cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kolonialisme
Skiednis
Oan 'e ein fan 'e Twadde Wrâldoarloch ferlear ek Japan syn koloniale ryk, wêrfan't de dielen doe, krekt as de eardere Dútske koloanjes, trustgebieten fan 'e nije Feriene Naasjes waarden. Tsjin dy tiid kaam lykwols it proses fan dekolonisaasje sterk op gong, mei't de oerwinnings fan 'e Japanners op 'e Westerske grutmachten oan 'e befolking fan 'e koloanjes sjen litten hiene dat de Westerlingen net ûnoerwinlik wiene. Boppedat wiene de Westerske lannen troch de ferliezen yn 'e oarloch earnstich ferswakke rekke en wie de status-quo trochbrutsen. Sa koe it dat koart nei de oarloch yn Súd-Aazje (Yndia, Pakistan), Súdeast-Aazje (Yndoneezje, Birma) en it Midden-Easten (Syrje, Libanon, Israel) koloanjes harsels ûnôfhinklik makken fan it memmelân.
Geandewei de 1950-er jierren gie dat proses almar flugger, en yn 'e 1960-er jierren waard frijwol hiel Afrika dekolonisearre, yn 'e 1970-er jierren folge troch grutte dielen fan it Karibysk Gebiet en Oseaanje. Dat proses gie net sûnder slach of stiet; sa waardenyn Yndoneezje (Polysjonele Aksjes), Fjetnam (Earste Yndo-Sineeske Oarloch), Algerije (Algerynske Oarloch) en Kenia (Mau-Mau-rebûlje) bloedige konflikten útfochten tusken de lânseigen befolking en de koloniale macht. Yn 1962 setten de Feriene Naasjes lykwols it Spesjaal Komitee foar Dekolonisaasje op om it proses oan te fiterjen. De lêste grutte dekolonisaasjeweach kaam yn 1991, doe't mei it útinoarfallen fan 'e Sovjet-Uny einlings in begjin makke waard mei de dekolonisaasje fan it Russyske koloniale ryk yn Sintraal-Aazje, de Kaukasus en East-Jeropa.
Seeslach
In seeslach is in militêr treffen tusken skippen of oare fartugen op in oerflaktewetter. Yn 'e regel spilet soks him op see ôf (dêrfandinne de namme), mar it kin ek plakfine op in mar of in rivier, al is de oantsjutting yn dy gefallen wat misliedend. Seeslaggen komme al sûnt minskewitten foar, en binne nei alle gedachten like âld as de skipfeart sels. De earste skriftlik dokumintearre seeslach datearret fan 1210 f.Kr., doe't op 'e Middellânske See by Syprus de Hettiten de Syprioaten fersloegen.
Fan âlds binne der twa manearen om yn in seeslach de fijân te ferslaan:
Anne Bishop
Anne Bishop (1950) is in Amerikaansk skriuwster fan romans en koarte ferhalen fan it fantasysjenre. Hja is fral bekend wurden mei har Black Jewels-rige, mar hat ek de Tir Alainn-trilogy, de Landscapes of Ephemera-searje en de The Others-rige skreaun.
Libben en karriêre
Bishop waard yn 1950 berne, en wennet yn it noarden fan 'e steat New York. Hja sette yn 'e njoggentiger jierren mei har karriêre as fantasyskriuwster útein, doe't se koarte ferhalen begûn te skriuwen. It earste dêrfan waard yn 1995 publisearre yn 'e blomlêzing Ruby Slippers, Golden Tears. Har earste roman, Daughter of the Blood, kaam yn maart 1998 út.
Dat wie mei-iens ek it earste diel fan Bishop har bekroande Black Jewels-rige, oer in wrâld wêryn't machtige kriichshearen ta slaaf makke binne troch heksen, en dêr't in famke har nei in jonkheid fol geastlike mishanneling en seksueel misbrûk ûnder de fâdij fan 'e hege hear fan 'e hel ûntpopt ta de machtichste heks fan allegear. Daughter of the Blood wie it earste diel fan in trilogy, dy't fierder gie mei Heir to the Shadows (1999) en einige mei Queen of the Darkness (2000). Foar dizze trije boeken wûn Bishop yn 2000 de IAFA William L. Crawford Fantasy Award foar it bêste romandebút yn it fantasysjenre fan dat jier. Yn 2003 kaam der fan dizze trilogy in omnibusedysje op 'e merk.
Yn 2000 ferskynde ek Bishop har fjirde roman, The Invisible Ring, dat in prequel fan 'e Black Jewels-trilogy is, mei oare personaazjes yn 'e haadrol, al dûke guon figueren út 'e Black Jewels-trilogy noch eefkes op foar in kameoroltsje. Neitiid skreau Bishop oer de haadpersoanen fan 'e Black Jewels-trilogy noch twa ferhalebondels mei elk fjouwer koarte ferhalen (of koarte novellen), Dreams Made Flesh (2005) en Twilight's Dawn (2011), en dêropta de roman Tangled Webs (2008). Ferskate fan 'e koarte ferhalen hiene Surreal as haadpersoan, in prostituee anneks hiermoardneresse, dy't in byrol ferfolle yn 'e oarspronklike trilogy, mar har letter ta ien fan 'e populêrste personaazjes fan 'e Black Jewels-wrâld ûntjoech. Fierders spilet ek de duology The Shadow Queen (2009) en Shalador's Lady (2010) yn deselde wrâld, al spylje dêryn wer oare personaazjes de haadrol, wêrby't dy beide boeken mear oanslute op The Invisible Ring.
Njonken de Black Jewels-rige skreau Bishop ek de Tir Alainn-trilogy, besteande út 'e boeken The Pillars of the World (2001), Shadows and Light (2002) en The House of Gaian (2003), oer in wrâld dêr't de heksen, dy't de hoeders fan 'e natoer en de hillige plakken binne, bleat komme te stean oan in skriklike ferfolging, wylst de boppenatuerlike Fae miene dat soks har net rekket en de oare kant út sjogge. Te let beseffe se dat sûnder de soarch fan 'e heksen de paden tusken harren wenten stadichoan weiwurde, sadat se isolearre reitsje en kwetsber wurde foar oanfallen troch de oanhingers fan 'e master-ynkwisiteur, dy't de hiele hekseferfoling oanstifte hat. Dyselde wol net allinnich alle heksen, mar ek de Fae en elts spoar fan froulike macht yn 'e wrâld útrûgje, wêrby't er úteinlik in wiffe koälysje besteande út 'e baronnen fan Sylvalan, de heksen en de Fae op syn paad fynt. Hja binne lykwols net sterkernôch om syn leger tsjin te hâlden, en moatte om help freegje by it Hûs fan Gaian, wêrfan't de leden as klúzners yn 'e Memmeheuvels libje: heksen dy't sa machtich binne, dat se wrâld skeppe en ferdylgje kinne.
