cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Djin
In djin (Arabysk: جن‎, jinn; útspr.: [ʤin:], likernôch: "dzjyn") is in mytysk wêzen út 'e folkloare fan 'e pre-islamityske kultuer fan 'e Arabieren, dy't letter opnommen is yn 'e mytology en teology fan 'e islaam. It fertsjintwurdiget dêrmei in heidensk konsept dat trochkrongen is yn 'e islamityske lear. Etymologysk komt it wurd 'djin' fan 'e Semityske woartel JNN (Arabysk: جَنّ / جُنّ, jann), wêrfan't de primêre betsjutting "ferbergje" is. Djins binne sadwaande wêzens dy't (ornaris) foar de minsklike sintugen ferburgen binne.
Troch de útwreiding fan 'e islamityske godstsjinst it ek it leauwe yn djins yn 'e Midsiuwen oer in grutter diel fan 'e wrâld ferspraat rekke, wêrûnder Yndia, Pakistan, Turkije, Albaanje en Maleizje. Se binne it bekendst út it mearke Aladdin en de Wûnderlampe, oer in jonge dy't in oaljelampe fynt wêryn't in djin húsmannet dy't trije winsken ferfollet. In bekende, Ingelske, ferbastering fan it wurd 'djin' is genie (útspr.: ['ʤi:ni], likernôch: " dzjii -ny"), dat fia it Frânske génie en it Latynske genius op it oarspronklik Arabyske wurd weromgiet.
Djins wurde ornaris foarsteld as geasten of demoanen. Neffens de islamityske lear wurde se lykwols net berne as leauwich of ûnleauwich, mar hinget harren goedens of kweadaardigens ôf fan 'e fraach oft se de geboaden fan God akseptearje. Yn 'e islamityske kontekst wurdt de term 'djin' brûkt as sawol in oerkoepeljende beneaming foar alle mytyske wêzens, as om te ferwizen nei in spesifyk type fan sokke wêzens. Sadwaande wurde se faak op ien sike neamd mei duvels (shayāṭīn).
Yn it pre-islamityske tiidrek waarden djins troch in protte Arabieren fereare, mar oars as goaden waarden se nea beskôge as ûnstjerlik. Yn 'e Koraan wurde djins likernôch 29 kear neamd. Neffens de islamityske tradysje waard de profeet Mohammed net inkeld stjoerd om it wiere leauwe (de islaam) oan 'e minsken te ferkundigjen, mar ek oan 'e djins. Soera 72 fan 'e Koraan, dy't bekend stiet as de Soera fan 'e Djins, wurdt beskôge as in ferslach fan 'e fersprieding troch Mohammed fan 'e islaam mank de djins. Neffens ferskate ferhalen soene selskipslju fan Mohammed tsjûge fan dy ferkundiging west hawwe.
It leauwen yn it bestean fan djins heart net ta de leauwensartikels fan 'e islaam, sa't mei it leauwen yn it bestean fan ingels wol it gefal is. Nettsjinsteande dat beskôget alteast in diel fan 'e moslims it leauwen yn djins as in essinsjeel part fan harren religy. Mei't de islaam in strang monoteïsme oanhinget, wurdt lykwols eltse bân tusken djins en it godlike ûntstriden.
Sikke Smeding
thumb|Sikke Smeding Sikke Smeding (Wytmarsum, 6 febrewaris 1889 – Lunteren, 6 desimber 1967) wie in Nederlânsk lânboukundich yngenieur en amtlik bestjoerder fan Frysk komôf.
Sikke Smeding wie in soan fan Dooitze Smeding, amtner fan de boargerlike stân, en Geertje Bangma. Yn 1918 boaske er oan Anna Catharina de Veer. It pear krige ien soan en in dochter.
Hy gie nei de HBS yn Ljouwert en de Lânbou-universiteit Wageningen te Wageningen, dêr't er yn 1914 ôfstudearre. Hy spile in wichtige rol by de tarieding en útfiering fan it drûchlizzen fan de Sudersee. Fan 1935 oant 1954 wie er haad fan de Direksje fan de Wieringermar, de tsjinst dy't de Iselmarpolders ynrjochtsje en yn kultuer bringe moast. De Direksje fan de Wieringermar wie de foarrinner fan de Rykstsjinst foar de Iselmarpolders. Fan 1942 oant 1954 wie Smeding ek lândrost fan it Openbaar Lichaam De Noordoostelijke Polder. Letter wied er boargemaster fan 'e Wieringermar.
Fort Lauderdale (Floarida)
Fort Lauderdale (útspr.: [fɔɹt 'lɔ:dəɹde:l], likernôch: "fort lôderdeel"), faak skreaun as Ft. Lauderdale, is in stêd yn it suden fan 'e Amerikaanske steat Floarida. Dit plak leit oan 'e Atlantyske kust fan it Floarida-skiereilân, op 37 km benoarden it bekendere Miami. Fort Lauderdale is it haadplak fan Broward County, en hie, neffens in offisjele skatting út 2013 troch it Amerikaanske Folkstellingsburo, doe goed 172.000 ynwenners. De stêd makket ûnderdiel út fan 'e saneamde Súdflorideeske Stêdekloft (South Florida Metropolitan Area), mei yn totaal mear as 5,7 miljoen ynwenners, dy't fierders û.m. bestiet út Miami, West Palm Beach, Boca Raton en Miami Beach.
Geografy
Fort Lauderdale hat in oerflak fan 99,9 km², wêrfan't 90,0 km² út lân en 9,9 km² út wetter bestiet. De stêd stiet bekend om syn grutte netwurk fan grêften, mei binnen de stedsgrinzen in totale ôfstân fan 266 km oan wetterwegen. Troch syn lizzing oan 'e Atlantyske kust fan Floarida omfiemet Fort Lauderdale ek 11 km oan strân. Lauderdale-by-the-Sea, Lauderdale Lakes en North Lauderdale meitsje gjin ûnderdiel út fan Fort Lauderdale, mar binne selsstannige, oanbuorjende plakken.
Skiednis
Archeologyske opgravings hawwe oantoand dat de omkriten fan Fort Lauderdale mear as tolvetûzen jier lang bewenne waarden troch de Tekesta-Yndianen en harren foarâlden. It kontakt mei de earste Spaanske kolonisators, yn 'e sechstjinde iuw, waard in ramp foar de Tekesta, mei't hja swier te lijen krigen fan 'e sykten dy't de Jeropeänen meibrochten, en dêr's hja gjin ferwar tsjin hiene. Dat en de oanhâldende wapene konflikten mei de buorstamme fan 'e Kalûsa soarge derfoar dat de Tekesta tsjin 1763 hast útstoarn wiene. Yn dat jier, doe't Spanje Floarida ûnder de betingsten fan 'e Frede fan Parys oan 'e Britten ôfstean moast, waarden de lêste Tekesta mei de Spaanske kolonisten nei Kuba ta evakuëarre. Harren plak waard letter ynnommen troch de Seminoale-Yndianen, dy't har út Georgia ôfsakje lieten nei it Florideeske skiereilân om oan 'e optsjende kolonisaasje fan 'e blanken te ûntkommen.
