cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Sint (film)
Sint is in Nederlânske horrorfilm (spesifyk in slasherfilm) út 2010 ûnder rezjy fan Dick Maas, mei yn 'e haadrollen Egbert-Jan Weeber, Caro Lenssen, Bert Luppes en Huub Stapel. De titel ferwiist nei Sinteklaas. De film jout in fiktive eftergrûn oan 'e Goedhillichman en it Sinteklaasfeest, wêrby't de Sint de ûndeade geast fan in ôffallige, libben ferbaarnde biskop wêze soe, dy't weromkomt om wraak te nimmen eltse kear as it folle moanne is op 'e dei fan syn dea (5 desimber). Sint krige fan 'e filmkritisy oer it algemien tuskenbeiden oant negative resinsjes en kaam nei alle gedachten mar kwealk út 'e kosten, ek al waarden der mear as 100.000 bioskoopkaartsjes foar ferkocht.
Haadfilm
Yn 2010 wit hast nimmen mear ôf fan 'e wiere eftergrûn fan Sinteklaas. Hy wurdt no sjoen as de 'Goedhillichman', dy't op syn jierdei pakjes bringt foar de bern. Dat komt om't syn leginde troch de iuwen hinne net mear goed begrepen rekke is en de minsken him leaver sjogge as bernefreon ynstee fan bernemoardner. Syn trewanten, mei harren troch ferbrâning ferkoalde hûd, wurde no Swarte Piten neamd. De inkelingen dy't àl heard hawwe fan 'e ysbaarlike ferhalen oer de wiere Sinteklaas, miene dat it samar in teltsje is om 'e lju bang te meitsjen.
Goert Hoekstra wie der yn 1968, as jonge fan in jier as tsien, tsjûge fan hoe't Sinteklaas en syn Swarte Piten syn heit en mem en âldste suske fermoarden en syn jongste bruorke en suske ûntfierden. Anno 2010 is er in resjersjeur by de plysje fan Amsterdam. Hy hat in wiidweidich rapport oer de oanfallen fan 42 jier lyn skreaun om 'e autoriteiten wekker te skodzjen foar it gefaar, net begripende dat de autoriteiten net wekker skodde wurde wolle. As 5 desimber 2010 wer gearfalt mei folle moanne, wurdt Hoekstra troch syn superieur, de haadynspekteur, mei twongen ferlof stjoerd.
In groepke learlingen oan in middelbere skoalle yn Amsterdam ferkeart ûnderwilens yn 'e oertsjûging dat de moardferhalen oer de wiere Sinteklaas in mearke binne. As der yn 'e klasse Sinteklaasfeest fierd wurdt, wêrby't eltse learling in kado kriget fan in anonime klasgenoat, ûntfangt Frank in doaze mei syn eigen besittings werom dy't er by syn faam Sophie efterlitten hie, mei dêrby in gedicht (dat er foar de klasse foarlêze moat) wêryn't Sinteklaas fertelt dat er Frank mei in oar fanke tútsjeboartsjen sjoen hat yn it fytsehok fan 'e hockeyklub. It is dúdlik dat it Sophie har, foar Frank fernederjende, manear is om 'e ferkearing út te meitsjen. Nei't de skoalle útgien is en Sophie en har buorfamke en bêste freondinne Lisa nei hûs rûn binne, wurdt Lisa op har eigen hiem opwachte troch Frank. It docht bliken dat Lisa it famke is mei wa't Frank stien hie te tútsjen.
Dy jûns nei tsjuster rekket in plysjeboat op it IJ bûten wurking troch in stikkene akku. Wylst de boat dêr stil omdriuwkelet, wurdt er oerfearn troch in rynkranke, heal útbaarnde trijemêster dy't him fuortbeweecht mei in faasje dy't gjin inkeld normaal skip berikke kin. Letter dy jûn wurde Sophie en har jonge bruorke Timmie thús oerfallen. Sophie is oan it beljen mei Lisa as it bart, dat Lisa fljocht út 'e hûs en dwers oer de strjitte, mar as se by Sophie thús arrivearret, treft se dy dea oan, ûnderstboppest hingjend yn 'e skoarstien, wylst fan 'e lytse Timmie gjin spoar is.
Underwilens giet Frank der mei in pear maten fan sines, Hanco en Sander, op út om Sinteklaas en Swarte Pyt te spyljen by in fiering fan in studinteferiening. Trochdat yn Amsterdam oeral strjitten tichtset binne fanwegen de oanlis fan 'e Noord-Zuidlijn, reitsje se paadbjuster. As se de auto stilsette sadat ien fan harren eefkes mei syn sweager fûstkje kin, ûntdekke se dat de ferhalen oer Sinteklaas wol deeglik op wierheid berêste. Hanco en Sander wurde troch de fan gesicht skriklik skeinde Sinteklaas en syn swartbleakere trewanten op grouwélige wize fermoarde. Frank sels wit mar nauwerneed te ûntkommen. Hy is noch net iens fan 'e skrik bekommen as er klemriden wurdt troch de plysje, dy't him siket foar de moard op Sophie. It tinken is nammentlik dat Frank har fermoarde hat út wraak foar har fernederjende útmeitsjen fan 'e ferkearing dy moarns. As se de útinoar houde liken fan Hanco en Sander ûntdekke, begjinne de resjersjeurs Frank as in searjemoardner te sjen. Hy wurdt ûnder druk set om te fertellen wat er mei Timmie dien hat. Nei Lisa, dy't oan 'e plysje besiket te fertellen dat Frank Sophie net fermoarde hat, wurdt net harke.
Nei oerenlang yn it ferhear nommen te wêzen, wurdt Frank efteryn in plysje-auto ôffierd nei it hûs fan bewar. Underweis sjogge de resjersjeurs dy't him ferfiere ynienen Sinteklaas op syn hynder oer de dakken riden. Se sette de efterfolging yn en ien fan harren iepenet it fjoer en rekket it hynder. Dat rûgelet fan it dak ôf en komt boppe-op 'e foarein fan 'e plysje-auto del, wêrby't de beide plysjeminsken foaryn ferplettere wurde. Frank wit út 'e auto te ûntsnappen, mar komt dan each yn each te stean mei de skriklike Sinteklaas op syn alwer hielendal opbettere hynder. Hy wurdt rêden trochdat út it neat Goert Hoekstra opdûkt, dy't de ûndeade geast mei in eigenmakke flammesmiter op 'e flecht jaget. Hy nimt Frank mei nei syn boatsje op 'e grêft en leit him út dat de ûndeade Sinteklaas en syn trewanten net mei kûgels útskeakele wurde kinne, mar dat se fetber binne foar fjoer, om't se dêrmei yn it ferline ombrocht binne.
Underweis nei in plysjeburo om harren arrestanten ôf te leverjen, sjogge de plysjes dat immen troch de boom hinne fearn is dy't de Alde Haven ôfslút. Se geane op ûndersyk út, mar de plysjeboat wurdt intere troch in stikmannich Swarte Piten, dy't de trije plysjes mei bluodderich geweld deameitsje. Hoekstra en Frank brekke frij en farre fuort mei de plysjeboat, mar reitsje strâne by in oanlissteger. Mei't Hoekstra by de oanfal fan 'e Swarte Piten swierferwûne rekke is, stelt Frank op syn ynstruksjes de ûntstekking yn en ferbynt dy mei de springstof.
