cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
The Hateful Eight
Plysjeboycot
Nei't regisseur Quentin Tarantino yn oktober 2015 in demonstraasje fan Black Lives Matter bywenne hie en him útspriek tsjin it oanhâldende plysjegeweld yn 'e Feriene Steaten dat benammen tsjin Afro-Amerikanen rjochte is, rôpen ferskate belangegroepen fan plysjeminsken op ta in boycot fan The Hateful Eight. Yn jannewaris 2016 neamde Richard Johnson de film yn in artikel yn 'e rjochtse krante de New York Post "in ramp yn 'e bioskopen", wat neffens him te tankjen wie oan 'e plysjeboycot. Yn in artikel dat dyselde moanne ferskynde yn it renommearre tydskrift Forbes skreau Scott Mendelson lykwols dat de The Hateful Eight miskien net sa súksesfol wie as Tarantino syn eardere titels, mar dat de film it yn 'e bioskopen prima die en dat de plysjeboycot dêr gjin grutte ynfloed op hie.
Rasisme
Yn in fraachpetear mei it blêd GQ sei Tarantino dat de Amerikaanske rasseproblematyk in ûntûntkomber ûnderdiel foarmet fan syn kreätyf proses. Oan 'e Britske krante The Daily Telegraph fertelde er dat er mei The Hateful Eight besocht hie om 'e beladen rasseskiednis fan 'e Feriene Steaten wer te jaan, û.o. mei de opspjalting fan 'e postkoetshalte yn in noardlik en in súdlik diel en troch ien fan 'e personaazjes in monolooch hâlde te litten oer de gefaren fan "frontier justice" (it lynchen fan fermiende kriminelen yn it Wylde Westen, sûnder se te berjochtsjen). De foaroansteande filmkritikus A.O. Scott skreau yn The New York Times dat Tarantino yn The Hateful Eight de westerntradysje fermyt dy't de rasseskiednis fan 'e Feriene Steaten negearret, mar hy fûn de wize dy't Tarantino brûkte om mei sokke gefoelige kwestjes om te gean "dom en ûntrochtocht". Ek skreau er dat Tarantino "net sasear films makket dy't oer ras geane, as wol dat er besiket mei kamera en pinne it yngewant fan it Amerikaanske rasisme yn te dûken. Der is gjin manear om dat te dwaan en sels net besmodzge te reitsjen."
Seksisme
Guon resinsinten hiene krityk op 'e behanneling fan it personaazje fan Daisy Domergue (spile troch Jennifer Jason Leigh), dat yn 'e film oanhâldend it slachtoffer wurdt fan mishanneling en ferbale úthalen fan benammen it personaazje fan Kurt Russell. Dat kulminearret úteinlik yn har ophinging troch de personaazjes fan Samuel L. Jackson en Walton Goggins yn in sêne dy't neffens Matt Zoller Seitz "mei suver pornografyske fassinaasje talmet by Daisy har dea." A.O. Scott wie fan miening dat de film "mutearret fan in ferkenning fan rasiale animositeiten ta in orgy fan omslachtich ferantwurde frouljushaat." Laura Bogart neamde de behanneling fan Daisy Domergue "in ferrie" fan 'e positive froulike personaazjes yn eardere films fan Tarantino, lykas de Kill Bill-duology. Ferskate oare froulike filmkritisy brochten fierhinne itselde op 't aljemint.
Oan 'e oare kant priizge Courtney Bissonette fan it tydskrift Bust Tarantino om't er al syn personaazjes gelikens (d.w.s. like min) behannele: "Dit is gelikensens, man, en it is feministysker om derfan út te gean dat in krimineel itselde behannele wurdt nettsjinsteande har sekse. Se behannelje har net as in mearkesprinsesse om't se in frou is, se behannelje har as in moardner om't se in moardneresse is." Ferskate oare feministen beärgumintearren fierhinne itselde. Matthew Stogdon fûn dy riddenearring lykwols twifelich, om't de misdieden fan Daisy Domergue nea útlein wurde, en nimmen dus mei wissichheid sizze kin dat se de deastraf fertsjinnet.
Opbringst
The Hateful Eight brocht yn 'e bioskopen yn 'e Feriene Steaten en Kanada $54,1 miljoen op, en yn alle oare lannen en territoaria $101,6 miljoen. Wrâldwiid kaam de opbringst dêrmei út op $155,8 miljoen. Ofset tsjin it budget fan op syn heechsten $62 miljoen betsjut dat in winst fan teminsten $93,8 miljoen, hoewol't dêr de marketingkosten noch wol ôf moatte. Yn 'e Feriene Steaten ûnderfûn The Hateful Eight de measte konkurrinsje fan 'e science fiction-film Star Wars Episode VII: The Force Awakens en de komeedzje Daddy's Home, dy't tagelyk yn 'e bioskopen draaiden.
Prizen
The Hateful Eight waard yn 2016 nominearre foar trije Oscars, wêrûnder de prizen foar bêste kamerarezjy (Robert Richardson) en bêste byrol fan in aktrise (Jennifer Jason Leigh). De Oscar foar bêste orizjinele filmmuzyk waard wûn troch Ennio Morricone. Dyselde wûn mei The Hateful Eight ek de Golden Globe, de BAFTA en de Critics' Choice Award foar bêste filmmuzyk. Dêropta waard er nominearre foar de Saturn Award yn dyselde kategory. Leigh waard fierders foar har rol nominearre foar in Golden Globe, in BAFTA, in Critics' Choice Award en in AACTA International Award.
De hiele cast waard nominearre foar in Critics' Choice Award foar bêste akteurs-'ensemble' en wûn de Hollywood Film Award foar 'ensemble' fan it jier. Quentin Tarantino waard foar syn senario nominearre foar in Golden Globe, in BAFTA, in Critics' Choice Award en in Empire Award. De film sels waard nominearre foar de Empire Awards foar bêste film en bêste soundtrack en de Saturn Award foar bêste skrillerfilm. Robert Richardson waard nominearre foar de Critics' Choice Award foar bêste kamerarezjy. Samuel L. Jackson waard nominearre foar de Saturn Award foar bêste akteur, en Walton Goggins foar de Saturn Award foar bêste byrol fan in akteur.
Ynstoarting fan de Klassike Maya-beskaving
Skiednis
Yn 'e skiednis fan Meso-Amearika wurdt mei it Klassike Tiidrek ornaris de perioade fan likernôch 200 oant 900 beskreaun, wêrfan't de lêste iuw bekenstiet as it Terminaal Klassike Tiidrek. Stedske sintra yn 'e súdlike leechlannen, wêrûnder Palenque, Copán, Tikal en Calakmul rekken geandewei de achtste en njoggende iuw yn in stadich ferfal, oant se troch harren ynwenners tusken 895 en 900 hommels ferlitten waarden. Argeologysk wurdt dat barren dúdlik markearre troch it ophâlden fan it foarkommen fan monumintale ynskripsjes en in sterke weromgong yn 'e bou fan grutskalige arsjitektuer.