Nei 1763 feroare Floarida noch ferskate kearen fan eigner, oant it yn 1821 oankocht waard troch de Feriene Steaten. Yn 'e njoggentjinde iuw stie it gebiet fan Broward County bekend as de Delsetting fan de Nije Rivier, en yn 'e 1830-er jierren libben der sa'n 70 kolonisten yn it gebiet. Under de Twadde Seminoalske Oarloch waarden nei in oanfal fan 'e Seminoalen op in boerespultsje alle blanken út it gebiet evakuëarre. Yn 1838 lei it Amerikaanske Leger oan 'e Nije Rivier in fêsting oan dy't Fort Lauderdale kaam te hjitten, nei in majoar William Lauderdale (1782-1838). Oan 'e ein fan 'e oarloch, yn 1842, waard dat fort ôftanke. It gebiet bleau doe fierhinne ûnbewenne oant in Frank Stranahan der yn 1893 in hannelspost mei in fear oer de Nije Rivier stifte.
Under de Twadde Wrâldoarloch ûntjoech Fort Lauderdale him ta in wichtige militêre basis foar de Amerikaanske Loftmacht en Kustwacht. Yn 1961 wie de stêd ûnder de Amerikaanske Boargerrjochtebeweging it toaniel fan in rige demonstraasjes en sit-ins troch Afro-Amerikaanske aktivisten op 'e strannen, dy't doedestiden noch segregearre wiene. Yn 1962 joech rjochter Ted Cabot de demonstranten gelyk, en waard de stêd twongen om 'e pleatslike feroarderings oan te passen.
Foar de kust fan Fort Lauderdale leit it Osbornerif, in keunstmjittich rif dat makke is âlde autobannen en dat útrûn is op in ekologyske ramp. De oanlis (of dumping) begûn yn 'e 1960-er jierren, en hie de bedoeling om 'e pleatslike fiskstân te ferheegjen troch fisken in skûlplak te bieden, wylst men tagelyk ôffal kwytkoe. De touwen dêr't de bannen mei byinoar bûn wiene, slieten meitiid lykwols fuort, mei as gefolch dat de bannen stadichoan yn 'e rjochting fan 'e kust begûnen te migrearjen, wêrby't se in libben rif tsjinkamen en alhiel ferrinnewearren. Fierders leit nei stoarmen it strân fol mei âlde autobannen, wat gjin goede reklame is om toeristen te lûken. De pleatslike autoriteiten binne no yn gearwurking mei de Amerikaanske Marine en Kustwacht dwaande om 'e 700.000 bannen fan it Osbornerif wer te ferwiderjen.
Ekonomy
Fort Lauderdale is fanwegen it waarme klimaat en de sinne-oergetten strannen in populêre toeristyske bestimming. Hiel Broward County mocht yn 2012 net minder as 12 miljoen ûnderskate toeristen ferwolkomje, mei dêrûnder 2,8 miljoen bûtenlanners. It gebiet telde dat jiers 561 hotels en motels, mei krapoan 35.000 keamers; 4.000 restaurants; 63 golfbanen; 12 winkelsintra; 16 museä; 132 nachtklubs; 278 campings; en 100 jachthavens mei romte foar 45.000 plezierjachten.
Fan 'e 1940-er oant 1980-er jierren wie Fort Lauderdale ek de populêrste bestimming foar studinten ûnder de beruchte spring break (foarjiersfakânsje), yn maart/april, mar dat begûn op 'en doer safolle oerlêst te jaan, dat de pleatslike autoriteiten sûnt 1985 datoangeande ûntmoedigjende maatregels namen. Fan gefolgen krige Fort Lauderdale yn 1989 noch mar 20.000 spring break-gongers, in ôfname fan 94,3% yn ferliking mei de 350.000 út 1985. Tsjintwurdich is de fiering fan spring break fierhinne ferskood nei plakken as Daytona Beach en Panama City Beach.
Demografy
Histoarysk is de befolking fan Fort Lauderdale fral tusken 1930 en 1980 hurd groeid, fan 8.700 yn 1930, fia 18.000 yn 1940, 36.000 yn 1950, 84.000 yn 1960 en 139.000 yn 1970 nei 153.000 yn 1980. Dêrnei begûn it ynwennertal pas fan 2000 ôf wer stadichoan te groeien, nei 172.000 yn 2013. Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2010 bestie doe fan 'e befolking fan Fort Lauderdale 51,8% fan 'e húshâldings út ien persoan, wylst 17,7% fan 'e befolking ûnder de earmoedegrins libbe.
Wat de etnyske opbou fan 'e befolking oangiet, dy wie yn 2010 sa: 52,5% blanken; 31,0% swarten; 13,7% Latino's; 1,5% Aziaten; 0,3% Yndianen; 1,0% oaren of fan mingd etnysk komôf.
Neffens gegevens fan 'e folkstelling fan 2000 hat Fort Lauderdale in persintaazje ynwenners dat fan bûtenlânsk komôf is, dat mei 21,7% oansjenlik heger leit as it Amerikaanske gemiddelde. De grutste ymmigrantegroepen binne Haïtianen (6,9% fan 'e Fort Lauderdalers) en Kubanen (1,7%). Fierders stiet Fort Lauderdale, yn 'e mande mei de oangrinzgjende stedsjes Oakland Park en Wilton Manors, ek rûnom bekend om syn grutte homo- en lesbo-mienskip.
Op taalkundich mêd waard yn 2000 fêststeld dat yn Fort Lauderdale 75,6% fan 'e befolking yn 'e hûs inkeld Ingelsk spriek, wylst it Spaansk mei 9,4% op it twadde plak kaam. De op twa nei grutste taal wie it Haïtiaansk-Kreoalsk, mei 7,5%, folge troch it Frânsk (2,0%), it Portegeesk (1,0%) en it Italjaansk (0,8%).
Klimaat
Fort Lauderdale hat in tropysk klimaat, mei lange, hjitte, fochtige, neare simmers en koarte, drûge, tige mylde winters. Yn augustus, de waarmste moanne, is de trochsneed temperatuer oerdeis 32,3 °C, en yn jannewaris, de kâldste moanne, is dat 24,1 °C. De heechste temperatuer ea metten wie 38 °C, op 22 juny 2009. Fort Lauderdale kriget jiers trochinoar 1.670,1 mm delslach. Winterdeis komt likernôch ien kear yn 'e tweintich jier wat lichte froast foar. Snie hat men yn 'e stêd noch mar ienris sjoen, op 19 jannewaris 1977, doe't der wat flokjes foelen dy't daliks raanden sadree't se op 'e grûn kamen.
In stik mear oerlêst hat men yn Fort Lauderdale fan orkanen, dy't ûnderweis fan it Karibysk Gebiet nei de Golf fan Meksiko tydlingswei oer Floarida hinne raze. De lêste orkanen dy't de stêd troffen wiene Katrina en Wilma, beide yn 2005, en dêrfoar de orkaan Cleo, yn 1964, de orkaan King, yn 1950, en de Orkaan fan Fort Lauderdale fan 1947, út it tiidrek dat men de orkanen noch gjin nammen joech.
Haghartsin (kleaster)
Etimology
Neffens de tradysje sweefden earnen boppe de koepel fan de haadtsjerke op it stuit doe't de tsjerke ynwijd waard. Sadwaande waard it bekend as it "kleaster fan de boartsjende earnen" (Hagh betsjut yn it Armeensk "spultsje" en artsin is in foarm fan artsiv, dat earn yn it Armeensk betsjut).