Noch twa oare searjes ferskynden fan 'e hân fan Anne Bishop. De Landscapes of Ephemera-rige, wêrfan't it earste diel yn 2006 útkaam, giet oer in wrâld dy't yn in fier ferline by in freeslike ramp yn fragminten brutsen is. Al dy fragminten wurde no mei-inoar ferbûn troch brêgen, en elts fragmint hat syn eigen karakter en bewenners. Yn 2013 sette Bishop mei de roman Written in Red útein mei de searje The Others, oer in wrâld dêr't de minske net oan 'e top fan 'e itenskeatling stiet, mar "de Oaren" boppe him hat. Dat binne wêzens dy't fan foarm feroarje kinne, en noris in minsklik stal oannimme, en dan wer weromkeare nei har eigen foarm, as wolf, bear, krie, hauk, ensfh. De saneamde bloedprofetessen binne minsklike froulju dy't profesijen útsprekke as se bliede, en sokken wurde yn dy wrâld troch oare minsken finzen holden en misbrûkt foar jildlik gewin. Oant ien fan harren, Meg Corbyn, wit te ûntkommen en har heil siket by de Oaren, wêrmei't se in proses fan feroaring yn gong set dat nimmen foarsjen kinnen hie.
Bishop har skriuwstyl wurdt omskreaun as net literêr, faak seksueel eksplisyt en altyd ûnderhâldend. De wrâlden dy't hja optinkt binne plakken dêr't in elk (úteinlik) syn master thús fynt en kweadoggers nea har rjochtlike straf ûntrinne. It is Bishop har fertsjinste dat de lêzer, dy't soks gauris al fier yn 't foar oankommen sjen kin, altyd mei nocht dêropta lêst.
Philip Johan von Strahlenberg
Philip Johan von Strahlenberg (Stralsund, 1676–1747) wie in Sweedsk ofsier, geograaf en taalkundige fan Dútsk komôf dy't in wichtige bydrage levere oan de kartografy fan Ruslân. Hy wie de earste geograaf dy't mei it idee fan in it bepalen fan de grins tusken Jeropa en Aazje kaam. Hy stelde út dat it Oeralberchtme en de rivier de Oeral de grins foarmje soene tusken beide kontininten. Letter lei er dy grins fêst mei tastimming fan de Russyske tsaar.
De asteroïde 15766 Strahlenberg is nei him ferneamd.
Jeugd Dûns Oplieding Fryslân
De Jeugd Dûns Oplieding Fryslân (JDOF) is in organisaasje foar talintûntwikkeling yn dûns.
Yn in fjouwerjierrige foaroplieding wurde dûnstalinten tusken de 12 en 18 jier oplaat ta allround dûnsartyst. Neist de trijejierrige oplieding (mei ien tariedend jier) is der in een top-programma foar dûnsers dy’t al fierder binne of dy't faker trene wolle. De talitting stiet iepen foar dûnsers dy't al aktyf binne by dûns fan dûnsskoallen, kreativiteitssintra as gymnastykferienings en dy't har fierder ûntwikkelje wolle. De earste twa jier wurde lessen jûn yn de dûnsstilen klassyk ballet, moderne dûns en jazzdance. It tredde jier stiet yn it teken fan dûnsproduksjes. Tuskentiids binne der presintaasjes dy’t ûnderdiel binne fan in foarstelling yn de eigen dûnsstudio of yn in Frysk teäter, festival of bygelyks in lokaasjeprojekt. De lessen en workshops wurde jûn yn de dûnsstudio’s fan Stichting Popkultuer Neushoorn Ljouwert oan it Ruterskertier 41 yn Ljouwert. Oprjochtster fan JDOF wie Grietine Molenbuur. De oplieding fan de stichting JDOF wurdt sûnt 2002 subsidiearrer troch de provinsje Fryslân en waard yn 2020 opnomd yn de provinsjale keunst-ynfrastruktuer.
Saaklik lieder wie yn 2021 Marieke Jissink, artistyk lieder wie Afke Brenninkmeijer.
Skraitsfûgels
De skraitsfûgels, skraitsen of skraaitsfûgels (Stercorariidae) binne in famylje fan fûgels yn it skift fan de wilstereftigen (Charadriiformes) dy't oer de hiele wrâld foarkomme en besibbe binne oan de seefûgels.
Klassifikaasje
De skraitsfûgels besteane út 7 soarten en wurde yn ien skaai yndield. (In yndieling yn twa skaaie, Stercorarius en Catharacta is no efterhelle.)
Hamminkeln
Hamminkeln is in ortsteil en gemeente yn de Dútske dielsteat Noardryn-Westfalen. De stêd falt ûnder de Kreis Wesel yn it Regierungsbezirk Düsseldorf. Hamminkeln is de jongste stêd en ek wat oerflak oanbelanget de grutste stêd fan de kreis.
Geografy
Fanút de rjochting Raesfeld streamt de Issel troch de gemeente oant de stedsgrins fan Wesel, om fan dêrwei fierder nei it noardwesten yn Wertherbruch it stedsgebiet rjochting Isselburg te ferlitten. De Ryn streamt likernôch 12 kilometer westlik fan it ortsteil Hamminkeln. De ôfstân fan Hamminkeln oant de Nederlânske grins bedraacht likernôch 16 kilometer. Twatredde fan it stedsgebiet leit yn it Natoerpark Hohe Mark-Westmünsterland. Oan de stedsgrins mei Wesel leit it natoergebiet Diersfordter Forst/Großes Veen.
Skiednis
De Issel foarme al yn de tiid fan de Romeinen in natuerlike grins. Yn de tiid fan de folksferhûzings om 350 hinne foarme de rivier de grins tusken de kristlike Franken yn it westen en de heidenske Saksen yn it easten. De namme Hamminkeln dûkt yn it 946 foar it earst as "Hamwinkile" yn in dokumint op. Yn de 16e iuw waard Hamminkeln protestantsk. Sûnt 1568 waard Hamminkeln ek belutsen yn de Tachtichjierrige Kriich tusken Spanje en de Nederlannen. In soad Nederlanners flechten fral nei Wesel, mar ek nei Hamminkeln. Dat hie fan gefolgen dat de ynearsten lutherske gemeenten yn kalivinistyske gemeenten feroaren. Doe't de Spanjaarden de omkriten wer besetten naam it katolisisme op 'e nij yn belang ta. Yn 'e regel wiksele de hearskippij en de religy mei geweld. Alhoewol't hja yn de minderheid wiene setten de grifformearden dochs harren stimpel op de protestantske gemeente fan Hamminkeln, oant de Evangelische Kirche der altpreußischen Union yn Prusen en lânsdielen dy't ûnder Prusen foelen yn 1817 in ein makke oan de skieding fan kalvinisten en lutheranen.
Yn Ringenberg tsjinne it wetterkastiel mei deselde namme, ea boud troch Sueder fan Dingden, as grinsfêsting. Yn de Tritichjierrige Kriich waard it kastiel ferneatige. De fjildmaarskalk Aleksander fan Spaen liet it slot wer yn de Nederlânske barok opbouwe.
