cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Benediktustsjerke (Koatstertille)
De Benediktustsjerke is de tsjerke fan de Protestanske gemeente fan Koatstertille. Op 15 jannewaris 2012 binne de herfoarme Benediktustjserke en de grifformearde tsjerke fan Koatstertille fusearre ta ien protestanske gemeente.
Foargongers
thumb|left|175px|Keunswurk Hope, Leauwen en Leafde Fan de foargongers fan de tsjerke bleau neat oer. De earste tsjerke hat oan de Alde Dyk stien op de grins fan de sângrûn en in sompich gebiet. Dêr binne wol âlde dowestiennen fûn, boumaterjaal dat tusken 1050 en 1200 út Dútslân ymportearre waard, en dat betsjut dat de tsjerke der al foar 1200 stien hat. Oannommen wurdt dat de tsjerke al fier foar de reformaasje ôfbrutsen waard.
De twadde tsjerke waard op it plak fan it tsjintwurdige tsjerkhôf oan de Tillebuorren boud. De tekening dy't Jacob Stellingwerf yn 1722 fan it gebou makke lit in goatyske tsjerkje sjen, mei fjouwer spitbôgige finsters en twa steunbearen. It tsjerkje hie gjin toer, mar in lyts dakruterke. Yn de 19e iuw waard it goatyske tsjerkje te lyts en moast dêrom ôfbrutsen wurde. Ut en troch wurde der op it hôf noch wolris kleastermoppen (âlde friezen)) fan dit tsjerkje opdold.
Beskriuwing
De hjoeddeiske Benediktustsjerke datearret út de 19e iuw. It is in ienfâldige sealtsjerke mei in hege toer. It skip wurdt ferdield troch grutte finsters. Yn de jierren 1960 waard de tsjerke restaurearre en it ynterieur feroare. De preekstoel ferhûze doe fan de súdlike muorre nei it koer. De hearebanken (ien oan de noardlike muorre en ien yn it koer) waarden mei de gewoane banken ferwidere en ferfongen troch stuollen. De kroanluchters dy't de tsjerke ferljochtsje binne 17e iuwsk. thumb|left|175px|Oargel
Bouskiednis
Yn 1878 namen de tsjerkfâlen it beslút in nije tsjerke te bouwen. Sûnder de tsjerkeried der yn te kennen waard besluten dat de nije tsjerke yn it buorskip De Koaten kaam te stean, dêr't de boerestân wenne. De âlde tsjerke fan Koatstertille stie in stik súdliker yn Koatstertille, it plak dêr't it gewoane folk wenne. Noch yn itselde jier wie de nijbou foltôge. Doe't de gearstalling fan de tsjerkfâdij yn 1882 feroare en de tsjerkfâdij net allinnich mear út de boerestân bestie, mar ek arbeidersfolk sit krigen, waarden der fuortendaliks prikken yn it wurk steld om it gebou te ferhûzjen. Stien foar stien waard de gloednije tsjerke op De Koaten ôfbrutsen en trijehûndert meter fierderop yn Koatstertille foar it âlde tsjerkhôf oer wer opboud.
Oargel
It oargel waard yn 1884 troch de firma Friedrich Leichel út it Dútske Lochem boud. In lêste restauraasje wie yn it ramt fan de restauraasje fan de tsjerke yn 2014 troch de firma A. Nijsse en Soan.
Lakota (taal)
Taalbesibskip en dialekten
It Lakota is nau besibbe oan it Dakota, dat fan âlds mear nei it easten ta sprutsen wurdt. Tegearre foarmje dy beide talen it Sû, dat eins gjin taal is mar mear in taalkontinuum (wêrby't oangrinzgjende dialekten yninoar oergeane en in keatling foarmje; alle buordialekten binne ûnderling fersteanber, mar de sprekkers fan 'e dialekten oan 'e beide úteinen fan it keatling kinne inoar net ferstean). It Sû heart wer ta de gruttere Sûaanske taalfamylje, en foarmet mei it Assiniboin en it Stony de Dakotaanske taalkloft binnen de Mississippydelling-Sûaanske talen.
It Lakota kin opdield wurde yn trije (tige nau) besibbe dialekten, te witten it Noardlik, Sintraal en Súdlik Lakota. Dy opdieling komt oerien mei de tradisjonele ferdieling fan 'e Lakota yn sân substammen. Dêrby is it Noardlik Lakota it dialekt is fan 'e Hûnkpapa en de Swartfoet-Lakota (net te betiizjen mei it bekendere folk fan 'e Swartfuotten, dat in Algonkwynske taal sprekt); wurdt it Sintraal Lakota sprutsen troch de Minnikonzjû, Sâns Arks en Twatsjettels; en is it Súdlik Lakota it dialekt fan 'e Oglala en Brulee. Hjirûnder foar de dúdlikheid in lyts oersjoch fan 'e bredere Dakotaanske taalfamylje, mei alle synonimen derby jûn.
Tal en fersprieding fan sprekkers
It is mei it Lakota sûnt de ein fan 'e njoggentjinde iuw slim yn it neigean rekke. De taal wurdt tsjintwurdich noch sprutsen troch likernôch 6.200 minsken, wêrfan 6.000 yn 'e Feriene Steaten (neffens gegevens dy't oan it ljocht kamen by in taalûndersyk út 1997), en 190 yn Kanada (neffens de ferzje fan 2013 fan 'e taalkundewebside Ethnologue). Dat komt del op 6,2% fan 'e totale Lakota-befolking (dy't likernôch 100.000 minsken telt). Under de sprekkers binne fral in protte leden fan 'e âlderein, sadat it Lakota nei alle gedachten yn 'e kommende jierren noch fierder yn 'e nederklits reitsje sil troch it ôfstjerren fan 'e âldere generaasjes. De meast Lakota-sprekkers wenje tsjintwurdich yn 'e Amerikaanske steaten Súd-Dakota, Noard-Dakota en Montana, mei lytsere groepen yn Wyoming en Kolorado, en teffens op ien plak yn it suden fan 'e Kanadeeske provinsje Saskatchewan.
Skrift
Foarôfgeande oan it oernimmen fan it Latynsk alfabet fan 'e blanken hiene de Sû al in eigen skrift, nammentlik in systeem fan piktogrammen, wêrby't men bgl. it wurd "hûn" fertsjintwurdige troch in tekening fan in hûn. Hoewol't dat de Lakota sels oars skoan foldie, wie it foar misjonarissen net te dwaan om 'e Bibel yn syn gehiel yn piktogrammen ôf te byldzjen, en sadwaande wiene sy it dy't it letterskrift by de Sû yntrodusearren.
Fonology
Der besteane in stikmannich ûnderskate staveringsfoarmen foar de Sû-talen, mar dejinge dy't tsjintwurdich it measte brûkt wurdt, is dy fan Jan Ullrich, dy't op grûn fan in 23-jierrich taalûndersyk yn 2008 it gesachhawwende Lakota-wurdboek gearstalde, al moat dêrby oantekene wurde dat syn stavering fuortbordueret op guon âldere staveringssystemen. It Lakota wurdt hjirby skreaun mei in alfabet fan 26 letters, al binne dat net deselden as yn it Latynske standertalfabet: a, b, č, d, e, g, ǧ, h, ȟ, i, k, l, m, n, ŋ, o, p, s, š, t, u, w, y, z, ž en ’.