Skiednis
It kleaster waard yn de 10e iuw stifte troch muontsen, dy't út West-Armeenje flechtsje moasten foar ferfolgings. By de ferovering fan Armeenje troch de Seltsjoeken waard it kleaster yn de 11e iuw ferneatige. Kening Giorgi III fan Georgje liet yn de 12e yn gearwurking mei lokale Armeenske foarsten it kleaster restaurearje. Under abt Khachatur Taronatsi, ek in bekend komponist en wittenskipper, makke it kleaster in tiidrek fan bloei troch. Syn grêf is te finen yn it kleaster en syn hymne "Khorund Khorin" foarmet noch altiten ûnderdiel fan de liturgy fan de Armeensk-Apostolyske Tsjerke.
Yn de jierren 1671 oant 1681 waarden de trije tsjerken fan it kleaster renovearre. Tsjin it ein fan de 18e iuw brochten de troepen fan Aga Mohammed Khan, de sjah fan Perzje, grutte skea oan it kleaster, doe't se it lân ynfoelen. It duorre oant 1861 ear't it monastike libben wer oppakt waard en oant 1901 doe't de renovaasje foltôge wie.
Njonken de trije tsjerken fan it kleaster binne der om it kleaster hinne noch in grut tal kapellen, dy't hjoeddedei fral as ruïnes bewarre bleaun binne. De refter fan it kleaster it de grutste fan it lân en waard yn 1248 boud. De arsjitekt fan de refter hiet Minas. Op it kleasterterrein en fuort der om hinne binne ek noch in tal krússtiennen (saneamde khachkars) te sjen. Guon dêrfan hawwe in hege keunstsinnige wearde. Sa ek de 13e iuwske krússtien dy't njonken de súdlike doar fan de haadtsjerke stiet. Mei stipe fan sultan bin Muhammad Al-Qasimi fan it emiraat Sharjah waard it kleaster tusken 2008 en 2013 restaurearre.
Surp Astvatsatsin
De Surp Astvatsatsin (Armeensk: Սուրբ Աստվածածին, "Hillige Mem Gods") is it grutste gebou fan it kleaster. De tsjerke waard oarspronklik yn de 11e iuw boud mar troch de Seltsjoeken sa slim skeind, dat yn de jierren 1281-1287 in weropbou needsaaklik wie. De gevel en de sechtjinsidige toer fan de krúskoepeltsjerke binne ryk fersierd. Fan de narteks fan de tsjerke (gavit) bleau allinne resten oer.
Surp Grigor
It âldste grutte gebou fan it kleasterkompleks is de oan Gregoarius de Ferljochter wijde Surp Grigor. Se datearret fan de 10e iuw. De narteks fan de Gregoariustsjerke bleau bewarre en hat in skylddak en in fjouwerkant grûnflak.
Sur Stephanos
De út 1244 stammende Surp Stephanos is in krúskoepeltsjerke en in lytse kopy fan de haadtsjerke.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Kambodja
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Kambodja.
Billy Celeski
(14 july 1985) is in Australysk fuotballer. Earder spile foar Bullen Zebras, Perth Glory, Bullen Zebras, Perth Glory, Melbourne Victory, Al-Shaab, Liaoning Whowin, Newcastle Jets en Ventforet Kofu.
Jakobustsjerke (Rolde)
De Jakobustsjerke oan de Tsjerkebrink is in goatysk tsjerkegebou fan de PKN yn it Drintske doarp Rolde.
Skiednis
De tsjerke waard ek iuwenlang brûkt foar de rjochtspraak. It Rolderdingspel hie in wichtige posysje yn Drinte.
By in restauraasje yn de jierren 1960 is in Jakobsskelp op it plak fan in alter fûn. Dêrom wurdt oannommen dat Jakobus de patroanhillige fan de tsjerke wie. Ek Kosmas en Damianus wurde as patroanhilligen fan de tsjerke neamd. By deselde restauraasje waarden ek de triomfbôge en it stiennen ferwult yn it koer rekonstruëarre, dy't yn 1845 weibrutsen wiene.
Ynterieur
Yn de fitrine lizze inkelde fragminten fan bylden út de roomske tiid, dy't yn in kûle op it tsjerkhôf werom fûn binne.
Oargel
It oargel fan de tsjerke waard mooglik om 1820 boud troch Jacobus Armbrost út Haaksbergen. It is net bekend foar hokker tsjerke Armbrost it oargel oarspronklik boude. Yn 1847 waard it ynstrumint troch H.J. Langendijk, in ûnderoannimmer fan Petrus van Oeckelen, yn de tsjerke fan Rolde boud en op 28 novimber fan dat jier yn gebrûk nommen. It oargel is yn de rin fan de tiid ferskate kearen restaurearre en feroare.
Yn de jierren 2001-2002 sette Mense Ruiter in fasearre restauraasje fan it oargel útein, werby't it útgongspunt wie it oargel safolle mooglik yn de sitewaasje fan 1847 werom te bringen. Dy restauraasje waard yn 2012 foltôge. It twamanualige ynstrumint hat 23 registers ferdield oer haadwurk, boppewurk en pedaal.
Jehannestsjerke (Britsum)
De Jehannestsjerke is de herfoarme tsjerke fan Britsum, yn it eardere Ljouwerteradiel (no ûnderdiel fan 'e gemeente Ljouwert).
Beskriuwing
De romaansk-goatyske Jehannestsjerke datearret likernôch út 1250. Net wis is oft de tsjerke oarspronklik wijd wie oan de hillige Jehannes, oan Bartoloméus of faaks oan Us Leaffrou. De tsjerke is út bakstien oplutsen en hat in redusearre westwurk. De toer is ynboud, en toer en tsjerke rinne troch koepeleftich oerbôge sydromten yn inoar oer.
Yn de toer hingje twa klokken. De lytste is yn 1507 getten troch Jehannes. Op de klok komt de namme foar fan Hero, de soan fan Petrus, dy't doe dêr fikarus (sis mar kapelaan) wie. De grutte klok, út 1664, is getten troch de Ljouwerter klokkejitter Jurjen Balthasar. Op de klok steane de wapens en titels fan de Britsumer pommeranten út dy tiid; ek de namme fan Gosewyn (Goasse) fan Coehoorn, de heit fan Menno van Coehoorn, stiet derop. left|thumb|230px|Ien fan de fresko's: [[Marije (mem fan Jezus)|Marije mei bern.]]
De preekstoel is út de 17e iuw en ek steane der yn de tsjerke noch twa hearebanken út de 17e en 18e iuw. Fierders binne der noch âlde grêfstiennen en in grêfkelder út 1639.
Restauraasje
De Jehannestsjerke wie lange tiid yn minne steat. Tsjerke en toer waarden yn 1875 hielendal ommitsele en foar in part bepleistere. Yn 1975 wie de sitewaasje sa min dat der in restauraasjeplan kaam, mar dêr wie gjin jild om it plan út te fieren. Yn 1980 waard de tsjerke eigendom fan de Stifting Alde Fryske Tsjerken, mar ek doe koe er noch net daalks restaurearre wurde. Yn 1989 waarden needkonstruksjes oanbrocht, en yn 1990 waard begûn mei de tariedings fan de restauraasje. By dy risselwaasjes waarden yn de tsjerke ferskate fresko's ûntdutsen.
Yn 1992 waard úteinset mei it wurk oan 'e toer fan de tsjerke; de tsjerke sels folge yn 1993/1994 en de fresko’s binne fan 1997 ôf restaurearre. Ek it ynterieur waard restaurearre, dat it duorre oant 2002 ear't de tsjerke wer iepen gie. De fresko's, mei de bysûnder kombenaasje fan de aartsfaars en de lijenswei fan Kristus binne tsjintwurdich te besichtigjen.
