cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Kânselier
Estlân
Yn Estlân is in kânselier (kantsler) gelyk oan in direkteur-generaal fan in ministearje yn 'e measte oare lannen: hy stiet oan it haad fan 'e amtnerij fan in ministearje en is direkt ferantwurding skuldich oan 'e minister.
Feriene Keninkryk
Yn it Feriene Keninkryk is de kânselier (Lord Chancellor of Lord High Chancellor) ien fan 'e grutofsieren fan steat. It is in amt dat tebekgiet oant it Keninkryk Ingelân (opheft yn 1707) en dat âlder is as de ynstelling fan it Ingelske parlemint. Foarôfgeande oan 'e grûnwetlike herfoarming fan 2005 wie de kânselier sawol de minister fan Justysje as de de facto foarsitter fan it Hegerhûs en it haad fan 'e Ingelske (mar net fan 'e Skotske) rjochterlike macht. Tsjintwurdich is er 'inkeld' noch de minister fan Justysje. Sûnt 2005 is de Lord Speaker de foarsitter fan it Hegerhûs, wylst de (nije) kânselier fan it Heechgerjochtshôf de rjochterlike taken fan 'e kânselier oernommen hat. Der bestiet yn it Feriene Keninkryk ek de funksje fan Chancellor of the Exchequer, in titel dy't folslein los stiet fan 'e histoaryske funksje fan kânselier en dêr't de minister fan Finânsjes mei oantsjut wurdt.
Frankryk
De kânselier fan Frankryk (chancelier de France) wie in grutofsier fan de Kroan fan Frankryk, dy't ferantwurdlik wie foar it bestjoer fan 'e rjochterlike macht. Yn 'e njoggentjinde iuw wie de kânselier, ûnder de keningen Loadewyk XVIII, Karel X en Loadewyk Filips ek foarsitter fan it Frânske Hegerhûs. Nei it omsmiten fan 'e Julymonargy by de Frânske Revolúsje fan 1848 waard it amt fan kânselier yn Frankryk ôfskaft.
Hillige Stoel
De kânselarij fan 'e Hillige Stoel (ek bekend as de Pauslike, Apostoalyske of Roomske Kânselarij) stie perfoarst al sûnt de alfde iuw ûnder lieding fan 'e kânselier fan 'e Hillige Roomske Tsjerke. Dat wie altyd in kardinaal-preester mei as titeltsjerke de San Lorenzo in Damaso. By it ferstjerren fan 'e paus ferfoel it amt fan 'e kânselier en waarden syn taken waarnommen troch de kamerlengo (de pauslike keamerhear) oant in nije paus in nije kânselier oanstelle koe. Fan 1187 ôf beneamden de pausen gjin kânselier mear om't dy te machtich wurden wie, mar inkeld noch in fise-kânselier. It amt fan kânselier bleau fakant oant de herfoarming fan 'e Romeinske Kuery yn 1908 troch paus Pius X. Doe waard de kânselier it haad fan 'e Kânselarij fan de Apostoalyske Brieven, dy't ûnderdiel útmakket fan it Steatssekretariaat fan de Hillige Stoel en falt ûnder it gesach fan 'e kardinaal-steatssiktaris. Yn 1973 waard it amt fan kânselier ôfskaft troch paus Paulus VI, dy't doe de taken fan 'e kânselier oerhevele nei it Steatssekretariaat.
Latynsk-Amearika
Yn Latynsk-Amearika is 'kânselier' (Spaansk: canciller; Portegeesk: chanceler) folslein ynboargere as synonym foar minister fan Bûtenlânske Saken.
Ruslân
Yn it Keizerryk Ruslân wie de kânselier (канцлер, kantsler, sekuerdere transliteraasje: kancler) de heechste rang fan steatstsjinst yn 'e saneamde rangetabel fan 1722. It wie in earetitel foar boargerlike oerheidstsjinners dy't harrensels bûtengewoan ûnderskaat hiene. Yn totaal waard de titel alve kear ferjûn, it measte oan ministers fan Bûtenlânske Saken, ûnder wa Aleksander Gortsjakov en Aleksej Bestûzjev-Rjûmin. De lêste fyftich jier fan it Keizerryk Ruslân waard nimmen mear ta kânselier beneamd, hoewol't de rang formeel bestean bleau oant de Russyske Revolúsje fan 1917.
Sina
Kânselier, of ek wol grutkânselier, is ek de gebrûklike oersetting fan 'e Sineeske titel chengxiang of zaixiang. Yn it Keizerryk Sina wie dat it haad fan it regear, en ornaris de op ien nei machtichste man fan it lân nei de keizer sels.
Switserlân
Yn Switserlân is de bûnskânselier (Dútsk: Bundeskanzler; Frânsk: chancelier fédéral; Italjaansk: cancelliere della confederazione) net it haad fan it regear, lykas yn Dútslân en Eastenryk, mar de stêfsjef fan 'e federale oerheid. Hy of sy wurdt keazen troch it Bûnsparlemint en stiet oan it haad fan 'e stêf dy't de presidint en de sân ministers fan it bûnsregear ûnderstipet yn harren wurk. De measte ôfsûnderlike Switserske kantons hawwe elts ek in kânselier, dy't op deselde wize de stêf liedt dy't it kantonregear ûnderstipet.
Reedriden op de Olympyske Winterspullen 1964
200px|thumb|right|200px|De Olympyske Iisbaan fan Innsbruck 1964
De Olympyske Winterspullen 1964, ek wol de IXe Olympiade neamd, waarden yn 1964 yn Innsbruck, Eastenryk hâlden. Dat wie fan 29 jannewaris oant en mei 9 febrewaris.
It reedriden hie plak op de Eisschnellaufbahn
Medaljespegel
De top-6 fan lannen dy't by it reedriden medaljes wûn ha tidens de Olympyske Simmerspullen fan 1964.
Herfoarme tsjerke (Nijefean)
De Herfoarme tsjerke oan de Doarpsstrjitte is in goatysk tsjerkegebou yn Nijefean (Nijeveen) yn de provinsje Drinte.
Skiednis
Yn 1477 waard Nijefean in selsstannige parochy en losmakke fan de parochy Havelte. De tsjerke waard dus noch yn de katolike tiid boud en wijd oan Sint-Barbara.
De kape wurdt droegen troch byntwurk. Yn 1627 fûn der in ferbouwing plak en doe binne nei alle gedachten de houten sydmuorren fan it tsjerkeskip troch stiennen muorren ferfongen. De sydmuorren waarden yn de 19e iuw ferhege, wêrby't ek de kape feroare waard. By de restauraasje fan de tsjerke yn de jierren 1976-1977 waarden de 19e iuwske feroarings werom draaid.
Ynterieur
De preekstoel stiet oan de meast eastlike muorre fan it koer en datearret fan 1744. Yn it koer stiet in offertafel út de katolike tiid. Oer de flier leit dêr in sark út 1506 mei in tsjelk en hosty, itjinge wiist op it grêf fan ien fan de earste preesters fan de tsjerke. De nachtmielstafel datearret fan 1631.
Yn it tuorke hinget in liedklok dy't getten waard yn 1947. De klok ferfong âldere klokken út 1613 en 1849.