Yn it foarste plak binne der fiif lûden: a ([a] as yn "ham"), e ([e], lykas yn "leed", mar koarter), i ([i] as yn "wyt"), o ([o] as yn "bok") en u ([u] as yn "tûk"). Dy kinne allegear sawol koart as lang wêze; binne se lang, dan krije se in skerpteken (á [a:], é [e:], í [i:], ó [o:], ú [u:]). De letter ŋ hat sels gjin klankwearde, mar makket it foarôfgeande lûd nasaal. Der binne yn it Lakota trije fan sokke nasale klanken: aŋ ([ã]; lykas yn "aanst", mar dan koart), iŋ ([ĩ] as yn "hyns") en uŋ ([ũ] as yn "fiifpûns"). Ek dy kinne allegear wer sawol koart as lang wêze, en de lange farianten krije wer in skerpteken: áŋ ([ã:] as yn "aanst"), íŋ ([ĩ:] as yn "wynsk") en úŋ ([ũ:] as yn "dûns").
Dan binne der fiif bylûden mei in karon: č, ǧ, ȟ, š en ž. De č ([ʧ]), š ([ʃ]) en ž ([ʒ]) binne bekende klanken: de tsj fan "tsjerke", de sj fan "sjerp" en de zj fan "bagaazje". De ǧ ([ʁ])en de ȟ ([χ]) lykje op 'e g fan "mage", resp. de ch fan "berch", mar wurde justjes mear nei efteren yn 'e mûle (suver yn 'e kiel) útsprutsen. Fierders is der noch de apostrof (’), dy't foar de glottisslach ([ʔ]) stiet; de klank tusken de beide gelikense lûden yn "Aäron" of "koöperaasje". De oare bylûden wurde krekt as yn it Frysk útsprutsen, behalven de w en y; dat binne de w fan "skowe" en de j fan "jas".
It Lakota ken fierders in stikmannich letterkombinaasjes. Sa binne der fjouwer letters dy't yn aspirearre foarm foarkomme kinne: čh [ʧʰ], kh [kʰ], ph [pʰ] en th [tʰ] (útsprutsen as de grûnletter mei in lyts h-ke derefteroan, bekend fan "Marthinithoren"). Dan binne der trije letters dy't foarkomme kinne mei in lyts ch-chje (út "berch") derefteroan: kȟ [kˣ], pȟ [pˣ] en tȟ [tˣ]. En ta einbeslút binne der sân letters dy't foarkomme kinne mei in glottisslach derefteroan: č’ [ʧˀ], ȟ’ [χˀ], k’ [kˀ], p’ [pˀ], s’ [sˀ], š’ [ʃˀ]’ en t’ [tˀ].
Iselliny
thumb|De Iselliny, yn 't ljochtblau it gebiet dat ûnder wetter set wurde moast De Iselliny wie in militêre ferdigeningsliny dy't tusken 1951 en 1954 by de Isel del oanlein waard om Nederlân te beskermjen tsjin in lânynvaazje. Ek al wie by de Dútske oanfal op Nederlân fan 1940 al dúdlik wurden dat de Isel fan ôfgryslik grut belang wie by it ferdigenjen fan Nederlân, waard pas tidens de Kâlde Kriich besletten ta de bou fan in slutende ferdigeningsliny. Nederlân wie nei de Twadde Wrâldkriich benaud foar in Russyske ynfal om't de Feriene Steaten en it Feriene Keninkryk harren striidkrêften flink lytser makke hienen en de FS in ôfwachtsjende hâlding hienen tsjinoer de Russyske agressy.
Regear-yn-ballingskip
Unsteansredens
Regearings-yn-ballingskip ûntsteane faak yn tiden fan oarloch, as it iene lân beset wurdt troch it oare. Yn 'e Twadde Wrâldoarloch bygelyks, doe't in grut diel fan Jeropa beset holden waard troch nazy-Dútslân, wiene der yn 'e Britske haadstêd Londen regearings-yn-ballingskip fêstige fan Tsjechoslowakije, Poalen, Noarwegen, Nederlân, Belgje, Lúksemboarch, Frankryk, Joegoslaavje en Grikelân. (De útsûndering op dy regel wie Denemark, wêrfan't it regear de hiele oarloch troch yn Kopenhagen bleau, hoewol't yn Londen wol in Deenske opposysjegroepearring fêstige wie ûnder lieding fan John Christmas Møller.) It Nederlânsk regear-yn-ballingskip yn Londen waard laat troch de Fryske politikus Pieter Sjoerds Gerbrandy.
In regear-yn-ballingskip ferskilt fan in rompsteat om't in rompsteat teminsten in part fan it (eardere) grûngebiet behearsket. Yn 'e Earste Wrâldoarloch wie bygelyks hast hiel Belgje beset troch it Keizerryk Dútslân, útsein it uterste súdwesten fan West-Flaanderen. Hoewol't it legitime regear fan Belgje yn dy snuorje ferdreaun wie út 'e haadstêd Brussel, kin it formeel gjin regear-yn-ballingskip neamd wurde om't it noch altyd it bestjoer útoefene oer dat lytse stikje frij Belgje, ek al wie it regear út feilichheidsomtinkens net dêre mar yn Frankryk fêstige.
Behalven troch besettings yn tiden fan oarloch kinne regearings-yn-ballingskip ek ûntstean as gefolch fan boargeroarloggen, revolúsjes en steatsgrepen. Under de Syryske Boargeroarloch waard bygelyks in regear-yn-ballingskip foarme mei de namme Syrysk Interim-Regear, dat it bewâld fan 'e Baätpartij yn Syrje besocht te beëinigjen. It ferskynsel fan in regear-yn-ballingskip giet fierder tebek yn 'e skiednis as de term sels. Yn 'e tiid dat de measte lannen noch in monargaal regear hiene, setten ferballe monargen soms in eigen Keninklik Hof op, dat funksjonearre as in regear-yn-ballingskip. Yn 'e Ingelske skiednis die it Hûs Stuart dat twa kear: nei de ûnhalzing fan Karel I en de fêstiging fan 'e ts Ingelske Republyk, yn 1649, en op 'e nij nei de ôfsetting fan Jakobus II troch syn skoansoan Willem III by de Glorieuze Revolúsje fan 1688-1689. Itselde die it Frânske Hûs Boerbon nei de Frânske Revolúsje fan 1789, ûnder it Directoire en it rezjym fan Napoleon Bonaparte.
Hjoeddeiske nasjonale regearings-yn-ballingskip
(op folchoarder fan ûntstean)
Hjoeddeiske subnasjonale regearings-yn-ballingskip
(op folchoarder fan ûntstean)
Jack Wouterse
Jack Wouterse (folút: Jacobus Albertus Wouterse; Soest, 17 juny 1957) is in Nederlânsk toaniel-, tillefyzje- en filmakteur. Hy hat ek wurke as harkspul- en stimakteur. Wouterse wûn twaris in Gouden Keal, de wichtichste Nederlânske filmpriis.
Jonkheid, oplieding en ier wurkpaad
Wouterse waard yn 1957 berne yn Soest. Syn heit wie beropsmilitêr en syn mem wie skjinmakster. Nei de middelbere skoalle trochrûn te hawwen, waard er ferkeaper fan ôfsûchkappen. Letter besleat er yn Arnhim in oplieding te folgjen ta dosint dramatyske foarming, wêrnei't er trochlearde oan 'e sirkusskoalle. Doe't er dy stúdzje mei súkses ôfrûne hie, fûn Wouterse wurk as clown by it sirkus fan Sjoukje Dijkstra. Nei ferrin fan tiid sette er syn eigen sirkus op, mei as namme Circus Fiasco, dat er yn 'e mande mei syn frou en oannommen soan runde.