Veronica van Hoogdalem
Veronica van Hoogdalem (folút: Veronica Serwaa van Hoogdalem; Kleef, 5 augustus 1989) is in Nederlânsk presintatrise fan mingd Nederlânsk-Ganeesk etnysk komôf. Hja krige bekendheid as fideojockey by de muzykstjoerder TMF, mar letter wurke se ek foar RTL, Veronica en de AVRO. By it grutte publyk is Van Hoogdalem fral bekend fan realitytillefyzjeprogramma's as The Pain Game en Wie Is de Sjaak.
Libben en karriêre
Van Hoogdalem waard yn 1989 berne yn it Dútske Kleef, as de dochter fan in Nederlânske mem en in Ganeeske heit. Yn 2007 wûn hja de talintejacht F.A.B.S., op Veronica, dêr't men by socht nei in nije fideojockey. Yn 2008 die se mei oan VJ for a Day, by de muzykstjoerder TMF, wêrnei't de sjoggers spontaan in hantekeninge-aksje begûnen om har foar fêst op 'e tillefyzje te krijen. Fanôf 2009 wie Van Hoogdalem sadwaande by TMF yn fêste tsjinst, wêrby't se behalven muzykprogramma's ek de simmerkwis Beachbattle presintearre, dy't opnommen waard yn Grikelân. Fierders presintearre hja twa kear, yn 2010 en 2011, de útrikking fan 'e TMF Awards.
Gaby Amarantos
Gabriela Amaral dos Santos (Belém, 1 augustus 1978), ferneamd ûnder har artystenamme Gaby Amarantos, is in Brazyljaansk sjongster en dûnser fan tecno brega.
Biografy
Amarantos waard berne yn it distrikt Jurunas, yn in bûtenwyk fan Belém, yn de provinsje Pará. Sy sette út ein mei sjongen op har 15e, yn de parochy St. Therese of Lisieux. Sy komt út in famylje fan sambadûnsers. As opsketten fanke hearde sy ek sjongers fan de Flashbrega-beweging (Pará's bregastyl yn de jierren 70), fan de Brazyljaanske Pop Muzyk en jazz (benammen Ella Fitzgerald en Billy Holiday).
Sûnt 2000 krige hja stadichoan erkenning as ien fan de opgong meitsjende artysten yn de "tecnomelody" fan Para. Fan 2002 ôf hat hja as oanfierder fan de Banda Tecno Show, twa CDs en ien DVD opnaam. Yn april 2012 die hja mei oan de Shine Party fan Daniel Peixoto.
Diskografy
220px|thumb|right|2020
G.P. Putnam's Sons
G.P. Putnam's Sons is in bekende Amerikaanske útjouwerij, dy't oprjochte waard yn 1838 en fêstige is yn New York. Sûnt 1996 makket it bedriuw ûnderdiel út fan 'e Penguin Group en is it ymprint wurden.
Kether Donohue
Kether Donohue (New York, 22 augustus 1985) is in Amerikaansk film-, tillefyzje- en stimaktrise fan Iersk etnysk komôf. Hja hat ek wol wurke ûnder de artystenammen Annice Moriarty en Kether Fernandez. Donohue is it bekendst fan har ferskate optredens as stimaktrise yn tekenfilms en fan har rol yn 'e komeedzjerige You're the Worst, dy't yn Nederlân útstjoerd wurdt troch Comedy Central.
Libben en karriêre
Donohue is hikke en tein yn New York, dêr't se yn 1985 berne waard. Hja folge in aktearoplieding oan it Anthony Meindl Acting Center.
G.P. Putnam's Sons
Skiednis
De útjouwerij waard yn 1838 oprjochte troch George Palmer Putnam en John Wiley ûnder de namme fan Wiley & Putnam. Yn 1841 reizge Putnam nei de Britske haadstêd Londen ta, dêr't er in filiaal fan syn bedriuw opsette, as earste Amerikaanske útjouwer ea. Doe't er yn 1848 weromkearde nei New York, kocht er Wiley út en gie allinnich fierder mei de útjouwerij ûnder de namme G.P. Putnam & Co. Wiley rjochte dêrnei syn eigen útjouwerij op, John Wiley & Co. (letter John Wiley and Sons), dy't noch altyd fuortlibbet as in selsstannich bedriuw.
Kether Donohue
Libben en karriêre
As tiner wurke se fanôf 1998 al as stimaktrise, wêrby't se it bekendst waard yn 'e rol fan 'e temperamintfolle divaeske Lily yn 'e tekenfilmrige Kappa Mikey, as Angela Rains yn 'e searje ''Yu-Gi-Oh! 5D's, en as Zoe en Chomp yn Dinosaur King''.
G.P. Putnam's Sons
Skiednis
Putnam waard yn 'e Feriene Steaten in bekende namme troch de útjefte fan it tydskrift Putnam's Magazine, dêr't yn 1853 mei úteinsetten waard. Nei it ferstjerren fan George Palmer Putnam, yn 1872, urven syn soannen George H., John en Irving Putnam de útjouwerij, en waard de namme feroare yn G.P. Putnam's Sons. George H. Putnam waard de presidint-direkteur fan it bedriuw, in funksje dy't er 52 jier lang, oant 1924, beklaaie soe. Yn dy tiid ûntjoech de útjouwerij him ta in respektearre bedriuw, dêr't wurk ferskynde fan bgl. James Fenimore Cooper, Edgar Allan Poe en Theodore Roosevelt. Der waard in eigen drukkerij opsetten, dy't yn 1889 losmakke waard fan 'e útjouwerij en ûnder de namme Knickerbocker Press selsstannich fierder gie.
Kether Donohue
Libben en karriêre
Letter spile se yn ferskate films, wêrûnder Boy Wonder (2010), The Bay (2012) en Pitch Perfect (2012). Op 'e tillefyzje wie Donohue û.m. te sjen yn gastrollen yn 'e searjes Hope & Faith en Royal Pains. Fierders wurke hja mei oan 'e fideoklip fan it nûmer Coder Girl, fan sjonger Dale Chase.
G.P. Putnam's Sons
Skiednis
Nei it ferstjerren fan George H. Putnam yn 1930 keazen de erven Putnam derfoar om 'e útjouwerij fúzjearje te litten mei de firma Minton, Balch & Co., wêrfan't de eigners neitiid wichtige oandielhâlders yn it bedriuw waarden. Presidint-direkteur waard George P. Putnam, de soan fan George H., dy't troud wie mei de ferneamde piloate Amelia Earhart. Nei syn dea yn 1950 waard Melville Minton, ien fan 'e foaroanmannen fan Minton, Balch & Co., waarnimmend presidint-direkteur, wat er bleau oant syn ferstjerren yn 1956. Hy waard opfolge troch syn soan Walter J. Minton, dy't G.P. Putnam's Sons ta ien fan 'e meast foaroansteande útjouwerijen fan 'e Feriene Steaten makke, dêr't wurken publisearre waarden fan û.m. Robert A. Heinlein, Washington Irving, Charles Lindbergh, Vladimir Nabokov en Frederick Law Olmsted.
