cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ierdalkalymetaal
thumb|300px|Ierdalkalymetalen Ierdalkalymetalen (IUPAC-groepnûmer 2, earder bekend as IIa) binne in groep eleminten út it periodyk systeem dy't in elektroanekonfiguraasje [X]ns2 is, dêr't [X] in edelgas oantsjut. De twa elektroanen yn de bûtenste s-skyl kinne it atoom maklik ferlitte dêr't de ierdalkalymetalen twawurdige katioanen foarmje.
Alle eleminten út dy groep binne ûnedele metalen en de oksiden binne tsjinsoer. De sterkens fan de M(OH)2 tsjinsoer nimt ta fan boppe nei ûnderen yn de kolom. Harren sâlten losse yn it algemien minder goed op yn wetter as de sâlten fan alkalymetalen. Hja losse lykwols reedlik goed op.
Hjirûnder steane alle ierdalkalymetalen:
The Secret Life of Pets (film)
The Secret Life of Pets, yn Nederlân útbrocht ûnder de titel Huisdiergeheimen, is in Amerikaanske lange kompjûteranimearre aventoerekomeedzje en famyljefilm út 2016 ûnder rezjy fan Chris Renaud. De haadrollen waarden ynsprutsen troch Louis C.K., Eric Stonestreet, Kevin Hart en Jenny Slate. De titel betsjut "It Geheime Libben fan Húsdieren". It ferhaal giet oer de húsdieren yn New York en wat dy oerdeis útheve as harren baaskes op it wurk binne. Haadpersonaazje is de hûn Max, waans baaske op in dei thúskomt mei noch in oare hûn. De nuvere meneuvels fan 'e beide hûnen om faninoar ôf te kommen en it baaske foar harsels te krijen, bringe harren djip yn 'e swierrichheden. The Secret Life of Pets waard foar it earst fertoand op it Ynternasjonaal Tekenfilmfestival fan Annecy en krige oer it algemien positive resinsjes fan 'e filmkritisy. Yn 'e bioskopen woeks de film út ta in reuseftich kommersjeel súkses. Dat joech oanlieding ta it ûntstean fan in mediafranchise mei deselde namme. Yn 2019 kaam in ferfolchfilm út, The Secret Life of Pets 2.
Plot
Max is in jack-russellterriër dy't nei beider tefredenens gearwennet mei syn baaske Katie yn har appartemint yn Manhattan. As sy oerdeis op har wurk is, bringt Max tiid troch mei syn freonen. Dat binne de obese sipertske kat Chloe, de mopshûn Mel, de tekkel Buddy en de parkyt Sweetpea, dy't allegearre mei harren baaskes yn itselde appartemintekompleks wenje. Yn it flatgebou oarekant strjitte, yn it appartemint lyk foar dat fan Katie en Max oer, wennet Gidget, in dwerchkeeshûntsje, dat (net sa) heimlik fereale op Max is. Mar Max sjocht har net stean.
Op in dei hellet Katie in twadde hûn út it asyl: in grut, brún, langhierrich bist fan mingd ras, dat Duke hjit. Max, dy't Katie altyd as syn persoanlike besit sjoen hat, is alhiel ferbjustere troch dizze ûntwikkeling. Hy wurdt jaloersk en fynt dat syn nije húsgenoat opsokkebalje moat, en dy miening stekt er net ûnder stuollen of banken. Duke wurdt poerrazen fan dy hâlding, en om't er wol fjouwer kear sa grut is as Max, ûntnaderet er him sûnder swierrichheden syn koer en syn iten.
Yn it steechje wurde beide hûnen lykwols oanfallen troch in binde strjitkatten ûnder lieding fan 'e sfynkskat Ozone, dy't harren har halsbannen mei hûnepeinjes ôfsnije. De beämten fan 'e gemeentlike ûngediertebestriding, dy't fuort dêrnei troch de stege patrûljearje, miene sadwaande dat se in pear strjithûnen ûntdutsen hawwe, en Max en Duke wurde fongen om nei it asyl brocht te wurden. Duke is deabenaud om dêr wer hinne, om't er wit dat er in spuitsje krije sil as er dêr werombrocht wurdt nei't er der noch mar krekt weihelle wie. Underwilens is Gidget de iennichste dy't opmerkt dat Max en Duke net werombrocht wurde troch de ûnoplettende hûne-útlitter. Ynspirearre troch in telenovela (in oerdreaun dramatyske Latynsk-Amerikaanske soapsearje), dêr't se in grut fan fan is, beslút se har grutte leafde te rêden.
Ear't se it asyl berikke kinne, wurdt it buske fan 'e ûngediertebestriders oerfallen en kaapt troch Snowball, in wite (en psychoatyske) nuete knyn, en dy syn trewanten, in baarch en in hagedis. Se wolle harren maat rêde, in Amerikaanske bulldog dy't ek fongen is. Snowball blykt de lieder te wêzen fan 'e Trochspielde Húsdieren: in groep rioelbewenjende eardere húsdieren dy't troch harren baaskes yn 'e steek litten binne en no op wraak út binne. Snowball-en-dy befrije ek Max en Duke nei't se in ferhaal ophongen hawwe oer hoe't se harren baaske fermoarde hawwe. Snowball-en-dy nimme harren mei nei it rioel, dêr't se as leden opnommen wurde sille yn 'e binde nei't se harren trou bewiisd hawwe troch ta te stean dat in njirre mei mar ien giftosk harren byt.
Ear't dat syn beslach krije kin, ûntdekt Snowball dat er bedragen is as in stikmannich katten út 'e stege opdaagjen komt en útbringt dat Max en Duke hielendal gjin baaskefermoardzjende frijbûtsers binne. It slagget Max en Duke mar nauwerneed om troch de rioelen te ûntkommen, wêrby't se by ûngelok de njirre deadzje. As se úteinlik mear troch lok as wiisheid in útwei út it rioel fine, bedarje se yn 'e East River, wêrnei't se oan board kladderje fan in skip. Dat blykt in fearboat te wêzen dy't harren nei Brooklyn op Long Island bringt, oan 'e ferkearde kant fan it wetter. Snowball en syn binde hawwe de efterfolging lykwols net opjûn, mei't de knyn wraak sward hat nei de dea fan syn njirre.
Underwilens komt Gidget op it dak fan it flatgebou fan Max-en-dy yn 'e kunde mei de iensume readsturtmûzefalk Tiberius, dy't dêr troch syn eigner yn in rynkrank hokje holden wurdt. Hy besiket it lytse hûntsje earst op te iten, mar as se oanbiedt om syn bêste freon te wurden, betinkt er dat der bisten by 't folop binne dy't er opite kin, mar dat noch nea ien oanbean hat om syn bêste freon te wurden. Hy beslút har te helpen om Max te finen en bringt de kat Ozone by Gidget. It lytse hûntsje is in stik ferfrettender as it derút sjocht, en slacht de dwarse strjitkat yninoar oant er wol omlyk wol en fertelt dat Max en Duke troch Snowball meinommen binne it rioel yn.