Hoewol't men sprekt fan in maatskiplike ynstoarting, kaam de Maya-beskaving troch dit barren net oan syn ein. Ynstee ferskode de beskaving fan 'e súdlike leechlannen nei it Jûkatan-skiereilân. Benammen it noardlike part fan it skiereilân makke neitiid in perioade fan grutte wolfeart troch, hoewol mei hiel oare stilen op it mêd fan keunst en arsjitektuer, wêrby't folle minder gebrûk makke waard fan monumintale boadskippen yn hieroglifysk skrift.
Yn it Postklassike Tiidrek dat op 'e ynstoarting folge, foarme de steat Chichén Itzá in ryk dat foar koarte tiid it meastepart fan 'e troch de Maya's bewenne krite feriene. Stêden as Mayapán en Uxmal makken ek in perioade fan bloei troch, krekt as de heechlânsteaten fan 'e Kytsjé- en Kaktsjikel-Maya's. Unôfhinklike Maya-steaten bestiene fuort oan 1697, doe't de Spanjerts Nojpetén, de lêste fan 'e stêdsteaten, feroveren. Ek hjoed de dei noch wurde Gûatemala, Belize en it Jûkatan-skiereilân fan Meksiko bewenne troch miljoenen etnyske Maya's. Om't in oansjenlik diel fan 'e Maya-beskaving gewoan trochgie, is in tal argeologen en histoarisy foar de ynstoarting fan 'e Klassike Maya-beskaving op 'e oantsjutting 'ynstoarting' tsjin.
Oarsaken
De ynstoarting fan 'e Klassike Maya-beskaving is ien fan 'e grutste ûnoploste mystearjes fan 'e argeology. Mear as tachtich ûnderskate teoryen en farianten fan teoryen binne troch argeologen en oare wittenskippers optocht om 'e abrupte ein fan 'e súdlike Maya-stêden te ferklearjen. Der is noch altyd gjin inkele teory dy't algemien akseptearre wurdt. De wichtichste ferklearrings binne: in útlânske ynvaazje, it stillizzen fan 'e hannel trochdat de hannelsrûtes blokkearre waarden, in epidemy fan in besmetlike sykte en in langere perioade drûchte, dy't de lânbou fan 'e Maya's ûnmooglik makke om't dy folslein ôfhinklik wie fan geregelde reinfal. Yn 'e ienentweintichste iuw lykje almar mear stúdzjes nei dy lêste mooglikheid te wizen, dy't dêrom no sjoen wurdt as de liedende kandidaat foar de ferklearring fan it riedsel.
In lammenien wurdt better makke
In lammenien wurdt better makke is neffens de evangeeljes fan Mattéus (9:1–8), Markus (2:1–12) en Lukas (5:17–26) ien fan de wûnders fan Jezus.
Doe't Jezus yn Kapernaüm wie en dêr it folk yn in hûs ûnderwiisde, barde it dat der in pear manlju mei in ferlamme man op in draachbêd kamen. Hja woene mei de man nei Jezus ta om't Dy de krêft besiet minsken better te meitsjen, mar fanwegen de grutte drokte slagge it harren net der yn te kommen. Hja gyngen doe nei it dak, makken dêr in gat en lieten de lamme man nei ûnderen sakje sa't er midden it folk by Jezus syn fuotten telâne kaam. Doe't Jezus seach hoe't de manlju leauden sei er "Soan, jo sûnden binne jo ferjûn".
Guon Fariseeërs beskuldigen Jezus doe fan godslaster om't it neffens har allinne oan God wie om sûnden te ferjaan. Neffens Markus fernaam Jezus fuort wat der yn harren omgyng en Dy sei doe tsjin har: Wêrom tinke jim oan sokke saken? Wat is ienfâldiger tsjin de ferlamme man te sizzen: "De sûnden binne jo ferjûn" of "Kom oerein, krij it bêd en gean dyn wei. Mar dat jimme witte dat de Minskesoan de autoriteit hat om op ierde sûnden te ferjaan". Dêrom sei er tsjin de man: "pak dyn bêd op en gean nei hûs".
It evangeelje fan Markus ynformearret dat dit wûnder yn Kapernaüm plakfûn. Neffens Mattéus barde it yn "syn eigen stêd" nei't er yn 'e boat nei de oare kant fan de Mar fan Galiléa foer. De evangelist Lukas neamt fierder gjin lokaasje.
Grifformeard-frijmakke tsjerke (Twizel)
De Regenboog is de tsjerke fan de grifformeard-frijmakke gemeente yn Twizel.
Skiednis
De frijmakking fan 1944 as réaksje op de twang en útspraken fan de grifformearde generale synoade yn 1942 soarge ek yn Twizel foar in skuorring yn de grifformearde mienskip. Om't de mearderheid fan de tsjerkeried en de dûmny harren oansletten by it nij stifte grifformeard-frijmakke tsjerkegenoatskip foar de beswierre grifformearden, krigen hja de grifformearde Rehobothtsjerke tawiisd en moasten de grifformearden dy't trou bleaune oan de synoade (de saneamde "synodalen") om in oar hinnekommen sjen.
In nije skuorring fûn plak yn 1967 yn de tiid dat dûmny Van den Belt yn 1962 yn de gemeente as predikant wurke. De dûmny wie foarstanner fan in befynlike prediking, itjinge foar konflikten yn de gemeente soarge. Yn 1967 ferliet de dûmny mei in grut part fan de gemeente de frijmakke tsjerke. Dêrmei ûntstie de Frije Grifformearde gemeente, dy't ek it tsjerkegebou hold.
De hjoeddeiske tsjerke fan de frijmakke gemeente fan Twizel datearret út 1984 en is neffens de tekeningen fan G. Schaafsma út De Westereen boud.
Tsjerke fan de Fermannichfâldiging fan de Bôle
De Tsjerke fan de Fermannichfâldiging fan de Bôle en Fisk, koartwei de Fermannichfâldigingstsjerke, is in roomske tsjerke yn Tabgha, oan de noardwestlike kant fan de Mar fan Tiberias yn Israel. De moderne tsjerke stiet op it plak fan twa âldere foargongers.
Earste tsjerke
De earste tsjerke waard om it jier 350 boud.
Twadde byzantynske tsjerke
Yn it jier 480 waard de tsjerke in stik grutter makke. Ek krige de tsjerke fliermozayken. De ferbouwing wurdt taskreaun oan de patriarch Martyrius fan Jeruzalim. Yn 614 ferneatigen de Perzen de byzantynske tsjerke.
Undersyk 19e en 20e iuw en hjoeddeiske tsjerke
Nei de ferneatiging fan 614 rekke it plak foar mear as 1300 jier yn it ferjitten. De Dútske feriening Palästina-Verein der Katholiken Deutschlands koe it plak yn 1888 bemachtigje en yn 1892 sette it earste ûndersyk útein folge troch mear opgravingen yn 1932 en 1936. Dy opgravings resultearren yn it ûntdekken fan de mozaykflierren fan de 5e-iuwske tsjerke, dy't neffens it ûndersyk boud wie op de fûneminten fan in folle lytsere 4e-iuwske kapel.