Oargel
It oargel waard yn 1846 troch Schulting en Maarschalkerweerd út Utert foar in partikulier boud. It stie letter yn de herfoarme tsjerke fan Zierikzee en sûnt 1887 yn de kristlik-grifformearde tsjerke fan Meppel. De herfoarme gemeente fan Nijefean kocht it oargel yn 1897 oan en Jan Proper boude it yn de tsjerke op. De oargelgalerij datearret fan 1955. By de rekonstruksje fan it oargel yn 1978 krige it ynstrumint de hjoeddeiske oargelkas.
Provinsjale wei 928
De provinsjale wei 928 (N928) is in provinsjale wei yn Fryslân yn de gemeenten Súdwest-Fryslân en De Fryske Marren. De dyk foarmet in ferbining tusken de N354 by Wâldsein en de N359 by Balk. De dyk ûntstie yn de rin fan de 20e iuw troch it opwurdearjen fan de besteande weidielen. De dyk rint oan de noardwest kant fan de Sleattemermar. Oant septimber 2007 rûn de dyk troch it sintrum fan Wâldsein, mar neitiids waardt besuden it doarp in nije rûnwei yn de dyk oanlein mei in ûnder De Ie troch mei it Ie-Akwadukt.
De dyk is in twastripe-gebietsûntslutingswei mei bûten de beboude kom in maksimumfaasje fan 80 km/o. Yn de gemeente Súdwest-Fryslân hjit de dyk Ypekolsgea, yn de gemeente De Fryske Marren hjit de dyk Suderséwei.
Op it begraafplak by Ypekolsgea stiet by de dyk lâns in klokkestoel.
Baret
In baret (fan it Frânske béret) is in slop, plat holdeksel sûnder râne, mei in krún dy't wider is as de bân, sadat er faak wat nei ien kant ta oerhinget. Sokke holdeksels binne yn 'e regel weve fan wol, katoen, ferfilte wol of akrylfezel. De baret wurdt klassifisearre as in soarte fan mûtse, mei't it noch in râne hat (lykas in hoed), noch in klep (lykas in pet).
Etymology
It Fryske en Nederlânske wurd 'baret' komt fan it Frânske béret. De measte saakkundigen hâlde it derop dat dy oantsjutting ôflaat is fan 'e ferlytsingsfoarm biretum fan it fulgêr Latynske birrum, dat de namme fan in soarte fan koarte mantel mei in kap wie. Uteinlik soe it wurd fan it Gallyske birros komme, dat "koart" betsjut, en dat nau besibbe is oan it Aldierske wurd berr, it Welske byr en it Bretonske berr, allegear mei de betsjutting "koart".
Skiednis
Fanôf de 1920-er jierren rekke de baret ek bûten Frankryk en Spanje by boargers yn gebrûk, earst as ûnderdiel fan sportklean en letter as moadeferskynsel. By sport waard de baret fral troch manlju droegen, en as moadetrend meast troch froulju. Lykwols heart de baret op dat mêd ek ta de stereotype dracht fan keunstners, filmregisseurs, dichters en yntellektuëlen yn it algemien.
As ûnderdiel fan militêre unifoarmen waard de baret foar it earst yn 1889 ynfierd, by de Frânske alpinetroepen. Nei't er dy holdeksels yn 'e Earste Wrâldoarloch sjoen hie, stelde de Britske generaal Hugh Elles foar om se oan te nimmen foar it earste Britske tankrezjimint, dat ferlet hie fan holdeksels dy't yn de behindige kompartiminten fan tanks opbliuwe soene. Neitiid waard de militêre baret troch de measte lannen ynfierd as holdeksel foar alteast in part fan it leger.
Soarten baretten
Der besteane ferskate soarten baretten:
Toverstêf
In oar foarbyld fan in toverstêf is de onusa fan 'e sjintoïstyske preesters yn Japan, dy't oerdutsen wurdt mei papier yn sigesagefoarm. By reinigingsrituëlen skoddet de preester de onusa fan lofts nei rjochts. In soartemint toverstêf dy't yn 'e Bibel neamd wurdt, is de stôk fan 'e preester Aäron, de broer fan 'e profeet Moazes, dy't God yn Exodus 7:10 yn in slange feroarje lit om farao derfan te oertsjûgjen om 'e Israeliten fuorttsjen te litten út it lân fan Egypte. Ek yn 'e Noardske mytology komt ymplisyt it ferskynsel toverstêf foar, mei't it Aldnoarske wurd vǫlva (mei de betsjutting "wiersizzeresse", en faak stavere as völva) letterlik betsjut "spinstôk dragend", wêrby't yn dit gefal de 'spinstôk' ferwiisd nei in magyske stêf.
Yn 'e Westerske kultuer is de toverstêf benammen bekend út mearkes en oare folksferhalen en moderne fantasyliteratuer, dêr't it in helpmiddel is dat brûkt wurdt troch tsjoenders, heksen, feeën en oare mytyske wêzens om mei te tsjoenen. Yn dy foarm komme toverstêven foar yn û.m. de Ferhalen fan Us Mem de Goes fan Charles Perrault, de Kinder- und Hausmärchen fan 'e Bruorren Grimm, striprigen as Donald Duck (by it personaazje Swarte Magica) en de Harry Potter-romansearje.
Yndustrieel erfgoed
Under yndustrieel erfgoed wurdt beflapt: de fuortbringsels fan de minske foar de deistge arbeid, bygelyks: fabryksgebouwen, brêgen, sluzen, mûnen, boartuorren en soks - en yn 't generaal alle materiële spoaren fan de yndustriële mienskip. Mobile dingen fan yndustrieel erfgoed lykas ferfiermiddels wurde ta mobyl erfguod rekkene.
Dizze kulturele úterings driigje hieltyd te ferdwinen at se harren oarspronklike funksje ferlern hawwe. It binne faak oerbliuwsels út in oare tiid dy't om harren unikens it behâlden wurdich binne meidat se goed sjen litte hoe't de dingen eartiids oanpakt waarden.
Der binne yn Nederlân, België en oare lannen ferskate stichtings dy't krewearje foar it behâld fan yndustrieel erfgoed. Yn Nederlân binne in protte organisaasjes feriene yn: de Stichting Federaasje Yndustrieel Erfgoed Nederlân (FIEN).
Anke Beenen
Anke Beenen (Langsweagen, 18 jannewaris 1853 - dêre, 5 septimber 1886) wie mei Jouke Schaap (1846-1923) in hurdriderspear.
Tusken ± 1870-1881 wûnen se tegearre hege prizen en tûzenen gûnen., ek yn Hollân. Ek ôfsûnderlik yn manljus- en frouljuswedstriden. Harren hast mânshege houten bylden stienen lang te pronk op de direksjekeet fan Thialf op It Hearrenfean.
Marije-Himelfeartkleaster (Divnogorje)
It Marije-Himelfeartkleaster yn Divnogorje (Russysk: Дивного́рский Успе́нский монасты́рь; Divnogorski Uspenski Monastir) of it Divnogorje-kleaster is in muontsekleaster oan de Don oan de foet fan krytrotsen yn it russysk-otterdokse bisdom Voronezj yn it distrikt Liskinski fan it oblast Voronezj yn Ruslân.