Yn Brooklyn ûntdekke Duke en Max troch harren noazen te folgjen in woarstfabryk dat se binnenkringe om harsels fol te fretten. De bedriuwslieder skillet de ûngediertebestriding, mar de beide hûnen ûntkomme op 'e nij. Neitiid fertelt Duke Max dat er dizze buert weromken en dat er hjir foarhinne wenne mei syn eardere eigner Fred, in âldere swarte man dy't him as jonghûntsje yn in dierewinkel kocht hie. Hja wiene de bêste freonen en hiene in hearlik libben, oant Duke op in dei te fier efter in flinter oan jachte en it paad nei hûs net mear weromfine koe. Hy waard fongen troch de ûngediertebestriding en belâne yn it asyl. Fred kaam dêr net om him te sykjen en Duke freget him ôf oft syn baaske soms net fan him hold. Max kriget begrutsjen mei him en fiteret him oan om syn âlde hûs op te sykjen, mei't er der wis fan is dat Fred noch fan him hâldt en him weromnimme sil.
Dêr oankommen, docht lykwols bliken dat it hûs nije bewenners hat. De hûnen krije fan 'e kat Reginald te hearren dat Fred ferstoarn is. Mâl fan fertriet beskuldiget Duke Max derfan dat syn oanmoedigings om syn âlde hûs werom te finen gewoan in nije streek wiene om fan him ôf te kommen. As de hjoeddeistige bewenners fan it hûs thúskomme, blaft sa driigjend tsjin harren, dat se harsels opslute yn har auto en de ûngediertebestriding belje, dy't Max fangt. Duke, dy't no al wer spyt hat fan syn kwetsende wurden fan earder, komt Max te help en wit him te befrijen, mar wurdt dan sels fongen.
As er it buske fan 'e ûngediertebestriding efterfolget om Duke te rêden, wurdt Max oanfallen troch Snowball en syn trewanten, dy't him deadwaan wolle. Mar as de ûngediertebestriders Tattoo de baarch en inkelen fan Snowball syn oare bindeleden fange en meinimme, kriget de knyn foar it ferstân dat hy en Max gearwurkje moatte sille as se har freonen ea noch weromsjen wolle. Se stelle in stedsbus en ride dêrmei it buske fan 'e ûngediertebestriding fan 'e Brooklynbrêge ôf, sadat it op in oansjenlike hichte boppe it wetter fan 'e East River komt te hingjen. By de oanriding rekket Snowball ferwûne, en as Max mei de slop delhingjende knyn yn 'e bek út 'e stedsbus komt, wurdt er besingele troch de oare leden fan 'e Trochspielde Húsdieren, dy't miene dat hy harren lieder deabiten hat.
Gidget en har freonen komme krekt op 'e tiid om tsjin te kearen dat Max troch de bindeleden fermoarde wurdt. De lytse Gidget blykt oer ûnfermoede krêften te beskikken as se har leave Max rêde moat, en jout de hiele binde in bêst wan bruien. Wylst se dat docht, is it krekt as sjocht Max har foar it earst, en hy rekket op slach fereale op har. Tattoo en de oare bindeleden dy't troch de ûngediertebestriding fongen wiene, witte ûnderwilens út it nuodlik hingjende buske te ûntsnappen, mar Duke sit fêst yn in koai. Max weaget him yn it buske om syn maat te befrijen, mar rekket de kaai fan 'e koai kwyt as it buske einlings komt te fallen en weisinkt yn it wetter fan 'e East River mei de beide hûnen der noch yn. Op dat stuit dûkt Snowball, dy't wer by besleur kommen is, harren efternei mei de kaai, dy't Max brûkt om 'e koai te iepenjen, wêrnei't se alle trije krekt op 'e tiid it wetteroerflak berikke foar't se ferdrinke kinne.
Yn in kaapte taksy dy't fan in baarch bestjoerd wurdt, riidt de hiele groep werom nei Manhattan. Max en Gidget krije offisjeel ferkearing. Snowball en de Trochspielde Húsdieren besykje in nij plan te betinken dat ta de ferneatiging fan 'e minskheid liede moat, mar hy en syn trewanten wurde opmurken troch it lytse famke Molly. Wylst syn trewanten op 'e tiid yn it rioel witte fuort te dûken, wit Molly Snowball te pakken te krijen, wêrnei't se fan har mem tastimming kriget om him te hâlden. Mei saksearjende tsjinnichheid lit Snowball it aaien en oanheljen troch it famke oer him komme. De oare húsdieren geane nei hûs, dêr't se krekt op 'e tiid arrivearje om harren fan neat wittende baaskes te ferwolkomjen as dy thús kommen nei in dei op it wurk. Max en Duke, dy't troch harren mienskiplike aventoer no goede freonen wurden binne, wachtsje tegearre Katie op.
Produksje
The Secret Life of Pets waard regissearre troch Chris Renaud nei in senario fan Brian Lynch, Cinco Paul en Ken Daurio. As produsinten wiene Chris Meledandri en Janet Healy by it projekt belutsen foar de tekenfilmstudio Illumination. Foar de film wie in budget beskikber fan $75 miljoen. De filmmuzyk waard fersoarge troch Alexandre Desplat.
Untfangst
Fan 'e filmkritisy krige The Secret Life of Pets oer it algemien positive resinsjes. Peter Travers fan it tydskrift Rolling Stone joech de film 3 fan 4 stjerren en neamde it "in animearre bal dûns" en "folslein ûnwjersteanber". Scott Tobias, dy't foar NPR skreau, karakterisearre de film as "Toy Story, mar dan mei húsdieren." Ferskate oare kritisy loeken deselde ferliking, en guon, ûnder wa Matthew Parkinson fan The Escapist, fûnen dat de oerienkomsten tusken de beide films sa sterk wiene dat it wol wei hie fan plagiaat.
Op 'e webside Rotten Tomatoes, dy't resinsjes sammelet, hie The Secret Life of Pets in goedkarringspersintaazje fan 73%, basearre op 216 ûnderskate resinsjes. De konsensuskrityk fan 'e webside, gearstald út al dy resinsjes, stelt: "Mei in heech tempo, humor en in talintearre cast fan stimakteurs biedt [de film] in prachtich animearre, fleurich beskieden, famyljefreonlik fermaak." Op Metacritic, de wichtichste konkurrint fan Rotten Tomatoes, behelle The Secret Life of Pets in goedkarringspersintaazje fan 61%, basearre op 39 resinsjes.
Opbringst
The Secret Life of Pets brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $368,4 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $507,1 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $875,5 miljoen. Ofset tsjin it budget fan $75 miljoen betsjut dat in winst fan $800,5 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Dêrmei wie The Secret Life of Pets in reuseftich kommersjeel súkses en de op fiif nei meast opbringende film fan 2016 (nei Captain America: Civil War, Rogue One: A Star Wars Story, Finding Dory, Zootopia en The Jungle Book). It tydskrift Deadline Hollywood berekkene de skjinne winst fan The Secret Life of Pets op $374,6 miljoen, wat betsjutte soe dat it (netto) de meast opbringende film fan 2016 wie.
Prizen
The Secret Life of Pets waard nominearre foar in BAFTA, twa Annie Awards, twa People's Choice Awards en in NAACP Image Award. De film waard ek nominearre foar fjouwer Kids' Choice Awards, wêrfan't er twa wûn, de prizen foar favorite smjunt en populêrste húsdier, dy't beide nei Kevin Hart yn 'e rol fan Snowball giene.