Aktearkarriêre
Yn 1989 waard Wouterse troch Johan Doesburg fan Jeugdteätergroep Pssstt frege foar in rol yn it toanielstik Muizen en Mensen. Dat befoel him sa goed, dat er trochgie mei aktearjen. Yn 'e folgjende jierren spile Wouterse yn in grut tal toanielstikken, benammen fan it Ro Teäter, mar ek fan toanielselskippen as Stella De Haach, It Nasjonale Toaniel en it Noard Nederlânsk Toaniel. Dêrûnder wiene produksjes fan Otello en Kening Lear fan Shakespeare, De Bruorren Karamazov fan Fjodor Dostojevski en Kening Oidipoes fan Sofoklês.
Op 'e tillefyzje wie Wouterse yn 1990 foar it earst te sjen yn in gastrol yn 'e komeedzjesearje In de Vlaamsche Pot. Yn 1991 makke Wouterse syn debút op it wite doek mei in lytse roltsje yn 'e film De Onfatsoenlijke Vrouw. Syn rol as Jacob yn De Noorderlingen, fan regisseur Alex van Warmerdam waard yn 1992 syn trochbraak as akteur. Yn 1993-1994 hied er in fêste rol as Anton Plantinga yn 'e VPRO-tillefyzjesearje We Zijn Weer Thuis. Yn 1994 wûn Wouterse mei syn optreden yn 'e tillefyzjefilm En Route in Gouden Keal yn 'e kategory bêste manlike byrol.
Grutte Kleau fan Grienlân
thumb|300px|Animaasje oer de kleau De Grutte Kleau fan Grienlân is in kleau (Ingelsk: canyon) op it eilân Grienlân.
Patricia Kara
Patricia Kara (wiere namme: Panagiota Karamouzis, Gryksk: Παναγιώτα Καραμούζη; Chicago, 5 febrewaris 1972) is in Amerikaansk model, aktrise en presintatrise fan Gryksk etnysk komôf.
Libben en karriêre
Kara waard yn 1972 berne yn Chicago, yn 'e steat Illinois, dêr't se ek opgroeide. Letter ferfear hja foar har wurk earst nei Miami, doe nei New York en úteinlik nei Los Angeles, dêr't hja noch wennet. As model hat Kara posearre foar fotorapportaazjes yn tydskriften lykas Maxim, Forbes, Sports Illustrated, Cosmopolitan, Glamour, Redbook, Bride, Day Spa en oaren, wêrûnder ek ferskate fitnessblêden.
Fierders hat se as model meiwurke oan printe advertinsjes foar û.m. AT&T, FedEx, Venus Swimwear, The Walt Disney Company, Mitshubishi Motors, Lexus, Reebok en Snickers. Ek wie Kara op 'e tillefyzje te sjen yn reklamespotsjes foar û.m. Coors Light, Old Navy, Bally Total Fitness, Kohl's en Ericsson. Yn 2005 waard se útkeazen om ien fan 'e modellen te wêzen dy't de kofferkes mei jild fêsthâlde yn 'e populêre Amerikaanske kwis Deal or No Deal, op 'e stjoerder NBC. Dêrby hie hja kofferke nûmer 9 yn 'e hannen. Yn 'e mande mei har Deal or No Deal-kollega's Leyla Milani en Marisa Petroro die Kara mei oan in ôflevering fan 'e kwis Catch 21 foar bekende Amerikanen, wêrby't se $2.500 foar it goede doel byinoar brochten.
Njonken har modellekarriêre hat Kara ek geregeldwei as presintatrise aktyf west, û.m. by it ferslach fan 'e útrikking fan 'e Golden Globes en ferskate oare galagelegenheden, en as fideojockey ûnder de spring break (foarjiersfakânsje) yn Lake Havasu en Panama City Beach. Fierders wie Kara as aktrise te sjen yn gastrollen yn ferskate tillefyzjesearjes, wêrûnder Las Vegas, All of Us, Passions en Beverly Hills, 90210.
Grutte Kleau fan Grienlân
De kleau is 750 kilometer lang en oant 800 meter djip en 10 kilometer breed (op dit stuit de grutste op ierde). De kleau leit ûnder in dikke iislaach fan goed oardel kilometer en is neffens in skatting op syn minst 4 miljoen jier âld. De ûntdekking middels radioweagen waard yn augustus 2013 fan grute yn it tydskrift Science troch wittenskippers fan de Universiteit fan Bristol, de Universiteit fan Kelgery en de Universiteit fan Urbino.
Der binne lykwols kleauwen dy't djipper binne, lykas de Grand Canyon yn Arizona en de Grutte Kleau fan Yarlung Tsangpo yn Tibet.
Domtsjerke fan Sankt Pölten
De Domtsjerke fan Sankt Pölten, ek de Domtsjerke Marije-Himelfeart (Dútsk: Dom Mariä Himmelfahrt) is de katedraal fan it yn 1785 stifte Eastenrykske bisdom Sankt Pölten. Oant de troch Joazef II ynfierde de sekularisaasje yn 1784 wie it de kleastertsjerke fan de augustiner koarhearen. Alhoewol't de kearn fan it gebou út de romaanske tiid datearret, is it dochs benammen in barok bouwurk.
Skiednis
De skiednis fan de tsjerke giet werom op it jier 790, doe't de bruorren Adalbert en Otakar út it troch har stifte kleaster Tegernsee in dochterkleaster yn Sankt Pölten stiften. De benediktynske muontsen namen ek reliken fan Sint-Hippolytus mei, de hillige dy't de stêd de hjoeddeiske namme joech. Sûnt 828 wie it kleaster besit fan it prinsbisdom Passau. By in Hongaarske ynfal yn 907 waard it kleaster folslein ferneatige en it duorre oant nei de Slach op it Lechfjild yn 955 dat weropbou folge.
De earste skriftlike fermelding fan it kleaster datearret fan in oarkonde út 976 fan keizer Otto II foar biskop Pilgrim fan Passau. Under biskop Altmann fan Passau waard it kleaster in Augustiner koarenhearenstift mei de apostel Petrus as patroanhillige. Yn de 12e iuw waard it haadalter oan de hilligen Stefanus en Hippolytus wijd.
Hjoeddeisk gebou
Om 1150 hinne waard in trijeskippige tsjerke sûnder transept mei dûbele tuorren as westwurk boud. Nei in brân tusken 1267 en 1280 wie in foarse ferbouwing needsaaklik. Dy tsjerke waard yn 1228 troch biskop Gebhard oan de himelfeart fan Marije wijd en dat is sa oant de dei fan hjoed bleaun. De tsjerke waard yn 1512 nei in grutte stedsbrân restaurearre, wêrby't de noardlike toer ôfbrutsen waard en gjin weropbou folge.
