cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kristlike Basisskoalle De Reinbôge (Hilaard)
Feroarings
Tsjin 'e 1960-er jierren wie it gebou út 1923 alwer hopeleas ferâldere. Sa ûntbriek it yn 'e lokalen oan goede fentilaasje, in probleem dat noch oanboaze waard om't de oaljekachels sa'n soerstof oan 'e lucht ûntloeken. Sadwaande wie it in gelok by in ûngelok dat it yn 'e skoalle sa alderferskuorrendst siigde. In nije skoalle waard boud op 'e greide efter it âlde gebou, wêrfoar't Teunis Kuperus, de doetiidske foarsitter fan it skoalbestjoer, yn septimber 1975 de earste stien lei. Begjin 1976 kaam it nije gebou ree en op 1 maart ferhuzen de skoalbern dêrhinne.
Tidde Wyneda
Biografy
Neisieten fan Tidde Wynedda bedarren nei alle gedachten it Oldambt. Yn 1441 en 1454 wurdt in Aijlko Wijngen te Eexta neamd; in dochter troude neffens oerleveringen mei de stamheit fan de famylje Huninga. Ek de famylje Tiddinga waard mei Tidde's neilittenskip yn ferbân brocht; neffens de kronykskriuwer Eggerik Beninga ûntstie de Doalert trochdat de Tidinge neilitten hiene har diken te reparearjen. Oare leden fan de famylje Weynga wennen yn Scheemda en Woldendorp.
It ferhaal fan Tidde Winnengha is besibbe oan oare, typysk Nederlânske folksferhalen, mar is oanmerklik âlder as syn measte tsjinhingers. In fariant komt foar yn de Prophecye fan Jarfke út 1597, dêr't de ambtman fan it Wold-Oldambt, 'Aysso Phebekens tho Wartum' († 1589), dy rol tabedield krijt.
Kristlike Basisskoalle De Reinbôge (Hilaard)
Feroarings
By de ynfiering fan it basisûnderwiis en de opheffing fan aparte beukerskoallen en legere skoallen oan 'e ein fan it skoaljier 1984-1985, krige de dêrby ûntstiene kristlike basisskoalle yn Hilaard de namme 'De Reinbôge'. Neitiid begjûn it hieltyd fierder weromrinnen fan it learlingetal wer oanlieding te jaan foar noed. Yn 'e njoggentiger jierren waard gearwurking socht mei oare plattelânsskoallen yn deselde omkriten, dy't ek mei dat probleem te kampen hiene. Dêrút kaam fuort dat yn 1996 sân kristlike basisskoallen yn eastlik Littenseradiel, wêrûnder De Reinbôge, ûnder ien bestjoer fierder giene, ûnder de namme PCBO Littenseradiel. (Dy organisaasje soe per 1 jannewaris 2012 mei CBO Wûnseradiel fúzjearje ta de nije koepelorganisaasje Stifting Kristlik Basisûnderwiis De Greiden.)
Nije swierrichheden
Yn 1998 fierde de skoalle syn 125-jierrich bestean, û.m. mei de publikaasje fan it jubileumboek Fan Striid en Segen. De bestjoerlike fúzje út 1996 koe lykwols net keare dat de krimp fan it learlingetal stadichoan fierder gie. Yn 2009 telde De Reinbôge noch 62 skoalbern; yn 2012 wie dat tal weromrûn oant 48; en yn 2015 wiene der noch 37. Yn 2016-2017 hie De Reinbôge noch 28 learlingen en yn 2017-2018 wiene der noch mar 20. Dêrmei wie dúdlik dat de skoalle net selsstannich fierder koe. Der waarden besprekkings oer in fúzje fierd mei de Otto Clantskoalle yn it oanbuorjende Boksum, dy't der krekt sa foar stie, mar ta algemiene teloarstelling yn Hilaard rûnen dy besprekkings stikken. Wylst de Boksumer skoalle fierder gie mei Gearwurkingsskoalle It Twaspan, yn Deinum, moasten de Hilaarders oars om har hinne sjen.
Der wiene ferskate gearwurkingsmooglikheden mei oare kristlike basisskoallen yn 'e omkriten: yn Weidum, Jorwert, Baard en Winsum. Ut in enkête ûnder de Hilaarder âlden bliek dat de foarkar útgie nei Weidum, Jorwert en Baard. It bestjoer fan De Reinbôge gie yn petear mei de bestjoeren fan 'e skoallen út dy doarpen, mar ûnderwilens wie de simmerfakânsje fan 2018 al oanbrutsen. De âlden fan twa learlingen fan De Reinbôge namen doe it beslút om harren bern al oan it begjin fan it skoaljier 2018-2019 nei in skoalle yn ien fan 'e buordoarpen te stjoeren. Dat hie in sniebaleffekt, mei as gefolch dat fyftjin bern fan skoalle giene: trije nei Winsum en tolve nei Weidum. Dêrtroch bleaune der op De Reinbôge mar fiif learlingen oer, fjouwer yn groep 8 en ien yn groep 5.
De fúzjebesprekkings mei de skoallen yn Weidum, Jorwert en Baard wiene dêrmei ynhelle troch de reäliteit. Der waard besletten om fluch-fluch te fúzjearjen mei de Kristlike Basisskoalle De Earnewjuk yn Easterlittens, dêr't dochs al langere tiid mei gearwurke waard. De Reinbôge bleau noch ien skoaljier iepen foar de fiif oerbleaune learlingen, as in soarte fan njonkenfêstiging fan De Earnewjuk. Dêrtroch kin op 1 augustus 2019 tagelyk mei de definitive sluting fan De Reinbôge ek it 145-jierrich bestean fan 'e skoalle fierd wurde.
De Koning (Middelburch)
De Koning is in nôtmûne oan de Veerseweg yn de Siuwske stêd Middelburch.
De mûne bleau oant 1938 op wynkrêft yn bedriuw. Yn 1951 rekke de ferrinnewearre en fersakke mûne syn wjukken en stelling kwyt, mar yn 1956 folge in restauraasje mei in nije stelling en roeden dy't ôfkomstich wiene fan in oare mûne en waard de nôtmûne wer yn bedriuw nommen. Yn 1993 ferkocht de moundersfamylje de mûne oan de gemeente.
De yntusken jimmeroan mear fersakke mûne waard ûnttakele, better fundearre en rjochtset. De restauraasje waard yn 1995 foltôge. Sûnt 1998 is it ryksmonumint op frijwillige basis yn bedriuw.
Explorer
"Explorer", "Explorers", "The Explorer" of "The Explorers" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Smokey and the Bandit
Smokey and the Bandit is in Amerikaanske aksjekomeedzje út 1977 ûnder rezjy fan Hal Needham, mei yn 'e haadrollen Burt Reynolds, Sally Field en Jackie Gleason. It ferhaal giet oer in smokkelder dy't de fuortrûne breid fan 'e soan fan in strange sheriff rêdt, wêrnei't it twatal hûnderten kilometers troch de sheriff en syn soan efternei sitten wurdt. De film wie in produksje fan 'e Amerikaanske filmstudio Rastar op basis fan in senario skreaun troch James Lee Barrett, Charles Shyer en Alan Mandel. De ûntfangst wie by de premiêre min, mar neitiid ûntpopte Smokey and the Bandit him ta ien fan 'e grutste kassúksessen fan it jier, mei in opbringst fan likernôch $300 miljoen.