Ferfolchfilm
It súkses fan The Secret Life of Pets joech oanlieding ta it meitsjen fan in ferfolchfilm fan deselde makkers, dy't mids 2019 útkaam. Deselde stimakteurs keare dêrfoar yn deselde rollen werom, útsein komyk Louis C.K., dy't yn 'e earste film de rol fan Max ynspriek. C.K. wie yn 2018 behelle rekke yn it #MeToo-skandaal, en waard dêrom foar it ferfolch ferfongen troch Patton Oswalt.
Grutte Priis Formule 1 fan Jeropa 2004
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Jeropa 2004 yn Nürburg op 30 maaie 2004. It wie de sânde fan 18 races fan de Formule 1 yn 2004. Hy waard op de Nürburgring hâlden. De race waard hâlden oer 60 omgongen, op it 5,1 km lange sirkwy foar in raceôfstân fan 308 kilometer.
Aurelia fan Hillema
Aurelia, ek wol: Auck of Auck neamd, wie in dochter fan Frederick fan Hillema (Ljouwert, 5 febrewaris 1606 - dêre, 5 septimber 1636) en Fockje fan Sminia (18 augustus 1615 - 30 april 1658). Se waard berne yn in ryk fermidden. Aurelia har mem Fockje wie yn 1633 op achttjinjierrige leeftyd troud mei de tsien jier âldere Frederick fan Hillema. Aurelia har heit Frederick wie in ryk man – syn âlden wiene al ferstoarn - en hy stie as sekretaris fan it Kriichsgerjocht oan it bejin fan syn karriêre. Aurelia har pake Jelte (Gellius) fan Hillema (1563-1626), wie in soan fan in Ljouwerter lekkenkeapman en hie yn Leien en oan inkele bûtenlânske universiteiten studearre. Dêrnei hie hy fan 1594 oant 1597 sekretaris fan Ljouwert west en wie fan 1597 oant syn ferstjerren riedshear yn it Hof foar it kertier fan de Stêden. Pake Jelte wie twaris troud binnen it laach Haersma (dat doe al in hege posysje yn de gritenij Smellingerlân hie), earst mei Houck Haersma, waans iennige broer letter grytman fan Smellingerlân wurde soe, en nei har ferstjerren mei dy har folle nicht Auckjen fan Haersma (†1626), de mem fan syn bern.
Sminia en Vegelin
Aurelia har mem wie al yn 1636, trije jier nei de brulloft, widdo wurden en krige doe de soarch oer Aurelia. Frederick wie al stoarn foar de berte fan Aurelia. As widdo wie Fockje eigener fan it troch Frederick neilitten grûnbesit. Dat telde yn 1640, doe’t de stimdragende lannen registrearre waarden, mar leafst 45 stimmen yn alve ferskillende gritenijen en 21 doarpen. Dêrmei fierde hja it 'klassemint' fan stimhawwers yn Fryslân oan (har heit stie mei amper sechtjin stimmen op nûmer 36).
Yn 1643 krige Aurelia in styfheit doe't har mem wertroude mei Philip Ernst Vegilin van Claerbergen (1613-1693). Philip wie ferroaid de Palts yn Dútslân ûntflechte. De Palts hie bot fan de Tritichjierrige oarloch te lijen hân, en Philip socht dêrom nei ferrin fan tiid syn hinnekommen yn de Republyk. Yn 1641 wie hy op foarspraak fan Constantijn Huygens ried en sekretaris wurden fan de Fryske steedhâlder Willem Frederik fan Nassau. Vegelin hie net folle besittings, mar dat waard goedmakke troch de grutte ynfloed dy’t hy oan it Steedhâlderlik Hof hie. Dat kaam goed fan pas doe’t Jetze fan Sminia, Fockje har healbroer, de leeftyd berikte om in passend amt te beklaaien en boppedat al ferloofd wie mei Anna Maria, dochter fan Hobbe fan Baerdt, grytman fan Haskerlân. Fockje en Philip krigen ien soan, Hessel Vegelin fan Claerbergen (1655-1715). Neidat Aurelia har mem Fokje yn maaie 1658 ferstoar, wertroude har styfheit Philip Vegelin as widner yn 1660 yn De Bilt mei de ûngefear tweintich jier jongere Utertske boargemastersdochter Josina Ruijsch.
Dynastyen
Op 22 maaie 1653 troude Aurelia yn Ljouwert mei Egbert Hobbes Baerdt (1627-1669). Egbert wie de soan fan Hobbe fan Baerdt en Appolonia fan Vierssen. Aurelia krige mei Egbert twa soannen: Frederik Egberts Baerdt en Hobbe Egberts Baerdt dy’t beide jong ferstoarn binne. Foar har pake Hessel fan Sminia sil 22 maaie 1653 grif in hichtepunt yn syn libben west hawwe. Op dy dei waard yn Ljouwert nammentlik in yn dynastyk opsicht tige wichtich dûbelhoulik sletten. Hessel syn soan Jetze troude mei Anna Maria fan Baerdt en har broer Egbert fan Baerdt (doe al trije jier grytman fan Haskerlân) troude dy dei mei Hessel syn pakesizzer Aurelia. In oare wichtige brulloftsgast wie Philip Ernst Vegilin fan Claerbergen, de skoansoan fan Hessel, styfheit fan Aurelia en sweager fan Jetze. Troch dy útruil fan houlikspartners waarden de Sminia's (en de Vegilins) opnomd yn de grytmannefermiddens fan Sânwâlden. Tanksij it netwurk fan syn sibben wie Jetze fan Sminia beëdige as riedshear. Ek syn beneaming ta grytman fan Gaasterlân, yn 1669, soe sûnder dit netwurk ûntinkber west ha. Mar ek op langere termyn wienen dizze houliken bepalend foar de takomst fan sawol de Sminia's as de Vegilins.
Erfgenamten fan 'pake' Sminia, dy’t yn 1670 op 82-jierrige leeftyd ferstoar, wiene Jetze fan Sminia foar de iene helte en foar de oare helte Aurelia mei Ernst Fredérik en Hessel Vegilin van Claerbergen en de trije bern fan Fockje fan Sminia (†1658). Troch it sûnder bern bliuwen fan sawol it houlik fan Hobbe syn âldste soan Dirck van Baerdt (†1673) as dat fan Egbert fan Baerdt (†1669) en Aurelia fan Hillema soe úteinlik de helte fan it grutte fermogen fan de famylje Baerdt terjochte komme by de famylje Sminia en de oare helte by it laach Vegelin. Doe't Aurelia har man Egbert fan Baerdt yn 1669 ferstoar, fererve de helte fan it fermogen fan de famylje Baerdt op de bern fan Jetze fan Sminia en Anna Maria fan Baerdt. De pakesizzers fan Hessel fan Sminia waarden grytman: Hessel Vegilin fan Utingeradiel (1683-1689) en Haskerlân (1689-1707) en Frederik fan Sminia fan Utingeradiel (1689-1751).