In arrestaasjeteam fan 'e plysje ferskynt op it toaniel om Hoekstra op te pakken, mei't resjersjeur Van Dijk oan 'e hân fan plattegrûnen mei oantekenings by Hoekstra thús fêststeld hat dat syn kollega it iene of oare fan doel is yn 'e Alde Haven. Ynstee ûntdekke se de trijemêster en de Swarte Piten dy't sekfollen guod (te witten: lytse bern) oan board bringe. Se fermoedzje in smokkeloperaasje en geane op ûndersyk út. As se troch de ûndeade Swarte Piten oanfallen wurde, rekket it arrestaasjeteam gau útskeakele. Sinteklaas komt fanwegen en ûndersiket it plak fan 'e konfrontaasje, dêr't Frank himsels ferskûle hat ûnder in ûnderstboppest lizzende roeiboat. Hy wit noch krekt Hoekstra syn boatsje op 'e trijemêster ôf te stjoeren foar't er ûntdutsen wurdt. As Sinteklaas him deaslaan sil mei syn stêf, ûntploft syn skip, wêrnei't Sinteklaas en syn trewanten útnaaie.
Hoekstra libbet krekt langernôch om syn oerwinning mei te meitsjen foar't er oan syn ferwûnings beswykt. Frank wurdt weromfûn troch de fersterkings dy't de leden fan it arrestaasjeteam foar harren dea oproppen hiene. Hy wurdt nei it sikehûs brocht, dêr't er al rillegau wer opbetteret. De boargemaster fan Amsterdam jout oan 'e haadynspekteur opdracht om it tal moarden op dizze pakjesjûn "werom te bringen ta in akseptabel nivo". Neitiid sjocht Frank yn it sikehûs op 'e tillefyzje dat in slachtpartij op 'e berne-ôfdieling fan it sikehûs behimmele is troch dêr brân te stiftsjen, wylst in protte oare bern op skoalreiske omkommen wêze soene by in ferkearsûngemak mei in touringcar. Hoekstra, dy't dea is en him net mear ferwarje kin, wurdt weiset as in searjemoardner, sadat in protte moarden oan him taskreaun wurde kinne.
Resjersjeur Van Dijk besiket Frank yn it sikehûs en fertelt him dat alle oanklachten tsjin him ynlutsen binne. Hy langet him ek in sjek fan €50.000 oer dy't ôfkomstich is fan 'e boargemaster, sadat syn sike mem nei in klinyk yn Switserlân kin dy't spesjalisearre is yn neurologyske oandwanings. As Frank dat oannimt, leit dêryn besletten dat syn stilswijen oer de foarfallen fan pakjesjûn kocht wurdt. Letter komt Lisa yn it sikehûs del, dy't Frank freget oft er har nochris fertelle sil wat der wier bard is. Hy antwurdet dat er dat noch net wit, mar dat se it oars wol ûntdekke sil yn 2033, as it op 5 desimber wer folle moanne is. Lisa seit dat se in kado foar him meinommen hat en dat se it wol even foar him útpakke sil, wêrnei't se by him op bêd krûpt en harsels begjint út te klaaien. Underwilens sjocht in ûndeade Sinteklaas fan 'e top fan 'e Westertoer út oer Amsterdam.
Produksje
Sint waard regissearre troch Dick Maas nei in senario fan fan himsels, dêr't ek Wijo Koek bydragen oan levere hie. As produsinten wiene Maas en Tom de Mol by it projekt belutsen. Foar Sint wie in budget beskikber fan €4 miljoen. De kamerarezjy wie yn 'e hannen fan Guido van Gennep, en de filmmuzyk waard fersoarge troch Dick Maas.
Opnamen
De opnamen foar Sint fûnen foar in diel plak op lokaasje yn Amsterdam. Inkele dielen fan 'e sêne wêryn't Sinteklaas op syn hynder oer de dakken fjouweret, waarden opnommen yn 'e Universiteitsklinyk foar Hynders fan 'e fakulteit Diergenêskunde fan 'e Universiteit Utert, op in rinbân foar bewegingsûndersyk by sporthynders. De begjinsêne fan 'e film, dy't spilet yn 1492, waard opnommen yn it Midsiuwske diel fan it iepenloftmuseum Archeon yn Alfen oan de Ryn.
Yn Sint is yn in sêne op 'e eftergrûn op 'e tillefyzje in ôflevering oer Sinteklaas fan 'e komeedzjesearje Flodder te sjen (ek produsearre troch Dick Maas). Dêrby giet it om Heerlijk Avondje, mei Lou Landré as Sjakie van Kooten, dy't foar Sinteklaas spilet, beselskippe troch Coen van Vrijberghe de Coningh as Johnnie Flodder en Stefan de Walle as soan Kees Flodder, dy't foar Swarte Pyt spylje.
Distribúsje
De distribúsje fan Sint waard yn Nederlân fersoarge troch A-Film en yn Belgje troch Kinepolis. De film gie yn beide lannen tagelyk yn premiêre, op 11 novimber 2010.
Ovezande
Ovezande is in doarp en eardere gemeente (oant 1970) yn de gemeente Borsele, yn de Nederlânske provinsje Seelân. It doarp leit op it súdlik diel fan skiereilân Súd-Bevelân.
Sint (film)
Opskuor om filmposter
Sint late al foàr de premiêre ta in lytse opskuor omreden fan in filmposter, dêr't Sinteklaas op ôfbylde wie mei in skeind, meunsterlik antlit en in boasaardige gesichtsútdrukking. Hoewol't de film yn 'e bioskopen net tagonklik wie foar bern, spande de feriening fan âldelju Ouders & Coo in koart pleit oan tsjin 'e produsinten, wêryn't easke waard dat de poster ek net op 'e strjitte of yn 'e hal fan 'e bioskoop te sjen wêze mocht, om't soks bern kjel meitsje of yn betizing bringe koe. By de behanneling fan 'e rjochtsaak riddenearre Dick Maas dat as minsken harren bern wiismeitsje koene dat Sinteklaas bestiet, se harren grif ek wiismeitsje koene dat de persoan op 'e poster net Sinteklaas is. De rjochter stelde him yn it gelyk, mei't de poster sa dûnker is dat it gesicht fan Sinteklaas mar amper te sjen is.
Untfangst
Fan 'e ynternasjonale filmkritisy krige Sint oer it algemien negative resinsjes. It wichtichste kritykpunt wie dat de film in ynteressant útgongspunt hie, mar dêr net folle mei die. Chris Cabin fan Slant Magazine parte de film mar 1 fan 4 stjerren ta en omskreau de produksje as "fisueel monotoan en mei in foarsisbere plot." Fierders hie de film neffens him in gebrek oan spanning, en omfette moarden dy't op gjin inkele wize bysûnder wiene. James Dennis fan Screen Anarchy priizge de special effects yn Sint en omskreau de film as "in luchtige, oangename rit salang't it duorret", mar ek as "net wat dat je lang bybliuwe sil". Fan 'e Nederlânsk filmkritisy krige Sint oer it algemien tuskenbeiden resinsjes.