Eksterieur
De plattegrûn fan de bûtenmuorren bestiet noch foar in grut part út it om 1150 hinne boude gebou. Nei in brân waard de tsjerke tusken 1267 en 1280 yn letromaanske styl ferboud. De domsterke grinzget oan de noardlike kant oan de kleastergong. Fral troch de bekroaning fan de toer krige de letromaanske tsjerke in barok oansjen. Fan de letromaanske tsjerke bleaune ek de apsis en de súdlike gevel bewarre. Boppe it haadportaal op de westlike kant wurdt de gevel fersierd mei de bylden fan Hippolytus (lofts) en Augustinus (rjochts).
Jack Wouterse
Aktearkarriêre
Neitiid spile er yn films as Lang Leve de Koningin (1995), De Pijnbank (1998) en, yn 'e rol fan 'e Angelsaksyske biskop en misjonaris Willibrord, yn 'e histoaryske aventoerefilm Redbad (2018), fan regisseur Roel Reiné. Foar syn rol as Ko, de heit fan Suzy, yn 'e tillefyzjefilm Suzy Q, krige er yn 1999 jitris in Gouden Keal foar de bêste manlike byrol, en dêropta ek in Fipa d'Or. Hy fertolke gastrollen yn plysjesearjes as Baantjer (twa kear), Blauw-Blauw, Spangen en Flikken Rotterdam. Ek wied er te sjen yn ôfleverings fan 'e komeedzjesearjes Flodder en ’t Schaep met de 5 Pooten, en yn 1999-2001 hied er in weromkearende rol as de foarsitter fan 'e fuotbalklub yn All Stars. As resjersjeur Henk Grijpstra hied er fierders fan 2004 oant 2007 ien fan 'e haadrollen yn 'e plysjerige Grijpstra & De Gier.
Domtsjerke fan Sankt Pölten
Oargel
It oargel waard yn 1973 boud troch de Switserske firma Metzler Orgelbau. It ynstrumint hat 36 registers op 3 manualen en pedaal. De oargelkas stamt fan it oarspronlike oargel, dat troch Johann Ignaz Egedacher yn 1722 boud waard.
Jack Wouterse
Aktearkarriêre
Wouterse spile ek yn in soad bernefilms, lykas Kruimeltje (1999), Minoes (2001), Pietje Bell (2002), Pietje Bell 2: De Jacht op de Tsarenkroon (2003), Kameleon 2 (2005) en Kruistocht in Spijkerbroek (2006), dy lêste film nei it boek mei deselde namme fan skriuwster Thea Beckman. Dêrnjonken hie Wouterse yn 2010 de haadrol yn it harkspul De Moker. Ek wurke er in protte as stimakteur. Yn dy hoedanichheid hied er rollen yn tekenfilms as Tarzan (1999), Asterix en Obelix tegen Caesar (1999), Keizer Kuzco (2000), Ice Age (2002), Ice Age: The Meltdown (2006), Ice Age: Dawn of the Dinosaurs (2009), Wickie de Viking (2010), The Muppets (2011) en Monsters University (2013). Yn De Smurfen (2011) en it ferfolch De Smurfen 2 (2013) liende Wouterse syn stim oan Grutte Smurf.
Domtsjerke fan Sankt Pölten
Klokken
De dom hat in hast kompleet barok klokkenensemble, dat yn 1696 troch Mathias Prininger út Krems getten waard. Ien klok waard yn de Earste Wrâldkriich foar de kriichsyndustry omraand en is yn de jierren 1950 ferfongen troch in nije klok.
Jack Wouterse
Priveelibben
Jack Wouterse wennet yn Rotterdam. Hy is troud en hat in oannommen soan, de akteur Koen Wouterse. Nei eigen sizzen is Wouterse tige ferslavingsgefoelich. Hy neamt himsels wurkferslave en hat jierrenlang ferslingere west oan iten en kokaïne. Kollega's as Peter Paul Muller sieten slim yn noed oer de drugsferslaving fan Wouterse, dy't er tweintich jier lang foar hast eltsenien geheim wist te hâlden. Regisseur Alize Zandwijk wiisde Wouterse op in ôfkickklinyk yn Skotlân, en gie krekt salang troch mei him dêroer lestich te fallen, oant er tajoech en himsels dêr yn 2011 opnimme liet. Wouterse ferbleau dêr seis wiken (hoewol't syn behannelders him der fiif moannen hâlde woene. Werom yn Nederlân hied er fiif terapysesjes yn 'e wike foar syn ûnderskate ferslavings. Dat rezjym woed er in jier lang fêsthâlde om it dêrnei foar de rest fan syn libben werom te bringen nei ien kear yn 'e wike.
Flame of Sevenwaters
Flame of Sevenwaters is in fantasy-roman fan 'e hân fan 'e Nijseelânske skriuwster Juliet Marillier, dy't ta it subsjenre fan 'e histoaryske fantasy heart. De titel betsjut: "Flam fan Sevenwaters". It boek fertelt it ferhaal fan 'e jongfaam Maeve, dy't yn it Ierlân fan 'e Iere Midsiuwen weromkeart nei har berteplak en dêr behelle rekket by aparte en njoere dingen. Flame of Sevenwaters is it sechsde diel fan 'e Sevenwaters-rige, en is as sadanich in op himsels steand ferfolch op 'e eardere dielen fan 'e searje, wêryn't oare leden fan it skaai fan Sevenwaters de haadrol spilen. Flame of Sevenwaters waard yn 2012 publisearre troch de Australyske difyzje fan útjouwerij Pan Macmillan. It boek waard yn 2015 yn it Nederlânsk oerset troch Maren Mostert en ûnder de titel Vlam van Zeven Wateren publisearre troch Utjouwerij Luitingh-Sijthoff.
Ynhâld
Maeve (útspr.: "mev") is ien fan 'e seis dochters fan Sean fan Sevenwaters, in ealman út it Ierlân fan 'e Iere Midsiuwen. As jong famke is hja slim ferwûne rekke by in brân, mei as gefolch dat se har hannen net mear brûke kin en dat de sydkant fan har holle skeind rekke is. Se is dêrom fierder opgroeid yn 'e húshâlding fan har muoike Liadan, yn Kumbria, dy't in tige kundige genêzeresse is. Dêr hat Maeve har fermoedsoene mei har lichaamlike beheinings en ûntdutsen dat se in talint hat om mei har stim bisten te kalmearjen. Fan gefolgen hat se har talein op it belearen fan hynders. Flame of Sevenwaters iepenet tsien jier nei de brân, as Liadan har man, Maeve har omke Bran, har freget om Swift, in tige jinstige jonge hynst, te begelieden, dy't er as geskink nei Sevenwaters stjoert.
Maeve stimt ta yn dat fersyk, mar hoewol't har groeden genêzen binne, is se geastlik noch fragyl en is se huverich om har berteplak werom te sjen en de konfontaasje mei har ferline oan te gean. As Maeve en har like âlde tsjinstfaam Rhian (dy't al fan bern ôf oan as har hannen fungearret) mei in pear stâlfeinten yn Sevenwaters oankomme, is de hiele hearlikheid yn ûnstjoer. Mac Dara, in foarst fan 'e Tuatha Dé Danann, dy't no oer de Oare Wrâld hearsket, besiket Sean fan Sevenwaters te twingen om him syn ienlingssoan Cathal werom te jaan (sjoch: Heir to Sevenwaters), dy't no troud is mei Sean syn dochter Clodagh en op it eilân Inis Eala libbet, foar de noardkust fan Ierlân, dêr't Mac Dara him net berikke kin. Om syn sin te krijen hat Mac Dara in groep ûnskuldige reizgers oan 'e grinzen fan Sevenwaters ûntfierd en no wurde dy mannen ien foar ien fermoarde weromfûn. Om't it hjirby om it reisselskip fan Tiernan en Artagan gie, de soannen fan in tige ynfloedrike Ierske ealman fan 'e Uí Néill-famylje, stiet Sean ûnder grutte druk om 'e saak op te lossen.