Aurelia hie in soad ûnreplik guod, ek op De Jouwer. Sa wie it gebiet tusken de Bûtsingel en de Tsjerkestrjitte bekend as it Fan Baerdtgebiet. Yn dat gebiet stie it pleatske mei túnkerij dat de Aurelia Hillemahof hjitte. De huzen oan de Bûtsingel wiene ûnderdiel fan de kwekerij it Ald Hof. It gebiet Koaileane/Hurddraversdyk/Skien wie eartiids allegear yn eigendom fan Vegelin fan Claerbergen. Aurelia ruile ek wol eigendommen. Sa ruile se bygelyks besittings yn Tytsjerksteradiel foar pleatsen yn Haskerdiken, Haskerhoarne en Aldehaske. Yn 1698 wenne Aurelia op de pleats Jelckemastate op Meskenwier by Akkrum.
Twadde houlik
Aurelia wertroude op 17 maaie 1674 mei de Jouster dûmny Cornelius Tenninck. Oer him waard skreaun: 'Doe’t yn it rampjier 1672 rûnom beastûnen holden wiene fierde Tenninck op De Jouwer it knibbeljen yn. Hy ferbea in lidmaat dy’t dit knibbeljen seach as 'een godloze superstitie en afgoderye hield' om mei te dwaan oan it jûnsmiel. Engelsma (Class. Zevenw.) sei fan him ‘Onze Tennink verspreide van zig in lieflyke reuk van tedere en ongeveinsde Godvrugt, wiens gedagtenisse als van een uitmuntende regtveerdige en een kragtige bidder hier lang in zegeninge geweest is’. It houlik mei Tenninck duorre net lang, hy ferstoar al yn 1677, sadat Aurelia opnij widdo waard.
By har ferstjerren yn 1707 wie Aurelia al tritich jier widdo.
Grutte Priis Formule 1 fan Sina 2014
Utslaggen fan de Grutte Priis Formule 1 fan Sina 2014 yn Shanghai op 20 april. It wie de fjirde race fan 19 races fan de Formule 1 yn 2014. Hy waard op it Sirkwy fan Shanghai hâlden. De race waard hâlden oer 56 omgongen, op it 5,5 km lange sirkwy oer in raceôfstân fan 305 kilometer.
Ried fan Steat
De Ried fan Steat (Nederlânsk: Raad van State, RvS) is yn Nederlân de heechste algemiene bestjoersrjochter en ien fan de Hege Kolleezjes fan Steat. Syn wichtichste taken binne it advisearjen fan it regear en it parlemint oer wetjouwing en bestjoer, en it rjochtsprekken as heechste bestjoersrjochter. De Ried fan Steat hat twa ôfdielings:
Advisearring
De Ofdieling advisearring fan de Ried fan Steat advisearret it regear oer alle wetsfoarstellen, inisjatyffoarstellen, algemiene maatregels fan bestjoer en de goedkarringswetten foar ynternasjonale ferdraggen. By it advys wurdt let op de beliedsmjittige, juridyske en wetstechnyske kwaliteit dêrfan. It einoardiel fan de Ried is net binend, mar it regear hat eins wol de morele ferplichting om it advys op te folgjen.
Organisaasje
De Ried fan Steat bestiet, benjonken de Kening as foarsitter, út de fise-presidint en net mear as tsien leden. Dêrneist binne der saneamde steatsrieden en steatsrieden yn bûtengewoane tsjinst. Dat binne spesjalisten dy't tegearre mei de leden fan de Ried fan Steat sit hawwe yn de twa ôfdielings.
De leden fan de Ried binne altyd teffens lid fan ien fan beide of fan beide ôfdielings. Dat jildt ek foar steatsrieden, mar it tal dûbele beneamings is foar harren beheind ta maksimaal tsien. By it útfieren fan taken wurdt gjin ûnderskied makke tusken leden en steatsrieden.
In lid fan de ôfdieling Bestjoersrjocht dat earder belutsen wie by it advisearjen oer wetjouwing dy't in rol spilet by in foarlizzend skeel, mei net dielnimme oan de behanneling fan dat skeel.
Yn de ôfdieling Advisearring hat ek Keninginne Máxima sit, mar hja is dêr net lid fan.
Amu Darja
De Amu Darja (Perzysk: آمودریا; Gihon / Jaihun, Oezbeeksk: Amudaryo; Darja is Perzysk foar "rivier"; Gryksk: Ώξος (Oxos) of (Latyn) Oxus) is in rivier dy't yn it Pamirberchtme ûntspringt en nei it noardwesten troch de Hindoekoesj, Turkmenistan en Oezbekistan streamt, om yn it de Aralmar út te mûnjen. De lingte fan de rivier is 2400 km, dêrfan is 1450 km befarber.
De Amu Darja foarmet foar in part de noardgrins fan Afganistan mei efeterelkoar Tadzjikistan en Oezbekistan.
It wetter fan Amu Darja wurdt in protte brûkt foar yrrigaasje. Yn de tiid fan de Sovjet-Uny waarden grutte kanalen oanlein om grutte kriten bewetterje te kinnen. It Karakumkanaal, yn Turkmenistan, is it langste yrrigaasjekanaal fan de wrâld. It kanaal is fan libbensbelang foar Turkmenistan. De Amu Darja ferliest alle jierren sa'n 13 km³ wetter en de Aralmar 40% fan syn wetteroanfier troch dat kanaal. It wie en is in wichtige oarsaak fan de útdrûging fan de Aralmar.
Yn de Aldheid hiet de rivier Oxus; de krite benoarden de rivier hiet Transoksanië.
List fan planetoïden 87801-87900
Dit is in list fan planetoïden 87801-87900.
Daniel Alfredson
Libben en karriêre
Alfredson waard yn 1959 berne yn 'e Sweedske haadstêd Stockholm, as de soan fan akteur, regisseur en komyk Hasse Alfredson en dy syn frou Gunilla. Hy hat in âldere broer, Tomas, dy't ek regisseur is (bekend fan 'e film Tinker Tailor Soldier Spy), en in suster, Sofi. In twadde broer, Mats, stoar al jong yn 1967.
Alfredson rekke al ier belutsen by de tillefyzje- en filmyndustry, en wie by de tiid lâns aktyf as regisseur, senarioskriuwer, lûdstechnikus, rezjy-assistint en yn ferskate oare funksjes. Ek wied er by twa films as filmprodusint belutsen, te witten: Porttelefonen (1986) en Pistvakt (2005). Yn 1973 spile er ek as akteur yn 'e tillefyzjesearje Kvartetten som Sprängdes.
Syn debút as regisseur makke Alfredson yn 1991, mei de film Ytspänning. Yn 1993 regissearre er twa (fan 'e yn totaal seis) tillefyzjefilms wêrmei't de boeken fan Per Wahlöö en Maj Sjöwall oer de Sweedske resjersjeur Martin Beck ferfilme waarden: Roseanna en Mannen på Balkongen. Yn 1994 waard him foar Mannen på Balkongen (letterlik: "De Man op it Balkon") de Guldbagge (de wichtichste Sweedske priis op it mêd fan 'e filmkeunst) takend foar it bêste senario.