Oerlevering
Neffens in âlde tradysje soene de muontsen Ksenofon en Joasaf, dy't fan Sisylje kamen en flechtsje moasten fanwegen de katoliken, it kleaster stifte ha. De muontsen namen by de flecht in ikoan fan de Mem Gods mei en op it plak fan it lettere kleaster groeven hja grotten út. Fan dat ferhaal binne lykwols gjin bewizen en likemin is it bekend hoe't dat oarspronklike kleaster der út sjoen hat. Nei alle gedachten hat it ynearsten dan ek gjin kleaster west, mar in samling fan in pear grotten, dêr't de muontsen yn ôfsûndering libben. Sels as der doe lang lyn in kleaster wie, dan noch is it hiel twifeleftich dat der yn de 14e oant 16e iuw in aktyf kleaster west hat, om't fanôf de 14e oant it midden fan de 17e iuw it gebiet in plak wie dêr't hieltiten wer fochten waard tusken Tataren en it Russyske Ryk.
In oare ferzje fan de preester Aleksander Kremenetski út 1912 wol ha dat it kleaster yn 1540 mooglik fernijd of nij libben ynblaasd waard troch Oekraynske Kozakken, dy't troch Poalske katoliken ferdreaun wiene. Neffens dy ferzje soene Ksenofon en Joasaf otterdokske Russen west ha, dy't as hierlingen yn it leger fan de byzantynske keizer Michael IV tsjinnen en op Sisylje de Arabieren besochten te ferdriuwen. De ekspedysje mislearre en nei't de katoliken der yn slaggen harren posysje op it eilân te fersterken, moasten se flechtsje en binne se werom nei harren heitelân gien.
Stifting
It kleaster ûntwikkele him ta in wichtich regionaal ekonomysk sintrum, in sintrum fan religieus ûnderwiis mei in bibleteek en de muontsen hiene in taak tsjin de fersprieding fan de âldleauwigen yn it gebiet. Nei't it bisdom Voronezj stifte waard krige it kleaster in soad lân fan de earste biskop fan it bisdom, Mitrofan. Troch Katarina de Grutte's konfiskaasje fan it grûnbesit fan kleasters kaam der in ein oan de wolfeart fan it kleaster. Sûnder ynkommen rekke it kleaster yn it neigean en yn 1788 waard it sletten. De lêste muontsen fan it kleaster waarden ferspraat oer oare kleasters fan it bisdom, mar de tsjerken bleaune iepen foar de parochianen.
Nei de dea fan Katarina II besochten ferskillende plakken de sletten kleasters wer te iepenjen. Yn 1813 waard ek besocht it Marije-Himelfeartkleaster op 'e nij te iepenjen, mar der wiene tûkelteammen want de kleastertsjerken waarden brûkt as parochytsjerken en de kleastergebouwen troch preesters. Mar yn 1828 waard it kleaster dochs wer iepene op fersyk fan de abt fan it kleaster yn Korotojak, dy't syn kleaster jimmeroan mear troch dit wetter fan de Don bedrige seach. De abt bleau sels yn Korotojak wenjen, wylst de bruorren tsjin it sin ferhûzje moasten nei Divnogorje. Lang bleau der tsjierderij tusken de bruorren en de lokale befolking oer it gebrûk fan de Tsjerke fan it Vladimir-ikoan, dy't pas yn 1856 oerdroegen waard oan it kleaster. Fanôf 1831 wie it kleaster it sintrum fan de ferearing fan in bysûnder Marije-ikoan, dat neffens de tsjerketradysje fûn wie yn it bosk yn de omkriten. thumb|260px| ''Grottsjerke fan it Sisiljaanske ikoan fan de Mem Gods
Weriepening
thumb|250px|left| De restaurearre Untsliepenistsjerke Nei de fal fan de Sovjet-Uny waard op 28 augustus 1991 foar it earst wer in tsjerketsjinst fierd yn ien fan de grottsjerken. Yn 1997 waard it kleaster wer oerdroegen oan it bisdom. Der waard in begjin makke oan de restauraasje fan de Himelfearttsjerke, dy't fan binnen hielendal plondere wie. Yn 2003 krige de koepel wer in krús. Ek waard der wer lân oanmakke foar it fee en de omjouwing opkreazge.
Tialda Hoogeveen
Tialda Hoogeveen (Haskerdiken, 8 maaie 1974 ) is in Fryske sjoernalist, skriuwer en dichter. Neist boeken en artikels foar bern en folwoeksenen ferskynden fan har hân ek koarte ferhalen, gedichten en in harkspul. Se skriuwt yn it Nederlânsk en yn it Frysk.
Oplieding
Nei de skieding fan har âlden ferfear se fan Haskerdiken nei De Jouwer. Tialda Hoogeveen begûn al jong te skriuwen. Yn de tiid dat se yn Londen in kursus folge wie hja au-pair by minsken dy’t wurken as regisseur en as akteur/skriuwer. Fan 1995 oant 2000 studearre hja Kommunikaasje oan de Hegeskoalle Inholland. Letter folge se in tal sjoernalistike kursussen oan de Hegeskoalle fan Utert.
Redakteur
Ein 2001 waard hja redakteur foar de publikaasjes fan de Feriening Natuermonuminten. Tialda Hoogeveen wurket sûnt 2010 foar Fûgelbeskerming Nederlân as redaktrise fan it jeugdmagazine Vogels Junior. Ek wurket se foar de webside fan de Vogelbescherming en skreaun se mei oan in kursus 'Tuinvogels herkennen'. Neidat se yn 2013 har earste artikel skreau foar de kuierkrante Te voet, waard se yn 2019 haadredakteur fan dat blêd. Foar útjouwerij ThiemeMeulenhoff skreau hja mei oan digitale lessen Natoer en Wittenskip.
Sjoernalist
As freelance sjoernalist wurket Hoogeveen sûnt 2015 foar de deiblêden fan HMC, Roots, De Moanne en Noorderland.
Auteur
Yn de acht jier dat se redakteur wie by Natuurmonumenten ferskynde har earste berneboek Winterslaap. It wie it earste boek fan fjouwer dielen oer de seizoenen dy’t útjûn waarden troch de Nederlânske Feriening foar Fjildbiology (KNNV).
Yn ''Alstublieft mevrouw! Een geschiedenis van de Nederlandse Dienstmeisjes'' beskreau hja de skiednis fan sân Nederlânske tsjinstfamkes. It wie tagelyk in earebetoan oan har beppe dy’t sûnt har fjirtjinde jier as faam wurke hie.
De deiboeken fan de Fryske boer Siebe Peenstra foarmen de haadline foar it beskriuwing fan in lytse iuw boerelibben tusken 1923 en 1984 mei as titel De geur van hooi - hoe het boerenleven in Nederland veranderde.
Skoalskriuwer
Om bern entûsjast te meitsjen foar boeken, wurden en ferhalen wurke se in tal jierren as ‘Skoalskriuwer’ oan ferskate Fryske basisskoallen.