De hjoeddeiske yn byzantynske styl ûntwurpen tsjerke en waard tusken 1980 en 1982 troch de Keulse arsjitekten Anton Goergen en Fritz Baumann op de 5e-iuwske fûneminten boud. Op guon plakken binne noch de âlde swarte muorren fan basalt fan de âlde tsjerke te sjen. De ljochte kalkstien fan it moderne gebou binne ôfkomstich út it kristlike doarp Taiyiba oan de wei fan Jericho nei Ramallah. It iepen dakstuolte waard út Dútslân helle en de reade tegels út Itaalje. It portaal fan de tsjerke waard troch de Dútske byldhouwer Elmar Hillebrand foarmjûn.
Beskriuwing
De trijeskippige tsjerke hat in transept oan beide kanten en einiget mei in apsis.
Under it alter leit in by de opgravings bleatlein stik rots dat fereard wurdt as it plak dêr't Jezus nei de wûnderlike fiskfangst mei de apostels iten hawwe soe (Jehannes 21).
De restaurearre 5e iuwske mozaïeken meitsje de tsjerke ek foar net-kristenen it besjen wurdich. It binne de âldst bekende foarbylden fan figurative fliermozaiken fan kristlike keunst yn it Hillige Lân. De mozaiken stelle benammen wetterfûgels en -planten út Galiléa foar, mar prominint oanwêzich is ek de Lotusblom, dy't yn dy kontrijen net lânseigen is. It ûntdutsen mozaik foar it alter lit in koer mei stikken bôle sjen mei oan wjerskanten in fisk.
Fan de byzantynske tsjerke binne yn de moderne tsjerke lofts fan de yngong nei it atrium âlde basalten tegels en in diel fan it apsisfries te sjen. De fûneminten fan de oarspronklike 4e-iuwske tsjerke kinne ûnder glês rjochts fan it alter sjoen wurde.
Sebastian Vettel
Sebastian Vettel (Heppenheim, 3 july 1987) is in Dútsk autokoereur. Yn syn karriêre waard er fjouwer kear wrâldkampioen Formule 1. Dy titels behelle er allegear mei Red Bull. Yn 2015 makke Vettel de oerstap nei Ferrari. Yn 2020 waard bekend dat er foar 2021 in kontrakt tekene hat by Aston Martin. Ein july 2022 kundige Vettel oan dat er nei 2022 ophâlde sil mei racen yn Formule 1, om 't er mear tiid trochbringe wol mei syn famylje en oan syn oare ynteresse bûten de autosport.
Keunstriden op de Olympyske Winterspullen 1960
De Olympyske Winterspullen 1960, ek wol de VIIIe Olympiade neamd, waarden yn 1960 yn Squaw Valley, de Feriene Steaten hâlden. Dat wie fan 18 oant en mei 28 febrewaris. It keunstriden wie yn de Blyth Arena.
Medaljespegel
De top-3 fan lannen dy't by it keunstriden medaljes wûn ha by de Olympyske Winterspullen fan 1960.
Goudswaard
Goudswaard is in doarp en eardere gemeente yn it uterste westen fan de Hoekske Waard yn de Nederlânske provinsje Súd-Hollân. Yn 1984 waard de doetiidske gemeente Goudswaard gearfoege mei de gemeenten Nij-Beierlân, Súd-Beierlân en Piershil ta de nije gemeente Korendijk. Sûnt 1 jannewaris 2019 is it doarp part fan de nije gemeente Hoekske Waard. It doarp hie yn 2019 2.065 ynwenners.
It doarp waard yn 1439 stifte, tagelyk mei it bedykjen fan de polder Oud Korendijk. It doarp Goudswaard is ek wol ferneamd as De Korendijk. Goudswaard wie fan 1903 oant 1956 ferbûn mei Rotterdam mei de tram.
Yn it doarp is in nôtmûne; de Windlust. Der binne twa basisskoallen; de kristlike skoalle School met de Bijbel en de iepenbiere skoalle De Gouwaert. Eartiids wiene de measte winkels en foarsjennings oan en om de Dorpsstraat hinne. Hjoed-de-dei binne dy foarsjennings hast allegear fuort of ferpleatst nei it lytse winkelkompleks oan de Polderboom.
Tichteby Goudswaard binne de Korendijkse Slikken, dy't in fûgelreservaat binne, dat beheard wurdt troch de Feriening Natuermonuminten. Dy besit en beheard tagelyk ek it flakby lizzende eilân Tiengemeten. Besuden it doarpleit it Sandeesche Bosk.
It doarp telt trije tsjerklike gemeenten:
Tûzenjierrich Ryk
It Tûzenjierrich Ryk, Tûzenjierrich Frederyk, it Tûzenjierrich Bestân of it Milennium is yn it kristlike leauwe in profesij yn it Bibelboek Iepenbiering. Neffens dy profesij sil Jezus Kristus nei syn weromkommen op ierde Satan (de duvel) opslute en sil er in wrâldwiid frederyk stiftsje dat tûzen jier lang duorret. It leauwen yn dat Tûzenjierrich ryk wurdt ek wol gyliasme neamd, nei it Grykske wurd Χίλιοι (chilioi, dat "tûzen" betsjut). Oare wurden dêrfoar binne milennialisme (fan it Latynske mille "tûzen" en annus "jier") of milenarisme (fan it Latynske millenarius "befettet tûzen").
It premilennialisme leaut dat Jezus op ierde weromkomt ear't it Tûzenjierrich Ryk begjint om dêrfoar ta te rieden. It postmilennialisme leaut dat Jezus neitiids komme sil, yn 'e mande mei de Dei fan it Oardiel. It amilennialisme beskôget it Tûzenjierrich Ryk as in symboalysk tiidrek dy't net letterlik bestean sil.
Ynterpretaasjes
Fanâlds waard it Tûzenjierrich Ryk sjoen as it ophelpen fan it Paradys dat ferlern rekke waard troch Adam en Eva. In soad profesyen út it Alde Testamint ferwize nei it tiidrek, lykas Jesaja 2 en 11, dêr't bygelyks in stiet dat kriichsreauwen ta lânbouark omsmeid wurde sille en dat bisten goed meiïnoar en mei minsken libje sille.
In soad teologen ynterpretearje de profesij yn Iepenbiering dat de befolking fan de ierde foarme wurde sil troch dyjingen dy't de Grutte benearing oerlibbe hawwe en dy't op 'e ein fan it bewâld fan de Antykrist de minskheid in ein tebekkrongen hawwe. Israel sil as haad fan alle folken en lannen stean en dy folken sille elts jier de weropboude Tempel fan Jeruzalim opsykje om Jezus de Messias te earen dy't as Kening út it Hûs fan David oer Israel en oer gâns de ierde hearskje sil. Ek sille ôffurdigen fan alle folken elts jier it Leafhuttefeest yn Israel meifiere.