Yn 'e twadde helte fan 'e 1990-er jierren regissearre Alfredson benammen tillefyzjesearjes, lykas Den Täta Elden (1995) en Emma Åklagare (1997), en de tillefyzjefilm Dödsklockan (1999). Op it mêd fan films begûn er doe mei mear eksperiminteel, stilistyske en estetysk wurk, lykas Tic Tac (1997) en Straydogs (1999). Foar Tic Tac wûn Alfredson yn 1998 de Guldbagge foar bêste regisseur.
Yn 'e 2000-er jierren makke Alfredson de film Syndare i Sommarsol (2001) (letterlik: "Sûnders ûnder de Simmersinne"), en ek Varg (2008) (letterlik: "Wolf") , nei in senario fan Kerstin Ekman. Hy waard bûten Sweden lykwols pas bekend doe't er twa yn 2009 útkommen dielen fan 'e Millennium-trilogy regissearre, dy't basearre wiene op 'e boeken fan Stieg Larsson. Dêrby gie it om 'e films Flickan som Lekte med Elden (letterlik: "It Famke dat mei Fjoer Boarte"; ynternasjonale titel: The Girl Who Played with Fire) en Luftslottet som Sprängdes (letterlik: "It Loftkastiel dat Opblaasd Waard"; ynternasjonale titel: The Girl Who Kicked the Hornets' Nest).
Neitiid makke Alfredson noch twa Sweedske films, Odjuret (2012) (letterlik: It Undier) en Skumtimmen (2013) (ynternasjonale titel: "Echoes of the Dead"). Dêrnei ferfear er nei de Feriene Steaten, dêr't er op 'e krêft fan syn Millennium-films oan it wurk koe as regisseur. Hy regissearre yn 2015 Kidnapping Freddy Heineken, de Amerikaanske remake fan it Nederlânske De Heineken Ontvoering. Datselde jiers kaam fan Alfredson ek de skrillerfilm Blackway út, mei sir Anthony Hopkins yn 'e haadrol. Dêrnei gied er oan it wurk mei de Intrigo-trilogy: Intrigo: Death of an Author (2018), Intrigo: Samaria (2019) en Intrigo: Dear Agnes (2019).
European League follybal manlju 2007
De European League follybal manlju 2007 wie de fjirde edysje fan it jierlikse European League follybal foar manlju. Der dogge tolve Europeeske lannen mei. Yn de earste omloop waard spile yn trije groepen mei elts fjouwer lannen. Dy omloop waard spile fan 26 maaie oant en mei 1 july 2007, de finale waard yn Portegal hâlden op 7 en 8 july. Yn totaal spile elts lân twaris tsjin itselde lân. De winners fan de trije groepen en it gastlân pleatsten har foar de finaleomloop. Yn dit gefal wie Portegal it gastlân. Nêst Portegal giene ek Spanje (winner fan groep A), Sloveenje (winner fan groep B) en Slowakije (winner groep c) nei de finaleomloop. It evenemint wurdt organisearre troch it CEV, it Europeeske follybalbûn.
Kwalifisearre lannen
De folgjende teams binne kwalifisearre foar de finales:
Sergio Pérez
Sergio Pérez Mendoza (Guadalajara, 26 jannewaris 1990) is in Meksikaansk koereur. Pérez makke yn 2011 syn debút yn de Formule 1 foar Sauber. Segio hat twa kear in Grutte Priis wûn.
* Seizoen noch dwaande.
Cannibal Corpse
thumb|260px|Cannibal Corpse yn 2018 Cannibal Corpse is in Amerikaanske metalband yn 1988 oprjochte yn Buffalo. De band brocht yn 1990 syn debútalbum Eaten Back to Life  út. Cannibal Corpse hat fyftjin studio-albums útbrocht, en trije live albums.
Casus belli
Casus belli is in Latynske útdrukking dy't letterlik betsjut: "in saak fan oarloch". Yn it oarlochsrjocht wurdt hjirmei in die of foarfal oantsjut dêr't in oarloch mei útlokke wurdt of dêr't it begjinnen fan in oarloch troch de agressor mei rjochtfeardige wurdt. By in casus belli giet it om in direkte bedriging of oantaasting (fan 'e ear of weardichheid) fan in lân troch in oar lân, wylst it by it besibbe begryp casus foederis giet om 'e bedriging of oantaasting fan in bûnsgenoat, yn 'e regel ien dêr't men in formeel pakt foar mienskiplike ferdigening mei ûnderhâldt.
De term casus belli waard yn 'e santjinde en achttjinde iuw yn it ynternasjonaal rjocht yntrodusearre troch de wittenskippers Hugo de Groot (1653), Cornelis van Bijnkershoek (1707) en Jean-Jacques Bulamaqui (1732) as ûnderdiel fan 'e teory oer de rjochtfeardige oarloch. Mei weromwurkjende krêft wurde dizze term ek tapast op oanliedings ta oarloch út 'e tiid foar't de term casus belli yn gebrûk kaam.
By it utering jaan oan in casus belli leit in regear yn in formele ferklearring ornaris wiidweidich út wat de redens binne om in oarloch te begjinnen, hoe't men fan doel is om 'e oarloch út te fieren, en hokker stappen oft oaren nimme kinne om jin op oare gedachten te bringen en fan in oarloch ôf te hâlden. Dêrby wurdt yn 'e regel war dien om sjen te litten dat it oangean fan in oarloch inkeld in lêste ûntwyk (ultima ratio) is, en dat it oanbelangjende regear ien of mear jildige redens hat foar it begjinnen fan in oarloch dy't troch oaren ek as sadanich erkend wurde. Yn it moderne ynternasjonaal rjocht besteane der mar trije wettige redens om in oarloch te begjinnen: selsferdigening, ferdigening fan in bûnsgenoat neffens de betingsten fan in ynternasjonaal ferdrach, en as men de goedkarring fan 'e Feriene Naasjes hat.
Nasjonale ombudsman
De Nasjonale ombudsman is yn Nederlân in ûnôfhinklike en ûnpartidige ynstânsje dy't klachten fan boargers oer net-behoarlik gedrach fan de oerheid behannelet. Klachten tsjin it steatshaad, de Earste en Twadde Keamer, de Ried fan Steat, de Algemiene Rekkenkeamer en rjochterlike ynstânsjes nimt de ombudsman net yn behanneling.
De ombudsman wurdt troch de Twadde Keamer beneamd foar in tiidrek fan seis jier, wêrnei't in werbeneaming foar nochris seis jier mooglik is. Wannear't der in fakatuere is, giet de Twadde Keamer op 'e siik nei net minder as trije kandidaten. In spesjale sollisitaasjekommisje begeliedt en advisearret de Keamer dêrby.
De Nasjonale ombudsman bestiet sûnt 1982 nei it foarbyld fan Sweden, dêr't sûnt 1809 in ombudsman bestiet, en Denemark. Syn amt waard yn 1999 yn de Nederlânske grûnwet opnaam. Artikel 78a, de Wet Nasjonale ombudsman, omskriuwt dat amt:
Konvinsje fan Bern (1979)
De Konvinsje fan Bern is in ynternasjonale oerienkomst oer it behâld fan yn it wyld foarkommende biste- en plantesoarten en de natuerlike habitats yn Europa, oer de lânsgrinzen hinnen, dy't dêrby hearre. Apart omtinken wurdt bestege oan kwetsbere soarten en oan soarten dy't mei útstjerren bedrige wurde, mei ek de trekkende soarten.