Foar Maeve is it dreech om it plak fan 'e brân werom te sjen, mar de hertlike ûntfangst troch har famylje makket in protte goed. Fral har heit en har jongere broer, de sânjierrige Finbar, kin se tige goed mei opsjitte, hoewol't der tusken har en har mem in beskate ôfstannigens bestean bliuwt. Fierders wurdt se in pear swerfhûnen yn it wâld fan Sevenwaters gewaar, dy't se Bear en Das neamd, en dy't se mei har stim en lekker iten wit te troaien oant se ûnskiedber fan har binne. As Maeve op in dei lykwols ien fan 'e fermiste leden fan it selskip fan Tiernan en Artagan dea yn 'e bosk oantreft, wurdt se mei de noas op 'e feiten drukt.
Net folle letter naait Swift út, en de jonge Finbar giet der op eigen manneboet efteroan. Op dat stuit binne Maeve en Finbar allinnich, dat Maeve hat gjin oare kar as om mei de beide hûnen de efterfolging yn te setten. Earne yn 'e bosk geane sy en Finbar de grins oer fan 'e minskewrâld nei de Oare Wrâld. Neitiid docht bliken dat sy en har broer mei opsetsin dêrhinne lokke binne. In ealfrouwe fan 'e Tuatha Dé Danann, Caisin Sulverhier, is nammentlik fan doel om Mac Dara fan 'e troan te stjitten, en dêrta hat hja in âlde, suver fergetten profesije opdjippe, dy't sprekt oer in ealmanssoan en in fanke mei hannen dy't neat fêsthâlde kinne. Maeve, dy't graach har famylje helpe wol, lit har troch Caisin bedrage. Se leaut dat de ealfrouwe in rjochtskepener persoan is as Mac Dara, mar as sy en Finbar meigeane nei it Grutte Konklaaf, in gearkomste fan 'e Tuatha Dé Danann dêr't Caisin Mac Dara útdaagje sil ta in krêftmjitting, docht bliken dat Caisin gjin hier better is. De ealfrouwe is folslein ree om sawol Maeve as Finbar op te offerjen foar har eigen ambysje, en inkeld de tuskenkomst fan Bear en Das kin harren dea foarkomme.
Op it hichtepunt fan it konklaaf, as Caisin en Mac Dara ôflaat binne troch harren ûnderlinge striid, ferskine ynienen Ciarán, de druïde fan Sevenwaters, dy't in âldomke fan Maeve is, en har sweager Cathal, de soan fan Mac Dara. Tegearre witte dy beiden sawol Mac Dara as Caisin te oermasterjen. Cathal is kommen mei de bedoeling om syn heite plak yn te nimmen, ek al soe dat betsjutte dat er syn frou Clodagh en syn bern nea wer weromsjen soe, mar op it lêste stuit besparret Ciarán him dat lot troch sels it bestjoer fan 'e Oare Wrâld op him te nimmen. (Dêrta is er berjochtige om't syn mem in tsjoenster wie dy't fan de Tuatha Dé Danann ôfstamme; sjoch Child of the Prophecy.) Ciarán wol Mac Dara en Caisin Sulverhier yn ballingskip stjoere, mar de grutske Mac Dara stegeret sa'n beskamsum lot ôf, en yn syn lêste die sleept er de feralterearre Caisin mei yn in selskeazen dea.
Neitiid is ien fan Ciarán syn earste dieden om Bear en Das werom te feroarjen yn 'e ealmanssoannen Artagan en Tiernan. It docht no bliken dat hja troch de boppenatuerlike Fomoaren (fan wa't de famylje fan Sevenwaters ôfstammet) yn hûnen feroare wiene om har tsjin Mac Dara te beskermjen. Maeve en Artagan reitsje op slach smoarfereale opinoar. Artagan freget har om mei him te trouwen, en Maeve, dy't altyd tocht hie dat se omreden fan har skeinde hannen en holle nea trouwe soe, jout him tawurd.
List fan planetoïden 24901-25000
Dit is in list fan planetoïden 24901-25000.
Operaasje Pegasus
thumb|250px|Pegasus I en Pegasus II
Operaasje Pegasus wie in militêre operaasje by Renkum yn 'e Nederlânske provinsje Gelderlân yn oktober en novimber 1944, mei as doel militêren nei de slach om Arnhim út beset gebiet wei fia de Nederryn te evakuearjen nei allieard gebiet.
Eftergrûn
Nei it ferlies by Arnhim moast de Britske 1ste Loftlâningsdivyzje tûzenen militêren benoarden de Ryn efterlitte. Inkelden koenen harren foar de Dútsers ferstopje, en oaren slaggen deryn fuort te kommen nei't se pakt wienen. In protte fan dizze militêren waarden opfongen en ferburgen troch it lokale ferset fan 'e Feluwe.
Doe't dúdlik waard dat it Britske twadde leger net gau opkomme soe, waard in plan makke om it flinke tal ferburgen militêren te evakuearjen oer de Ryn. Luitenant-kolonel David Doby, kommandant fan it earste parasjutistebataljon, swom ferskate kearen de Ryn oer om de aktiviteiten oan te stjoeren.
Ferrin
Operaasje Pegasus 1 yn 'e nacht fan 22 op 23 oktober 1944 slagge, doe't mear as 100 minsken evakuearre waarden. In flinke groep Amerikaanske militêren waard nei de noardkant fan 'e rivier stjoerd om de evakuaasje te befeiligjen.
Operaasje Pegasus 2 rûn út op in mislearring mei aardich wat ferliezen oan de kant fan de alliearden.
Irma (orkaan)
Skiednis
Irma ûntjoech har op 30 augustus boppe de Atlantyske Oseaan west fan Kaapverdje út in tropyske weach (in soarte fan atmosfearyske trôch fan lege druk), dy't trije dagen earder foar de kust fan West-Afrika ûntstien wie en dêrwei nei it westen ta opskood wie. Under geunstige meteorologyske omstannichheden ûntwikkele Irma har nei de formaasje tige fluch, en groeide se binnen in tiidsspanne fan 24 oeren út ta in orkaan fan 'e twadde kategory op 'e skaal fan Saffir-Simpson. Koarte tiid letter waard it in orkaan fan 'e trêde kategory en fan dat stuit ôf waard Irma beskôge as in swiere orkaan.
De folgjende pear dagen wifke Irma tusken de twadde en trêde kategory, mar fan 4 septimber ôf yntinsifearre de orkaan fierder, en ier op 'e moarn fan 5 septimber berikte Irma de krêft fan in orkaan fan 'e fyfde (en swierste) kategory. Omtrint midsnacht (UTC) op 6 septimber berikte de orkaan syn grutste krêft, mei wyn fan 295 km/h en in minimumluchtdruk fan 914 hPa. Dêrmei wie it de swierste orkaan fan 2017. Allinnich Orkaan Allen, út 1980, wie in noch krêftiger Atlantyske orkaan. Seis oeren letter kaam Irma foar it earst oan lân op 'e noardkust fan it eilân Barbûda, yn Antigûa en Barbûda, yn it easten fan it Karibysk Gebiet, dêr't frijwol alles ferwuostge waard. Letter dyselde deis ferfolge Irma har paad fan ferneatiging rjocht oer it Nederlânsk-Frânske Sint-Marten en Ginger en Tortola yn 'e Britske Famme-eilannen.