Prizen
Omreden fan 'e ferkeap fan mear as 100.000 kaartsjes foar de bioskoop krigen de produsinten foar Sint in Gouden Film. De omstriden filmposter waard op 4 jannewaris 2011 troch de lêzers fan 'e TV Krant bekroane mei de TV Krant Filmposter Award, dy't troch Dick Maas sels yn ûntfangst nommen waard by in útrikkingsseremoanje yn it Amsterdamske Pathé City Theater.
Krissy Lynn
Krissy Lynn, echte namme: Kristine Johnson (Salt Lake City, 14 desimber 1984), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper en pornografysk aktrise.
Libben
Krissy Lynn is hikke en tein yn Salt Lake City, de haadstêd fan 'e steat Utah. Se hie har earste seksuële ûnderfining doe't se fjirtjin jier wie, en wurke nei't se mearderjierrich wurden wie in jier lang as stripper yn 'e ferneamde Utahaanske klub Southern Exposure. Dêrnei ferfear se nei Las Vegas, yn 'e steat Nevada, dêr't se yn Sapphire dûnse, in oare bekende stripklub. Yn Las Vegas besocht se ek geregeldwei de seksklub The Green Door, dêr't se mei guon pornoakteurs yn 'e kunde kaam.
Yn septimber 2008 tekene se in kontrakt by it topagintskip foar pornoaktrises LA Direct Models, en yn 2009, doe't se 25 jier wie, makke se har debút yn 'e pornografyske film I Love Big Toys 19. Yn totaal hat Lynn sûnt, neffens de Internet Adult Film Database (IAFD), yn mear as 200 pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Vivid Entertainment, Hustler, Wicked Pictures en Evil Angel. Ek hat se in protte wurke foar pornosites as Brazzers en BangBros; sa die se har earste anale sêne yn maart 2010 foar Brazzers. Underwilens hat Krissy Lynn yn 2011 ien AVN Award (de Oskar fan 'e pornowrâld) wûn, wylst se noch seis nominaasjes foar oare AVN Awards yn 'e wacht sleept hat.
Saeckma
As famyljenamme, lykas mar ek op in stins of state fan dy famylje:
Nije Feart (Sondeler Leien)
De Nije Feart is in feart yn de gemeente De Fryske Marren. De feart ferbynt De Ie by de N359 yn de polder Bûten Ie mei de súdliker lizzende Sondeler Feart en de Sondeler Leien.
De namme Nije Feart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Nieuwe Vaart.
Klup fan Madrid
De Klup fan Madrid (CdM), oprjochte yn oktober 2001 troch âld-regearlieders, is in ûnôfhinklike organisaasje en bestiet út 70 eardere steatshaden en regearlieders fan 50 lannen. De KdM hat as wichtichste doel it fersterkjen fan de demokrasy oeral yn de wrâld. Wim Kok wie fan 2009 oant en mei 2013 foarsitter fan de Klup fan Madrid. Hy waard yn 2013 opfolge troch Vaira Vike-Freiberga.
Siccamastate
of:
Weser
thumb De Weser is in rivier yn Dútslân, de grutste dy't yn dat lân begjint en einiget (yn de Noardsee). De Weser draacht dy namme fan Hannoversch Münden ôf, dêr't de Werra (298 km, boarne yn it Thüringer Wâld) en de Fulda (218 km, boarne yn de Rhön) gearrinne. De nammen Weser en Werra geane werom op deselde stamme en feitlik is de Werra dan de bopperin fan de Weser.
Weser en Werra binne tegearre 730 km lang en mei de Fulda en harren sydrivieren en ôfspjaltings fiere se it wetter ôf út in gebiet fan 46.306 km², in gebiet dat grutter is as Nederlân. It grutste part dêrfan leit yn Nedersaksen. Nijsgjirrich is it sydrivierke de Else. Dy takket ôf yn in saneamde bifurkaasje fan de Hase, dy't sels nei de Iems ta streamt.
thumb
Sydrivieren
Haadstream De Weser ûntstiet út it gearrinnen fan de folgjende rivieren: sydrivier (by de stream del):
Weser is ek in Dútske beneaming foar in rivier yn Belgje, sjoch Vesder.
C-4 (rapper)
C-4 (Meksiko-Stêd, 1975), berne as Rafael Vaca Aguinaga, is in rapper út Meksiko. Hy wurdt ek wol C-Kuatro neamd.
Nije Feart (De Skâns)
De Nije Feart is in feart yn de gemeente Dongeradiel. De feart ferbynt de Suderie by Iezumasyl mei De Skâns oan de Lauwersmar. De feart rint bylâns de âlde seedyk troch de Raskespolder.
De namme Nije Feart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Nieuwe Vaart.
Honoré Daumier
thumb|Daumier fotografearre troch [[Nadar (fotograaf)|Nadar.]] Honoré Daumier (Marseille, 26 febrewaris 1808 — Valmondois, 10 febrewaris 1879) wie in Frânsk grafikus, karikatuerist, keunstskilder en byldhouwer.
Libben en wurk
Doe't er noch libbe wie Daumier foaral bekend as polityk en sosjaal satirikus. Nei syn dea kaam der ek wurdearring foar de estetyske kwaliteit fan syn skilderijen en byldhouwurken.
Daumier waard ynearsten grafysk keunstner nei in oplieding litografy. Yn 1832 waard er fanwegen majesteitsskeining foar seis moannen fêstset nei it meitsjen fan in monargy-krityske satire oer Loadewyk Filips fan Frankryk, dy't er as Gargantua ôfbylde. Sûnt ein jierren fjirtich brûkte er faker wetterferve en oaljes yn stee fan litografyen.
Daumier waard bewûndere troch Camille Corot (dy't him fan de earmoede rêde doe't er blyn wurden wie), Eugène Delacroix, Charles Baudelaire, Honoré de Balzac en in protte 20e-iuwske ekspresjonisten.
Tsjin 1873 wie Daumier benei hielendal blyn. Hy stoar yn de âldens fan 70 jier en waard beïerdige op Père Lachaise yn Parys.
In wurk fan Daumier, Kristus en syn apostelen, hinget yn it Ryksmuseum Amsterdam. Daumiers spotprinten op abbekaten en rjochters binne noch altiten tige populêr ûnder juristen en siere mannich abbekatepraktyk. Mear as 7500 wurken fan Daumier wurde bewarre yn it Hammer Museum yn Los Angeles. Ek it Louvre hat wurk fan him.
Gerard Regnier Gerlacius van Swinderen
Biografy
Hy troude twa kear. Earst 3 maart 1834 op Huzinge Riis (gemeente Murns en Bakhuzen) mei Constantia Johanna barones Rengers, (Ljouwert, 19 maart 1795 - huzinge Riis, 21 septimber 1859), dochter fan baron Lamoraal Albertus Aemilius en fan Francina Godardina Constantia barones van Lynden van Lunenburg. Dêrnei troude hy fannijs yn Amsterdam 17 desimber 1863 jonkfrou Gabriëlle Johanna van Iddekinge, (dêre, 17 desimber 1826 - te Clarens, 4 desimber 1895), dochter fan jhr. Mr. Johannes en van Johanna Jacoba Momma. Ut it earste houlik 2 dochters en in soan, Jan Hendrik Frans Karel van Swinderen.
Yn maart 1934 wie it hûndert jier lyn, dat de van Swinderens har op huzinge ‘Riis’ fêstige hiene. In feit dat troch de befolking fan Gaasterlân doe feestlik betocht waard.