Op 5 augustus 1758 fersloech luitenant-generaal Filipp fan Imhoff yn de Sânjierrige Kriich de Frânske troepen ûnder lieding fan generaal François de Chevert. De saneamde Slach by Meer wurdt hjoeddedei mei it Imhoff-monumint oan de tsjintwurdige Storchenweg yn Mehrhoog betocht op it plak dêr't de slach plakfûn hat. Grutte dielen fan Hamminkeln waarden op 24 maart 1945 yn it ramt fan de Operaasje Varsity troch alliearre striidkrêften brûkt foar parasjutisten en foar de lâning fan skippen. It doel fan de operaasje wie in brêgehaad oer de Ryn by Wesel te slaan, nei't earder it oerstekken fan de rivier by Arnhim mislearre wie. De Operaasje Varsity wie de grutste alliearre loftlâningsoperaasje yn de Twadde Wrâldkriich.
Stedsyndieling
De stêd Hamminkeln ferdield yn sân ortsteile. De ortsteile Hamminkeln (± 6.700 ynwenners) en Ringenberg (± 1.800 ynwenners) foarmje it sintrum fan it stedsgebiet. Oare delsettings binne Dingden (± 7.100 ynwenners), Mehrhoog (± 6.300 ynwenners) en Brünen (± 4.100 ynwenners). De lytsere doarpen wurde foarme troch Wertherbruch (± 1.050 ynwenners), Loikum (± 800 ynwenners) en Marienthal (± 600 ynwenners).
Befolkingsûntwikkeling
(alle kearen op 31 desimber)
Nije fûgels
De nije fûgels (Latynske namme: Neoaves) foarmje in boppeskift fan 'e klasse fan 'e fûgels (Aves), de ûnderklasse fan 'e moderne fûgels (Neornithes) en de tuskenklasse fan 'e nijkakigen (Neognathae). Ta dit boppeskift hearre alle libbene soarten fûgels, útsein de âldkakigen (Palaeognathae, de tinamû's en rinfûgels) en de goes- en hineftigen (Galloanserae). De nije fûgels foarmje sadwaande in ûnbidich grutte groep dy't útinoar rint fan 'e ûlen oant de pinguins en fan 'e flamingo's oant de sjongfûgels. It grutste skift fan dizze groep is dat fan 'e moskeftigen (Passeriformes), dêr't 60% fan alle libbene fûgelsoarten ta heart. Dêrmei is dat skift mear as twa kear sa grut as it skift fan 'e kjifdieren (Rodentia) en likernôch fiif kear sa ferskaat as dat fan 'e flearmûzen (Chiroptera), de beide grutste sûchdiereskiften.
Max Giesinger
Max Giesinger (Waldbronn (Baden-Wuertemberch), Dútslân. 3 oktober 1988) is in Dútske sjonger, songwriter en muzykprodusint.
Libben
Giesinger woeks nei de skieding fan syn heit en mem op as iennigsts bern by syn mem. Yn 'e âldens fan trettjin spile er yn syn earste band, de "Deadly Punks". Doe't er tweintich wie spile er yn de bands Bud Spencer Group en Sovereign Point en as soloprojekt Maxville. Ek fersoarge er njonken skoalle noch sa'n 70 optredens. Nei de foltôging fan syn stúdzje yn Karlsbad reizge er yn it ramt fan in Work & Travel-programma nei Austraalje en Nij-Seelân, dêr't er as strjitmuzikant wurke. Dêrnei besocht er him yn Dútslân as studint yn te skriuwen by de Popakademy Baden-Württemberg yn Mannheim, mar hy helle it talittingseksamen net.
Karriêre
Yn 2011 die Giesinger mei oan "The Voice of Germany" en wist yn er febrewaris 2012 de finale te heljen, dêr't er as fjirde einige. Mei syn nûmer "Dach der Welt" helle er it fjirtjinde plak op de Dútske hitlisten en Giesinger makke foar it earst in tour troch it lân mei optredens yn tolve stêden. Yn 2013 brocht Giesinger "Unser Sommer" út en der folge in twadde toernee troch Dútslân.
Yn 2014 ferbriek Giesinger syn platekontrakt en yn febrewaris fan dat jier sette er om syn earste album te finansjieren in crowdfunding op it Dútske platform Startnext op. Syn debútalbum "Laufen lernen" brocht Giesinger mei help fan Rent a Record Company yn eigen behear út. It twadde album "Der Junge, der rennt" waard opnommen yn Mannheim en Großenbrode. It slagge Giesinger om mei de ynternasjonale muzykûndernimming BMG de produksje op de merk te bringen. Boppedat waard de earder útbrochte singletrack fan it album "80 Millionen" in hitsúkses yn Dútslân. Twa wike letter krige ek it album in plak yn de Dútske en Switserske hitlisten. Ek de twadde singletrack fan it album "Wenn sie tanzt" waard in hit yn Dútslân. Op 23 novimber 2018 brocht er it tredde studioalbum "Die Reise' út. Op 23 augustus 2019 brocht er mei de Dútske sjongster Lotte it duet "Auf das, was da noch kommt" út.
Giesinger wie yn 2018 ek coach by de Dútske ferzje fan "The Voice Kids" en yn de simmer fan 2019 wie er sjuerylid fan it programma "The Masked Singer". Dêrnjonken is de sjonger sûnt 2016 ambassadeur fan Herzenssache, in helporganisaasje fan de SWR, SR en Sparda-Bank foar efterstelde bern.
Waldbronn
Waldbronn is in gemeente yn it Albtal yn it noarden fan it Swarte Wâld. It doarp heart by de Landkreis Karlsruhe yn de Dútske dielsteat Baden-Württemberg.
Geografy
Waldbronn leit oan de râne fan it Alb-Pfinz-plato yn 'e delling fan de rivier de Alb, likernôch 10 kilometer súdeastlik fan Karlsruhe.
Yndieling
In jier earder wiene Reichenbach en Etzenrot al ta ien gemeente fusearre. De trije plakken hawwe in âlde skiednis en waarden yn 1292 foar it earst neamd.
Religy
Waldbron is in roomsk-katolike gemeente. Alle trije plakken hawwe in katolike tsjerke. Sûnt 1973 is der ek in protestantske gemeente mei in tsjerke yn Reichenbach.
Brittany O'Connell
Brittany O'Connell (Los Angeles, 6 desimber 1972), is in Amerikaansk neakenmodel, stripper, pornografysk aktrise, pornoregisseur en pornoprodusinte fan mingd Iersk-Sweedsk-Russysk komôf, dy't ek wol wurke hat ûnder de skûlnammen Brittany en Brittany Morgan, en wa har namme oft ek wol misstavere wurdt as Brittany O'Connel, Britany O'Connell, Britanny O'Connell, Brittany O'Conell, Brittany O'Connall en Brittany O'Cannel.
Libben
O'Connell waard berne yn Panorama City, in wyk fan it Kalifornyske Los Angeles, mar se groeide op yn Phoenix, yn 'e steat Arizona. As bern siet se op turnjen, en dreamde se derfan om in Olympysk keunstrydster te wurden. Se gie nei in priveeskoalle foar famkes en helle har diploma foar de middelbere skoalle op har santjinde. Neitiid wurke se as kassiêre yn in WalMart-supermerk yn Phoenix. Doe't se achttjin jier waard, sette se útein mei te dûnsjen as stripper yn in pleatslike stripklub.