Plot
De rike Teksaan Big Enos Burdette en dy syn soan Little Enos sykje in frachtweinsjauffeur om in lading Coors-bier nei harren wenplak yn 'e Amerikaanske steat Georgia te smokkeljen. (Yn 'e 1970-er jierren waard Coors beskôge as it bêste bier fan 'e Feriene Steaten, mar wie it eastlik fan 'e Mississippy yllegaal.) It bier moat yn 28 oeren fan Texarkana, oan 'e eastgrins fan Teksas, nei Atlanta ta riden wurde (want om't oan Coors gjin konservearringsmiddels tafoege wiene, waard it gau ferkeard as it net koel bewarre waard). Ferskate frachtweinsjauffeurs dy't earder besocht hawwe om 'e Burdettes harren bier te bringen, binne ûnderweis tsjinkeard en arrestearre troch smokey (jargon fan frachtweinsjauffeurs foar plysjeminsken, dat ferwiist nei it soarte huodden dat de Amerikaanske plysje in soart draacht, dat sterk liket op 'e hoed fan Smokey Bear, de ferneamde maskotte fan United States Forest Service).
De Burdettes freegje dêrom de legindaryske frachtweinsjauffeur Bo Darville, byneamd Bandit ("bandyt") om it te besykjen. Se biede him $80.000 as er harren 400 kisten Coors-bier bringt, dy't binne 28 oeren ferfierd binne fan Texarkana nei Atlanta. Bandit nimt it foarstel oan en behellet syn maat Cledus Snow, byneamd "Snowman", yn it plan. Snowman sil de eigentlike frachtwein mei it bier bestjoere, wylst Bandit yn in swarte Pontiac Trans Am-sportauto foarút riidt om 'e oandacht fan 'e plysje ôf te lieden.
Op 'e reis fan Atlanta nei Teksas bart suver neat, behalven dat Bandit ien kear troch in steatsplysjeman fan Arkansas efterfolge wurdt, dy't er lykwols mei gemak ôf wit te skodzjen. Hy en Snowman lizze in oere foar op skema as se Texarkana berikke. Dêr lade se de frachtwein fol en keare om. Frijwol daliks nei't se wer op 'en paad gien binne, pikt Bandit in breid op dy't har eigen houliksplechtichheid ûntflechte is. Hja hjit Carrie, mar hy neamt har Frog ("Kikkert"), om't se, sa seit er "der wol leuk útsjocht, krekt as in kikkert," om't se "altyd oan it omspringen is" en om't hy "har bespringe wol."
Mar troch Frog te helpen, bringt Bandit himsels yn 'e swierrichheden, mei'de man mei wa't se trouwe soe helpsheriff Junior Justice is, de soan fan 'e strange Teksaanske sheriff Buford T. Justice. Dyselde set daliks de efterfolging yn, beselskippe troch syn ûnnoazele soan, wêrby't it twatal de grinzen fan harren eigen rjochtsfoechgebiet folslein negearret. De efterfolging duorret oant yn Atlanta, wêrby't Bandit sheriff Justice hieltyd te fluch ôf is, en de plysje-auto fan Justice by it iene nei it oare komyske barren hieltyd fierder útinoar falt, sadat er úteinlik yn in ridend wrak yn Atlanta arrivearret. Troch de efterfolging fan sheriff Justice lûkt Bandit ûnderweis ek oanhâldend de oandacht fan oare pleatslike en steatsplysjeminsken dêr't hy en Frog dan wer oan sjen moatte te ûntkommen, wylst yn harren sok Snowman ûnopmurken mei it bier trochride kin.
Underweis wurde Bandit, Frog en Snowman holpen troch in hiele staasje kleurrike personaazjes mei wa't se troch gebrûk fan it 27 MC-bakky kontakt lizze, lykas in begraffenisûndernimmer, syn lykweinsjauffeur en harren lykprekaasje, in âldere dame, in servearster yn in drive-inrestaurant en al har klanten, in konfoai fan frachtweinen, en sels in hoeremadam, dy't in bordeel runt yn in camper. Geandewei reitsje Bandit en Frog fereale opinoar, wat liedt ta it dielen fan in pear romantyske mominten dêr't se kostbere tiid mei ferspylje. Wat tichter as se by Atlanta komme, wat yntinser de efterfolging wurdt. Fuort nei't se de grins fan Alabama mei Georgia oergien binne, wurdt Snowman oanholden troch in Georgiaanske steatsplysjeman op in motor. Bandit komt syn maat te help en lokket de motorplysje efter him oan ear't dy it bier ûntdekke kin. Mar de motorplysje freget om help, sadat der mear plysje-auto's efter Bandit en Frog oankomme, wylst der gruttere weiblokkades opboud wurde en der sels in helikopter ynset wurdt.
Untmoedige troch de oanboazjende wjerstân is Bandit mei noch fjouwer myl te gean eins safier dat er it wol oerjaan wol, mar dêr wol Snowman neat fan witte. Hy hellet de Trans Am yn en riidt mei syn frachtwein de blokkade by de yngong fan 'e Lakewood Fairgrounds yn Atlanta oan gruzeleminten. Mei noch mar tsien minuten (fan 'e 28 oeren) te gean, arrivearje se by de Lakewood Speedway, dêr't de Burdettes oanwêzich binne by in autorace. Little Enos biedt dan oan om it bedrach, dat hy en syn heit Bandit ferskuldige binne, te ferdûbeljen as Bandit-en-dy him út Boston wei binnen 18 oeren clam chowder (in gerjocht besteande út in tsjûk sop makke fan skelpdieren) bringe kinne; mar slagget dat net, dan krije se neat. Ynstee fan 'e $80.000 oan te nimmen, geane Bandit en Frog op dy weddenskip yn, en se ride fuort yn in Cadillac Eldorado fan Little Enos, wylst de plysje fan alle kanten nei de Lakewood Fairgrounds tastreamt en de Trans Am en Snowman syn frachtwein yn beslach nimt. Underweis út Atlanta komme se sheriff Justice tsjin, dy't oan 'e kant fan 'e dyk stiet om't syn auto it einlings en te'n lêsten bejûn hat. As in teken fan respekt lit Bandit him witte wêr't er hinne sil en nûget er de âld sheriff út foar in nije efterfolging.
Produksje
Smokey and the Bandit waard regissearre troch Hal Needham, in stuntman foar wa't dizze film syn debút as regisseur wie. De filmprodusinten wiene Mort Engelberg en Robert L. Levy foar de filmstudio Rastar. It senario wie skreaun troch James Lee Barrett, Charles Shyer en Alan Mandel, op basis fan in ferhaal dat optocht wie troch Needham en Levy. De filmmuzyk waard komponearre troch Bill Justis en Jerry Reed (dy't ek Snowman spile). De kamerarezjy waard dien troch Bobby Byrne.
