.
Jehannes de Dopertsjerke (De Hommerts)
Klok
Yn de toer hinget in yn 1624 troch Franciscus Simon en Andreas Overtin getten klok.
Anneksaasje fan Hawaï
Neisleep
Oer de status fan Hawaï wie yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington D.C. witwat te dwaan, om't in protte kongresleden bang wiene dat it takennen fan 'e status fan organisearre territoarium úteinlik liede soe ta it opnimmen fan it gebiet yn 'e Feriene Steaten as in folweardige Amerikaanske steat, wylst it in "net-blanke" mearderheid fan 'e befolking hie. Soks wie doedestiden fral foar politisy út it rasistyske Amerikaanske Suden ûnbesprekber.
Der waard dêrom in fiifkoppige kommisje ynsteld om ûndersyk te dwaan. Dy kommisje bestie út fjouwer leden fan 'e Republikeinske Partij (senator Shelby M. Cullom út Illinois, ôffurdige Robert R. Hitt út Illinois, âld-presidint fan Hawaï Sanford B. Dole en opperrjochter fan Hawaï Walter F. Frear), en ien lid fan 'e Demokratyske Partij (senator John T. Morgan út Alabama). It rapport fan 'e kommisje lokke yn it Amerikaanske Kongres in debat út dat mear as in jier duorre, en pas yn 1900 gie it Kongres mei weromwurkjende krêft akkoart mei Hawaï as in organisearre territoarium fan 'e Feriene Steaten: it Territoarium Hawaï. Presidint McKinley ûndertekene de Hawaïaanske Organyske Wet dy't de juridyske wederwarichheden regele, en de eardere Hawaïaanske presidint Sanford B. Dole waard oansteld as territoriaal gûverneur.
Yn 1993, hûndert jier nei dato, naam it Amerikaanske Kongres de saneamde Untskuldigingsresolúsje oan, wêryn't ekskús makke waard foar de rol dy't de Feriene Steaten spile hiene yn it ûnder fuotten heljen fan 'e Hawaïaanske monargy en ûnôfhinklikheid.
Sander Israëls
Sander Israëls (Fisfliet, 14 juny 1888 - Hilfertsom, 17 maart 1970) wie in Nederlânske gemeente-amtner.
Biografy
Hy wie in soan fan feekeapman Levie Israëls en Grietje Gans. Yn maart 1911 gie er oan't wurk by de gemeentesekretary fan Smellingerlân. Yn 1918 waard er gemeentesekretaris yn dy gemeente. Yn dat jier troude er ek mei Aleida de Jong (1889-1984). Yn novimber 1940 krige er dien fan de Dútske besetter fanwegen syn joadsk komôf. Israëls en syn húshâlding waarden ynternearre yn konsintraasjekamp Theresiënstadt. Yn it ramt fan in útwikselingsprogramma yn 1944 kaam er mei syn húshâlding yn Switserlân. Nei de befrijing kamen se werom yn Nederlân. Hy bleau dêrnei oant 1954 gemeentesekretaris fan Smellingerlân.
Israëls wie ynspirator fan nije, foar hiele regio wichtige ûnderwiisynstellings. Troch syn krewearjen krige Drachten in Ryks-HBS (it lettere Drachtster Lyceum) en in lânbouhúshâldskoalle.
Fierders fertsjintwurdige er ûnder de oarloch de Joadske Ried, wie er lid fan de Barneveldgroep en die er sines ta de rekonstruksje fan de joadske mienskip yn Fryslân nei de oarloch.
Dyksterhusen
300px|thumb|It eardere boareilân by Dyksterhusen Dyksterhusen is in streekdoarp yn East-Fryslân en leit yn de gemeente Jemgum yn de lânkring Lier. It doarp heart by de himrik fan Pogum en leit oan de Doalertdyk súdwestlik fan Pogum.
Tsjerke fan Sânfurd
De tsjerke fan Sânfurd is in tsjerkegebou yn Sânfurd. De tsjerke wurdt beheard troch de Stifting Sânfurd en is in ryksmonumint.