Underwilens hie G.P. Putnam's Sons yn 1936 al de lytsere útjouwerij Coward-McCann (letter Coward, McCann & Geoghegan) oernommen, wêrfan't it de namme oant yn 'e tachtiger jierren yn libben hold as ymprint. Yn 1965 kocht G.P. Putnam's Sons Berkley Books oan, in útjouwer fan paperbacks foar de massamerk. Yn 1975 waarden Putnam en Berkley sels ferkocht oan 'e Music Corporation of America. Yn 1982 kocht Putnam de heech oanskreaune berneboeke-útjouwerij Grosset & Dunlap oan. MCA ferkocht it hiele spul yn 1996 troch oan 'e Penguin Group, dat sels in difyzje wie fan 'e Britske útjouwersconcern Pearson PLC. Sûnt is de namme G.P. Putnam's Sons ta in ymprint wurden dêr't fral literatuer foar jongfolwoeksenen ûnder útjûn wurdt.
Candace Von
Candace Von, echte namme: Shinea Smith (New York, 19 septimber 1984), is in Amerikaansk neakenmodel, pornografysk aktrise en prostituee fan mingd Afro-Amerikaansk en Dominikaansk etnysk komôf. Har artystenamme wurdt gauris op ferskate manearen ferhaspele, ta Candance Von, Candice Von, Candace, Candice en Candise.
Libben en karriêre
Candace Von waard yn 1984 berne en is hikke en tein yn 'e Newyorkske wyk de Bronx. Yn 2005, doe't se 21 jier wie, makke se har debút yn in pornografyske film, en sûnt hat se neffens de Internet Adult Film Database (IAFD) yn krapoan 180 ûnderskate films spile. Von hat û.m. wurke foar sokke foaroansteande labels as Red Light District, Elegant Angel, New Sensations, Vivid Entertainment, Shane's World, Third Degree Films, Evil Angel, Digital Sin, Jules Jordan Video, West Coast Productions, VCA Pictures en Hustler Video.
Teffens hat se wol yn films spile dy't útbrocht waarden troch minder bekende studio's, wêrûnder guon dy't har talizze op ebony-pornografy (lykas Platinum X Pictures, Afro-Centric Productions en Black Ice) en ek wol guon dy't har talizze op it grutte-boarstesjenre (lykas Score). Yn guon films ferskynde se as dominatriks. Fierders hat se ek in protte yn 't spier west foar pornosites op it ynternet, wêrûnder BangBros en Reality Kings. Dêrnjonken posearre hja as neakenmodel foar ferskate neakenblêden en ek hat se wurke as eskort.
Von hat har populariteit yn 'e Amerikaanske seksyndustry te tankjen oan har wielderige foarmen. Neffens har offisjele opjefte is se 1.75 m, mei in gewicht fan 61 kg en in natuerlike kupmaat 36DD. Hja wennet yn Hollywood, yn 'e steat Kalifornje, en njonken har pornokarriêre folget hja op 't heden in oplieding yn it heger ûnderwiis.
Liesette Bruinsma
Liesette Bruinsma (Snits, 9 septimber 2000) is in fisueel beheind Frysk swimster út Wommels. Hja wûn yn 2016 trije goudene medaljes op it Jeropeesk kampioenskip en ien goudene medalje op 'e Paralympyske Spullen yn Rio de Janeiro. Yn 2021 behelle se op 'e Paralympyske Spullen yn Tokio twa sulveren medaljes.
Libben en karriêre
Bruinsma waard yn 2000 berne yn Snits, mar wennet en groeide op yn Wommels. Se hat in oanberne eachôfwiking dêr't al jong folslein blyn troch waard. Bruinsma nimt op westrydnivo diel oan swimmen, mar hat dêrby in S11-klassifikaasje op it mêd fan fisuële beheining.
Yn 2014 die Bruinsma foar it earst op ynternasjonaal nivo mei oan in swimtoernoai, yn it Skotske Glasgow. Yn 2016 naam se diel oan seis ûnderdielen op it Jeropeesk kampioenskip yn Funchal, op Madeara. Se wûn dêr trije goudene medaljes: op 'e 400 m frije slach (S11), op 'e 100 m boarstslach (S11) en op 'e 200 m yndividuële wikselslach (S11). Dêropta behelle se ek noch in sulverne medalje op 'e 50 m frije slach (S11) en in brûnzene medalje op 'e 100 m frije slach (S11).
Letter datselde jiers kaam Bruinsma foar Nederlân út op 'e Paralympyske Spullen yn Rio de Janeiro, dêr't se op 11 septimber goud wûn op it ûnderdiel 400 m frije slach (S11). Fierders behelle se ek noch in sulverne medalje op it ûnderdiel 100 m boarstslach (SB11) en twa kear brûns op 'e ûnderdielen 50 m frije slach (S11) en 100 m frije slach (S11). Werom yn Nederlân waard Bruinsma op 21 desimber útroppen ta Paralympysk sporter fan it jier 2016. Op 15 febrewaris 2017 waard se tegearre mei Alyda Norbruis fan Oerterp ek útroppen ta Frysk Paralympysk sportfrou fan it jier 2016.
Yn 2018 wûn Bruinsma op it Jeropeesk kampioenskip paraswimmen yn it Ierske Dublin gouden medaljes op 'e ûnderdielen 200 m wikselslach, 100 m skoalslach, 400 m frije slach en 100 m frije slach. Op 'e 50 m frije slach behelle se de sulverne medalje. Ek fêstige se yn Dublin trije wrâldrekôrs. Yn 2019 behelle Bruinsma op it WK paraswimmen yn Londen it earste plak op 'e 200 m wikselslach mei in tiid fan 2.46,49 minuten. Dêrmei helle se 0,09 sekonde fan har eigen wrâldrekôr ôf en fersloech se de Oekraynse Maryna Piddûbna en de Sinese Zhang Xiaotong, dy't resp. twadde en trêde waarden. Op itselde toernoai wûn Bruinsma in twadde gouden medalje op 'e 100 m frije slach, hoewol't se op dat ûnderdiel mei in tiid fan 1.07,26 rom boppe har eigen wrâldrekôr bleau. Piddûbna waard fannijs twadde, wylst de Sinese Li Guizhi diskear it brûns bemachtige. Fierders behelle Bruinsma yn Londen ek noch in goudene medalje op 'e 400 m frije slach, mei in nij wrâldrekôr fan 5.02,19 (it âlde wrâldrekôr, ek fan har, stie op 5.04,74), en twa sulverne medaljes op 'e 50 m frije slach en de 100 m skoalslach.
Op 25 augustus 2021 behele Bruinsma op de Paralympyske Simmerspullen 2020 yn it Japanske Tokio twa sulveren medaljes op 'e ûnderdielen 400 meter frije slach en 100 meter frije slach.
Altai (republyk)
Altai (Russysk: Алтай; Altai) is in autonome republyk yn de Russyske Federaasje. De republyk is ferneamd nei it berchtme mei deselde namme.
Geografy
thumb|250px|left|Lânskip yn it Kosj-Agatsjski rajon De republyk grinzget yn it noarden oan de oblast Kemerovo en oan de republyk Chakasje en yn it easten oan Tûva. Westlik leit de kraj Altai. Yn it suden dielt de republyk in lange lânsgrins oan (fanút it westen nei it easten) Kazachstan, Sina en Mongoalje.