Kokoseilannen
De Kokoseilannen (Ingelsk: Cocos Islands), ek wol bekend as de Keelingeilannen (Keeling Islands) binne in tropyske arsjipel yn 'e noardeastlike Yndyske Oseaan, likernôch healwei tusken Austraalje en Sry Lanka. De eilannen foarmje in ekstern territoarium fan Austraalje, en hawwe in tige beheinde foarm fan selsbestjoer. Se beslane in lânoerflak fan goed 14 km², en hiene yn 2009 in befolking fan krapoan 600 minsken, dy't foar it meastepart út etnyske Maleiers bestiet. It haadplak is Westeilân, op it eilân mei deselde namme. Oant 1978 foarmen de eilannen in keninkrykje dat feitlik selsstannich wie. De Kokoseilannen moatte net betize wurde mei Kokoseilân, in eilân yn 'e eastlike Stille Oseaan dat ta Kosta Rika heart.
Etymology
De namme "Kokoseilannen" komt fan 'e kokosplantaazjes dêr't de arsjipel alteast yn it ferline om bekend stie. De alternative namme fan "Keelingeilannen" is in ferneaming nei de Ingelske seekaptein William Keeling, dy't de eilannen yn 1609 ûntdiek.
Geografy
De Kokoseilannen besteane út twa atollen en 25 ûnderskate koraaleilannen mei in mienskiplik lânoerflak fan 14,2 km². De eilannen lizze yn it noardeastlike part fan 'e Yndyske Oseaan, likernôch healwei tusken Austraalje en Sry Lanka. De tichtstbye gruttere lânmassa is it Yndonezyske eilân Sumatra. De Kokoseilannen hawwe mei-inoar in kustline fan 26 km en binne ticht oerdutsen mei kokospalmen en oare plantegroei. It heechste punt leit mar 5 m boppe de seespegel.
Iere kolonisaasje
De Kokoseilannen waarden yn 1609 ûndutsen troch de Ingelske seekaptein William Keeling, mar bleaune oant yn 'e njoggentjinde iuw ûnbewenne. Yn 1814 waarden de eilannen besocht troch in Skotske seeman dy't fan John Clunies-Ross hiet. It wie mar in tuskenstop fan 'e man op syn reis nei Britsk-Ynje, mar hy spikere in Britske flagge oan in beam by wize fan 'e Britske oanspraak op 'e eilannen, en makke plannen om syn gesin út Jeropa wei op te heljen en him der nei wenjen te setten.
Yn dyselde snuorje hie de rike Ingelsman Alexander Hare plannen yn deselde rjochting. Hy hierde in seekaptein yn (dy't tafalligerwize Clunies-Ross syn broer wie) om him mei in harem fan fjirtich Maleiske froulju nei de Kokoseilannen te bringen. Hare hie foartiid as gûverneur fan in Britske koloanje op Borneo tsjinne en miende dat er "himsels net mear beheine koe ta it soarte fan saaie bestean dat de prozayske beskaving biedt." Doe't Clunies-Ross yn 1816 weromkearde mei syn frou, bern en skoanmem ûntdiek er ta syn ôfgriis dat de Kokoseilannen al bewenners hiene. Der ûntstie fuortendaliks in fete tusken him en Hare, en Clunies-Ross en de acht seelju dy't er by him hie setten útein mei in "ynfaazje" fan Hare syn keninkrykje. Doe't meitiid de fjirtich froulju fan Hare syn harem him yn 'e steek begûnen te litten foar de seelju, joech Hare it mismoedich oer en sette er ôf nei Sumatra, dêr't er yn 1834 yn Benkulu stoar.
In selsstannich steatsje
Clunies-Ross sette op 'e eilannen in kokosplantaazje op, wêrfoar't er Kaapmaleiske arbeiders út 'e Kaapkoloanje (yn it hjoeddeiske Súd-Afrika) oanloek. Hy betelle harren yn Kokoseilânske rûpys, dêr't se inkeld yn syn winkel wat mei keapje koene. Yn 1827 rôp er de eilannen út ta in selsstannich keninkryk en himsels ta kening Ross I. Yn 1836 die it skip de Beagle, mei oan board de jonge wittenskipper Charles Darwin, de Kokoseilannen oan. Tsjin dy tiid libben der 65 oant 75 minsken op 'e arsjipel. Kening Ross I stoar yn 1854, en waard opfolge troch syn soan John George Clunies-Ross, oftewol kening Ross II.
Yn 1857 waarden de Kokoseilannen formeel anneksearre troch it Britske Ryk, troch kaptein Stephen Grenville Fremantle fan it marineskip de Juno. Fremantle stelde lykwols Clunies-Ross oan as superintendant, de heechste Britske bestjoersamtner yn 'e nije koloanje, dat yn 'e praktyk feroare der neat. Yn 1867 waarden de eilannen bestjoerlik yndield by de saneamde Strjittedelsettings (d.w.s. de feriene Britske koloanjes yn 'e Strjitte fan Malakka). Yn 1871 ferstoar Ross II en waard opfolge troch syn soan George Clunies-Ross, oftewol Ross III. Yn 1886 waard de steatkundige sitewaasje formalisearre doe't de Britske keninginne Fiktoaria de Kokoseilannen oant yn ivichheid oan 'e Clunies-Ross-famylje yn lien joech.
Yn 1901 waard der in tillegraaf kabelstasjon fêstige op it eilân Direction, dêr't ûnderseeske kabels wei rûnen nei de Britske koloanje Mauritsius, yn 'e Yndyske Oseaan; nei Batavia, yn Nederlânsk-Ynje; en nei Fremantle, deunby Perth, yn West-Austraalje. Yn 1910 waard der ek in stjoerder boud, om te kommunisearjen mei passearjende skippen. Troch it kabelstasjon wiene de Kokoseilannen yn dy tiid fan grut belang foar de wrâldwide kommunikaasje; úteinlik soe it stasjon yn 1966 sletten wurde. Ek yn 1910 stoar Ross III, en waard opfolge troch syn soan Sydney Clunies-Ross, oftewol Ross IV.
Twadde Wrâldoarloch
Yn desimber 1942 waarden de Kokoseilannen besketten troch in Japanske dûkboat, mar dêrby waard gjin skea oanrjochte. Letter yn 'e oarloch waarden der twa fleanfjilden op 'e eilannen oanlein, dêr't Alliëarde bommesmiters missys wei ûndernamen om bombardeminten út te fieren op Japanske doelen yn Súdeast-Aazje. Ien fan 'e earste ienheden dy't op 'e Kokoseilannen stasjonearre waard, wie it Nû. 321 Squadron RAF, dat bestie út piloaten fan 'e Keninklike (Nederlânske) Loftmacht yn ballingskip.
By Austraalje
Op 23 novimber 1955 waarden de Kokoseilannen troch de Britten formeel oerdroegen oan Australysk bestjoer. Tsjin dy tiid wie John Cecil Clunies-Ross syn heit Ross IV, dy't yn 1944 stoarn wie, opfolge as kening Ross V. It Australyske federale regear stelde in fertsjintwurdiger op 'e eilannen oan, mar yn 'e praktyk feroare der frijwol neat; it bestjoer bleau yn 'e hannen fan 'e Clunies-Ross-famylje. Pas yn 'e 1970-er jierren krige it regear yn Canberra sa njonkelytsen syn nocht fan 'e feodale wize fan bestjoer dy't kening Ross V foar de moade hie. Yn 1978 twong Austraalje de famylje Clunies-Ross om al har rjochten op 'e eilannen te ferkeapjen foar de som fan Au$ 6.250.000. As de famylje dêr net mei akkoart gie, soene de eilannen ûnteigene wurde, en krigen de Clunies-Ross' neat.