It ferdrach is in inysjatyf fan de Rie fan Jeropa. De lidsteaten fan de Rie fan Jeropa en de oare ûndertekeners ferklearje yn dit ferdrach dat sy meiïnoar gearwurkje wolle op it mêd fan behâld fan de natuer.
It ferdrach is ûndertekene troch de lannen fan de Rie fan Europa en dêrneist troch de Europeeske Uny, Monako, Boerkina Faso, Marokko, Tuneezje en Senegal.
Radio Herrijzend Nederland
thumb|left|Joop Landré, bekend as Fox fan Herrijzend Nederland, foar de mikrofoan thumb|Reportaazjewein nei de kapitulasje maaie 1945 yn Apeldoarn thumb|Meiwurkers fan Radio Herrijzend Nederland mei in grammofoanplatemasine
De útstjoeringen wiene alle dagen tusken 7:00 en 9:30, 12:00 en 13:30, en tusken 17:00 en 22:15 op de 420 meter. Bekende meiwurkers fan Herrijzend Nederland wiene Max Dendermonde, Arie Kleijwegt, Fred Knol, Joop Landré, Kees Middelhoff, Karel Nort, Netty Rosenfeld, Tonny Schifferstein en Frits Thors. Yn de tiid oant de befrijing fan it hiele lân besochten se de minsken yn beset gebiet moed yn te sprekken, en tsjinwicht te jaan oan de Dútske propaganda. Nort hie de eare de harkers it nijs mei te dielen fan de Dútske kapitulaasje.
Nei de befrijing hat Herrijzend Nederland noch útstjoerd o/m 19 jannewaris 1946. Nei de befrijing wiene op oare plakken yn it lân oare Herrijzend Nederland-stjoerders aktyf, lykas de Haachske stjoerder Herrijzend Nederland III. Algemene uitzendingen, zoals de nieuwsdienst, vielen daarna onder de stichting Stichting Radio in Overgangstijd. Oare útstjoeringen waarden wer troch de âlde omropferieningen fersoarge út Hilversum wei, dat ta teloarstelling fan Van den Broek, inkelde ministers en in tal personielsleden fan ferskate omroppen, dy't foarstanner wiene fan ien nasjonale omrop. Oanslutend waard Van den Broek yn 1947 de earste direkteur fan Radio Nederland Wereldomroep. Dy ferfong de al foar de oarloch besteande koartegolfprogramma's fan PHOHI en PCJ.
Sylvana Simons
Sylvana Simons (folút: Silvana Hildegard Simons (Silvana mei in i) (Paramaribo, 31 jannewaris 1971) is in Nederlânsk earder telefyzje- en radiopresintatrise. Se is partijlieder fan BIJ 1 en út namme fan dy partij Twadde Keamerlid. It is in ienpersoansfraksje, dat se is ek fraksjefoarsitter.
Wurkpaad
Simons waard opbrocht yn Hoarn, folge de ballet-akademy fan Lucia Marthas en die de kappersskoalle.
Telefyzje (in kar)
Simons sette út ein as dûnser by sjonger CB Milton en gie yn 1995 oan 't wurk as fideojockey by TMF. Yn 1999 gie se oan 'e gong foar SBS 6 en waard presintatrise fan De Bus en de Sexquiz on the Beach.
Yn 2000 stapte se oer nei RTL 4. Dêr presintearre hja de folgjende telefyzjeprogramma's: * Hoe Mooi Is Jouw Straat? (2006)
Nei't Char fan de buis helle waard, krige Sylvana gjin nije programma's mear by RTL. Dêrnei makke sy twa programma's foar de NPS:
Fan 2012 ôf oan is se út en troch te sjen as tafeldame by De Wereld Draait Door.
Radio
Foar Radio 538 presintearre se fan 1999 oant 2001 in praatprogramma op sneinemiddeis en fan 2001 oant 2003 wie se eltse freedtejûn te hearren op Noordzee FM mei de programma's Sylvana en Sylvana’s Soul. Yn 2009 en 2010 presintearre se alle wurkdagen fan 14.00 oant 16.00 oere it radioprogramma Sylvana's Choice foar de NPS op Radio 6. It programma waard op 'en nij mei begûn yn 2015, mar stoppe doe't yn 2016 NPO Radio 6 opheft waard. Fan febrewaris itselde jier ôf presintearre Sylvana in programma foar Sublime FM.
Skriuwster
Yn 1999 is Simons fêste kollumniste foar it blêd Playboy. Fan 2000 oant 2002 skreau hja alle wiken in kollumn yn Veronica Magazine. Yn 2004 ferskynde har earste boek 1 + 1 = 7 by the House of Books, yn 2005 folge troch it In Balans, dat sy tegearre mei har broer Kenneth Leeuwin (fitness-ynstrukteur en architekt fan ferkate work-outs) skreau.
Polityk
Op 18 maaie 2016 makke Simons bekend dat se de polityk yn wol en dat se har oanslute sil by de politike partij Denk. Dêrfoar hie se al faak har betinken oer rasisme, diskriminaasje en ksenofoby yn de media jûn. Simons liet ek witte dat se tsjin Swarte Pyt wie.
Dêrnei folgen tûzenen reaksjes, wêr't in soad rasistyske en seksistyske by wiene. Simons die oanjefte by de plysje en it Iepenbier Ministearje ûndersocht de slimste misledichjende reäksjes.
Age Johan Looxma van Welderen Rengers
Age Johan Looxma van Welderen baron Rengers (Ljouwert, 7 septimber 1875 – Amersfoort, 24 febrewaris 1947) wie in Nederlânsk bestjoerder.
Famylje
Rengers hearde ta de famylje Rengers. By Keninklik Beslút fan 9 april 1878 waard him tastien om Looxma oan syn namme ta te heakjen. Hy wie in soan fan Wilco Julius van Welderen baron Rengers (1834-1916) en Catharina Theresia Looxma (1843-1911). Syn heit en syn bruorren Theo van Welderen baron Rengers (1867-1945) en Johan Edzard van Welderen Rengers (1877-1963) wiene ûnder oare lid fan de Earste Keamer. Hy troude yn 1901 mei Louise grevinne Schimmelpenninck (1880-1975), lid fan de famylje Schimmelpenninck.
Wurkpaad
Rengers waard yn 1939 beneamd ta Offisier yn de Oarder fan Oranje-Nassau. Hy kaam te ferstjerren yn 1947; hy waard 71 jier âld.
Kleaster fan Jehannes de Teolooch
It Kleaster fan Jehannes de Teolooch (Gryksk: Μονή Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου) is in otterdoksk kleaster op it eilân Patmos yn Grikelân. It kleaster waard neffens de oerlevering boud by it plak dêr't Jehannes, yn de tiid dat er ferballe wie, de iepenbierings krige en opskriuwe liet. It eilân is dêrom foar in soad kristenen in wichtich beafeartsplak. Sûnt 1999 stiet it kleaster ynskreaun as wrâlderfskip by UNESCO.