It lânskip fan Altai bestiet út it heechlân fan it Altaiberchtme. De Sibearyske taiga, de steppes fan Kazachstan en de healwoastinen fan Mongoalje komme hjir byinoar. De republyk is mei likernôch 25% oerdutsen fan bosk. Grutste rivieren yn de republyk binne de Katûn en de Bieja, dy't by it gearrinnen ien fan de grutste rivieren fan Sibearje foarmje: de Ob. Yn de republyk lizze 7.000 marren mei in totaal oerflak fan mear as 700 km². De grutste mar is de Teletskojemar, dy't 80 km lang en 5 km breed is en in oerflak fan 230,8 km² in maksimale djipte fan 325 meter hat. In oare bekende mar is de Dzjûlûkûlmar yn it súdeasten, dy't troch de lokale befolking as hillich beskôge wurdt. De berchmarren fan de republyk hawwe ûnbidich grutte reserves swiet wetter fan de heechste kwaliteit. De Teletskojemar hat allinne al 40 km³ suver wetter.
Fanwegen de bergen en de marren en rivieren waard de regio ek 'Russysk Tibet' neamt. Oan de grins mei Kazachstan leit de berch Belûcha, de heechste fan de republyk mei in hichte fan 4.506 m. De grutste gletsjers binne de Bolsjoj Taldûrinski (35 km²), de Mensû (21 km²), de Sofiski (17 km²), en de Bolsjoj Maasjej (16 km²).
Der binne minerale boarnen yn de bergen fan de republyk dy't as geneeskrêftich beskôge wurde.
De republyk hat in tuskenbeide kontinintaal klimaat mei relatyf koarte en hite simmers en lange, kâlde winters.
Skiednis
Sûnt 1756 heart it gebiet by it Russyske Ryk.
Op 1 july 1922 waard de Oirotske Autonome Oblast stifte (de bewenners fan it gebiet waarden eartiids 'Oiroten' neamd). Nei't it nasjonalisme fan de Altai ferbean waard en harren beweging fan pro-Japanske sentiminten yn de Twadde Wrâldkriich beskuldige waard, krige it gebiet op 7 jannewaris 1948 de nije namme 'Gorno-Altaiske Autonome Oblast'. Op 25 oktober 1990 krige it de status fan in autonome sosjalistyske sovjetrepublyk en in jier letter waard dat de 'Gorno-Altaiske Autonome Sosjalistyske Sovjetrepublyk', sûnt 7 maaie 1992 de 'Sovjetrepublyk Gorno-Altaj' en yn 1993 de 'Autonome Republyk Altai'.
Befolking
thumb|260px|Ynlânske man (± 1911) Neffens de sifers fan 2020 foarmje etnyske Russen de mearderheid fan de befolking (56,6%). De lânseigen minderheid fan de Altai meitsje 34,5% út fan de bewenners. In tredde, relatyf grutte befolkingsgroep foarmje de Kazachen (6,2%). Fierder binne der noch oare groepen, dy't lykwols net mear as 0,5% fan de befolking útmeitsje.
Grutste religy yn de republyk is de russyske otterdoksy. De twadde religy yn de republyk is it siberyske sjamanisme. Dêrnjonken is der ek in islamityske minderheid.
Ekonomy
De basis fan de ekonomy is it hâlden fan fee, de hertefok en it ferwurkjen fan de hoarnen. It toerisme foarmet tsjintwurdich ek in wichtige pylder foar de ekonomy. Alle jierren wurde sa'n miljoen toeristen ferwolkomme en der is tsjintwurdich in goede toeristyske ynfrakstruktuer. Fierder folje houtferwurking, de ymkerij en de ferbou fan genêskrêftige krûden de ekonomy oan.
It belang fan de winning fan goud, sulver, izererts en litium is minder wichtich as eartiids.
Bestjoerlike yndieling
De republyk Altai is ferdield yn 1 stedsdistrikt en 10 rajon's (aimak's) mei yn totaal 91 doarpen.
Chtskonk' (kleaster)
Chtskonk’ (Armeensk: Խծկոնք; Turksk: Beşkilise) wie in kleasterkompleks fan fiif tsjerken tichteby de stêd Digor, it eartiidske Tekor, it bestjoerssintrum fan it distrikt Digor yn de east-Turkske provinsje Kars, likernôch 19 kilometer westlik fan de tsjintwurdige Armeenske grins. It kleaster stiet yn in kleau dy't foarme is troch de rivier de Digor.
Yn augustus 1920 waard it kleaster mei de fiif tsjerken noch yn goede steat fotografearre troch de Armeenske argeolooch Ashkharbek Kalantar. Dat wie krekt foar't it Turkske leger it gebiet op Ruslân ferovere. Nei de suvering fan de Armeenske befolking út de kontrijen fan Kars waard it gebiet om it kleaster hinne militêr oefenterrein.
Yn 1959 besocht de Frânsman Jean-Michel Thierry de lokaasje. Hy konstatearre dat fan de fiif tsjerken allinne de út 1029 Sint-Sergiustsjerke (Surp Sargis) en dan ek noch slim skeind oerbleaun wie. De oare fjouwer tsjerken wiene allegear mei de grûn lyk makke en it mitselwurk fan dy tsjerken leit somtiden op grutte ôfstân fan it oarspronklike plak. De koepel fan de Sint-Sergiustsjerke is noch yntakt, mar dielen fan de sydmuorren binne by de eksploazje nei bûten ta fuortblaasd.
Guon wolle ha dat de skea feroarsake waard troch in ierdskodding, mar neffens de histoarikus William Dalrymple soe de skea der dan hiel oars útsjoen hawwe. Neffens bewenners binne de tsjerken troch it Turkske leger opblaasd mei eksplosiven, itjinge troch ynwenners fan Digor yn 2002 befêstige waard.
Arapaho
"Arapaho" of "Arapahoe" hat yn de Wikipedy ferskate betsjuttings:
Rijnenburg
Rijnenburg is in polder en buorskip yn de Nederlânske gemeente Utert. De polder leit súdlik fan De Meern en is part fan de wyk Vleuten-De Meern. De polder heart lykwols ta it gebiet fan de kearn Utert, dochs hat noch hieltyd in agrarysk karakter. De polder wurdt begrinzge yn it noarden oan de A12, yn it easten oan de A2, yn it suden troch de gemeente Iselstein en yn it westen troch de N228, de dyk fan De Meern nei Gouda. De polder is neamd nei it eardere kastiel mei deselde namme. It ynwennertal fan de polder skommelt sa om de 250 hinne en is benammen konsintrearre oan de Nedereindseweg. Dy 6 km lange dyk bestiet út twa parten. It 2 km lange part eastlik fan de A2 falt ûnder de beboude kom fan Nieuwegein, wylst de oare 4 km troch it iepen poldergea fan Rijnenburg rint. Oant 2001 hearde it súdlike part fan de polder by de gemeente Nieuwegein, wylst it noardlike part by de gemeente Vleuten-De Meern hearde. Op 1 jannewaris 2001 waard de gânse gemeente Vleuten-De Meern en it Nieuwegeinske part fan Rijnenburg troch de gemeente Utert anneksearre en waard part fan de Utertske wyk Vleuten-De Meern. Nei't it nijbouprojekt Leidsche Rijn folboud is, komt Rijnenburg nei alle gedachten yn oanmerking foar nijbou. Nei in soad petearen en diskusjes waard besletten foarearst oant 2028 net te bouwen yn de polder.
It part westlike part fan de polder hjit de Heicopse Polder neamd nei it ôfwetetringskanaal Heicop dy't yn 1385 groeven waard foar it ûntwetterjen fan it oerstallige wetter yn it gea súdlik fan De Meern nei de Fecht by Breukelen.