Honkbal
thumb|In pitcher thumb|In honkbalstadion Honkbal (Ingelsk: Baseball) is in slachsport dy't spile wurdt troch twa teams mei njoggen spilers. It spul komt oarspronklik út de Feriene Steaten. Hjoed-de-dei is honkbal ek populêr yn Meksiko, de Kariben en grutte dielen fan Azië. Yn Europa is de sport net hiel bot populêr.
It spul
It spul wurdt spile troch twa teams dy't beide njoggen spilers hawwe. Om bar meie de teams de bal slaan (de saneamde offense) en kinne dêrmei runs (punten) meitsje. In run is helle as in spiler oer alle trije feilige stânplakken (iental: base, meartal bases) weromkomt op de home plate (begjin-/einpunt).
De bedoeling is dat de slachpartij de bal sa slacht, dat dy net heind wurde kin of samar werom komme kin nei de home plate. Dêrtroch hat de spiler dy't de bal slein hat tiid om in run te meitsjen of safier mooglik yn it fjild te kommen en ien as mear stânplakken te heljen. As fan de slachpartij trije minsken 'út' binne, dan wurdt de ferdigenjende partij de nije slachpartij en kin dy punten helje. In spiler kin ek 'út' wêze:
Tusken de pitcher (balgoaier) en de catcher (balheiner) stiet de spiler fan de slachpartij dy't trije kânsen hat om de bal sa fier mooglik it fjild yn te slaan. De pitcher en de catcher binne fan de ferdigenjende partij. De pitcher sil besykje de bal troch de catcher heine te litten, sûnder dat de bal dus slein wurdt troch de spiler fan de slachpartij. Dêrby jildt de regel foar de pitcher dat hy op in bepaalde hichte goaie moat, tusken knibbels en earmtakke fan de spiler fan de slachpartij. De spiler fan de slachpartij stiet dan op de home plate, wat syn begjinpunt is. As de spiler fan de slachpartij slein hat komt er nei syn trije stânplakken wer werom op de home plate. As hy mar ien slach nedich hat om oer alle trije stânplakken werom te kommen op de home plate, dan hat dy spiler in homerun helle.
As it team ien kear slachpartij west hat en ien kear ferdigene hat, dan is der sprake fan ien inning. Nei njoggen innings is it spul dien.
Nije Feart (Westergeast)
De Nije Feart is in feart yn de gemeente Kollumerlân. De feart ferbynt de Nije Swemmer, eastlik fan Westergeast, mei de noardliker rinnende Aldswemmer.
De namme Nije Feart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Nieuwe Vaart.
Sargassosee
De Sargassosee is in langrûne regio yn de noardlike helte fan de Atlantyske Oseaan, mei oseaanstreamingen rûnom. Yn it westen is de Golfstream, yn it noarden de Noard-Atlantyske Stream, iyn it easten de Kanaryske Stream en yn it suden de Noard-Atlantyske Ekwatoariale Stream. It meast tichteby lizzende eilân is Bermuda.
Skiednis
Portugueeske seelju wienen ûnder de earsten dy't de see ûntdutsen, yn de 15e iuw; sy neamden it wetter nei it Sargassum seewier dat dêr in soad waakst (Portegeesk: sargaço). Lykwols soe it wêze kinne dat de see al folle earder bekend wie. In gedicht fan Rufus Festus Avienus, yn de lette 4e iuw, beskriuwt in part fan de Atlantyske Oseaan dat mei seewier oerdutsen is; hy sitearre in ferlern gien ferslach fan de Kartaachske ûntdekkingsreizger Himilko de Seefarder, 5e iuw f.Kr. Christopher Columbus neamt  de Sargassosee ek en die ferslach fan de massas seewier dat dêr dreaun.
Ekology
De Sargassosee is tige sâlt en lang tocht men dat der gjin libben foarkaam, hoewol't der oan de oerflakte in soad seewier fan it skaai Sargassum foarkomt.
De see is bekend as unyk briedgebiet fan de Europeeske en Noard-Amerikaanske iel. De aaikes komme yn de Sargassosee út en de jonge iel swimt dan nei Europa. At de iel geslachtsryp binne, geane se werom om wer te kûtsjitten yn de Sargassosee. Ek de Falske karetskyldpodde komt der foar; der wurdt wol toch dat de jonge skyldpodden op de Golfstream oankomme om yn de beskûling fan it seewier grut te wurden.
Troch de streamingen oan de oerflakte yn dit part fan de oseaan, ûntstiet der in opheaping fan net-ôfbrekber plestik ôffal yn de Sargassosee (North Atlantic Garbage Patch. Itselde ferskynsel docht him foar yn de Stille Oseaan, de Great Pacific Garbage Patch.
Waskemar
Waskemar hat  ynwenners.
Skiednis
left|thumb|De feart nei Haulerwyk De skiednis fan Waskemar sette yn 'e earste helte fan de 18e iuw útein mei it trochgraven fan in feart fan de Mandewyk nei eastlike rjochting, de oarsprong fan it lettere doarp Haulerwyk. Yn dy tiid waard Waskemar noch as De Kromten oantsjut. It fean waard doe besit fan de famyljes Lycklama à Nyeholt, Tjeard fan Aijlva, Livius Dirk fan Andringa en Daniel de Block. De famylje Lycklama à Nijeholt wie tusken 1647 en 1862 in famylje fan grytmannen. Yn 1758 waard der lânbougrûn frijjûn en Waskemar wie al yn 1765 in aardich doarp, dêr't njonken ferfeaning ek turf stutsen waard. Yn 'e earste helte fan de 19e iuw ferskode it sintrum fan de ferfeaning nei Haulerwyk; yn Waskemar wie it doe dien mei de feanterij.
Yn 1849 docht op de gritenijkaart yn de atlas fan Eekhoff bliken dat der oan beide kanten fan de feart al kilometerslange bebouwing stie. De westlike hoeke fan Beneden-Haulerwyk wie doe noch net ticht beboud. Waskemar hie al ier in skoalle, dy' t yn 1858 fernijd waard. Yn 1896 krige it doarp ek in kristlike skoalle. Yn de 19e iuw ûntstie ek de [[Grifformearde Tsjerken yn Nederlân|grifformearde[[ tsjerke, dy't in grutte oanhing krige yn de doarpen Waskemar en Haulerwyk.
Yn de Twadde Wrâldkriich krige Simon van Hasselt yn 1941 dien as haad fan de iepenbiere legere skoalle fanwegen syn joadske komôf. Mei syn frou Geertje van Nieweg en syn twa dochters ferhûze er dêrnei nei Wynskoat, dêr't er fan de besetter in joadske skoalle stiftsje moast. Op 12 febrewaris 1943 waard de hiele hûshâlding yn Auschwitz fergast. Ta neitins oan de joadske doarpsgenoaten binne der fjouwer stroffelstiennen lein oan de Master van Hasseltwei 11. Njonken dy strjitte waard ek de iepenbiere basisskoalle fan Waskemar nei Simon van Hasselt ferneamd.
Doe't Waskemar yn 1953 de status fan doarp krige, is it nei in poel op 'e Duerswâldmer Heide ferneamd, dy’t westlik fan it doarp oan 'e Leidyk op it grûngebiet fan Opsterlân leit.
