جبهه_مقدونیه
۱۹۱۸
در ۳۰ مه ۱۹۱۸، متفقین حمله ای را آغاز کردند. این نبرد اولین اقدام مهم یونان در طرف متفقین در جنگ بود. با استفاده از پوشش توپخانه سنگین، نیروهای فرانسوی-یونانی با فشار سریع به سنگرهای دشمن، اسکرا و سیستم استحکامات اطراف را فتح کردند. هم مطبوعات یونانی و هم رسانه‌های فرانسوی از این فرصت برای تحسین تلاشهای ارتش یونان استفاده کردند و بر بسیج یونان تأثیر مثبت گذاشتند. سقوط اسکرا باعث شد تا واسیل رادوسلاوف، نخست‌وزیر بلغارستان استعفا دهد. الکساندر مالینوف که بلافاصله پس از تصدی مسئولیت مذاکرات محرمانه ای را با بریتانیا آغاز کرد، پیشنهاد خروج بلغارستان از جنگ را با این شرط داشت که بلغارستان مقدونیه شرقی را به‌طور کامل حفظ کند با این حال، دیوید لوید جورج، نخست‌وزیر بریتانیا این پیشنهاد را رد کرد و به سفیر یونان در لندن اطمینان داد که بریتانیا بر خلاف منافع یونان عمل نخواهد کرد. ژنرال فرانچ دو اسپری جایگزین فرمانده نیروهای فرانسوی شد. اگرچه دسپری خواستار حمله به ارتش بلغارستان شد، اما دولت فرانسه از اجازه حمله خودداری کرد مگر اینکه همه کشورها موافقت کنند سرانجام در ماه سپتامبر، توافق حاصل شد و به دسپری اجازه داده شد که حمله بزرگ خود را آغاز کند. نیروهای متفقین علیرغم خروج روسیه از جنگ به دلیل پیمان برست-لیتوفسک مسلح شدند و مجدداً سازماندهی شدند بلغاریها همچنین ارتش خود را در طول ۱۹۱۷افزایش داده بودند و در مجموع نیروی انسانی، دو طرف تقریباً برابر بودند (۲۹۱ گردان متفقین در مقابل ۳۰۰ گردان بلغاری، به علاوه ده گردان آلمانی) شکست روسیه هیچ منفعت معناداری برای قدرت‌های مرکزی نداشت. امپراتوری عثمانی با از دست دادن تدریجی سرزمین‌های عربی روبرو شد. در اتریش-مجارستان، بخشهای غیر آلمانی و غیر مجارستانی امپراتوری چند ملیتی اتریش-مجارستان آشکارا ناآرام شدند. در جبهه غرب، حملات شدید آلمان فرانسه را شکست نداده بود، در حالی که استقرار نیروهای آمریکایی به‌طور فزاینده ای در جنگ مؤثر بود. بلغارستان در کنار شرکای خود همچنان متحمل تلفات زیاد و محرومیت غیرنظامیان از جمله کمبود غذا بود بلغارستان به عنوان پادشاهی مشروطه به رضایت مردمش برای ادامه جنگ بستگی داشت، در حالی که استرس و نارضایتی از جنگ افزایش یافته بود. در ۱۸ سپتامبر، یونانی‌ها و انگلیسی‌ها حمله کردند اما بلغارها در جنگ دویران با تلفات سنگین آنها را متوقف کردند. ارتش صربستان و فرانسه به شدت به پیشروی خود ادامه داد و روز بعد، برخی از واحدهای بلغاری تسلیم شدند و فرماندهی بلغارستان دستور عقب‌نشینی داد. اگرچه پیشرفت بزرگی حاصل شد و نیروهای متفقین به پیشروی خود ادامه دادند، ارتش بلغارستان منهدم نشد و توانست عقب‌نشینی منظمی را مدیریت کند. در ۲۹ سپتامبر (یک روز قبل از خروج بلغارستان از جنگ جهانی اول)، اسکوپیه سقوط کرد، اما به نیروهای بلغاری و آلمانی دستور داده شد که سعی کنند روز بعد آن را پس بگیرند. تعداد اسیران جنگی بلغارستان در دست متحدان آن روز فقط ۱۵۰۰۰ بود. یکی دیگر از عوامل مهم در درخواست بلغارستان برای آتش‌بس شورش نظامیان بود. توده ای از شورشیان بلغاری در حال عقب‌نشینی در مرکز راه‌آهن رادومیر بلغارستان جمع شده بودند. در ۲۷ سپتامبر، رهبران اتحادیه ملی ارضی بلغارستان کنترل این نیروها را به دست گرفتند و سرنگونی پادشاهی و جمهوری بلغارستان را اعلام کردند. سرباز شورشی روز بعد صوفیه را تهدید کردند. در آن شرایط آشفته، یک هیئت بلغاری برای درخواست آتش‌بس به تسالونیکی رسید. در ۲۹ سپتامبر، بلغاری‌ها آتشبس اعلام و جنگ خاتمه یافت بهه مقدونیه در ظهر ۳۰ سپتامبر ۱۹۱۸ با برقراری آتش‌بس به پایان رسید. قیام سربازان سرانجام تا ۲ اکتبر خاموش شد. امپراتور آلمان ویلهلم دوم در تلگراف خود به تزار بلغاری فردیناند اول اظهار داشت: شرم آور است. ارتش انگلیس به سمت شرق به طرف اروپایی امپراتوری عثمانی حرکت کرد، در حالی که نیروهای فرانسوی و صربی پیشروی به شمال ادامه دادند و صربستان، آلبانی و مونته‌نگرو را آزاد کردند. ارتش بریتانیا به قسطنطنیه نزدیک شد و بدون هیچ مقاومت جدی پیشروی کرد. دولت عثمانی در ۲۶ اکتبر درخواست آتش‌بس (آتش بس مودروس) کرد. انور پاشا و شرکایش چند روز زودتر به برلین گریخته بودند. ارتش فرانسه صربستان را مجدداً تصرف کردند و چندین لشکر ضعیف آلمانی را که قصد داشتند مانع پیشروی آن در نزدیکی نیش شوند، تحت کنترل خود درآوردند. در ۳ نوامبر اتریش-مجارستان مجبور به امضای آتش‌بس در جبهه ایتالیا شد و جنگ در آنجا پایان یافت. در ۱۰ نوامبر، نیروهای دو اسپری از رودخانه دانوب عبور کرد و آماده ورود به سرزمین اصلی مجارستان بود. به درخواست ژنرال فرانسوی ، کنت کارولی، رهبر دولت مجارستان، به بلگراد آمد و آتش‌بس دیگری به نام آتش‌بس بلگراد را امضا کرد.