Til Schweiger
Tilman Valentin Schweiger (berne op 19 desimber 1963 yn Freiburg im Breisgau) is in Dútske akteur, regisseur, skriptskriuwer en filmprodusint.
Arriva WINK
De Arriva WINK is in hybride treinstel dat sûnt 12 april 2021 op de Noardlike Njonkenlinen ynset wurdt. De WINK (Wandelbarer, Innovativer Nahverkehrs-Kurzzug) is in treintype fan de Switserske treinbouwer Stadler. Dit type treinstel is ôflaat fan de FLIRT dat oarspronklik Flirtino hjitte soe, ûnderskiedt him troch middel fan in tuskenbak (ek de powerpack neamd). Arriva hat yn 2017 achttjin eksimplaren fan dit type besteld; dêrnjonken is der in opsje foar noch seis stellen dien. Dy sille allegearre twadielich wurde.
Til Schweiger
Libben
Schweiger woeks yn Heuchelheim yn de Dútske dielsteat Hessen op as de middelste fan trije bruorren. Hy gyng nei de Herderschule Giessen, dêr't syn heit as learaar wurke; syn mem wie learares skiednis. Nei skoalle moast er yn tsjinst; yn dy tiid wied er û.o. yn Nederlân legere. Nei in skoft wegere Schweiger tsjinst en foar ferfangende tsjinstplicht yn in sikehûs ynset. Hy folge ferskillende stúdzjes sûnder dy ôf te meitsjen en yn 1986 sette er útein mei in toanieloplieding yn Keulen.
Arriva WINK
Nammen
Yn neifolging fan de FLIRTs yn Limboarch drage ek de WINKs fan Arriva de nammen fan bekende toeristyske lokaasjes. Dy nammen steane oan de bûtenkant fan de treinstellen boppe-oan de kopbakken. Oan de binnenkânt fan it treinstel is de bûtenkant fan it húske foarsjoen fan neiere ynformaasje oer de namme fan it oanbelangjende treinstel.
Til Schweiger
Karriêre
Nei't it ôfmeitsjen fan de toanieloplieding wurke er sûnt 1989 yn in teäter yn Bonn. Yn de jierren 1990 waard Schweiger bekend mei bioskoopfilms lykas Manta, Manta, Der bewegte Mann en Knockin' on Heaven's Door. Dêrnei hied er rollen yn ynternasjonale filmproduksjes lykas bygelyks Inglourious Basterds. Ek rjochte er syn eigen produksjefirma Barefoot Films op. Hy skreau it skript en wie regisseur fan Keinohrhasen, Kokowääh en Honig im Kopf, films dy't miljoenen minsken seagen en him ta de meast súskesfolle Dútske filmmakker makken.
Arriva WINK
Ynset
De WINK wurdt benammen op de spoarlinen yn Fryslân ynset en as stop - en sneltrein nei Grins ta. De treinen binne net foarsjoen fan it Dútske befeiligingssysteem PZB en wurde dus net ynset op it trajekt nei Dútslân. Ek wurdt de WINK net ynset op de oare regionale spoarlinen yn Grinslân.
Op 14 juny 2021 is de ynset fan de WINK wat feroare. Op it trajekt Ljouwert - Harns Haven wurdt mei yngong fan 14 juny 2021 yn it wykein ek wer diels mei de Spurt riden, om 't dy mear romte hawwe om fytsen ferfiere te kinnen.
Steve Corica
(24 maart 1973) is in eardere Australysk fuotballer. Earder spile foar Marconi Fairfield, Leicester City, Wolverhampton Wanderers, Sanfrecce Hiroshima, Walsall en Sydney.
Donald II, greve fan Mar
Donald II fan Mar, greve fan Mar (Skotsk-Gaelysk: Domhnall a Màrr; Saline (Skotlân), ±1302 – Dupplin Moor (Skotlân), 11 augustus 1332) wie in Midsiuwsk Skotsk ealman, dy't yn 'e Skotske Unôfhinklikheidsoarloggen tsjin 'e Ingelsen focht. Hy wie mooglik in omkesizzer fan 'e ferneamde Skotske kening en frijheidsstrider Robert de Bruce. Yn 1332 wied er goed wike regint foar Robert syn soan David II yn 't plak.
Libben
Donald waard omtrint 1302 berne yn Saline, yn 'e krite Fife, as de soan fan Gartnait, greve fan Mar. It is ûndúdlik wa't syn mem wie. Foarhinne waard tocht dat Gartnait fan Mar troud wie mei Kristina fan Bruce, in suster fan kening Robert I fan Skotlân. Resint hawwe histoarisy it lykwols yn twifel lutsen oft dat houlik wol ea plakfûn hat, mei't der gjin inkele boarne is dêr't Kristina yn beskreaun wurdt as 'grevinne fan Mar' of 'Kristina fan Mar'. De mearderheid fan 'e saakkundigen beskôget dêrom dit houlik no as in fabeltsje.
Ek de boarnen oer it fierdere libben fan Donald II fan Mar binne krap. Nei it iere ferstjerren fan syn heit waard Donald yn 1305 greve fan Mar. It liket der sterk op dat er ûnder de Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch yn maart 1322 yn 'e Slach by Boroughbridge oan 'e kant fan 'e Ingelske kening Edwert II focht, mei't der neitiid melding fan makke waard dat Donald Bartoloméus fan Badlesmere, 1e baron fan Badlesmere, ien fan 'e Skotske kriichsfinzenen, nei Canterbury ta brocht.
Letter moat er him lykwols wer mei syn heitelân en it Skotske gesach fermoedsoene hawwe, mooglik nei't der yn 1328 mei de Frede fan Edinburch-Northampton in ein oan 'e Earste Skotske Unôfhinklikheidsoarloch kommen wie. Yn 1329 waard, nei it ferstjerren fan 'e Robert I fan Skotlân, Thomas Randolph, 1e greve fan Moray as beskermhear fan Skotlân (oftewol regint) oansteld foar Robert syn minderjierrige soan David II. Doe't Moray yn 1332, koart nei it útbrekken fan 'e Twadde Skotske Unôfhinklikheidsoarloch, hommels kaam te ferstjerren, wierskynlik oan in nierstien, waard Donald II fan Mar foar him yn 't plak oansteld as berskermhear. Dat barde op 2 augustus, by in gearkomste fan Skotske eallju te Perth.
Donald sette fuortfarrend útein en loek in leger gear om 'e striid oan te gean mei de troepen fan Edwert fan Balliol, in ferballe Skotsk ealman dy't mei stipe fan Edwert III fan Ingelân it lân binnenfallen wie. Njoggen dagen nei't er ta beskermhear oansteld wie, op 11 augustus 1332 sneuvele Donald II fan Mar yn 'e Slach by Dupplin Moor. Ut syn houlik mei Isabella Stewart hie Donald in soan, Tomas, greve fan Mar, dy't him opfolge, en in dochter, Margareta, grevinne fan Mar, dy't neitiid har broer opfolge as grevinne suo jure.