Súdwestlik fan it doarp waarden om 1900 hinne op inisjatyf fan de filantroop Peter Wilhelm Janssen lânoanmakkerspleatsen stifte. By it doarp steane súdlik fan de Leidyk oan de Duerswâldmer Heide noch in tal pleatsen fan dy Janssenstifting.
Oan de doarpsgrins ûntstie oan wjerskanten fan de Leidyk in bedriuweterrein.
Mienskip
thumb|260px|Kafee fan Waskemar It doarpshûs hjit ’t Ald Leger en de doarpskrante de Waskemare. Door Eendracht Sterk, koartwei DES, is de feriening foar Doarpsbelang.
Skoalle
thumb|260px|Kompanjonswei
Ferienings
Der binne ferskillende buertferienings.
Lillian Stewart Carl
Lillian Stewart Carl (Columbia, 22 juny 1949) is in Amerikaansk skriuwster fan santjin romans en in grut al koarte ferhalen en essays. Har fiksje heart ta de science fiction-, fantasy- en detektivesjenres. Dêrby wurket se in protte yn 'e romantic suspense- en paranormal romance-subsjenres, dy't detektiveferhalen, resp. fantasy kruse mei romantyk.
Libben
Carl waard yn 1949 berne as Lillian Stewart yn Columbia, yn 'e steat Missoury, dêr't se har iere jonkheid trochbrocht en dêr't ek se de legere en middelskoalle trochrûn. Nei't se mei har âldelju nei Ohio ta ferhuze wie, kaam se op 'e Upper Arlington High School yn Upper Arlington, in noardwestlike foarstêd fan Kolumbus, de haadstêd fan Ohio, dêr't se har hertsfreondinne Lois McMaster Bujold mette. Carl wist al ier dat se skriuwster wurde woe; de hiele middelbere skoalle troch wurke hja mei Bujold gear oan 'e ûntwikkeling alderlei lange ferhaallinen, dêr't se mar lytse stikjes fan útwurken, al monopolisearren se der faak de typmasine en de bânrekorder fan Bujold har geduldige heit foar. Nei't se yn 1967 de middelbere skoalle ôfrûne hie, gie se nei in universiteit yn Teksas. Se wie fan doel om skiednis te studearjen, mar helle úteinlik in bachelorstitel yn ûnderwiiskunde.
Nei har studintetiid sette Carl har nei wenjen yn noardlik Teksas en wurke se as yngenieursassistinte, bibletekaresse, krantekollemniste en universitêr skiednisdosinte. Ek mette se geofysikus Paul Carl, mei wa't se troude. Underwilens gie se troch mei skriuwen, earst poer út aardichheid, letter foar fanmagazines. Yn 1982 publisearre se har earste (betelle) koarte ferhaal, The Borders of Sabazel, yn 'e ferhalebondel Amazons II, by útjouwerij DAW Books. Sawol sysels as Lois McMaster Bujold wolle hawwe dat sûnder Carl har oantrún en help Bujold har karriêre as skriuwster nea wat wurden wêze soe. Uteinlik soe Bujold, dy't ien fan 'e bekendste science fiction- en fantasyskriuwsters fan 'e wrâld wurden is, har kammeraatske fier foarbystribje. Bujold droech út tank har twadde boek, The Warrior's Apprentice, oan Carl op, en Carl skreau yn 2008 tegearre mei John Helfers foar útjouwerij Baen Books The Vorkosigan Companion, in boek dat de lêzer de helpende hân biedt om him/har paadwiis te meitsjen yn 'e wrâld fan Miles Vorkosigan, de haadpersoan fan Bujold har rige de Vorkosigan-kroniken. Mei de The Vorkosigan Companion sleepte Carl yn 2009 in nominaasje foar in Hugo Award yn 'e wacht yn 'e kategory bêste oanbesibbe wurk. Behalven mei Lois McMaster Bujold is Carl ek tige befreone mei har kollega Patricia Wrede.
Romans
fantasy paranormal romance detektives romantic suspense
Non-fiksje
essays
oar
Bornstera
Bornestera is in âlde Fryske namme. Hy joech oarspronklik oan dat de nammedrager in ynwenner wie fan Boarnegoa. De earste fermelding fan dizze namme wie likernôch yn 1100.
Tadema
As eigennamme: of as stins fan dizze famylje:
Nije Feart (Makkum)
De Nije Feart is in feart yn de gemeente Súdwest-Fryslân. De feart ferbynt de Grutte Sylroede oan de eastkant fan Makkum mei noardliker rinnende Molkfeart.
Bornstera
Nammefariaasjes binne ûnder oaren Bornstra, Boornstra en Boonstra.
Nije Feart (Makkum)
De namme Nije Feart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Nieuwe Vaart.
De Havilland Mosquito
Doe't de Mosquito yn 1941 yn produksje gie, wie it ien fan de fluchste operasjonele fleanmasines fan de wrâld. Yn 1942 waard it op grutte skaal operasjoneel, yn it earstoan as fotoferkenner, in rol dy't it de hiele kriich troch ek hâlde soe. Fan mids-1942 oant mids-1943 waarden Mosquito's brûkt foar oanfallen op lege en middelbere hichten op fabriken, spoarwegen en oare frijwat lytse doelen yn Dútslân en yn troch de Dútsers besette gebieten. Sûnt neijier 1943 waarden Mosquitobommesmiterienheden foarme foar de Light Night Strike Force in ienheid fan pathfinders dy't foar RAF Bomber Command syn swiere bommesmiters doelen opsochten en markearren. Somtiids fleagen sy spesjale missys mei 1.812 kg "Cookies", bliksemaksjes op grutte hichte dêr't de Dútske jagers machteleas foar oer stienen.
List fan planetoïden 32901-33000
Dit is in list fan planetoïden 32901-33000.
De Havilland Mosquito
Fanôf mids-1942 waard Mosquito as nachtjager ynset tsjin oanfallen fan de Luftwaffe op it Feriene Keninkryk, sa as yn gefal fan it Dútske loftoffensyf, Operaasje Steinbock, yn 1944. Yn dy rol waarden letter ek Dútske fleanfjilden oanfallen en waarden de swiere RAF-bommewerpers eskortearre, sadat lang sa folle fleantugen net mear ferlern giene yn 1944 en 1945. As jachbommewerper fan de Second Tactical Air Force die de Mosquito mei oan "special raids", sa as de oanfal op de finzenis fan Amiens ier 1944 en yn oare presyzjeoanfallen op in Gestapogebou yn Oslo of Dútske ynljochtinge- en feilichheidstsjinsten. 2 TAF Mosquitos spilen in wichtige taktyske rol by it steunen fan it Britske leger yn de kampanje yn Normandje (1944). Fan 1943 of waarden Mosquitos ek troch RAF Coastal Command ynset foar it oanfallen fan Kriegsmarine-U-Boaten (benammen yn 1943 by in offinsyf yn de Golf fan Biskaje, doe't ferskate ûnderseeërs ferneatige as skansearre waarden) en foar it ûnderskeppen fan transportskippen. Teffens wienen se súksefol by it bestriden fan V-1's (Sjoch V-wapens).