Yn 1992, doe't se njoggentjin jier wie, ferfear O'Connell nei Los Angeles, dêr't se har debút yn in pornografyske film makke. Tsjin 'e tiid dat se 25 waard, hie sa al yn mear as twahûndert pornofilms spile, û.m. foar sokke foaroansteande Amerikaanske labels as Sin City, VCA Pictures, Vivid Entertainment en Elegant Angel. Teffens wurke se in protte yn Jeropa, foar it Sweedske Private-label. Ien fan 'e bekendste films dêr't O'Connell yn spile, wie Babewatch, in pornografyske parody út 1994 op 'e doedestiden populêre aksjesearje Baywatch.
Njonken har aktearwurk gie se as stripper ek op toernee by klubs yn hiele Noard-Amearika lâns, en fierders posearre se foar in grut tal neakenblêden. Boppedat spile se as stripfiguer de haadrol yn in stripboek dat se sels mei-skreaun hie (en dat foar in diel autobiografysk wie) foar it no net mear besteande merk Carnal Comics.
Yn 1997 sette O'Connell mei kollega-pornoakteur Rick O'Shea útein mei har eigen filmstudio, Voodoo Daddy F/X. Fan datselde jiers ôf aktearre se sels net mear, mar hold se har dwaande mei de produksjekant fan pornofilms. Yn 2001 ferhuze se werom nei Phoenix, begûn mei it dwaan fan webcamshows foar har eigen webside, en ûndergie in boarstfergruttingsoperaasje. Yn 2006 regissearre se boppedat sels in film. Yn 2008 makke se in comeback as pornoaktrise, oant se har yn 2010 úteinlik foargoed út 'e aktearkant fan 'e pornoyndustry weromloek. Yn totaal hat O'Connell neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn 319 pornofilms spile.
Styffamylje
Styffamylje is in oerkoepeljende beneaming foar dy leden fan in gesin of famylje dy't gjin besibskipsrelaasje troch ôfstamming mei-inoar hawwe, mar inkeld fia it houlik (of yn bredere sin de relaasje) fan 'e âlden fan it oangeande gesin oaninoar besibbe binne. Dat is in sitewaasje dy't foarkomt as in heit of mem mei ien of mear bern út in eardere relaasje in nije relaasje oangiet mei in oare partner. De nije partner wurdt oantsjut as de styfâlder. As it in man is, wurdt hy foar de bern harren styfheit; is it in frou, dat wurdt hja harren styfmem. Oarsom wurde de bern foar him of har styfbern, en ôfhinklik fan harren geslacht styfsoan of styfdochter. Fanút it eachpunt fan 'e biologyske âlder fan 'e bern wurde bern út in eardere as de hjoeddeiske relaasje foarbern neamd, nei geslacht spesifisearre as in foarsoan of in foardochter. Styfmemmen lizze by lju dy't út eigen ûnderfining net mei it ferskynsel 'styffamylje' te meitsjen hân hawwe, op in minne namme troch it literêre foarkommen fan it personaazje fan 'e 'boaze styfmem' yn wrâldferneamde mearkes as Sniewytsje en Jiskepûster. Yn it ferlingde dêrfan wurdt de oantsjutting 'styfbern' wol sprekwurdlik brûkt foar ien dy't oan 't krapperein komt of eat dat ferwaarleazge wurdt.
Foarhinne kaam in styfâlder benammen foar nei it ferstjerren fan in eardere houlikspartner, wêrnei't de widner of widdo in nij houlik oangie. Foar froulju wie de driuwfear dêrfoar faak dat hja sels gjin ynkommen hiene en in man nedich wiene om har en harren bern te ûnderhâlden, wylst manlju yn 'e regel wertrouden om't harren bern út 'e eardere relaasje ferlet hiene fan in mem om 'e opfieding ter hân te nimmen. Sûnt de midden fan 'e tweintichste iuw is yn 'e Westerske maatskippij lykwols it ferskynsel skieding folslein ynboargere rekke, mei as gefolch dat brutsen gesinnen fan allinnichsteande âlders mei harren bern no folle mear foarkomme. Sadwaande is ek it tal skieden âlders tanommen dat wertrout of in nije relaasje mei in oare partner oangiet, en dêrmei dus it foarkommen fan styffamyljes. Soms is dêrby sprake fan styfâlderadopsje, wêrby't de styfâlder syn of har styfbern formeel adoptearret, sadat der in wetlike bân tusken harren ûntstiet. Soks wurdt meastal dien as in soarte fan fersekering: as der wat mei de biologyske âlder barre soe, ferliest de styfâlder nammentlik alle sizzenskip oer de opfieding fan syn of har styfbern as hy of sy dy net adoptearre hat.
De famyljesitewaasje wurdt noch yngewikkelder as de nije partner sels ek al bern hat út in eardere relaasje. As foarbern fan beide âlden mei-inoar yn ien húshâlding gearlibje, sprekt men wol fan in gearstald gesin. De foarbern fan 'e beide âlden binne (mei in Ingelsk wurd) inoars styfsibling en spesifisearre nei geslacht binne se inoars styfbroer of styfsuster. Elts bern dat fuortkomt út 'e nije relaasje tusken de oarspronklike âlder en de styfâlder is in healsibling (healbroer of healsuster) foar de foarbern fan beide âlden. Hoewol't styfsiblings net biologysk oaninoar besibbe binne, wurde foar harren oer it algemien deselde mjitstêven oanholden as dy't jilde foar wiere siblings. Dêrta heart ek it maatskiplik taboe op seksuële omgong, hoewol't dat troch it ûntbrekken fan in biologyske famyljerelaasje net ta yntylt liede en yn prinsipe ek net foar ynsest oanmurken wurde kin.
In styfpake of styfbeppe is in pake of beppe dy't de styfheit of styfmem fan ien fan 'e âlden fan syn of har bernsbern is. In pake of beppe dy't de styfheit of styfmem fan 'e styfheit of styfmem fan syn of har bernsbern is, soe as it der op oankomt in styfstyfpake of styfstyfbeppe neamd wurde kinne. Yn 'e praktyk sille alle styfpakes en -beppes troch de bernsbern lykwols gewoan oansprutsen wurde mei "pake" of "beppe". Oarsom is in styfpakesizzer of styfbeppesizzer it bern fan jins styfsoan of -dochter. In styfomke of styfmuoike is in omke of muoike dy't de styfbroer of -suster fan ien fan jins âlden is, en omdraaid is in styfomkesizzer of styfmuoikesizzer de soan of dochter fan jins styfbroer of -suster.
Olympyske Winterspullen
De Olympyske Winterspullen foarmje sûnt 1924 in ynternasjonaal evenemint op it mêd fan wintersport, dat om de fjouwer jier organisearre troch it Ynternasjonaal Olympysk Komitee (IOC). Eltse edysje fan 'e Winterspullen fynt plak yn in oar lân en wurdt organisearre yn in oare stêd. Oant en mei 1992 waarden de Winterspullen yn itselde jier holden as de gruttere (en yn in grut part fan 'e wrâld ek bekendere) Olympyske Simmerspullen. Sûnt 1994 wurde se lykwols yn 'e even jierren tusken de ferskillende edysjes fan 'e Simmerspullen yn organisearre.