Atsushi Yanagisawa
(27 maaie 1977) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Kashima Antlers, Sampdoria, Messina Peloro, Kyoto Sanga FC en Vegalta Sendai. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Olympyske Simmerspullen 2000, it Aziatysk kampioenskip 2000, it Wrâldkampioenskip 2002, it Wrâldkampioenskip 2006 en it Confederations Cup 2005.
Kokoseilannen
By Austraalje
Under de oerienkomst behold John Cecil Clunies-Ross syn eigendom fan it Oceania House, de famyljewente op 'e Kokoseilannen, mar yn 1983 kaam it Australyske regear dêrop werom en waard Clunies-Ross oansein dat er op 'e Kokoseilannen net mear wolkom wie. It jiers dêrop die it Heechgerjochtshôf fan Austraalje de útspraak dat de ûnteigening fan it Oceania House ûnwettich wie, mar dêrop oardere it regear dat der tenei troch gjin inkele oerheidsynstânsje noch saken dien wurde mochten mei Clunies-Ross syn rederij, wat úteinlik late ta it fajyt fan dat bedriuw. De lêste kening fan 'e Kokoseilannen libbet no yn in boargerhúske yn in foarstêd fan Perth, mar syn soan, de eardere kroanprins John Clunies-Ross, wennet noch altyd op 'e Kokoseilannen, dêr't er libbet fan it kweken fan reuzemoksels, foar de ferkeap oan akwaria yn Jeropa en de Feriene Steaten. BBC-ferslachjouwer Nick Squires socht him dêr yn 2007 op en skreau oer him it nijsgjirrige stik The Man Who Lost a 'Coral Kingdom' ("De Man Dy't in 'Koraalkeninkryk' Ferlear").
Nei de Australyske oername waard der nei wiidweidige risselwaasjes en ûnder tafersjoch fan 'e Feriene Naasjes yn april 1984 ûnder Kokoseilanners in referindum holden. Dêrby koe men kieze út trije takomstfyzjes: yntegraasje yn Austraalje; in ferdrach fan frije assosjaasje (likernôch de relaasje dy't Nederlân hat mei Arûba, Kurasau en Sint-Marten); of folsleine ûnôfhinklikheid. Der wiene 261 stimgerjochtige kiezers, de Clunies-Ross-famylje ynbegrepen. De útslach wie: 229 stimmen foar yntegraasje, 21 foar frije assosjaasje, 9 foar ûnôfhinklikheid en 2 blanko.
Bestjoer
Sûnt de oername fan 1978 falle de Kokoseilannen as in ekstern territoarium streekrjocht ûnder it Australyske federale regear yn Canberra. Oant 2007 lei de ferantwurdlik foar it Kokoseilânske bestjoer by it Ministearje fan Transport en Regionale Tsjinsten, fan 2007 oant 2010 by it Ministearje fan Binnenlânske Saken, en sûnt 2010 by it Ministearje fan Regionaal Austraalje, Regionale Untwikkeling en Pleatslik Regear.
Foar it deistich bestjoer stelde it Australyske regear fanôf 1958 op it eilân in fertsjintwurdiger oan, al wie dat de earste tweintich jier mear in waarnimmer. Oant 1968 waard dy funksje betitele as de "offisjele siktaris" (official secretary), wylst deselde funksjonaris neitiid de titel fan "bestjoerder" (administrator) droech. Sûnt 1 july 1992 jildt op 'e Kokoseilannen, njonken de federale Australyske wetten, de wetjouwing fan 'e dielsteat West-Austraalje "ynsafier't dy fan tapassing wêze kin op it territoarium". It federale regear bepaalt oft beskate Westaustralyske wetten of dielen derfan net fan tapassing binne. Fan deselde datum ôf hawwe de eilannen in tige beheinde foarm fan selsbestjoer fia de Shire of Cocos, in fertsjintwurdigjend orgaan mei sân leden dy't ienris yn 'e fjouwer jier troch de befolking fan 'e arsjipel keazen wurde (wat min ofte mear lykslein wurde kin mei in gemeenteried).
Yn 1997 waarden de Kokoseilannen mei Krysteilân gearfoege ta de bestjoerlike ienheid fan 'e Australyske Territoaria yn de Yndyske Oseaan, dy't tegearre ien administrator diele. Kokoseilanners hawwe de Australyske nasjonaliteit, en stimme ek yn 'e federale Australyske ferkiezings (mar net yn 'e steatsferkiezings fan West-Austraalje). Yn it Australysk Parlemint wurde se fertsjintwurdige troch de ôffurdigen en senators fan it Noardlik Territoarium.
Ekonomy
Fan âlds moat de ekonomy fan 'e Kokoseilannen it fierhinne hawwe fan 'e kokosplantaazje en fan 'e fiskerij. De measte saken (en ek de measte itenwaren) moatte lykwols ymportearre wurde fan it fêstelân fan Austraalje. Der is in lytse, mar groeiende toeristyske sektor op 'e eilannen, dy't lju besiket te lokjen foar strânfakânsjes, djipseedûken en snorkeljen.
Foarsjennings
Fia de satellyt kin men op 'e Kokoseilannen radio- en tillefyzje-útstjoerings fan alle grutte Australyske stjoerders folgje, en sûnt 2013 ek fan fjouwer Maleizyske stjoerders. Teffens is der in lokaal radiostasjon, mei de namme 6CKI. De eilannen hawwe trieleas ynternet fia de satellyt, fersoarge troch de Christmas Island Internet Administration (CIIA). Tillefoanferbinings op en nei de eilannen wurde fersoarge troch it Australyske telekombedriuw Telstra.
De Kokoseilannen hawwe in eigen fleanfjild op Westeilân. Dêrwei wurde fêste loftferbinings ûnderholden mei Perth, yn West-Austraalje, mei in tuskenstop op Krysteilân. De eilannen hawwe gjin haven, mar yn 'e lagune fan 'e Súdlike Keelingeilannen is tusken de eilannen Horsburgh en Direction in ankerplak foar seeskippen. Fierders hat de arsjipel in eigen legere skoalle en middelbere skoalle. Foar heger ûnderwiis moat men nei de fêstewâl.
Demografy
It Kokosmaleisk, in relatyf sterk ôfwikend dialekt fan it Maleisk, is op 'e eilannen de meast sprutsen taal. Hoewol't der gjin offisjele taal by wet fêstlein is, fungearret it Ingelsk as sadanich. De Kokosmaleiers binne tradisjoneel moslims, mar net mear as 65% fan harren praktisearret dy godstsjinst ek wier-wier. Fan 'e blanke befolking binne de measten itsij kristenen, itsij ateïsten of agnosten.
Klimaat
Op 'e Kokoseilannen, dêr't in tropysk klimaat hearsket, bestiet net folle fariaasje tusken de jiertiden. De hjitte wurdt likernôch njoggen moannen fan it jier ôfswakke ta in oangename waarmte troch de súdeastlike passaatwinen, dy't teffens evenredige hoemannichten rein bringe. Yn it foarjier kinne der tropyske sykloanen foarkomme.