De Royal Air Force (RAF) en in protte oare loftmachten brûkten it tastellen op de Europeeske slachfjilden, yn Itaalje en it Middellânsk seegebiet, Heine Easten en Noard-Afrika. De RAF brûkte de Mosquito ek yn Sina, Burma, Yndia, en de Royal Australian Air Force (RAAF) mei bases op Maluku-eilannen en Borneo fjochte mei de Mosquito yn de Pasifyk.
DH.98 Mosquito F Mk II
thumb|300px|Mosquito FB Mk 40 A52-50 yn 1949
DH.98 Mosquito B Mk XVI
right|300px|Mosquito P.R.34
Basketbal op de Olympyske Simmerspullen 1976
200px|thumb|right|It Olympyske Basketbal Stadion fan Montreal 1976 yn oanbou yn 1955
De Olympyske Simmerspullen 1976 ek wol de XXIe Olympiade neamd waarden yn 1976 yn Montreal, Kanada hâlden. It basketbal waard hâlden yn it Montreal Forum. It stadion wie eins yn gebrûk as in iishal. Egypte lúts him nei 1 wedstriid werom fan de Spullen, De oare wedstriden wêr't Egypte eins oan meidwaan moatten hie binne as 2-0 yn de boeken kaam. It wie de earste kear dat it basketbal foar froulju op it programma stie.
Per Olov Enquist
thumb|upright|250px|Per Olov Enquist (2009) Per Olov Enquist (Hjoggböle, 23 septimber 1934 - Vaxholm, 25 april 2020) wie in Sweedsk skriuwer. Hy is bekend om syn histoaryske romans. Dêrfan is Livläkarens besök ("De besite fan de liifarts") (1999) de bekendste. Mei dat boek waard er ynternasjonaal bekend.
It boek fertelt it ferhaal fan Struensee, de persoanlike dokter fan Kristiaan VII fan Denemark.
Enquist studearre literatuerskiednis oan de Universiteit fan Uppsala en wurke as kollumnist by in krante. Troch syn wurk waard er in man fan kwizekwânsje yn 'e Sweedske literêre wrâld. Sûnt 1977 wijde er him hielendal oan de skriuwerij.
Gerhart
Gerhart wie in Fryske greve út de 9e iuw. Fryslân makke in dy tiid diel út fan it Frankyske ryk. Gerhart hie as lienhear kening Lodewyk de Fromme en bestjoerde tusken 822 en 842 út namme fan de kening it goa-greefskip Westergoa.
Bruce McLaren
Bruce McLaren (Auckland, 30 augustus 1937 - Goodwood, 2 juny 1970) wie in auto-koereur út Nij-Seelân en ek designer en útfiner. Dêrneist wie hy oprjochter fan it Formule 1 team McLaren, mei 19 wrâldtitels ien fan de meast súksesfolle autosportteams ea.
Foar it earst útkommend yn de New Zealand International Grand Prix, kaam McLaren yn kontakt mei Jack Brabham; in koereur útkommend yn it team fan Cooper. Brabham soarge derfoar McLaren in plek yn it Cooper Formule 2 team krige.
Jerboä's (boppefamylje)
De jerboä's (wittenskiplike namme: Dipodoidea) foarmje in boppefamylje fan 'e klasse fan 'e sûchdieren (Mammalia), it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia) en it ûnderskift fan 'e mûzen en jerboä's (Myomorpha), dêr't mear as 50 soarten jerboä's, springmûzen en bjirkemûzen ta hearre. Dizze boppefamylje moat net betize wurde mei de bekendere famylje fan de jerboä's (Dipodidae) dy't der ûnderdiel fan útmakket. De fersprieding fan 'e libbene soarten fan dizze boppefamylje is beheind ta de Alde Wrâld.
James Mason
James Neville Mason (Huddersfield, Yorkshire, 15 maaie 1909 - Lausanne, Switserlân, 27 july 1984) wie in Ingelsk akteur dy't yn mear as hûndert Amerikaanske en Britske spylfilms spile. De kwaliteit fan dizze films rint tige útien. Mei troch syn werkenbere, huningswiete stimlûd en syn sjarmante ferskining koe er sawol in minnen-ien as haadrollen spylje. Hy waard trije kear nominearre foar in Oscar, mar hat nea ien wûn.
Priveelibben
James Mason hat twaris troud west, mei aktrise Pamela Kellino fan 1941 oant 1964 en mei aktrise Clarissa Kaye fan 1971 oant syn dea yn 1984. Hy hat twa bern by Pamela: aktrise/senarioskriuwster Portland Mason (1948-2004) en filmprodusint Morgan Mason (1955). Morgan troude yn 1986 mei sjongster Belinda Carlisle.
Mason stoar mei 75-jier yn syn hûs yn Switserlân oan in hertoanfal.
Arrondissemintsrjochtbank
De Arrondissemintsrjochtbank is de rjochtbank binnen in arrondissemint. Yn Nederlân wurdt de namme net mear brûkt, yn Belgje noch wol.
Nederlân
Sûnt de modernisearring fan it Boargerlik prosesrjocht sprekt de wet op de rjochterlike organisaasje net mear fan Arrondissemintsrjochtbank, mar wurdt it ienfâldigere Rjochtbank brûkt. De nije beneaming hinge gear mei it ferdwinen fan de kantongerjochten dy't as sektor kanton opgiene yn de nije rjochtbank.
Fierders is dêrmei it begryp arrondissemint net út de wet ferdwûn. It rjochtsgebiet fan de rjochtbank wurdt noch altyd oantsjutten as arondissemint. Dêrfan binne der 19, sjoch rjochterlike yndieling fan Nederlân.
Belgje
Yn Belgje is der yn elk Gerjochtlik arrondissemint neist de Rjochtbank fan earste oanlis, de Arbeidsrjochtbank en de Rjochtbank fan keaphannel, ek in Arrondissemintsrjochtbank. Dizze docht útspraak oer foechskelen.
Honswijk (Houten)
300px|thumb|Buorskip Honswijk oan de Lekdyk Honswijk is in buorskip dat ta de gemeente Houten yn de provinsje Utert. It leit oan de rivier de Lek foar Goilberdingen oer. Tichtby Honswijk leit Fort Honswijk dat ûnderdiel is fan de Nije Hollânske Wetterliny.
Tusken it jier 1150 en 1844 hie it doarp in tsjerke. Dy tsjerke stie sa ticht op de Lekdyk, dat by in dykferswierring yn de 15e iuw de tsjerketoer yn de dyk kaam te lizzen. By swier waar yn 1674 rekke de tsjerke slim skeind. Yn 1844 waarden de lêste stikken ôfbrutsen.
Oarspronklik stie Honswijk bekend ûnder de namme Tull. De namme kaam fan de fersterke pleats Tull dy't njonken de tsjerke stie. Nei ferwoastging fan it hûs Tull ferdwûn de namme. Yn 1393 waard de namme Honswijk foar it earst brûkt.
De komst fan Fort Honswijk en de byhearrende Kringewet betsjutte de ein fan Honswijk. Yn 2010 steane der noch twa húskes út it eardere doarpke. It fort wie yn de mobilisaasje yn de Earste Wrâldoarloch beset. De besetting liet letter in Reünistekrús Fort Honswijk 1914-1934 mei in ôfbyld fan it fort meitsje.
Nije Feart (De Ulesprong)
De Nije Feart is in feart fan 9 kilometer langte yn de gemeentes Opsterlân en It Hearrenfean. De feart ferbynt it Nijdjip by Easterboarn en de Ulesprong mei Terwispel en rint fierder nei De Gordyk.