Poëtika
Poëtika of poëtyk hat as grûnbetsjutting: wurkwize fan in keunstner en syn fizy op syn keunst. Yn it bysûnder jildt dat foar in skriuwer of dichter. It ferwiist nei it gehiel fan opfettings dy't in skriuwer hat oer wat literatuer wêze moat, bygelyks as it giet om de poëzy. De term komt fan it Grykske πoιησις (poësis, poëtika).
Frames
It begryp 'poëtika' kin op ferskate wizen ynterpretearre wurde. Yn de literatuerwittenskip en mear spesifyk de discoursanalyze wurdt poëtika spesifyk definearre as "it gehiel fan opfettings en foarûnderstellings fan de lêzer oer wat literatuer is, docht of dwaan moatte soe". Dat konsept wurdt yn kombinaasje mei it sosjaal-kulturele referinsjeramt fan de lêzers brûkt om in tekst yn in bepaald meardiminsjonaal frame (lykas romantyk, realisme, avant-garde, ...) te situearjen en der sa in bepaalde betsjutting út it perspektyf fan de lêzer wei oan te jaan.
Foarbylden fan poëtika
Auteurs meitsje har poëtika gauris yn it iepenbier bekend, troch it bygelyks te neamen yn in ynterview of op te skriuwen yn in essay of boek. It earste en bekendste wurk mei poëtika is Peri poiètikès (Oer de dichtkeunst) fan Aristoteles. In oar bekend foarbyld is de brief Ad Pisones (Oan de famylje Piso) fan Horatius. Dêryn skriuwt Horatius oer syn opfettings oer literatuer en poëzy. In foarbyld fan in poëtika yn de nije tiid is L'Art poétique (1674) fan Nicolas Boileau.
Yn de Fryske literatuer fynt men bygelyks in dúdlike poëtika by Douwe Kalma (1896-1953). Yn ferskate brosjueres (lykas Fryslân en de wrâld (1916)) pleitet Kalma bygelyks foar in hegere literatuer, dêr't gjin plak is foar de 'folksskriuwerij', dat foar in part yn de njoggentjinde iuw yn Fryslân de literêre haadstreaming wie. Kalma wie fan miening dat goede literatuer út jins gefoel kaam en ferbining hie mei it hegere, it spirituele. Literatuer dat net oan Kalma syn poëtika foldie, waard as min fersliten.
Oant de achttjinde iuw skreaune poëtika's foar hoe't der dichte en skreaun wurde moast: ek wol preskriptive (foarskriuwende) poëtika's neamd. Sûnt binne poëtika's minder systematysk en mear beskriuwend: deskriptive poëtika's. Mei de komst fan de romantyk en de moderne literatuer mei har klam op orizjinaliteit wurde poëtika's mear in yndividuele saak.
By de stúdzje fan poëtika fan in dichter ûnderskiedt men 'ferseksterne' (poëtikale geskriften, brieven, kritiken) en 'fersynterne' poëtika (dy't blykt út de gedichten sels).
Net Sûnder Myn Famke
Net Sûnder Myn Famke, yn it oarspronklike Ingelsk Not Without My Daughter, is in autobiografysk boek fan 'e Amerikaanske skriuwster en aktiviste Betty Mahmoody oer har libben yn en flech út Iraan. It waard foar it earst publisearre yn 1987. De Fryske oersetting fan Jan de Jong kaam út yn 1996.
Ynhâld
Yn it boek docht Mahmoody ferslach fan har ûnderfinings út 'e jierren 1984-1986. Yn augustus 1984 reizge se mei har man, Sayed Bozorg Mahmoody, en harren dochterke Mahtob út har wenplak Alpena, yn 'e Amerikaanske steat Michigan, nei Iraan ta, it heitelân fan har man, foar wat in twawyks famyljebesyk hiet te wêzen. Mar nei't de twa wiken om wiene, fertelde har man har dat er fan doel wie en bliuw dêr; boppedat wegere er om Mahmoody of harren dochterke gean te litten. Sa kamen Mahmoody en Mahtob fêst te sitten yn in kultuer dy't Amerikanen neat te freonlik wie, by in famylje dy't fijannich foar har oer stie en mei in man dy't har mishannele. Neffens it boek hold har man har wikenlang by har dochter wei. Boppedat sloech er har en bedrige er har mei de dea foar it gefal dat se besykje soe út te naaien. Mahmoody hie dêr ferskate kânsen ta, mar wegere Mahtob efter te litten. Uteinlik wist Mahmoody dochs te ûntkommen, mei har dochterke, troch in goed 800 km lange tocht dwers troch Iraan hinne te ûndernimmen nei Turkije ta, wêrby't se holpen waard troch withoefolle gewoane Iraniërs.
Fryske oersetting
De Fryske oersetting fan Not Without My Daughter ferskynde yn 1996 ûnder de titel Net Sûnder Myn Famke by de Kristlik Fryske Folksbibleteek (KFFB) teLjouwert. De fertaler, Jan de Jong, hat syn oersetting lykwols frjemd genôch net basearre op it Ingelsktalige orizjineel, út 1987, mar op 'e Nederlânske fertaling dêrfan, In een Sluier Gevangen, fan oersetter Ronald Vlek.
Monique Covét
Monique Covét, echte namme: Monika Visi (Boedapest, 14 july 1976), is in rêstend Hongaarsk fotomodel, neakenmodel, fetysjmodel, stripper en pornografysk aktrise, dy't no aktyf is as pornografyprodusinte, en dy't ek wol gebrûk makke hat fan 'e artystenammen Monique Covet, Monique Cavet, Monica Tanner, Monica Cairns, Monica Vinci, Monica Cancellieri, Monika Sander, Monika en Monica. Neffens har offisjele opjefte is se 1.70 m lang. Se hat in boarstfergruttingsoperaasje ûndergien.
Karriêre
Covét is hikke en tein yn 'e Hongaarske haadstêd Boedapest. Nei't hja de middelbere skoalle trochrûn hie, fûn hja wurk as model. Yn 1995, doe't se njoggentjin jier wie, reizge se nei Parys ta foar wat se, nei eigen sizzen, tocht dat in stikmannich gewoane fotorapportaazjes wiene. Doe't se dêr ienris wie, rette har agint har oan om nei in audysje te gean dy't holden waard troch de Sweedske pornografyske filmstudio Private, dêr't se yn 'e kunde kaam mei de Frânske pornoregisseur en -produsint Pierre Woodman. Hja waard let en set, en krige daliks de haadrol yn ien fan Woodman syn films tasein.
Sadwaande makke Covét noch datselde jiers har debút yn in pornografyske film. Har earste sekssêne, mei de akteur Frank Versace (foar de fideokompilaasje Private Video Magazine 21) waard opnommen op in jacht yn 'e haven fan it Australyske Sydney, mei de ferneamde skelpfoarminge dakken fan it Sydney Opera House op 'e eftergrûn. Letter yn 1995 spile Covét noch yn ferskate oare Private-films. Fan ein 1995 oant 1998 wenne Covét yn Dútslân, dêr't hja ûnder kontrakt stie by it Dútske label Helen Duval. Dy filmstudio wie oarspronklik oprjochte troch de Nederlânske pornostjer Helen Duval (wêrnei't er neamd wie) en dy har Dútske produsint Oliver Chezc. Doe't dy beiden yn 1995 mei rûzje útinoar rekken, waard Covét troch Chezc oannommen om Duval te ferfangen. Om't de studio Duval har namme behold, ûntstie der in hoartsje wat betizing, mei't guon fans mienden dat Covét Duval wie. Yn 1998 rekke Covét ek al mei deilisskip by de studio wei, en dêrnei naam Chezc in trêde aktrise, Dru Berrymore, oan om har en Duval te ferfangen.