Koart foar seis oere moarns (UTC) op 8 septimber gie Irma oer it ûnbewenne eilân Lyts-Inagua yn 'e Bahama's hinne, wêrnei't se belune ta in orkaan fan 'e fjirde kategory, om 18 oeren letter wer oan te boazjen ta kategory 5. Fuort dêrnei skaafde Irma by twatrêde part fan 'e noardkust fan Kuba lâns, wat derfoar soarge dat se wer ôfswakke, no ta in orkaan fan 'e trêde kategory. Ter hichte fan 'e havenstêd Matanzas bûgde Irma, dy't oant doe ta rûchwei in rjochte line nei it westen folge hie, ôf nei it noarden, om boppe it waarme wetter fan 'e Strjitte fan Floarida wer oan te sterkjen ta in orkaan fan 'e fjirde kategory. Om 13.10 oere (UTC) op snein 10 septimber kaam Irma oan lân op it eilân Cudjoe Key yn 'e Florida Keys, dêr't de ferwuostging ek suver folslein wie. Dêrnei stiek se de Floaridabaai oer om by Naples, oan 'e súdwestkust fan it Floarida-skiereilân, oan lân te gean op it fêstelân fan Noard-Amearika.
Ienris boppe lân swakke Irma al rillegau ôf ta in orkaan fan 'e twadde kategory, en sakke op 'e middeisoere (UTC) op 11 septimber ûnder de orkaandrompel, om as in almar fierder belúnjende tropyske stoarm op nei it noardwesten te setten. In etmiel letter gie Irma as in tropyske depresje oer de grins fan 'e Amerikaanske steaten Georgia en Alabama, en op 15 septimber stoarte de restearjende sirkulaasje yn en waarden de oerbliuwsels fan 'e orkaan opnommen yn in kjeldfront dat fan 'e Grutte Marren oant boppe Nijfûnlân rikte.
Wysheid fan Jezus Kristus
De Wysheid fan Jezus Kristus is in algemien as apokryf beskôge kristlike religieuze tekst, besibbe oan it Nije Testamint fan 'e Bibel. It is in gnostysk geskrift, dat yn desimber 1945 fûn waard troch twa boeren by it Egyptyske Nag Hammady, dêr't it mei in stikmannich oare gnostyske teksten, wêrûnder it folle bekendere Evangeelje fan Tomas, yn in krûk bedobbe lei. De Wysheid fan Jezus Kristus is oerlevere yn 'e foarm fan in Koptysk manuskript út 'e fjirde iuw, oanfolle troch in stikmannich Gryksktalige fragminten út 'e trêde iuw, dy't in eardere datearring ymplisearje. De tekst komt sterk oerien mei dy fan it Brief fan Eugnostos, dat ek diel útmakke fan 'e fynst by Nag Hammady, mar dan yn in kristlik ramt pleatst en justjes útwreide. De Wystheid fan Jezus Kristus moat net betize wurde mei de Wysheid fan Jezus Sirach, wat in hiel oare apokrife tekst is, dy't besibbe is oan it Alde Testamint fan 'e Bibel.
Ynhâld
De Wysheid fan Jezus Kristus bestiet út trettjin fragen dy't troch de dissipels fan Jezus fan Nazaret steld wurde, en de antwurden dy't Jezus dêrop jout. It debat oer de krekte datearring fan it geskrift rekket in kritysk punt, mei't guon úthâlde dat dizze tekst de wiere, optekene útspraken fan Jezus werjouwe, wat mooglik wêze soe as it út 'e midden fan 'e earste iuw datearret, wylst oaren hawwe wolle dat it fan folle lettere oarsprong is en sadwaande op syn bêsten in ûnbetroubere boarne wêze kin. De measte saakkundigen binne fan tinken dat de Wysheid fan Jezus Kristus in gnostysk geskrift is, op grûn fan 'e oerienkomsten tusken de mystike lear dy't it útdraacht, en de wenstige gnostyske tema's, dy't allike mystyk binne.
Hob (mytysk wêzen)
In hob is in mytysk wêzen út 'e folkloare fan Ingelân. Sokke wêzens wurde foarsteld as geasten fan 'e húshâlding dy't soms by minsken yn 'e hûs wenje, mar soms ek bûtendoar. Foarhinne waard benammen yn it noarden fan Ingelân yn it bestean fan sokke wêzens leaud, en yn 't bysûnder yn Northumbria, by de Skotske grins lâns. Hobs soene de lju gauris helpe mei it wurk yn 'e hûs en om 'e hûs hinne en it boerewurk op pleatsen.
Etymology
Hob is yn it Ingelsk in plattelânsk synonym foar kobold (Ingelsk: goblin). It wurd soe ûntstien wêze as in ferkoarte foarm fan goblin, dy't yn gebrûk kaam as in stikje ûnfatsoenlike familiêrens om 'e eangst foar sokke wêzens te ferbergjen. In (net op wierheid berêstende) folksetymology foar hob is dat it in bynamme wie foar Robin Goodfellow, ien fan 'e bekendste hobs, en dat it meitiid in generike term foar alle soksoarte wêzens waard.
Folkloare
Tradisjoneel wurde hobs omskreaun as lytse, swierbehierre, ronfelige mantsjes. Yn noardlik Ingelân waarden sokke wêzens sjoen as freonlike, mar ûndogenske geasten, dy't de pleatslike befolking holp as minsken genêzing nedich wiene. In ferneamde hob, dy't de Hobthrust neamd waard, soe yn in saneamde hobhole wenne hawwe by it doarp Runswick Bay yn Noard-Yorkshire, en it fermogen hân hawwe om kinkhoast te genêzen. Fan oare hobs waard sein dat se boeren holpen by de bewurking fan harren ikkers, of in winkelman yn 'e winkel.
Minsken dy't in hob yn of om 'e hûs hiene, moasten foarsichtich wêze yn 'e omgong mei it wêzen, mei't se maklik misledige wurde koene. Ien fan 'e slimste misledigings dy't men in hob oandwaan koe, wie om him in nij pak klean te jaan; de hob soe dan sa lulk wurde dat er him fuortendaliks ôfjoech en nea wer werom kaam. By lichtere misledigings koene hobs wraak nimme troch de minsken tsjin te wurkjen ynstee fan te helpen. Se koene dan ta in wiere pleach wurde. De gebrûklike manear om fan sa'n misledige, tsjinwurkjende hob ôf te kommen, wie om it wêzen noch djipper te misledigjen en it in nij pak klean te jaan, wêrnei't it him foargoed ôfjoech. Fan guon fan 'e ferfelendste hobs koe men lykwols ûnmooglik ôfkomme.
Yn 'e popkultuer
Hobs spylje gauris in rol yn 'e moderne fantasyliteratuer. Yn 'e Harry Potter-rige, fan J.K. Rowling, wurde se net mei namme neamd, mar de saneamde 'hûs-elven', lykas Harry syn freon Dobby, lykje in soarte fan hob te wêzen. De 'hûs-elven' ferrjochtsje taken foar minsklike masters en wurde út harren tsjinst ferdreaun as se by wize fan geskink in pak klean krije. De measte 'hûs-elven' sjogge dat as in beskamsume deportaasje, mar de eksintrike Dobby (en ferskate minsklike personaazjes) beskôgje it as frijlitting út slavernij.