De frede, dy't neffens de profesij yn dat tiidrek hearskje sil, sil net folslein wêze. De sûnde sil der hieltyd noch wêze, mar wol sûnder it befoarderjen en de oanwêzigens fan Satan en syn demoanyske ingels. Der stiet ek yn dat de Messias mei "izeren stêf" hearskje sil, want der sil hieltyd wol wat twang nedich wêze om guon yn de stringen te hâlden. Ek sil der noch hieltyd rjochtspraak nedich wêze, nettsjinsteande de frede, om't der oertrêdings waarnaam wurde. Ek sil de dea der noch wêze, mar de minsken sille wol tige âld wurde. Dat de frede net folslein wêze sil, sil ek blike wannear't oan 'e ein fan it tiidrek Satan út syn finzenskip loslitten wurdt en jou him in kâns de minsken te ferlieden om harren tsjin it Keningskip fan Jezus Kristus te fersetten. Neffens de profesij sil in part fan de minskheid him dêryn folgje, mar dy rebûlje wurdt ferslein en mei Satan wurdt dan foargoed ôfrekkene. Dêrnei jout Jezus, de Soan fan God, alle macht werom oan God de Heit. It Tûzenjierrich Ryk sil dan dien wêze en sil oergean yn de Lêste Oardiel, dêr't God rjocht útsprekke sil oer de dan noch libjenden en de opstiene deaden. Dêrnei sil der in nije himel en in nije ierde komme. Op dy nije ierde sil it Nije Jeruzalim fanút de himel delkomme. Sûnde, sykte en dea sille der net mear wêze. Dejingen dy't weardich fûn binne, sille foar altyd by God bliuwe meie.
Oare eachpunten
thumb|Ferskiljende eachpunten op de [[Opname fan de gemeente en it Tûzenjierrich Ryk]] Net alle kristenen lizze de profesij fan Iepenbiering op dy manier út. Der binne ferskate streamings dy't útienrinne fan in letterlike ynterpretaasje fan de tekst ta it opfetsjen dat de tekst symboalysk sjoen wurde moatte soe.
Neffens ien fan de tradisjonele eachpunten fan de Bibel, wol God mei it Tûzenjierrich Ryk sjen litte dat yn in folmakke wrâld ûnder de hearskippij fan Jezus, dat der noch in soad minsken binne dy't út eigen beweging God net folgje wolle en dat der dus gjin folmakke frede wêze kin. Der moat dus noch in lêste skifting komme tusken harren dy't it Keninkryk fan God ervje sille en harren dy't foar ivich fan God ôfsnien wêze sille. De ferneamde apologeet C.S. Lewis fette it sa gear: "einlings sil God by it lêste oardiel de minsken dy't sizze 'lit jo wil dien wurde' tagong ta de himel jaan. De minsken dy't neat fan God witte wolle en sizze 'lit myn wil dien wurde' sille harren sin krije en foar ivich fan God skaat wurde".
Oant yn de santjinde iuw waard troch otterdokse kristenen meastentiids it postmilennialisme leaud. Ek binne der, faaks troch Augustinus, in soad kristenen troch de iuwen hinne it amilennialisme leauwen gien. Ek dy groepen leauwe yn it Tûzenjierrich Ryk, mar leauwe it dochs dat it symboalysk bedoeld waard. Guon amilennialisten leauwe bygelyks dat it "tûzenjierrich" frederyk der no is.
Désanne van Brederode
Désanne van Brederode (Utrecht, 2 novimber 1970) is in Nederlânske skriuwster en filosofe.
Van Brederode is in dochter fan in eardere jezuyt en preester. Se studearre filosofy oan de Frije Universiteit Amsterdam en debutearre yn 1994 mei har roman Ave verum corpus ("Groete wierlik lichem"). Hja skriuwt en hâld lêzingen, faak oer libbensbeskôchlike tema's. Van Brederode publisearre ûnder oare yn opinywykblêd De Groene Amsterdammer. Ek wurke se mei oan it literêre radioprogramma Knetterende Letteren (Cultura 24). Fan 2006 ôf hie se geregeldwei in kollumn yn it telefyzjeprogramma Buitenhof. Yn 2007 wûn se de Literatuerpriis Gerard Walschap-Londerzeel. Se skriuwt ek kollumns foar it kristlike opinytydskrift De Nieuwe Koers en it Flaamske katolike wykblêd Tertio.
Van Brederode hat troud west mei De Volkskrant-redakteur en literatuerkritikus Arjan Peters. Sy hawwe in soan.
Sluis
Sluis is in stêd yn de gemeente mei deselde namme yn it westen fan Siuwsk-Flaanderen yn de provinsje Seelân.
Frank T. Hopkins
Frank T. Hopkins (Lakota-namme: Kaiyuzaya Suŋkanyaŋke; Fort Laramie, 11 augustus 1865 – New York, 5 novimber 1951) wie in Amerikaansk hynsteman en ruter. Nei eigen sizzen wied er in legindaryske lange-ôfstânsrider, dy't 400 races wûn hawwe soe. Fan syn bewearings kin lykwols net folle mei bewiis ûnderboud wurde, dat Hopkins wurdt tsjintwurdich benammen sjoen as in optinker en ferteller fan sterke ferhalen mei himsels yn 'e helderol. Wol is wis dat er as aktivist o sa krewearre foar it behâld fan 'e wylde mustang. Nettsjinsteande de ûnwissichheid oer syn ferhalen is Hopkins de regionale Amerikaanske folkloare yn 'e Amerikaanske steaten yn it noarden fan 'e Grutte Flakten binnenkrongen. By in breder publyk krige er bekendheid troch de film Hidalgo, út 2004.
Jonkheid en komôf
Neffens Hopkins sels wied er de soan fan in Lakota-mem en in blanke heit. Dyselde, Charles Hopkins, soe in ferkenner foar luitenant-kolonel George Armstrong Custer en it Amerikaanske 7e Kavaleryrezjimint west hawwe en yn 'e Slach oan 'e Little Bighorn finzennommen wêze troch it Lakota-opperhaad Gal. Fjouwer moannen letter soed er frijlitten wêze, wêrnei't er weromkearde nei syn gesin yn Fort Laramie yn it Terriroarium Wyoming, dêr't Hopkins sels alve jier earder, yn 1865, berne wie en neitiid grutbrocht waard.
De bân tusken syn heit en Custer en it 7e Kavaleryrezjimint is lykwols gjin bewiis foar en it Nasjonaalhistoarysk Plak Fort Laramie hat gjin argyfstikken omtrint Hopkins syn berte. Neffens de Yndiaanske histoarikus Vine Deloria jr. moatte der fraachtekens pleatst wurde by Hopkins syn bewearing oer in Yndiaanske ôfstamming, mar de Lakota-âldste Sonny Richards skreau: "Kaiyuzaya Suŋkanyaŋke wie in man út Súd-Dakota en in healbloed-Lakota."
Sluis
Gemeente
Sluis wie oant 1995 in selsstannige gemeente en fusearre yn dat jier mei de gemeente Aardenburg ta de gemeente Sluis-Aardenburg. Dy gemeente hat mar koart bestien, want by de werindieling fan 1 jannewaris 2003 waarden de gemeenten Sluis-Aardenburg en Oostburg gearfoege ta de gemeente Sluis. It gemeentehûs stiet yn it gruttere Oostburg.
Peter Verstegen
Peter Verstegen (De Haach, 30 july 1938) is in Nederlânsk dichter, publisist en literêr fertaler.