Neitiid kearde Covét werom by Private, dêr't de kar op har foel om 'e haadrol te spyljen yn 'e earste film fan 'e fetysj-ymprint Pirate, mei as titel Xtreme Desires. Dêryn wie se yn trije fan 'e fiif sênes te bewûnderjen. Nei ôfrin fan 'e opnamen waard Covét de earste aktrise ea dy't in eksklusyf kontrakt mei Private ôfsleat. Xtreme Desires wie ek de earste kears dat se yn 'e kunde kaam mei de Londenske fetysjpornomakster Tanya Hyde, mei wa't se letter in fruchtbere gearwurking opbouwe soe dêr't Pirate-films út fuortkamen as Tanya Hyde's Twisted Dreams (1999), Tanya Hyde's London Calling (2000), Hell, Whores and High Heels (2000) en Tanya Hyde's Rubberfuckers Rule (2000).
Nei't se yn 2001 Private farwol sein hie, naam Covét earst in jier lins om harsels te wijen oan turnjen, hynsteriden en it beheljen fan in rydbewiis, dat se noch altyd net hie. Yn 2003 tekene se in kontrakt mei Boss Films, en noch datselde jiers spile se yn har earste film foar dat label, Shining Sex. Yn 2004 beëinige se har aktearkarriêre yn 'e pornoyndustry. Yn totaal spile se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) tusken 1995 en 2004 yn 64 pornofilms. Dêrmei wûn se û.m. twaris in Venus Award op 'e Venus Berlin-erotykfakbeurs yn 'e Dútske haadstêd Berlyn, en ien kear in European X Award op it Ynternasjonaal Erotyk Festival fan Brussel.
Stikstofrûntegong
250px|thumb|De stikstofrûntegong De stikstofrûntegong of stikstofsyklus is de biogemyske rûntegong en it geogemyske omsetten fan stikstof yn de loft (atmosfear), planten, de boaiem en biomassa.
Monique Covét
Karriêre
Nei't se opholden wie fan aktearjen, rjochte Covét yn har heitelân Hongarije har eigen filmstudio op, de Monique Covét Group, en fersoarge se wyklikse live-seksshows yn it Clan Restaurant yn Boedapest. Se besiket noch altiten erotykbeurzen yn hiel Jeropa en hat oanjûn dat it bêst kinne soe dat se yn 'e takomst nochris wer foar de kamera ferskine sil yn in pornofilm.
Stikstofrûntegong
Omskriuwing
Alle organismen hawwe stikstof nedich, om't it in gearstallend diel is fan aminosoeren, aaiwiten, DNA en fan ko-ensimen.
Fan de totale hoemannichte oanwêzige stikstof op ierde (1015 ton) is 99% dêrfan yn de atmosfear. Allinne sesjale baktearjes, benammen de Syanobaktearjes, stikstofknoltsjesbaktearjes fan de famylje fan de Rhizobaciae en baktearjes fan de skaai Rhizobium yn symbioaze mei flinterblommige planten kinne stikstof út 'e loft omsette yn ammonium. Alle oare planten, bisten en de minske kinne gjin stikstof út 'e loft opnimme en binne ôfhinklik fan de fêstleine stikstof yn de biosfear.
Rûntegong
De stikstofrûntegong bestiet út de folgjende prosessen:
Stikstofbining troch de minske
By it Haber-Boschproses, dat yn 1909 ta beskikking kaam, wurdt de stikstof út de loft omsetten yn ammoniak troch stikstof en wetterstof sûnder soerstof yn kontakt mei in izerkatalysator en hjitsje ûnder hege druk:
Dêrnei wurdt ammoniak brûkt en meitsje der stikstofhâldende keunstdong fan. Dêrtroch wurdt der yn Nederlân yn it jier likernôch 60 kg stikstof de hektare ekstra troch minsklik hanneljen oan de natuerlike rûntegong taheake.
Jan Wijga
Jan Wijga (Jelsum, 13 desimber 1902 - Eindhoven, 10 desimber 1978) wie in Nederlânske grafysk ûntwerper, (reklame)tekener en yllustrator fan Frysk komôf.
Libben en wurk
Wijga wie in soan fan bûtermakker Pieter Wijga en Doutje Huitenga. Jan groeit op yn Jelsum. Yn 1915 giet de húshâlding Wijga nei Amsterdam, dêr't heit Pieter keapman wurdt. Yn 1921 wurket Jan op in kantoar as er oproppen wurdt foar militêre tsjinst. Nei syn tsjinsttiid folget hy in oplieding oan it 'Instituut voor Kunstnijverheidsonderwijs', de lettere Gerrit Rietveld Akademy en oan it 'Tekeninstituut Piersma' yn Amsterdam. Hy ûntjout him ta reklame-tekener. Yn 1927 ferskynt fan syn hân in reklameplaat fan de firma J.C. Boldoot. Neffens de krante Het Volk "niet bepaald een specimen van moderne reklame, maar wel lief en charmant, dat Biedermeyermeisje temidden van bloesems..."
Yn maart 1928 bringt de  Koninklijke Luchtvaartmaatschappij voor Nederland en Koloniën in reklameplaat fan Wijga út mei it bekende "Vliegende Hollander" tema. Op dy plaat is in Fokker F.VIII te sjen mei it skip op de eftergrûn en de tekst 'Eens Legende - thans Werkelijkheid'. Datselde tema is noch hiel wat kearen en yn meardere talen troch de KLM brûkt, mei hieltyd modernere fleantugen.
Fan 1944 ôf wennet Jan Wijga yn Amsterdam op it adres Plantage Parklaan 6, dêr't er syn atelier op de souderferdjipping hat. Yn 1957 ferhuzet Jan Wijga nei Eindhoven. Dêr is er op 10 desimber 1978 ferstoarn.
August van Lierde
August van Lierde (Ninove, 10 desimber 1890 – dêre, 27 jannewaris 1958) wie in Belgysk keatser fan Flaamsk komôf, dy't yn 'e iere tweintichste iuw twa kear de PC wûn.
Libben en karriêre
Yn 1916 die Van Lierde mei oan 'e PC, mei in partoer dat fierders bestie út Rinse Brink fan Easterlittens en Ids Roukema fan Harns. Hja wûnen, en Brink waard útroppen ta kening. It jiers dêrop, 1917, wûn Van Lierde de PC op 'e nij, diskear mei in partoer dat hielendal út ynternearre Belgen bestie, mei Émile Hoyois en Georges Herphelin. Dat wie de iennichste kear dat in bûtenlânsk partoer de PC wûn.