De namme Nije Feart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Nieuwe Vaart.
Blake Morrow
Blake Morrow (±1985) is in Kanadeesk fotograaf, fotokeunstner, grafysk ûntwerper, yllustrator en boekbânûntwerper.
Libben en karriêre
Morrow groeide op yn in lyts doarp yn 'e Kanadeeske provinsje Ontario, dêr't er in foarleafde foar de Westerske popkultuer krige troch in oanhâldend 'dieet' fan tillefyzje, stripboeken en boartersguod basearre op tillefyzje en stripboeken. Nei't er yn Toronto in oplieding ta fotograaf foltôge hie, rûn er yn New York staazje by de ferneamde Amerikaanske fotografe Annie Leibovitz.
Letter begûn Morrow foar himsels en yn 't earstoan hied er benammen popmuzikanten as klant, wêrûnder sokke grutte nammen as Radiohead, Oasis en Moby. Ek wurke er wol foar reklameburo's. Geandewei begûn er him ek hieltyd mear te ûntjaan as grafysk ûntwerper en yllustrator, wêrby't er faak fotokeunst makke troch eleminten fan ferskillende foto's digitaal mei-inoar te kombinearjen. Dat soarte ôfbyldings makket Morrow tsjintwurdich ek spesjaal om as omslaggen fan boeken of cd's te tsjinjen. Sa binne bgl. alle omslaggen fan 'e romansearje The Others, fan 'e Amerikaanske auteur Anne Bishop, fan syn hân.
Ta syn klantekring rekkenet Morrow û.m. de folgjende bedriuwen: Ace Books, Berkley Books, Capital Records, Coca-Cola, de Ford Motor Company, Harlequin Enterprises, McCann Canada, de Penguin Group, Random House, Roc Books, St. Martin's Press, Silhouette Books, TVOntario en Universal Music.
Atze Sijtsma
Atze Sijtsma (Rie, 1895 - Harns, 1988) wie in timmerman en fioelebouwer.
Atze Sijtsma fêstige him yn 1924 yn Harns en waard stedstimmerman/weiwurker by de gemeente, letter útfierder. Uteinlik waard er sjef yn de wurkpleats fan de gemeentewurken. Hy hie in soad belangstelling foar klassike muzyk en hie in fyn ûntwikkele gehoar. Doe't syn dochter Gerry fioelspylje woe, boude hy sels in fioele foar har. Yn in hokje by syn wenning oan de Jacob Backerstrhjitte boude hy hûnderten strykynstruminten dy't oer de heule wrâld ferkocht binne. Yn de tritiger jierren ferskynden yn en bûten Fryslân meardere artikels en ynterviews oer syn wurk. Atze Sijtsma lei him ta op it bouwen fan strykynstruminten dy't noch altiten bespile wurde troch amateur-en beropsmuzikanten.
Yn de film 'De keunst fan it fioelebouwen', dy't ein jierren tritich troch yng. P. Suir te Harns makke waard, is fan stap ta stap te sjen hoe't Sijtsma in fioele bout. Om in fioele bouwe te kinnen, moast Sijtsma earst sels syn bysûndere skaven, beitels en snijmessen, syn kearnstikken, mallen en syn ta yn tsiende millimeters oanjouwende mjitynstruminten meitsje.
Jan van Swinderen
thumb|J.H.F.K. van Swinderen Jonkhear Mr. Jan Hendrik Frans Karel van Swinderen (Balk, Huzinge Riis, 5 septimber 1837 - dêre, 15 maaie 1902) wie lid fan de Earste en Twadde Keamer, steatelid en boargemaster fan Gaasterlân. Hy wie de soan fan jonkhear Gerard van Swinderen, en fan dy syn earste frou Constantia Johanna barones Rengers.
Atze Sijtsma
Yn it Hannemahûs fan Harns wie tusken 14 novimer 2010 en 16 jannewaris 2011 in tentoanstelling oer syn wurk. Hjir wienen mallen, allerhanne selsmakke ark, foto's en in unike film út de jierren sechtich te sjen, dêr't waarop Sijtsma sjen lit hoe't er in fioele bout.
Jan van Swinderen
Hy studearre yn Leien en promovearre dêr yn 1861 ta doktor yn de rjochten, op it proefskrift: Over den oorsprong en de geschiedenis van de Floreenen in Friesland, in noch lang rieplachte wurk. Yn 1863 waard hy beneamd as boargemaster fan Gaasterlân, dêr't hy troch syn amtners op hannen droegen waard. Fan alles besocht er om de wolfeart fan de gemeente te ferheegjen. Ferskate nije wegen waarden oanlein, foar in part betelle út de gemeentekas, mar ek wol út eigen middelen. Hy waard dêrby stipe troch syn sydsulver, dy't har talei op de sikesoarch. 9 maaie 1865 waard hy lid fan de Provinsjale Steaten fan Fryslân. As oertsjûge liberaal waard hy yn 1878 foar it kiesdistrikt Dokkum ôffurdige nei de Twadde Keamer, mar al in jier letter (ynstee fan syn heit) op 15 septimbeer 1879 ta lid fan Earste Keamer keazen. Hy erfde 14 juny 1860 de ridderhofstêd Lunenburg fan syn sib, E.J.C.G.M. barones van Lijnden v. Lunenburg en liet it kastieltsje troch syn heit bewenje. Letter ferhierde hy it oan jhr. Van den Berch van Heemstede, mar ferkocht it yn 1887.
Atze Sijtsma
It Frysk Keamer Orkest hie wyls 25 ynstruminten fan Atze Sijtsma trasearre, yn en bûten Fryslân. Dizze ynstruminten binne op twa konserten bespile. Ek Jaap Sijtsma spile as solist op syn sello mei op dizze oan Atze Sijtsma wijde konserten. Op Omrop Fryslân wie yn jannewaris 2011 in programma oer Sytsma.
Jan van Swinderen
Van Swinderen boaske yn Utert 19 april 1866 mei Frederika Christina Henriëtte barones Taets van Amerongen (dêre, 11 septimber 1833 - Ljouwert 19 juny 1892 ), dochter fan baron Frederik Christiaan Hendrik en fan Anna Digna de Beaufort. Ut dit houlik kamen 6 bern.
Van Swinderen waard yn 1887 beneamd ta ridder yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw. Hy stoar yn 1902 yn de âldens fan 64 jier.
Nije Feart (De Westerein)
thumb|De Nije Feart by de Westereen De Nije Feart is in feart yn de gemeente Dantumadiel. De feart rint fan Kûkherne by De Westereen nei it noarden en krijt nei in pear kilometer de namme Petsleat. Besuden Kûkherne hjit dit wetter de Kûkhernster Feart.
De namme Nije Feart jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Nieuwe Vaart.
Nederlânske Esperanto-Jongerein
De Nederlânske Esperanto-Jongerein (NEJ; yn Esperanto Nederlanda Esperanto-Junularo) is de Nederlânske ôfdieling fan de ynternasjonale Esperanto-jongereinorganisaasje TEJO (Tutmonda Esperantista Junulara Organizo).
De feriening waard oprjochte op 9 jannewaris 1965.