Yn The Hob's Bargain, in op himsels steande roman fan Patricia Briggs, is de Hob in machtich wêzen, mooglik de lêste fan syn soarte, dy't in oerienkomst slút om in doarp tsjin in kweadaardige nekromantikus te ferdigenjen yn ruil foar in frou mei wa't er him fuortplantsje kin. De protagoniste fan it boek, dy't de Hob by it doarp brocht hat, stimt yn mei dy ruil. Yn Small Favor, in diel fan The Dresden Files fan Jim Butcher, komme ek hobs foar, dêr wurde se ôfskildere as boasaardige eachleaze wêzens fan it tsjuster, dy't yn flammen útbarste as se mei ljocht yn kontakt komme en yn namme ûnderhearrich binne oan Mab, de keninginne fan it Winterhôf fan 'e ierdgeasten.
Redmond O'Hanlon
Redmond O'Hanlon (Dorset, 5 juny 1947) is in Britsk skriuwer en gelearde.
Biografy
O'Hanlon studearre oan it Marlborough- en it Merton College yn Oxford. Hy helle dêr in M.Phil. yn njoggtjentjende-iuwske Ingelske stúdzjes en waard yn 1971 beneamd ta wittenskiplik meiwurker, krige de Alistair Horne Research Fellowship yn 1974 en waard senior visitor oan it St Antony's College, Oxford, yn 1985.
Hoewol't O'Hanlon doe't er jong wie tige leauwich wie, waard er in fûl ateïst nei't er de wurken fan Charles Darwin ûntduts. Dit ta grut fertriet fan syn heit en mem.
Syn proefskrift, Changing Scientific Concepts of Nature in the English Novel, 1850-1920, makke er dien yn 1977. Fan 1970 oant 1974 wie Redmond O'Hanlon lid fan de literatuerkommissy fan de Arts Council of Great Britain (de Ried foar de Keunst fan Grut-Brittanje). Yn 1982 waard er lid fan de Society for the Bibliography of Natural History, yn 1984 lid fan de Royal Geographical Society en lid fan de Royal Society of Literature yn 1993. Fyftjin jier lang wie er redakteur fan The Times Literary Supplement op it mêd fan natuerlike histoarje.
O'Hanlon is bekend wurden fanwegen syn reizen nei in pear fan de meast ôfhandige oerwâlden fan de wrâld, op Borneo, it Amazônebekken en Kongo. Hy skreau teffens in skrinend ferslach fan in reis nei de Noardatlantyske Oseaan op in trawler.
Yn 2009 die er mei oan it projekt Beagle: In het kielzog van Darwin dat de histoaryske reis fan Charles Darwin, dy't fan beskiedende betsjutting wie foar syn tinken oer de evolúsjeteory, mei de Beagle betocht troch dy oer te dwaan mei de klipper de Stad Amsterdam.
By de Europeeske Parlemintsferkiezingen 2014 yn Nederlân wie O'Hanlon listtriuwer op de kandidatelist fan de Partij voor de Dieren.
Yn febrewaris 2015 waard er troch de gemeente Almere frege om in roman te skriuwen oer dy stêd. Earder hie Renate Dorrestein dat dien mei Weerwater.
European Sports for All Games
De European Sports for All Games (Ingelsk foar: de "Spullen fan Jeropeeske Sporten foar Allegear") wie in fiifdeisk evenemint dat fan 3 oant en mei 7 augustus 2018 yn 'e Nederlânske provinsje Fryslân holden waard yn it ramt fan it projekt Ljouwert/Fryslân Kulturele Haadstêd fan Jeropa 2018. By dit evenemint stiene de saneamde 'lytse sporten' sintraal. Yn 'e Fryske kontekst gie it dêrby om Frysk damjen, fierljeppen, keatsen en skûtsjesilen, mar in hiel soad gebieten hawwe ferlykbere eigen sporten dy't bûten sa'n regio ûnbekend binne, lykas bochia, cuman push, hurling, krulbol, pandolo, pesäpallo en puli run. Fyftich fan sokke lytse sporten waarden ûnder de European Sports for All Games yn Fryslân oan it publyk presintearre, en it wie de bedoeling dat in diel fan 'e taskôgers sels ek meidwaan soe.
Organisaasje en evenemint
De European Sports for All Games wiene in beheindere ferzje fan 'e World Sports for All Games, dy't ienris yn 'e fjouwer jier foar dit soarte sporten organisearre wurde troch de Tafisa, de wrâldorganisaasje foar lytse sporten. Lytsskalige presintaasjes fan 'e European Sports for All Games fûnen yn 2018 plak yn 'e marzje fan it NK Fierljeppen yn Burgum, it skûtsjesilen yn Grou, de Snitswike yn Snits, de Pim Mulierspullen yn Wytmarsum, de Keatswike (mei de PC) yn Frjentsjer en it WK Frysk damjen yn Ljouwert. Yn 'e earste wike fan augustus wie der in selsstannich barren mei as sintrum It Hearrenfean, hoewol't der ek demonstraasjes plakfûnen yn Frjentsjer, Grou, Ljouwert, Snits, Wytmarsum en ferskate oare plakken.
De organisaasje fan 'e European Sports for All Games wie yn 'e hannen fan Sport Fryslân, dat trijehûndert frijwilligers út doarp en stêd ynsette om alles yn goede banen te lieden. De organisaasje waard aktyf ûnderstipe troch it Nederlânsk Olympysk komitee NOC*NSF. Mei it boadskip dat men mei it evenemint de Fryske befolking safier krije woe dat ek dejingen dy't gjin aktive libbensstyl hiene, tenei aktyf oan sport dielnimme soene, wist Sport Fryslân foar de European Sports for All Games €500.000 subsydzje fan 'e Jeropeeske Uny binnen te heljen. Ek De Friesland Zorgverzekeraar stipe it evenemint om dy reden as sponsor. Om te sjen hoe't it útpakte en oft it in goed idee wêze soe om dizze oanpak ek yn oare gebieten ta te passen, stjoerde de Jeropeeske Uny waarnimmers om it evenemint en de organisaasje derfan te 'monitorjen'.
De bûtenlânske sporters dy't de presintaasjes fersoargen, útfanhûzen by partikulieren thús; de oernachtingsadressen wiene regele troch pleatslike sportferienings, dy't per team fan tsien dielnimmers in jildlike fergoeding krigen. Sadwaande wiene der Italjanen te gast yn Earnewâld, Spanjerts yn Snits, Basken en Slovenen yn Wytmarsum en Dútsers yn Ychtenbrêge en Dolsterhuzen. Yn Heech waarden mar leafst santich sporters út ferskate lannen ûnderbrocht yn in skip, wylst Jirnsum gasthear spile foar njoggen kanofarders út Frânsk-Polyneezje.