Sluis
Skiednis
Sluis waard nei alle gedachten yn 1260 stifte troch de Flaamske greve Jan I fan Namen en hiet oarspronklik Lamminsvliet. Yn 1324 krige it plak de hjoeddeiske namme. De stêd hat it ûntstean te tankjen oan it fersânjen fan It Swin. Dêrtroch rekke de hannelstêd Brugge de ferbining mei de see kwyt en waard Sluis in wichtige haven foar Brugge. Al yn 1290 krige Sluis stedsrjochten en troch de strategyske lizzing waard yn 1382 in fêsting oanlein. Yn 1340 fûn by de mûning fan it Swin de Slach by Sluis plak, de opmjitte ta de Hûndertjierrige Kriich. Yn 1385 waard útein set mei de bou fan it kastiel fan Sluis, dat by de Frânske ynfal fan 1794 slim skeind waard en yn 1820 ôfbrutsen wurde moast.
Sûnt 1387 wie Sluis de wichtichste Boergondyske floathaven. Op 7 jannewaris 1430 boasken Filips de Goede en Isabella fan Portugal yn Sluis, itjinge in soad seit oer de status fan de stêd yn dy tiid. De stêd bloeide fierder oant likernôch healwei de 15e iuw, doe't it ferfal ynsette troch it fierdere fersânjen fan it Swin. Ek yn de Tachtichjierrige Kriich spile de stêd in rol as fêstingstêd. Yn 1587 oermastere de hartoch fan Parma Sluis. De Spaanske besetting duorre oant 1604, doe't nei in belis de Spanjaarden de stêd ferlieten en Maurits fan Nassau de stêd yn besit krige.
Grifformearde tsjerke (Kollumersweach)
De Grifformearde tsjerke oan de Foarwei is in tsjerkegebou fan de protestanske gemeente yn Kollumersweach, gemeente Kollumerlân. De gemeente is oansletten by de Protestanske Tsjerke yn Nederlân.
Sluis
Skiednis
Op 25 augustus 1796 moast de stêd fanwegen û.o. sykte it ferset opjaan tsjin in wikenlang belis fan Frânske troepen.
Grifformearde tsjerke (Kollumersweach)
Skiednis
Op 29 maaie 1851 ûntstie in Kristlik ôfskieden gemeente yn wat tsjintwurdich by Kollumersweach, mar wat doe noch by Westergeast hearde. De gemeente makke fan ôf 1892 diel út fan de Grifformearde Tsjerken yn Nederlân en kaam doe "Grifformearde gemeente Westergeast" te hiten. Yn 1929 feroare mei it selsstannich wurden fan Sweagerfean de namme fan de gemeente yn "Grifformearde gemeente Sweagerfean" en doe't Sweagerfean mei Sânbulten gearfoege waard, kaam de gemeente "Grifformearde gemeente Kollumersweach" te hiten. De earste tsjerke stie op itselde plak as de hjoeddeiske tsjerke en waard yn 1851 boud. Nei de doleânsje waard it tsjerkje te lyts en ferfongen troch in gruttere tsjerke. Yn 1925 wie ek dy tsjerke te lyts woarn en ôfbrutsen om plak te meitsjen foar it tsjintwurdige tsjerkegebou. Yn 1960 waard foar oare tsjerklike aktiviteiten achter de tsjerke "De Boei" oanboud.
Sluis
Skiednis
Oan it begjin fan de 20e iuw fêstigen trije Frânske kleasteroarders harren yn Sluis, om't de oarders fanwegen sekularisaasjepolityk harren kleasters yn Frankryk slute moasten. Dat liede ta mear Frânsk toerisme yn de wykeinen, sadat yn Sluis al sûnt 1908 de winkels sneins iepen mochten. Ek de Belgen makken dêr jimmeroan mear gebrûk fan en ek nei't de kleasters wer ferdwûnen bleaune de winkels op snein iepen.
Grifformearde tsjerke (Kollumersweach)
Ferbouwing
Yn jannewaris 2008 waard útein set mei in grutte renovaasje om it gebou in multifunksjonelere ynrjochting te jaan. De banken yn de tsjerke waarden útsein dy fan de kreake ferwidere en troch stuollen ferfongen. Foar de houten flier kamen plavuizen yn it plak en ek it liturgysk sintrum waard fernijd. Ek De Boei ûndergyng in renovaasje. Salang't der wurke waard oan de renovaasje tsjerkten de grifformearden by de herfoarmen. By it wer iepenjen fan it gebou op 7 septimber 2008 krige de grifformearde gemeente fan de herfoarmen in nije kânselbibel oanbean.
Kuniya Daini
(12 oktober 1944) is in eardere Japansk fuotballer. Earder spile foar Mitsubishi Motors.
Grifformearde tsjerke (Kollumersweach)
Oargel
It Grinzer oargelbedriuw Mense Ruiter boude it oargel yn 1980, dat in âlder oargel fan 1925 ferfong. It nije oargel krige achttjin registers, wêrfan't sân ôfkomstich binne fan de foargonger. Letter waard it oargel nochris útwreide mei in trompetregister op it pedaal.
Sluis
Skiednis
By alliearde bombardeminten waard Sluis yn de Twadde Wrâldkriich op 11 oktober 1944 foar in grut part ferneatige. Ienensechtich boargers soene de befrijing net mear meimeitsje. Op 1 novimber 1944 wist it Kanadeeske North Shore Regiment de Dútsers te oermasterjen. De stêd waard nei de kriich rekonstruëarre.
Eartiids hie Sluis in rjochtstreekse ferbining mei de Noardsee en de Westerskelde oer it Swin. In oerbliuwsel fan it Swin is de Damse Vaart, in kanaal dat troch it fersânjen stadichoan de rin fan it natuerlike Swin ferfong. De Damse Vaart rint dea yn Sluis en eartiids wie der in haven, mar sûnt de Frânsen yn 1940 de grûndûkers by it Leopoldkanaal opblaasden en der letter damen oanlein waarden is skipfeart net mear mooglik.
It besjen wurdich
Alhoewol't Sluis yn 1944 en ek it belfort foar it measte troch de bombardeminten yn de kriich ferneatige waard, is it sintrum wer opboud en bleaune de bolwurken yntakt.
Peter Verstegen
Peter Verstegen wie fan 1960 oant 1962 redakteur fan it studintewykblêd Propria Cures en fan 1974 oant 1976 fan it literêre tydskrift De Revisor. Yn 1980 hie er de lieding oer de fertalersaksje "Geef ons heden" en rjochte er tegearre mei Marko Fondse it literêre blêd De Tweede Ronde op.
Daishiro Yoshimura
(16 augustus 1947 - 1 novimber 2003) wie in Japansk fuotballer. Earder spile foar Yanmar Diesel.
Frank T. Hopkins
Karriêre
Yn syn postúm publisearre autobiografy hold Hopkins út dat er as cowboy yn it Wylde Westen wurke hie en neitiid in reputaasje opboud hie op it mêd fan it riden fan hynsteraces oer de lange ôfstân. Ferskaten fan syn bewearings binne letter troch histoarisy wjerlein of ûnbewiisber achte. Sa hold er út mear as 400 lange-ôfstânshynsteraces wûn te hawwen en yn 1891 dielnommen te hawwen oan in 3.000 myl lange race fan it Arabysk Skiereilân by de kust fan 'e Perzyske Golf lâns en troch Mesopotaamje hinne nei Syrje ta. Der bestiet lykwols gjin bewiis dat der ea sa'n race plakfûn hat en histoarisy achtsje it sels ûnmooglik, omreden fan 'e problematyske klimatologyske omstannichheden yn it gebiet, sawol as fanwegen de fijannige ûnderlinge relaasjes fan 'e bedoeïnestammen dêre.