Yn 1918 wûn Van Lierde in bysûndere keatspartij yn Amsterdam, dêr't fjouwer partoeren op 'e list stiene. Neitiid berikte er yn 1920 nochris it twadde plak op 'e PC, doe't hy en syn maten it yn 'e finale ôflizze moasten tsjin Taede Zijlstra, Ids Roukema en Ids Jousma. Van Lierde gie troch mei keatsen yn Fryslân oant 1922, fier nei ôfrin fan 'e oarloch. Hy garre yn totaal 89 punten op foar it Ivich Keatsklassemint en waard fjouwer kear kening. Yn 1958 kaam er yn 'e âlderdom fan 67 jier yn syn berteplak Ninove te ferstjerren.
Big Apple Anime Fest
It Big Apple Anime Fest, soms ôfkoarte ta BAAF, wie in konvinsje op it mêd fan anime, oftewol Japanske tekenfilms (en dus eins ek in tekenfilmfestival). It evenemint waard trije jier efterinoar holden yn New York, fan 2001 oant 2003. De namme ferwiist nei New York, dêr't "the Big Apple'' de bynamme fan is.
Skiednis
It Big Apple Anime Fest waard organisearre troch Central Park Media, mei sponsoring troch in konsortium fan anime- en mangabedriuwen. De lokaasje foar de konvinsje wie it Marriott New York Marquis-hotel. It earste jiers foel it Big Apple Anime Fest yn oktober en kamen der 3.500 minsken op ôf. De beide folgjende jierren fûn it plak yn ein augustus en/of begjin septimber. Yn 2002 wiene der 7.500 besikers, en yn 2003 krapoan 13.000.
Hoewol't de tarieding foar 2004 doe al fierhinne ree wie, waard dat jiers besletten it Big Apple Anime Fest oergean te litten om't it gearfalle soe mei de Nasjonale Konvinsje fan 'e Republikeinske Partij, dy't dat jiers ek yn New York holden wurde soe. Dat bliek efterôf de deastek foar de konvinsje te wêzen, om't it dêr yn 2005 of letter nea mear wat mei waard.
Foarsitter
In foarsitter of foarsitster is de lieder fan it deistich bestjoer fan in organisaasje, lykas in feriening, stifting, kommisje, komitee, politike partij, ynternasjonale organisaasje of steat. Yn it meast gongbere gebrûk fan dizze term giet it om 'e heechste funksje yn it bestjoer fan in lytsskalige organisaasje, lykas in feriening foar doarpsbelang of in biljertklub. By sokke organisaasjes bestiet it deistich bestjoer út in foarsitter, in sekretaris, in skathâlder en eventueel in fise-foarsitter en ferskate algemiene leden.
Big Apple Anime Fest
Skiednis
Yn 2001 wiene pornoaktrises Kobe Tai en Asia Carrera earegast op it Big Apple Anime Fest om't se harren stim liend hiene oan personaazjes yn ferskate eroatyske hentai-animaasjefilms fan 'e Japanske filmstudio Pink Pineapple,
Foarsitter
De wichtichste taak fan in foarsitter is it lieden fan formele gearkomsten, wêrby't hy of sy faak in foarsittershammer hantearret om 'e oarder te bewarjen. In goede foarsitter makket lykwols mar komselden gebrûk fan 'e hammer, mei't er de gearkomste ek sûnder sa'n machtsmiddel nei syn hân sette kin. Faak wurdt de hammer inkeld opnommen om 'e gearkomste te iepenjen en te sluten. De hammer is lykwols fan symboalyske wearde, mei't er it uterlike skaaimerk fan it foarsitterskip is.
Der besteane ferskate spesifikere foarmen fan foarsitters:
When Hitler Stole Pink Rabbit
When Hitler Stole Pink Rabbit is in ferneamd semy-autobiografysk berneboek fan 'e hân fan 'e Ingelske skriuwster Judith Kerr (1923-2019). De titel betsjut: "Doe't Hitler Rôs Knyntsje Stiel". It is in roman dy't ferhellet oer de opkomst fan it nazisme yn 'e Weimarrepublyk yn 'e iere 1930-er jierren, sjoen troch de eagen fan in famke fan njoggen. De Dútsktalige oersetting Als Hitler das rosa Kaninchen stahl wûn yn 1974 de Deutscher Jugendliteraturpreis, en it boek foarmet tsjintwurdich op 'e measte sskoallen yn Dútslân in ferplichte ûnderdiel fan 'e learstof. When Hitler Stole Pink Rabbit wurdt ek op Britske skoallen faak brûkt as yntroduksje ta lessen oer de nazytiid. It waard foar it earst publisearre troch útjouwerij Puffin Books yn 1971. When Hitler Stole Pink Rabbit is it earste diel fan 'e trilogy Out of the Hitler Time.
Eftergrûn
Auteur Judith Kerr, in Joadinne, brocht har ierste jonkheid troch yn Berlyn doe't dêr de nazys yn opkomst wiene. Har heit, de teäterkritikus Alfred Kerr, dy't net inkeld in Joad wie, mar ek noch iepentlik krityk op 'e nazys hie, waard op in deadelist set. Dat, doe't Adolf Hitler yn maart 1933 oan 'e macht kaam, moast de húshâlding Dútslân ûnflechtsje. Se namen de wyk nei Switserlân en giene dêrwei nei Parys. Uteinlik fêstigen se har yn 1936 yn 'e Britske haadstêd Londen.
Doe't har soan Michael acht jier wie, gie Kerr mei de hiele húshâlding nei de musical The Sound of Music, dy't doe yn 'e bioskopen draaide. Kerr, dy't de joadeferfolging sels meimakke hie, fûn it in ferskriklike film, mar nei't se út 'e bioskoop kamen, sei Michael tsjin har: "No witte we hoe't it wie doe't mem lyts wie." Dat siet Kerr sa dwers dat se besleat om in roman foar bern te skriuwen oer hoe't har jonkheid wier west hie. Yn 1971 ferskynde sadwaande fan har hân When Hitler Stole Pink Rabbit.
Ynhâld
It ferhaal begjint yn Berlyn, yn maart 1933, as de njoggenjierrige Anna op in moarn opmerkt dat har heit der net is. Sy en har broer Max ûntdekke dat heit benaud is dat Adolf Hitler de oankommende Ryksdeiferkiezings winne sil, en dat er dêrom de wyk nommen hat nei Praach. Om't heit en mem fan Joadsk komôf binne en om't heit in bekende kritikaster fan 'e nazys is, moat er by in ferkiezingsoerwinning fan Hitler nammentlik freezje foar syn libben. Mem wachtet mei Anna en Max thús yn Berlyn ôf hoe't it mei de ferkiezings beteare sil. Hja hat mei heit ôfpraat dat se har mei de bern yn Switserlân by him jaan sil as Hitler rykskânselier wurdt. Mocht it mei in skamper ôfrinne, dan sil heit wer thúskomme en kin it gesin it deistich libben wer oppakke.