Skiednis
Tusken de 6e en 9e iuw waard it eilân Patmos in soad oerfallen troch Arabieren. Guon fan de bewenners waarden as slaaf meinaam, oaren ferlieten it eilân, sadat it eilân tsjin de 10e iuw ûntfolke wie. Mei de stifting fan it kleaster yn 1088 troch de muonts Kristodoulos, dy't fan it eilân Kos nei Patmos kaam, waard it eilân op 'e nij befolke. Foar de bou hie de muonts tastimming krige fan keizer Aleksios I Komnenos, dy't foar de oerdracht in bul mei in gouden segel opstelle liet en it kleaster frij stelde fan belestings en in ferbod ynstelde foar amtners fan de oerheid. Sa waard it eilân in lytse religieuze republyk dêr't allinne muontsen wennen. thumb|left|250px|Klokketoer De bou fan it kleaster fûn plak op in heuvel mei de ruïne fan in oan de goadinne Artemis wijde timpel. Ien fan de blokken fan de timpel waard brûkt foar it alter fan de mei fresko's fersierde katolikon. Kristodoulos waard de earste hegumen fan it kleaster dat er stifte, mar moast it eilân ferlitte fanwegen de piraten. Hy gyng werom nei Kos, dêr't er om 1111 hinne ferstoar. It kleaster bleau lykwols bestean en de reliken fan de stifter waarden letter nei it kleaster werom brocht en yn in oan him wijde kapel byset.
Yn 1770 waard it eilân Patmos lykas oare eilannen yn de Egeyske See op de Ottomanen ferovere troch de Russyske Float ûnder leiding fan Aleksej en Fjodor Orlov. De beide bruorren ferneatigen dêr de Turkske float by Çeşme en joegen de oanset foar de Grykske striid foar de ûnôfhinklikens. Ien fan harren dolk wurdt noch bewarre yn it kleastermuseum.
Bibleteek
Mei de bou fan it kleaster sette Kristodoulos ek útein mei de opbou fan in bibleteek. Doe't er op it eilân oankaam brocht er sels al de earste boeken foar de bibleteek mei. Tsjintwurdich bestiet de bibleteek út 3000 printe boeken, 900 manuskripten en 13000 dokuminten.
Grot fan de Apokalyos
By it kleaster is in grot, dêr't Jehannes de Teolooch de iepenbierings krige hawwe soe, dy't opskreaun waarden troch syn learling Prochorus. Yn de grot is in tsjerke en guon spoaren dêr wurde yn ferbân brocht mei it ferbliuw fan Jehannes, lykas in plak dêr't er him de holle deljoech en in stien dêr't Prochorus de fizioenen fan Jehannes opskreau. De grot is ûnderdiel fan it wrâlderfskip.
Shadowed Souls
Shadowed Souls is in blomlêzing yn 'e foarm fan in ferhalebondel, gearstald troch de Amerikaanske redakteuren en skriuwers Jim Butcher en Kerrie L. Hughes. De titel betsjut letterlik "Sielen dy't yn it Skaad Steane". It boek omfettet 11 koarte ferhalen fan it fantasysjenre oer protagonisten mei in skurf rântsje. De ferhalen binne skreaun troch foaroansteande auteurs as Kevin J. Anderson, Tanya Huff en Butcher sels. Alle ferhalen út Shadowed Souls waarden yn dizze bondel foar it earst publisearre, hoewol't de measten neitiid troch de respektivelike skriuwers op 'e nij útjûn binne yn eigen ferhalebondels. Shadowed Souls waard yn 2016 publisearre troch de New Yorkske útjouwerij Roc Books.
Ynternasjonaal Filmfestival fan Morelia
It Ynternasjonaal Filmfestival fan Morelia is sûnt syn oprjochting fluch útwoeksen ta ien fan 'e meast foaroansteande filmfestivals fan Meksiko. Yn 2008 krige it evenemint erkenning fan 'e Amerikaanske Academy of Motion Picture Arts and Sciences (AMPAS), de organisaasje efter de útrikking fan 'e Oscars, doe't dy de winnende spylfilm, dokumintêre en koarte tekenfilm fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Morelia opnaam yn syn shortlist fan films dy't yn omtinken nommen wurde foar in Oscar-nominaasje.
Sûnt de oprjochting fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Morelia hat in 'Wike fan 'e Kritisy' ûnderdiel útmakke fan it evenemint. Dat is in platfoarm dêr't Meksikaanske filmkritisy de films fan harren kar oanpriizgje. De Wike fan 'e Kritisy op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Morelia wurdt organisearre yn gearwurking mei in lyksoartich ûnderdiel fan it Ynternasjonaal Filmfestival fan Cannes, yn Frankryk.
Elts jier wurdt op it Ynternasjonaal Filmfestival fan Morelia in akteur of aktrise of filmmakker út 'e steat Michoacán eare. Ek wurdt der in oeuvrepriis útrikt, de Priis foar Artistike Treflikens, dêr't lju út alle lannen foar yn oanmerking komme. It Ynternasjonaal Filmfestival fan Morelia hat yn it ferline alris as earegast ferwolkomje meien: Javier Bardem, Gael García Bernal, Geraldine Chaplin, Alfonso Cuarón, Terry Gilliam, Salma Hayek, Werner Herzog, Tommy Lee Jones, Jennifer Lawrence, Julia Ormond, Robert Redford, Robert Rodriguez, Quentin Tarantino, Guillermo del Toro en Danny Trejo.
Súdafrikaanske Republyk
De Súdafrikaanske Republyk (Nederlânsk: Zuid-Afrikaansche Republiek; Z.A.R), ynformiel ek bekend as de Transfaal Republyk, wie in ûnôfhinklike republyk dy’t troch de Foartrekkers benoarden de Faalrivier stifte waard. It lân komt oerien mei de hjoeddeiske Súd-Afrikaanske provinsje Transfaal. De republyk hat noch gjin 50 jier bestien en kaam yn 1902 ta in ein nei dat Brittanje de republyk yn de Twadde Boerekriich ferslagge. Goud waard yn 1886 ûntdutsen yn Johannesburg en earder yn oare gebieten as Pelgrimsrus.
Yn 1888 waard it Nederlânsk as ienichste amtlike taal fan it lân erkend. Dit waard fêstlein yn Wet 10 fan 1888: ''“De Hollandsche taal is de officieele taal des lands. Alle andere talen zijn vreemde talen”''. De wet hat fierder ek bepaald dat alle amtlike dokuminten, kennisjouwings, tsjinstbrieven “en andere schrifturen van ambtenaren” yn it Nederlânsk skreaun en opsteld wurde moasten. Ek alle merkemasters fan de feilings moasten Nederlânsk prate, alhoewol’t hja it rjocht hienen om nei dat it yn it Nederlânsk sein wie ek yn in oare taal te werheljen. It Nederlânsktalige “Volkslied van Transfaal” wie fan 1875 oant 1902 amtlik yn gebrûk.