Tsjintwurdich wurdt Hopkins benammen sjoen as in ûnskeadlike, mar net serieus te nimmen optinker en ferteller fan sterke ferhalen, of soms as in boasaardige fantast dy't syn leagens brûkte foar oplichterspraktiken. Wol wier binne oer Hopkins de folgjende dingen. Yn 1917 stied er op in list fan wurknimmers by it Ringling Brothers Circus (ien fan 'e meast foaroansteande sirkussen yn 'e Feriene Steaten), dêr't er hynstefersoarger wie. Yn 1926 wied er foarman fan in ploech boufakkers dy't in metrotunnel oanlei yn 'e binnenstêd fan Philadelphia. Hopkins wie in grut leafhawwer fan 'e mustang, it ferwyldere hynder fan Noard-Amearika, en sette him oan syn dea ta o sa yn foar it fuortbestean en de beskerming fan 'e wylde mustang.
Ferstjerren
Frank Hopkins stoar yn 1951 yn 'e New Yorkske borough Queens, yn 'e âlderdom fan 86 jier. Hy waard begroeven op it Lutherans All Faiths Cemetery yn 'e wyk Middle Village.
Peter Verstegen
Sûnt 1972 wie er de libbenspartner fan aktrise en abbekate Saskia Holleman.
Verden (Landkreis)
De lânkring Verden is in distrikt yn it sintrum fan it Dútske bûnslân Nedersaksen. It bestjoerlike sintrum is Verden, tagelyk de grutste stêd fan de lânkring. De lânkring heart by de Metropoalregio Noardwest.
Geografy
De Aller, dy't fanút it easten de lânkring ynstreamt, mûnet yn de lânkring yn de Wezer. Yn it noarden rint de Wümme troch de lânkring. De westlike helte fan de lânkring kriget troch it oanbuorjende Bremen in drokker karakter.
De lânkring grinzget mei de klok mei fanút it noarden oan de lânkringen Osterholz, Rotenburg/Wümme, Heidekreis, Nienburg/Weser en Diepholz (allegear yn Nedersaksen) en oan de stêd en dielsteat Bremen.
Yn de lânkring lizze 11 beskerme natoergebieten. It grutste is de Fischerhuder Wümmeniederung mei in oerflak fan 772 hektare, de lytste is de Auequelle mei in oerflak fan mar 5 hektare.
Skiednis
De lânkring waard foarme út de twa amten Verden en Achim, stifte yn 1852 en 1859. Nei de anneksaasje fan it Keninkryk Hannover troch Prusen yn 1866, waarden de amten omfoarme ta in "Kreis" (kring). Gearfoeging fan de beide kringen fûn plak yn 1932. Yn 1939 moast de lânkring Verden by in weryndieling de twa gemeenten Hemelingen en Mahndorf oan Bremen ôfstean. Yn 1972 waard de eksklave Thedinghausen fan de yn 1974 ophefte lânkring Braunschweig by de lânkring Verden foege.
Histoarysk hearde it grutste part fan de lânkring ta it eardere ryksterritoarium Bremen-Verden. In soad ynstituten en organisaasjes oriïntearje harren ek hoeddedei noch oan de grinzen fan dat histoaryske gebiet.
Stêden en gemeenten
thumb|300px|left|Stêden en gemeenten yn de lânkring Verden
Peter Verstegen
Fertaling teäterstikken
Tusken 1975 en 1995 fertaalde er foar Nederlânske selskippen teäterstikken fan ûnder oaren:
Frank T. Hopkins
Yn 'e popkultuer
De Yndiaanske histoarikus Vine Deloria jr. sei oer de ferhalen fan Hopkins: "[dat] binne sokke skandlike leagens dat men jin ôffreget wêrom't Disney hjir eins in film oer meitsje woe." Oan 'e oare kant sei de Sû-filmmakster Angelique Midthunder wylst de kontroverse geande wie, dat "it ferhaal fan 'e healbloed-Yndiaan dy't syn pinto-mustang mei oersee naam om yn 'e grutte woastyn te racen al generaasjes lang oan 'e bern fan 'e noardlike stammen ferteld wurdt." De tige foaroansteande filmkritikus Roger Ebert, fan 'e krante de Chicago Sun-Times, dy't wol oer de film mocht, skreau yn syn resinsje: "Negearje asjebleaft ferfelende seurpiten dy't kleie dat de film net echt op feiten basearre is. Ja, hè hè."
Chirrut Îmwe
Chirrut Îmwe (Ingelske útspr.: [ˈʧœɹut ˈɪmweː], likernôch: " tsjur -rût im -ûee") is in fiktyf personaazje út 'e Star Wars-franchise. Hy waard yn 2016 yntrodusearre yn 'e film Rogue One: A Star Wars Story. De geastlike heit fan it personaazje wie Chris Weitz, de senarioskriuwer fan dy film. Chirrut Îmwe is in Beskermer fan 'e Whills, in lid fan in oarder fan monastyske krigers. Hy is blyn, mar lit dat him yn syn dwaan en litten net behinderje. Hy beselskippet Jyn Erso en Cassian Andor op in wanhopige misje om út it Keizerlik Argyf op 'e planeet Scarif de blaudrukken te stellen fan 'e Deadsstjer, in massaferneatigingswapen sa krêftich dat it hiele planeten ferdylgje kin. De rol fan Chirrut waard spile troch de Hongkongske akteur Donnie Yen.
Eftergrûn
It personaazje fan Chirrut Îmwe wie yn it senario fan Rogue One: A Star Wars Story relatyf ûnfoltôge litten. Regisseur Gareth Edwards stie akteur Donnie Yen ta om syn rol nei eigen goedtinken fierder yn te foljen. Yen kaam mei it idee om Chirrut blyn wêze te litten, wêrby't er him ynspirearje liet troch Zatoichi, in bline masseur en samoerai en de haadpersoan yn 'e (anno 2022) 26-dielige Japanske filmsearje mei deselde namme.
Yn Rogue One
Yn 'e film Rogue One: A Star Wars Story (2016) wurdt Chirrut Îmwe yntrodusearre as de haadpersoanen, de krimineel Jyn Erso en de rebel Cassian Andor, op 'e moanne Jedha de Hillige Stêd oandogge op 'e siik nei in mooglikheid om yn kontakt te kommen mei Saw Gerrera, de lieder fan in ekstremistyske fersetsgroep en Jyn har pleechheit. It Rebelleferbûn hat nammentlik heard dat Bodhi Rook, in desertearre frachtpiloat fan it wapenprogramma fan it diktatoriale Galaktysk Keizerryk, Gerrera ynformaasje brocht hat oer in nij Keizerlik massaferneatigingswapen, de Deadsstjer.