Agraryske Dagen
De Agraryske Dagen (Nederlânsk en offisjeel: Agrarische Dagen) binne in fiifdeisk festival dat elts jier yn 'e twadde helte fan septimber fan in woansdei oant en mei de dêropfolgjende snein organisearre wurdt yn 'e Fryske stêd Frjentsjer. It evenemint ûntstie oarspronklik as in soarte fan doarpsfeest foar de stêd, en waard foar de earste kear holden yn 1954. De organisaasje is yn 'e hannen fan 'e Stifting Agraryske Dagen Frjentsjer (offisjeel: Stichting Agrarische Dagen Franeker). Yn jubileumjierren wurde yn it ramt fan 'e Agraryske Dagen saneamde F-feesten holden, wêrby't ekstra grut útpakt wurdt.
2018
Yn 2018 fûn 'e 65e edysje fan 'e Agraryske Dagen plak yn it bredere ramt fan it projekt Ljouwert/Fryslân Kulturele Haadstêd fan Jeropa 2018. It tema wie dat jiers 'WaADhoeke' (AD foar 'Agraryske Dagen'), mei't op 1 jannewaris 2018 de nije fúzjegemeente De Waadhoeke ûntstien wie. Yn ferbân dêrmei èn mei LF 2018 waard yn 2018 ek in F-feest fierd (yn dit gefal F8), hoewol't it formeel gjin jubileumjier wie.
Aktiviteiten
Op 'e woansdei fan 'e Agraryske Dagen fynt jûns de seremoniële iepening plak, mar ek dêrfoar al binne der yn 'e stêd alderhanne eveneminten. Sa begjint dan de merke op 'e Foarstrjitte, dy't oant en mei snein trochgiet. Fierder wurdt moarns en middeis de Plysje-PC holden op it Sjûkelân, wêrby't leden fan 'e Fryske plysje it yn in keatspartij tsjininoar opnimme. Dat barren is eins âlder as de Agraryske Dagen, en bestie yn 2018 69 jier. Fierders wurde der woansdeis aktiviteiten organisearre foar bern en foar de âlderein (mei bgl. yn 2018 in optreden fan sjongster Willeke Alberti).
Op 'e tongersdei wurdt yn Sporthal De Trije in sportdei holden dy't foarhinne bedoeld wie foar basisskoallen yn Frjentsjerteradiel, en dy't fan 2018 ôf útwreide is mei skoallen út hiel De Waadhoeke. Fierders wurde dy deis organisearre: in angelderswedstryd foar de jongerein oan 'e Ypeijsingel, in jiermerk foar froulju (de sûnt 2014 besteande 'Frouwen Fair') yn it Stedspark, de Frjentsjerter Omgong (Franeker Ronde): in draafwedstryd troch de binnenstêd, de Nachtkeatspartij op it Sjûkelân en it tradisjonele optreden fan 'e Kristlike Muzykferiening Advendo op 'e Bredepleats.
De freeds is der in swimbarren yn it Swimbad Bloemketerp, en ek wurdt yn 'e binnenstêd it Strjitfestival Frjentsjerter Fratsen holden. Fierders is der in kulinêr barren yn it Stedspark mei as namme Smakelijk Franeker, en in fuotbaltoernoai mei teams fan fiif leden op it Sjûkelân. De jûns is der live-muzyk op 'e poadia op 'e Bredepleats en it Riedhûsplein.
Sneontemoarns fynt tradisjoneel it 'agraryske' diel fan 'e Agraryske Dagen plak, mei wedstriden trekkerriden ('Trekkerbehindichheidstocht') yn 'e Fiverstrjitte, in iepenloftbeurs op it mêd fan 'e lânbou mei as namme it Agrarysk Treffen (yn 2018 foar de 6e kear holden), en in boeremerk oan 'e Ljouwerterein. Fierders is der dy deis in jier- en frijmerk yn 'e binnenstêd, in sjippekisterace op it Sjûkelân, ferskate berne-aktiviteiten en middeis en jûns wer live-muzyk. Yn 2018 koe men op 'e sneontemiddei ek abseile fan 'e toer fan 'e Martinytsjerke. De sneon fan 'e Agraryske Dagen wurdt tradisjoneel ôfsletten mei in fjoerwurkshow op it Sjûkelân.
De sneins is de lêste dei fan it festival. Dan is it keapsnein, wurdt der moarns in oekumenyske tsjerketsjinst holden yn 'e Martinytsjerke, en fierders binne der by de Oldtimer Meeting (yn 2018 foar de 6e kear holden) oldtimers te besichtigjen yn 'e binnenstêd en wurdt der in moadeshow holden op it poadium op 'e Bredepleats. Ek is der de Boereloop, in kuiertocht fan 15 km troch it plattelân om Frjentsjer hinne. Yn 2018 wie der dy deis ek in timbersportsevenmint organisearre op it Riedhûsplein. Oan 'e ein fan 'e middei wurde de Agraryske Dagen tradisjoneel ôfsletten mei in optreden fan Showband Sternse Slotlanders.
List fan Yslânske ambassadeurs yn Kanada
Dit is in list fan Yslânske ambassadeurs yn Kanada.
Jan Bieuwes van der Meulen
Jan Bieuwes van der Meulen (Drachten, 26 desimber 1908 - Ljouwert, 7 oktober 1951) wie in lânboukundich yngenieur.
Yn syn stúdzjetiid yn wie Jan Bieuwes in liedende figuer yn de Studintefederaasje en oprjochter fan it Wageningsk Studinte Selskip foar Fryske Stúdzje (WSSFS). Van der Meulen waard lid fan it FFF en letter fan de Fryske Folkspartij, mar kearde him yn de oarloch tsjin de Dútske besetter.
Hy kaam yn 1945 werom nei Fryslân as sekretaris fan de Lânbousifting, letter fan de Fryske Mij. Hy stried foar de belangen fan de Fryske boeren en skreau oer lânboutechnyske en organisatoryske ûnderwerpen yn it Frysk. Hy wie lieder fan de Lânboubibleteek en fan it Lânboukundich Wurkforbân fan de Fryske Akademy en lid fan it deistich bestjoer.
Bill O'Reilly
William James O'Reilly jr. (New York (New York) 10 septimber 1949) is in Amerikaanske sjoernalist, skriuwer, konservatyf polityk kommentator en eardere tillefyzjepresintator. Yn de lettere 1970-er en de 1980-er jierren wie er in ferslachjouwer foar pleatslike tillefyzjestjoerders yn de Feriene Steaten, en letter foar CBS News en ABC News. Hy wie de presintator fan it tabloid-programma Inside Edition fan 1989 oant 1995. O'Reilly kaam op keabeltillefyzje by de nijsstjoerder Fox News yn 1996 en wie de presintator fan The O'Reilly Factor oant 2017. Dat programma waard it meast besjoene programma op keabeltillefyzje foar 16 jier lang. Hy wie de presintator fan syn radioprogramma The Radio Factor fan 2002 oant 2009 en is in skriuwer fan ferskate boeken.
Jonkheid en oplieding
Bill O'Reilly waard berne op 10 septimber 1949 yn Columbia Presbyterian Hospital yn Manhattan as soan fan William James Sr. en Winifred Angela (Drake) O'Reilly, dy't respektivelik út Brooklyn en Teaneck (Nij-Jersey) kamen. Hy is fan Iersk, en in bytsje fan Ingelsk, benammen koloniaal Amerikaansk, komôf. Doe't Bill O'Reilly berne waard, libbe syn famylje yn in lyts apartemint yn Fort Lee (Nij-Jersey). Yn 1951 ferhuze de húshâlding nei Levittown op Long Island. Bill'O Reilly hat in suster, Janet.