Oarspronklik hie Needham Smokey and the Bandit bedoeld as B-film, mei in budget fan heechút $1 miljoen. Mar doe't akteur Burt Reynolds, oan wa't Needham as stuntman kunde hie, it skript ûnder eagen krige, besefte dy dat der mear yn it ferhaal siet, ek al wie it, sa skreau er letter yn syn autobiografy, it ûngelokkichst skreaune senario dat er ea lêzen hie. Yn it oarspronklike skript fan Needham hiet Carrie Kate en waarden Big Enos en Little Enos Kyle en Dickey neamd. Dat feroare allegear nei't Needham syn wurk werskreaun wie troch in trijetal profesjonele senarioskriuwers, hoewol't it meastepart fan 'e dialooch yn 'e film likegoed noch ymprovisearre waard.
'Buford T. Justice' wie de namme fan echte steatsplysjeman út Floarida, dêr't Reynolds syn heit, dy't kommissaris fan plysje yn Riviera Beach (Floarida) wie, kunde oan hie. It flokwurd en skelwurd sumbitch, dat it sheriff Justice yn 'e film te pas en te ûnpas útslacht, is in ferbastering fan it bekendere skuttingwurd son-of-a-bitch (letterlik: "soan-fan-in-teef"). Ek sumbitch kaam fan Reynolds, dy't letter úthold dat syn heit dat wurd ek oates en toates brûkte. Jackie Gleason, dy't sheriff Justice spile, krige de frije leie oangeande dialooch. Ek waarden ferskate fan syn ideeën yn 'e film ynkorporearre. Sa wie it syn suggestje dat Junior Justice de hiele film by syn heit bliuwe soe, en ek de sêne wêryn't Justice sûnder dat er it trochhat Bandit yn in truckersrestaurant moetet, kaam út syn koker.
Smokey and the Bandit waard foar it meastepart opnommen yn Georgia, yn 'e plakken McDonough, Jonesboro en Lithonia. De sênes yn Texarkana waarden filme yn Jonesboro en omkriten, en in soad fan 'e efterfolgingssênes waarden opnommen op Highway 54 tusken Jonesboro en Fayetteville, op Mundy's Mill Road en Main Street yn Jonesboro, op Georgia State Route 400, op 'e Interstate 85 ter hichte fan Pleasant Hill en yn McDonough. De sêne mei it Shell-benzinestasjon waard filme yn Ojai, yn Kalifornje, en ferskate oare sênes waarden opnommen yn Helen (Georgia). De sênes op 'e Lakewood Fairgrounds yn Atlanta waarden dêre op lokaasje filme.
De produksje fan Smokey and the Bandit koste úteinlik nei skatting $4,3 miljoen, wêrfan't $1 miljoen opgie oan it salaris fan akteur Burt Reynolds. Dyselde begûn ûnder opnamen in relaasje mei syn tsjinspylster Sally Field, dy't oant 1982 duorje soe. De film gie op 18 maaie 1977 yn 'e Radio City Music Hall yn New York yn premiêre.
Untfangst en resultaat
Smokey and the Bandit waard oer it algemien reedlik ûnthelle troch de resinsinten. Wol wie it efterôf sjoen in flater om 'e film yn it stedske fermidden fan New York yn premiêre gean te litten, want dêr die de film it min. Doe't er lykwols yn it Amerikaanske Suden yn 'e bioskopen kaam, ûntjoech Smokey and the Bandit him ta in grut súkses. Yn in wykein tiid waard dêr yn 386 filmsealen $2.689.851 fertsjinne, en tsjin 'e ein fan july bedroech de opbringst al $11,9 miljoen. Uteinlik brocht de film yn Noard-Amearika likernôch $127 miljoen op, en wrâldwiid mar leafst $300 miljoen. Dêrmei wie it de op ien nei meast opbringende film fan 1977.
De filmeditors fan Smokey and the Bandit, Walter Hannemann en Angelo Ross, waarden yn 1978 nominearre foar in Oscar foar bêste filmediting. Neffens Burt Reynolds hie hy op 'e set fan Smokey and the Bandit de measte wille fan alle films dy't er makke. De legindaryske regisseur Alfred Hitchcock sei yn in fraachpetear dat Smokey and the Bandit ien fan syn favorite films wie.
Ferfolgen en ynfloed
Smokey and the Bandit ynspirearre ferskate oare truckerfilms, wêrûnder yn it foarste plak twa ferfolgen: Smokey and the Bandit II, út 1980, op 'e nij mei Reynolds en Field, en Smokey and the Bandit Part 3, út 1983, dêr't Reynolds en Field en harren personaazjes net yn foarkomme en de haadrol spile wurdt troch Jerry Reed ("Snowman"). Dêropta makke regisseur Hal Needham yn 1994 fjouwer tillefyzjefilms mei as titels Bandit Goes Country, Bandit Bandit, Beauty and the Bandit en Bandit's Silver Angel. Dêryn waard de rol fan Bandit ferfolle troch Brian Bloom.
Smokey and the Bandit hie ek in grutte ynfloed op 'e lettere, tige populêre tillefyzjesearje The Dukes of Hazzard, dy't rûn fan 1979 oant 1985. Ek dêryn draaide it ferhaal grutdiels om efterfolgings fan snoade smokkelders troch in ûnnoazele sheriff. Ben Jones, John Schneider en Sonny Shroyer, dy't haadrollen yn The Dukes of Hazzard fertolken, hiene allegearre lytse roltsjes yn Smokey and the Bandit. Yn 2005 spile Burt Reynolds de rol fan 'e korrupte bestjoerder Boss Hogg (yn 'e searje spile troch Sorrell Booke) yn 'e ferfilming, The Dukes of Hazzard.
Random House
Random House is in Amerikaanske útjouwerij dy't oprjochte waard yn 1927 en fêstige is yn New York (om persiis te wêzen oan Broadway 1745 yn Manhattan). It is hjoed de dei de grutste útjouwerij fan algemiene literatuer yn 'e wrâld. Sûnt 1998 is Random House eigendom fan Bertelsmann AG, en it makket diel út fan Penguin Random House, in joint venture fan Bertelsmann en Pearson PLC. Njonken syn (wichtichste) útjouwerijtûke omfiemet Random House ek in entertainmentproduksjetûke op it mêd fan tillefyzje en film, dy't Random House Studio hjit. Fierders produsearret dy difyzje ek eftergrûnkontekst (de "ferhaallinen") foar fideospultsjes, sosjale ynternetmedia en mobile platfoarms.
Skiednis
Random House waard yn 1927 oprjochte troch de Amerikaanske útjouwers Bennet Cerf en Donald Klopfer, twa jier nei't dy de Modern Library-ymprint (foar werútjeften fan literêre klassiken) oernommen hiene fan Horace Liveright. Cerf sei dêroer: "We seine tsjininoar dat we as njonkenaktiviteit gewoan op willekeurige basis in pear boeken útjaan soene." En út dy útspraak soe de namme Random House (random is Ingelsk foar "willekeurich") berne wêze. Yn 1947 joech Random House foar it earst in wurdboek út, te witten it American College Dictionary, dat yn 1966 folge waard troch Random House syn earste ûnferkoarte wurdboek fan 'e Ingelske taal. Tsjintwurdich hearre it Random House Dictionary of the English Language en it Random House Webster's College Dictionary ta de heechst oanskreaune wurdboeken dy't yn 'e Feriene Steaten útjûn wurde.