Dyksterhusen
Namme
Mei "Dykster" wurdt yn East-Fryslân ornaris bewenners en arbeiders dy't oan de dyk wenje en wurkje bedoeld. De doarpsnamme betsjut dus "Hûzen fan de Dyksters"
Tsjerke fan Sânfurd
Skiednis
De skiednis fan de tsjerke giet werom op in 11e-iuwske kapel, dy't by it Starumer Odulfuskleaster hearde. Dat hat nei alle gedachten in ienfâldich houten gebouke west mei in reiten tek. De beskermhillige fan de kapel wie Jehannes de Doper. Yn de 12e iuw waard de kapel ferfongen troch in bakstiennen tsjerkje. It bewiis dêr foar waard levere troch de fynst fan resten fan fûneminten en stikken fan in sarkofaach fan reade sânstien, mooglik fan in geastlike út it Odulfuskleaster.
Dyksterhusen
Skiednis
It doarp waard foar it earst yn 1735 as Dicksterhausen neamd. Oarspronklik wie it doarp in delsetting fan benammen dykarbeiders en waadfiskers. Guon hûzen binne dúdlik âlder, sa as twa pleatsen en wenten dy't yn it suden en midden fan Dyksterhusen op terpen steane.
Tsjerke fan Sânfurd
Skiednis
De lokaasje by it wetter levere de tsjerke noch alris ûngemak op. Yn 1543 moast al it besit fan de tsjerke ferkocht wurde om in wetterkearing fan houten peallen oan te lizzen, oars soe de tsjerke en it hûs fan de pastoar der ûnder strûpe.
Fanwegen brekfalligens moast de midsiuwske tsjerke yn 1732 ôfbrutsen en troch nijbou ferfongen wurde. Yn de moanne septimber fan itselde jier waard de nije tsjerke foltôge. Fanwegen it grutte tal ûnderdûkers yn de omkriten waard de tsjerke yn de Twadde Wrâldkriich tige goed besocht. It tuorke moast yn de jierren 1970 nei bliksemynslach wer opboud wurde.
Dyksterhusen
Skiednis
Yn de Doalert foar Dyksterhusen stiet in earder boareilân dêr't boarre waard foar ierdgas. Hjoed-de-dei tsjinnet it boareilân as badplak.
Tsjerke fan Sânfurd
Skiednis
De herfoarme tsjerke waard yn 1978 ûnderbrocht by de Stifting Sânfurd, dy't it doel hat de tsjerke foar it neiteam te behâlden.
Ynterieur
It houten tonferwulft datearret fan 1813. Foar yn de tsjerke leit de sânstiennen deksel fan de sarkofaach dy't by de restauraasje fûn waard. De preekstoel stamt út de 16e iuw. De firma Van Dam út Ljouwert boude yn 1857 in nij mechanysk sleepladen-oargel mei ien manuaal en oanhongen pedaal. Yn 1957 revisearre de firma Reil út Heerde it oargel. Bakker & Timmenga restaurearre it ynstrumint yn de jierren 2005-2006 en op 27 maaie 2006 waard it oargel wer yn gebrûk nommen mei in konsert fan Jan Jongepier.
Gebrûk
Simmerdeis hâldt de PKN-gemeente Aldegea e.o. yn de tsjerke in tal earetsjinsten. De tsjerke wurdt troch de gemeente Súdwest Fryslân as troulokaasje brûkt. Ek fine der routsjinsten plak.
Lieuwe Heine Bouma
Lieuwe Heine Bouma (Arnhim, 28 augustus 1919 - Ljouwert, 18 augustus 2004) wie in Frysk oersetter en frisiast.
In fertaling fan syn hân fan it koarte ferhaal De Stellen Brief, nei The Purloined Letter, fan 'e Amerikaanske skriuwer en dichter Edgar Allan Poe, ferskynde yn 1989. Yn 1990 kaam ûnder de titel De Skimmelruter syn fertaling út fan Der Schimmelreiter, in novelle fan 'e Dútske skriuwer Theodor Storm, út 1888. Teffens brocht er yn 1991 in oersetting út fan Sikke fan Goslinga syn memoires oer de Spaanske Súksesjeoarloch, ûnder de titel Oantinkens oan de Spaanske Suksesjeoarloch (1706-1709 en 1711).