As Jyn en Cassian yn 'e Hillige Stêd troch in merk komme, wurdt Jyn dêr oansprutsen troch in bline man. Hja is yntrigearre troch syn wurden, mar Cassian skuort har mei om't se hjir net binne om it mei pleatslike lju oer rûchkâlt te hawwen. Hy fertelt har dat de bline man ien fan 'e Beskermers fan 'e Whills is. Dat binne monastyske krigers dy't it as harren libbenstaak beskôgje om pylgers te beskermjen ûnderweis nei de timpel mei de kyberkristallen dy't de Hillige Stêd hillich meitsje. Mar no't dy allegearre stellen binne troch it Keizerryk, hingje de Beskermers fan 'e Whills mar wat om en dogge se (neffens Cassian) neat oars as problemen foar oaren feroarsaakje.
Fuort letter reitsje Jyn en Cassian ûnbedoeld behelle yn in oanfal fan Gerrera syn partisanen op it Keizerlik konfoai dat de lêste kyberkristallen ferfiert. Dat kostet harren op in hier nei it libben, mar se wurde rêden troch Chirrut en dy syn freon, de hierling Baze Malbus. Om't se de oanfal yn it hûndert jage hawwe soene, wurde se alle fjouwer finzen nommen troch de partisanen, dy't harren meinimme nei harren basis yn in grot in ein bûten de Hillige Stêd. Dêr wurde Cassian, Chirrut en Baze opsletten yn in sel njonken dy fan Bodhi Rook, wylst Jyn by Gerrera brocht wurdt.
Underwilens jout grut-moff Wilhuff Tarkin, dy't troch keizer Palpatine stjoerd is om tafersjoch te hâlden oer de frijwol foltôge Deadsstjer, oan Orson Krennic, de direkteur fan it Keizerlik wapenprogramma, opdracht om by wize fan test de Hillige Stêd op Jedha te ferwoastgjen. De proef is in súkses en de stêd wurdt yn ien klap ferneatige. De konsintryske skokweagen wreidzje har dêrwei oer de hiele moanne út en ferdylgje alle libben. De partisanen fan Gerrera reitsje alhiel yn ûnstjoer, en yn alle trelit witte Chirrut en de oaren harrensels te befrijen. Mei Jyn witte se krekt op 'e tiid fan Jedha te ûntkommen trochdat se oppikt wurde troch K-2SO, in gefjochtsandroïde fan 'e Keizerlike Striidkrêften dy't troch de rebellen werprogrammearre is.
De oandiene Jyn fertelt letter oan har selskipslju dat Gerrera har in holografysk boadskip fan har heit sjen litten hat, dat Bodhi him brocht hie. Dêryn fertelde Galen Erso, in briljante wittenskipper dy't ûnder twang meiwurket oan it Keizerlik wapenprogramma, dat er syn posysje brûkt hat om mei opsetsin in swak plak yn 'e Deadsstjer yn te bouwen. Oan Jyn joech er opdracht om 'e blaudrukken fan 'e Deadsstjer út it Keizerlik argyfkompeks op 'e planeet Scarif te heljen en dy troch te spyljen oan it Rebelleferbûn. Seisresom reizgje Chirrut en syn selskipslju nei de planeet Eadu, dêr't Cassian en Jyn fan doel binne om Galen te befrijen. Of dat sizze se teminsten, mar Chirrut merkt al rillegau dat Cassian eins fan syn superieuren befel krigen hat om Galen te likwidearjen. Op it lêste momint betinkt er him en docht er dat net, mar Galen komt likegoed om by in bombardemint troch de rebellen.
Neitiid reizgje Chirrut en Baze, dy't nei de ferwoastging fan Jedha gjin thús mear hawwe, mei Cassian en Jyn nei de moanne Yavin-IV, dêr't it haadkertier fan it Rebelleferbûn fêstige is. Jyn besiket dêr om 'e nocht en helje de lieding fan it Rebelleferbûn oer om 'e rebellefloat yn te setten foar in wraam op Scarif, om sa de blaudrukken fan 'e Deadsstjer te bemachtigjen. Jyn is frustrearre troch de ûnwil fan 'e rebellen om ta te pakken, mar Cassian komt mei in stik as tweintich oare frijwilligers oan en stelt foar de misje nei Scarif sûnder goedkarring fan syn superieuren út te fieren. Chirrut, Baze en Bodhi slute har dêrby oan. De groep kaapt it Keizerlik frachtfear dat se earder op Eadu bútmakke hiene en set dêrmei ôf. Nei't se op it tropyske Scarif lâne binne, ynfiltrearje Jyn, Cassian en K-2SO it argyfkompleks. Chirrut, Baze en de rebellen fiere wilens in koördinearre oanfal út op it Keizerlik garnizoen, by wize fan ôfliedingsmaneuver. Dêrtroch wurde de stoarmtroepers dy't Jyn-en-dy it paad tichtsette, nei bûten ta stjoerd om 'e oanfal ôf te slaan.
Underwilens fangt it Rebelleferbûn op Yavin-IV kommunikaasje tusken Keizerlike troepen op dêr't yn sprutsen wurdt fan in rebelle-oanfal op Scarif. Dan wurdt dochs noch de rebellefloat stjoerd. Wannear't dy by Scarif oankomt, slute de Keizerlik autoriteiten de poarte yn it ûntrochkringbere enerzjyskyld dat se om 'e hiele planeet hinne makke hawwe. Dêrtroch wurdt ek radiokommunikaasje tusken de rebellen op it planeetoerflak en de rebellefloat yn 'e romte ûnmooglik makke. Om't Jyn en Cassian fan doel binne de blaudrukken oan 'e rebellefloat ta te stjoeren, jout Cassian fia K-2SO oan Bodhi opdracht om in fysike oansluting op it kommunikaasjenetwurk fan Scarif oan te lizzen sadat se de rebellefloat meidiele kinne dat de poarte yn it enerzjyskyld tsjin eltse priis iepenbrutsen wurde moat.
Bodhi liedt mei gefaar foar eigen libben in keabel nei it frachtfear ta en bringt sa in fysike oansluting op it kommunikaasjenetwurk ta stân. It docht lykwols bliken dat de haadskeakelder op it lâningsplatfoarm noch omset wurde moat om 'e oansluting te iepenjen. Mei't se op dat stuit swier ûnder fjoer lizze fan Keizerlike stoarmtroepers, is it berikken fan 'e skeakelder ûnmooglik. Mar Chirrut rint kalm tusken alle laserflitsen troch, wylst er oanhâldend it gebed opseit: "Ik bin ien mei de Krêft. De Krêft is mei my. Ik bin ien mei de Krêft. De Krêft is mei my." Hy berikt de haadskeakelder en set dy om, mar krekt op dat stuit wurdt in brânstofopslach rekke, wat in mânske ûntploffing feroarsaket. Dêrtroch wurdt Chirrut fier efteroer smiten. Syn freon Baze draaft nei him ta, mar de bline kriger is sa swier ferwûne rekke dat er inkele mominten letter yn Baze syn earms ferstjert.
Keppelings om utens
Guardians of the Whills
Klaas Bouma
Klaas Bouma (Lippenhuzen, 2 april 1914 – Westerbork, 25 septimber 1944) wie in Nederlânsk keunstskilder en tekenlearaar fan Frysk komôf.
Libben en wurk
Bouma wie in soan fan Pier Bouma en Jitske Klazema. Hy studearre yn De Haach en helle de aktes M.O. (1936) en N.O.-nijverheid (1939). Hy boaske yn 1942 mei Siemtje (Sien) Wubbena (1917-1999). Hy waard skilder en wie tekenlearaar oan de MTS yn de stêd Grins.