De earste grutte oernames fan oare útjouwerijen troch Random House wiene dy fan Alfred A. Knopf, Inc. yn 1960 en fan Pantheon Books yn 1961. Letter folgen noch withoefolle oaren, wêrfan't de bekendsten Ballantine Books, Bantam Books, Dell Publishing, Doubleday Publishing en Transworld Publishers binne. Random House giet noch altyd troch mei it útbringen fan titels ûnder de nammen fan 'e oernommen útjouwerijen, dy't sadwaande no ymprints wurden binne. Sels waard Random yn 1998 oernommen troch it Dútske útjouwersconcern Bertelsmann AG, dat dêrnei yn 2013 in joint venture oangie mei it Britske Pearson PLC troch Random House en de Penguin Group tegearre ûnder te bringen by Penguin Random House.
Difyzjes en ymprints
In opsomming fan 'e difyzjes en ymprints fan Random House:
Random House Studio
(entertainmentproduksjetûke op it mêd fan tillefyzje en film; produsearret dy difyzje ek eftergrûnkontekst (de "ferhaallinen") foar fideospultsjes, sosjale ynternetmedia en mobile platfoarms)
Random House
(yn 'e Feriene Steaten)
Random House International
(om utens)
Hiroshi Soejima
(26 july 1959) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Yanmar Diesel en Sumitomo Metal.
West (Utert)
260px|thumb|Leidseweg oan de [[Leienske Ryn yn de wyk Lombok]] 260px|thumb|Kanaalstraat, in sintrale winkelstrjitte yn de wyk Lombok Utert-West is in wyk yn de Nederlânske stêd Utert, haadstêd fan de provinsje Utert. De wyk hat 29.421 (Boarne: gemeente Utert, 2019) en is neffens ynwenners de achtste wyk fan de stêd.
De wyk wurdt yn it westen begrinzge troch de A2 mei de wyk Leidsche Rijn, yn it noarden mei de gemeente Stichtske Fecht, yn it easten troch it Amsterdam-Rynkanaal mei de wyk Noardwest, yn it súdeasten troch de Stedsbûtengrêft mei de Binnenstêd en troch de Weg der Verenigde Naties mei wyk Súdwest.
Vanessa Pride
Libben en karriêre
Hja makke har debút yn in pornografyske film yn 1993. Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile hja neitiid yn in tolvetal films, û.m. foar sokke foaroansteande labels as 4-Play Video en Vivid Entertainment. Yn 1997 loek hja har werom út 'e Amerikaanske pornoyndustry.
Filmografy
(Boarne: Internet Adult Film Database)
West (Utert)
Likernôch 500 hektare yn it noarden fan de wyk bestiet út it bedriuweterrein Lege Weide, dat foar de gemeentlike weryndieling fan 1954 by de gemeente Zuilen hearde en doe nei de gmeente Utert oergie. De rest fan de wyk bestiet út foarkriichske, benammen arbeiderswenten, buerten.
De Leienske Ryn rint troch de wyk hinne.
Del Rey Books
Del Rey Books is in Amerikaanske útjouwerij dy't fêstige is yn New York. It bedriuw waard yn 1977 oprjochte as in ymprint fan Ballantine Books, troch boekeredakteur Lester del Rey en dy syn frou Judy-Lynn del Rey. Ballantine Books wie sels al sûnt 1973 in ymprint fan Random House, en Random House waard yn 1998 oernommen troch it Dútske útjouwersconcern Bertelsmann AG.
Del Rey Books leit him benammen ta op 'e útjefte fan science fiction en fantasy-literatuer. Foarhinne publisearre de útjouwerij ek mangastrips ûnder de no net mear besteande ymprint Del Rey Manga. Fierders bringt Del Rey Star Wars-romans út ûnder de ymprint LucasBooks.
Under de auteurs fan wa't wurk by Del Rey publisearre is, binne Isaac Asimov, Terry Brooks, Arthur C. Clarke, James Clemens, Philip K. Dick, Stephen R. Donaldson, David Eddings, Robert A. Heinlein, Robert E. Howard, H.P. Lovecraft, Anne McCaffrey, Elizabeth Moon, Larry Niven, Naomi Novik, J.R.R. Tolkien en Harry Turtledove.
Fermanje fan Grou
De Fermanje fan Grou is de tsjerke fan de minnistegemeente Mid-Fryslân.
Skiednis
De Grouster minnistegemeente is yn de twadde helte fan de 16e iuw ûntstien. Ynearsten kamen de dopersken thús of yn oare provisoaryske ûnderkommens by inoar. Yn 1659 waard op it plak fan de hjoeddeiske fermanje de earste skûltsjerke boud. In skuorring yn de gemeente liede lykwols ta opsplitsing. De mear behâldende leden, fakentiden besteande út boeren en gewoan folk, ferhûzen nei in skuorre yn de stege noardlik fan it hûs oan de Haadstrjitte 2. Dêrfoaroer holden de frijsinnigen (it mear begoedige folk lykas de Halbertsma's) de skûltsjerke. Mei't yn de rin fan de tiid de grutte ferskillen ferdwûnen en de hege heffings yn de Frânske tiid hast net mear op te bringen wiene, kamen de beide gemeenten wer by inoar. Op it plak fan de skûltsjerke waard in nije sealtsjerke boud. Tidens de tsjinsten bleaune de twa gemeenten noch wol in skoft apart sitten: yn de noardlike kant fan it paad siet it begoede folk, wylst de boeren en it gewoane folk yn it súdlike diel sieten.
Oargel
Yn 1872 kaam der in ein oan de foarsjonger, doe't in nij oargel troch de bruorren Adema boud waard. It ynstrumint besiet alve registers, ferdield oer ien manuaal en oanhongen pedaal.
It Ljouwerter oargelbedriuw Bakker & Timmenga restaurearre it ynstrumint yn 1920 en wreide it út mei in twadde manuaal oant tolve registers. Foar it lêst waard it oargel restaurearre yn 1991 troch Hendriksen & Reitsma út Nunspeet.
Joint venture
In joint venture (útspr.: [ʤoint 'vɛnʧəɹ], likernôch "dzjoint wentsjer") is in foarm fan gearwurking wêrby't de belutsen organisaasjes (yn 'e regel bedriuwen) in diel fan harren fermogen ynbringe yn in nij bedriuw, dat in projekt ta ûntwikkeling bringt dat foar mienskiplike rekkening en risiko komt. Foar leken is in joint venture net te ûnderskieden fan in fúzje, mar it ferskil is ienfâldich: alle partners yn it nije gearwurkingsferbân bliuwe ek los dêrfan selsstannich fuortbestean, wylst by in fúzje de ôfsûnderlike fúzjepartners krekt ophâlde te bestean.
Joint ventures wurde gauris optúge foar in spesifyk projekt. It binne dan ek net needsaaklikerwize langduorjende ferbinings, en se hawwe faak mear wei fan in strategyske alliânsje. Dat makket lykwols al dat joint ventures gefoelich binne foar ûnderlinge konflikten tusken de gearwurkjende organisaasjes. In tige bekend foarbyld fan in joint venture is Air France-KLM, dy't gearstald is út 'e loftfeartmaatskippijen Air France en de KLM.