Iere skiednis
De Transfaal-regio wurd al tûzenen jierren bewenne troch foarâlden fan de Khoisan en troch Izertiidrekfoarâlden fan hjoeddeisk Bantûtalige Súdafrikanen, bygelyks Sotho, Swaty, Tswana, Pedi, Venda en Transfaal-Ndebele minsken. Oan it begjin fan de 19e iuw wie it gebiet, dat letter de Súdafrikaanske Republyk wurde soe, it thús fan tûzenen delsettings, wêrûnder Dithakong, wêrfan it ynwennertal oerienkaam mei it tal ynwenners fan Kaapstêd yn dy tiid. De ynwenners fan dy doarpen en stêden hâlden harren dwaande mei buorkjen, mynbou, it meitsjen fan metalen ark en lange ôfstân hannel. Yn 1817 waard it gebiet oanfallen troch Mzilikazi, in earder luitenant fan Zulu-kening Shaka. Nei in koarte alliânsje mei de Transfaal-Ndebele waard Mzilikazi lieder fan it Ndebele-folk. Mzilikazi’s ynfaasje fan de Transfaal wie de begjin fan in searje fan oarloggen, forsearre migraasjes en hongersneed, in barren dy’t letter bekend wurde soe as de Difaqane. Yn de Transfaal soarge de Difaqana derfoar dat de doarpen en stêden, it politike systeem en de ekonomy ferswakken en fersteurd rekken, wêrtroch it gebiet maklik te kolonisearjen wie foar de Europeeske kolonisten dy’t koart dêrnei yn it gebiet oankomme soenen.
By it ynlûken fan de Transfaal troch de Ndebele lutsen de oerbleaune Venda nei it noarden nei Waterberg en Zoutpansberg. Mzilikazi makke syn haadkertier noardlik fan de Magaliesberg deunby it hjoeddeiske Pretoria, mei in wichtige militêre bûtenpost om de hannelsrûtes nei it noarden te beskermjen. By it ferôverjen fan de Transfaal sleaten in soad minsken fan de ferôvere Sotho-Tswana en oare stammen harren oan by de Ndebele. Fan 1827 oant likernôch 1836 dominearre Mzilikazi it súdwesten fan de Transfaal. Foar dy tiid wie de regio tusken de rivieren de Faal en Limpopo kwealik bekend by Europeanen, mar yn 1829 krige Mzilikazi besite fan Robert Moffat en fan doe ôf oant 1836 kamen Britske hannelers út en troch it lân besykjen.
Kolonisaasje
Fan 1835 oant 1838 stutsen Boeren de Faal oer en kamen se yn striid mei de Ndebele. Op 16 oktober 1836 waard in groep Boeren, ûnder lieding fan Andries Hendrik Potgieter, oanfallen troch in Ndebelemacht fan likernôch 5.000 minsken, dy’t al it fee fan Potgieter feroveren. Ien fan de lieders fan de Sotho-Tswana, Moroko fan it Rolongfolk, dy’t earder flechte wie foar de Difaqana nei it suden en dêr de delsetting Thaba Nchu stifte, stjoerde nij fee nei Potgieter sadat hy him weromlûke koe nei Thaba Nchu wêr’t de Sotho-Tswana lieder him fiedsel en feiligens bean. Yn jannewaris 1837, waard in alliânsje fan 107 Boeren, sechtich Rolong en fjirtich Kleurlingen stifte, dy't in kommando organisearren ûnder lieding fan Potgieter en Gert Maritz. Se foelen Mzilikazi’s delsetting oan. Mzilikazi flechte yn 1838 nei it noarden, noch benoarden de Limpopo om nea werom te kommen. Andries Hendirk Potgieter dy’t dêrnei in oankundiging útkommen wêryn hy ferklearre dat it lân dat Mzilikazi ferlitten hie oan de Boeren joech, wêrby hy gjin lânrjochten oan de Sotho-Tswana joech, it folk dat him earder noch rêd hienen en him stipe jûchen yn de striid tsjin Mzilikazi en de Ndebele. Nei dat de kleems fan de Ndebele en Sotho-Tswana beronge wienen, lutsen in soad Boere-boeren nei de Faal oer en besetten se parten fan de Transfaal, faaks deunby doarpen fan de Sotho-Tswana. Nei dit gebiet kamen ek leden fan ferskate Sotho-Tswana stedsteaten dy’t yn de tiid fan de Difaqana flechte wienen.
De earste Europeeske delsetting noardlik fan de Faal wie makke ûnder Potgieter syn lieding. Yn maart 1838 gie hy nei Natal, en besike hy it ôfslachten fan Piet Retief en syn kameraden troch de Zulu’s te wrekke. Mar oergeunstich troch de adorearring fan Gert Maritz troch de Boeren yn Natal, gie Potgieter gau werom nei de Drakensberg en yn novimber 1838 stiften hy en syn folgelingen oan de iggen fan de rivier de Mooi in delsetting, Potchefstroom, as earbetoan oan Potgieter. Dizze groep stifte in basisfoarm fan in oerheid en yn 1840 ûntwikkele him dit ta in losse konfederaasje mei de Boeren fan de Natalia Republyk en ek mei Boeren súdlik fan de Faal, wêrfan it haadkertier yn Winburg lei. Mar yn 1842 wegeren Potgieter’s folgelingen om de Boeren fan Natalia stipe te jaan dy’t yn striid wienen mei de Britten. Oant 1845 behâlde Potgieter syn bewâld oer beide kanten fan de Faal. Om út hannen fan de Britten te bliuwen en om tagong te krijen ta de bûtenwrâld lutsen Potgieter en tal fan syn folgelingen nei de Delagoabaai. Potgieter festige him yn de Zoutpansberg, wylst oare boeren de kar makken om harren haadkertier op de hellingen fan de Drakensberg te fêstigje, wêr’t hja in doarp stiften mei de namme Andries Ohrigstad. In soad minsken waarden hjir siik en it doarp waard ferlitten, krekt wat heger waard in nij doarp stifte, wat de namme Lydenburg krige, nei it lijen wat se yn it eardere doarp trochstean moasten. Undertusken waarden de súdlike gebieten dy’t earder ferlitten wienen troch Potgieter oermastere troch oare Boeren. Yn 1848 krige Andries W. J. Pretorius it bewâld oer de kolonisten yn Potchefstroom.
Op 17 jannewaris 1852 ûndertekene it Feriene Keninkryk it Ferdrach fan Sânrivier op de Konvinsje fan Sânrivier mei likernôch 5.000 Boerefamyljes (likernôch 40.000 minsken), wêrmei harren ûnôfhinklikheid erkend waard yn de regio noardlik fan de Faal. De Oranje Frijsteat, in suster Boererepublyk, krige yn deselde tiid ek selsstannigens. Mar wylst de Trasnfaal ûnôfhinklikheid krige wienen se in fier fan feriene folk. Doe’t Pretorius lieding joech oan de ûnderhannelings dy’t laden ta de ûndertekening fan it Ferdrach fan Sânrivier dy’t hy dit sûnder tastimming te freegjen fan de folksried. Potgieter en syn folgelingen beskuldigen Pretorius derfan dat hy alle macht oer it lân nei him ta luts. Doch ratifisearre de folksrie, op in gearkomste yn Rustenburg op 16 maart 1852, de konvinsje, wêrnei Potgieter en Pretorius op de moarn fan deselde dei yn it publyk elkoar fermoedsoenen. Beide lieders wienen oan de ein fan harren karriêre; Potgieter ferstoarn yn maart en Pretorius yn july 1853.