Abby Rode
Abby Rode, echte namme ûnbekend (San Diego, 21 febrewaris 1979), is in Amerikaansk rêstend neakenmodel en pornografysk aktrise. Har skûlnamme wurdt ek wol (mis)stavere as Abby Rhode of Abby Rhodes. Hja sette yn 2007 útein mei in wurkpaad yn 'e Amerikaanske pornoyndustry en spile yn frijwat films. Yn 2010 beëinige Rode har karriêre as pornoaktrise.
Libben en karriêre
Rode waard yn 1979 berne yn San Diego, yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje. As allinnichsteande mem makke se yn 2007 har debút yn in pornografyske film, doe't se 28 jier wie. Dêrby naam se de skûlnamme 'Abby Rode' oan, in ferwizing nei Abbey Road, yn Londen, de strjitte fan 'e ferneamde Abbey Road-studio's (dêr't The Beatles en oare grutte artysten opnamen makke hawwe).
Neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) spile Rode dêrnei yn goed fjirtich pornofilms, û.m. foar sokke foaroansteande labels as Digital Sin, Wicked Pictures, Adam & Eve, New Sensations, Sin City, Devil's Film, VCA Pictures en Hustler Video. Teffens wie Rode wol yn 't spier foar minder bekende filmstudio's, lykas Pure Play Media en Third Degree Films. Dêrnjonken wurke hja ek in protte foar pornowebsiden op it ynternet, wêrûnder Brazzers en Naughty America. Yn 2010 loek Rode har út 'e Amerikaanske pornoyndustry werom, mei as doel om in wurkpaad yn 'e sportsjoernalistyk nei te stribjen.
Lichemsskaaimerken
Abby Rode is blank, mei griene eagen en blûn hier. Neffens har offisjele opjefte is se 1.68 m lang, mei in gewicht fan 55 kg, en kupmaat 36E, dêr't se in boarstfergruttingsoperaasje foar ûndergien hat. Hja hat gjin piercings, behalven troch har earlellen, mar wol in tatoeaazje fan trije Sineeske karakters op har lofterkût en in noch ien op har rjochterbil.
Godfried Maes
thumb|Godfried Maes - Allegory fan de Hope Godfried Maes (Antwerpen, 1649 - Antwerpen, 30 maaie 1700) wie in Flaamske skilder.
Godfried Maes wie in learling fan Rubens.
Russysk-Otterdokse tsjerke (Wiesbaden)
Skiednis
De otterdokske tsjerke yn Wiesbaden waard fan 1847 oant 1855 yn opdracht fan hertoch Adolf fan Nassau boud. De oanlieding wie de dea fan syn frou, de 18-jierrige Russyske prinses Elisabeth Michajlovna, grutfoarstin fan Ruslân en hertogin fan Nassau (1826–1845). Adolf troude yn 1844 mei de prinses, mar in jier letter ferstoar hja by de berte fan harren earste bern. It fertriet fan de hertog wie sa grut, dat hy foar syn frou in grêftsjerke bouwe liet. Foar de bou brûkte de hertoch mei segen fan tsaar Nikolaas I it jild dat ôfkomstich wie út har breidsskat. De opdracht foar de bou waard jûn oan Philipp Hoffmann, dy't spesjaal foar dat doel earst nei Ruslân reizge om him dêr yn de russyske tsjerke-arsjitektuer te ferdjipjen. Op 25 maaie 1855 waard lang om let de tsjerke ta eare fan de hillige Elisabeth, de mem fan Jehannes de Doper en de nammehillige fan syn frou, ynwijd. Net folle letter waard de sark mei de ferstoarne prinses en har bern yn in prosesje út de Bonifatiuskirche helle en nei de krypte fan de Russyske tsjerke brocht en dêr byset yn in troch de byldhouwer Emil Hopfgarten makke sarkofaach. De koepelfresko's fan de tsjerke binne troch de skilder August Hopfgarten oanbrocht.
Yn 1856 folge de ynwijing fan it tsjerkhôf by de tsjerke. Tegearre mei it parochyhûs leit it likernôch 100 meter noardeastlik fan de tsjerke. De tsjerke waard ek de tsjerke fan de doe al besteande Russysk-otterdokske gemeente. Dy gemeente bestie benammen út Russyske kuergasten, dy't yn de 19e iuw graach yn Wiesbaden wêze mochten. Ek tsaar Nikolaas II die mei syn frou tidens harren besite oan Dútslân de tsjerke oan en wenne dêr in earetsjinst by. De gelegenheid waard fêstlein op in plakette dy't yn de tsjerke oanbrocht is.
Yn de jierren 1990 is de tsjerke hielendal restaurearre. Dat wie nedich om't yn de rin fan de tiid it moarmer en de fresko û.o. troch it waar oantaast wiene. In renoveaasje fan it ynterieur fan de krypte folge yn de jierren 2002-2005. Yn it ramt fan de besite fan Vladimir Pûtin oan de stêd yn oktober 2007 waarden de fiif koepels skjinmakke en op 'e nij fergulde.
Gemeente
In bliuwende gemeente ûntstie pas nei de jierren 1920, nei't de kommunisten de macht yn Ruslân oernaam hiene en in soad Russen flechtsje moasten en ek nei Dútslân kamen. Wiesbaden wie doe ien fan de easte plakken dêr't ymmigranten út it ateïstyske Ruslân har nei wenjen setten en in gemeente foarmen. Sûnt 1936 falt de gemeente ûnder it Russysk-Otterdokske bisdom fan Berlyn en Dútslân.
Arsjitektuer
It grûnplan fan de krúskoepeltsjerke fan bêzje sânstien foarmet in fjouwerkant mei in noardlike apsis. Fiif fergulde koepels bekroane it gebou, wêrby't fjouwer lytsere koepels in grutte sintrale koepel omjouwe. Se hawwe de foar russyske tsjerken typyske sipelfoarm en hawwe hjir fertikale groeven. Alle koepels drage in ferguld otterdoksk krús.
De koepels rêste op tamboeren, wêrfan't de sintrale tamboer heger is en in gruttere trochsnit hat. De achthoekige haadtamboer hat smelle fertikale ramen, dy't it ynterieur fan de tsjerke ferljochtsje. De lytsere tamboeren wjerhelje dy foarm, mar hawwe mar fjouwer finsters dy't ôfwikselde wurde mei tichtmitsele finsters en net mei it ynterieur ferbûn binne. Yn de noardeastlike toer rint in slingertrep nei de tagong fan de romte ûnder de sintrale tamboer. Dêr is in doar dy't tagong jout ta it dak fan de tsjerke.
De tsjerke hat in súdlike en in westlike yngong. De súdlike yngong wie oarspronklik allinnich foar de foarsten ornearre. Nei de fal fan de lêste tsaar yn 1917 waard de doar foar altiten sletten. De westlike yngong is tsjintwurdich de haadyngong en wie eartiids de yngong foar it gewoane folk. De yngongen binne te berikken oer in trep fan reade sânstien en wurde oerspand troch in bôge dy't oan beide kanten troch in pear pylders droegen wurdt.