Transworld Publishers
Transworld Publishers, Inc. is in Britske útjouwerij, dy't yn 1950 oprjochte waard en fêstige is yn 'e Londenske wyk Ealing. It bedriuw jout fiksje en non-fiksje yn sawol hardcover- as paperback-edysjes út fan ferskate goedferkeapjende auteurs, en brûkt dêrfoar in stik as tsien ymprints mei as bekendste Corgi Books.
Transworld Publishers waard al frij ier oernommen troch de Amerikaanske útjouwerij Bantam Books, en jierrenlang foarme Transworld de Britske difyzje fan Bantam. Yn 1998 kaam it mei Bantam yn 'e hannen fan it Dútske útjouwersconcern Bertelsmann AG, dat Transworld dêrnei ûnderbrocht by syn oare útjouwersaktiviteiten yn 'e difyzje Random House.
Ons Genoegen (Middelburch)
Ons Genoegen oan de J.H. Huyssenstrjitte is ien fan de wynmûnen fan de stêd Middelburch yn de provinsje Seelân.
De nôtmûne waard yn 1847 boud en bleau oan 1964 yn bedriuw. Yn dat jier feroarsake in fûle brân in ein de ferneatiging fan it mealwurk. Yn 1956 naam de gemeente Middelburch it eigendom oer. De mûne is yn 1971 wer yn oarder makke, mar it binnenwurk waard net rekonstruearre. De mûne wurdt nei dy tiid goed ûnderholden en frijwilligers litte de mûne regelmjittich draaie.
De yn 1999 fernijde roeden fan de mûne binne goed 25 meter lang en hawwe âldhollânsk hekwurk. Yn 2001 krige de mûne in nije stelling.
Uglitsj
Uglitsj (Russysk: Углич) is in histoaryske stêd oan de Wolga yn de Russyske oblast Jaroslavl.
Etimology
It plak foarmet ûnderdiel fan de Gouden Ring om Moskou. De namme soe fan it Russyske wurd "ûgol" stamme, dat hoeke betsjut, in ferwizing nei de knik dy't de Wolga by it stedsje makket.
Skiednis
Yn de tiid fan de Mongoalske ynfallen waard Uglitsj yn de 13e iuw ferskate kearen plondere en yn brân stutsen. Nei 1450 waard Uglitsh in wichtich sintrum foar de hannel, dêr't ek eigen jild slein waard. Yn deselde snoarje waard de stêd fersterke mei in kremlyn. Nei de dea fan Ivan de Ferskriklike waard syn soan Dmitri ferballe nei Uglitsh. Op nea opheldere wize kaam Dmitri dêr yn 1591 om it libben. Mooglik liet de regint Boris Godûnov Dmitri deadzje, om sa it skaai fan de Roerikiden útstjerre te litten sadat er sels tsaar wurde koe. Op it plak dêr't de prins ferstoar liet de stêd yn it jier 1692 de Bloedtsjerke bouwe. It paleis dêr't de prins wenne waard in museum en yn it hjoeddeiske wapen fan de stêd is de tsarevitsj te sjen mei it mes ýn de hân dêr't er mei fermoarde is. De dea fan de prins feroarsake in dynastike en politike krisis yn it lân. In soad minsken woene mar al te graach leauwe dat Dmitri noch libbe en stipen ferskate falske Dmitri's dy't besochten de troan op te easkjen.
Uglitsj waard yn 1611 op 'e nij yn 'e jiske lein, no troch Poalsk-Litouske troepen. Nei de befrijing slagge it Uglitsj as hannelsstêd om yn de twadde helte fan de 17e iuw wer in tiid fan opgong te meitsjen. Yn dy tiid waarden meardere stiennen tsjerken boud.
Oant yn de earste helte fan de 20e iuw hie Uglitsj hast gjin yndustry en ek gjin oansluting op it spoar. Yn de jierren 1930 waard by Uglitsj in wetterkrêftsintrale boud, wêrfoar't meardere âlde tsjerken en in kleaster opoffere waarden.
Nei de Twadde Wrâldkriich krige Uglitsj in pear grutte fabriken, wêrûnder in masjineboufabryk, in houtferwurkingsfabryk en in meubelfabryk.
Monuminten
De stêd is ryk oan moaie foarbylden fan âlde russyske arsjitektuer. Benammen it besjen wurdich binne it kremlyn mei de Transfiguraasjekatedraal, de Bloedtsjerke, it paleis fan de prins en it eardere dûma-gebou. Ek it Aleksejevski-kleaster en it Ferrizeniskleaster binne it besjen tige wurdich.
De Himelfearttsjerke (1628) fan it Aleksejevskikleaster wurdt beskôge as in sieraad fan midsiuwske russyske arsjitektuer. Tichteby stiet de mear tradisjonele Jehannes de Dopertsjerke út 1681.
Mear âlde tsjerke-arsjitektuer is yn de omkriten te finen fan Uglitsj, lykas it goed tsien kilometer fierderop lizzende 17e-iuwske Nikolo-Uleiminski-kleaster.
Frammuseum
thumb|right|It Frammuseum yn Oslo It Frammuseum (Noarsk: Frammuseet) is in museum yn de Noarske haadstêd Oslo dat wijd is oan de Noarske poalekspedysjes. It museum waard iepene yn maaie 1936 en waard ferneamd nei it skip de Fram, dat yn 1893 yn de feart naam waard, en no ien fan de topstikken fan it museum is.
Ferskate poalekspedysjes krije omtinken yn it museum. Der is in permaninte tentoanstelling oer de ekspedysje fan de lettere Nobelpriiswinner Fridtjof Nansen, dy't mei de Fram nei de Noardpoal fear om dêrnei op skys de Noardpoal besocht oer te stekken. Teffens wurde de Noard- en Súdpoal ekspedysjes fan Roald Amundsen en Otto Sverdrup beljochte. Njonken dingen en dokuminten hat it museum ek in grutte kolleksje opsette bisten út de poalgebieten, lykas iisbearen en pinguïns. It museum hat ek in hieltyd wikseljend programma fan tydlike útstallings.
Harold P. Brown
Harold Pitney Brown (Janesville, Wiskonsin, 16 septimber 1857 – Volusia, Floarida, 1944) wie de Amerikaanske útfiner fan de elektryske stoel.
Neidat er in haadartikel yn de New York Post skreaun hie oer in jongkeardel dy't dearekke doe't er in net isolearre telegraaftried mei wikselstroom oanrekke hie, waard er troch Thomas Edison ynhierd om te helpen by it ûntjaan fan de elektryske stoel.
Yn 1886 hie de steat New York in komitee oprjochte dy't bepale moast oft elektrisiteit in humaner foarm fan eksekúsje wie as ophinging. Omdat Edison op dat stuit yn in ferheftige konkurrinsjestriid mei George Westinghouse siet woe noch Edison, noch Westinghouse dat harren elektrysk systeem keazen wurde soe. Sy wiene benaud dat konsuminten itselde soarte elektisiteit yn 'e hûs hawwe woene dy't al brûkt waard foar it deadwaan fan misdiedigers.