Emma baronesse Orczy
Emma baronesse Orczy (útspr.: /'ɔrʦi:/, likernôch: "ortsii"), ropnamme: Emmuska, folút: Emma Magdolna Rozália Mária Jozefa Borbála Orczy de Orczi (Tarnaörs (Hongarije), 23 septimber 1865 – Henley-on-Thames (Ingelân), 12 novimber 1947), wie in Hongaarsk-Britsk skriuwster (fan romans en koarte ferhalen), toanielskriuwster, oersetster en keunstneresse fan aadlik komôf. Se skreau benammentlik histoaryske romans, en is fral bekend wurden (as baronesse Orczy) mei har rige oer de Reade Pimpernel. Guon fan har skilderijen binne tentoansteld wurden yn 'e Royal Academy te Londen.
Jonkheid en oplieding
Baronesse Orczy waard yn 1865 berne yn Tarnaörs, yn 'e provinsje Heves, yn noardlik Hongarije, as de dochter fan 'e komponist Felix baron Orczy de Orczi (1835-1892) en Emma grevinne Wass von Szentegyed und Czege (1839-1892). Mei trije jier ferliet har gesin it Hongaarske plattelân, mei't har âldelju benaud wiene foar in boere-opstân. Se wennen dêrnei yn 'e haadstêd Boedapest en letter yn Brussel en yn Parys, dêr't Orczy sûnder súkses muzyk studearre. Yn 1880 ferfearen se nei de Britske haadstêd Londen, dêr't se keamers hierden by harren lânsman Francis Pichler, yn 'e Great Portland Street. Orczy folge der in keunstoplieding oan 'e West London School of Art, en letter oan Heatherley's School of Fine Art. Dêre mette se Montague MacLean Barstow, in Ingelske dûmnyssoan, mei wa't se yn 1894 troude.
Karriêre as skriuwster
Mei't se goed deunoan wiene, sette Orczy yn 1895 útein om har man te helpen by it oersetten en yllústrearjen fan Hongaarske folksferhalen en mearkes. Yn 1899 begûn se oan it skriuwen fan har earste roman, The Emperor's Candlesticks. Se fûn der in útjouwer foar, mar it waard gjin súkses. Har detektiveferhalen, dy't se publisearre yn it tydskrift Royal Magazine, waarden better ûntfongen, en har folgjende roman, In Mary's Reign (1901) foel der goed yn.
Hja gie dêrnei troch mei it skriuwen fan mear as tsien ferfolchromans oer de aventoeren fan sir Percy Blakeney, syn famylje en syn maten, wêrfan't de earste I Will Repay, út 1906, de populêrste wie. It lêste Reade Pimpernel-boek, Mam'zelle Guillotine, kaam út yn 1940. Orczy skreau ek noch fjouwer oare toanielstikken, dy't lykwols net ien fan allegear De Reade Pimpernel yn populariteit belykje koene. Har oare wurk omfieme in ferskaat oan histoaryske en detektiveromans en -ferhalen. Har ferhalebondel Lady Molly of Scotland Yard wie ien fan 'e earste foarbylden fan it detektivesjenre mei in frou yn 'e rol fan 'e detektive. Har wurk makke Orczy sa ryk dat se in filla yn Monte Carlo keapje koe.
Opfettings, priveelibben en ferstjerren
Orczy wie op polityk en maatskiplik mêd tige konservatyf. Se leaude fêst dat de adel superieur wie oan it miene folk, en wie in fûleindich oanhinger fan it Britske ymperialisme en militarisme. Under de Earste Wrâldoarloch rjochte se de Women of England's Active Service League op, in organisaasje dy't derop rjochte wie om safolle mooglik froulju safier te krijen dat se eltse sûne man dy't se koene, beprate soene om as frijwilliger tsjinst te nimmen yn 'e Britske Striidkrêften. Likernôch 20.000 froulju sleaten harren by dy organisaasje oan. Nei de Oktoberrevolúsje en it ûntstean fan 'e Sovjet-Uny ûntpopte Orczy har ek ta in fjurrich anty-kommuniste.