De doelen fan de feriening neffens har statuten binne:
Nynke (film)
Nynke is in Fryske film út 2001 ûnder rezjy fan Pieter Verhoeff (1938-2019). Verhoeff skreau ek it senario; de muzyk is fan Cees Bijlstra. De film krige twa 'Gouden Kalveren': ien foar bêste film en ien foar bêste aktrise Monique Hendrickx. Dêrneist die 'Nynke' mei foar in Oskar yn de kategory 'bêste bûtenlânske film'.
Ynhâld
Haadpersoan Nynke is Nynke fan Hichtum, in pseudonym fan Sjoukje Bokma de Boer. De film is autobiografysk. 'Nynke' wol hegerop en komt yn ’e kunde mei studint Piter Jelles Troelstra, dy’t rjochten studearret. Se kinne tegearre goed oer literatuer, dichtsjen en oare kulturele saken prate.
Sjoukje skriuwt sels ek: it letter ferneamde 'De Tsien fan Martens Afke' (Ned.:'Afkes Tiental'); yn haadpersoan Afke sitte in soad autobiografyske eleminten fan Nynke. Nei harren trouwen krijt Sjoukje lykwols hieltiten mear in byrol, as Piter Jelles mear de sosjalistyske foaroanman wurdt. Hja is der slim ûngelokkich ûnder. Se is faak siik en komt mear en mear allinnich te stean. De sykte fan Nynke is op’t lêst sa slim dat se in senuwynsinking krijt. De film spilet yn de tiid fan de Yndustriële Revolúsje; de earste foarmen fan feminisme wurde oanrekke. Neffens har psychiater hawwe har problemen te krijen mei har ynderlike striid tusken mem-wêzen en har ambysjes. Sy en Piter Jelles groeie op it lêst dochs útinoar.
Rienk Keijert
Rienk Keijert (Ljouwert, 1709 - dêre, 1775) wie in keunstskilder.
Hy studearre fan 1728 - 1731 oan de Akademy yn De Haach. Letter waard er keamerbewarder op it lânskipshûs yn Ljouwert.
Nije Kanaal (Foanejachtbrêge)
It Nije Kanaal is in kanaal op de grins fan de gemeenten It Hearrenfean en Tytsjerksteradiel. De feart is ûnderdiel fan it Prinses Margrietkanaal en rint fan de Foanejachtbrêge nei it suden. De feart ferbynt de Mearsleat mei it Wide Hop, westlik fan Garyp.
De namme Nije Kanaal jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Nieuwe Kanaal.
Jan Kiestra
Jan Jans Kiestra (Itens, 4 febrewaris 1814 - Ie, 14 jannewaris 1891) wie hiel- en froedmaster dy't mear as fyftich jier yn Ie wurke. Hy bestudearre skiednis en genêskunde (ûnder oare Hendrik fan Deventer (1651-1724); sette stikken fan Ossian oer yn it Frysk.
Nije Kanaal (De Pein)
It Nije Kanaal is in kanaal yn de gemeente Smellingerlân. De feart ferbynt De Pein mei de plasse by de suveringsynstallaasje noardlik fan Bûtenstfallaat en de haven oan de westkant fan Drachten. Oan de noardkant fan De Pein stiet it yn ferbining mei it Peinder Kanaal en De Leien.
De namme Nije Kanaal jildt sûnt 15 maart 2007 as de offisjele namme, as ferfanging foar de eardere offisjele namme Nieuwe Kanaal.
Hjalmar Söderberg
Hjalmar Emil Fredrik Söderberg (2 july 1869 - 14 oktober 1941) wie in Sweedsk romanskriuwer, toanielskriuwer, dichter en sjoernalist.
Ivoar (kleur)
Ivoar is in kleur dy't yn 'e regel beskôge wurdt as in tint fan wyt en ien fan 'e bekendste foarmen fan brutsen wyt. It is de kleur fan ivoar, it materiaal dêr't tosken fan minsken en bisten, en slachtosken fan bisten fan makke binne. Benammen bisten mei grutte slachtosken, lykas oaljefanten en walrussen, steane bekend om har ivoar. As kleur is it in tint wyt dy't in hiel lyts bytsje nei giel niget. De term 'ivoar' wurdt al teminsten sûnt de Midsiuwen as oantsjutting foar in kleur brûkt, mei't it ierst oerlevere gebrûk fan it wurd ivory yn dy betsjutting yn it Ingelsk datearret fan 1385.
Kleurtechnyk
By additive kleurminging (bgl. op tillefyzjes en kompjûterskermen) is ivoar in tertiêre kleur, dy't foarme wurdt troch minging fan beskate hoemannichten fan alle trije primêre kleuren read, grien en blau. By subtraktive kleurminging (bgl. yn 'e druktechnyk) wurdt ivoar foarme troch inkeld in minuskúl protsje giel ta te foegjen oan in wite ûndergrûn.
Hjalmar Söderberg
Yn syn wurk fynt men faak mankelike karakters en guonts dy't harren leafsten kwyt rekke binne. Doetiids Stockholm wurdt faak ryk útbyld. Söderberg wurdt o sa heechhâlden yn syn heitelân en wurdt somtiden de gelike fan August Strindberg neamd.
Ivoar (kleur)
Natoer
Yn 'e komt de kleur ivoar yn blommen bygelyks foar by de ivoarorgidee (Cymbidium eburneum), in soarte orgidee. Yn 'e bistewrâld komt de kleur foar by û.m. de ivoarmiuw, de ivoarsnaffelspjocht en de ivoararatinga (in soarte fan pappegaai).
Hjalmar Söderberg
Fral tsjin de ein fan syn libben waard Söderberg in ynmoedich en striidber humanist, polityk belutsen (antyfaksistysk) en in protte dwaande mei religieuze fraachstikken. De kwaliteit fan syn lettere wurk hie lykwols te lijen fan syn alkoholgebrûk.
Ivoar (kleur)
Popkultuer
Ebony and Ivory is in liet út 1982, dat in duët wie fan sjongers Paul McCartney en Stevie Wonder. De titel ferwiist nei de toetsen fan in piano: ebony (ebbehout) is in dûnkere kleur, dy't de swarte toetsen fertsjintwurdiget, en ivoar stiet foar de wite toetsen. De beide kleuren wurde yn it liet brûkt as in metafoar foar it negroïde en it blanke ras.
Hjalmar Söderberg
Syn bekendste wurk yn Nederlân is 'Dokter Glas'.
Ivoar (kleur)
Popkultuer
Ivory (Ingelsk foar "Ivoar") is ek in (ivoarkleurich) personaazje yn 'e tekenfilmsearje My Little Pony: Friendship is Magic, út 2011.
Hjalmar Söderberg
Priveelibben
Söderberg wie boaske oan Märta Abenius (1871-1932) fan 1899 oant 1917. Sy krigen trije bern: de lettere aktrise Dora Söderberg-Carlsten (1899), Tom Söderberg (1900) en Mikael Söderberg (1903). Fan 1917 ôf wie er yn Denemark troud mei Emelie Voss (1876-1957), mei wa't er ien bern krige: de lettere aktrise Betty Søderberg (1910).
Söderberg hie fierders in tal jierren, út en troch, in ferhâlding mei Maria von Platen (1871-1959), dy't syn skriuwerij beynfloede hawwe soe, bynamme syn toanielstik Gertrud út 1906.