Edison seach fuortendaliks dat er Brown goed brûke koe om wikselstroom yn diskeredyt te bringen troch te bewizen dat it wikselstroomprinsipe fan syn konkurrint folle gefaarliker wie as syn eigen lykstroomprinsipe. Dat hy ûntfong Brown mei in protte entûsjasme en wiisde him ta oan syn haadyngenieur Arthur Edwin Kennelly.
Om te bewizen dat eksekúsje mei wikselstroom de bêste metoade wie, deade Brown in hiele soad bisten, wêrûnder wylde hûnen, katten, hynders en sels in sirkusoaljefant (Topsy). De measte eksperiminten waarden útfierd yn Edisons laboratoarium yn West Orange, mar tegearre mei Edison die er it ek yn it iepenbier mei it each op de parse om te soargjen dat wikselstroom assosjearre waard mei elektrokúsje.
Meidat Edison perfoast woe dat de earste eksekúsje mei wikselstroom dien wurde soe, liet er Harold Brown yn it geheim wikselstroomgenerators fan Westinghouse yn de finzenis ynstallearje. Westinghouse hat noch besocht om fia de rjochter in ein te meitsjen oan dy foarm fan eksekúsje, door erop te wijzen dat elektrokúsje net altyd in flugge dea sonder pine fan gefolgen hat, mar syn berop waard ôfwiisd. Op 6 augustus 1890 waard William Kemmler mei de elektryske stoel (pynlik) deadien, meidat it earste besykjen mislearre en Kemmler pas - 17 sekonden letter - by de twadde stroomstjit stoar.
Alfred A. Knopf, Inc.
Alfred A. Knopf, Inc. is in Amerikaanske útjouwerij dy't yn 1915 oprjochte waard en fêstige is yn New York. De namme wurdt op syn Amerikaansk-Ingelsk útsprutsen mei in stomme p en twa wurdlidden, as [kə'nɒf], "kunnof" (mei de klam op it lêste wurdlid). It bedriuw waard yn 1960 oernommen troch Random House en is no in ymprint dy't ûnderbrocht is by de Knopf-Doubleday Publishing Group. Knopf bringt sels ek boeken út ûnder de ymprints Everyman's Library, Pantheon Books, Schocken Books en Vintage Books.
Skiednis
Knopf waard yn 1915 oprjochte troch de útjouwer Alfred A. Knopf sr., wêrby't er sels direkteur waard en syn frou Blanche Knopf adjunkt-direkteur. Sy wie it ek dy't it logo fan it bedriuw ûntwurp, dat in barzoi of Russyske wynhûn foarstelt (Ingelsk: borzoi). Yn syn begjinjierren stie de útjouwerij derom bekend dat der behalven wurk fan Amerikaanske skriuwers ek in protte boeken fan Jeropeeske, Aziatyske en Latynsk-Amerikaanske auteurs útkamen. Fan 1923 ôf sette Knopf dêrnjonken útein mei it útjaan fan tydskriften, wêrûnder it fearnsjierblêd The Borzoi Quarterly, in útjefte oer de útjouwerij sels mei as doel om reklame te meitsjen foar de publisearre boeken. Fierders joech Knopf ek skoalboeken út oant de skoal- en kolleezjedifyzje fan Random House yn 1988 oerdien waard oan McGraw-Hill.
Nije Tsjerke (Middelburch)
De Nije Tsjerke (Nieuwe Kerk), ek Sint-Nicolaastsjerke, is ien fan de twa tsjerken fan de eardere abdij fan Middelburch yn it sintrum fan de Siuwske haadstêd MIddelburch. Njonken de tsjerke stiet de Lange Jan, de 92 meter hege abdijtoer, en de Koertsjerke. Yn de roomske tiid wie de Nije Tsjerke it diel fan de parochianen; it koer (de tsjintwurdige Koertsjerke) wie reservearre foar de muontsen.
Skiednis
Yn de midsiuwen hie Middelburch trije tsjerken: de Westmonster- of Sint-Martenstsjerke, de Noardmonster- of Sint-Piterstsjerke en de Eastmunster- of Sint-Nikolaastsjerke (de tsjintwurdige Nije Tsjerke).
De tsjerke krige de hjoeddeiske foarm fan in twaskippige hallentsjerke mei hege spitbôgige finsters en steunbearen yn 1568, nei't de oarspronklik 14e-iuwske tsjerke earst troch de byldestoarm en dêrnei troch in earnstige brân troffen waard. De westlike gevel hat twa puntgevels mei dêrtusken in achtkante treptoer. Nei't Middelburch yn 'e hannen fan Willem fan Oranje foel, waard de tsjerke yn 1574 oerdroegen oan de kalvinisten. Yn 1585 waard foar it earst de namme "Nije Tsjerke" brûkt.
By in restauraasje yn 1846 brocht de arsjitekt G.H. Grauss feroarings oan de tsjerke oan. De gevel krige in neogoatysk uterlik mei pinakels en in foarbou en ek fûnen der grutte wizigings oan it ynterieur plak. De neogoatyske foarbou waard om 1905 hinne wer ferwidere.
Op 17 maaie 1940 waard de tsjerke troch Frânske bombardeminten hast hielendal ferneatige. De tige slagge restauraasje neitiid duorre hast 25 jier. By in grutte renovaasje en werynrjochting yn 1998 waarden de banken en de preekstoel ferfongen troch blauwe stuollen en in nij litugysk sintrum. Yn 2007 krige de tsjerke nije glês-yn-lead ramen.
Oargel
It tsjintwurdige oargel fan de Nije Tsjerke is ôfkomstich út de Alde Lutherske Tsjerke fan Amsterdam. It oargel waard yn de jierren 1691-1693 boud troch Johannes Duyschot. De oargelmakker makke dêrby gebrûk fan it piipwurk fan in âlder oargel út 1658 dat makke wie troch Jan Norel. De oargeltribune en de oargelkas waarden makke troch Jan Albertsz. It byldhouwurk is foar it measte ôfkomstich fan de byldhouwer Jasper Waagemen, wylst Philip Tideman de oargellûken beskildere. Yn 1722 waard de disposysje fan it ynstrumint útwreide troch Christian Müller (oargelbouwer) (de bouwer fan it oargel fan de Grutte Tsjerke yn Ljouwert en ek Johannes Strümphler brocht wizigings oan. De Lutherske Tsjerke woe op 't lêst fan it oargel ôf en it ferfange troch in ynstrumint dat mear foldie oan de nijmoardige winsken. Yn 1884 boude de firma Witte in nij oargel op de oargeltribune yn de tsjerke en nei't it net slagge om it âlde oargel te ferkeapjen, krige it Ryksmuseum dat oargel yn brûklien. It Ryksmuseum lei it yn de opslach en seach spitigernôch allinne de wearde fan de oargelkas; sadwaande gyng it binnenwurk ferlern.
Troch de kriichskea siet de Nije Tsjerke yn Middelburch sûnder oargel en yn 1954 joech de Lutherske gemeente fan Amsterdam de âlde oargelkas oan de herfoarme gemeente. By de opbou fan in nij ynstrumint yn de âlde kas troch de firma Van Leeuwen waarden de âlde frontpipen en de orizjinele farvelaach fan de kas ferfongen.