Resultaat
Nei trije dagen wie Anne Jochum de Vries, direkteur fan Sport Fryslân, al hartstikkene tefreden oer it ferrin fan 'e European Sports for All Games. Fansels gie der wolris wat mis. Dêroer seid er yn 'e Ljouwerter Krante: "Der riidt wolris in bus ferkeard. En dan bist de Russen kwyt, en wy ha de Ieren alris fan in terraske plukke moatten. Lytse dinkjes." Ek Jean-François Laurent, de foarsitter fan Tafisa, wie tige oer de European Sports for All Games te sprekken. "Oeral steane regionale sporten ûnder druk," seid er nei't er yn 'e kunde kommen wie mei fierljeppen, skûtsjesilen en keatsen, "mar hjir yn Fryslân libbet it noch alderraarst." De Vries fûn dat de European Sports for All Games in ferfolch krije moast, it leafst yn Fryslân. Hy tocht oan in twadde edysje fan it evenemint oer fjouwer jier, yn 'e simmer fan 2022.
List fan planetoïden 65001-65100
Dit is in list fan planetoïden 60201-60300.
Miggesnappers
Klassifikaasje
Fanwegens it grutte oantal (332) soarten wurde de ferskate soarten ûnder de oanbelangjende ûnderfamyljes of by grutte skaaien ûnder de skaaien neamd.
List fan Miss International-winnaressen
Dizze list jout in oersjoch fan de winnaressen fan de Miss International-ferkiezings. De Miss International-ferkiezing wie foar 't earst yn 1960 yn Long Beach, Kalifornje, en wurdt ek wol Festival of Beauty neamd, festival fan skientme.
thumb|Anagabriela Espinoza 2008
Jehannes (namme)
Jehannes (of yn 'e Nederlânske foarm Johannes) is in manlike foarnamme fan Hebriuwske oarsprong.
De namme komt út it Latyn, ôflaat fan it Grykske " Ἰωάννης", Iōannēs, wat wer komt fan it Hebriuwske "יוחנן", Yôḥānān, fan "Yô", foar Yahweh, en "ḥānān", bermhertich wêze. Dat, de betsjutting wurdt almeast sjoen as eat as: "God is bermhertich".
Tatjana Šimić
Namme
Šimić har efternamme heart útsprutsen te wurden as ['ʃimiʧ] (" sji -mytsj"), mar wurdt yn Nederlân ornaris sûnder diakrityske tekens skreaun (as Simic). De útspraak wurdt dan almeast ferbastere ta ['simɪk] (" si -mik").
Jonkheid en oplieding
Tatjana waard yn 1963 berne yn 'e Kroätyske haadstêd Zagreb, dêr't se ek opgroeide. Mei sechstjin jier emigrearre hja yn 1979 mei har âlden nei Nederlân ta, dêr't it gesin him nei wenjen sette yn Rotterdam. Tatjana makke sadwaande har oplieding yn Nederlân ôf en learde aksintleas Nederlânsk te sprekken.
Karriêre
Har karriêre begûn Tatjana doe't se yn 'e earste helte fan 'e 1980-er jierren in modellewedstryd fan it tydskrift Panorama wûn. Hja makke yndruk mei har grutte boarsten en har perokside-blonde hier. Neitiid makke se namme mei neakenfotografyske reportaazjes yn 'e Nederlânske (12 kear) en de Dútske edysje (4 kear) fan 'e Playboy. Teffens posearre se fan 1994 oant 2003 as neakenmodel foar har eigen kalinders. Yn 2009 stie se mei 45 jier noch mei in sensuele fotoreportaazje yn it tydskrift FHM.
Njonken har aktearkarriêre wie Tatjana ek aktyf as sjongster en dûnseresse. Yn 1987 brocht se, nei ferskate jierren sjonglessen nommen te hawwen, har earste single út, mei as titel Baby Love. Har twadde liet, Chica Cubana, waard yn in grut diel fan Jeropa in top 10-hit, en yn 1989 skoarde se op 'e nij in hit mei Awaka Boy. Nei't yn 1997 har earste album New Look útkommen wie, gie Tatjana op toernee, net inkeld yn Nederlân en oanbuorjende lannen, mar sels yn Súd-Amearika en it Fiere Easten. Yn 2000 ferskynde har twadde album, Baila Baila. Neitiid brocht se noch ferskate singles út, lykas Ik Laat Je Gaan, út 2007, dat in cover wie fan it Kroätyske Blago Onom Ko Te Ima, fan Tony Četinski, mar se behelle nea wer itselde soarte súkses.
Tatjana hat fierders meidien oan ferskate tillefyzjeprogramma's, lykas de realitydûnswedstryd Dancing with the Stars yn 2005, en de kwis Ranking the Stars yn 2008. Teffens siet se yn 2009 en 2010 yn 'e faksjuery fan it Nasjonaal Songfestival. Fanôf 2011 wie se mei Patty Brard en Patricia Paay ien fan 'e haadpersoanen yn it realityprogramma Diva's Draaien Door. Yn 2006 publisearre se fierders in itensiedersboek mei Kroätyske resepten en anekdoates út har libben, ûnder de titel Tatjana's Studentenkookboek.
Priveelibben
Yn 2007 kaam Tatjana yn it nijs fanwegen in koarte relaasje mei miljardêr en sakeman Marcel Boekhoorn. Begjin 2008 krige hja in relaasje mei miljonêr Ronny Rosenbaum, in ûndernimmer út 'e tekstyl- en ûnreplik goed-sektor, mei wa't hja úteinlik in hoart gearwenne en ek in skoftke ferloofd wie. Yn septimber 2010 waard lykwols bekendmakke dat se de relaasje ôfbrutsen hiene. Yn 2011 die Tatjana mei oan it tillefyzjeprogramma Wie Kiest Tatjana?, wêryn't se út in stikmannich gadingmakkers in man keas om in relaasje mei oan te gean. Dat waard in Peter Mijnen, mar ein febrewaris 2012 waard bekend dat ek dy relaasje foarby wie.
Maartje Wortel
Maartje Wortel (Eemnes, 26 oktober 1982) is in Nederlânsk skriuwster.
Nei de middelbere skoalle 'Laar en Berg' yn Laren besocht se in skoft de Akademy foar Sjoernalistyk yn Tilburg. It jier dêrnei folge se de oplieding Byld & Taal oan de Gerrit Rietveld Akademy yn Amsterdam.
Minnistetsjerke (Penjum)
De Fermanje fan Penjum is in 17e-iuwske skûltsjerke fan de minnisten. It tsjerkje leit efter de kosterswente en wurdt út en troch noch brûkt foar tsjinsten.
Skiednis
Nei alle gedachten waard de tsjerke om 1600 hinne boud. De foarein is oarspronklik de kosterswente. Tsjintwurdich is it in myseum. De tige ienfâldige tsjerke leit efter de kosterswente.
Mei it lytser wurden fan de gemeente waard der foar keazen om op in oar plak te tsjerkjen. Sûnt 1968 is de tsjerke in ryksmonumint. De tsjerke waard mei de kosterswente yn 1983 safolle mooglik yn de oarspronklike sitewaasje restaurearre.
It gebou wurdt út en troch brûkt foar tsjinsten en oare aktiviteiten, lykas lêzings en konserten. De tsjerke is op ôfspraak te besjen en foarmet in beafeartsplak foar mennisten út de hiele wrâld.
Ynrjochting tsjerke
By de muorren lâns steane yn de sealtsjerke de banken foar de manlju. Yn it midden steane stuollen foar de froulju. Oan de noardlike kant stiet in preekstoel. In oargel hat de tsjerke nea hân. Ynstee dêrfan hie de gemeente in foarsjonger.