Orczy troude yn 1894 mei Montague Barstow, en wie dêrnei, neffens eigen sizzen, hast in heale iuw lang folslein lokkich mei him. Se krigen ien soan, John Montague Orczy-Barstow (1899). Orczy stoar op 12 novimber 1947 yn Henley-on-Thames, yn 'e âlderdom fan 82 jier.
Vättermar
De Vättermar (Sweedsk: Vättern) is in mar yn it suden fan Sweden yn de lânskippen Götaland, Östergötland en Västergötland. Mei in oerflak fan 1.893 kante kilometer en in folume fan 77,6 miljard kúb is hy de twadgrutste mar fan Sweden (allinnich de Vänermar is grutter) en de op fiif nei grutste fan Jeropa.
Carol Costello
Carol Costello (Minerva (Ohio), 11 oktober 1961) is in Amerikaansk sjoernaliste, ferslachjouster en nijslêzeresse fan etnysk Italjaansk komôf. Hja is benammen bekend wurden, sawol yn 'e Feriene Steaten as om utens, mei har wurk foar de nijsstjoerder CNN, dêr't se sûnt 2001 by yn 'e tsjinst is. Costello wûn yn 1991 in Emmy Award foar bêste ferslachjouwing mei in reportaazje oer drugs. Yn 2008 wûn hja yn 'e mande mei oare CNN-ferslachjouwers de prestizjeuze Peabody Award foar sjoernalistyk, foar de ferslachjouwing oer de oaljelekkaazje yn 'e Golf fan Meksiko en de Amerikaanske presidintsferkiezings fan dat jier.
Jonkheid en oplieding
Costello waard yn 1961 berne yn Minerva, yn 'e steat Ohio, dêr't se ek opgroeide en de middelbere skoalle folge oan 'e Minerva High School. Neitiid learde se fierder oan 'e Steatsuniveriteit fan Kent (yn Kent), dêr't se in bachelorstitel yn sjoernalistyk behelle.
Iere karriêre
Nei har ôfstudearjen sette Costello har karriêre útein as ferslachjouster op it mêd fan plysjekwestjes en rjochtsaken by it lokale tillefyzjestasjon WAKR-TV, yn Akron (Ohio), dêr't se yn 'e wykeinen ek as nijslêzeresse aktyf wie. Letter stapte se oer nei de stjoerder WBNS-TV, de pleatslike ôfdieling fan de lanlike omrop CBS yn 'e Ohiooske haadstêd Kolumbus, dêr't se de wichtichste wykeinnijslêzeresse waard. Foar WBNS makke Costello yn 1991 in reportaazje oer de drugs crack en kokaïne en de ynfloed dy't it gebrûk dêrfan op 'e pleatslike maatskippij hie, dy't bekroane waard mei in Emmy Award, de wichtichste Amerikaanske tillefyzjepriis.
Fan 1992 oant 1995 wurke Costello trije jier lang by it lokale stasjon WBAL-TV yn Baltimore. Foar har wurk dêre waard se yn 1993 nochris nominearre foar in Emmy, mar wûn dy dat kear net. Oanslutend wie Costello seis jier wurksum by WJLA-TV, de lokale ôfdieling fan 'e nasjonale stjoerder ABC yn 'e Amerikaanske haadstêd Washington, D.C., dêr't se nijslêzeresse wie fan it moarnsprogramma Good Morning, Washington, wylst se ek ûndersyksreportaazjes makke. Foar WJLA-TV die Costello û.m. ferslach fan 'e oanslaggen op 9/11.