By de werynrjochting fan it herfoarme tsjerkegebou waarden de oargellûken restaurearre en de kas poetst. It linker lûk is beskildere mei in foarstelling fan Jefta dy't werom komt nei it ferslaan fan de Ammoniten (binnenkant) en mei ingeltjes dy't de Wet fêsthâlde. It rjochter lûk toant yn iepensteande posysje David dy't foar kening Saul op de harpe spilet en yn sletten posysje ingeltsjes om it Laam en it krús. Yn 2004 krige it oargel in ûnderhâldsbeurt en in pear oanpassings fan de firma Flentrop út Saandam.
Njonken it Van Leeuwen-oargel yn de histoaryske kas, besit de tsjerke sûnt 2019 in koeroargel fan S.F. Blank út Herwijnen. It koeroargel ferhûze fan de yn 2019 troch de PKN ôfstjitten eardere grifformearde Hofpleintsjerke, dêr't it yn de jierren 1980 yn gebrûk nommen waard. Nei't Van Rossum it koeroargel yn 1993 mei in feroaring oanbrocht en it úwreide mei in Quint 3' besit it 15 stimmen, ferdield oer haadwurk, boarstwurk, pedaal.
Wandelkerk
De Nije Tsjerke wurdt fan de Koertsjerke skieden troch de toer en de saneamde "Wandelkerk", it middenkoer dêr't it 17e-iuwske grêfmonumint foar de admiraals Johan en Cornelis Evertsen stiet. De bruorren sneuvelen yn 1666.
Domtsjerke fan Orvieto
De Domtsjerke fan Orvieto (Italjaansk: Duomo di Orvieto) of de Katedraal fan de Marije-Himelfeart (Cattedrale di Santa Maria Assunta) is ien fan de grutste goatyske tsjerken fan Itaalje. De bou fan de katedraal duorre likernôch 300 jier en sette útein yn ± 1290 nei oanlieding fan it mirakel fan Bolsena. De katedraal waard yn 1889 mei de titel basilica minor fereare.
Skiednis en arsjitektuer
Paus Urbanus IV joech yn 1290 opdracht ta de bou nei't earder in bloedwûnder yn Bolsena foar grutte opskuor soarge hie. Dêr hie yn 1262 yn 'e misse by de konsekraasje bloed út de brutsen hosty oer de hannen fan de preester dript op it alter. En om dat te betinken begûn Arnolfo di Cambio (1240–1302) mooglik al yn 1288 mei de bou fan it monumint. Wat letter soe deselde arsjitekt ek de dom en it Palazzo Vecchio fan Florâns bouwe.
De goatyske gevel fan de katedraal is ien fan de hichtepunten fan boukeunst fan de lette midsiuwen. De gevel wurdt taskreaun oan Lorenzo Maitani (1275-1330), dy't him sûnder mis beynfloedzje litten hat troch de bouskema's fan de gevels yn de Toskaanske gotyk fan de katedraal fan Siena (Giovanni Pisano (1287–1297)} en it ûntwurp foar de domstjerke fan Florâns. De gevel is dekorearre mei mozaïeken út benammen it libben fan de jongfaam Marije en reliëfs mei bibelske foarstelings.
It sintrale roasfinster fan de arsjitekt Andrea di Cione di Arcangelo (± 1308-1368) wurdt omfieme mei bylden fan de tolve apostels en dêrûnder oan wjerskanten fan it roasfinster yn pearkes âldtestamintyske profeten. Yn it midden fan it maaswurk fan it roasfinster is it antlit fan Kristus oanbrocht.
De sydmuorren fan de katedraal binne folle ienfâldiger útfierd en boud fan wikseljende lagen fan lokale wite travertyn en blau-grize basaltstien.
Ynterieur
Ek de muorren fan it ynterieur hawwe wikseljende lagen fan travertyn en basalt, mar dan oant in hichte fan likernôch 1.5 meter. De "lagen" dêrboppe binne tsjin it ein fan de 19e iuw skildere yn swarte en wite strepen.
Tsjerke
By de yngong stiet it grutte moarmeren doopfont mei dragende liuwen en friezen mei ryk fersierde reliëfs. Luca di Giovanni setten yn 1390 útein mei it meitsjen fan it doopfont en it waard letter grutter makke troch Pietro di Giovanni út Freiburg, dy't it reade moarmeren bekken tafoege, en Sano di Matteo, dy't de achthoekige pyramide yn 1407 tafoege. It goatyske fresko fan in troanende Madonna mei Bern dat delsjocht op it doopfont stamt út 1425 fan Gentile da Fabriano. It is it iennige fresko dat bewarre bleau doe't yn de 16e iuw yn de sydkepen nije alters boud waarden. By it ferwiderjen fan dy alters yn de 19e iuw waarden allinne fragminten fan de 14e- en 15e-iuwske fresko's werom fûn.
Cappella del Corporale
De Kapel fan de Korporale (Capella del Corporale) waard boud foar in wichtich relyk fan it bloedwûnder, dat oanlieding joech ta de bou fan de dom. It bloed dat út de hosty dripte beflekte ek de korporale en foar dat beblette doekje waard tusken 1350 en 1356 de kapel boud. Op Sakramintsdei wurdt it relikwarium yn in prosesje út de kapel droegen troch de strjitten van Orvieto. Fresko's oer de eugaristy en bloedwûnders fersiere de kapel, dy't tusken 1357 en 1363 troch lokale keunsters oanbrocht waarden. Yn in nis fan de rjochter muorre stiet it ferneamde byzantynske paneel Madonna dei Raccomandati (± 1320) fan Lippo Memmi.
Tsjintwurdich is it net mear sa bekend by de minsken dy't in besite bringe oan de domtsjerke, mar yn de kapel leit ek it grêf fan boargemaster Pietro Parenzo. Noch foar de tiid fan it bloedwûnder yn Bolsena kamen tûzenen pylgers nei Orvieto om by it grêf fan Pietro Parenzo te bidden. De boargemaster hie fan paus Innocentius III opdracht kirge om de oarde yn de stêd te herstellen en hy wie dêr sa súksesfol yn, dat ketters him yn 1199 fermoarden. Nei't guon seine dat se by it grêf fan de fermoarde boargemaster foarspraak frege èn krige hiene, brocht dat hiele folksmassa's op de fuotten foar in pylgertocht nei Orvieto. Tal fan wûnders waarden fêstlein en Parenzo waard troch it folk as hillige fereare. De Roomsk-Katolike Tsjerke ferklearre de boargemaster lykwols al dy tiid net hillich, oant op fersyk fan de biskop fan Orvieto syn ferearing erkend waard troch Leo XIII op 16 maart 1879.
Nei de bou fan de nije katedraal waard it omskot fan de boargemaster dêrhinne oerbrocht. De reliken fan de boargemaster wurde yn de relykhâlder efter in ovaal finster yn it alter bewarre.