Boppe de yngongen binne medaillons oanbrocht fan sânstien, dy't de beskermhilligen fan de heit en mem fan grut foarstin Elisabeth Michajlovna en har eigen beskermhillige foarstelle. Boppe de westlike yngong is in medaillon fan de hillige Helena oanbrocht. Boppe de súdlike yngong is in medaillon fan de hillige Elisabeth en oan de eastlike kant boppe it raam fan de alterromte is it medaillon fan de aartsingel Michael te sjen.
Ikonostase
De ikonostase is fan de hân fan Carl Timoleon von Neff (ek: Timofej Andreevitsj Neff). De keunster makke it skilderjen fan ikoanen tagonklik foar westerske ynfloeden. Syn ikoanen hawwe in soad wei fan de styl fan de Nazareners, in groep keunsters dy't yn de 19e iuw yn Dútslân tige populêr wiene. Neff krige ek in soad opdrachten fan de Otterdokske Tsjerke yn Ruslân en levere û.o. wurk foar de Izaäk-katedraal yn Sint-Petersburch en de Kristus Ferlosserkatedraal yn Moskou. Mear wurk fan Neff is te sjen yn de Russyske tsjerken fan Bad Ems, Darmstadt, Helsinki, Edinburch, Londen en Nice.
Alessandro Santos
(20 july 1977) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Shimizu S-Pulse, Urawa Reds, Red Bull Salzburg, Nagoya Grampus, Tochigi SC en FC Gifu. spile ek yn it Japansk fuotbalalvetal. Hy die mei oan it Wrâldkampioenskip 2002, it Wrâldkampioenskip 2006, it Confederations Cup 2003, it Confederations Cup 2005 en it Aziatysk kampioenskip 2004.
Rezjym
"Rezjym" (fan it Frânske régime) hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Reinder Spriensma
thumb|Reinder Spriensma Reinder Spriensma (Oerterp, 8 juny 1916 - Sachsenhausen, 30 jannewaris 1945) wie in Frysk fersetsstrider yn de Twadde Wrâldoarloch.
Ferset
Reinder Spriensma wie bouboer yn Oerterp en aktyf yn it ferset. Hy die mei oan it ferset út syn grifformeard leauwensoertsjoeging wei. Hy waard behelle yn de Lanlike Organisaasje foar Help oan Underdûkers (de L.O.). Reinder wie ien fan de oprjochters fan LO-Opsterlân.(?)
Arrestaasje en konsintraasjekamp
Op 9 augustus 1944 waard er oanholden troch de Dútsers fanwegen it ferskûljen fan twa Joadske ûnderdûkers op syn pleats. De trije waarden nei Grins brocht, dêr't Reinder troch de SD ûnderfrege waard yn it beruchte Scholtenhûs, dêr't it haadkertier fan de SD en de Gestapo yn Noard-Nederlân siet. Om de arrestanten oan 'e praat te krijen oer harren kontakten mei de yllegaliteit waarden se slim mishannele en tramtearre. Reinder joech lykwols gjin krimp.
It arrestearre Joadske pear dr. Abraham Simeon Jacobson (1879-1944), KNO-dokter, en Rosa Granaat (1888-1944), lid fan de famylje Jacobson, is op 3 septimber 1944 nei Auschwitz deportearre en dêr fuortendaliks op 6 septimber fergast.
Reinder Spriensma waard postúm it Fersetsbetinkingskrús (VHK) takend.
Harhoog
Harhoog is in ferlingde dolmen, in rjochthoekige megalityske tombe, ûnder Keitum op it eiland Sylt yn de Dútske dielsteat Sleeswyk-Holstein. De dolmen soe boud wêze troch de trachterbekerkultuer, wierskynlik om 3000 f.Kr. hinne. It bouwurk dat yn 1925 ûndutsen waard, leit sûnt 1954 net mear op syn oarsproklik plak, om reden fan de oanlis fan in fleanfjild.
It monumint kaam oan it ljocht by de winning fan ierde foar de bou fan de Hindenburgdaam, mar waard earst yn 1936 archeologysk ûndersocht.
Max Payne (film)
Max Payne is in Amerikaansk-Kanadeeske neo-noir-aksjeskriller út 2008 ûnder rezjy fan John Moore, mei yn 'e haadrollen Mark Wahlberg en Mila Kunis. De titel is de namme fan 'e haadpersoan, mar it is ek in wurdboarterij, mei't it klinkt as max pain, "maks(imale) pine". De film is basearre op it fideospultsjes Max Payne, dat yn 2001 útkaam. It ferhaal giet oer plysjeman Max Payne, dy't besiket te efterheljen wa't ferantwurdlik is foar de moard op syn frou en bern, sadat er wraak nimme kin. Max Payne makket in protte gebrûk fan special effects. De film krige foar it meastepart negative resinsjes fan 'e filmkritisy, en ek de produsint fan it fideospultsje wie der min oer te sprekken. Nettsjinsteande dat wie Max Payne yn 'e bioskopen in kommersjeel súkses.
Plot
Resjersjeur Max Payne wurket al trije jier by de cold case-ienheid fan it New York Police Department, dêr't er alle saken om persoanlike redens neipluzet. Trije jier lyn binne nammentlik syn frou Michelle en harren poppe fermoarde troch trije ynbrekkers. Payne kaam harren oer it mad en deade twa, mar de trêde wist te ûntkommen. Sûnt wurdt er fertard troch wraakgefoelens en is er in net-ôflittende syktocht nei de trêde dieder begûn. Op in feest thús by ien fan syn ynformanten, dêr't Payne sûnder útnûging binnenkringt, komt er yn 'e kunde mei Natasha, in tsjeppe jonge frou fan wa't er mient dat se dingen wit dy't him by syn ûndersyk helpe kinne. Hy nimt har mei nei hûs, dêr't Natasha mei him op bêd wol. Payne hat dêr gjin belangstelling foar en as se kwetsende dingen oer syn frou silger seit, wiist er har it gat fan 'e doar.
Kollektyf ûnbewuste
It kollektyf ûnbewuste is in begrip út it wurk fan Carl Gustav Jung. Neffens him is it kollektyf ûnbewuste in soart fan opslachplak mei latinte bylden dy't út it mienskiplike ferline komme fan de minske as soart. De minske hat dy bylden fan syn foarâlden erve en dy't likegoed fan harren dierlike as minsklike foarâlden komme. It ûnbewuste soe in ferklearing wêze kinne foar de minsklike eangst foar tsjuster of de eangst foar slangen. Eangsten dy't net te ferklearen binne út persoanlike ûnderfining, mar meidat ús foarfaars generaasje nei generaasje dy eangsten kind hawwe.