Karriêre by CNN
Yn 2001 kaam Costello by de ynternasjonale nijsstjoerder CNN te wurkjen, dêr't se yn 't earstoan fral te sjen wie op it kanaal CNN Headline News. Nei in pear jier makke se de oerstap nei CNN USA en CNN International. Foar CNN hold Costello fraachpetearen mei û.m. de eardere Amerikaanske presidinten Jimmy Carter, Ronald Reagan, George H.W. Bush en Bill Clinton, en mei (de doetiidske) minister fan Bûtenlânske Saken Hillary Clinton. Hja presintearre it moarnsnijsprogramma CNN Daybreak en wie teffens as nijslêzeresse en ferslachjouster wurksum foar it programma America Morning, beide op CNN USA. Letter droech se ek geregeldwei by oan The Situation Room en waard se oansteld as ien fan 'e nijslêzers fan CNN Newsroom, dat beide programma's binne dy't ek útstjoerd wurde op CNN International.
Costello makke yn 2008 diel út fan it CNN-tiim dat in prestizjeuze Peabody Award foar sjoernalistyk wûn mei de ferslachjouwing oer de oaljelekkaazje op it boarplatfoarm fan BP yn 'e Golf fan Meksiko en de Amerikaanske presidintsferkiezings fan dat jier. Ek die se foar CNN û.m. ferslach fan 'e Aziatyske tsûnamy fan 2004; de orkaan Katrina en de ravaazje dy't dy yn 2005 efterliet yn New Orleans; de moardpartij op 'e kampus fan 'e Technyske Universiteit fan Firginia, yn 2007; de lêste lansearring fan 'e Space Shuttle, yn 2011; en de bomoanslach op 'e Maraton fan Boston, yn 2013. Ek hat se djipdollende reportaazjes makke oer narjen op skoallen en oer frouljuskwestjes.
Priveelibben
Costello ferhuze yn 2004, nei har trouwen, fan Atlanta, yn 'e súdlike steat Georgia, nei New York. Letter ferfearen sy en har man nei Baltimore. Yn 2015 die Costello der yn in reportaazje oer de Roomsk-Katolike Tsjerke iepenhertich ferslach fan hoe't it nije belied fan paus Fransiskus har eigen ynslommere roomske leauwe wekker skodde hie.
Froeks.TV
thumb| Froeks.TV is in online stjoerder foar en troch jongerein yn Fryslân en Frysktalige jongerein bûten de provinsje. De side is yn 2008 opsetten mei subsydzje fan de provinsje Fryslân ta befoardering fan it brûken fan Frysk troch jongerein. De stjoerder wol middenyn de jongerein- en popkultuer stean. Dat kin allinnich om’t de stjoerder troch jongerein sels makke wurdt. Froeks.TV bringt yn byld wat jongerein belibje en sit op it snijflak fan jongereinkultuer, social networking en tillefyzje meitsjen. Op de stjoerder kin elkenien mei syn of har eigen kanaal út ein sette.
De jongereinredaksje fan Froeks.TV makket alle dagen fideo- en webloch/nijsitems. De redaksje siket alle dagen it nijs op, djippet tema’s út en makket sels folsleine searjes. Dêrnjonken kin elkenien syn eigen filmkes uploade. It makket net út oft it mei de fideokamera of mei in mobyltsje makke is. Op de webside binne neist filmkes en eveneminten as Fryslân's Next Top Model, ek de soap en de Fryske Flow te sjen. Yn 2010 waarden der plannen bekend om de subsydzje stop te setten yn 2011.
Fryske kultuerprizen
Fryske kultuerprizen binne troch Provinsjale Steaten fan Fryslân as Oardering kultuerprizen en de wittenskipspriis fêststeld. It beslút kaam yn it plak fan de Regeling foar de prizen de Fryske literatuer en de wittenskip fan Fryslân oanbelangjend 1984. Alle prizen wurde om de trije jier takend, de Gysbert Japicxpriis om de twa jier. Gjin inkelde priis kin twa kear efterinoar oan deselde persoan, groep of organisaasje takend wurde. De Fedde Schurerpriis en de Fedde Schurer-publykspriis kinne wol oan deselde auteur takend wurde.