Cappella di Madonna di San Brizio
De Kapel fan de Madonna fan San Brizio waard tusken 1408 en 1444 boud en is hast identyk oan de Kapel fan de Korporale. De kapel slút foar in diel de rjochter earm fan it transept ôf en waard ynearsten de Cappella Nuovo (Nije Kapel) neamd. Fra Angelico en Benozzo Gozzoli begûnen mei it beskilderjen fan de kapel yn 1447. Ze skilderden twa dielen: Majestas Domini en Ingels en Profeten. Hja kamen net fierder om't paus Nikolaas V de twa skilders nei it Fatikaan rôp om dêr de Niccoline-kapel te beskilderjen. In heale iuw letter pakte Luca Signorelli it wurk wer op, dy't mei syn skoalle fan 1500 oant 1503 wurke oan in rige fresko's fan de Apokalyps en it Jongste Gerjocht.
Yn in nis yn in leger diel fan de muorre is in fresko fan in piëta oanbrocht. Njonken de deade Kristus, Marije Magdalena en de Jongfaam Marije stean ek twa hilligen fan Orvieto: Pietro Parenzo en Faustino. Neffens de histoarikus Giorgio Vasari (1511–1574) stie foar de deade Kristus Signorelli's soan Antonio model, dy't yn de tiid dat de fresko's skildere waarden ferstoar oan de pest.
Oargel
It earste oargel fan de domtsjerke waard yn 1588 foltôge. It hjoeddeiske ynstrumint datearret fan 1974 en waard troch Libero Rino Pinchi boud. It hat 72 registers op trije manualen en pedaal.
Palazzo dei Papi
Yn it museum binne njonken orizjineel byldhouwurk ek skilderijen, relikwaria en de oarspronklike tekenings fan de dom te sjen.
Penguin Random House
Penguin Random House is in Amerikaansk-Britsk bedriuw dat yn 2013 ûntstie troch in fúzje fan 'e útjouwerijen Random House en de Penguin Group. Mei't dy allebeide al ta de grutste útjouwerijen fan 'e wrâld hearden, is dêrmei in reus binnen de útjouwersbrâns ûntstien. It bedriuw is in joint venture fan it Dútske útjouwersconcern Bertelsmann AG, de eigner fan Random House, en syn Britske wjergader Pearson PLC, de eigner fan 'e Penguin Group. It is foar 53% eigendom fan Bertelsmann en foar 47% fan Pearson. De fúzje fan Random House en de Penguin Group is troch ynwijden wol útlein as it andert fan 'e útjouwersbrâns op it almar dúdliker oerwicht fan Amazon.com yn 'e boekeferkeap.
Aktiviteiten
Penguin Random House leit him ta op it útjaan fan sawol literatuer foar folwoeksenen as bernelektuer, en publisearret sawol fiksje as non-fiksje. It bedriuw is yn prinsipe yn 'e hiele wrâld aktyf, mar benammen yn 'e Feriene Steaten, Grut-Brittanje, Kanada, Ierlân, Austraalje, Nij-Seelân, Súd-Afrika, Yndia, Dútslân, Spanje, Meksiko, Argentynje, Oerûguay, Kolombia en Sily. Der wurkje wrâldwiid mear as 10.000 minsken by Penguin Random House, en it bedriuw omfiemet krapoan 250 ymprints en dochterútjouwerijen, dy't jiers mei-inoar mear as 15.000 nije titels publisearje.
Hiroyuki Sakashita
(6 maaie 1959) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Fujita Industries en Yomiuri.
Dolf Verroen
Dolf Verroen (folút: Rudolf Johan Verroen; Delft, 20 novimber 1928) is in Nederlânsk skriuwer, benammen fan berneboeken. Hy hat dêrnjonken ek literêre romans en koarte ferhalen, gedichten en non-fiksje skreaun. Fierders wurke er as oersetter en literatuerkritikus.
Jonkheid, oplieding en wurk
Verroen waard yn 1928 berne yn Delft, dêr't er nei de skoalle gie. Letter wenne er yn De Haach, dêr't Frânsk studearre en neitiid wurke by ferskate boekhannels en op guon kantoaren. Teffens wied er in skoft lang nachtredakteur by de krante Het Vrije Volk.
Skriuwkarriêre
Syn earste boek skreau Verroen doe't er noch mar fjirtjin jier wie. Dat soe sechstjin jier letter, yn 1958, útjûn wurde as Het Boek van Jan-Kees. It earste boek fan sines dat publisearre waard, wie yn 1955 de dichtbondel In Los Verband, dy't foarsjoen wie fan yllustraasjes troch Miep de Leeuwe en Willy Rieser. Yn 1956 waard Verroen syn novelle Van Eeuwigheid tot Amen yn 'e mande mei Het Zwarte Licht fan Harry Mulisch nominearre foar de Stedspriis fan Amsterdam. Dêrnei folgen inkele romans en de ferhalebondel Onderdak (1961).
Verroen syn Sjoe en Piet, út 1960, wie it earste Nederlânske berneboek dat oer in gastarbeidershúshâlding gie. Yn 'e 1960-er jierren wie Verroen benammen aktyf as oersetter. Sa fertaalde er Millicent the Monster (ûnder de titel Mirjam het Monster), in berneboek fan Mary H. Lystad, út it Ingelsk. Om't er it net iens wie mei de strekking fan dat boek, skreau er yn 1973 Gelukkig Word Je Elke Dag een Beetje Groter. Dat wie it begjin fan in rige emansipearre berneboeken foar famkes en jonges, wêryn't ek folwoeksenen net sparre waarden.
Benammen yn 'e 1970-er en de 1980-er jierren hie Verroen in protte súkses mei syn berneboeken. Hy wûn yn dy tiid trije kear in Sulveren Griffel, foar De Kat in de Gordijnen (1979), Hoe Weet Jij Dat Nou? (1981) en Een Leeuw met Lange Tanden (1987). Foar Allemaal de Boom in wûn er yn 1978 boppedat in Italjaanske Premio Europeo. De boeken fan Verroen waarden bûten Nederlân oerset yn it Baskysk, Deensk, Dútsk, Frânsk, Italjaansk, Japansk, Katalaansk, Koreaansk, Noarsk en Turksk. Binnen Nederlân ferskynden guon fan syn wurken yn it Frysk, it Stellingwerfsk en it Papiamintysk.
Verroen waard foar syn fertsjinsten as berneboekeskriuwer yn 1999 beneamd ta Ridder yn de Oarder fan de Nederlânske Liuw.
Yn 2006 hie Verroen, benammen om utens, grut súkses mei syn anty-rasistyske berneboek Slaaf Kindje Slaaf (ek bekend as Hoe Mooi Wit Ik Ben), dat foar 1863 spilet, doe't yn Suriname de slavernij noch bestie. It boek gie oer it famke Maria, dat foar har tolfde jierdei in slaafke kriget dat Koko hjit. Verroen wûn mei it wurk datselde jiers noch foar de oersetting Wie schön weiß ich bin de Deutscher Jugendliteraturpreis en de Gustav-Heinemann Friedenspreis. Yn 2011 wûn er foar de Italjaanske oersetting Il Regalo Nero ("It Swarte Geskink") de Premio Legambienta en de Premio della Citt'a di Bella.
Verroen skreau yn 2016 it berneboekewikegeskink Oorlog en Vriendschap, dat foarsjoen waard fan yllustraasjes fan 'e hân fan Charlotte Dematons. Yn 2019 wûn er syn fjirde Sulveren Griffel foar Droomopa.