Max Payne (film)
Plot
Natasha, dy't in drugsferslaafde is, hat lykwols foar't se ôfset is Payne syn beurs stellen. As letter yn in efterôfstrjitsje har útinoar houde lyk weromfûn wurdt, ûntdekt resjersjeur Alex Balder, Payne syn eardere partner by de ôfdieling Moardsaken, de beurs op it plak delikt. Mona Sax, de âldere suster fan Natasha dy't in hiermoardneresse is, komt dêr efter en konkludearret dat Payne har suster fermoarde hat. As se him yn in steechje opwachtet en oermasteret mei de bedoeling om him te fermoardzjen, wit er har der lykwols fan te oertsjûgjen dat er ûnskuldich is. Underwilens komt Balder geandewei syn ûndersyk ta de konklúzje dat der in bân bestiet tusken de moard op Natasha en de moard op Michelle en har poppe. Hy skillet Payne op om mei him ôf te praten, sadat se it dêroer hawwe kinne, mar foar't dat barre kin, wurdt Balder yn Payne syn appartemint fermoarde. Dêrnei wurdt Payne de haadfertochte yn it ûndersyk dat resjersjeur Jim Bravura fan 'e ôfdieling Ynterne Saken ynstelt nei de moarden op Balder en Natasha. B.B. Hensley, de âlde partner fan Payne syn heit silger, dy't ek by de plysje siet, besiket Payne te helpen, mar hy kin net folle dwaan om't er sels net mear by de plysje is, mar al jierren wurket as haad befeiliging by de Aesir Corporation, itselde bedriuw dêr't ek Michelle wurke.
Kollektyf ûnbewuste
Persoanlik en kollektyf ûnbewuste
Jung brûkt yn syn wurken ek geregeldwei de term 'Argetype ', dêr't hy syn idee oer it 'kollektyf ûnbewuste' fierder oanfold en inkele psychyske foarmen mei oantsjut dy't oeral oanwêzich binne. It is in soart fan oer patroan dêr't alderlei oare lyksoartige saken nei modellearre wurde. Neffens Jung bestean der twa foarmen fan it psychyske systeem, dêr't ien fan persoanlike- en ien fan net-persoanlike ierd is. Hy seit hjiroer: "oars as it persoanlike karakter fan ús 'bewuste psyche', bestiet der in twadde 'net-bewust' psychysk systeem fan kollektyf, 'net-persoanlik' ierd njonken ús normale bewustwezen, dat wy as it ienige waarnimbere ûnderfine, sels as wy it 'persoanlike ûnbewuste' der by tafoege. It wurdt ferkrigen troch oererving en ûntwikkeld him nea yndividueel. It bestiet út pre-eksistinte foarmen dy't pas sekundêr bewust wurde kinne en jouwe dêrby fêste foarm oan de ynhâld fan it bewustwezen." Neffens Jung is de dream foar in part in net willekeurige wurking fan de psyche, dy't net genôch bewustwezen besit om oerdei as ien him yn syn waaktastân befinet reprodusearre wurde te kinnen.
Foarbylden fan argetypen
As ynhâlden fan it kollektyf ûnbewuste neamt Jung ûnder mear de folgjende wichtige argetypen: de argetypen fan de berte, de dea, de macht, de held, it bern, God, de duvel, de âlde man, mem ierde, de moanne, de sinne, de wyn, de rivieren, fjoer, bisten en ek in protte troch de minske makke dingen, lykas ringen en wapens.
Max Payne (film)
Plot
Underwilens giet Payne nei in opslachromte dêr't er alle besittings fan Michelle ûnderbrocht hat. Hy ûntdekt dat de dokuminten oer de Aesir Corporation, dy't se thús bewarre, no misse. Dêrop ûnderfreget er Jason Colvin, Michelle har direkte baas by Aesir, yn it eigen kantoar fan 'e man. Nei't er flink wat geweld brûkt hat, fertelt dyselde him dat Michelle belutsen wie by de ûntwikkeling fan 'e geheime drug Valkyr, dy't bedoeld wie om supersoldaten te kreëarjen dy't gjin pine of eangst fielden. It rûn lykwols mis, want Valkyr wie alderûnbidichste ferslaavjend, wylst mar in pear fan 'e testpersoanen, ûnder wa Lupino, de juste reäksje fertoanden. Alle oaren waarden it slachtoffer fan skriklike hallusinaasjes dy't ta sljochtsinnigens laten. Uteinlik waard it projekt dêrom stopset. Colvin stimt deryn ta om yn dy saak te tsjûgjen, salang't Payne him mar beskermet tsjin 'e man dy't Michelle fermoarde hat. As Payne him meinimme wol út it Aesir-gebou, wurde se bûten Colvin syn kantoar lykwols opwachte troch in swierbewapene team fan Aesir-befeiliging. By de sjitpartij dy't dan folget, wurdt Colvin deasketten, mar Payne wit mei it bewiismateriaal út Colvin syn kantoar te ûntkommen. It fjoergefjocht lûkt de oandacht fan resjersjeur Bravura, dy't beseft dat er ferlet hat fan fersterking, en dêrom neitiid de FBI by de saak belûkt.
By it bewiismateriaal fynt Payne in fideo dy't it hiele Valkyr-projekt fan begjin oant ein útleit. Dy besjocht er yn it selskip fan Mona. Op 'e fideo is ek it tsjûgenis fan Lupino fêstlein, dy't útleit dat er him ûnoerwinlik fielt as er de drug nommen hat, en dat er alhiel gjin bywurkings ûnderfynt. Payne rekket derfan oertsjûge dat Lupino de trêde dieder fan 'e moard op Michelle is, en tsjin it advys fan Mona yn set er ôf nei Rag Na Rock. Dêr deadet er al Lupino syn trewanten en rekket dêrnei yn gefjocht mei Lupino sels, dy't lykwols net wit wa't hy is. Payne kin it net winne fan Lupino, en oerlibbet de konfrontaasje inkeld om't B.B. Hensley krekt op 'e tiid arrivearret en Lupino deasjit. Payne sjocht Hensley as in soarte fan surrogaatheit, dat de man komt him folslein oer it mad as er him neitiid bewusteleas slacht.
Kollektyf ûnbewuste
Foarbylden fan argetypen
"Der binne likefolle argetypen as tekenjende sitewaasjes yn it libben", skreau Jung. "Troch mannichfâld herheljen binne dy ûnderfinings yn ús psygyske konstitúsje printe, net yn de foarm fan bylden mei in spesifike ynhâld, mar ynearsten mar as foarmen sûnder ynhâld, dy't allinne mar de mooglikheid biede ta in beskate wize fan waarnimmen en hanneljen."
Max Payne (film)
Plot
As Payne wer bykomt, leit Hensley him út dat er nei de opheffing fan it Valkyr-projekt besleat om 'e produksje fan 'e drug wer op te starten, om't it fanwegen de hege ferslavendheid tige gaadlik wie om in soad jild mei te fertsjinjen. Michelle krige dêr lucht fan, en begûn te graven. Doe't in warskôging net holp, besleat Hensley har te fermoardzjen; hy en nimmen oars wie de trêde ynbrekker dy't ûntkaam. No wol Hensley Payne oan in grut stik izer fêstklonken yn 'e winterske rivier de Hudson smite. Hy stoppet him in pear buiskes Valkyr by de bûse yn, sadat it lykje sil as hat Payne himsels fan kant makke ûnder ynfloed fan 'e drug. Mar Payne wit te ûntsnappen en sels yn 'e izige rivier te springen. Hy ferdrinkt op in hier nei, mar op it lêste momint sjocht er syn frou en bern foar him en heart er Michelle sizzen dat er noch eefkes wachtsje moat. Hy wit it wetteroerflak wer te berikken en tusken de iisskossen troch nei de wâl te swimmen.