People's Choice Award
De People's Choice Awards ("Folkskarprizen") binne in groep Amerikaanske prizen dy't ienris yn it jier by in seremoanje yn Los Angeles útrikt wurde foar de bêste wurken op it mêd fan film, tillefyzje en muzyk fan it foargeande jier. De winners wurde bepaald troch it Amerikaanske publyk, oarspronklik op grûn fan in opinypeiling, mar sûnt 2005 fia in online-stimming op 'e webside fan 'e People's Choice Awards. De útrikkingsseremoanje wurdt organisearre troch Procter & Gamble, in Amerikaanske produsint fan konsuminte-artikels. De earste útrikking fûn plak yn 1975, en de seremoanje is sûnt altyd live útstjoerd troch de Amerikaanske stjoerder CBS. By de earste útrikking waard The Sting útroppen ta favorite film (fan it jier 1974), Barbra Streisand ta favorite aktrise en John Wayne ta favorite akteur.
Kategoryen
De kategoryen fan 'e People's Choice Awards hawwe troch de jierren hinne wat fariëarre, mar op 't heden binne der 48 ûnderskate kategoryen, ferdield oer fjouwer sjenres:
Klaas Bouma
Libben en wurk
Yn de Twadde Wrâldoarloch wie Bouma, ûnder de skûlnamme Gekke Gerrit, by it ferset en de Lanlike Organisaasje foar Help oan Underdûkers belutsen. Hy ferfalske persoansbewizen en stempels yn 'e mande mei de Oardertsjinst. Bouma waard ferret en op 15 septimber 1944 troch de Sicherheitsdienst arrestearre; syn skoanheit Eltje Wubbena waard troch Pieter Johan Faber deasketten. Bouma waard nei it Scholtenhûs en letter nei Kamp Westerbork brocht, dêr't er op 25 septimber 1944 deasketten waard.
Op 28 desimber 1945 waard it gebou fan it 'Kunstlievend Genootschap Pictura' yn Grins opnij iepene. By de iepeningstentoanstelling waard wurk toand fan ûnder oaren Bouma, Alida van Houten, Klaas van Dijk en Evert Musch, Bouma waard yn de iepeningsrede troch de foarsitter betocht.
Earbetoan
Bouma's namme stiet op in betinkstien yn de Van Doornenveste, part fan de Hânzehegeskoalle Grins en op it yn 1948 ûntfâlde Oarlochsmonumint Esserveld yn Grins.
French Country Music Award
De French Country Music Awards (Frânsk: Prix Français de Musique Country) binne in groep Frânske prizen dy't ienris yn it jier yn 15 kategoryen útrikt wurde foar de bêste wurken op it mêd fan 'e Frânske en ynternasjonale countrymuzyk. Frjemd genôch (foar in Frânsk barren) steane de prizen fral bekend ûnder de Ingelske namme. De French Country Music Awards besteane sûnt 2002, en wurde tawiisd en útrikt troch de French Association of Country Music, fêstige te Saint-Laurent de Vaux.
Kalifornyske Goudkoarts
De Kalifornyske Goudkoarts wie in wichtige perioade yn 'e skiednis fan 'e Amerikaanske steat Kalifornje, dy't draaide om 'e goudfjilden fan 'e Sierra Nevada en yn Noardlik Kalifornje. De goudkoarts duorre fan 1848 oant 1854, en berikte syn hichtepunt yn 1849. It late ta de kolonisaasje fan Kalifornje troch 300.000 goudsikers en it opnimmen fan it gebiet as in folweardige steat yn 'e Amerikaanske Uny. It late lykwols ek ta de diskriminaasje fan 'e Latino's en de útrûging fan in grut diel fan 'e Yndianen yn 'e gebieten dêr't goud fûn waard.
Foarskiednis
Sûnt 1542 hearde it gebiet dat letter de Amerikaanske steat Kalifornje wurde soe ta de Spaanske koloanje Nij-Spanje, dy't yn 1821 ûnôfhinklik waard ûnder de namme Meksiko. Yn 'e Meksikaansk-Amerikaanske Oarloch (1846-1848) wie Kalifornje ien fan 'e gebieten dy't troch de Amerikanen op Meksiko ferovere waard. Oan 'e ein fan 'e oarloch waard it by de Frede fan Guadalupe Hidalgo troch Meksiko formeel oan 'e Feriene Steaten ôfstien. Neitiid hie Kalifornje de status fan in ûnorganisearre territoarium, oant it Amerikaanske regear yn it fiere Washington, D.C. derta komme koe om in bestjoer foar it gebiet yn it libben te roppen.
Goudkoarts
It trage meallen fan 'e amtlike mooltsjes yn Washington, D.C. waard ynhelle troch foarfallen yn it gebiet sels, doe't op 24 jannewaris 1848 in James W. Marshall by Sutter's Mill yn Coloma goud fûn. Nei't it nijs oer de fynst fia de trage fersprieding fan 'e media yn dy tiid stadichoan bekend wurden wie, briek der goudkoarts út en kaam der in trek nei Kalifornje op gong. Tûzenen saneamde forty-niners sylden om Kaap Hoarn hinne, of teagen troch it fan sykten optillende tropysk reinwâld oer de Lâningte fan Panama, of kamen gewoan yn kapweinen of geandefoets út it Easten wei opsetten mei de dream om har fortún te meitsjen as goudsiker.
It grutste part fan harren bestie út Amerikanen, mar der wiene ek ferskate tsientûzenen by dy't oerkamen út Latynsk-Amearika, Jeropa, Austraalje of Aazje. Hoewol't de libbensomstannichheden yn 'e goudfjilden alderprimityfst wiene, hiene de goudsikers yn Kalifornje teminsten te krijen mei in geunstich klimaat, eat dat se foar hiene op 'e lettere Goudkoarts fan Klondike, yn Alaska. Yn 't earstoan lei it goud yn 'e Kalifornyske goudfjilden letterlik gewoan foar it oppakken. Om't dêre gjin wetten oangeande grûnbesit bestiene, waard meitiid in systeem fan it fêstlizzen fan saneamde claims ûntwikkele.
De goudkoarts feroare de Kalifornyske ekonomy radikaal, benammentlik mei't net inkeld goudsikers dertroch oanlutsen waarden, mar ek (nei alle gedachten ferstanniger) lju, dy't net fan it goud, mar fan 'e goudsikers libje woene, lykas keaplju, dokters, abbekaten, kroechútbaters, gokkers en prostituees. Tusken 1849 oant 1854 fûnen 250.000 oant 300.000 goudsikers mei-inoar mear as $200 miljoen oan goud. De measten, lykwols, fûnen nea wat, of mar sa'n bytsje dat it harren kosten net iens diek, en einigen teloarsteld, út 'e liken en alhiel ferearmoede. Mar oaren namen harren plak yn, en doe't dúdlik waard dat der yn Kalifornje mar sa'n bytsje goud mear wie dat it sykjen dernei allinnich noch útkoe foar grutte mynboubedriuwen, teagen se nei oare oarden ta om har lok dêre te beproevjen.