As de foartekens oanboazje dat de NSDAP, de politike partij fan 'e nazys, by de ferkiezings in grutte oerwinning boeke sil, feroarje heit en mem yn tillefoanysk oerlis lykwols fan gedachten, en beslute se de útkomst net mear ôf te wachtsjen. Ynstee ferlit mem mei Anna en Max halje-trawalje Berlyn, ûnder in (foar de bern) bangmeitsjende geheimhâlding. Om net op te fallen, kin der mar in bytsje bagaazje meinommen wurde. Dan moat Anna kieze hokker boartersguodbist se meinimme wol. Om't se mient dat se mei koarten wer thúskomme sil, beslút se har nije wollene hûntsje mei te nimmen en har leave, mar âlde rôze knyntsje efter te litten. Oan dat foarfal is de titel fan it boek ûntliend, mei't Anna fansels nea wer thúskomt en alle efterlitten besittings fan it gesin neitiid troch de nazys yn beslach nommen wurde. Hja sjocht dat as dieverij en komt ta de konklúzje dat Rôs Knyntsje troch Hitler stellen is.
Karlsbad (Baden)
Karlsbad is in gemeente yn it Landkreis Karlsruhe yn de Dútske dielsteat Baden-Württemberg oan de noardlike râne fan it Swarte Wâld. De gemeente ûnstie yn it ramt fan de gemeentlike weryndieling fan 1 septimber 1971.
Skiednis
De namme ferwiist nei it yn 1719 yn it plak Langensteinbach troch Karel III Willem fan Baden-Durlach stifte baai-ynrjochting en moat net betiizge wurde mei it ferneamde Boheemske Karlsbad.
De gemeente Karlsbad waard yn it ramt fan de weryndieling yn Baden-Württemberg op 1 septimber 1971 stifte troch gearfoeging fan de earder selstannige gemeentes Auerbach, Ittersbach, Langensteinbach, Mutschelbach en Spielberg.
When Hitler Stole Pink Rabbit
Ynhâld
Anna en Max berikke mei mem feilich Switserlân, dêr't se in healjier wenje yn in Gasthof oan 'e igge fan 'e Mar fan Zürich. Heit fynt dat se nei Parys moatte, en set op eigen manneboet dêrhinne ôf om tariedings te meitsjen. As er weromkomt, moat mem mei nei Parys, sadat se tegearre in appartemint hiere kinne. Anna en Max bliuwe sa lang allinnich efter ûnder de hoede fan 'e eigners fan it Gasthof. Underwilens hawwe de nazys ûntdutsen wêr't heit is en wat er útfynt, en se sette in priis fan tûzen Dútske mark op syn holle. As Anna dat heart, wurdt se dêr tige benaud fan, want se mient dat it betsjut dat se heit yn in keamer stopje wolle dêr't se tûzen muntstikken op syn holle falle litte, sadat er úteinlik komt te stikken. Se is dêr suver raar fan, oant Max har útleit wat de útdrukking wier betsjut.
Heit komt alinnich werom om Anna en Max op te heljen, want mem is yn Parys efterbleaun om it appartemint yn te rjochtsjen. Op it treinstasjon ferwiist in kroader harren nei de ferkearde trein, ien dy't nei Dútslân giet. Aldergeloks merkt Anna krekt op 'e tiid in buordsje mei de einbestimming op. Heit wit harren bagaazje, dy't al ynladen is, wer werom te krijen en se finen de goede trein. Yn Parys oankommen, giet Max al rillegau nei in jongesskoalle, mar it duorret in skoft ear't mem einlings in gaadlike legere skoalle foar Anna fynt. Anna hat lange tiid muoite om it Frânsk te begripen, mar op in dei klikt der wat by har yn 'e holle, en dêrnei merkt se dat se floeiend is yn dy taal. Yn 1936, as se twa jier yn Parys wenne hawwe, beslút de húshâlding wer te ferfarren, diskear nei Londen. Heit, dy't troch in petear mei Anna en Max ynspirearre rekke is ta it skriuwen fan in senario foar in biografyske film oer Letitzia Ramolino, de mem fan Napoleon, tinkt nammentlik dat er dat skript oan 'e BBC slite kin. Dat, se stekke mei de fearboat oer en nimme de trein nei Londen. It boek einiget as heit, mem, Anna en Max dêr op it stasjon ferwolkomme wurde troch mem har neef Otto.
Ferfolchromans
It trêde diel fan 'e trilogy, dat yn 1978 ferskynde, hjit A Small Person Far Away. Dat boek spilet yn 1956, as Anna yn 'e Londenske wyk Kensington wennet mei har man Richard, dy't as senarioskriuwer wurket foar de BBC. Tsjin 'e eftergrûn fan 'e Kâlde Oarloch en de nijsberjochten oer de oangeande Hongaarske Opstân tsjin 'e Sovjet-Uny moat Anna weromkeare nei West-Berlyn, dêr't har mem wennet. Oan 'e ein fan it boek rekket Anna yn ferwachting fan har earste bern.
Out of the Hitler Time
Michael Stefano
Michael Stefano, echte namme: Michael Vito Menta (Hartford (Konettikut), 29 augustus 1969), is in rêstend Amerikaansk pornografysk akteur, regisseur en filmprodusint fan etnysk Italjaansk komôf. Syn artystenamme wurdt ek (mis)stavere as Michael Stephano, en hy hat ek wol gebrûk makke fan 'e skûlnammen Michael Long, Mike Long, Luciano en Mike Stefano. Hy sette yn 1997 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn mear as tûzen films. Teffens regissearre er in oansjenlik oantal en as produsint wied er belutsen by û.m. de studio Platinum X Pictures. Yn 2015 beëinige Stefano syn belutsenens by de pornoyndustry foargoed.
Libben en karriêre
Michael Stefano waard yn 1969 berne yn Hartford, yn 'e Amerikaanske steat Konettikut, sa't er sels yn jannewaris 2001 in fraachpetear mei it tydskrift AVN fertelde. (Oare boarnen, dy't wolle dat er yn Kalifornje berne is, binne dus mis.) Hy begûn yn 1996 te wurkjen as regisseur fan pornografyske films foar de filmstudio Extreme Associates, dêr't er lykwols yn july 2001 by wei gie. Neitiid wurke er as regisseur benammen foar de studio's Red Light District, West Coast Productions en Platinum X Pictures. Tusken 1996 en 2013 wie Stefano ferantwurdlik foar de rezjy fan 165 films.
Yn 1997, doe't er 28 jier wie, sette Stefano ek útein mei in karriêre as pornoakteur. Nei in skatting fan himsels spile er dêrby troch de jierren hinne yn mear as tûzen films en mear as trijetûzen sênes. De Internet Adult Film Database (IAFD) telde foar him begjin 2017 1.201 films, mar dêr sitte ek in oansjenlik tal kompilaasjefideo's by. Stefano wurke as akteur û.m. foar sokke foaroansteande labels as Red Light District, Zero Tolerance, Jules Jordan Video, New Sensations, Evil Angel, Diabolic Video, Sin City, Adam & Eve, Anabolic Video, Vivid Entertainment, Digital Sin, Hustler Video, Brazzers en Elegant Angel. Dêrnjonken wied er ek wol foar minder bekende studio's yn 't spier, wêrûnder Mile High Media, Extreme Associates, Platinum X Pictures, Metro, Legend Video, Third Degree Films, Pure Play Media en West Coast Productions.